open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Увага! У горадзе чараўнік!

**«Увага! У горадзе чараўнік!»** — савецкая эксцэнтрычная казка рэжысёра Уладзіміра Бычкова. Экранізацыя аповесці Віктара Вітковіча і Рыгора Ягдфельда «Лялечная камедыя». Поўнаметражны мультыплікацыйна-гульнявы фільм, пастаўлены сумесна кінастудыямі «Беларусьфільм» і «Саюзмультфільм» у 1963 годзе. Прэм’ера адбылася 27 жніўня 1964 года.

## Сюжэт 
Дзеянне фільма адбываецца ў добрым і вясёлым казачным горадзе. Сярод жыхароў гэтага горада трапляюцца дрэнныя людзі, якія думаюць толькі пра сябе і робяць усім непрыемнасці і нязручнасці. Несумленны прыватны доктар-шарлатан Кракс прапісвае хворай дзяўчынцы Таце дарагія лекі-пустышкі. Суседскі хлопчык Вася знарок не дае ёй заснуць, гучна гуляе ў калідоры мячом.

Гарадскі чараўнік ператварае нядбайных людзей у лялек і прадае іх сярод звычайных цацак у сваёй краме. Тры зачараваныя лялькі — лянівы кухар, Вася і домакіраўнік-неваляшка Марыя Іванаўна — сустракаюцца ў пакоі Таты. Пачуўшы ад мікстур і лекаў вердыкт, што час упушчаны, і зараз дзяўчынцы можа дапамагчы толькі кукарэкуін — зроблены з ранішніх крыкаў пеўняў сродак для паласкання горла, — лялькі вырашаюць адправіцца да Кракса, а затым у аптэку за цудатворным сродкам. У дарозе ім дапамагае яшчэ адна зачараваная лялька — шафёр таксі, Валянціна.

Дзякуючы ўмяшанню лялек Тата ўстае на ногі. Чараўнік вяртае ім чалавечае аблічча, а безнадзейны доктар Кракс ператвараецца ў надзіманага гумовага пачварніка, які адразу ж лопаецца.
## Літаратура 
* *Игорь Авдеев*, *Лариса Зайцева* Все белорусские фильмы : каталог-справочник. Игровое кино (1926-1970). — Минск: Беларуская навука, 2001. — Т. 1. — 240 с. — ISBN 985-08-0023-2
Клод Ланцман

**Клод Ланцман** (; , Буа-Каломб — , ) — французскі журналіст і кінарэжысёр-дакументаліст.

## Біяграфія 
Яго дзед і бабуля, Янкл і Пэрл Гроберман, эмігравалі ў Парыж з Кішынёва пасля яўрэйскага пагрому 1903 года, калі яго маці Палет было 3 месяцы. Дзед і бабуля па бацькоўскай лініі, Іцхок (Ляон, 1874—?) і Ганна Ланцман, эмігравалі тады ж з Вілейкі. У 1940 годзе Клод разам з братам і сястрой хаваўся ад немцаў у авернскай вёсцы. У 1943 годзе ён стаў адным з арганізатараў Супраціўлення ў ліцэі Блеза Паскаля ў Клермон-Феране. Быў у падполлі, затым у атрадах макі ў Аверні.

З 1947 года вывучаў філасофію ў Цюбінгене, затым выкладаў філасофію і французскую літаратуру ў Свабодным універсітэце Берліна, дзе ў 1952 годзе пазнаёміўся з Сартрам і Сімонай дэ Бавуар. Ланцман пачаў актыўна супрацоўнічаць з іх часопісам «Тан мадэрн» («Новыя часы»), быў яго галоўным рэдактарам. Падпісаў «Маніфест 121» супраць вайны ў Алжыры. Шмат пісаў пра араба-ізраільскі канфлікт. З 1970 года амаль цалкам засяродзіўся на дакументальным кіно.

Памёр 5 ліпеня 2018 г. Быў удастоены нацыянальнай цырымоніі развітання. Пахаваны на могілках Манпарнас.
Мілард (акруга)

**Акруга Мілард** () — акруга ў штаце Юта, ЗША. Афіцыйна ўтворана ў 1852 годзе. Насельніцтва — 12503 чалавек (2010). Адміністрацыйны цэнтр — Філмар.

Катэгорыя:Акругі Юты
Самсон Германавіч Палякоў

**Самсон Германавіч Палякоў** () — беларускі савецкі пісьменнік.

## Біяграфія 
Скончыў у 1962 годзе аддзяленне журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта імя У. І. Леніна.

Працаваў журналістам, супрацоўнічаў з газетай «Знамя юности», з 1992 года галоўны рэдактар на кінастудыі «Летапіс» на «Беларусьфільм».

На студыі  «Летапіс» стваралася беларускае дакументальнае кіно, была разгорнутая шматгадовая праграма «Адраджэнне», былі зняты фільмы пра выдатных людзей Беларусі — Рыгора Барадуліна, Васіля Быкава, Ларысу Геніюш, Усяслава Чарадзея і іншых — каля 150 фільмаў. Са студыяй супрацоўнічалі Міхаіл Ткачоў, Алесь Марачкін, Васіль Быкаў і многія іншыя.

Член Саюза кінематаграфістаў Беларускай ССР.

Пражываў у доме па вул. Славінскага, 9 у Мінску.

У пачатку 2000-х гадоў пераехаў у Ізраіль да дачкі. Памёр ад разрыву аорты ў ізраільскай клініцы, не дажыўшы менш за месяц да свайго 75-годдзя.

## Фільмаграфія 
* 1993 — Старонні | Svetimas (Беларусь, Літва)
* 1989 — У бары брусніцы
* 1985 — Развітанне славянкі
* 1985 — Сяброў не выбіраюць
* 1981 — Каменданцкая гадзіна
* 1981 — Былі ў бацькі тры сыны
* 1979 — Пані Марыя
* 1979 — Дэсант на Арынгу
* 1977 — Чорная бяроза
* 1974 — Ясь і Яніна
* 1972 — Перад першым снегам (кароткаметражны)
* 1972 — Залаты ганак

### Мультфільмы 
* 1975 — Папяровая казка
* 1975 — Квака-задавака
* 1973 — Вася Буслік і яго сябры (тэкст песень)

## Узнагароды 
Лаўрэат прэміі імя Алеся Адамовіча (1995)

Катэгорыя:Пісьменнікі Беларусі
Катэгорыя:Сцэнарысты Беларусі
Катэгорыя:Драматургі Беларусі
Катэгорыя:Журналісты паводле алфавіта
Катэгорыя:Журналісты Беларусі
Камара Шадманаўна Камалава

**Кама́ра Шадма́наўна Кама́лава** (; нар. 9 снежня 1938, Бухара, Узбекская ССР) — савецкі і ўзбекскі  і . Заслужаны дзеяч мастацтваў Узбекскай ССР (1982).

## Біяграфія 
У 1962 годзе скончыла рэжысёрскае аддзяленне УДІКа (майстэрня Льва Куляшова). Пачала свой шлях у кінематографе як аніматар. З 1977 года — у ігравым кіно. Аўтар сцэнарыяў большасці сваіх фільмаў.

## Фільмаграфія 
### Рэжысёр 
*  — Добры дзень (кароткаметражны)
*  — Незвычайная прыгода
*  — Хто зрабіў воблака
*  — Рахім і жук
*  — Даражэй золата
*  — Папрыгунчык
*  — Шчасце, вярніся!
*  — Дзяўчынка і зорачка
*  — Сонечны прамень
*  — Малы, да ўдалы
*  — 
*  — Чужое шчасце
*  — Заўтра выйдзеш?
*  — Наш унук працуе ў міліцыі
*  — Веласіпедык уцёк
*  — Аб тым, чаго не было
*  — Дзікун
*  — Усё вакол засыпала снегам
*  — Дарога пад нябёсамі
*  — Не забудзь мяне
*  — Дарога ў нікуды / Ким деяй сени? (Узбекістан)

## Узнагароды 
* Спецыяльны дыплом журы па раздзеле дзіцячых фільмаў X-га Маскоўскага міжнароднага кінафестываля (1977) — за фільм «Горкая ягада»
* Прэмія Усесаюзнага кінафестываля (1979) — за фільм «Чужое шчасце»
* Заслужаны дзеяч мастацтва Узбекскай ССР (1982)
* Прэмія Ленінскага камсамола (1983) — за мастацкія фільмы «Горкая ягода» (1975), «Чужое шчасце» (1978), «Заўтра выйдзеш?» (1980)
* Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Узбекістан другой ступені (2007)

## Літаратура 
* Кино: Энциклопедический словарь / Гл. ред. С. И. Юткевич Москва, Советская энциклопедия, 1987. — с. 167

## Спасылкі 
* 
* Камара Камалова на сайте КиноПоиск
Сяргей Уладзіміравіч Шапран

**Сяргей Уладзіміравіч Шапран** (нар. 11 лютага 1968, г. Рыга, Латвійская ССР) — беларускі журналіст, філолаг, даследчык літаратуры.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 11 лютага 1968 года ў Рызе (Латвія). Скончыў у 1992 годзе аддзяленне рускай мовы і літаратуры філалагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.

