open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Міраслаў Шатан

**Мі́раслаў Ша́тан** (, []; нарадзіўся 22 кастрычніка 1974 года) — славацкі хакейны правы нападнік.

## Кар’ера 
Прафесійную кар’еру пачаў у клубе «Топальчаны», дзе ў 31 матчы сезона 1991—1992 закінуў 30 шайбаў і аддаў 22 перадачы. Пасля гэтага ён перайшоў у каманду вышэйшага дывізіёна «Дукла Трэнчын», дзе правёў два сезоны.

У 1993 годзе быў задрафтаваны клубам «Эдмантан Ойлерз» пад 111 нумарам. Да пераходу ў НХЛ гуляў у чэмпіянаце Чэхаславакіі, а пазней — Славакіі, правёў восем матчаў за зборную краіны і закінуў 9 шайбаў на Алімпіядзе-1994.

У 1994—1995 гуляў у ніжэйшых амерыканскіх лігах за чатыры розныя клубы, у наступным сезоне прабіўся ў асноўны склад «Эдмантану». Праз два сезоны быў абменены ў «Бафала Сейбрз», дзе выступаў да 2003 года. Падчас лакаўту 2004—2005 гуляў за браціслаўскі «Слован», пасля чаго ў «Сейбрз» ужо не вярнуўся. 3 жніўня 2005 заключыў кантракт з Нью-Ёрк Айлендэрс. У 2008 перайшоў у Пітсбург Пінгвінз, у складзе якіх упершыню выйграў Кубак Стэнлі—2009.

У 2010 заключыў кантракт з «Бостан Бруінз», а ў 2011 перайшоў у клуб Кантынентальнай хакейнай лігі «Дынама Масква». Пасля сканчэння сезона вярнуўся ў Славакію, дзе выступаў за «Слован Браціслава», у наступным сезоне стаў капітанам.

## Узнагароды 
* Чэмпіён Славакіі 1994 і 2012 гадоў.
* Удзельнік матча ўсіх зорак НХЛ 2000 і 2003 гадоў.
* Уладальнік Кубку Стэнлі—2009 з Пітсбург Пінгвінз.
* Удзельнік матча ўсіх зорак КХЛ 2014 года.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Хакейная база даных
* ESPN
* Легенды хакею

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Топальчанах
Катэгорыя:Хакеісты Славакіі
Катэгорыя:Ігракі «Бостан Бруінз»
Катэгорыя:Ігракі «Бафала Сейбрз»
Катэгорыя:Ігракі «Пітсбург Пінгвінз»
Катэгорыя:Ігракі «Дэтройт Вайперз»
Катэгорыя:Ігракі «Эдмантан Ойлерз»
Катэгорыя:Ігракі ХК Слован Браціслава
Катэгорыя:Ігракі «Нью-Ёрк Айлендэрс»
Катэгорыя:Хакеісты на зімовых Алімпійскіх гульнях 1994 года
Катэгорыя:Хакеісты на зімовых Алімпійскіх гульнях 2002 года
Катэгорыя:Хакеісты на зімовых Алімпійскіх гульнях 2006 года
Катэгорыя:Хакеісты на зімовых Алімпійскіх гульнях 2010 года
Катэгорыя:Удзельнікі матчаў усіх зорак НХЛ
Катэгорыя:Уладальнікі Кубка Стэнлі
Семяніхін

**Семяніхін** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Георгій Усеваладавіч Семяніхін (1912—1980) — савецкі дзяржаўны дзеяч БССР.
* Уладзімір Сяргеевіч Семяніхін (1918—1990) — вучоны ў галіне аўтаматыкі і тэлемеханікі.
Давід Перон

**Давід Перон** (; , Шэрбрук, Канада) — канадскі хакеіст, ігрок клуба «Пітсбург Пінгвінз», які выступае ў НХЛ, і нацыянальнай зборнай Канады.

## Кар’ера 
Перон быў абраны ў 1-м раўндзе пад нумарам 26 клубам «Сент-Луіс Блюз» у 2007 годзе. Да таго часу ён выступаў у адным з клубам Квебекаўскай моладзевай лігі. 2 кастрычніка 2007 года было пацверджана, што Перон пачне сезон у складзе «блюзменаў» пасля ўражлівага трэніровачнага збору. Адразу ж Давід добра засвоіўся ў камандзе. 3 лістапада 2007 года Перон забіў свой першы гол у НХЛ у гульні супраць «Чыкага Блэкхокс».

Улетку 2010 года ігрок падоўжыў кантракт з клубам яшчэ на 2 гады на суму $ 4,3 млн. Пасля яго сканчэння падпісаў новае, на гэты раз 4-гадовае пагадненне, на суму ў $ 15,25 млн. 10 ліпеня 2013 года быў абмяняны ў «Эдмантан Ойлерз» на Магнуса Пааярві і выбар у другім раўндзе драфту.

## Спасылкі 
* Старонка на The Internet Hockey Database

Катэгорыя:Хакеісты Канады
Катэгорыя:Ігракі зборнай Канады па хакеі
Катэгорыя:Ігракі «Сент-Луіс Блюз»
Катэгорыя:Ігракі «Эдмантан Ойлерз»
Катэгорыя:Ігракі «Пітсбург Пінгвінз»
Катэгорыя:Уладальнікі Кубка Стэнлі
Катэгорыя:Удзельнікі матчаў усіх зорак НХЛ
Катэгорыя:Ігракі «Анахайм Дакс»
Катэгорыя:Ігракі «Вегас Голдэн Найтс»
Пліскі сельсавет (Смалявіцкі раён)

**Плі́скі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Смалявіцкага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — пасёлак Акцябрскі.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Пліскі (Велікапліскі) сельсавет** у складзе Смалявіцкага раёна Менскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Пліса. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Смалявіцкім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Жажэлкаўскага сельсавета. 12 лістапада 1957 года ў склад Жодзінскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (Буда, Высокае Ляда № 1, Градкі, Залатая Горка, Калюжкі, Новыя Градкі, Перамежнае і Сухі Астравок). З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Мінскага раёна за выключэннем 5 населеных пунктаў (вёскі Забрадзенне I, Забрадзенне II, Жажэлка, Лютка, Падасіннік), якія перададзены ў склад Барысаўскага раёна. З 6 студзеня 1965 года сельсавет у складзе адноўленага Смалявіцкага раёна. 28 ліпеня 1966 года ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Смалявіцкага гарсавета перададзены 3 населеныя пункты (Восава, Калюга і Чорны Лес). 23 сакавіка 1987 года ў склад сельсавета перададзена вёска Ліпкі, якая знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Смалявіцкага гарсавета, пасёлак Дарожны перададзены ў склад Жодзінскага сельсавета. 25 снежня 2002 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Зарэчча. 18 чэрвеня 2008 года ў склад сельсавета перададзена вёска Прысынак, якая знаходзілася ў раённым падпарадкаванні. 28 кастрычніка 2013 года цэнтр сельсавета перанесены з вёскі Пліса ў вёску Зарэчча, 22 красавіка 2020 года — у пасёлак Акцябрскі.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 5035 чалавек, з іх 91,4 % — беларусы, 6,3 % — рускія, 1,1 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 5718 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Мінскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Аляксандр Мікалаевіч Макарэвіч

**Аляксандр (Алесь) Мікалаевіч Макарэвіч** (нар. , в. Леніна, Добрушскі раён, Гомельская вобласць) — беларускі літаратуразнавец, педагог. Доктар філалагічных навук (2001).

