open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Калядная песня (фільм, 1999)

**Калядная песня** () — амерыканска-брытанскі казачны фэнтэзійны драматычны тэлефільм 1999 года рэжысёра , экранізацыя навэлы Чарльза Дыкенса , з Патрыкам Сцюартам і  у галоўных ролях.
Прэм’ера адбылася 5 снежня 1999 года на тэлеканале «TNT».

## Сінопсіс 
Эбенызэр Скрудж быў адным з самых багатых і самых прагных жыхароў горада. Лічачы кожны грош, ён адмаўляў ва ўсім не толькі навакольным, але нават самому сабе.

Але напярэдадні Калядаў 1843 года да Скруджа з’явіўся дух яго партнёра па бізнесе, які памёр некаторы час таму. Былы партнёр распавёў, як дрэнна ў замагільным жыцці даводзіцца прагным і бессардэчным людзям, і, каб змяніць Скруджа, паслаў да яго чароўных духаў мінулага, сучаснасці і будучыні — каб тыя паказалі скнару, для чаго патрэбна жыццё і святы.

## У ролях 
## Зноскі 
## Спасылкі 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Тэлевізійныя фільмы Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Тэлевізійныя фільмы ЗША
Катэгорыя:Калядныя фільмы ЗША
Катэгорыя:Калядныя тэлефільмы
Катэгорыя:Фэнтэзійныя тэлефільмы
Спіс прэтэндэнтаў на прэмію «Грэмі» ад Беларусі

**Пералік беларускіх музыкантаў**, якія прэтэндавалі на прэмію Амерыканскай акадэміі гуказапісу «Грэмі».

## Спіс прэтэндэнтаў 
## Спасылкі 
* Беларускі гурт, які бліжэй за ўсіх быў да «Грэмі» на Будзьма беларусамі! 

Катэгорыя:Грэмі
Катэгорыя:Музыка Беларусі
Херсонскі дзяржаўны аграрна-эканамічны ўніверсітэт

**Херсонскі дзяржаўны аграрна-эканамічны ўніверсітэт** — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў Херсоне. 

## Агульная характарыстыка 
Заснаваны як земскае сельскагаспадарчае вучылішча ў 1874 годзе. З 1919 года - Херсонскі сельскагаспадарчы інстытут, з 1920 года - тэхнікум. У 1928 годзе тэхнікум быў рэарганізаваны ў Херсонскі сельскагаспадарчы інстыту імя А. Д. Цурупы. У 1998 годзе ВНУ атрымала сваю сучасную назву.

Ва універсітэце сёння працуе 300 навукова-педагагічных работнікаў, у тым ліку: 1 акадэмік, 3 члена-карэспандэнта Нацыянальнай акадэміі аграрных навук Украіны, 27 дактароў навук, прафесараў, 183 кандыдатаў навук, дацэнтаў. Супрацоўнікамі ўніверсітэта атрымана 300 патэнтаў і больш за 200 аўтарскіх пасведчанняў.

Матэрыяльна-тэхнічная база ўніверсітэта ўключае 5 навучальных карпусоў, 5 інтэрнатаў, навуковую бібліятэку, два музея, спартыўны комплекс, водную станцыю на Дняпры, базу адпачынку «Колас» на беразе Чорнага мора і інш.

## Факультэты 
* Агранамічны
* Біёлага-тэхналагічны
* Рыбнай гаспадаркі і прыродакарыстання
* Воднай гаспадаркі, будаўніцтва і землеўпарадкавання
* Эканамічны

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт установы

Катэгорыя:1874 год ва Украіне
Катэгорыя:Універсітэты Украіны
Помнік землякам (Брадзяцін)

**Помнік землякам** — помнік у цэнтры вёскі Брадзяцін Маларыцкага раёна. Размешчаны каля былога сельскага клуба (цяпер дом сацыяльных паслуг). Пастаўлены ў 1978 годзе на ўшанаванне памяці 66 землякоў, якія загінулі ў гады Вялікай Айчыннай вайны на франтах, у партызанскай барацьбе ці былі закатаваны гітлераўцамі. Аўтары помніка скульптар У. Булыга і архітэктар Ю. Казакоў.

## Апісанне 
Паміж 2 рознавялікімі бетоннымі пілонамі (вышыня 10 і 7 м) замацаваны прамавугольны блок (вышыня 5 м). На яго фасадным баку ледзь пазначаны плоскія рэльефныя выявы фігур мужчыны, жанчыны і хлопчыка. Выразна акрэслены толькі галовы. Фігуры высечаны ў абагульнена ўмоўнай манеры. Ніжэй выява зліваецца з буйной муроўкай. На бакавой грані — прозвішчы загінуўшых. Каля помніка — выкладзеная бетоннымі плітамі пляцоўка.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Творы Уладзіміра Булыгі
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Юрыя Казакова
Катэгорыя:Помнікі Брэсцкай вобласці
Катэгорыя:Помнікі Вялікай Айчыннай вайны ў Беларусі
Катэгорыя:1978 год у Беларусі
Катэгорыя:Брадзяцін
Катэгорыя:Славутасці Маларыцкага раёна
Віктар Мітрафанавіч Пузікаў

**Віктар Мітрафанавіч Пу́зікаў** ( — ) — вучоны, філосаф і культуролаг, кандыдат філасофскіх навук (1958), прафесар (1978), Заслужаны работнік вышэйшай школы БССР (1975).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў вёсцы Балотнікі (Шумілінскі раён, Віцебская вобласць, Беларусь). У 1953 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. З 1957 года ў Беларускім інстытуце народнай гаспадаркі, дзе ў 1960—1972 і 1987—1996 гадах загадваў лабараторыяй, а ў 1968—1979 гадах — прарэктар. У 1979—1987 годзе займаў пасаду рэктара Мінскага інстытута культуры. У 1987—2001 гадах В. М. Пузікаў зноў у Беларускім інстытуце народнай гаспадаркі на пасадзе загадчыка кафедры.

## Навуковая дзейнасць 
Займаўся вывучэннем пытанняў гісторыі філасофіі і сацыялогіі, асветы і культуры Беларусі. Сярод апублікаваных прац:
* Новыя матэрыялы аб дзейнасці Сімеона Полацкага // Весці Акадэміі навук БССР. Серыя грамадскіх навук. — 1957. — № 4. — С. 71—78.
* Очерки истории философской и социологической мысли в Белоруссии (до 1917 года). — Мн., 1973 (у сааўтарстве);
* Гісторыя культуры Беларусі. — Мн., 1993. (разам з У. У. Качаноўскім);
* Философия: Курс лекций. — Мн., 1995. (у сааўтарстве).

## Узнагароды і званні 
* Ордэн Айчыннай вайны I ступені (06.04.1985)
* Заслужаны работнік вышэйшай школы БССР (1975)

## Літаратура 
* 
* *Федотов М. П.* Разведка продолжает поиск. — Мн.: Беларусь, 1988.

## Спасылкі 
* Вучоныя Беларусі: Пузікаў, Віктар Мітрафанавіч (кандыдат філасофскіх навук; 1928—2001) // Нацыянальная бібліятэка Беларусі
* Прыдзвінскі край: гісторыя і сучаснасць. Пузікаў Віктар Мітрафанавіч
* Пузиков Виктор Митрофанович // Обобщённый банк данных «Подвиг народа в Великой Отечественной войне 1941—1945 гг.» 

Катэгорыя:Філосафы СССР
Катэгорыя:Філосафы Беларусі
Катэгорыя:Культуролагі СССР
Катэгорыя:Культуролагі Беларусі
Катэгорыя:Рэктары Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў
Катэгорыя:Партызаны Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Заслужаныя работнікі вышэйшай школы БССР
Мой Санта (фільм, 2013)

**Мой Санта** () — амерыканскі сямейны фэнтэзійны тэлефільм 2013 года рэжысёра , з  і  у галоўных ролях.
Прэм’ера адбылася 28 лістапада 2013 года на тэлеканале 
.