Яшчэ падчас вучобы пачаў займацца журналістыкай, любімы жанр — інтэрв’ю. Друкаваўся ў перыядычных выданнях «Советская молодёжь», «Час», «Суббота» (Рыга); «Знамя юности», «Имя», «Белорусская деловая газета», «Новы Час», у часопісах «Дзеяслоў», «Абажур» і іншых.

## Узнагароды 
Атрымаў дыплом Саюза тэатральных дзеячаў (2000), прэмію «За ўнёсак у развіццё беларускай рок-музыкі» (2007). Лаўрэат прэміі імя Алеся Адамовіча за даследаванне «Васіль Быкаў. Гісторыя жыцця ў дакументах, публікацыях, успамінах» (2011).

Катэгорыя:Журналісты Беларусі
Катэгорыя:Філолагі Беларусі
Катэгорыя:Літаратуразнаўцы Беларусі
Булычоў

**Булычоў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксандр Ігаравіч Булычоў — беларускі футбаліст
* Канстанцін (Булычоў) — праваслаўны дзеяч, епіскап
* Кір Булычоў — савецкі пісьменнік-фантаст
* Юрый Аляксандравіч Булычоў — беларускі мастак кіно
Спартыўная хадзьба

**Спарты́ўная хадзьба́**, ці **спарты́ўная хада́** — дысцыпліна лёгкай атлетыкі. Ад звычайнай хадзьбы адрозніваецца абавязковым выпростваннем апорнай нагі ў каленным суставе пры вертыкальным становішчы, ад бегу — адсутнасцю безапорнай фазы руху.

## Гісторыя 
Як від спорту склалася ў 2-й палове 19 стагоддзя. Першыя спаборніцтвы адбыліся ў аматарскім Атлетычным клубе (1866, Англія) на дыстанцыі 7 міль (11 км). У праграме Алімпійскіх гульняў з 1908 (мужчыны; дыстанцыі 3,5 км і 10 міль), з 1932 мужчыны спаборнічаюць на дыстанцыі 50 км, з 1956 — і на дыстанцыі 20 км; жанчыны — на дыстанцыях 10 км (з 1992) і 20 км (з 2000). У праграме чэмпіянатаў Еўропы па лёгкай атлетыцы з 1934, чэмпіянатаў свету — з 1976.

На Беларусі спартыўная хадзьба ўваходзіць у лёгкаатлетычныя праграмы з 1944 года. Сярод беларускіх спартсменаў найбольш вызначыліся прызёры Алімпійскіх гульняў Я.Маскінскоў (1956), Я.Іўчанка і П.Пачынчук (1980); прызёры чэмпіянатаў свету Я.Місюля (1991, 1995), М.Хмяльніцкі (1997), В.Цыбульская (1997, 2001) і іншыя.

## Гл. таксама 
* Бегавыя віды лёгкай атлетыкі

## Зноскі 
## Літаратура 
*  — С. 518.
* 
* 

## Спасылкі 
* Спартыўная хадзьба на 20 км на сайце WorldAthletics
* Спартыўная хадзьба на 35 км на сайце WorldAthletics

Катэгорыя:Дысцыпліны лёгкай атлетыкі
Гадзіннік спыніўся апоўначы

**«Гадзіннік спыніўся апоўначы»** — савецкі мастацкі фільм на тэму нацысцкай акупацыі Беларусі, створаны на кінастудыі «Беларусьфільм». Прэм’ера фільма ў савецкіх кінатэатрах адбылася 27 лютага 1959 года.

## Сюжэт 
У аснове сюжэту фільма ляжаць рэальныя падзеі, якія адбываліся ў акупаваным германскімі войскамі Мінску: у прыватнасці, аперацыя партызан на чале з Аленай Мазанік па ліквідацыі генеральнага камісара Генеральнай акругі Беларусь рэйхскамісарыята Остланд Вільгельма Кубэ.

Па сюжэце фільма атраду партызан пад кіраўніцтвам Ганны Чорнай (Марыя Осіпава) і пры ўдзеле нявопытнай разведчыцы Марыны Казаніч трэба будзе знішчыць мінскага гаўляйтара Вільгельма фон Каўніца.
## Літаратура 
* *Игорь Авдеев*, *Лариса Зайцева* Все белорусские фильмы : каталог-справочник. Игровое кино (1926—1970). — Минск: Беларуская навука, 2001. — Т. 1. — 240 с. — ISBN 985-08-0023-2
Бег па шашы

**Бег па шашы́**, ці **прабе́г** — дысцыпліна лёгкай атлетыкі, бег па дарозе з цвёрдым пакрыццём. Чатыры найбольш распаўсюджаныя дыстанцыі, прызнаныя Сусветнай лёгкай атлетыкай для спаборніцтваў па шашэйным бегу — гэта забегі на 5 км, 10 км, паўмарафоны і марафоны. Найбольш вядомы прабег — марафон — з’яўляецца алімпійскім відам спорту.

Прабегі праводзяцца на падрыхтаваных трасах па вуліцах горада, а таксама паміж населенымі пунктамі. Аднак калі рух аўтатранспарту або падобныя абставіны не даюць магчымасці выкарыстоўваць гэтыя дарогі, то часам спаборніцтвы праходзяць па веласіпеднай або пешаходнай дарожцы, але не па мяккай паверхні (напрыклад, па травяным грунце).

*Сусветнай лёгкай атлетыка* прызнае адзінаццаць агульных дыстанцый для шашэйных гонак, калі яны адпавядаюць крытэрыям прымальнасці і на якіх могуць быць залічаны рэкорды: *1 міля* (1609,3 м), *5 кіламетраў* (3,1 мілі), *10 кіламетраў* (6,2 мілі), *15 кіламетраў* (9,3 мілі), *10 міль* (16,1 км), *20 кіламетраў* (12,4 мілі), *паўмарафон* (21,098 км або 13,1 мілі), *25 кіламетраў* (15,5 міль), *30 кіламетраў* (19 міль), *марафон* (42,195 км або 26,2 мілі), *35 кіламетраў* (21,7 мілі), *50 кіламетраў* (31,1 мілі) і *100 кіламетраў* (62,1 мілі). Прызнаецца і 24-гадзінны бег. З іх 5 км, 10 км, 25 км, 30 км, паўмарафон, марафон і 100 км - гэта дыстанцыі, на якіх прызнаюцца сусветныя рэкорды.

Некаторыя буйныя спаборніцтвы па бегу па шашы маюць унікальныя дыстанцыі.

Большасць спаборніцтваў па шашэйным бегу адкрыты для шырокай публікі. Такая шырокая даступнасць робіць шашэйныя гонкі надзвычай папулярнымі, і мільёны людзей ва ўсім свеце штогод удзельнічаюць у тысячах гонак.

Міжнародным кіруючым органам шашэйных гонак з’яўляецца Сусветная лёгкая атлетыка (раней ІААФ). Яна імкнецца ўсталяваць стандарты для спаборніцтваў. *Сусветнай лёгкай атлетыка* вымярае гоначную трасу, каб даць ёй сертыфікацыйны рэйтынг World Athletics. Пасля таго, як гоначная траса сертыфікавана, яна можа быць залічана для розных рэкордаў або рэйтынгаў. 

## Гл. таксама 
* Бегавыя віды лёгкай атлетыкі
* Лёгкаатлетычны крос
* Трэйлавы бег

## Зноскі 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Дысцыпліны лёгкай атлетыкі
Катэгорыя:Бег на доўгія дыстанцыі
Першыя выпрабаванні

**Першыя выпрабаванні** (іншыя назвы: «Насустрач буры», «На ростанях») — двухсерыйны гісторыка-рэвалюцыйны кінараман, зняты паводле трылогіі Якуба Коласа «На ростанях» на кінастудыі «Беларусьфільм» у 1960—1961 гадах рэжысёрам У. У. Корш-Сабліным.