## Біяграфія 
Скончыў Магілёўскі педагагічны інстытут у 1984 годзе, працуе ў ім (цяпер Магілёўскі ўніверсітэт); у 2001—2015 загадчык кафедры беларускай літаратуры, з 2015 — прафесар кафедры літаратуры і міжкультурных камунікацый гісторыка-філалагічнага факультэта.

Член Беларускага саюза літаратурна-мастацкіх крытыкаў з 1997 года.

## Навуковая дзейнасць 
Даследуе гісторыю жанравага і стылявога развіцця беларускай прозы XIX—XX стст., выкладанне беларускай літаратуры па сістэме перспектыўных ліній. Аўтар манаграфій «У розных стылявых плынях: Праблема жанру і стылю ў апавяданнях 20-х гадоў М. Гарэцкага і Ц. Гартнага» (1995), «Праблема жанравых мадыфікацый у беларускай прозе XIX — пачатку XX ст.» (1999), сааўтар падручніка «Гісторыя беларускай літаратуры XIX — пачатку XX ст.» (1998), аўтар метадычных дапаможнікаў і інш.

## Узнагароды 
Узнагароджаны граматай Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (2003), ганаровай граматай Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь (2010), граматай Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (2014).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Літаратуразнаўцы Беларусі
Скрадзеныя прывідамі

**«Скрадзеныя прывідамі»**, **«Sen to Chihiro no kamikakushi»** () — японскі анімацыйны анімэ-фільм рэжысёра Хаяо Міядзакі 2001 года. Пераможца прэміі «Оскар» (2003) у намінацыі «Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм».

## Сюжэт 
Сюжэт фільма распавядае пра 10-гадовую дзяўчынку па імі Ціхіро Агіно, якая пераязджае ў новы дом. Але яна трапляе ў іншы свет, населены прывідамі і монстрамі. Пасля таго як яе бацькоў ператварае ў свіней ведзьма Юбаба, Ціхіро ідзе на працу ў лазню Юбабы, каб знайсці спосаб вызваліць сябе і сваіх бацькоў, а таксама вярнуцца ў чалавечы свет.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы Японіі 2001 года
Катэгорыя:Мультфільмы 2001 года
Катэгорыя:Фэнтэзійныя фільмы 2001 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы 2001 года
Катэгорыя:Мультфільмы Японіі
Катэгорыя:Фэнтэзійныя фільмы Японіі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Японіі
Катэгорыя:Фільмы на японскай мове
Катэгорыя:Фільмы пра Японію
Катэгорыя:Фільмы Хаяо Міядзакі
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Дзё Хісаісі
Катэгорыя:Фільмы — лаўрэаты прэміі «Залаты мядзведзь»
Катэгорыя:Выдатныя фільмы (Роджэр Эберт)
Катэгорыя:Поўнаметражныя анімацыйныя фільмы
Джэйкаб Труба

**Джэйкаб Труба** (нар.  года, Рочэстэр, Мічыган, ЗША) — амерыканскі хакеіст, абаронца канадскага клуба «Вініпег Джэтс», які гуляе ў НХЛ. Пачынаў у аматарскім хакеі.

## Кар’ера 
### Клубная 
У 2012 годзе быў задрафтаваны «Вініпег Джэтс» пад агульным нумарам 9, пасля чаго сезон правёў за каманду Мічыганскага ўніверсітэта ў рамках падгатоўкі да выступаў у НХЛ. 1 кастрычніка 2013 года Труб адгуляў сваю першую гульню НХЛ за «Джэтс», дзе адразу адзначыўся забітым голам у браму «Эдмантан Ойлерз». Акрамя гэтага ў гэтым матчы зарабіў таксама і асістэнцкі пункт, дзякуючы выдатнай гульні быў названы першай зоркай сустрэчы.

### Міжнародная 
Труба доўгі час сваёй аматарскай кар’еры выступаючы за юнацкую зборную ЗША, выступаючы ў яе складзе на розным міжнародных спаборніцтвах. Быў абраны ў склад нацыянальнай зборнай ЗША на чэмпіянат свету 2014 года ў Мінску.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Хакеісты ЗША
Катэгорыя:Ігракі зборнай ЗША па хакеі
Катэгорыя:Ігракі «Вініпег Джэтс»
Катэгорыя:Ігракі «Нью-Ёрк Рэйнджэрс»
Мартэн Сен-Луі

**Мартэн Сен-Луі** (; нарадзіўся 18 чэрвеня 1975 года, Лаваль, Канада) — канадскі хакеіст, флангавы нападнік.

## Кар’ера 
Мартэн не праходзіў працэдуру драфту, а пачаў сваю кар’еру ў НХЛ з клуба «Калгары Флэймз» у 1998 годзе, а таксама гуляў швейцарскую «Лазану» падчас лакаўту ў ЗША. За «Тампа Бей Лайтнінг» Сен-Луі выступае з 2000 года і разам з клубам у 2004 годзе стаў уладальнікам Кубку Стэнлі.

Сен-Луі з’яўляецца ўладльнікам трафея Тэда Ліндсея і памятнай узнагароды Гарта як самы каштоўны ігрок НХЛ у сезоне 2003—2004 гадоў. Таксама ў тым сезоне ён атрымаў свой першы трафей Арта Роса як найлепшы бамбардзір лігі з 94 выніковымі пунктамі. Мартэн тройчы атрымліваў памятны трафей Лэдзі Бінг як самы джэнтэльменскі ігрок лігі. У 2013 годзе ва ўзросце 37 гадоў ён атрымаў свой другі трафей Арта Роса, стаўшы самым узроставым іграком, які калі-небудзь атрымліваў асабістыя ўзнагароды лігі.

Сен-Луі рэгулярна гуляе за зборную Канады. Ён быў членам каманды, якая атрымала перамогу ў чэмпіянаце свету па хакеі 2004 года, а таксама быў у складзе зборнай падчас зімовых Алімпійскіх гульняў 2006 года.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Хакеісты Канады
Катэгорыя:Ігракі зборнай Канады па хакеі
Катэгорыя:Уладальнікі Кубка Стэнлі
Катэгорыя:Уладальнікі Харт Трофі
Катэгорыя:Ігракі «Калгары Флэймз»
Катэгорыя:Ігракі «Тампа Бэй Лайтнінг»
Катэгорыя:Ігракі ХК Лазана
Катэгорыя:Хакеісты на зімовых Алімпійскіх гульнях 2006 года
Катэгорыя:Хакеісты на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 года
Катэгорыя:Чэмпіёны зімовых Алімпійскіх гульняў 2014 года
Катэгорыя:Ігракі «Нью-Ёрк Рэйнджэрс»
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Канады
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па хакеі з шайбай
Горад герояў

**«Горад герояў»** () — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «Walt Disney Animation Studios» 2014 года. Пераможца прэміі «Оскар» (2015) у намінацыі «Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм».

## Сюжэт 
Па сюжэце, юны Хіро Хамада — прыроджаны вынаходнік і геній канструявання робатаў. Разам са старэйшым братам Тадашы яны ўвасабляюць у жыццё самыя перадавыя ідэі ў Тэхнічным універсітэце горада будучыні Сан-Франсокіа. Пасля серыі загадкавых падзей сябры аказваюцца ў цэнтры каварнай змовы. Страціўшы надзею, Хіро вырашае выкарыстаць вясёлага і лагоднага эксперыментальнага робата Бэймакса, перапраграмаваць яго ў непаражальную баявую машыну.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мультфільмы ЗША
Катэгорыя:Мультфільмы 2014 года
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Генры Джэкман
Крыштаф Пётр Вайніловіч

**Крыштаф Пётр Вайніловіч** (нар. 1649 — пасля 1688) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.

## Біяграфія 
Належаў да каталіцкага сярэднезаможнага шляхецкага роду Вайніловічаў герба «Сыракомля». Нарадзіўся ў сям’і Людвіка Казіміра Вайніловіча, падчашага мсціслаўскага і стольніка мазырскага, і Ганны з Тэльшаўскіх.