## Сінопсіс 
Маці-адзіночка Джэн Робінс (Саміра Армстранг), журналістка маленькай мясцовай газеты, хоча зрабіць шчаслівым свайго сына Эрыка, які да гэтага часу верыць у Санта-Клауса і Каляды. Джэн бярэцца знайсці бацьку для свайго 7-гадовага сына. Першапачаткова на ролю бацькі яна абрала Сэма Франкліна, калегу па газеце, але яе ўсё больш цягне да Крыса (Мэцью Лоўрэнс), які працуе Санта-Клаусам у гандлёвым цэнтры. Госць з поўначы дапамагае ёй вярнуць Дух Каляд і знайсці бацьку для свайго сына.

## У ролях 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Тэлевізійныя фільмы ЗША
Катэгорыя:Калядныя фільмы ЗША
Катэгорыя:Калядныя тэлефільмы
Катэгорыя:Сямейныя фільмы
Катэгорыя:Фэнтэзійныя тэлефільмы
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Курган памяці (Брадзяцін)

**Курган памяці**  — помнік у вёсцы Брадзяцін Маларыцкага раёна, размешчаны непадалёку ад школы. У 1942 годзе нямецка-фашысцкія акупанты расстралялі 48 жыхароў вёскі, у 1943 годзе спалілі вёску (120 двароў). У 1965 годзе на ўшанаванне памяці загінуўшых на магіле насыпаны Курган. Вёска ўвекавечана ў мемарыяльным комплексе Хатынь.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Помнікі Брэсцкай вобласці
Катэгорыя:Помнікі Вялікай Айчыннай вайны ў Беларусі
Катэгорыя:1965 год у Беларусі
Катэгорыя:Брадзяцін
Катэгорыя:Курганы Беларусі
Катэгорыя:Славутасці Маларыцкага раёна
Царква Раства Хрыстова (Віцебск)

**Царква Раства Хрыстова** — помнік архітэктуры XIX ст. у Віцебску. Знаходзілася ў прадмесці Заручаўі, на Раства-Набярэжнай вуліцы. Твор архітэктуры класіцызму. У 1940-я гады савецкія ўлады зруйнавалі царкву.

## Гісторыя 
, каля 1800]]
Драўляная царква Раства Багародзіцы заснавана ў XVII—XVIII стагоддзях.

Па першым падзеле Рэчы Паспалітай (1772) царква працягвала дзейнічаць. У 1810 годзе на месцы драўлянай збудавана мураваная царкву, якую 1 кастрычніка асвяціў полацкі архіепіскап Ян Красоўскі.

У 1839 годзе ўлады Расійскай імперыі гвалтоўна адабралі царкву ў Святога Прастола і перадалі яе Маскоўскаму патрыярхату. У другой палове XIX ст. да царквы прыбудавалі званіцу ў маскоўскім стылі. У пачатку XX ст. купал-баню замянілі на цыбуліну.

У Другую сусветную вайну царква пацярпела. Да 1950 года савецкія ўлады зруйнавалі помнік архітэктуры.

## Архітэктура 
Помнік архітэктуры класіцызму. Царква мела крыжова-купальны план. На сяродкрыжжам узвышаўся купал.

Унутраныя памеры царквы: даўжыня каля 15,5 метраў, шырыня — каля 11.

## Галерэя 

Viciebsk, Zaručaŭje, Rastva Chrystova. Віцебск, Заручаўе, Раства Хрыстова (1910).jpg|Па надбудове званіцы, 1910
Viciebsk, Dźvina-Nižni Zamak. Віцебск, Дзьвіна-Ніжні Замак (1912) (1).jpg|1912
Viciebsk, Zaručaŭje. Віцебск, Заручаўе (S. Prokudin-Gorsky, 1912).jpg|1912
Viciebsk, Zaručaŭje. Віцебск, Заручаўе (1941).jpg|Па надбудове купала-цыбуліны, 1941

## Заўвагі 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Віцебск
Катэгорыя:Знішчаныя збудаванні Віцебска
Спаская, Віцебск
Катэгорыя:Зніклі ў 1940-я гады
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Беларусі, знішчаныя савецкай уладай
Катэгорыя:1810 год у Беларусі
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў стылі класіцызм
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Віцебска
Катэгорыя:XIX стагоддзе ў Віцебску
Катэгорыя:Колішнія ўніяцкія храмы Беларусі
Пузыраплоднік

**Пузырапло́днік** (*Physocarpus*) — род кветкавых раслін сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Лістападныя кусты вышынёй да 4 м.

## Распаўсюджанне і экалогія 
Пашыраны ва Усходняй Азіі і Паўночнай Амерыцы.

## Віды 
Паводле сайта The Plant List род налічвае 10 відаў. Сярод іх
* 
* 
* 

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* Genus: Physocarpus (Cambess.) Raf. // U.S. National Plant Germplasm System
* *Physocarpus* (Пузыреплодник) // ИАС «ООПТ России»,
* Physocarpus  // The Plant List

Катэгорыя:Слівавыя
Карпаўскі сельсавет

**Ка́рпаўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Карпаўка.

Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Дзятлавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Лоеўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаваных Абакумаўскага і Хамінскага сельсаветаў. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лоеўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Рэчыцкага раёна. З 30 ліпеня 1966 года ў складзе адноўленага Лоеўскага раёна. 23 верасня 2011 года скасаваны пасёлак Новая Дзярэўня.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (7 населеных пунктаў) — 589 чалавек, з іх 97,1 % — беларусы, 1,4 % — рускія, 1,4 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года (6 населеных пунктаў) — 377 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Дзятлавіцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Рэчыцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1926 годзе
Амброз Мандвула Дламіні

**Амброз Мандвула Дламіні** (, ; 5 сакавіка 1968 — 13 снежня 2020) — прэм’ер-міністр Эсваціні (2018—2020).

## Біяграфічныя звесткі 
Нарадзіўся ў 1968 годзе ў вёсцы Мбекельвені ў цэнтральнай частцы Эсваціні, якая насіла ў той час назву Свазіленд. Доўгі час працаваў у банкаўскіх структурах, пасаду кіраўніка ўрада краіны займаў з кастрычніка 2018 года.

У сярэдзіне лістапада 2020 у 52-гадовага палітыка выявілі каранавірус, аднак тады заяўлялася, што ніякіх сімптомаў захворвання ў яго не назіраецца, і ён пачуваецца добра. У пачатку снежня стан Дламіні рэзка пагоршыўся, яго былі вымушаныя даставіць у бальніцу ў суседняй ПАР. Там прэм’ер правёў каля двух тыдняў, пасля чаго памёр.

Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Эсваціні
Катэгорыя:Памерлі ад каранавіруснай інфекцыі COVID-19
Вадзім Анатольевіч Богуш

**Вадзім Анатолевіч Богуш** () — беларускі спецыяліст у галіне электронікі і мікраэлектронікі. Доктар фізіка-матэматычных навук (2007), кандыдат тэхнічных навук (2000).

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт інфарматыкі і радыёэлектронікі (кваліфікацыя «Інжынер радыётэхнічных сістэм», 1997).

Працаваў у Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (прарэктар па вучэбнай рабоце, прарэктар па навуковай рабоце).

3 верасня 2010 года прызначаны намеснікам старшыні Нацыянальнага статыстычнага камітэта Рэспублікі Беларусь. Працаваў у Міністэрстве адукацыі Рэспублікі Беларусь (2014—2018, першы намеснік міністра), Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі (з 2018 года дацэнт кафедры аховы інфармацыі, загадчык кафедры метралогіі і стандартызацыі, з 24 мая 2018 года — рэктар).