Прэм’ера 1 серыі адбылося 28 ліпеня 1960 года, 2 серыя — 4 верасня 1961 года.

## Сюжэт 
Дзеянне фільма прымеркавана да падзей рэвалюцыі 1905—1907 гадоў у Расійскай імперыі. У адрозненне ад арыгінальнага твора Якуба Коласа ў фільме ўведзены новыя героі, крыху зменена храналогія падзей, матывацыя ўчынкаў герояў, і, у цэлым, сюжэт. Малады інтэлігент Андрэй Лабановіч прыязджае настаўнічаць у беларускае палескае сяло Цельшына. Тут А. Лабановіч уступае ў фіктыўны шлюб з рэвалюцыянеркай Вольгай Андросавай. Шляхцянка Ядвіся, якую кахае Андрэй, згаджаецца чакаць ягонага разводу. На нелегальным з’ездзе настаўнікаў А. Лабановіча арыштоўваюць. Ядвіся хоча шчаслівага сямейнага жыцця без палітычных узрушэнняў і моліць Андрэя забыцца пра яго. Разам з Андрэем у турму адправілася Вольга Андросава. Да творчых удач здымачнай групы крытыкі адносяць выяўленчае рашэнне фільма: натурныя эпізоды беларускай прыроды, якія блізкія стылю коласаўскай прозы. Адзначана таксама яркая гульня А. Кістава (бацька Уладзімір) і Г. Глебава (дзяк Буцяноўскі).

## У ролях 
* Эдуард Канстанцінавіч Ізотаў
* Наталля Мікалаеўна Кусцінская
* Іван Браніслававіч Шаціла

## Літаратура 
* *Игорь Авдеев*, *Лариса Зайцева* Все белорусские фильмы : каталог-справочник. Игровое кино (1926—1970). — Минск: Беларуская навука, 2001. — Т. 1. — 240 с. — ISBN 985-08-0023-2

Катэгорыя:Фільмы Уладзіміра Корш-Сабліна
Шчасце трэба берагчы

«**Шча́сце трэ́ба берагчы́**» () — мастацкі фільм (меладрама), зняты ў 1958 годзе на кінастудыі «Беларусьфільм» па матывах аповесці Аляксея Кулакоўскага «Нявестка». Прэм’ера адбылася 9 красавіка 1958 года ў Маскве і ў траўні 1958 года — у Мінску.

## Сюжэт 
Пасля заканчэння тэрміну вайсковай службы Віктар вярнуўся ў родную вёску. На агульным сходзе ён быў прызначаны брыгадзірам і з вялікім энтузіязмам пачаў працаваць ў калгасе. Даніла, бацька Віктара, увесь час пакутуе з-за брудных плётак — нібыта бацькам Віктара з'яўляецца не ён, а былы брыгадзір Шандыбовіч. Шандыбовіч таксама працуе ў калгасе, па-бацькоўску раіць Віктару, як кіраваць калгаснай гаспадаркай: як атрымоўваць прэміі за звышпланавы ўраджай, як змагацца з бюракратычнай валакітай, як спісваць нястачу свінняў.

На Віктара звяртаюць увагу ўсе вясковыя дзяўчыны, асабліва Кацярына. Але Віктар любіць Ларысу і яна адказвае яму ўзаемнасцю. Неўзабаве маладыя спраўляюць вяселле. З гэтага часу Ларыса пачынае дапамагаць мужу, які сутыкаецца з цяжкасцямі працы брыгадзіра (пачаў піць на працы) і спакусамі (падчас уборкі лёну ўзяў амаль усіх коней, каб прывезці лес для новай хаты).

Вольга, дачка Шандыбовіча, знайшла ў бацькі акт аб неправамерным спісанні ьвіней і паказала яго Ларысе. Калі Шандыбовіч даведаўся, што дачка ідзе супраць яго, ён выгнаў яе з хаты. Дзеянні Віктара абмяркоўвалі на сходзе актыву камсамолу, дзе Вольга і Ларыса выступілі з абвінавачваннямі супраць яго. Сумленная і прынцыповая калгасніца Ларыса не магла трымаць у таямніцы праўду пра махінацыі мужа. Вярнуўшыся дадому, Віктар пачаў вінаваціць жонку, што яна пайшла супраць яго, бо магла і прамаўчаць. У запале гневу выпаліў бацьку, што ён не бацька яму. Даніла пайшоў з дому ў Забалоцце да стрыечнай сястры, але не змог дабрацца. Старога знайшлі на балоце і адвезлі ў Каменку ў медпункт. Калі ён даведаўся, што Ларыса цяжарная, адразу вырашыў ехаць дадому.

Віктар таксама пайшоў з дому. Праз нейкі час ён прыйшоў да старшыні калгасу з пакаяннем. Старшыня параіў вяртацца дадому, стаць на калені перад бацькам і жонкай і прасіць у іх прабачэння. Калі яны даруюць, то і ён даруе. Віктар цалкам парваў усе кантакты з Шандыбовічам і прыйшоў дадому прасіць ва ўсіх прабачэння.

## Акцёры 
* Канстанцін Скарабагатаў — *Даніла Лукашонак*
* Юрый Саранцаў — *Віктар Лукашонак, сын Данілы*
* Данута Сталярская — *Ларыса*
* Віталь Паліцэймака — *Шандыбовіч*
* Ніна Дарошына — *Вольга, дачка Шандыбовіча*
* Барыс Кудраўцаў — *старшыня калгасу*
* Уладзімір Іваноў — *Васіль, гарманіст*
* Дзідра Рытэнберга — *Кацярына*
* Сцяпан Хацкевіч — *брат Данілы, нямы*
* Аляксей Бараноўскі — *Мікіта*
* Стэфанія Станюта — *жонка Мікіты*
* Аляксандра Дзянісава — *старая*
* Галіна Макарава
* Ігар Дабралюбаў
Кракаўскі кінафестываль

**Крака́ўскі кінафестыва́ль** () — адзін з найстарэйшых еўрапейскіх кінафестываляў, які спецыялізуецца на дакументальных, анімацыйных і кароткаметражных фільмах.

Ён праходзіць штогод на рубяжы мая і чэрвеня ў Кракаве. На працягу сямі фестывальных дзён праходзяць паказы каля 250 фільмаў.

Фестываль уключае чатыры конкурсы: дакументальнага кіно, кароткаметражнага кіно, музычнага дакументальнага кіно DocFilmMusic і польскага.

## Найважнейшыя ўзнагароды фестывалю 
### Конкурс дакументальных фільмаў 
* *Залаты Рог* (Złoty Róg) — рэжысёру найлепшага фільма.
* *Сярэбраны Рог* (Srebrny Róg — рэжысёру найлепшага фільма высокай мастацкай каштоўнасці і рэжысёру найлепшага фільма на сацыяльныя тэмы.

### Конкурс кароткаметражных фільмаў 
* *Залаты Цмок* (Złoty Smok) — рэжысёру найлепшага фільма.
* *Сярэбраны Цмок* (Srebrny Smok) — рэжысёру найлепшага дакументальнага фільма, рэжысёру найлепшага анімацыйнага фільма, рэжысёру найлепшага мастацкага фільма.

### Конкурс польскіх фільмаў 
* *Залаты Лайконік* (Złoty Lajkonik) — рэжысёру найлепшага фільма працягласцю больш за 30 хвілін, рэжысёру найлепшага фільма працягласцю да 30 хвілін, рэжысёру найлепшага кароткаметражнага анімацыйнага фільма, рэжысёру найлепшага кароткаметражнага мастацкага фільма.

*Раней уручаліся таксама Сярэбраныя Лайконікі (Srebrne Lajkoniki).*

### Конкурс DocFilmMusic 
* *Залаты Гейнал* (Złoty Hejnał) — рэжысёру найлепшага музычнага дакументальнага фільма.

### Спецыяльная ўзнагарода 
* *Цмок Цмокаў* (Smok Smoków) — індывідуальная ўзнагарода стваральнікам дакументальных і анімацыйных фільмаў за значны ўплыў на развіццё сусветнага кінематографа ў гэтых галінах. Прысуджаецца з 1998 года..