Хрышчаны 8 красавіка 1649 г. Падчашы мазырскі (1670), служыў у князя Міхала Казіміра Радзівіла у 1671—1674 гадах, пазней стольнік мазырскі (?). Спадчыннік маёнткаў Савічы, Пузаў, Клюкавічы, з якіх прадаў сваю частку Клюкавічаў Себасцяну Вайніловічу.

## Сям’я 
У шлюбе з Людвікай з Расудоўскіх герба «Рох ІІІ».

Меў сыноў:
* Францішак Казімір (пам. 1745), падчашы мазырскі, губернатар Нясвіжскага княства князёў Радзівілаў.
* Антоні, ксёндз езуіцкага закону, рэктар у Жодзішках у 1735 г., потым ў Горадні і Менску.

## Спасылкі 
* Рыбчонак С. 12/10. Крыштаф Пётр // Радавод Вайніловічаў гербу «Сыракомля» змененая // Герольд Litherland. Горадня-Менск. 2011. — № 18. — С.116-123

Катэгорыя:Падчашыі мазырскія
Халоднае сэрца 2

**«Халоднае сэрца 2»** () — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «Walt Disney Animation Studios» 2019 года. З’яўляецца працягам анімацыйнага фільма «Халоднае сэрца».

## Сюжэт 
Пасля падзей першага фільма Эльза, яе сястра Ганна, Крыстоф, алень Свен і снегавік Олаф адпраўляюцца ў Зачараваны лес, дзе павінны разгадаць таямніцу пра мінулае каралеўства Эрэндэл.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мультфільмы ЗША
Катэгорыя:Мультфільмы 2019 года
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Крыстаф Бек
Андай

**Андай** (, []) — горад на паўднёвым захадзе Францыі ў рэгіёне Новая Аквітанія. 

Размешчаны ля Біскайскага заліва на этнічна баскскіх тэрыторыях дэпартамента Атлантычныя Пірэнеі, у гістарычнай вобласці Лабурдан. Аддзелены ракой Бідасоа і востравам Фазанаў ад іспанскага горада Ірун, з якім яго злучае мост. Цягнікі, якія праходзяць праз горад, тут мяняюць колы з-за рознай шырыні каляіны ў Іспаніі і Францыі. Папулярны курорт з насельніцтвам у 14,4 тыс. жыхароў (2008).

Муніцыпалітэт размешчаны на адлегласці  каля 690 км на паўднёвы захад ад Парыжа, 190 км на паўднёвы захад ад Бардо, 115 км на захад ад По.

## Гісторыя 
Сваім бурным развіццём у XIX стагоддзі Андай, раней памежная крэпасць, абавязаны турыстам, «якія адкрылі» для сябе суседні Біярыц, і прыкладу такіх падарожнікаў, як Антуан д’Абадзі, які па праекце Віяле-ле-Дзюка пабудаваў на ўзмор’і вілу-замак і служыў мясцовым мэрам. Тут жа памёр знакаміты аўтар прыгодніцкіх раманаў П’ер Лоці.

У 1940 годзе ў Андаі адбылася гістарычная сустрэча Гітлера і Франка, на якой іспанскі лідар абвясціў аб намеры прытрымлівацца нейтралітэту падчас сусветнай вайны.

## Транспарт 
Андай — апошняя станцыя лініі Ласартэ-Арыя — Сан-Себасцьян — Андай баскскай сеткі вузкакалейных чыгунак EuskoTren. Таксама горад звязаны з Мадрыдам хуткаснымі цягнікамі Alvia.

Катэгорыя:Гарады Новай Аквітаніі
Катэгорыя:Камуны дэпартамента Атлантычныя Пірэнеі
Універсітэт Сарбона

**Універсітэт Сарбона** () — французская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў Парыжы.

## Агульная характарыстыка 
Утвораны ў 2018 годзе ў выніку зліцця Універсітэта Парыж IV Сарбона і Універсітэта П’ера і Марыі Кюры разам з яшчэ некалькімі меншымі ўстановамі. Цяперашні статус універсітэт атрымаў у 2018 годзе, але вытокі ўстановы ўзыходзяць да 1257 года, калі Рабер дэ Сарбон заснаваў Сарбонскі каледж у рамках сярэдневяковага Парыжскага ўніверсітэта. Сёння гэта адзін з самых прэстыжных універсітэтаў Еўропы і свету. Выпускнікі і выкладчыкі ўніверсітэта атрымалі больш за 30 Нобелеўскіх прэмій у розных галінах навукі.

## Структура 
* Факультэт гуманітарных навук
* Факультэт прыродазнаўчых навук
* Факультэт медыцынскіх навук

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Сайт універсітэта

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы з французскай мовай навучання
Катэгорыя:Універсітэты Парыжа
Універсітэт Эўры

**Універсітэт Эўры** () — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў горадзе Эўры каля Парыжа.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт у Эўры заснаваны ў 1991 годзе, размешчаны ў адным з прадмесцяў за 20 км на паўднёвы ўсход ад Парыжа, якое дынамічна развіваецца.

Ва ўстанове ёсць больш за 160 навучальных праграм ад 2-гадовай ступені бакалаўра да доктарскай ступені, больш за палова з якіх прафесійна арыентаваная. Універсітэт прапануе курсы па навуцы, тэхніцы, праве, эканоміцы, менеджменту і сацыяльных навуках.

Дзякуючы 18 лабараторыям і 3 дактарантуры ўніверсітэт таксама з’яўляецца значным даследчым цэнтрам, які распрацоўвае буйныя праекты, у прыватнасці, якія тычацца біялогіі.

Універсітэт з’яўляецца адным з асацыяваных членаў федэратыўнага Парыж-Саклейскага ўніверсітэта.

## Спасылкі 
* Сайт універсітэта

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы з французскай мовай навучання
Катэгорыя:Універсітэты Францыі
Катэгорыя:Эўры
Эўры

**Эўры** () — горад у Францыі ў рэгіёне Іль-дэ-Франс за 25 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра Парыжа.

## Гісторыя 
У 1965 годзе Эўры стаў часткай французскай ініцыятывы «новага горада» і атрымаў цяперашнюю назву. Да гэтага ён быў вядомы як «Эўры-Пці-Бур» і налічваў усяго некалькі тысяч жыхароў. Калі Эўры быў толькі пабудаваны, аэрапорт Арлі быў асноўным міжнародным аэрапортам Францыі, і многія міжнародныя кампаніі стварылі ў ім свае галаўныя офісы. Аднак з пашырэннем аэрапорта Руасі ўсе буйныя кампаніі з’ехалі туды. Сярод нямногіх міжнародных кампаній, якія засталіся, — кампанія гатэляў і грамадскага харчавання «Accor» і сетка супермаркетаў «Carrefour». Хоць яны і маюць паштовы адрас у Эўры, геаграфічна яны знаходзяцца ў суседнім населеным пункце — у Куркуроне.

