open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Цыганскі яр (Гомель)

**Цыганскі яр** (**Цыганскі роў**, **Цыганскі спуск**) — часткова нівеліраваны яр у Гомелі, пераважна супадае з завулкам Падгорным, які вядзе да вуліцы Падгорнай у раёне рачнога порта (на сутыку з Валатаўскім спускам). Знаходзіцца ў межах гістарычнага раёна «Каўказ».

## Паходжанне і назва 
Цыганскі яр з’яўляецца рэшткай рэчышча старажытнай рэчкі, якая брала свой пачатак з возера ледавіковага паходжання, вядомага ў ХІХ — сярэдзіне ХХ стагоддзяў як Гарэлае балота (знаходзілася ў раёне цяперашняга чыгуначнага вакзала). Рэчка, назва якой не захавалася, працягвала тут існаваць яшчэ ў канцы XVIII — першай палове XIX стагоддзяў, пачынаючыся ў раёне сучаснай вуліцы Савецкай (насупраць вуліцы Камсамольскай). Гэтая мясцовасць заставалася вярхоўем яра аж да другой паловы ХХ стагоддзя, калі яна была знівеліравана пад будаўніцтва тэлевізійнага цэнтра (1957) і цырка (1972).

Час з’яўлення назвы «Цыганскі» дакладна не высветлены, але ёсць падставы меркаваць, што яна існавала ўжо на пачатку ХХ ст. На гэта, напрыклад, указвае згадка «Цыганскага рова» ў мясцовай гомельскай прэсе 1910 г..Форма «Цыганскі спуск» згадваецца ў газетнай гутарцы са старшынёй гомельскага гарадскога савета (1936), «Цыганскі яр» (*«Цыганский овраг»*) — у нарысе пра будаўніцтва гомельскага рачнога порта (1933) і «Генеральным плане развіцця Гомеля» (1946), «Цыганскі роў» — прыводзіцца ў тапанімічным слоўніку Аляксандра Рогалева. Паходжанне эпітэта «Цыганскі» на сённяшні момант выглядае цьмяным і з навуковых пазіцый растлумачаным быць не можа. Нельга выключаць, што дадзены эпітэт мог быць «вандроўным» і сітуатыўна дастасоўваўся і да іншых мясцін з перападамі рэльефу на гомельскім «Каўказе».

## Галерэя 

Файл:Падгорны завулак (Гомель) Цыганскі яр 2010 год.jpg|alt=Хаціна ў нізіне Цыганскага яра (ліпень 2010 г.).|Хаціна ў нізіне Цыганскага яра (ліпень 2010 г.).

## Гл. таксама 
* Цыганскі яр (Луганск)

Катэгорыя:Геаграфія Гомеля
Стшэльцы Апольске

**Стшэльцы Апольске** (, ) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы. Размешчаны за 300 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 30 км на паўднёвы ўсход ад Аполе. Адміністрацыйны цэнтр Стшэлецкага павета Апольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Стшэльцы Апольске. Займае плошчу 12,52 км². Насельніцтва 12,6 тыс. чалавек.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Спасылкі
Крапкавіцы

**Крапкавіцы** (, ) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы. Размешчаны за 360 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 25 км на поўдзень ад Аполе. Адміністрацыйны цэнтр Крапкавіцкага павета Апольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Крапкавіцы. Займае плошчу 21 км². Насельніцтва 16,7 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Кэндзежын-Козле

**Кэндзежын-Козле** (, ) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы. Размешчаны за 340 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 50 км на поўдзень ад Аполе. Адміністрацыйны цэнтр Кэндзяжынска-Казельскага павета Апольскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 123,4 км². Насельніцтва 55,8 тыс. чалавек.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
## Спасылкі
Dacryobolus

**Dacryobolus** — род грыбоў сямейства . Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1849 годзе.

## Класіфікацыя 
У род *Dacryobolus* уваходзіць 7 відаў:

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Літаратура 
* Fries, E.M. 1849. Summa vegetabilium Scandinaviae. 2:259-572 — P.404

Катэгорыя:Агарыкаміцэты
Катэгорыя:Роды грыбоў
Пруднік

**Пруднік** (, , ) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы каля мяжы з Чэхіяй. Размешчаны за 380 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 50 км на паўднёвы захад ад Аполе. Адміністрацыйны цэнтр Прудніцкага павета Апольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Пруднік. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 20,50 км². Насельніцтва 21,2 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Намыслаў

**Пруднік** (,  — **Намслау**) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы. Размешчаны за 300 км на паўднёвы захад ад Варшавы, за 60 км на поўнач ад Аполе і за 60 км на ўсход ад Уроцлава. Адміністрацыйны цэнтр Намыслоўскага павета Апольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Намыслаў. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 22,62 км². Насельніцтва 16,2 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Daedaleopsis

**Daedaleopsis** — род грыбоў сямейства . Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1888 годзе.

## Класіфікацыя 
Род *Daedaleopsis* налічвае 21 від:

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Літаратура 
* Schröter, J. 1888. Kryptogamen-Flora von Schlesien. 3-1(4):385-512 — P.492

Катэгорыя:Паліпоравыя
Катэгорыя:Роды грыбоў
Наталля Яўгенаўна Гоціна

**Наталля Яўгенаўна Гоціна** (, Мінск) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1971 годзе. Працавала ў Белмясцпрампраекце, з 1978 года — вядучы архітэктар у Белпрампраекце. З 1988 г. — у Белдзяржпраекце.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1980 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
Удзельнічала ў стварэнні праектаў фабрыкі мастацкіх вырабаў у Слоніме (1975), інжынерна-лабараторнага корпуса завода медпрэпаратаў у Мінску (1981).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Слоніма
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Прамысловыя архітэктары Беларусі
Старыя Ляхавічы

**Старыя Ляхавічы** — колішняе паселішча на тэрыторыі Ляхавіцкага раёна. Размяшчалася за 1,5 км на поўнач ад Падлесся, на правым беразе Шавялёўкі.

Да 1450-х гадоў Жарабковічы і Ляхавічы (напэўна, менавіта Старыя) належалі валынскаму баярыну Дзяніску Мукасеевічу, які памяняў іх з панам Іванам Іллінічам на яго замак Вельгар з «местам» і некалькімі «прыселкамі» ў Луцкім павеце. У складзе Жарабковіцкага маёнтка перайшлі спадчынай пану Юрыю Іллінічу, у 1532 годзе яго нашчадкі прадалі ўвесь маёнтак канцлеру Альбрэхту Гаштольду, ён далучыў гэтыя землі да свайго Ляхавіцкага маёнтка.

Пэўна згаданы 8 мая 1561 года, калі за пазыку 3000 коп літоўскіх грошаў вялікаму князю Жыгімонту Аўгусту пан Іван Солтан атрымаў у дзяржаву Ляхавіцкія ўладанні з «дварамі» Ляхавічы, **Старыя Ляхавічы** і Жарабковічы.