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка кінафестывалю  
* Кракаўскі кінафестываль  на сайце «*Internet Movie Database*»

Катэгорыя:Кінафестывалі Польшчы
Катэгорыя:З’явіліся ў 1961 годзе
Скарабагатаў

**Скарабагатаў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Віктар Іванавіч Скарабагатаў — беларускі інжынер, дзяржаўны дзеяч
* Канстанцін Васілевіч Скарабагатаў — савецкі акцёр
Канстанцін Васілевіч Скарабагатаў

**Канстанцін Васілевіч Скарабагатаў** (; ) — савецкі акцёр тэатра і кіно, тэатральны рэжысёр. Народны артыст СССР (1953). Лаўрэат пяці Сталінскіх прэмій другой ступені (1941, 1948, 1949, 1951 — двойчы).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 22 лютага [6 сакавіка] 1887 года ў сяле Аляксандраўскім (цяпер — у межах Санкт-Пецярбурга).

У 1897 годзе скончыў царкоўна-прыходскую земскую школу. З 10 гадоў працаваў на Абухаўскім заводзе, скончыў ваенна-тэхнічную школу пры заводзе. У 1903—1904 гадах вучыўся ў Імператарскім лясным інстытуце (цяпер — Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны лесатэхнічны ўніверсітэт).

З 1905 года пачаў выступаць на сцэнах аматарскіх тэатраў пецярбургскіх ускраін. У 1917—1918 гадах — акцёр Петраградскага тэатра Паўлавай «Прывал камедыянтаў». У 1918—1920 гадах — акцёр і рэжысёр Саратаўскага губернскага тэатра (цяпер — Саратаўскі тэатр драмы імя І. А. Слонава), у 1920—1922 гадах — Самарскага гарадскога тэатра, у 1922—1925 гадах — Ленінградскага тэатра імя А. В. Луначарскага пры Пуцілаўскім заводзе, у 1925—1926 гадах — Іркуцкага гарадскога «Чырвонага тэатра».

У 1926 годзе вярнуўся ў Ленінград. У 1926—1927 гадах — акцёр Ленінградскага тэатра Будаўнікоў, у 1928—1935 гадах — Вялікага драматычнага тэатра (цяпер — імя Г. А. Таўстаногава).

З 1936 года — акцёр Ленінградскага тэатра драмы ім. А. С. Пушкіна (цяпер — Александрынскі тэатр), у 1951—1958 гадах — дырэктар тэатра.

Аўтар кнігі «Жыццё і сцэна» (1970).

## Фільмаграфія 
* (1937) «Пугачоў» — Емяльян Пугачоў
* (1958) «Шчасце трэба берагчы» — дзед Даніла
* (1959) «Строгая жанчына» — Кузьма

## Крыніцы
Аляксандр Сяргеевіч Якаўлеў

**Аляксандр Сяргеевіч Якаўлеў** (; 19 сакавіка [1 красавіка] 1906,  — , ) — савецкі авіяканструктар, член-карэспандэнт (1943) і акадэмік АН СССР (1976). Генерал-палкоўнік авіяцыі (з 1984; з 1946 па 1951 — генерал-палкоўнік інжынерна-авіяцыйнай службы; з 1951 па 1971 — генерал-палкоўнік інжынерна-тэхнічнай службы, c 1971 па 1984 — генерал-палкоўнік-інжынер). Двойчы Герой Сацыялістычнай Працы. Генеральны канструктар ВКБ імя Якаўлева (1956—1984). Лаўрэат Ленінскай, Дзяржаўнай і шасці Сталінскіх прэмій. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР.
Прадзюсары (фільм, 2005)

**«Прадзюсары»** () — амерыканскі музычны камедыйны фільм, зняты Сьюзан Строман паводле сцэнарыя Мела Брукса і Томаса Міяна. Экранізацыя аднайменнага брадвейскага мюзікла 2001 года, створанага на аснове аднайменнага фільма 1968 года. Галоўныя ролі выканалі Нейтан Лейн, Мэцью Бродэрык, Ума Турман, Уіл Ферэл, Гэры Біч, Роджэр Барт і Джон Ловіц.

Фільм быў выпушчаны ў абмежаваным пракаце ў ЗША 16 снежня 2005 года, і выйшаў у шырокім пракаце 25 снежня. Ён атрымаў змешаныя водгукі ад крытыкаў і не меў камерцыйнага поспеху, зарабіўшы ў сусветным пракаце толькі 38 мільёнаў долараў пры бюджэце ў памеры 45 мільёнаў долараў.

## Сюжэт 
Нью-Ёрк, 1959 год. Тэатральны прадзюсар Макс Біялысток, імя якога ўсяго некалькі гадоў таму грымела па ўсім свеце і з’яўлялася сінонімам поспеху, заграз у няўдачах і правалах, якія ідуць адзін за адным.

Але выпадковасць зводзіць яго са сціплым бухгалтарам Леа Блюмам, і яны тут жа вынаходзяць «схему» — браць крэдыт пад пастаноўку загадзя правальнага шоў і прысвойваць невыдаткаванае. І вось першы праект — «Вясна для Гітлера» паводле п’есы былога нацыста Франца Лібкінда, рэжысёрам якога будзе багемны Роджэр дэ Бры са шведскай секс-бомбай Улай у галоўнай ролі. Засталося толькі дачакацца рэакцыі гледачоў…

## Акцёры і ролі 
* Нейтан Лейн — Макс Біялысток
* Мэцью Бродэрык — Леапольд «Леа» Блюм
* Ума Турман — Ула Інга тор Хансен Бенсан Янсен Тален Хален Свадэн Свансан
* Уіл Ферэл — Франц Лібкінд

## Зноскі 
Катэгорыя:Кінакамедыі 2005 года
Дэгенератыўнае мастацтва

наведвае «Выстаўку дэгенератыўнага мастацтва» ў Мюнхене, 27 лютага 1938 г. Злева карціны Эміля Нольдэ «Хрыстос і грэшніца», «Мудрыя і неразумныя дзевы», справа — скульптура Герхарда Маркса «Святы Георгій».]]
**Дэгенератыўнае мастацтва** () — тэрмін, прыняты ў 1920-х гадах нацысцкай партыяй Германіі для апісання мадэрнісцкага мастацтва. У часе кіравання Адольфа Гітлера нямецкія мадэрнісцкія творы, у тым ліку многія працы сусветна вядомых мастакоў, былі прыбраны з дзяржаўных музеяў Германіі і забаронены з той прычыны, што такое мастацтва было «абразай нямецкіх пачуццяў», мела негерманскі, масонскі, яўрэйскі ці камуністычны характар. Мастакоў, залічаных у дэгенератыўныя, падвяргалі санкцыям: звальнялі з выкладчыцкіх пасад, забаранялі выстаўляць або прадаваць творы, а ў некаторых выпадках забаранялі займацца творчасцю.

Дэгенератыўнае мастацтва таксама было назвай выстаўкі 1937 года, праведзенай нацысцкімі ўладамі ў Мюнхене. Выстаўка складалася з 650 мадэрнісцкіх твораў, забраных нацыстамі з музеяў, якія былі дрэнна развешаныя побач з графіці і тэкставымі этыкеткамі, на якіх былі напісаны здзекі з мастацтва і мастакоў. Выстаўка таксама прайшла ў некалькіх іншых гарадах Германіі і Аўстрыі.

У той час як сучасныя стылі мастацтва былі забароненыя, нацысты прапагандавалі карціны і скульптуры, выкананыя ў традыцыйнай манеры, якія ўзвышалі каштоўнасці «крыві і глебы» расавай чысціні, мілітарызму і паслухмянасці. Падобныя абмежаванні накладаліся таксама на музыку, якая павінна была быць танальнай і свабоднай ад джазавых уплываў; неўхваленая музыка была названая дэгенератыўнай музыкай. Падвяргаліся цэнзуры фільмы і спектаклі.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Мадэрнізм
Катэгорыя:Авангардызм
Катэгорыя:Нацысцкая прапаганда
Факір на гадзіну

**«Факір на гадзіну»** — савецкая музычная камедыя, знятая ў 1971 годзе Дыямарай Ніжнікоўскай паводле ўласнага сцэнарыя, створанага паводле п’есы Уладзіміра Дыхаўічнага і Марыса Слабадскога. Фільм выйшаў на экраны 8 красавіка 1972 года. У фільме ўдзельнічае моцны акцёрскі склад: заслужаныя і народныя артысты савецкага кіно. Музыку да фільма напісаў народны артыст СССР Мікіта Багаслоўскі.