## Транспарт 
Эўры абслугоўваецца трыма чыгуначнымі станцыямі ўздоўж двух галін: Эўры-Валь-дэ-Сен, Эўры-Цэнтр Куркурон і Ле-Брас-дэ-Фер. Горад мяжуе на захадзе з аўтамагістралью A6, на поўдні з Нацыянальнай трасай 104, а Нацыянальная траса 7, якая праходзіць з поўначы на поўдзень, падзяляе горад на дзве часткі. Рака Сена пазначае ўсходнюю мяжу горада. У пачатку XXI стагоддзя быў пабудаваны новы порт для павелічэння грузапатоку барж.

## Гарады-пабрацімы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Іль-дэ-Франс
Катэгорыя:Камуны дэпартамента Эсон
Леў Васільевіч Піменаў

**Леў Васільевіч Піменаў** (нар. , в. Круча, Круглянскі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі дзеяч ў галіне спорта, палкоўнік КДБ.

## Біяграфія 
Быў членам зборнай Магілёўскага педінстытута і зборнай вобласці па баскетболе. Скончыў Інстытут нацыянальнай бяспекі ў Мінску. Працаваў у кіраванні КДБ па Магілёўскай вобласці. З 1995 года кіраваў адным з падпадзелаў КДБ Беларусі.

З 2001 па 2008 год быў старшынёй Беларускай федэрацыі баскетбола.

## Спасылкі 
* Летопись белорусского баскетбола

Катэгорыя:Супрацоўнікі Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Старшыні нацыянальных спартыўных федэрацый Беларусі
Парыж-Саклейскі ўніверсітэт

**Парыж-Саклейскі ўніверсітэт** () — французская дзяржаўная эксперыментальная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў Парыжы.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт заснаваны 6 лістапада 2019 года як дзяржаўная эксперыментальная ўстанова навуковага, культурнага і прафесійна-адукацыйнага характару. Ён з’яўляецца адным з 12 парыжскіх універсітэтаў, спадчыннікам Універсітэта Парыж-Поўдзень.

Да лістапада 2019 года Парыж-Саклейскі ўніверсітэт быў супольнасцю ўніверсітэтаў і ўстаноў. Яго першапачатковая мэта заключаецца ў тым, каб стаць цэнтрам навучання і даследаванняў прамысловага кластара Парыж-Сакле.

У перспектыве ўніверсітэт павінен зліцца з двума сваімі асацыяванымі членамі, Версальскім універсітэтам і Універсітэтам Эўры, у 2025 годзе.

З кастрычніка 2023 года ўніверсітэт з’яўляецца партнёрам IPSA па двайных дыпломах у аэракасмічнай галіне.

## Спасылкі 
* Сайт універсітэта

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы з французскай мовай навучання
Катэгорыя:Універсітэты Парыжа
Душан Гвоздзіч

**Душан Гвоздзіч** (нар. , г. Вршац, Сербія) — сербскі баскетбольны трэнер.

## Кар’ера 
З 2008-га года на працягу чатырох гадоў працаваў асістэнтам трэнера ў сербскай мужчынскай нацыянальнай камандзе, прывёўшы яе да сярэбранага медаля на Чэмпіянаце Еўропы ў 2009 годзе ў Польшчы. Таксама за яго плячыма золата на Сусветнай Універсіядзе ў 2009 годзе ў Бялградзе, перамога ў Адрыятычнай Лізе (NLB Liga ABA) у сезоне 2004—2005 гадоў, і ў гэтым жа часе ўдзел у паўфінале Кубка УЛЕБ.

За час сваёй прафесійнай кар’еры Душан Гвоздзіч працаваў з наступнымі клубамі і нацыянальнымі камандамі: БК Hemofarm (Сербія), БК Lietuvos Rytas (Літва), БК Bosna (Боснія і Герцагавіна), БК Mega Ishrana (Сербія), БК Універсітэт-Югра (Расія); БК Львоўская палітэхніка-Галічына (Украіна), старэйшая нацыянальная зборная Босніі і Герцагавіны, сэрбская ўніверсітэцкая нацыянальная зборная, старэйшая нацыянальная зборная Сербіі.

У 2014 годзе быў трэнерам беларускай нацыянальнай каманды.

Катэгорыя:Баскетбольныя трэнеры Сербіі
Катэгорыя:Трэнеры мужчынскай зборнай Беларусі па баскетболе
Парыжскі політэхнічны інстытут

**Парыжскі політэхнічны інстытут** () — французская дзяржаўная эксперыментальная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў Парыжы.

## Агульная характарыстыка 
Установа, якая аб’ядноўвае 6 вядучых вышэйшых інжынерных школ Францыі, была створана 31 мая 2019 года на базе політэхнічнага інстытута, заснаванага яшчэ ў 1794 годзе.

Парыжскі політэхнічны інстытут аб’ядноўвае:
* Парыжскую політэхнічную школу,
* Нацыянальную вышэйшую школу перадавых тэхналогій,
* Нацыянальная школа мастоў і дарог
* Нацыянальную школу статыстыкі і эканамічнага адміністравання,
* Нацыянальную вышэйшую школу тэлекамунікацый і інш.

З-за статусу інстытута як эксперыментальнай установы, установы-кампаненты пакуль захоўваюць сваю юрыдычную самастойнасць.

15 верасня 2020 года Інстытут сумесна з HEC Paris заснаваў даследчы цэнтр штучнага інтэлекту *Hi! PARIS*.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт установы

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы з французскай мовай навучання
Катэгорыя:Вышэйшыя навучальныя ўстановы Парыжа
Катэгорыя:Вышэйшыя тэхнічныя навучальныя ўстановы Францыі
Міхаіл Аркадзевіч Фейман

**Міхаіл Аркадзевіч Фейман** (, Магілёў, БССР, СССР — ) — беларускі баскетбольны трэнер. Заслужаны трэнер Беларусі, трохразовы чэмпіён краіны, сярэбраны і бронзавы прызёр нацыянальнай першасці, двухразовы ўладальнік Кубка, шэсць раз браў удзел у «Матчы зорак».

З 2010 па 2011 год быў трэнерам беларускай нацыянальнай каманды.

## Кар’ера баскетбаліста 
У якасці баскетбаліста выступаў у чэмпіянаце СССР за наступныя клубы:
* 1970—1971 — РТІ (Мінск)
* 1976—1981 — Лакаматыў / Сож (Гомель)

У чэмпіянаце БССР выступаў за каманду Інстытута фізічнай культуры.

## Кар’ера трэнера 
Працаваў дзіцячым трэнерам у мінскай СДзЮШАР № 10. Пасля працаваў з мужчынскімі клубамі ў чэмпіянаце Беларусі.

Быў галоўным трэнерам наступных клубаў:

У 2010—2011 гадах узначальваў мужчынскую зборную Беларусі. Таксама ў розныя гады працаваў са зборнымі малодшых узростаў.

Двойчы (2007, 2008) прызнаваўся лепшым баскетбольным трэнерам года Беларусі.

Катэгорыя:Баскетбольныя трэнеры Беларусі
Катэгорыя:Трэнеры «Віталюр-РДВАР» Мінск
Катэгорыя:Трэнеры РДВАР
Катэгорыя:Трэнеры «Гродна-93»
Катэгорыя:Трэнеры РШВСМ (баскетбол)‎
Катэгорыя:Трэнеры мужчынскай зборнай Беларусі па баскетболе
Катэгорыя:Ігракі РТІ
Катэгорыя:Ігракі «Сожа» Гомель
Катэгорыя:Трэнеры мужчынскай зборнай Беларусі па баскетболе U-20
Звератопія

**«Звератопія»** () — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «Walt Disney Animation Studios» 2016 года. Пераможца прэміі «Оскар» (2017) у намінацыі «Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм».