Да пачатку XX ст. Старыя Ляхавічы былі часткай Ляхавіцкага маёнтка (графства), цэнтрам адной з яго воласцей («дваром»). У 1636 годзе ў саміх Старых Ляхавічах 30 валок. У 1661 годзе ў «двары» Старыя Ляхавічы 90 дымоў, у складзе вёскі Падлессе, Шавялі, фальварак Свісткаўшчына, сама вёска Старыя Ляхавічы не згадана, напэўна, знішчана ў вайну 1654—1667 гадоў. У 1789 годзе «двор» Старыя Ляхавічы меў 78 дымоў, у складзе толькі вёска Шавялі. Станам на 1910 год — фальварак (*гасподскі двор*).

У часы Польскай Рэспублікі Старыя Ляхавічы — фальварак у Баранавіцкім павеце Навагрудскага ваяводства. Станам на 30 верасня 1921 года 13 жыхароў (6 мужчын, 7 жанчын), жылы дом і гаспадарчы будынак.

Да 1933 года на месцы фальварка і ваколіцах створана аднайменная вайсковая асада (*Os. wojsk. Stare Lachowicze*). З асаднікаў вядомы капрал Юзаф Алешка, вахмістр Якуб Багдановіч, плютановы Антоні Браноўскі, капрал Ян Фетка, старшы шэраговы Фелікс Гутаровіч, падпаручнік Юзаф Касаці (дзялянка № 9), капрал Павел Клапкоўскі, шэраговы Юзаф Коктыш (дзялянка № 5), улан Ян Лісоўскі, капрал Ігнацы Пашкоўскі (дзялянка № 6), плютановы Юзаф Русецкі (дзялянка № 2), капрал Ян Санек, паручнік Юзаф Скрыпчынскі (дзялянка № 7), капрал Канстанцін Шпак (дзялянка № 3), старшы ўлан Антоні Зелянеўскі (дзялянка № 7).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты паводле алфавіта
Катэгорыя:Былыя населеныя пункты Ляхавіцкага раёна
Каратканожка перыстая

**Караткано́жка перыстая** (*Brachypodium pinnatum*) — від кветкавых раслін роду  сямейства . Тыпавы від роду.

## Батанічнае апісанне 
Шматгадовая травяністая светла-зялёная расліна вышынёй да 100—125. Заносны від у іншых рэгіёнах.

## Літаратура 
*  — С. 490—491.

## Спасылкі 
* 
* *Brachypodium pinnatum* (L.) P.Beauv. // ИАС «ООПТ России»

Катэгорыя:Метлюжковыя
Катэгорыя:Флора Еўразіі
Катэгорыя:Флора Паўночнай Афрыкі
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1812 годзе
Укел

**Укел** (, ) — адна з дзевятнаццаці камун, якія ўтвараюць разам Брусельскі сталічны рэгіён.

## Насельніцтва 
## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Анук Грынбер, французская актрыса
* Карын Укс, бельгійская пісьменніца

## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Укел
Катэгорыя:Камуны Брусельскага сталічнага рэгіёна
Катэгорыя:Населеныя пункты Бельгіі
Лакнянскі раён

**Лакнянскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на паўднёвым усходзе Пскоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Локня.

## Геаграфія 
Раён мяжуе з Бяжаніцкім, Новасакольніцкім, Велікалуцкім раёнамі Пскоўскай вобласці, а таксама з Наўгародскай і Цвярской абласцямі.

Плошча раёна — 2412 км². Асноўная рака — Локня, прыток Ловаці.

Катэгорыя:Раёны Пскоўскай вобласці
Самуіл Якаўлевіч Гафштэйн

**Самуіл Якаўлевіч Гафштэйн** (нар. , Мінск) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1972 годзе. З 1966 года — тэхнік-архітэктар, архітэктар, галоўны архітэктар праектаў у Белдзяржпраекце.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года. Пражывае ў Мінску, 9-павярховы жылы дом з аб’ёмных блокаў для маласямейных па вул. Шырокай, комплекс ГПТВ маторнага завода ў пас. Дражня, 9-павярховы жылы дом для адзінокіх удзельнікаў Вялікай Айчыннай вайны ў мікрараёне Серабранка-9 (1989), вытворчы будынак Беларускага канструктарска-тэхналагічнага інстытута камунальнай гаспадаркі па вул. Апанскага (1989) у Мінску, жылыя дамы з аб’ёмных блокаў серыі 3С-АПБ для сельскай мясцовасці (1975—1976), серыя тыпавых праектаў прафілакторыяў і пансіянатаў для рабочых, служачых і творчай інтэлігенцыі (1979—1981), комплекс прафілакторыяў на 2000 месцаў у Вяча-Астрашыцкай зоне адпачынку (1983).

## Узнагароды 
Сярэбраны медаль ВДНГ СССР за распрацоўку жылых дамоў з аб’ёмных блокаў серыі 3-АПБ (1974), дыпломы ВДНГ БССР I ступені за праект жылых дамоў галерэйнага тыпу з аб’ёмных блокаў (1982) і III ступені за серыю жылых дамоў з аб’ёмных блокаў для сяла (1977).

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Краснагародскі раён

**Краснагародскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на паўднёвым захадзе Пскоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу (рабочы пасёлак) Краснагародск.

## Геаграфія 
На паўночным захадзе мяжуе з Пыталаўскім, на поўначы — з Остраўскім, на паўночным усходзе і ўсходзе — з Пушкінагорскім і Апочацкім, на поўдні — з Себежскім раёнамі Пскоўскай вобласці Расіі; на захадзе — з Карсаўскім і Цыблскім краямі Латвіі.

Плошча — 1320 км². Асноўная рака — Сінюха.

Катэгорыя:Раёны Пскоўскай вобласці
Куньінскі раён

**Куньінскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на паўднёвым усходзе Пскоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу (рабочы пасёлак) Кунья.

## Геаграфія 
Раён мяжуе з Усвяцкім і Велікалуцкім раёнамі Пскоўскай вобласці, Таропецкім і Заходнядзвінскім раёнамі Цвярской вобласці, Веліжскім раёнам Смаленскай вобласці. Плошча тэрыторыі — 2621 км².

Асноўныя рэкі — Таліца, Вісеч, Жызца, Марата, Кунья. На паўднёвым усходзе раён выходзіць да Заходняй Дзвіны. У раёне шмат азёр, найважнейшыя з якіх: Дзвіні-Велінскае возера, Жыжыцкае возера, Кадосна, Усмынскае возера, Азярон, Ардосна.

Пагоркавы рэльеф.

## Вядомыя асобы 
* Міхаіл Іванавіч Сямеўскі (1837—1892) — рускі гісторык, публіцыст, выдавец, грамадскі дзеяч. Нарадзіўся ў вёсцы Фядорцава.

Катэгорыя:Раёны Пскоўскай вобласці
Дзедавіцкі раён

**Дзедавіцкі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на ўсходзе Пскоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу (рабочы пасёлак) Дзедавічы.

## Геаграфія 
Плошча — 2188 км². Асноўныя рэкі — Шалонь і яе прытокі — Судома, Ільзна, Гарадзянка. На захадзе раёна знаходзіцца ўсходняя частка Судомскага ўзвышша і яе найвышэйшы пункт — гара Судома (293 м).

Катэгорыя:Раёны Пскоўскай вобласці
Гдоўскі раён

**Гдоўскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Пскоўскай вобласці Расійскай Федэрацыі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Гдоў.