## Сюжэт 
Дзеянне вясёлай музычнай камедыі адбываецца ў правінцыйным мястэчку. Катастрафічны недахоп месцаў для начлегу, звязаны з тым, што ў горадзе толькі адзін гатэль, збірае неверагодную чаргу з прыезджых. У гасцініцы чакаецца прыезд важнага госця — доктара-гіпнатызёра, для якога забраніраваны асобны нумар. У выніку здагадак супрацоўнікаў гасцініцы адбываецца блытаніна і звычайнага прыезджага карэспандэнта, які чакае вольнага месца ў агульнай чарзе, прымаюць за чаканага важнага госця.

## У ролях 
* Лідзія Мікалаеўна Смірнова — Алімпіяда Аляксандраўна, загадчыца гасцініцы
* Аляксандр Бяляўскі — Сяргей Аляксандравіч, карэспандэнт
* Міхаіл Пугаўкін — Цімафей Гаўрылавіч Міронаў, начальнік камунальнай гаспадаркі
* Надзея Румянцава — Таццяна Міронава, пляменніца Цімафея Гаўрылавіча
* Валянціна Ананьіна — Васільеўна, пакаёўка
Нябесны замак Лапута

— японскі анімацыйны прыгодніцкі фэнтэзі-фільм 1986 года рэжысёра Хаяо Міядзакі. Прадзюсарам фільма выступіў Іса Такахата, анімацыяй замайлася студыя «», а дыстрыбуцыяй — кампанія «». У арыгінальнай японскай версіі ў агучцы прынялі ўдзел Маюмі Танака, ,  і .

Падзеі фільма разгортваюцца ў альтэрнатыўнай рэальнасці, якая адпавядае пачатку XX стагоддзя. У руках дзяўчынкі Сіты апынаецца Лятучы камень, за якім палююць паветраныя піраты, войска і ўрадавыя агенты. Спрабуючы ўцячы ад пераследнікаў, Сіта сустракае хлопчыка Пазу, свайго аднагодку, які працуе ў шахцёрскім пасёлку. Разам дзеці высвятляюць, што Камень уяўляе вялізную каштоўнасць, бо здольны паказаць шлях да легендарнага лятучага вострава — Лапуты.

«Нябесны замак Лапута» — першы анімацыйны фільм студыі «». Новаўтвораная студыя ставіла сваёй задачай стварэнне арыгінальных поўнаметражных фільмаў без страты якасці. У творчую каманду студыі ўвайшлі многія даўнія паплечнікі Міядзакі, якія пазней працягвалі супрацоўнічаць са студыяй на працягу наступных трох дзесяцігоддзяў. Ідэю Лапуты Міядзакі запазычыў з кнігі Джонатана Свіфта «Падарожжы Гулівера», дзе фігуруе аднайменны лятучы востраў.

Пры стварэнні фільма Міядзакі знаходзіўся пад моцным уражаннем ад паездкі ў Уэльс у 1985 годзе, якую ён здзейсніў неўзабаве пасля перыяду забастовак брытанскіх шахцёраў. У 1999 годзе ў інтэрв’ю рэжысёр выказваў сваё захапленне супольнасцю шахцёраў, якія змагаліся з мэтай абароны сваіх працоўных месцаў; менавіта таму ён хацеў, каб яго герой, юны Пазу, быў звязаны з шахцёрскай супольнасцю. Адно з бачаных Міядзакі мястэчак стала мадэллю для горада, у якім жыве Пазу. Падчас гэтай паездкі рэжысёр таксама быў уражаны руінамі прамысловых прадпрыемстваў, пакінутых шахцёрамі; руіны нагадалі яму пра катастрофу дырыжабля «Гіндэнбург».

Ствараючы архітэктуру лятучага вострава, які складаецца з трох колаў сцен, , увянчанай гіганцкім дрэвам, і шклянога купала ў садзе, Міядзакі знаходзіўся пад уплывам карціны «Вавілонская вежа» мастака Пітэра Брэйгеля Старэйшага і знятага ў 1927 годзе фільма «Метраполіс» Фрыца Ланга.

Фільм ствараўся з 15 ліпеня 1985 года па 23 ліпеня 1986 года; яго канчатковая даўжыня складала 124 хвіліны, пры гэтым усяго налічвалася 69 262 малюнкі, зробленыя з выкарыстаннем 381 рознага колеру. У фармаце Blu-ray фільм быў выпушчаны 22 снежня 2010 года, а на  — 16 ліпеня 2014 года.

Прэм’ера ў Вялікабрытаніі адбылася 12 жніўня 1987 года на тэлеканале «» ва ўласным дубляжы.

## Узнагароды 
## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Фільмы Японіі 1986 года
Катэгорыя:Мультфільмы 1986 года
Катэгорыя:Фэнтэзійныя фільмы 1986 года
Катэгорыя:Мультфільмы Японіі
Катэгорыя:Прыгодніцкія фільмы Японіі
Катэгорыя:Сямейныя фільмы
Катэгорыя:Фэнтэзійныя фільмы Японіі
Катэгорыя:Фільмы на японскай мове
Катэгорыя:Фільмы Хаяо Міядзакі
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Дзё Хісаісі
Філмар (Юта)

**Філмар** () — горад у штаце Юта (ЗША). Адміністрацыйны цэнтр акругі Мілард. Насельніцтва - 2435 чалавек (2010). Філмар быў першай сталіцай тэрыторыі Юта. Названы ў гонар прэзідэнта ЗША Міларда Філмара, які прызначыў Брыгама Янга губернатарам тэрыторыі. У 1951 годзе была створана акруга Мілард з часткі акругі Айран, цэнтрам стаў горад Філмар. Першымі пасяленцамі былі ў асноўным амерыканцы, а таксама некалькі англічан, шатландцаў і скандынаваў.

Катэгорыя:Гарады Юты
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1851 годзе
Маюмі Танака

**Маюмі Танака** (, нар.  года, ) — прафесійная сэю. Супрацоўнічае з Aoni Production. Мае ролі ў шэрагу анімэ. Папулярнасць прынесла роля Манкі Д. Луфі з анімэ-серыяла «One Piece». Таксама найбольш вядомымі ролямі сэю з’яўляюцца: Кулілінь з анімэ-серыяла «Dragon Ball», Рунасукэ Фудзінамі з анімэ-серыяла «Urusei Yatsura» і Пазу з поўнаметражнага анімэ-фільма «Нябесны замак Лапута».
Аляксандр Зыскуноў

**Аляксандр Валер’евіч Зыскуноў** (нар. , Казахская ССР, СССР) — беларускі баскетбаліст. Цэнтравы. Выступаў за зборную Беларусі. Удзельнік чэмпіянату свету па баскетболе 3х3 (1995).

## Біяграфія 
Навучаўся ў Рэспубліканскім вучылішчы алімпійскага рэзерву пад кіраўніцтвам Міхаіла Аляксеевіча Тайца. Выступаў за мінскія клубы РТІ / РТІ-РШВСМ (1993—1996), «Аўтазаводзец-РВАР» (1997, *у Кубку Беларусі*), РТІ-РВАР (2003), «Мінск-БНТУ» (2003).

У 1996 годзе пераехаў у ЗША. Быў членам каманды Фордэмскага ўніверсітэта ў сезонах 1996/97 і 1997/98, правёў 52 гульні (2,4 ачка, 2,5 падбора/гульню).

Выступаў за моладзевую зборную Беларусі U-22 на чэмпіянаце Еўропы-1996 (10-е месца). Быў гульцом мужчынскай зборнaй Беларусі ў 1995—1998 і 2004—2005 гадах.

З кастрычніка 1998 года не гуляў з-за траўмы. Вярнуўся ў баскетбол у студзені 2003 года. Выступаў за клубы Беларусі, Румыніі («Сібіу» 2004, 2005), Украіны («Сумыхімпрам» 2004/05), Германіі («Раштат» 2005/06, «Кірхайм» 2006/07, «Брэмергафен» 2007/08, «Саар-Пфальц» 2008/09, «Хемніц» 2009/10, «Карлсруэ» 2010/11), Аўстрыі («Дорнбірн» 2006).

## Дасягненні 
*  Чэмпіён Беларусі (1): 1994/1995.
*  Сярэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі (3): 1993/1994, 1995/1996, 2002/2003.
*  Уладальнік Кубка Беларусі (1): 1997.