Навуковыя інтарэсы: даследаванне праблем кіравання бяспекай; электрамагнітная і інфармацыйная бяспека ў тэхнічных сістэмах; распрацоўка тэарэтычных асноў і метадаў стварэння новых элементаў і матэрыялаў для электроннай тэхнікі (у т. л. мікра- і нанаэлектронікі); распрацоўка і прымяненне інфармацыйна-камунікацыйных сістэм, сэрвісаў у сістэмах кіравання, вучэбным працэсе і навуковай дзейнасці.

У красавіку 2024 года стаў членам Прэзідыума Усебеларускага народнага сходу.

## Узнагароды і званні 
* Медаль «За працоўныя заслугі» (10.09.2025).

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Формирование наноструктурированных металлсодержащих покрытий осаждением из водных растворов, их свойства и применение в электронике : диссертация … доктора физико-математических наук : 05.27.01 : защищена 12.04.2007 : утверждена 03.10.2007 / Богуш Вадим Анатольевич. — Минск, 2006.
* Композитные металлосодержащие волокнистые материалы для гибких экранов электромагнитного излучения : диссертация … кандидата технических наук : 05.27.06 : защищена 27.04.2000 : утверждена 13.10.2000 / Богуш Вадим Анатольевич. — Минск, 2000.

Катэгорыя:Рэктары БДУІР
Катэгорыя:Намеснікі міністра адукацыі Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Члены Прэзідыума Усебеларускага народнага сходу
Уладзіслаў Ігнатавіч Кіркор

**Уладзіслаў Ігнатавіч Кіркор** (, в. Карчоўка, Быхаўскі павет, Магілёўская губерня — ) — прафесар, першы дырэктар адноўленага ў 1919 годзе Горацкага сельскагаспадарчага інстытута. У 1903—1907 гадах член РСДРП.

## Біяграфія 
Скончыў Горацкае каморніцка-земляробчае вучылішча, потым матэматычны факультэт Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта. У 1909 годзе абараніў дысертацыю і з 1910 года па 1919 год працаваў у каморніцка-земляробчым вучылішчы.

У 1919—1920 гадах прымаў актыўны ўдзел у аднаўленні Горацкага сельскагаспадарчага інстытута і быў абраны першым яго дырэктарам (1919—1924).

Працаваў прафесарам у Сібірскім інстытуце сельскай гаспадаркі і лесаводства (г. Омск), у 1928—1929 гадах быў загадчыкам кафедры землеўпарадкавання і праектавання.

Арыштаваны 1 студзеня 1933 года ў Горках, асуджаны 8 мая 1933 года як «удзельнік контррэвалюцыйнай шпіёнска-дыверсійнай арганізацыі ў сістэме наркамата земляробства БССР» да 10 гадоў. Рэабілітаваны трыбуналам 16 ліпеня 1958 года.

## Літаратура 
* Альгерчик, В. Заговор царской профессуры / В. Альгерчик // Белорусская нива. — 1996. — 6 июня.
* Михайлов, А. Профессор Киркор и другие / Михайлов А. // Живая вода. — 1996. — 30 марта.
* Цыганаў, А. Р. Беларуская дзяржаўная сельскагаспадарчая акадэмія: гісторыя і сучаснасць / А. Р. Цыганаў, А. П. Курдзека, У. М. Ліўшыц; БДСГА. — Горкі: БДСГА, 2010. — Ч. 1: 100 пытанняў і адказаў. — 146 с. — (у змесце: С. 93—94).

Катэгорыя:Рэктары Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі
Катэгорыя:Члены РСДРП
Абу Тахсін Аль-Салхі

**Абу Тахсін Аль-Салхі**, таксама ёсць варыянт **Аль-Саліх** (; 1953 — 29 верасня 2017) — іракскі снайпер, добраахвотнік апалчэння «Сілы народнай мабілізацыі», удзельнік некалькіх ваенных канфліктаў. Яму прыпісваюць забойства больш за 384 баевікоў ІДІЛ, за што ён атрымаў мянушкі «Шэйх снайпераў» () і «Ястрабіныя вочы» (). Галоўнай зброяй Аль-Салхі была аўстрыйская вінтоўка Steyr Mannlicher.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1953 годзе ў сям’і шыітаў пад імем **Алі Джыяд Абаід Аль-Саліх** (), аднак пазней стаў вядомы пад псеўданімам «Ястрабінае вока» або пад тэкнанімам Абу Тахсін. У пачатку 1970-х ён паехаў у Кувейт на заробкі, дзе працаваў пастухом кароў і вярблюдаў. Пры сабе Аль-Салхі меў французскую вінтоўку, з якой ахоўваў статак і ў некаторых выпадках нават абараняў сябе ад злачынцаў. Дзякуючы гэтаму ён асвоіў навыкі стральбы.

У 1973 годзе Аль-Салхі адправіўся на павышэнне стралковых навыкаў у Савецкі Саюз, праходзячы курсы ў трэніровачным лагеры на тэрыторыі БССР.

Ужо праз некалькі месяцаў ён вярнуўся ў Ірак, а неўзабаве, у кастрычніку, з прычыны пачатку вайны Суднага дня, у складзе 5-й горнай брыгады арміі Ірака быў раскватараваны на Галанскіх вышынях у Сірыі, дзе ваяваў з ізраільскімі войскамі. У 1974 годзе ён прыняў удзел у другой курдска-іракскай вайне, у 1980-х — у ірана-іракскай, а пазней — у вайне ў Персідскім заліве. Увесну 2003 года Аль-Салхі ўдзельнічаў у баявых дзеяннях з войскамі кааліцыі на чале з ЗША, якія ўварваліся ў Ірак. Пасля падзення рэжыму Садама Хусейна далучыўся да паўстанцкага руху, а менавіта групоўкі «Армія Махдзі», што выступіла супраць акупацыйных сіл і новага ўрада краіны. У 2014 годзе ён перайшоў у Ліва Алі Аль-Акбар, якая пазней увайшла ў склад Сіл народнай мабілізацыі, дзе Аль-Салхі і праявіў свае снайперскія навыкі, змагаючыся з баевікамі ІДІЛ. У яго мелася 384 пацверджаных забойстваў.

29 верасня 2017 года быў забіты падчас наступлення на Хавіджу. Пахаванне Аль-Салхі адбылося 30 верасня.

## Сям’я 
Меў адзінаццаць дзяцей: пяць дзяўчынак і шэсць хлопчыкаў.

## Гл. таксама 
* Абу Азраіль
* Харыт Аль-Судані
* Салам Джасем Хусейн
* Джуба (снайпер)

Катэгорыя:Снайперы
Катэгорыя:Удзельнікі Іракскай вайны
Катэгорыя:Удзельнікі Ірана-іракскай вайны
Катэгорыя:Удзельнікі грамадзянскай вайны ў Іраку
Юзаф Смалінскі

**Юзаф Тэафіл Смалі́нскі** (; , Грубешаў — ) — польскі мастак і даследчык помнікаў старажытнасці.

## Біяграфія 
Выпускнік Варшаўскай рысавальнай школы Войцеха Герсана.

## Дзейнасць 
Займаўся кансервацыяй і рэстаўрацыяй твораў старажытнага мастацтва.

Вывучаў помнікі старажытнасці ў Слуцкім Трайчанскім манастыры (1904). Аўтар рукапісу «Партрэты і помнікі старажытнасці князёў Алелькавічаў у Слуцку», для якога зрабіў шэраг фотаздымкаў (архітэктурны ансамбль манастыра, жывапісныя партрэты князёў Алелькавічаў, пацір Юрыя Алелькавіча, творы дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва) і малюнкаў (пячаткі князёў Слуцкіх, загалоўныя лісты рукапісных кніг і г. д.). Рукапіс сёння захоўваецца ў аддзеле рукапісаў бібліятэкі Польскай акадэміі навук.