## Геаграфія 
Плошча — 3391 км², размешчаны на поўначы Пскоўскай вобласці. Мяжуе на поўдні з Пскоўскім, на ўсходзе — з Плюскім і Струга-Красненскім раёнамі, на поўначы — з Ленінградскай вобласцю. З захаду на працягу каля 100 кіламетраў тэрыторыя раёна абмываецца водамі Чудскога возера, па якім праходзіць мяжа з Эстоніяй.

Катэгорыя:Раёны Пскоўскай вобласці
Аляксандр Іванавіч Грачышнікаў

**Аляксандр Іванавіч Грачышнікаў** (, г. Тагучын, Новасібірская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў у 1966 годзе Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут. Працаваў архітэктарам у Новасібірску, з 1971 года — галоўны архітэктар праектаў у Віцебскграмадзянпраекце.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1972 года. Пражывае ў Віцебску.

## Творчасць 
Асноўныя працы: школа павышэння кваліфікацыі (1976) і інтэрнаты (1981) Віцебскага ветэрынарнага інстытута, жылыя дамы па праспекце Будаўнікоў (1981, з А. В. Асяненкам), 290-кватэрны жылы дом па вул. Чкалава (1984, з А. В. Асяненкам) у Віцебску.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Віцебска
Бяжаніцкі раён

**Бяжаніцкі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Пскоўскай вобласці Расійскай Федэрацыі. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу (рабочы пасёлак) Бяжаніцы.

## Геаграфія 
Тэрыторыя — 3535 км², мяжуе на ўсходзе з Наўгародскай вобласцю, на паўднёвым усходзе з Лакнянскім, на поўдні з Пустошкінскім, на захадзе з Апочацкім і Наваржэўскім, на поўначы з Дзедавіцкім раёнамі Пскоўскай вобласці.

Асноўныя рэкі — Льста, Сораць. Найбольш буйнымі азёрамі з’яўляюцца Палісто (плошчай 30,6 км²), Алё (13,9 км²), Дубец (10,3 км²), Цаўло (7,95 км²), Рускае (4,2 км²), Пылец (3,6 км²), Каменнае (3,5 км²) і інш.

Катэгорыя:Раёны Пскоўскай вобласці
Велікалуцкі раён

**Велікалуцкі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на паўднёвым усходзе Пскоўскай вобласці Расіі.

Адміністрацыйны цэнтр — горад Вялікія Лукі, сам горад Вялікія Лукі ўваходзіць у самастойнае муніцыпальнае ўтварэнне ў складзе Пскоўскай вобласці — гарадскую акругу Вялікія Лукі.

## Геаграфія 
Плошча — 2960 км² (5,4 % тэрыторыі Пскоўскай вобласці), у тым ліку: зямель сельскагаспадарчага прызначэння — 169758 га (57 %), з іх ворыва — 28364 га (17 %). Раён знаходзіцца на паўднёвым усходзе вобласці. Мяжуе на ўсходзе з Куньінскім, на поўдні — з Усвяцкім, на паўднёвым захадзе — з Невельскім, на захадзе — з Новасакольніцкім, на поўначы — з Лакнянскім раёнамі Пскоўскай вобласці; на паўночным усходзе — з Цвярской вобласцю.

Катэгорыя:Раёны Пскоўскай вобласці
Саборная плошча (Львоў)

**Саборная плошча** — плошча ў Галіцкім раёне Львова (Украіна). Знаходзіцца паміж Галіцкай плошчай і пачаткам вуліц Віннічэнкі і Івана Франко.

## Гісторыя 
Упершыню згадваецца ў 1650 годзе як Бернардзінская плошча, названая так хутчэй за ўсё па размешчанаму тут Бернардынскаму манастыру. Калі ўлічыць, што касцёл і манастыр былі закладзеныя каля паўднёва-ўсходняга вугла гарадскіх фартыфікацый яшчэ ў 1460 годзе львоўскім старастам Анджэем Адравонжам, то назва з’яўляецца толькі пасля адкрыцця новага каменнага касцёла (1600—1630). Пасля манастыр быў умацаваны сценамі і вежамі і стаў складовай часткай абарончай сістэмы Львова. Пасля таго Глінянскі тракт, які да таго праходзіў ад Галіцкай брамы ўздоўж паўднёвага краю гарадскіх умацаванняў, вымушаны быў абыходзіць бернардынскі манастыр, перад якім паўстала вялікая плошча, ад якой, акрамя Глінянскага тракта, адыходзілі яшчэ Грэчаскі шлях, які ішоў па цяперашніх вуліцах Франко і Зялёнай да Валахіі. У пачатку XIX стагоддзя вялікая плошча, якая паўстала на месцы разабраных аўстрыйцамі паўднёвых умацаванняў Бернардынскага манастыра, пачала забудоўвацца.

Некалькі дамоў на плошчы былі пабудаваныя яўрэйскай суполкай Львова з цэглы, атрыманай пасля разборкі Нізкага замка горада ў 1802 годзе. У 1860-х гадах плошчу добраўпарадкавалі. Ратуша выдзеліла месца пад забудову рынка (сучасны Галіцкі рынак), які адкрылі ў 1876 годзе. З часам рынак атачылі дамы, і ён некалькі змяніў аблічча, але канструкцыі падстрэшкаў над гандлёвымі сталамі часткова захаваліся да нашага часу. Сёння ўсё яшчэ можна бачыць рэшткі сцен у скверы на Саборнай плошчы, якія былі разабраныя ў XIX стагоддзі. На плошчы размешчана барочная калона Святога Яна з Дуклі, усталяваная ў XVII стагоддзі.

Паміж сучаснымі Саборнай плошчай і вуліцай Івана Франко яшчэ ў канцы XIX стагоддзя разбілі невялікі сквер з лавачкамі, які захаваўся нязменным да нашага часу, а насупраць вул. Пякарскай знаходзілася крыніца.

У кастрычніку-снежні 1945 года плошча насіла імя Чарняхоўскага. У 1946 годзе плошчы далі назву Ўз’яднання — у гонар далучэння Заходняй Украіны да Украінскай ССР у верасні-лістападзе 1939 года ў выніку пакта Молатава — Рыбентропа. З 1993 года плошча называецца Саборнай — у гонар Акта ўз’яднання (саборнасці) Заходне-Украінскай Народнай Рэспублікі і Украінскай Народнай Рэспублікі, які быў абвешчаны 22 студзеня 1919 года на Сафійскай плошчы ў Кіеве.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Плошчы Львова
Буйнавіцкі вал

**Буйнавіцкі вал** — тэктанічная структура ў Лельчыцкім і Мазырскім раёнах Гомельскай вобласці, у межах Ельскага грабена і Нараўлянскага горста Прыпяцкага прагіну.

Выдзяляецца па паверхні саляноснай тоўшчы. Аб’ядноўвае Дуброўскае падняцце, Велікапольскую і Лельчыцкую саляныя падушкі, Буйнавіцкі і Махнавіцкі саляныя крыптадыяпіры. Арыентаваны ў субшыротным напрамку, даўжыня 60 км, шырыня 4—10 км. Паверхня саляноснай тоўшчы ў скляпеннях падняццяў на глыбіні 500—800 м, перавышэнне над сумежнымі сінкліналямі 100—1000 м.