## Спасылкі 
* Alexander Zyskunov
* Как в 90-е белорусы фанатели по баскетболу
* Профіль на сайце nbl.by
* СТАРЫЙ ЗНАКОМЫЙ. АЛЕКСАНДР ЗЫСКУНОВ: Я НЕ НЕМЕЦ

Катэгорыя:Баскетбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Беларусі па баскетболе
Катэгорыя:Ігракі зборнай Беларусі па баскетболе U-20
Канаб

**Канаб** () — горад у штаце Юта (ЗША). Адміністрацыйны цэнтр акругі Кейн. Насельніцтва - 4312 чалавек (2010). Першая спроба засяліць мясцовасць была зроблена 7 чэрвеня 1858 года. У 1864—65 гадах быў пабудаваны форт.

Катэгорыя:Гарады Юты
Веснавыя навальніцы

**«Веснавыя навальніцы»** (іншая назва: *Spring Storms*) — савецкі чорна-белы мастацкі фільм, пастаўлены на кінастудыі «Беларусьфільм» у 1960 годзе рэжысёрам Мікалаем Фігуроўскім.

## Сюжэт 
Вайна разлучыла маладых мужа і жонку — Вольгу і Віктара. Пасля вайны Віктар Барадзін, палічыў жонку даўно загінулай, ажаніўся другі раз. Новая пара лічыла сябе шчаслівай да таго часу, пакуль Віктар зноў не сустрэў Вольгу…

## У галоўных ролях 
* Рыта Гладунко — Вольга Кавалёва
* Яўгенія Козырава — Галіна
* Дзмітрый Арлоў — Кавалёў
* Надзір Малішэўскі — Віктар Барадзін
* Тамара Трушына — Бароўская
* Анатоль Адоскін — Зайчук, канферансье

## Літаратура 
* *Игорь Авдеев*, *Лариса Зайцева* Все белорусские фильмы : каталог-справочник. Игровое кино (1926-1970). — Минск: Беларуская навука, 2001. — Т. 1. — 240 с. — ISBN 985-08-0023-2
Пакінутыя (фільм, 2023)

**«Пакі́нутыя»** () — амерыканскі калядны камедыйна-драматычны фільм 2023 года рэжысёра Аляксандра Пейна па сцэнары Дэвіда Хэмінгсана.

Прэм’ера *«Пакінутых»* адбылася на 50-м кінафестывалі «Тэлурайд» 31 жніўня 2023 года. У пракат фільм быў выпушчаны 27 кастрычніка 2023 года.

Фільм атрымаў станоўчыя водгукі. «Пакінутыя» ўвайшлі ў дзясятку найлепшых фільмаў 2023 года па версіі Нацыянальнага савета кінакрытыкаў і Амерыканскага інстытута кінамастацтва, а таксама атрымалі мноства іншых узнагарод, у тым ліку дзве прэміі на 81-й цырымоніі ўручэння прэмій «Залаты глобус» — найлепшы акцёр у камедыі або мюзікле (Пол Джамаці) і найлепшая актрыса другога плана (Давайн Джой Рэндальф).

## Сюжэт 
Снежань 1970 года. Вучні акадэміі Бартан, прэстыжнай закрытай школы для хлопчыкаў, раз’язджаюцца на калядныя канікулы, але некалькі няўдачнікаў, бацькі якіх не могуць ці не жадаюць іх забіраць, вымушаны застацца на кампусе. Даглядаць за хлопцамі прызначаны настаўнік гісторыі містэр Ханэм — прынцыповы прыхільнік строгіх педагагічных метадаў, і кухарка Мэры, якая смуткуе па загінуўшаму у В’етнаме сыну.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы ЗША 2023 года
Катэгорыя:Калядныя фільмы ЗША
Катэгорыя:Трагікамедыйныя фільмы ЗША
Чалавек не здаецца

**«Чалавек не здаецца»** — савецкі чорна-белы мастацкі фільм, пастаўлены на кінастудыі «Беларусьфільм» у 1960 годзе рэжысёрам Іосіфам Шульманам.

Прэм’ера фільма ў СССР адбылася 2 траўня 1961 года.

## У ролях 
* Валянцін Бураў — малодшы палітрук Пётр Марынін (ролю агучыў — Аляксандр Суснін)
* Ларыса Лужына — Люба
* Георгій Жжонаў — Маслюкоў
* Валяр’ян Вінаградаў — ваенўрач Віктар Сцяпанавіч Саўчанка
* Аляксей Карацюкоў — Рыгор Лобаў
* Мікалай Бармін — палкоўнік Рабаў, камдзіў
* Анатоль Салаўёў — Стогаў
* Расціслаў Шмыроў — Іван Марозаў
## Літаратура 
* *Игорь Авдеев*, *Лариса Зайцева* Все белорусские фильмы : каталог-справочник. Игровое кино (1926-1970). — Минск: Беларуская навука, 2001. — Т. 1. — 240 с. — ISBN 985-08-0023-2
Іосіф Абрамавіч Шульман

**Іосіф Абрамавіч Шульман** (—) — беларускі рэжысёр дакументальных, навукова-папулярных і ігравых фільмаў. Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1964). Член УКП(б) з 1940 года.

## Біяграфія 
З 1930 года пасля заканчэння Магілёўскага педагагічнага тэхнікума працаваў настаўнікам у вёсцы Мілашоўка Магілёўскай вобласці. У 1936 годзе скончыў рэжысёрскі факультэт УДІКа і стаў рэжысёрам кінастудыі «Савецкая Беларусь» (цяпер «Беларусьфільм»). У час Вялікай Айчыннай вайны служыў штурманам і стралком у ВПС. 24 кастрычніка 1941 года цяжка паранены.

У 1980 годзе яго сын эмігрыраваў у Канаду. Для ўладаў гэта было здрадай. Яго выклікалі ў ЦК, пазбавілі ўсіх званняў і рэгалій і забаранілі займацца сваёй прафесіяй. Яму рэкамендавалі не размаўляць з сынам.

Ён эміграваў з СССР, з’ехаў у Аўстралію з сям’ёй дачкі, дзе і прайшлі яго апошнія гады.

## Узнагароды 
* заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1964).
* ордэн Айчыннай вайны I ступені (13.6.1945)
* ордэн Чырвонай Зоркі (31.12.1942)
* медаль «За адвагу» (22.11.1942)

## Фільмаграфія 
* (1956) «Зялёныя агні» (разам з Сяргеем Сплашновым)
* (1959) «Строгая жанчына»
* (1960) «Чалавек не здаецца»
* (1964) «Крыніцы»
* (1966) «Чужое імя»
Кейн (акруга, Юта)

**Акруга Кейн** () — акруга ў штаце Юта, ЗША. Афіцыйна ўтворана ў 1864 годзе. Насельніцтва — 7125 чалавек (2010). Адміністрацыйны цэнтр — Канаб.

Катэгорыя:Акругі Юты
Душэйн (Юта)

**Душэйн** () — горад у штаце Юта (ЗША). Адміністрацыйны цэнтр і самы буйны горад акругі Душэйн. Насельніцтва - 1690 чалавек (перапіс 2010). Размешчаны на сутоку рэк Строберы і Душэйн, на паўднёвым схіле гор Юінта, на паўночным усходзе штата Юта.

Катэгорыя:Гарады Юты
Станіслаў Андрэевіч Любшын

**Станіслаў Андрэевіч Любшын** (; нар. , Уладыкіна, Маскоўская вобласць, РСФСР) — савецкі і расійскі акцёр тэатра і кіно, кінарэжысёр; народны артыст РСФСР (1981). Бацька кінааператара Юрыя Любшына.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 6 красавіка 1933 года ў вёсцы Уладыкіна Маскоўскай вобласці. У 1959 годзе скончыў Вышэйшае тэатральнае вучылішча імя М. С. Шчэпкіна. З 1959 па 1963 год — акцёр тэатра «Сучаснік». У 1964—1967 гадах служыў у тэатры на Таганцы.

У 1974—1977 гадах — у тэатры імя М. М. Ярмолавай. У 1977—1979 гадах — акцёр тэатра на Малой Броннай. З 1981 года і па цяперашні час — акцёр МХТ імя А. П. Чэхава.