Файл:Dunajčycy, Kaplica. Дунайчыцы, Капліца (J. Smalinski, 1900).jpg|Капліца ў Дунайчыцах. 1900
Файл:Kukavičy. Кукавічы (J. Smalinski, 1902).jpg|Лямус старога двара ў Кукавічах. 1902
Файл:Mir. Мір (J. Smalinski, 1907).jpg|Дом у Міры. 1907
Файл:Mazurki. Мазуркі (J. Smalinski, 1907).jpg|Сядзіба ў Мазурках. 1907
Файл:Niaśviž. Нясьвіж (J. Smalinski, 1907).jpg|Тыповы мяшчанскі дом у Нясвіжы. 1907
Файл:Sudča, Trajeckaja. Судча, Траецкая (J. Smalinski, 1907).jpg|Царква ў Судчы. 1907 

## Літаратура 
* *Maria Kałamajska-Saeed*. Portrety i zabytki książąt Olelkowiczόw w Słucku. Inwentaryzacja Jόzefa Smolińskiego z 1904 r. — Warszawa, 1996. — VII, 96 s. : rys. — (Polskie dziedzictwo kulturalne. Ser. B, Wspólne dziedzictwo).
* *Michał Domański*. Józef Teofil Smoliński  // Polski słownik biograficzny. — Warszawa-Kraków, 1999—2000. — Т. XXXIX.
* *Ціткоўскі І. А.* Мастакі Случчыны. — Слуцк, 2006.

## Спасылкі 
* Смолинский Юзеф (1865—1927)

Катэгорыя:Мастакі Польшчы
Катэгорыя:Мастакі Беларусі
Катэгорыя:Этнографы Беларусі
Катэгорыя:Рэстаўратары Беларусі
Філатаў Луг (станцыя метро)

**«Філатаў Луг»** () — станцыя Сакольніцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна.

Катэгорыя:Станцыі Маскоўскага метрапалітэна
Катэгорыя:Станцыі метрапалітэна паводле алфавіта
Новамаскоўская (станцыя метро, Сакольніцкая лінія)

**«Новамаскоўская»** (да 3 ліпеня 2024 года — **«Камунарка»**) — станцыя Маскоўскага метрапалітэна на Сакольніцкай лініі. Злучана перасадкай з аднайменнай станцыяй на Троіцкай лініі. Размешчана ў раёне Камунарка (НАА) на тэрыторыі вёскі Сталбова. Адкрыццё адбылося 20 чэрвеня 2019 года ў складзе ўчастка «Салар’ева» — «Камунарка» (цяпер «Новамаскоўская»). Па канструкцыі — калонная трохпралётная станцыя мелкага залажэння з адной астраўной платформай.

Самая паўднёвая з падземных станцый Маскоўскага метрапалітэна.

Катэгорыя:Станцыі Маскоўскага метрапалітэна
Катэгорыя:Станцыі метрапалітэна паводле алфавіта
Альховая (станцыя метро)

**«Альховая»** () — станцыя Сакольніцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна. Знаходзіцца ў раёне Камунарка (НАА) каля мяжы з пасёлкам Камунарка каля скрыжавання аўтадарогі Сонцава — Бутава — Варшаўская шаша і Калужскай шашы. Атрымала сваю назву ад Альховай вуліцы ў найбліжэйшай вёсцы Сасёнкі. Адкрыццё адбылося 20 чэрвеня 2019 года ў складзе ўчастка «Салар’ева» — «Новамаскоўская». Па канструкцыі — аднапралётная станцыя мелкага залажэння з астраўной платформай.

## Размяшчэнне і вестыбюлі 
Станцыя пабудавана ў Новай Маскве і першапачаткова размяшчалася на тэрыторыі паселішча Сасенскае (цяпер — раён Камунарка). Яна размешчана за 550 метраў ад Альховай вуліцы і жылога комплексу «Дуброўка», мае адзін дзеючы вестыбюль, металічная канструкцыя якога выканана ў форме папяровага самалёта.

Другі (паўднёвы) вестыбюль закансерваваны і афіцыйна з’яўляецца эвакуацыйным выхадам.

У 10 хвілінах хады ад вестыбюля размяшчаецца адміністрацыйна-дзелавы цэнтр «Камунарка».

Катэгорыя:Станцыі Маскоўскага метрапалітэна
Катэгорыя:Станцыі метрапалітэна паводле алфавіта
Эліза Чэгані

**Эліза Анжэла Марыя Чэгані** (;  11 чэрвеня 1911, Турын —  23 лютага 1996, Рым) — італьянская акцёрка тэлебачання і кіно, якая знялася ў 71 фільме і серыяле у перыяд з 1935 па 1983 гады. 

## Біяграфія 
Эліза Чегані нарадзілася 11 чэрвеня 1911 года ў Турыне, але з дзяцінства жыла ў Рыме.

Дэбютавала ў кіно у 1935 годзе, ў фільме , рэжысёра .

## Выбарачная фільмаграфія 
## Узнагароды і намінацыі 
## Спасылкі 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Актрысы Італіі
Церабееўскі сельсавет

**Церабе́еўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лоеўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Церабееўка.

Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Холмецкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Лоеўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Ліпнякоўскага сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / А.И. Карпачева и др. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 1: (1917―1941 гг.). — Мн., «Беларусь», 1985. — 390 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Лоеўскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Холмецкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1926 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1927 годзе
Міхаіл Паўлавіч Батура

**Міхаіл Паўлавіч Батура** (нар. , в. Клюкавічы, Навагрудскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне сістэмнага аналізу, кіравання і апрацоўкі інфармацыі ў тэхнічных і арганізацыйных сістэмах. Доктар тэхнічных навук (2000), прафесар (2004). Акадэмік Міжнароднай акадэміі навук вышэйшай школы (г. Масква).

## Біяграфія 
Скончыў Мінскі радыётэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Аўтаматызаваныя сістэмы кіравання», 1975).
    
Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі (з 1975; у 1987—1995 — дэкан факультэта аўтаматызацыі кіравання, у 1995—1998 — дэкан факультэта інфармацыйных тэхналогій і кіравання, з 1998 — прарэктар па вучэбнай рабоце, з 1999 — першы прарэктар, у 2000—2018 — рэктар, загадчык лабараторыі «Новыя навучальныя тэхналогіі»).

Навуковыя інтарэсы: матэматычныя метады аптымальнага кіравання, аналізу і сінтэзу нелінейных стахастычных дыскрэтных сістэм кіравання.

### Удзел у рэпрэсіўнай сістэме Аляксандра Лукашэнкі 
У рамках міжнародных санкцыяў супраць рэжыму Лукашэнкі ў Беларусі пасля здушэння апазіцыі пасля прэзыдэнцкіх выбараў 2010 года Міхаіл Батура стаў  суб’ектам забароны на паездкі і замарожвання актываў Еўрапейскім Саюзам як частка спісу беларускіх чыноўнікаў, адказных за палітычныя рэпрэсіі, падтасоўку вынікаў галасавання і прапаганду. У сваім рашэнні Еўрапейскі савет абвінаваціў Батуру ў «адлічэнні студэнтаў, якія ўдзельнічалі ў пратэстах пасля выбараў у снежні 2010 года».

## Узнагароды і прэміі 
Званні «Заслужаны работнік адукацыі Рэспублікі Беларусь» (2011), «Мінчанін года» (2008), Ганаровая грамата Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (2014), нагрудны знак «Выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь» (2000) і інш.