Буйнавіцкі вал сфарміраваўся ў выніку блокавых пасоўванняў па разломах і праяўлення саляной тэктонікі ў галітавай тоўшчы ў асноўным у верхнедэвонскі і каменнавугальны час. Скляпенне Буйнавіцкай саляной антыкліналі ссунута на 2—3 км на поўдзень ад паднятай часткі падсалявога блока, з якім яна звязана.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Геалогія Лельчыцкага раёна
Катэгорыя:Геалогія Мазырскага раёна
Катэгорыя:Прыпяцкі прагін
Дноўскі раён

**Дноўскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на ўсходзе Пскоўскай вобласці Расіі. Раён утвораны 1 жніўня 1927 года. Адміністрацыйны цэнтр — горад Дно.

## Геаграфія 
Плошча 1194 км². Мяжуе на поўдні з Дзедавіцкім, на захадзе — з Порхаўскім раёнамі Пскоўскай вобласці, на поўначы і ўсходзе — з Наўгародскай вобласцю.

Асноўныя рэкі — Шалонь, Палонка, Люта, Белка, Дубенка.

Катэгорыя:Раёны Пскоўскай вобласці
Аляксей Шудзейка

**Аляксей Шудзейка** (,  — , Уолінгтан, Нью-Джэрсі, ЗША) — беларускі грамадскі дзеяч.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1913 годзе ў Мітаве (цяпер Елгава ў Латвіі). У 1923 г. сям’я Шудзейкаў пераехала ў Заходнюю Беларусь. Скончыў Варшаўскі ўніверсітэт.

У 1939 годзе мабілізаваны ў польскае войска, трапіў у нямецкі палон. Пасля вызвалення заняў пасаду старшыні Беларускага прадстаўніцтва ў Торуні. Пераехаў у Берлін, з верасня 1941 года працаваў дыктарам беларускага аддзела ў службе прапаганды «Вінета». У 1944 годзе актыўна садзейнічаў Беларускай цэнтральнай радзе. Пасля капітуляцыі Германіі апынуўся ў французскай акупацыйнай зоне.

У 1949 годзе эміграваў у ЗША, пасліўся ў Нью-Джэрсі. Уваходзіў у Злучаны беларуска-амерыканскі дапамаговы камітэт, браў удзел у структурах БККА, быў сакратаром ІІ Кангрэсу беларусаў Амерыкі і адным з распрацоўнікаў яго статуту. Належаў да арганізацыі «Амерыканскія прыхільнікі БЦР», парафіі св. Ефрасінні Полацкай у Саўт-Рыверы.

Памёр у 1969 годзе.

## Літаратура 
* *Гардзіенка А.* Беларускі кангрэсавы камітэт Амэрыкі (БККА) / Алег Гардзіенка. — Смаленск, 2009. — 428 с.
* *Гардзіенка Н.* Дзеячы беларускай паваеннай эміграцыі // Запісы БІНіМ. № 36. 2014. — С. 244.

Катэгорыя:Беларусы ў ЗША
Катэгорыя:Беларускі калабарацыянізм
Арэска-Глускі вал

**Арэска-Глускі вал** — тэктанічная структура ў Любанскім, Старадарожскім і Глускім раёнах Беларусі, у межах прыўзнятай прыразломнай часткі Рэчыцка-Шацілкаўскай ступені Прыпяцкага прагіну.

Выдзяляецца па паверхні саляноснай тоўшчы. Аб’ядноўвае Паўночна-Арэскі структурны нос, Драздоўскую, Усходне-Драздоўскую і Глускую брахіантыкліналі. Арыентаваны на паўночны захад, даўжыня 60 км, шырыня 5-7 км. Паверхня саляноснай тоўшчы ў скляпеннях падняццяў на глыбіні 300—400 м, перавышэнне над сумежнымі сінкліналямі 100—200 м.

Усе падняцці вала адлюстарваныя, прыразломныя, не ўскладняюцца саляным тэктагенезам. Арэска-Глускі вал фарміраваўся ў выніку  блокавых пасоўванняў у працэсе намнажэння салявых адкладаў. Скляпенні ссунуты на 2-3 км на поўнач ад падняццяў прыразломнай зоны Рэчыцка-Шацілкаўскай ступені.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Геалогія Глускага раёна
Катэгорыя:Геалогія Любанскага раёна
Катэгорыя:Геалогія Старадарожскага раёна
Катэгорыя:Прыпяцкі прагін
Белгародскі дзяржаўны нацыянальны даследчы ўніверсітэт

**Белгародскі дзяржаўны нацыянальны даследчы ўніверсітэт** () — расійскі нацыянальны даследчы ўніверсітэт у горадзе Белгарад. Універсітэт быў заснаваны 26 верасня 1876 года па распараджэнні Міністэрства народнай асветы Расійскай імперыі. У 2010 годзе Белгародскі ўніверсітэт у выніку конкурсу атрымаў статус нацыянальнага даследчага ўніверсітэта Расіі.

## Спіс назваў 
За час свайго існавання ўніверсітэт меў наступныя назвы:
* Белгародскі настаўніцкі інстытут (1876—1919)
* Белгародскі педагагічны інстытут (1819—1920)
* Белгародскі інстытут народнай асветы (1920—1922)
* Белгародскі практычны інстытут народнай асветы (1922—1923)
* Белгародскі педагагічны тэхнікум (1923—1939)
* Белгародскі дзяржаўны настаўніцкі інстытут (1939—1941)
* Старааскольскі дзяржаўны настаўніцкі інстытут (1944—1954)
* Старааскольскі дзяржаўны педагагічны інстытут (1954—1957)
* Белгародскі дзяржаўны педагагічны інстытут (1957—1967)
* Белгародскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя М. С. Альмінскага (1967—1994)
* Белгародскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя М. С. Альмінскага (1994—1996)
* Белгародскі дзяржаўны ўніверсітэт (1996—2010)
* Белгародскі дзяржаўны нацыянальны даследчы ўніверсітэт (з 2010)

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт НДУ «БелДУ» 

Катэгорыя:1876 год у Расіі
Катэгорыя:Белгародскі дзяржаўны нацыянальны даследчы ўніверсітэт
Ford Fusion (Паўночная Амерыка)

**Ford Fusion** — седан сярэдняга памеру, які вырабляўся кампаніяй Ford Motor Company для амерыканскага рынку з 2005 па 2020 год. Выпускаўся на заводзе кампаніі Ford у Эрмасільё (штат Санора, Мексіка).

## Першае пакаленне 

Выява:Ford-Fusion-SEL.jpg|2005–2009
Выява:2010 Ford Fusion SE 1 -- 03-13-2010.jpg|2009–2012

## Другое пакаленне 

Выява:Ford Fusion Energi SEL WAS 2012 0583.JPG|2012–2016
Выява:Ford Fusion SE 2.0 EcoBoost 2017 (34956635573).jpg|2016–2018
Выява:2019 Ford Fusion Hybrid SE, Blue, front left.jpg|2018–2020

31 ліпеня 2020 года вытворчасць мадэлі была завершана.