## Сюжэт 
Мультфільм распавядае пра Звератопію — сучасны горад, населены антрапаморфнымі жывёламі. Як і кожны мегаполіс, Звератопія падзелена на раёны, кожны з якіх цалкам паўтарае натуральнае асяроддзе жыцця яго жыхароў. Жывёлы ў свеце Звератопіі калісьці былі дзікімі, але да часу, калі адбываецца дзеянне фільма, людзі так і не з’явіліся, а дзікіх жывёл ужо не існуе, усе жывёлы — цывілізаваныя. Іншымі словамі, замест людзей з’явіліся цывілізаваныя жывёлы.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мультфільмы ЗША
Катэгорыя:Мультфільмы 2016 года
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Майкл Джакіна
Себасцян Вайніловіч

**Себасцян Вайніловіч** (пам. пасля 1694 года) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Вайніловічаў герба «Сыракомля». Сын Мікалая Вайніловіча (пам. пасля 1651 г.) і Яўфіміі з Палонскіх. Меў братоў Тамаша Мікалая, Мікалая і Яна.

Стольнік мазырскі ў 1674 годзе. Купіў у Крыштафа Пятра Вайніловіча ягоную частку Клюкавічаў.

Памёр пасля 1694 года.

## Спасылкі 
* Рыбчонак С. Радавод Вайніловічаў гербу «Сыракомля» змененая // Герольд Litherland. Горадня-Менск. 2011. — № 18. — С.116-123
Андрай Месараш

**А́ндрай Ме́сараш** (;  года, Поваска Быстрыца, Чэхаславакія) — славацкі хакеіст, ігрок клуба «Сібір» і нацыянальнай зборнай Славакіі. У 2004 годзе на драфце НХЛ быў абраны ў пад агульным 23 нумарам клубам «Атава Сенатарз», акрамя таго выступаў за клубы НХЛ «Тампа Бей Лайтнінг», «Філадэльфія Флаерз», «Бостан Бруінз». У сезоне 2006—2007 гадоў разам з «сенатарамі» дайшоў да фіналу Кубка Стэнлі, аднак мацней былі хакеісты клуба «Анагайм Дакс».

За нацыянальную зборную Славакіі дэбютаваў на чэмпіянаце свету 2004 года, дзе зарабіў 1 пункт у матчы за 3-е месца спраць зборнай ЗША. Браў удзел у некалькіх алімпійскіх турнірах у складзе алімпійскай зборнай.

## Дасягненні 
* Чэмпіён Славакіі: 2004

## Спасылкі 
* Старонка на NHL.com
* Старонка на The Internet Hockey Database

Катэгорыя:Хакеісты Славакіі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Славакіі па хакеі
Катэгорыя:Ігракі ХК Дукла Трэнчын
Катэгорыя:Ігракі «Ванкувер Джайэнтс»
Катэгорыя:Ігракі «Атава Сенатарз»
Катэгорыя:Ігракі «Тампа Бэй Лайтнінг»
Катэгорыя:Ігракі «Філадэльфія Флаерз»
Катэгорыя:Ігракі «Бостан Бруінз»
Катэгорыя:Ігракі «Бафала Сейбрз»
Катэгорыя:Ігракі ХК Сібір Новасібірск
Катэгорыя:Хакеісты на зімовых Алімпійскіх гульнях 2006 года
Катэгорыя:Хакеісты на зімовых Алімпійскіх гульнях 2010 года
Катэгорыя:Хакеісты на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 года
Катэгорыя:Ігракі ХК Слован Браціслава
Сержы-Парыжскі ўніверсітэт

**Сержы-Парыжскі ўніверсітэт** () — французская дзяржаўная эксперыментальная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў горадзе Сержы-Пантуаз каля Парыжа.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт быў створаны ў 2020 годзе ў выніку зліцця некалькіх вышэйшых школ: Універсітэта Парыж-Сена, Сержы-Пантуазскага ўніверсітэта і Міжнароднай школы навук аб адукацыі ў галіне інфармацыі. Практычная школа сацыяльнага абслугоўвання і Інстытут вышэйшай фізічнай адукацыі таксама сталі складнікамі новага ўніверсітэта.

## Структура 
* Школа бакалаўрыяту (былыя факультэты Сержы-Пантуазскага ўніверсітэта)
* Тэхнічная школа
* Школа мастацтва і гуманітарных навук
* Школа права і паліталогіі
* Школа дызайну
* Школа эканомікі і камерцыі
* Школа сацыяльных паслуг
* Інстытут фізічнага выхавання

## Спасылкі 
* Сайт універсітэта

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы з французскай мовай навучання
Катэгорыя:Універсітэты Францыі
Катэгорыя:Сержы-Пантуаз
Іван Вайніловіч

**Іван Вайніловіч** — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Вайніловічаў герба «Сыракомля». Сын Сямёна Вайніловіча і Раіны Галаўнянкі. Меў брата Стэфана.

Суддзя гродскі новагародскі. Пазней атрымаў і валодаў часткай маёнтка Шчорсы.

## Сям’я 
Ад Івана паходзіць асобная лінія, у яго было пяць сыноў:
* Аляксандр;
* Юрый;
* Мікалай;
* Станіслаў;
* Леў Казімір.

## Спасылкі 
* Рыбчонак С. Радавод Вайніловічаў гербу «Сыракомля» змененая // Герольд Litherland. Горадня-Менск. 2011. — № 18. — С.116-123

Катэгорыя:Суддзі гродскія новагародскія
Сержы-Пантуаз

**Сержы-Пантуаз** () — горад у Францыі ў рэгіёне Іль-дэ-Франс за 30 км на паўночны захад ад цэнтра Парыжа на рацэ Уаза.

## Гісторыя 
У 1960-х гадах, сутыкнуўшыся з хуткім развіццём Парыжа і яго прадмесцяў, улады Францыі вырашылі кантраляваць і збалансаваць гэты рост, стварыўшы некалькі новых гарадоў вакол сталіцы. На поўначы выбар быў зроблены ў ваколіцах Пантуаза. Стары горад павінен быў быць аб’яднаны ў значна большую адзінку, цэнтрам якой будзе Сержы, у той час не больш чым вёска.

## Адукацыя і навука 
* Сержы-Парыжскі ўніверсітэт

## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Іль-дэ-Франс
Катэгорыя:Камуны дэпартамента Валь-д’Уаз
Аляксандр Аляксандравіч Барысаў (трэнер)

**Аляксандр Аляксандравіч Барысаў** (нар. , г. Магілёў, БССР, СССР) — беларускі баскетбаліст, трэнер. Майстар спорту СССР. Заслужаны трэнер Рэспублікі Беларусь. Узначальваў нацыянальную зборную Беларусі. Сын першага рэктара Беларуска-Расійскага ўніверсітэта Аляксандра Барысава.

## Біяграфія 
Выхаванец ДзЮСШ № 5 горада Магілёва, першым трэнерам быў Ілля Міхайлавіч Міронаў.

З 1995 года па 1998 год, а пазней з 2000 па 2007 год быў галоўным трэнерам беларускай нацыянальнай каманды.