## Літаратура 
* Батура Михаил Павлович // Белорусский государственный университет информатики и радиоэлектроники: история в биографиях ректоров, ученых, удостоенных почетных званий, лауреатов премий, профессоров, докторов наук : 40 лет (1964—2004). ― Минск, 2004. — С. 51—70.
* 
* Батура Михаил Павлович // Республика Беларусь : энциклопедия : [в 7 т.]. — Минск, 2006. — Т. 2. — С. 219.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Рэктары БДУІР
Катэгорыя:Фізікі Беларусі
Катэгорыя:Вынаходнікі Беларусі
Катэгорыя:Беларускія асобы ў Чорным спісе ЕС
Катэгорыя:Дэканы факультэта інфармацыйных тэхналогій і кіравання БДУІР
Ганна Восіпаўна Карабанька

**Ганна Восіпаўна Карабанька**, або **Карабоўская** (1766 — люты 1829) — арыстакратка. Маці фельдмаршала Івана Фёдаравіча Паскевіча.

## Біяграфія 
Паходзіць з магілёўскага роду Карабанькаў. Нарадзілася ў 1766 г. у шляхецкай сям’і магілёўскага войта Восіпа (Юзафа) Карабанькі. У 1772 годзе пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай тэрыторыя Усходняй Беларусі была далучана да Расійскай імперыі, бацька прысягнуў на вернасць імператрыцы Кацярыне II, што дала яму права захаваць зямельныя ўладанні і прыналежнасць да дваранскага саслоўя. Радавы маёнтак Шчэгліцкае ў Магілёўскай губерні складаўся з сяла і некалькіх вёсак.

Ганна выйшла замуж за Фёдара Паскевіча, сына надворнага саветніка Рыгора Іванавіча Паскевіча, багатага палтаўскага памешчыка. Праз год, 8 мая 1782 г., у сям’і нарадзіўся першынец Іван, пасля нарадзіліся Іосіф (1784),  (1785),  (1790) і Фёдар (1792). Чацвёра з іх звязалі свой лёс з ваеннай кар’ерай: Іосіф і Канстанцін даслужыліся да звання палкоўніка, Фёдар — да генерал-маёра, Іван — да вышэйшага ваеннага чыну генерал-фельдмаршала. Пяты сын Сцяпан пайшоў у грамадзянскую службу, стаўшы пасля сапраўдным стацкім саветнікам, тамбоўскім і курскім губернатарам.

Яна сышла з жыцця ў лютым 1829 года і была пахавана на радзіме, у сяле Шчэгліца Магілёўскага павета.

У сярэдзіне 1860-х гг. Фёдар Іванавіч Паскевіч задумаў узвядзенне ў Гомелі сямейнага склепа, куды запланаваў перавезці з Польшчы рэшткі бацькоў Івана Фёдаравіча і Лізаветы Аляксееўны, а з сяла Шчэгліца Магілёўскага павета — Ганны Восіпаўны і Фёдара Рыгоравіча.  года адбылося перапахаванне.

## Партрэт 
У фондах музея Гомельскага палацава-паркавага ансамбля захоўваецца мініяцюрны партрэт Ганны Восіпаўны Паскевіч, выкананы ў тэхніцы акварэлі на косці. На ім намалявана яшчэ маладая жанчына са спакойным позіркам і злёгку ўлоўнай усмешкай на вуснах. Яе адзенне паказвае на статус замужняй жанчыны дваранскага саслоўя, якая далёкая ад паказной раскошы, салонных інтрыг і забащ. Яе доля — ціхае сямейнае жыццё, хатнія клопаты і выхаванне дзяцей.

## Спасылкі 
* Женский образ из Гомельского дворца.  12 марта 2009 // «Гомельские ведомости».

Ганна Восіпаўна
Катэгорыя:Жанчыны Расійскай імперыі
Катэгорыя:Жанчыны XVIII стагоддзя
Катэгорыя:Жанчыны XIX стагоддзя
Бэл (Ньюфаўндленд і Лабрадор)

**Бэл** () — востраў ля ўзбярэжжа Ньюфаўндленда, частка канадскай правінцыі Ньюфаўндленд і Лабрадор. Плошча — 34 км². Насельніцтва — каля 3000 чал. (2011 г.). 

## Геаграфія 
Востраў Бэл знаходзіцца за 3,8 км ад узбярэжжа большага па плошчы вострава Ньюфаўндленд, звязаны з ім паромнай пераправай. Паверхня сфарміравана ардовікскімі пясчанікамі. Шырока сустракаюцца чырвоныя гематыты. Найвышэйшы пункт дасягае 120 м над узроўнем акіяна. 

Клімат мяккі акіянічны. Узімку тэмпература рэдка падніжаецца да -6°C, улетку вагаецца ад +9°C да +19°C.

## Гісторыя 
Падчас археалагічных раскопак на востраве быў выяўлены старажытны культурны комплекс, падобны на марскую архаічную культуру, але які існаваў значна пазней за яе знікненне. Мяркуецца, што яго носьбіты маглі праіснаваць да з'яўлення еўрапейскіх рыбакоў і вандроўнікаў у канцы XV — пачатку XVI ст. У 1740 г., калі на востраве з'явіўся першы сталы жыхар-англічанін, старажытныя абарыгены ўжо зніклі. Перасяленцы XVIII ст. займаліся земляробствам і рыбалоўствам.

Яшчэ ў 1578 г. брыстальскія гандляры паведамлялі пра радовішчы жалеза на востраве. У 1892 г. была адчынена рудня Вабана. Здабыча жалеза з'яўлялася галоўнай галіной мясцовай гаспадаркі да 1959 г., пакуль не перастала быць прыбытковай. На востраве захаваліся затопленыя падземныя рудні. У 2007 г. яны былі даследаваны падводнымі археолагамі.  

## Інфраструктура 
Горад Вабана з 2 418 жыхарамі (2006 г.) з'яўляецца найбуйнейшым паселішчам на востраве Бэл. Ён звязаны з паўвостравам Авалон на Ньюфаўндлендзе паромнай пераправай. На востраве дзейнічаюць шпіталь, школа, 2 рыбалоўныя парты. З-за наступстваў здабычы жалеза астравіцяне вымушаны траціць значныя сродкі на ачышчэнне пітной вады. Развіваецца турызм.

## Спасылкі 
* Горад Вабана
* Турызм
* Інфармацыя для наведвальнікаў
* Гісторыя здабычы жалезнай руды

Катэгорыя:Астравы Канады
Катэгорыя:Астравы Атлантычнага акіяна
Катэгорыя:Ньюфаўндленд і Лабрадор
Карабанькі

**Карабанькі** — магілёўскі мяшчанскі і шляхецкі род. Разам з Казановічамі і Хамутоўскімі найбольш часта займалі пасаду магілёўскага войта.

Карабанькі фундавалі капліцу пры Брацкай царкве і падаравалі абраз Магілёўскай Божай Маці. Каля 1750 года былыя магілёўскія войты Карабанькі прыбудавалі да царквы Богаяўлення прыдзел у імя Феадосія Пячэрскага і вялікі прытвор. У сутарэннях прыдзела хаваліся прадстаўнікі роду.

18 лютага 1777 года Галоўны земскі суд Магілёўскай губерні прызнаў шляхетныя правы як былых членаў магілёўскага магістрата, так і былых магілёўскіх войтаў, а таксама прызнаў іх гербы, якімі яны карысталіся згодна з набілітацыйнымі прывілеямі. У выпісе з земскіх кніг ісцамі згадваюцца войт Юзаф і яго сын Грыгор Карабанькі, якія карысталіся гербам «Кораб».