## Статыстыка продажаў 
## У спорце 
*Fusion* прыйшоў у NASCAR на замену Ford Taurus у 2006 годзе і выкарыстоўваўся Фордам у гонках да 2018 года. За гэты час Fusion заваяваў 108 перамог.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Аўтамабілі паводле алфавіта
Fusion
Катэгорыя:Седаны
Прушкаў (Апольскае ваяводства)

**Прушкаў ** (, ) — горад на поўдні Польшчы. Размешчаны за 340 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 10 км на поўдзень ад цэнтра Аполе. Уваходзіць у склад Апольскага павета Апольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Прушкаў. Займае плошчу 16,22 км². Насельніцтва 2,7 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Роберт Васілевіч Грынкевіч

**Роберт Васілевіч Грынкевіч** (, Баранавічы — ) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Нарадзіўся  года ў Баранавічах. Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1964 годзе. Працаваў у Бабруйскай майстэрні Магілёўскага аблпраекта, з 1967 года — старшы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў, галоўны архітэктар праектаў у Баранавіцкім архітэктурна-канструктарскім аддзеле Брэстграмадзянпраекта.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1977 года, жылыя дамы па вул. Гогаля і кафэ «Агеньчык» па вул. Энгельса (1966), шматпавярховая забудова вул. Мінскай (1967—1972) у Бабруйску, кінатэатр «Кастрычнік» (1977, у сааўтарстве з Л. Макарэвічам), праекты забудовы мікрараёнаў Паўночны-1, Усходні-1, 2, 4, Паўднёвы-3 (1970—1986) у Баранавічах.

## Літаратура 
* 

* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Бабруйска
Катэгорыя:Архітэктары Баранавічаў
Нямодлін

**Нямодлін** (, ) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы. Размешчаны за 360 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 25 км на захад ад цэнтра Аполе. Уваходзіць у склад Апольскага павета Апольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Нямодлін. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 13,11 км². Насельніцтва 6,5 тыс. чалавек.

## Гарады-пабрацімы 
## Спасылкі
Dendrothele

**Dendrothele** — род грыбоў сямейства . Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1907 годзе.

## Класіфікацыя 
Род *Dendrothele* налічвае 82 віды:

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Літаратура 
* Höhnel, F. von; Litschauer, V. 1907. Beiträge zur Kenntnis der Corticieen: II. Sitzungsberichte der Kaiserlichen Akademie der Wissenschaften Math.-naturw. Klasse Abt. I. 116:739-852&nbsp;— P.819

Катэгорыя:Роды грыбоў
Катэгорыя:Агарыкаміцэты
Плошча Міцкевіча (Львоў)

**Плошча Міцкевіча** — плошча ў Галіцкім раёне Львова (Украіна). Адна з цэнтральных плошчаў горада.

У плане плошча трохвугольнай формы з’яўляецца паўднёва-ўсходнім працягам праспекта Свабоды. На яе таксама выходзяць: праспект Шаўчэнкі (былая вул. Акадэмічная), вуліцы Тэатральная, Братоў Рагатынцаў, Валавая, Варанога, Каперніка, а з усходу прымыкае Галіцкая плошча.

## Гісторыя 
У часы сярэднявечча рака Полтва перад сучаснай плошчай Міцкевіча падзялялася на два рукавы і на невялікім востраве, які яны ўтваралі, з даўніх часоў была пастаўлена капліца Божай Маці. Астравок той называўся Марыйным.

Паводле даследаванняў Я. Вітвіцкага, на тэрыторыі сучаснай плошчы Міцкевіча ў перыяд Рэчы Паспалітай знаходзіўся шэраг фартыфікацыйных збудаванняў: вежы Мяснікоў, Бондараў і Кушняроў, бастыёны Фарскі і Змяіны (ён жа Вадзяны), адрэзак высокай сцяны і землянога вала. Гэтыя ўмацаванні былі знесены ў канцы XVIII стагоддзя аўстрыйскімі ўладамі, а з пачатку XIX стагоддзя плошчу пачалі забудоўваць. Гэтую тэрыторыю асушылі, праз раку Полтву, якая працякала тут, перакінулі два масты ў 1840 годзе. Такім чынам сфармавалася плошча Эрцгерцага Фердынанда, якая была названая так у гонар Фердынанда д’Эстэ, аўстрыйскага намесніка кароннага края Галіцыі і Ладамерыі ў 1832—1846 гадах. Назву Фердынанд-пляц (плошча Фердынанда) гэтая тэрыторыя афіцыйна атрымала з 29 чэрвеня 1843 года.

У 1848 годзе, падчас рэвалюцыі ў Аўстрыйскай імперыі («Вясна народаў»), тут праходзілі дэманстрацыі львоўскіх студэнтаў. А ўжо ў 1851 годзе менавіта тут праходзіла сустрэча гараджанамі маладога аўстрыйскага імператара Франца Іосіфа I, у гонар якога была ўсталяваная арка. У 1856 годзе была здзейсненая спроба праводзіць на плошчы кірмашы.

У 1861 годзе на плошчы на сродкі графіні Бадэні ўстаноўлена мармуровая фігура Дзевы Марыі, і плошча з 1871 года стала называцца Марыйскай або Мар’яцкай. Пасля, з-за будаўніцтва ў 1899—1904 гадах помніка Адаму Міцкевічу, фігура Дзевы Марыі была перанесена на новае месца — туды, дзе яна стаіць і сёння. Фігура Дзевы Марыі прастаяла тут да 1950 года, калі з фантана знялі фігуру, копію якой вярнулі на месца ў 1997 годзе.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Плошчы Львова
Катэгорыя:Аб’екты, названыя ў гонар Адама Міцкевіча
Diplomitoporus

**Diplomitoporus** — род грыбоў сямейства . Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1970 годзе.

## Класіфікацыя 
Род *Diplomitoporus* налічвае 26 відаў:

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Літаратура 
*  1970. Wood-inhabiting fungi of Bialowieza virgin forests in Poland. XIII. Two species of Diplomitoporus Doman., gen. nov. Acta Societatis Botanicorum Poloniae. 39:191-207 — P.191

Катэгорыя:Паліпоравыя
Катэгорыя:Роды грыбоў
Старакапыльскі сельсавет

**Старакапы́льскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Капыльскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Стары Капыль.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Капыльскага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Капыльскім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў складзе Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 24 мая 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Капыльскага (15 населеных пунктаў: Амерыка, Асмолы, Дусаеўшчына, Змаганне, Красны, Навасельцы, Нізкавічы, Новая Палянка, Раскошша, Стары Капыль, Чырвоная Горка, Юрздыка, Якусоўшчына, Янава і пасёлак саўгаса імя Дзяржынскага), Слабада-Кучынскага (7 населеных пунктаў: Аборкі, Красны Май, Кунцаўшчына, Леткаўшчына, Мельнічкі, Мірава, Руднічкі) і Бабаўнянскага (Думічы) сельсаветаў.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 23 населеныя пункты.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Капыльскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1960 годзе
Бабаўнянскі сельсавет

**Бабаўня́нскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Капыльскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Бабоўня.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Капыльскага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Капыльскім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў складзе Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 24 мая 1960 года ў склад Пацейкаўскага сельсавета пералічаны 4 населеныя пункты (Бабавенька, Дарагавіца, Печураны і Ржаўка), адначасова ў склад сельсавета са скасаванага Старакапыльскага сельсавета перададзена вёска Думічы. 8 чэрвеня 1963 года да сельсавета далучана частка скасаванага Пясочанскага сельсавета (5 населеных пунктаў: Выгода, Заруднае, Калюга, імя Леніна і Навасёлкі), таксама ў склад сельсавета з Слабада-Кучынскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Аборкі, Красны Май, Кунцаўшчына, Леткаўшчына і Руднічкі). У 1976 годзе скасаваны пасёлак Выгода, у 1987 годзе — пасёлак Кунцаўшчына. 30 сакавіка 2016 года ў склад сельсавета з Слабада-Кучынскага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (аграгарадок Пясочнае, вёскі Вялешына 1, Калінаўка 2, Лугавая, Шамы, пасёлкі Ганчароўка і Малінаўка).