## Кар’ера баскетбаліста 
* 1967 — Спартак (Мінск)
* 1967—1968 — Радыётэхнік (Мінск)
* 1968—1970 — Буравеснік (Мінск)
* 1970—1974 — РТІ (Мінск)

## Кар’ера трэнера 
* 1974—1980 — Гарызонт (Мінск) (*другі трэнер*)
* 1980—1985 — Інждарстрой (Кішынёў)
* 1985—1987 — РТІ (Мінск) (*трэнер дублёраў*)
* 1987—1995 — РТІ (Мінск)
* 1993—1996 — Мужчынская зборная Беларусі па баскетболе U-22
* 1995—1998 — Мужчынская зборная Беларусі па баскетболе
* 1995—1996 — Дынама (Масква, Расія)
* 1997—1998 — РШВСМ-РВАР (Мінск)
* 1998—2004 — Гродна-93
* 2000—2007 — Мужчынская зборная Беларусі па баскетболе
* 2005 — Лакаматыў-КіС (Віцебск) (*кансультант*)
* 2005 — Чаркаскія маўпы (Чаркасы, Украіна)
* 2006—2007 — Віталюр (Мінск)
* 2007—2009 — РДВАР (Мінск)
* 2007—2009 — Мужчынская зборная Беларусі па баскетболе U-18
* 2009—2010 — Мужчынская зборная Беларусі па баскетболе U-20
* 2009—2011 — Віталюр-РДВАР (Мінск)
* 2012—2017 — Цмокі-Мінск-2 (*другі трэнер*)
* 2013—2017 — Мужчынская зборная Беларусі па баскетболе U-20 (*другі трэнер*)

## Трэнерскія дасягненні 
*  Чэмпіён Беларусі (10): 1992/1993, 1994/1995, 1998/1999, 1999/2000, 2000/2001, 2001/2002, 2002/2003, 2003/2004, 2005/2006, 2006/2007.
*  Сярэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі (1): 1993/1994.
*  Сярэбраны прызёр чэмпіянату Расіі (1): 1995/1996.
*  Уладальнік Кубка Беларусі (5): 2000, 2001, 2002, 2003, 2006.
*  Чэмпіён Еўропы сярод моладзевых камандаў (1): 1994.

## Спасылкі 
* Юбилей. Азбука жизни Александра Борисова 
* Полвека без сна
* БФБ ПОЗДРАВЛЯЕТ С ЮБИЛЕЕМ АЛЕКСАНДРА БОРИСОВА

Катэгорыя:Баскетбольныя трэнеры Беларусі
Катэгорыя:Баскетбалісты Беларусі
Катэгорыя:Баскетбалісты СССР
Катэгорыя:Ігракі зборнай Беларусі па баскетболе
Катэгорыя:Ігракі РТІ
Катэгорыя:Трэнеры РТІ
Катэгорыя:Трэнеры «Дынама» Масква (баскетбол)
Катэгорыя:Трэнеры «Рубона» Віцебск
Катэгорыя:Трэнеры «Гродна-93»
Катэгорыя:Трэнеры «Віталюр-РДВАР» Мінск
Катэгорыя:Трэнеры РДВАР
Катэгорыя:Трэнеры мужчынскай зборнай Беларусі па баскетболе
Катэгорыя:Трэнеры «Чаркаскіх Малпаў»
Катэгорыя:Трэнеры мужчынскай зборнай Беларусі па баскетболе U-20
Катэгорыя:Трэнеры мужчынскай зборнай Беларусі па баскетболе U-18
Сусветная прэмія саўндтрэкаў 2021

**21-я цырымо́нія прысуджэ́ння Сусве́тнай прэ́міі саўндтрэ́каў** адбылася 23 кастрычніка 2021 года ў Генце, Бельгія. Цырымонія стала завяршаючай падзеяй 48-га Генцкага кінафестывалю.

## Пераможцы і намінанты 
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны жоўтым колерам фона &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; і прыводзіцца першым.

### Кінакампазітар года 
### Тэлекампазітару года 
### Прэмія за прыжыццёвыя дасягненні 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Спіс пераможцаў прэміі за ўсе гады  на сайце Сусветнай прэміі саўндтрэкаў
* 21-я Сусветная прэмія саўндтрэкаў  на сайце «Internet Movie Database»

Катэгорыя:Сусветная прэмія саўндтрэкаў
Катэгорыя:Кінапрэміі 2021 года
Катэгорыя:Музычныя прэміі 2021 года
Катэгорыя:2021 год у кіно
Катэгорыя:2021 год у музыцы
Катэгорыя:2021 год у Бельгіі
Катэгорыя:Падзеі 23 кастрычніка
Катэгорыя:Кастрычнік 2021 года
Жодзінскі сельсавет

**Жо́дзінскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Смалявіцкага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — горад Жодзіна (не ўваходзіць у склад).

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Смалявіцкага раёна Менскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Жодзіна. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Смалявіцкім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 12 лістапада 1957 года ў склад сельсавета з Пліскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (Буда, Высокае Ляда № 1, Градкі, Залатая Горка, Калюжкі, Новыя Градкі, Перамежнае і Сухі Астравок). 21 студзеня 1958 года Жодзіна атрымала статус гарадскога пасёлка. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Барысаўскага раёна. 27 снежня 1962 года ў склад сельсавета ўключаны вёскі Забрадзенне I, Забрадзенне II, Жажэлка, Лютка, Падасіннік Пліскага сельсавета і вёскі Кальнікі, Напалкі Юр’еўскага сельсавета. 7 сакавіка 1963 года Жодзіна атрымала статус горада. З 6 студзеня 1965 года сельсавет у складзе адноўленага Смалявіцкага раёна. У 1982 годзе ў склад сельсавета з Юр’еўскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (Арлова, Бабін Лес і Тачылішча). 23 сакавіка 1987 года ў склад сельсавета з Пліскага сельсавета перададзены пасёлак Дарожны, у склад Усяжскага сельсавета перададзена вёска Напалкі, у склад Юр’еўскага сельсавета — вёска Кальнікі. 22 мая 1998 года ў склад сельсавета з Усяжскага сельсавета вернута вёска Напалкі. 18 чэрвеня 2008 года ў склад сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (Восава, Калюга і Чорны Лес), якія знаходзіліся ў раённым падпарадкаванні. 5 сакавіка 2008 года цэнтр сельсавета перанесены ў аграгарадок Барсукі. 4 красавіка 2013 года скасавана вёска Новыя Градкі (уключана ў склад Жодзіна). 28 кастрычніка 2013 года цэнтр сельсавета вернуты ў горад Жодзіна.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 3327 чалавек, з іх 90,1 % — беларусы, 8,0 % — рускія, 1,3 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 4089 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Барысаўскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Караль Рафал Грабоўскі

**Караль Рафал Грабоўскі** (; 23 студзеня 1778 — 29 лістапада 1857) — дзяржаўны служачы, памешчык.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Грабоўскіх герба «Даленга». Сын Феліцыяна Грабоўскага, пружанскага павятовага маршалка (1795—1798).

## Дзеці 
У шлюбе з Касыльдай з Цяльшэўскіх (1818—1892) меў дзяцей:
* Станіслаў (каля 1840—1917). Не пакінуў нашчадкаў
* Тэадозія (каля 1840—1884), у шлюбе з Аляксандрам Аскеркам (1830—1911);
* Касыльда (нар. каля 1840), у шлюбе з Сымонам Скірмунтам (1835—1902);
* Францішка (нар. каля 1840), у шлюбе з Стэфанам Каралем Верашчакам (1841—1923);
* Марыя (нар. каля 1840), у шлюбе з Баляславам Скарбак-Важынскім.