Дачка магілёўскага войта Юзафа Карабанькі Ганна (1766—1829) выйшла замуж за шляхціча Фёдара Паскевіча і нарадзіла будучага фельдмаршала Івана Паскевіча. Вядомы яе партрэт канца XVIII ст.

Катэгорыя:Гісторыя Магілёва
Ронская нізіна

**Ронская нізіна** () — нізіна на паўднёвым усходзе Францыі, цягнецца на 270 км па сярэднім і ніжнім цячэнні ракі Роны, паміж Заходнімі Альпамі і Цэнтральным Французскім масівам.

Алювіяльная нізіна ляжыць у глыбокай тэктанічнай упадзіне, прымеркаванай да закладзенага ў міяцэне Ронскага грабена маладой Заходне-Еўрапейскай платформы. На поўначы складаецца з шэрагу катлавін, падзеленых узвышшамі, на поўдні паступова расшыраецца і зліваецца з Лангедоцкай нізінай. Характэрны рачныя тэрасы, складзеныя пераважна алювіем, месцамі моцна расчлянёныя. Клімат пераходны ад умеранага да субтрапічнага, міжземнаморскага. Ападкаў выпадае 600—800 мм у год, адзначаецца містраль.

Па Ронскай нізіне праходзяць чыгункі і аўтамабільныя шляхі, якія звязваюць поўнач і поўдзень Францыі. Пасевы пшаніцы, кукурузы; сады, вінаграднікі. Буйныя гарады: Ліён, Валанс, Авіньён, Арль.

Катэгорыя:Рэльеф Францыі
Катэгорыя:Нізіны
Заранок

**Заранок** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Мікалай Мікалаевіч Заранок (1944—1999) — беларускі філосаф. Кандыдат філасофскіх навук, прафесар.
* Таццяна Піліпаўна Заранок (1917—2007) — беларуская актрыса. Заслужаная артыстка БССР (1955). Народная артыстка БССР (1967).
Мікалай Аляксандравіч Скалон

**Мікалай Аляксандравіч Скалон** ( — ) — магілёўскі губернатар (1854—1857), сапраўдны стацкі саветнік. Брат Антона Аляксандравіча Скалона.

## Біяграфія 
Паходзіў з дваранскага роду Скалонаў. Сын Аляксандра Антонавіча Скалона (1770—1851) і Ганны Пятроўны, дачкі харкаўскага губернатара П. Ф. Сабурава.

Па заканчэнні Пажаскага корпуса ў 1829 годзе, быў выпушчаны з камер-пажаў у прапаршчыкі лейб-гвардыі Фінляндскага палка. Удзельнічаў у прыгнечанні паўстання 1831 года. У 1832 годзе быў прыкамандзіраваны да Гвардзейскага Генеральнага штаба, а ў наступным годзе пераведзены ў гэты штаб. У 1839 годзе быў камандзіраваны ў 6-ы пяхотны полк. У тым жа годзе звольнены ад службы падпалкоўнікам. У 1846 годзе быў прыняты на службу з пераназваннем у надворныя саветнікі (са старшынствам з 14 лютага 1846 года) і прылічаны да Міністэрства ўнутраных спраў.

Займаў пасады архангельскага (1847—1849) і чарнігаўскага (1849—1854) віцэ-губернатараў. Атрымаў чыны калежскага саветніка (14 лютага 1849) і стацкага саветніка (14 лютага 1853). З 11 верасня 1854 года быў прызначаны выконваць абавазякі магілёўскага грамадзянскага губернатара, а пасля ўзвядзення ў сапраўдныя стацкія саветнікі (31 снежня 1855) зацверджаны на гэтай пасадзе. На гэтай пасадзе ён і памёр  года. Пахаваны ў царкоўнай агароджы Богаяўленскага брацкага манастыра ў Магілёве.

Быў знаёмы з Пушкіным і Карамзіным, сябраваў з братамі Кляменціем і Аркадзем Расетамі, таксама выхаванцамі Пажаскага корпуса; 31 студзеня 1837 года знаходзіўся ў кватэры Пушкіных, калі цела паэта выносілі для адпявання ў Канюшанную царкву.

Жонка — фрэйліна Алена Міхайлаўна, дачка генерала ад інфантэрыі Міхаіла Іванавіча Лявіцкага. Іх сын — Яўстафій Мікалаевіч Скалон (1845—1902).

## Узнагароды 
* Ордэн Святой Ганны 4-й ступені з надпісам «За адвагу» (1831)
* Ордэн Святога Уладзіміра 4-й ступені (1839)
* Ордэн Святой Ганны 2-й ступені з імператарскай каронай (1852)
* Ордэн Святога Уладзіміра 3-й ступені (1854)
* польскі Знак узнагароды за ваенную годнасць 4-й ступені (1831) і Знак узнагароды за XV гадоў бездакорнай службы (1854)

## Літаратура 
* Памятная книжка Могилевской губернии на 1910 год. — Могилёв, 1910.
* *Фрейман О. Р.* Пажи за 183 года (1711—1894). Биографии бывших пажей с портретами. — Фридрихсгамн — , 1894. — С. 274.
* *Черейский Л. А.* Пушкин и его окружение.
* Список гражданским чинам первых IV классов. Исправлен по 20 ноября 1856. — , 1856. — С. 689.

Катэгорыя:Падпалкоўнікі (Расійская імперыя)
Катэгорыя:Магілёўскія губернатары
Катэгорыя:Правадзейныя стацкія саветнікі
Мерашын

**Мерашын** () — востраў каля паўднёва-усходняга ўзбярэжжа Ньюфаўндленда, частка канадскай правінцыі Ньюфаўндленд і Лабрадор. Плошча — каля 126 км². У нашы дні ненаселены. 

Мерашын месціцца ў заліве Пласентыя за 125 км на паўднёвы захад ад Сент-Джонса. Выцягнуты з поўначы на поўдзень на 34,5 км. Найбольшая шырыня на поўдні складае 7,1 км. Сфарміраваны вулканічнымі туфамі і сланцамі. На ўзбярэжжы і на поўначы сустракаюцца забалочаныя нізіны. Клімат мяккі акіянічны. Значная частка вострава пакрыта мяшаным лесам. 

У XVII ст. востраў наведвалі французскія здабытчыкі цюленяў. Лічыцца, што сучасная назва — трансфармацыя французскага пазначэння месца здабычы (). У канцы XVIII — сярэдзіне XIX ст. быў населены выхадцамі з Вялікабрытаніі. У 1961 г. тут жыў 291 чалавек. Асноўнымі заняткамі былі рыбалоўства і праца на рыбаперапрацоўчым заводзе. У выніку праграмы цэнтралізацыі населеных пунктаў урад Ньюфаўндленда і Лабрадора перасяліў мясцовых жыхароў на востраў Ньюфаўндленд.   

## Спасылкі 
* Сайт абшчыны Мерашын
* Гісторыя
* Перасяленне

Катэгорыя:Астравы Канады
Катэгорыя:Астравы Атлантычнага акіяна
Катэгорыя:Незаселеныя астравы
Катэгорыя:Ньюфаўндленд і Лабрадор
Пётр Бурэц

**Пётр Бурэц** (прыблізна 1860, вёска Асінаўка, Дзісенскі павет, Глыбоцкі раён — прыблізна 1940, Асінаўка) — дудар.

Дудар з Глыбоччыны інфармацыю пра якога выявіў музыкант і даследчык Зміцер Сасноўскі, падчас эспедыцыі 2007 года. Інфарматарамі сталі жыхары вёскі Асінаўка — Мікола Караткевіч (1932 г.н. — каля 2011), вучань Пятра Бурца, жонка Міколы Караткевіча — Эмілія Караткевіч 1924 г.н. і Васіль Радзюш (цымбаліст-віртуоз з вёскі Івесь Глыбоцкага раёна 1928 г.н.).