## Фільмаграфія 
* (1963) «Трэцяя ракета» — Васіль Лазняк
* (1965) «Альпійская балада» — Іван
* (1986) «Кін-дза-дза!» — Уладзімір Мікалаевіч Машкоў, прараб

## Зноскі
Чэмпіянат свету па футболе 2034

**Чэмпіянат свету па футболе 2034** (таксама **Кубак свету ФІФА 2034**) — 25-ы чэмпіянат свету па футболе ФІФА, фінальная частка якога павінна прайсці летам  года ў Саудаўскай Аравіі. Пасля таго як ФІФА прыняла неадназначнае рашэнне аб правядзенні чэмпіянату свету 2030 года на трох кантынентах (Афрыка, Еўропа і Паўднёвая Амерыка), яна абмежавала права на правядзенне чэмпіянату Азіяй ці Акіяніяй. Назіральнікі ахарактарызавалі гэта як пракладанне шляху для Саудаўскай Аравіі да правядзення чэмпіянату свету 2034 года за кошт істотнага скарачэння колькасці патэнцыйных канкурэнтаў. Чакаецца, што чэмпіянат прыме Саудаўская Аравія, як адзіная краіна, якая падала заяўку ва ўстаноўлены ФІФА тэрмін — 31 кастрычніка 2023 года.
## Зноскі
## Спасылкі
Пасеялі дзяўчаты лён

**«Пасеялі дзяўчаты лён»** (іншыя назвы: *«Выкананне жаданняў»*, *«Два шчасці»*) — каляровая сацыяльна-псіхалагічная драма кінастудыі «Беларусьфільм». 2466 метраў. Выйшла на экраны 10 верасня 1956 года. Рэжысёр — Уладзімір Уладзіміравіч Корш-Саблін. Другі рэжысёр — Н.Брыліянтшчыкава. Сцэнарыст — Памешчыкаў. Мастак-грымёр — Р.Нікіцін.

## Акцёры і ролі 
* А. А. Цяпкіна — Варвара Рыгораўна
* Л. М. Фрычынскі — Янка
* З. П. Сцяпанава — Надзейка
* Б. А. Кардунаў — Рыгор Паўлавіч
* Л. І. Сабалеўская (Кронберг) — Зося
* Т. В. Трушына — маці Зосі
* Г. К. Гумілеўскі — бацька Зосі
* Г. П. Глебаў — аграном
* Валянціна Краўчанка — Дар’я
* Л. М. Сямёнава— маці Рыгора
* Н. У. Алісава — Ліза
* А. К. Ільінскі — дзед Бабак
* Павел Пекур — аграном МТС
* А.Ліхачоў — механік
* А. М. Трус — сакратар райкама

## Літаратура 
* *Игорь Авдеев*, *Лариса Зайцева* Все белорусские фильмы : каталог-справочник. Игровое кино (1926—1970). — Минск: Беларуская навука, 2001. — Т. 1. — 240 с. — ISBN 985-08-0023-2

Катэгорыя:Фільмы СССР 1956 года
Катэгорыя:Чорна-белыя фільмы СССР
Катэгорыя:Фільмы-меладрамы СССР
Катэгорыя:Фільмы Уладзіміра Корш-Сабліна
Катэгорыя:Фільмы студыі «Беларусьфільм»
Георгій Сцяпанавіч Жжонаў

**Георгій Сцяпанавіч Жжонаў** (; 9 [22] сакавіка 1915,  — , ) — савецкі і расійскі акцёр тэатра і кіно, літаратар, мемуарыст, грамадскі дзеяч. Народны артыст СССР (1980). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі РСФСР ім. братоў Васільевых (1975).

## Біяграфія 
Першыя 22 гады жыцця Георгія прайшлі на Васільеўскім востраве. У 1930 годзе пасля заканчэння сямі класаў школы паступіў на акрабатычнае аддзяленне Ленінградскага эстрадна-цыркавога (харэаграфічнага) тэхнікума. Пры паступленні ўзяў дакументы ў брата і паступіў як Барыс Жжонаў. Пасля гэты факт прызнаў, але гэта яму даравалі. Праз год Георгій разам з аднакурснікам Жоржам Смірновым адрэпеціраваў каскадны эксцэнтрычны нумар пад назвай «Кітайскі стол», і пачаў выступаць у Ленінградскім цырку «Шапіто» як дуэт «2-ЖОРЖ-2» у жанры каскаднай акрабатыкі.

У цырку яго заўважылі працаўнікі кіно. Запрасілі здымацца на кінастудыю «Ленфільм» і прапанавалі галоўную ролю трактарыста Пашкі Ветрава ў фільме «Памылка героя» (1932). Здымаўся таксама на кінастудыі «Белдзяржкіно» (цяпер «Беларусьфільм»). Пасля гэтага ў 1932 годзе пакінуў цыркавую кар’еру і паступіў на кінааддзяленне ў Ленінградскі тэхнікум сцэнічных мастацтваў (цяпер — Расійскі дзяржаўны інстытут сцэнічных мастацтваў), які скончыў у 1935 годзе. Выкладчыкам быў кінарэжысёр Сяргей Герасімаў. Да заканчэння тэхнікума паспеў зняцца ў некалькіх фільмах: «Наследны прынц Рэспублікі» (1934), «Залатыя агні» (1934) і «Чапаеў» (1934) у сцэне з Б. А. Бабачкіным.

## Фільмаграфія 
* (1934) «Чапаеў» — *Цярошка, ардынарац Фурманава*
* (1960) «Чалавек не здаецца» — *Маслюкоў*
* (1962) «Зорка на спражцы»
* (1963) «Трэцяя ракета» — *Жаўтых*
* (1966) «Іду шукаць» — *Андрэй Ільіч Гусараў*

## Крыніцы 
## Спасылкі
Solasteridae

**Solasteridae** — сямейства марскіх зорак атраду .

## Апісанне 
Буйныя зоркі з вялікім цэнтральным дыскам, з якога разыходзяцца шматлікія прамяні, доўгія, мясістыя і больш-менш цыліндрычныя. Абаральны бок звычайна ўзмоцнены сеткаватай сеткай вапнавых костачак. Краявыя пласцінкі маюць выгляд адзіночнага шэрагу павялічаных паксіл, з другім, больш вузкім шэрагам. Гэтыя зоркі па сутнасці з’яўляюцца пажадлівымі, часам надзвычай эфектыўнымі.

Пераважная большасць відаў насяляюць ва ўмераных і халодных водах, пры гэтым большасць з іх глыбакаводныя. У 2020 годзе было праведзена даследаванне, у выніку якога з сямейства выключылі некалькі таксанамічных груп.

Прадстаўнікі сямейства вядомыя ў выкапнёвым выглядзе.

## Класіфікацыя 
Сямейства ўключае наступныя роды:

*  Müller & Troschel, 1840
*  Fisher, 1910
*  Fisher, 1908
*  Verrill, 1878
*  Fisher, 1940
*  Sladen, 1889
*  Forbes, 1839

Файл:Laetmaster_spectabilis.jpg|
Файл:Lophaster_2108_m.jpg| sp.
Файл:Paralophaster_antarcticus.jpg|
Файл:Solaster_dawsoni_2.jpg|
Файл:Purple_sun_stars,_Boston_Aquarium.jpg|
Файл:Solaster_stimpsoni_001.jpg|

Катэгорыя:Сямействы ігласкурых
Катэгорыя:Марскія зоркі
Аляксандр Георгіевіч Філіпенка

**Аляксандр Георгіевіч Філіпенка** (; ) — савецкі і расійскі акцёр тэатра і кіно. Народны артыст Расійскай Федэрацыі (2000). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Расійскай Федэрацыі (1998).

Іграў у спектаклях маскоўскіх тэатраў Гогаль-цэнтр, Тэатр Массавета. Супрацоўнічаў з лекторыем «Прамая мова», дзе праводзіў мона-спектаклі. У яго сольных праграмах гучала проза Гогаля («Мёртвыя душы» з музыкамі Маскоўскай кансерваторыі), Зошчанкі, Эрдмана, Даўлатава, Салжаніцына, Філіпенкі. Запісваў аўдыёкніжкі і аўдыёспектаклі.

У лістападзе 2022 года быў звольнены з тэатра Массавета за антываенную пазіцыю і з’ехаў у Літву.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 2 верасня 1944 года ў Маскве.