Катэгорыя:Падкаморыі пружанскія
Рот (значэнні)

**Рот** — цялесная адтуліна ў жывёл і чалавека.
## Прозвішча 
* Альбрэхт Вільгельм Рот — нямецкі батанік, міколаг
* Іозеф Рот — аўстрыйскі пісьменнік
* Клаўдзія Рот — нямецкі палітык
* Клаус Фрыдрых Рот — брытанскі матэматык
* Лазар Артуравіч Рот — фізік-тэарэтык
* Міхаэль Рот — нямецкі палітычны дзеяч
* Сесілія Рот — аргенцінская і іспанская актрыса
* Філіп Рот — амерыканскі пісьменнік
* Цім Рот — акцёр, рэжысёр
* Элвін Рот — амерыканскі эканаміст

## Тапонім 
* Рот (Нюрнберг)
Люцыян Кастравіцкі

**Люцыян Кастравіцкі** (; 1816, Вена — 1867) — памешчык з роду Кастравіцкіх, землеўласнік у Лідскім павеце.

## Біяграфія 
Належаў да каталіцкага сярэднезаможнага шляхецкага роду Кастравіцкіх герба «Байбуза». Сын Самуэля Кастравіцкага (1788—1859) і Ганны Залескай. Як і сёстры Мялання ды Юлія нарадзіўся ў Вене, куды пасля смерці свайго бацькі Ігната, які стала жыў там, пераехаў Самуэль.

Вучыўся ў Французскай ваеннай акадэміі Сен-Сір, быў здольным кадэтам і падчас візіту расійскага імператара, Аляксандра І ці Мікалая І, у Парыж быў яму прадстаўлены з вялікімі пахваламі. Аднак імператар, якому здалося, што гэта палітычны ўцякач, загадаў схапіць кадэта і пад вартай адправіць у Расію. Люцыян пехатой, пад канвоем прыйшоў на радзіму, але замест турмы, патрапіў пад амністыю, за ім быў устаноўлены нагляд. Тым не менш, выезд у Еўропу яму быў назаўсёды забаронены.

Люцыян Кастравіцкі ажаніўся з лідскай падкамаранкай Юзэфай Сяклюцкай. Яны мелі чацвёра дзяцей: Вінцэнта, Самуэля, Марціна і Ганну. Сям'я жыла ў Паперні. Кастравіцкім тады належалі Паперня з 3000 га зямлі, Ваверка з 6000 га, Кавалі з 3000 га, Касцянёва з 3750 га. Пэўны час ім належала Малое Мажэйкава. У першай палове XIX ст. ўладанні Кастравіцкіх налічвалі 17 000 га зямлі. З 1832 па 1850 г., Люцыян Кастравіцкі прадаў Кавалі, Ваверку і Паперню — 2/3 сваёй маёмасці і ўсе грошы перавёў сёстрам Мяланні і Юліі ў Вену. Потым самі Кастравіцкія лічылі, што грошы былі патрэбны на выхаванне ўнука Напалеона, якога па легендах сястра Мялання, якая знаходзілася ў бліжнім атачэнні жонкі Банапарта Марыі-Луізы, нарадзіла ад ягонага сына Напалеона II. Пры Люцыяне Кастравіцкім засталося толькі Касцянёва.

Люцыян Кастравіцкі меў шмат дзіўных звычак. Напрыклад, ён заўсёды насіў 1000 рублёў. Гэтую вялікую суму разам з дакументамі ён трымаў у адмысловым скураным ворку на плячах пад бялізнай і таму заўсёды меў выгляд гарбуна. Калі яму даводзілася выкарыстаць частку грошай і «капітал на спіне» памяншаўся, Люцыян Кастравіцкі моцна нерваваўся, покуль зноў не папаўняў гэты запас да сумы ў 1000 рублёў.

Ян Люцыян Кастравіцкі пісаў: *«Люцыян Кастравіцкі жыў у часовым доме, а руіны старога дома [ў Касцянёве] чакалі, покуль яго сын Самуэль закончыць курс архітэктуры ў Дэрпцкім універсітэце і пачне працаваць па прафесіі»*.

Падчас самазабойства нікога з родных каля яго не было, а паліцыянты, якія забралі цела нябожчыка, знялі з яго скураны ворак і не вярнулі не толькі грошы, але і паперы.

## Сям’я 
Жонка Юзэфа з Сяклюцкіх (пам. 1880), ад якой было чацвёра дзяцей, пахавана на касцёльным двары ў Ішчалне.

Дзеці:
* Вінцэнт, выбраў ваенную кар’еру ў расійскай арміі;
* Самуэль, вывучаў архітэктуру ў Дэрпце (Тарту), дзе пазней стаў галоўным архітэктарам;
* Марцін (1855-1905) стаў электратэхнікам, пасля смерці бацькі нядоўга жыў у Касцянёве, але неўзабаве пераехаў у Варшаву;
* Ганна.

## Спасылкі 
* Лаўрэш Леанід. Маёнткі Касцянёва і Паперня // Наша Слова. № 39 (1554), 30 верасня 2021.; № 40 (1555), 7 кастрычніка 2021.; № 41 (1556), 14 кастрычніка 2021.; № 42 (1557), 21 кастрычніка 2021.

Катэгорыя:Самазабойцы
Валынскі завулак (Санкт-Пецярбург)

**Валынскі завулак** — завулак, размешчаны ў цэнтры Санкт-Пецярбурга, недалёка ад Дварцовай плошчы. Праходзіць ад набярэжнай ракі Мойкі да Вялікай Канюшневыя вуліцы. Назва вядомая з 1798 года. Дадзена ад Валынскага піцейнага дома. На плане 1860 года пазначаны як Валынкін завулак.

## Будынкі і збудаванні 
* № 1/36 — бізнес-цэнтр «Паўночная сталіца»
* № 2/32 — Даходны дом (перабудаваны ў 1877 годзе архітэктарам А. В. Івановым), цяпер — Музей друку
* № 3А — бізнес-цэнтр «Паўночная сталіца — 2»
* № 3 / 21-23 — Дом ленінградскага гандлю

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Завулкі Санкт-Пецярбурга
Арцемій Пятровіч Валынскі

**Арцемій Пятровіч Валынскі** (; 1689 — 27 чэрвеня [8 ліпеня] 1740, ) — расійскі дзяржаўны дзеяч і дыпламат. У 1719—1730 гадах астраханскі і казанскі губернатар. У 1722 годзе умацаваў сваё становішча шлюбам са стрыечнай сястрой Пятра Вялікага. З 1738 года кабінет-міністр імператрыцы Ганны Іаанаўны. Супернік «біронаўшчыны». На чале гуртка дваран складаў праекты дзяржаўнай перабудовы. Пакараны смерцю па гэтай справе.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1
Фёдар Іванавіч Волкаў

**Фёдар Іванавіч Волкаў** (-) — расійскі архітэктар, акадэмік (1794), акадэмік, прафесар і ад’юнкт-рэктар Імператарскай Акадэміі Майстэрстваў.