Па словах інфарматараў Пётар Бурэц быў культурнай знакамітасцю ўсёй ваколіцы. Заўсёды меў пры сабе вялікі запас чаратовых пішчыкаў. Граў на дудзе з вялікім мехам. Падчас грання спяваў прыпеўкі. Меў прыгожы голас. Слухаць дудара прыходзілі цэлымі вёскамі. Пётр Бурэц ладзіў канцэрты каля сваёй хаты. Паслухаць дудара прыходзілі, між іншым, польскія жаўнеры з пагранічнай заставы (стражніцы). Польская стражніца была ў Асінаўцы — KOP «Osinówka» і існавала з 1925 да 1939 года.

Успаміны пра Пятра Бурца былі запісаныя падчас экспедыцый 2007 і 2011 гадоў. У першай экспедыцыі ўдзельнічалі Зміцер Сасноўскі, Андрэй Апановіч і Алег Белавусаў. Па словах даследчыкаў Міколу Караткевіча можна лічыць апошнім вясковым дударом.

Адным са сваякоў дудара быў Аркадзь Бурэц, цымбаліст з Івесі (хутчэй за ўсё пляменнік дудара). Аркадзь Бурэц іграў у капэлі народных музыкаў з Івесі, у якой граў на змену з цымбалістам Васілём Радзюшам, паміж 1960-мі і 1980-мі гадамі.

У газеце «Dziennik Urzędowy» (Віленскі аддзел) у выданні 1925 года, у раздзеле пра згубленыя пашпарты і іншыя дакументы ёсць нататка: «Пётр Бурэц — в. Асінаўка, гм. Празарокі. Згубіў пропуск жоўтага колеру выдадзены 9-V 1922 г. Дзісенскім старастам.» Пропуск жоўтага колеру быў звязаны з перасоўваннем у памежнай зоне. Жоўты пропуск быў пастаянны; белы — часовы, зялёны — для гаспадарчых мэтаў.   

Вядомае месца пахавання Пятра Бурца. Гэта мясцовыя могілкі ў вёсцы Асінаўка. Дудар пахаваны ў адной магіле з жонкай Паўлінай. Гады нараджэння і смерці не ўказаныя.

Дудару быў прысвечаны адзін з фэстаў «Дударскі рэй» (2019 год).

Катэгорыя:Дудары Беларусі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Глыбоцкім раёне
Катэгорыя:Памерлі ў Глыбоцкім раёне
Мікалай Мікалаевіч Заранок

**Мікалай Мікалаевіч Заранок** (, в. Глінная Слабада, Рэчыцкі раён, Гомельская вобласць — ) — беларускі філосаф. Кандыдат філасофскіх навук, прафесар.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт імя У. І. Леніна (гістарычны факультэт, 1967), Інстытут філасофіі і права АН БССР (аспірантура, спецыяльнасць «Дыялектычны і гістарычны матэрыялізм», 1973).
    
Працаваў у Мінскім інстытуце культуры (1976—1987 — прарэктар па навуковай рабоце, 1988—1992 — рэктар).

Навуковыя інтарэсы: духоўная культура; культура кіравання; сацыяльнае кіраванне.

Катэгорыя:Рэктары Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў
Катэгорыя:Філосафы Беларусі
Кленчнік

**Кле́нчнік** (радзей сустракаецца лацінізм **ге́нуфлекто́рый**) — прадмет мэблі, які ўяўляе сабой лаву або падушку, каб кленчыць падчас пэўных малітваў і рэлігійных абрадаў у некаторых хрысціянскіх канфесіях.

Катэгорыя:Мэбля
Катэгорыя:Сакральнае мастацтва
Катэгорыя:Хрысціянская архітэктура
52 корпус (Германская імперыя)

**52-гі Корпус** () — воінскае злучэнне карпуснога ўзроўню імперскай Германскай Арміі ў часы Першай сусветнай вайны. 

Быў сфармаваны ў верасні 1916 і праіснаваў да канца вайны. 

## Гісторыя 
52-гі Корпус (z.b.V.) быў сфармаваны ў верасні 1916. З пачаткам акопнай вайны вярхоўнае камандаванне германская армія вызначыла, што ўжо немагчыма прытрымлівацца традыцыйнай каманднай структуры корпуса, які складаўся з дзвюх дывізій. Калі часам (і месцамі) хапала корпуса з дзвюх дывізій, то іншы раз былі неабходны 5 ці 6 дывізій. Такім чынам, у часы камандавання Гіндэнбурга (з лета 1916 года) былі ўтвораны штабы карпусоў без падначаленых дывізій. Гэтыя карпусы атрымалі найменні Генеральнае камандаванне спецыяльнага Прызначэння ().

52-гі Корпус удзельнічаў у Румынскай кампаніі. З пачатку свайго існавання і да студзеня 1928 года 52-гі Корпус быў таксама вядомы, як **Дунайская армія** хаця так і не дасягнуў памеру арміі.

## Камандуючы 
Увесь час існавання арміі ёю камандаваў генерал ад інфантэрыі Роберт фон Кош.

## Літаратура 
* 
 

Катэгорыя:Ваенная гісторыя Германіі
Катэгорыя:Арміі Германіі ў Першай сусветнай вайне
Катэгорыя:Карпусы Германіі ў Першай сусветнай вайне
Абакумаўскі сельсавет

**Абаку́маўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лоеўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Абакумы.

Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Дзятлавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Лоеўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Карпаўскага сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / А.И. Карпачева и др. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 1: (1917―1941 гг.). — Мн., «Беларусь», 1985. — 390 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Лоеўскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Дзятлавіцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1926 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1927 годзе
Касцёл Спаслання Святога Духа (Барысаў)

**Касцёл Спаслання Святога Духа** — мураваны касцёл у горадзе Барысаве. Знаходзіцца на вуліцы Даўмана, 95.

## Гісторыя 
Парафія была арганізавана пры капліцы на Кальварыі, заснаванай у XVIII стагоддзі і адноўленай у 2000 годзе па ініцыятыве ксяндза Юзафа Пятушкі. Парафія знаходзіцца ў новай частцы горада, якая вельмі хутка развіваецца.

У 2000 годзе была выдзелена тэрыторыя для будаўніцтва касцёла. У 2006 годзе прыход быў перададзены ў дыяцэзію.

У 2007 годзе былі пабудаваны будынкі першай чаргі — гаспадарчая пабудова і капліца, у якой праводзіліся служэнні.

У 2013 годзе ў дзень Звеставання Найсвяцейшай панны Марыі ксёндз-біскуп Юрый Касабуцкі асвяціў тэрыторыю пад будаўніцтва касцёла, а 25 мая 2014 года мітрапаліт Мінска-Магілёўскі архібіскуп Тадэвуш Кандрусевіч асвяціў вуглавы камень для будаўніцтва.

У 2016 годзе былі ўзведзены сцены.

З 2019 года служэнні праводзяцца ў будынку касцёла. 14 жніўня 2021 года арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч здзейсніў пасвячэнне новазбудаванага касцёла Спаслання Духа Святога.

## Архітэктура 
Праект касцёла задумаў ксёндз Уладзіслаў Лазар, дакументацыю зрабіў інстытут «Барысаўпраект». Пазней пробашч прыхода ксёндз Аляксей Раманчук унёс некаторыя змены ў праект.