З 1962 года — член студэнцкай каманды КВЗ МФТІ (чэмпіёны Клуба 1962/1963). У 1964—1969 гадах — акцёр і рэжысёр эстраднай студыі «Наш дом» у студэнцкім тэатры МДУ, у 1969—1975 гадах — акцёр Тэатра драмы і камедыі на Таганцы. У 1974 годзе скончыў Тэатральнае вучылішча імя Барыса Шчукіна. У 1975 годзе паступіў у трупу Акадэмічнага тэатра імя Яўгена Вахтангава, дзе прапрацаваў 20 гадоў. З 1996 па 2006 год — кіраўнік тэатра «Мона-Дуэт-Трыа» пры Масканцэрце. З 2006 па 2022 год — акцёр Тэатра імя Массавета. З 2019 па 2022 год — акцёр тэатра Гогаль-цэнтр.

Зняўся больш чым у 100 фільмах.

## Фільмаграфія 
* (1988) «Забіць дракона» — каваль
* (1990) «Маці ўрагану» — Радзівіл
* (1995) «Гульня ўяўлення» — Лампасаў
* (2002) «Лэдзі на дзень» — граф Альфонса Рамера

## Крыніцы
Дзмітрый Хананавіч Астрахан

**Дзмітрый Хананавіч Астрахан** (нар. , , РСФСР) — савецкі і расійскі рэжысёр тэатра і кіно, прадзюсар, тэлевядучы, кінаакцёр. Заслужаны дзеяч мастацтваў РФ (2009), лаўрэат Спецыяльнай прэміі Рэспублікі Беларусь (2014). Член грамадскай рады Расійскага яўрэйскага кангрэса.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сям’і ленінградскіх гісторыкаў — Ханана Маркавіча Астрахана і Сусаны Маркаўны Маневіч, выхадцаў з Беларусі. Быў малодшым, пятым дзіцем у сям’і. У школе захапляўся чытаннем, матэматыкай і спортам. Па заканчэнні восьмага класа паступіў у фізіка-матэматычную школу № 30 на Васільеўскім востраве і адначасова працягнуў займацца класічнай барацьбой. Па заканчэнні школы быў прыняты ў Ленінградскі электратэхнічны інстытут імя Ульянава (Леніна). На працягу некалькіх гадоў змяніў некалькі інстытутаў, пакуль не быў прыняты ў Ленінградскі дзяржаўны інстытут тэатра, музыкі і кінематаграфіі, у клас А. А. Музіля (скончыў у 1982 годзе). У якасці дыпломнай працы павінен быў паставіць спектакль у Пушкінскім тэатры, аднак, па сцвярджэнні самога Астрахана, пасля таго, як мастацкі кіраўнік тэатра даведаўся, што Астрахан — яўрэй, спектакль паставіць не далі.

З 1981 па 1987 год — рэжысёр Свярдлоўскага тэатра юнага гледача. Затым адслужыў ва Узброеных сілах СССР (марская авіяцыя). Ставіў спектаклі ў розных тэатрах Расіі і за мяжой, стажыраваўся ў Г. А. Таўстаногава ў Ленінградзе.

З 1991 па 1995 год кіраваў пецярбургскім Тэатрам камедыі імя Н. П. Акімава.

З 1993 па 1996 год кіраваў акцёрскай майстэрняй Санкт-Пецярбургскай дзяржаўнай акадэміі тэатральнага мастацтва.

Актыўна працуе ў тэатры і кіно.

## Фільмаграфія 
* (2023) «Кацярына»
* (2019) «Лёс дыверсанта»
* (2002) «Лэдзі на дзень»
* (1998) «Зала чакання»
* (1996) «З пекла ў пекла»
* (1993) «Ты ў мяне адзіная»
Маэстра (фільм, 2023)

**«Маэ́стра»** () — амерыканскі біяграфічны фільм 2023 года, заснаваны на біяграфіі кампазітара Леанарда Бернстайна, зняты Брэдлі Куперам па сцэнары, напісаным ім у суаўтарстве з Джошам Сінгерам. Прадзюсарамі фільма сталі Марцін Скарсэзэ, Стывен Спілберг і Тод Філіпс, а таксама сам Купер, які сыграў у карціне галоўную ролю.

Прэм’ера адбылася ў верасні 2023 года на 80-м Венецыянскім кінафестывалі, дыстрыбутарам карціны з’яўляецца Netflix.

Фільм атрымаў станоўчыя водгукі крытыкаў і быў названы Нацыянальным савем кінакрытыкаў і Амерыканскім інстытутам кінамастацтва адным з 10 найлепшых фільмаў 2023 года.

## Сюжэт 
Галоўны герой фільма — амерыканскі кампазітар Леанард Бернстайн. У цэнтры сюжэту гісторыя кахання Бернстайна і актрысы Феліцыі Мантылігр.

## У ролях 
## Зноскі 
## Спасылкі 
* Maestro на Netflix 
* 

Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы ЗША 2023 года
Катэгорыя:Фільмы-біяграфіі ЗША
Катэгорыя:Гістарычныя фільмы пра XX стагоддзе
Амерыканскае чытво

**«Амерыка́нскае чытво́»** () — мастацкі фільм 2023 года рэжысёра Корда Джэферсана паводле рамана Персіваля Эверэта «Сціранне» 2001 года.

Прэм’ера фільма адбылася 8 верасня 2023 года на Міжнародным кінафестывалі ў Таронта, дзе ён атрымаў Прыз глядацкіх сімпатый. Прэм’ера ў абмежаваным кінапракаце адбылася 15 снежня 2023 года, а ў шырокім - 22 снежня.

Фільм атрымаў станоўчыя водгукі і сабраў 20,8 мільёна долараў. Амерыканскі інстытут кінамастацтва прызнаў яго адным з 10 найлепшых фільмаў 2023 года. *«Амерыканскае чытво»* атрымала мноства ўзнагарод, у тым ліку за найлепшы адаптаваны сцэнар на 77-й цырымоніі ўручэння прэміі Брытанскай кінаакадэміі.

## Сюжэт 
Афраамерыканскі пісьменнік, прафесар і выкладчык літаратуры Тэлоніус Элісан па мянушцы Монк вымушаны ўзяць адпачынак ва ўніверсітэце, бо не ўсе студэнты згодны з яго метадамі выкладання. Ён адпраўляецца наведаць сям’ю, з якой не размаўляў каля 10 гадоў. І абставіны складаюцца так, што мужчыну зараз давядзецца ўтрымліваць пажылую маці. Апошнюю (і не асоба папулярную) кнігу Монк выпусціў ужо даўно, таму, вырашыўшы як мага хутчэй і прасцей зарабіць, а таксама пажартаваць над павесткай, ён пад псеўданімам піша на эбаніксе раман, напоўнены разнастайнымі стэрэатыпамі аб чарнаскурым насельніцтве ЗША. Раптам выдаўцы праяўляюць да твора павышаную цікавасць.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы ЗША 2023 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы ЗША
Катэгорыя:Кінарэжысёрскія дэбюты
Лэдзі на дзень

**«Лэдзі на дзень»** — двухсерыйны мастацкі фільм, зняты рэжысёрам Дзмітрыем Астраханам у 2002 годзе.

## Сюжэт 
Што рабіць, калі жыццё не задалося? Што рабіць, калі ад будучага візіту жаніха — спадчынніка іспанскага гранда — залежыць шчасце дачкі? Што рабіць, калі бацька жаніха звар’яцеў на тытулах і багацці? Выйсце адно — ператварыцца ў багатую лэдзі на дзень.

Вулічная гандлярка Анні з дапамогай сваіх шматлікіх сяброў і знаёмых вырашыць гэтую задачу. У неверагодны кругазварот падзей ўцягваюцца гаспадыня бардэля і малады аферыст, суддзя і нават мэр Нью-Ёрка. Яны разыгрываюць перад жаніхом і яго бацькам сапраўдны спектакль на фоне небаскробаў, аўтамабіляў з клаксонамі, жаночых карункавых парасонаў і запальных джазавых мелодый, і ў гэтым гала-паказе Анні адведзена роля сапраўднай свецкай ільвіцы…

## Акцёры 
* Марына Няёлава — Анні (вулічная гандлярка)
* Алег Табакоў — мэр Нью-Ёрка
* Юрый Калакольнікаў — Дэйв-Прыгажунок
* Іна Ульянава — Місуры Марцін (мадам у публічным доме)
* Аляксандр Калягін — суддзя Генры Блейк
* Аляксандр Філіпенка — граф Альфонса Рамера
* Павел Баршак — Карлас Рамера
* Алена Захарава — Луіза