Майстар строгага класіцызму. Волкаў быў носьбітам прынцыпаў французскай школы, якая адрознівалася суровай лапідарнасцю, якія спалучаюцца з высакароднасцю прапорцый і дакладнасцю дэталіроўкі. У архітэктуры Санкт-Пецярбурга з’явіўся папярэднікам А. Д. Захарава і Ж. Ф. Тама дэ Тамона.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Архітэктары Расійскай імперыі
Волкаўка (рака)

**Волкаўка** — рака на тэрыторыі Санкт-Пецярбурга даўжынёй 17 км, ад вытокаў на схілах Пулкаўскіх вышынь да вусця, штучна створанага ў пачатку XIX стагоддзя пры пракладцы Абводнага канала; да гэтага была левым прытокам Нявы. Адрэзаныя такім чынам нізоўі Волкаўкі, уключаючы яе колішняе вусце, склалі раку Манастырку, прычым кірунак руху вады ў гэтай частцы рэчышча змяніўся на супрацьлеглы — ад Нявы да Абводнага канала.

З канца XIX стагоддзя і аж да 1920-х гадоў па рэчышчы Волкаўкі ў раёне Волкавай вёскі і Волкаўскіх могілак праходзіла частка афіцыйнай межы горада.

Рух маламерных суднаў па рацэ забаронены. Прытокі: Пулкаўка.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Прытокі Нявы
Катэгорыя:Рэкі і каналы Санкт-Пецярбурга
Шукшын

**Шукшын** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксей Аляксеевіч Шукшын — беларускі баскетбаліст, трэнер.
* Васіль Макаравіч Шукшын (1929—1974) — рускі савецкі пісьменнік, кінарэжысёр, акцёр, сцэнарыст.
Лізавета Мікалаеўна Вадавозава

**Лізавета Мікалаеўна Вадавозава** (народжаная Цэўлоўская, па другім мужу Семеўская; (5 (17) жніўня 1844 года, Парэчча, Смаленская губерня — , ) — руская дзіцячая пісьменніца, педагог, мемуарыстка; у першым шлюбе жонка педагога В. І. Вадавозава.

## Біяграфія 
Нарадзілася ў павятовым горадзе Парэчча Смаленскай губерні, у радавітай, але небагатай дваранскай сям’і. У 1848 годзе пандэмія халеры забрала жыцці яе бацькі і семярых братоў і сясцёр; маці, не маючы сродкаў для жыцця ў горадзе, прадала дом і пераехала ў вёску з астатнімі пяццю дзецьмі, дзе ўся пагрузілася ў гаспадарку. Скончыла Смольны інстытут (1862), дзе з 1859 г. займалася ў К. Д. Ушынскага і В. І. Вадавозава. У тым жа 1862 годзе выйшла замуж за Вадавозава. З 1863 года выступала ў друку, удзельнічала ў гуртках дэмакратычнай моладзі — «людзей шасцідзясятых гадоў». У канцы 1860-х вывучала ў Германіі і Швейцарыі дзіцячыя сады, якія працавалі па сістэме Ф. Фробеля. Заўдавеўшы ў 1886 годзе, выйшла замуж за вучня і сябра першага мужа В. І. Семеўскага (памёр ў 1916 годзе). Апошнія гады жыцця правяла ў крайняй патрэбе, адзіноце, хваробах, якія даводзілі да адчаю і думак пра самагубства.

Пахавана на Смаленскіх могілках.

Пляменніца па маці Мікалая Сцяпанавіча і Івана Сцяпанавіча Ганецкіх. У доме дзядзькі Івана Сцяпанавіча жыла першы час пасля заканчэння Смольнага інстытута. Яе сыны Васіль (1864—1933) і Мікалай (1870—1896) былі публіцыстамі.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Пісьменнікі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Педагогі Расійскай імперыі
Маўрыкій Восіпавіч Вольф

**Маўрыкій Восіпавіч Вольф** (, 12 [24] лістапада 1825,  — 19 лютага [3 сакавіка] 1883, ) — расійскі выдавец, гандляр кнігамі, асветнік і энцыклапедыст.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 24 лістапада 1825 года ў Варшаве ў сям’і лекара Восіпа Вольфа (1766—1836), які карыстаўся вядомасцю і павагай у адукаваным польскім грамадстве і быў аўтарам цэлага шэрагу медыцынскіх манаграфій; маці — Элеанора Эстрайхер (1789—1859). Паходзіў з габрэяў, якія прынялі хрысціянства: ягоны дзед, Максіміліян Іосіфавіч Вольф (1730—1778), служыў лейб-медыкам у аўстрыйскага імператара Іосіфа II; бабуля — Юстына Неваховіч была ў сваяцтве з літаратарам Л. Неваховічам.

Скончыў пяцікласную варшаўскую гімназію. Затым паступіў вучнем у кнігарню А. Е. Глюкберга (1804—1881) і пасля ажаніўся з яго дачкой Лявоніяй.

Пераехаўшы неўзабаве ў Парыж, працаваў там у кніжным гандлі Басанжа. Затым прапрацаваў пад кіраўніцтвам Э. Авенарыуса тры гады ў парыжскім аддзяленні кнігагандлярнай фірмы Бракгаўза. Затым пераехаў у Лейпцыг і там працаваў у кніжным гандлі. Працаваў пасля гэтага ў Львове, Кракаве, Вільні.

У 1848 годзе прыехаў у Санкт-Пецярбург, дзе паступіў у кнігарню Я. А. Ісакава загадчыкам французскім аддзелам і заняўся выданнем польскіх кніг. Пакінуў у 1853 годзе службу, адкрыў уласны «універсальны кніжны гандаль» і адначасова выступіў як выдавец рускіх кніг.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Выдаўцы Расійскай імперыі
Дзмітрый Іванавіч Вінаградаў

**Дзмітрый Іванавіч Вінаградаў** (, , Маскоўская губерня — 25 жніўня [5 верасня] 1758, ) — заснавальнік вытворчасці фарфору ў Расіі. Таварыш Міхаіла Ламаносава.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Суздалі ў сям’і пратапопа і ключніка Раждзественскага сабора, жыў на тэрыторыі Суздальскага крамля, у доме, размешчаным насупраць званіцы (дом не захаваўся). Атрымаў адукацыю ў Заіканаспаскай школе Славяна-грэка-лацінскай Акадэміі. Сярод 12 лепшых вучняў ён быў пераведзены ў Санкт-Пецярбург і ў ліку трох выдатнікаў (разам з Ламаносавым і Густавам Райзерам) з падачы Сената быў адпраўлены на працяг навучання за мяжу, у Марбургскі ўніверсітэт пад кіраўніцтвам знакамітага ў той час прафесара Хрысціяна Вольфа. Там яны вывучалі хімію, горную справу, фізіку і інш., потым працягнулі вучыцца ў Іагана Генкеля ў Фрайбергу (цэнтр горнай прамысловасці).

У лістападзе 1744 года, пасля вяртання на Радзіму, залічаны на Парцэлінавую мануфактуру (пасля — Дзяржаўны фарфоравы завод імя М. В. Ламаносава).

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

## Спасылкі
Халоднае сэрца

**«Халоднае сэрца»** () — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «Walt Disney Animation Studios» 2013 года. Пераможца прэміі «Оскар» (2014) у намінацыі «Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм».

## Сюжэт 
Па сюжэце, адважная прынцэса Ганна і просты хлопец Крыстоф разам з аленем Свенам і снегавіком Олафам адпраўляюцца ў небяспечнае падарожжа па заснежаным горным вяршыням, каб паспрабаваць знайсці старэйшую сястру Ганны, Эльзу, якая неспадзявана наклала заклён на іх каралеўства і тым самым выклікала вечную зіму.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мультфільмы ЗША
Катэгорыя:Мультфільмы 2013 года
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Крыстаф Бек