## Пробашчы 
* Юзаф Пятушка
* Аляксандр Тарасевіч
* Аляксей Раманчук

## Спасылкі 
* Барысаў — парафія Спаслання Духа Святога

Катэгорыя:2019 год у Беларусі
Катэгорыя:Храмы Барысава
Катэгорыя:Касцёлы Барысаўскага раёна
Катэгорыя:Касцёлы Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі
Фога

**Фога** () — найбуйнейшы востраў каля ўзбярэжжа Ньюфаўндленда, частка канадскай правінцыі Ньюфаўндленд і Лабрадор. Плошча — каля 237,71 км². Насельніцтва (2016 г.) — 2 244 чал.

## Геаграфія 
Востраў Фога месціцца за 13 км ад паўночна-ўсходняга ўзбярэжжа Ньюфаўндленда. Паверхня сфарміравана старажытнымі вулканічнымі і асадкавымі пародамі, узрост якіх часам дасягае 420 млн гадоў. Унутраная частка гарыстая. Найвышэйшы пункт дасягае 128 м. Берагі скалістыя, парэзаныя фіёрдамі.

Клімат мяккі акіянічны, вельмі вільготны. Сярэднегадавая тэмпература трымаецца каля +4,2 °C. Гадавая колькасць ападкаў — 1 187 мм.

## Прырода 
Значная частка вострава Фога пакрыта лугамі, хмызнякамі і зараснікамі хваёвых. Усяго сустракаецца каля 200 відаў раслін. Найбуйнейшы прадстаўнік фаўны — карыбу. На берагах гняздуе шмат птушак.

## Гісторыя 
Да прыходу еўрапейцаў Фога быў населены індзейцамі беатук. У XVI ст. быў адкрыты партугальскімі маракамі. У 1606 г. упершыню пазначаны на геаграфічных картах. У XVII быў далучаны да французскіх каланіяльных валоданняў у Паўночнай Амерыцы. Да сярэдзіны XVIII ст. на ім узніклі сталыя паселішчы ірландскіх рыбакоў. Сутычкі паміж каланістамі і індзейцамі прывялі да зыходу апошніх на Ньюфаўндленд, а потым і выміранню. У 1784 г. востраў быў далучаны да брытанскай калоніі ў Ньюфаўндлендзе.

Жыхары Фога традыцыйна займаліся рыбалоўствам, здабывалі траску, амараў і крабаў. У пачатку XX ст. яны аднымі з першых на канадскім атлантычным узбярэжжы пачалі аб’ядноўвацца ў кааператывы, каб супрацьстаяць буйным гандлярам з Сент-Джонса. Аднак у 1992 г. здабыча практычна спынілася з-за вычарпання рэсурсаў. У нашы дні астравіцяне развіваюць турызм. На востраве створаны прыродны парк, пешаходныя сцежкі, адрэстаўраваны старыя будынкі.

## Галерэя 

Marconi Wireless Centre (43724815551).jpg|Паселішча Фога — адміністрацыйны цэнтр вострава
Walk near Fogo Island Inn (29992837636).jpg|Скалісты бераг
Caribou Rangifer tarandus caribou (47796955031).jpg|Карыбу
St. Anne's Roman Catholic church.JPG|Касцёл Святой Ганны

## Спасылкі 
* Fogo Island — National Geographic
* Town of Fogo Island
* Fogo and Change island Surficial geology

Катэгорыя:Астравы Канады
Катэгорыя:Астравы Атлантычнага акіяна
Катэгорыя:Ньюфаўндленд і Лабрадор
Мікалай Леанідавіч Кузьмініч

**Мікалай Леанідавіч Кузьмініч** (нар. , г. Орша, Віцебская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне тэорыі, методыкі і арганізацыі сацыяльна-культурнай дзейнасці, музыкант. Кандыдат педагагічных навук (1989), дацэнт (1993).

## Біяграфія 
Скончыў Мінскі інстытут культуры (спецыяльнасць «Культурна-асветніцкая работа», кваліфікацыя «Кіраўнік аркестра», 1980), Маскоўскі дзяржаўны інстытут культуры (аспірантура, 1988).

Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры і мастацтваў (1980—2008, у 1997—2006 — прарэктар па мастацкай творчасці і выхаваўчай рабоце, 2006—2008 — першы прарэктар), Беларускім дзяржаўным педагагічным універсітэце (2008—2013, факультэт эстэтычнай адукацыі, кафедра тэорыі і методыкі выкладання мастацтва, дацэнт), Інстытуце культуры Беларусі (2013, першы прарэктар), Мінскім гарадскім інстытуце развіцця адукацыі (факультэт павышэння кваліфікацыі педагагічных работнікаў, з 2015 — дэкан факультэта, у 2013 — загадчык кафедры педагогікі).

Навуковыя інтарэсы: тэорыя і гісторыя музычнай адукацыі; падрыхтоўка музычна-педагагічных кадраў.

## Узнагароды 
Граматы Міністэрства адукацыі (1998), Міністэрства абароны (2002, 2003, 2004), Дзяржаўнага камітэта пагранічных войск (2005), Міністэрства культуры (2008) Рэспублікі Беларусь, Мінскага абласнога камітэта прафсаюза работнікаў культуры (2000), адміністрацыі Кастрычніцкага раённага выканаўчага камітэта г. Мінска (2003), персанальная надбаўка Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, ганаровы знак Беларускага прафсаюза работнікаў культуры (2008).

Катэгорыя:Рэктары Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў
Катэгорыя:Музыканты Беларусі
Катэгорыя:Музычныя педагогі Беларусі
Катэгорыя:Дэканы
Ежы Дулевіч

**Юры (Ежы) Дулевіч** (; 14 студзеня 1897, Санкт-Пецярбург — 25 жніўня 1958, Быдгашч) — польскі фотамайстар, уганараваны званнем Artiste FIAP (AFIAP). Сябра, заснавальнік Саюза фатографаў горада Быдгашч.

## Біяграфічныя звесткі 
 каля 1934 года на фота Ежы Дулевіча]]
Юры Дулевіч нарадзіўся ў Санкт-Пецярбургу, пераехаў у Глыбокае ў 1920 годзе. Працаваў настаўнікам школы ў Залессі. Пакінуў шмат мастацкіх фотаздымкаў Глыбокага і ваколіц 20-х гадоў ХХ стагоддзя, якія часта рэпрадукаваліся ў газетах, часопісах, выдаваліся як паштоўкі, імі была праілюстраваная класічная кніга Отана Гедэмана «Głębokie» (Глыбокае).

З 1930 года жыў у Вільні. Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны ён пасяліўся ў Быдгашчы — звязаны з куяўска-паморскім фатаграфічным асяроддзем, жыў і працаваў у Быдгашчы да самай смерці. Асаблівае месца ў яго творчасці займала архітэктурная, дакументальная і пейзажная фатаграфія. Ежы Дулевіч быў аўтарам і суаўтарам шматлікіх фотавыставак; аўтарскія і калектыўныя. Ён прымаў актыўны ўдзел у Міжнародных фотасалонах, арганізаваных (у тым ліку) пад патранажам FIAP, атрымаў шэраг узнагарод, дыпломаў і грамат. У 1949 годзе быў прыняты ў члены Асацыяцыі польскіх мастацкіх фатографаў. Быў сузаснавальнікам Быдгашцкага кола ZPAF. Наступствам удзелу Ежы Дулевіча ў Міжнародных салонах фатаграфіі (пад патранажам FIAP) стала (пасмяротна) узнагароджанне Artiste FIAP (AFIAP) Міжнароднай федэрацыяй фотамастацтва FIAP (якая ў цяперашні час знаходзіцца ў Люксембургу).

Памёр 25 жніўня 1958 года, пахаваны на могілках у Быдгашчы. У 2007 годзе яго імя было ўнесена ў спіс Алеі Заслужаных горада Быдгашч.

Катэгорыя:Фатографы Беларусі
Катэгорыя:Фатографы Польшчы