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (25 населеных пунктаў) — 1787 чалавек, з іх 96,7 % — беларусы, 2,2 % — рускія; паводле перапісу 2019 года (32 населеныя пункты) — 2070 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Крымскі паход на Русь

* **Крымска-нагайскія набегі на Русь**

* Крымскі паход на Русь (1507)
* Крымскі паход на Русь (1517)
* Крымскі паход на Русь (1521)
* Крымскі паход на Русь (1541)
* Крымскі паход на Русь (1552)
* Крымскі паход на Русь (1571)
* Крымскі паход на Русь (1572)
* Крымскі паход на Русь (1591)
Канстанцін Сідаровіч

**Канстанцін Сідаровіч** (, Беласток — , Беласток) — беларускі грамадска-культурны дзеяч.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сям’і выхадцаў з малазямельных сялян. У 1914—1915 гадах вучыўся ў Беластоку ў пачатковай школе. У 1915 годзе сям’я выехала ў бежанства ў Кацярынаслаўскую губерню, у сяло Саксагань, дзе ён пайшоў у другі клас пачатковай школы. Пазней яны пераехалі ў Кацярынаслаў.

У 1922 годзе сям’я Сідаровічаў вярнулася ў Беласток, які паводле Рыжскага мірнага дагавора адышоў да Польшчы. Цяжка захварэў на тыф, а пазней на ліхаманку. Пасля выздараўлення самастойна вучыўся чытаць і пісаць па-польску. Упершыню сутыкнуўся з беларускім рухам у 1923 годзе будучы падлеткам, калі выпадкова трапіў на «працэс 45-ці». У 1926 годзе стаў адным з заснавальнікаў Беластоцкага павятовага камітэта Беларускай сялянскай-работніцкай грамады. У 1927 годзе быў у ліку стваральнікаў і актывістаў гуртка Таварыства беларускай школы ў Беластоку. У 1935 годзе спрабаваў заснаваць у Беластоку гурток Беларускага інстытута гаспадаркі і культуры. У 1937 годзе ўдзельнічаў у стварэнні Кааператыўнага таварыства працаўнікоў беларускага тэатра «Полымя», які дзейнічаў на Беласточчыне. 

Падчас нямецкай акупацыі быў членам Беларускага камітэта ў Беластоку, дзе спяваў у хоры і граў у аркестры. 

У 1944 годзе стаў ініцыятарам аднаўлення дзейнасці тэатральнага кааператыву «Полымя», які неўзабаве быў ліквідаваны новай уладай. У 1945 годзе быў сярод арганізатараў беларускай школы ў Беластоку. Пасля бараніў яе ад пераўтварэння ў рускамоўную. У часы Польскай Народнай Рэспублікі далучыўся да дзейнасці Беларускага грамадска-культурнага таварыства і працаваў у тыднёвіку «Ніва». Перадаў БГКТ тэатральныя дэкарацыі створаныя Язэпам Драздовічам для ТБШ у 1933 годзе, якія захоўваў на гарышчы свайго дома. Падтрымліваў сувязь з беларускімі эмігрантамі, сярод якіх Васіль Лукашык і Сяргей Хмара, за што трапіў пад нагляд Службы бяспекі ПНР. Быў гадзіншчыкам па прафесіі.

Пахаваны на праваслаўных могілках парафіі Усіх Святых у Беластоку.

Калекцыя дакументаў Канстанціна Сідаровіча была набытая Беларускім гістарычным таварыствам.

## Спасылкі 
* *Марыля Базылюк.* На жыццёвых сцежках... Успаміны // Беларускі каляндар // Галоўнае праўленне БГКТ, Беласток, 1990. — С. 93—101.
* *Яўген Мірановіч*. Кастусь Сідаровіч // Ніва. Беларускі гамадска-культурны тыднёвік, Беласток, 1990. — С. 5.
* Aparat Represji w Polsce Ludowej 1944—1989. — 2008. — № 1(6). — С. 232—233.
* Беларускаму Гістарычнаму Таварыству — 15 гадоў! 
* Cmentarz w Białymstoku. Konstanty Sidorowicz

Катэгорыя:Беларусы ў Польшчы
Ельскі вал

**Ельскі вал** — тэктанічная структура ў Лельчыцкім, Ельскім, Нараўянскім, Мазырскім і Хойніцкім раёнах Гомельскай вобласці, у межах Ельскага грабена Прыпяцкага прагіну.

Вылучаецца на паверхні саляноснай тоўшчы верхняга дэвону. Усходняя частка валу арыентавана ў субшыротным напрамку, на захадзе крута паварочвае на поўдзень, затым набывае паўночна-заходняе распасціранне. Даўжыня 135 км, шырыня 4—9 км. Перавышэнне над сумежнымі сінкліналямі 1000—2000 м. Аб’ядноўвае Заходне-Валаўскае падняцце, Валаўскае падняцце, Мікалаеўскае падняцце, Ельскае падняцце, Стралічаўскае падняцце, Усходне-Ельскую антыкліналь, Вербавіцкую антыкліналь, Ламацкую антыкліналь.

Ельскі вал прасочваецца ў дэвонскіх і каменнавугальных адкладах і на большай частцы тэрыторыі пахаваны пад пермскімі. Заходняя частка прыразломная і размешчана ў паднятых крылах разломаў, усходняя — накладзеная. Фарміраваўся вал у выніку рухаў па разломах і пераважна праяўлення саляной тэктонікі ў галітавай падтоўшчы ў верхнедэвонскі і каменнавугальны час.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Геалогія Ельскага раёна
Катэгорыя:Геалогія Мазырскага раёна
Катэгорыя:Геалогія Нараўлянскага раёна
Катэгорыя:Геалогія Лельчыцкага раёна
Катэгорыя:Геалогія Хойніцкага раёна
Катэгорыя:Прыпяцкі прагін
Еўдакія Георгіеўна Грыневіч

**Еўдакія Георгіеўна Грыневіч** (, Ташкент) — беларускі архітэктар. Кандыдат архітэктуры (1972).

## Біяграфія 
Скончыла Ташкенцкі політэхнічны інстытут у 1962 годзе, аспірантуру ў 1970 годзе. Працавала ў праектных арганізацыях Ташкента, з 1979 года — старшы навуковы супрацоўнік БелНДІПгорадабудаўніцтва.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1967 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
Удзельнічала ў распрацоўцы серыі блакаваных жылых дамоў для сяла, шматпавярховых жылых дамоў (1972—1976). Апублікавана больш 30 прац, у т.л.: «Некаторыя пытанні сістэмнай арганізацыі даследаванняў гарадскога асяроддзя» (1976), «Перадумовы фарміравання малапавярховых жылых структур павышанай шчыльнасці ў гарадах Беларусі» (1979), «Архітэктурна-планіровачная і тыпалагічная арганізацыя жылых тэрыторый гарадскіх паселішчаў» (1987, у аўтарскім калектыве), «Фарміраванне і развіццё комплексных тэрытарыяльных сістэм» (1987, у аўтарскім калектыве).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Вера Уладзіміраўна Кляйнміхель

**Ве́ра Уладзі́міраўна Кляйнмі́хель** (у першым шлюбе , у другім шлюбе ***Шабека***, ; , Санкт-Пецярбург, Расійская імперыя — 3 снежня 1948, Парыж, Францыя) — фрэйліна імператарскага двара, графіня, княгіня. Памешчыца Гродзенскай і Курскай губерняў.

## Біяграфія 
Унучка міністра шляхоў зносін Расійскай імперыі П. А. Кляйнміхеля, дачка генерал-маёра .

У 1895 годзе на сваё 18-годдзе атрымала ў падарунак ад бацькі маёнтак у Пружане Гродзенскай губерні. Новая гаспадыня ў сядзібе не пражывала, перадаўшы кіраванне ёй аканому і наведваючыся час ад часу (у прыватнасці, мешкала тут улетку 1904—1907 гадоў). Валодала таксама фальваркам Шыдлоўшчына непадалёк ад Пружаны.

У 1900 годзе выйшла замуж за князя Дзмітрыя Іванавіча Джамбакурыяна-Арбеліяні, палкоўніка Кавалергардскага палка імператрыцы Марыі Фёдараўны. У 1909 годзе ў яе гонар названы сорт ружаў «Princesse Vera Orbelioni», выведзены французскім селекцыянерам Жазефам Шварцам. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі эмігравала ў Францыю, пружанскі маёнтак здала ў арэнду павятоваму староству. З Дзмітрыем Джамбакурыянам-Арбеліяні Вера Кляйнміхель мела дачку Галіну (нарадзілася 5 мая 1922 года), якую нарадзіла неўзабаве па смерці мужа.

Другім разам выйшла замуж за апошняга гарадзенскага губернатара В. М. Шабеку (1864—1943), свайго траюроднага брата. З ім мелі дачку Марыю.

Абставіны свайго дарэвалюцыйнага жыцця і эміграцыі занатоўвала ў мемуарах, выдадзеных у 2009 годзе разам з успамінамі яе маці Кацярыны (у дзявоцтве Мяшчэрскай) кнігай «У ценю царскай кароны». Памерла ў Парыжы 3 снежня 1948 года. Пахаваная на .

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* Біяграфічны слоўнік «Расійскае замежжа ў Францыі» 
* Кляйнміхель // Пружанскі палацык

Вера Уладзіміраўна
Катэгорыя:Графы
Катэгорыя:Княгіні Расійскай імперыі
Катэгорыя:Рускія эмігранты першай хвалі ў Францыі
Ян Сычэўскі

**Ян Сычэўскі** (; , вёска Стрыкі, Бельскі павет, Падляскае ваяводства, Польшча — ) — польскі палітык, дзеяч беларускай меншасці ў Польшчы.

## Біяграфія 
Скончыў гуманістычны факультэт Гданьскага ўніверсітэта (1967). Дэпутат Сейма III склікання ў 1997—2001 гадах ад блока Саюз дэмакратычнай левіцы (абраны ў Беластоку). З 2002 па 2014 год дэпутат падляскага сейміка (да 2006 года віцэ-маршалак).

## Узнагароды 
* Крыж камандорскі ордэна Адраджэння Польшчы (2002) 
* медаль Францыска Скарыны (1996)
* ганаровая грамата Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (2007)
* ордэн Францыска Скарыны (2016)

Катэгорыя:Дэпутаты Сейма Польшчы 3 склікання
Катэгорыя:Беларусы ў Польшчы
Катэгорыя:Палітыкі мясцовага кіравання Польшчы
Крамарэнка

**Крамарэнка** — беларускае і ўкраінскае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Віктар Уладзіміравіч Крамарэнка (нар. 1945) — беларускі архітэктар.
* Кацярына Аляксандраўна Крамарэнка (нар. 1991) — расійская гімнастка.
* Сяргей Макаравіч Крамарэнка (1923—2020) — Герой Савецкага Саюза.
Hemimycena

**Hemimycena** &nbsp; — род грыбоў сямейства . Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1938 годзе.

## Галерэя 

Hemimycena delectabilis (Peck) Singer 319154.jpg|
Hemimycena hirsuta (Tode) Singer 1002669.jpg|
Hemimycena.pseudolactea2.-.lindsey.jpg|
Hemimycena lactea a1 (1).jpg|

## Літаратура 
* Singer, R. 1938. Notes sur quelques Basidiomycetes. Revue de Mycologie. 3:187-199 — P.194

Катэгорыя:Агарыкальныя
Волчын

**Волчын** (, ) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы. Размешчаны за 280 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 50 км на поўнач ад Аполе. Уваходзіць у склад Ключборкскага павета Апольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Волчын. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 7,36 км². Насельніцтва 5,9 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Бярэзінскі вал

**Бярэзінскі вал** — тэктанічная структура ў Светлагорскім, Жлобінскім  і Акцябрскім раёнах Гомельскай вобласці, ва ўсходняй частцы Бярэзінскай прыбартавой ступені Прыпяцкага прагіну.

Выдзяляецца па паверхні саляноснай тоўшчы, найбольш выразана па паверхні галітавай падтоўшчы, прасочваецца ў надсалявых адкладах і затухае ўверх па разрэзе. Прымыкае з поўдня да Паўночна-Прыпяцкага разлому і зоны выкліньвання верхнесаляносных адкладаў. Аб’ядноўвае Коўчыцкі структурны нос, Кнышэвіцкі, Судавіцкі, Бярэзінскі купалы і Іскраўскую брахіантыкліналь.

Распасціранне вала паўночна-заходняе, блізкае да шыротнага, даўжыня 60 км, шырыня 4-6 км. На яго крылах паверхня саляноснай тоўшчы апускаецца на глыбіню 1000—1600 м. Бярэзінскі вал прасочваецца ў надсалявых дэвонскіх утварэннях, у трыясавых і вышэйляжачых адлюстроўваецца ўсходняя частка вала, заходняя пахавана.

Бярэзінскі вал сфарміраваўся ў выніку блокавых пасоўванняў і праяўлення салявой тэктонікі пераважна ў познім дэвоне.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Геалогія Акцябрскага раёна
Катэгорыя:Геалогія Жлобінскага раёна
Катэгорыя:Геалогія Светлагорскага раёна
Катэгорыя:Прыпяцкі прагін
Рыгор Маркавіч Трухноў

**Рыгор Маркавіч Трухно́ў** ( — ) — гісторык, доктар гістарычных навук (1966), прафесар (1967), Заслужаны работнік вышэйшай школы Беларускай ССР (1982).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў вёсцы Шамкі Барысаўскага павета Мінскай губерні (зараз у  Мінскай вобласці Беларусі). У 1929 годзе скончыў савецкую партыйную школу і да 1931 года выкладаў гісторыю на рабфаку ў горадзе Дуброўна. У 1934 годзе скончыў Мінскі педагагічны інстытут (сацяльна-эканамічны факультэт, у 1964 годзе — доктарскую на тэму «Рэвалюцыйны ўздым у Германіі (з 1918 года да пачатку Рурскай акупацыі 1923 году)».

Памёр 26 лістапада 1986 года.

## Навуковая дзейнасць 
Асноўныя працы Р. М. Трухнова па пытаннях гісторыі Германіі і савецка-германскіх адносінах першай паловы XX стагоддзя, гісторыі міжнародных адносін і рабочага руху.

Сярод апублікаванага:
* Германский вопрос на Лондонской репарационной конференции (16 июля — 16 августа 1924 г.). — Мн., 1959.
* Классовая борьба в Германии в 1922—1923 гг. — Мн., 1969.
* Рапалло в действии: Из истории советско-германских отношений (1926—1929 гг.) — Мн., 1982.

## Узнагароды і званні 
* 2 ордэны Чырвонай Зоркі (1943, 1944)
* Ордэн Айчыннай вайны I ступені (1945)
* Ордэн Айчыннай вайны II ступені (1945)
* Медаль «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» (1945)
* Медаль «За вызваленне Варшавы»
* Медаль «За ўзяцце Берліна»
* Заслужаны работнік вышэйшай школы Беларускай ССР (1982).

## Літаратура 
* 
* *Пётр Бараноўскі*. Трухноў Рыгор Маркавіч //  — С. 525.

## Спасылкі 
* Трухноў, Рыгор Маркавіч (доктар гістарычных навук; 1908—1986) // Нацыянальная бібліятэка Беларусі
* Рыгор Маркавіч Трухноў (02.10.1908—26.11.1986)  // Гістарычны факультэт БДУ
* З АЎТАБІЯГРАФІІ ПРАФЕСАРА БДУ Г. М. ТРУХНОВА // Архіў БДУ. Ф. 205. Воп. 10. Спр. 328. Л. 4. Машынапіс.
* Трухнов Григорий Маркович // Память народа — электронный банк документов периода Великой Отечественной войны
* Трухнов Григорий Маркович // Министерство обороны Российской Федерации. Портал «Память народа»
* Праект «Подвиг народа»

Катэгорыя:Гісторыкі СССР
Катэгорыя:Германісты
Катэгорыя:Педагогі СССР
Катэгорыя:Артылерысты Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Афіцэры СССР
Катэгорыя:Гісторыкі XX стагоддзя
Катэгорыя:Заслужаныя работнікі вышэйшай школы БССР
Катэгорыя:Удзельнікі Сталінградскай бітвы
Hyphodontia

**Hyphodontia** — род грыбоў сямейства . Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1958 годзе.

## Галерэя 

Hyphodontia arguta (2).JPG|
Hyphodontia barba-jovis (25511510854).jpg|
Hyphodontia quercina PR8 (3).JPG|
Elder Whitewash - Hyphodontia sambuci and Jew's Ear - Auricularia auricula-judae (26014602767).jpg|

## Літаратура 
* Eriksson, J. 1958. Studies in the Heterobasidiomycetes and Homobasidiomycetes — Aphyllophorales of Muddus National Park in North Sweden. Symbolae Botanicae Upsalienses. 16(1):1-172 — P.101

Катэгорыя:Агарыкаміцэты
Катэгорыя:Роды грыбоў
Прашка

**Прашка** (, ) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы. Размешчаны за 250 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 65 км на паўночны ўсход ад Аполе. Уваходзіць у склад Алескага павета Апольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Прашка. Займае плошчу 9,45 км². Насельніцтва 7,8 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Войцех Мяцельскі

**Войцех Мяцельскі** (; 1785, в. Янова, у наваколлі Ломжы, Польшча — пасля 1822) — польскі і французскі ваенны дзеяч.

## Біяграфія 
З шляхецкага роду Мяцельскіх герба «Астоя», сын Антонія і Францішкі. У 1809 годзе ўступіў у польска-французскі гвардзейскі полк. Удзельнік паходу Напалеона ў Расію ў 1812 годзе, ваяваў пад Віцебскам, Смаленскам, Мажайскам, Масквой. У 1813 годзе ваяваў у Германіі, узведзены ў ранг падпаручніка. З 1814 года ў Францыі. У 1815 годзе ў другім палку ўланаў. У 1822 годзе ўзведзены ў ранг паручніка.

## Літаратура 
* Mietelski h. Ostoja // Seweryn Uruski (hr.) Herbarz Szlachty Polskiej. Warszawa 1904—1931.

Катэгорыя:Ваенныя Польшчы
Катэгорыя:Удзельнікі вайны 1812 года
Базыль Белаказовіч

**Базыль Белаказовіч** (, Відава, Беластоцкае ваяводства — , ) — польскі літаратуразнавец, доктар філалогіі, прафесар.

## Біяграфія 
Па паходжанню на палову беларус, а на палову — паляк. У 1956 годзе скончыў філалагічны факультэт Ленінградскага ўніверсітэта, а праз год там жа — гістарычны. Праз няпоўных дзесяць гадоў стаў ужо ганаровым доктарам таго ж універсітэта. Падставы для гэтага дала манаграфія «З гісторыі польска-рускіх літаратурных сувязяў XIX стагоддзя» (1971). А неўзабаве на яго ўсклалі грамадскія абавязкі віцэ-прэзідэнта Асацыяцыі выкладчыкаў рускай мовы і літаратуры ў Польшчы.

Істотныя карэктывы ў навуковыя планы ўнеслі каардынацыйныя паездкі ў Беларусь, удзел у мінскіх навуковых канферэнцыях і кангрэсах, знаёмствы з Вячаславам Рагойшам, Алегам Лойкам і іншымі беларускімі ўніверсітэцкімі прафесарамі. У выніку гэтага з’явілася смелая манаграфія «Мар’ян Здзяхоўскі і Леў Талстой» (1995), дзе ўладальнік Ракава выступае як роўны расійскаму класіку. Пісаў артыкулы пра беларускую літаратуру XIX стагоддзя, пра творчыя сувязі беларускіх і польскіх пісьменнікаў. Зрэшты, там, дзе не ставала такіх сувязей, ён іх арганізоўваў сам.

Даследаваў беларускую літаратуру XIX стагоддзя, творчасць польска-беларускіх пісьменнікаў, беларускія тэмы і матывы ў польскай літаратуры і польскія ў беларускай.

Памёр у Варшаве, пахаваны на праваслаўных могілках.

Катэгорыя:Славісты Польшчы
Катэгорыя:Літаратуразнаўцы Польшчы
Катэгорыя:Культуролагі Польшчы
Катэгорыя:Ганаровыя дактары
Катэгорыя:Дактары навук
Катэгорыя:Афіцэры ордэна Адраджэння Польшчы