open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Максім Ганалон

**Максі́м Ганало́н** (; нар. , Венісьё, Францыя) — французскі футбаліст, апорны паўабаронца клуба «Клермон» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Францыі.

## Клубная кар’ера 
Ганалон з’яўляецца выхаванцам футбольнай школы ліёнскага клуба «Алімпік», да якога далучыўся ва ўзросце 10 гадоў. Дарослую кар’еру распачаў у 2009 годзе ў камандзе таго ж клуба, калі 25 жніўня з’явіўся на полі ў гульні супраць бельгійскага «Андэрлехта», замяніўшы на 73 хвіліне Жэрэмі Тулалана. Праз некаторы час стаў асноўным футбалістам клуба, а ў студзені 2013 года быў абраны капітанам каманды.

У ліпені 2017 года перайшоў у «Рому» за 5 млн еўра, аднак не меў трывалага месца ў складзе. У жніўні 2018 года на правах арэнды далучыўся да «Севільі». Па заканчэнні сезона 2018/19 вярнуўся ў «Рому».

У верасні 2019 года быў арандаваны «Гранадай», а ў жніўні 2020 года перайшоў у клуб на трывалай аснове. У ліпені 2022 года ў якасці свабоднага агента далучыўся да «Клермона».

## Міжнародная кар’ера 
11 лістапада 2011 года Максім дэбютаваў у складзе нацыянальнай зборнай Францыі ў таварыскім матчы супраць зборнай ЗША.

## Дасягненні 
**«Алімпік» Ліён**:
* Уладальнік Кубка Францыі: 2012
* Уладальнік Суперкубка Францыі: 2012

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Профіль на афіцыйным сайце «Ліёна» 

Катэгорыя:Футбалісты Францыі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Францыі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Клермон
Катэгорыя:Ігракі ФК Гранада
Катэгорыя:Ігракі ФК Севілья
Катэгорыя:Ігракі ФК Рома
Катэгорыя:Ігракі ФК Алімпік Ліён
Мост (значэнні)

* **Мост** — штучнае збудаванне, перакінутае цераз раку
* Адамаў мост — водмель у Індыйскім акіяне
* **Мост** — зубны пратэз
* **«Мост»** — беларускі рок-фестываль
Іван Іосіфавіч Некрашэвіч

**Іван Іосіфавіч Некрашэвіч** (, в. Плотніца, Столінскі раён — ) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар Беларусі (1997).

## Біяграфія 
Скончыў у 1962 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. 3 1962 года ў Брэсцкім аблпраекце, з 1963 у інстытуце «Белпрампраект», з 1976 галоўны архітэктар інстытута «Белсельбудпраект», з 1987 года галоўны архітэктар, з 1998 г. — намеснік галоўнага архітэктара Мінскай вобласці.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1966 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
Асноўныя работы: Віцебскі ўсходні прамысловы вузел (1971, у сааўт.; прэмія СМ СССР 1971), Брэсцкі ўсходні прамысловы вузел (1970, у сааўтарстве), схемы генеральных планаў прамысловых вузлоў у Гродне, Магілёве, Бабруйску (1965—1973), комплекс заводаў Брэсцкага паўднёвага прамысловага вузла (1973), прамысловы комплекс БелАЗ у Жодзіне (1976), забудова в. Астрамечава Брэсцкага, в. Асавец Любанскага (1980) і пас. Жамчужны Баранавіцкага раёнаў (1982—1985; усе ў сааўт.), сяла Вольна Баранавіцкага, Гавяды Шклоўскага раёнаў (1985—1986).

З 1988 г. удзельнічаў у карэктоўцы генпланаў гарадоў Мінскай вобласці.

## Узнагароды 
Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны» (1986), медалямі ВДНГ СССР (1967, 1971, 1982), Прэмія Савета Міністраў СССР за праектаванне і будаўніцтва прамвузла ў Віцебску (1971), Прэмія СМ СССР (1987) за распрацоўку і ўкараненне тыпавых серый сельскіх дамоў сядзібнага тыпу з маналітнага бетону.

## Літаратура 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Віцебска
Катэгорыя:Архітэктары Брэста
Катэгорыя:Архітэктары Жодзіна
Спаса-Праабражэнская царква (Забалацце)

**Спаса-Праабражэнская царква** — праваслаўны храм у в. Забалацце Вілейскага раёна Мінскай вобласці. З'яўляецца прыпісным да прыходу Свята-Ільінскай царквы ў аг. Ілья.

Настаяцель: протаіерэй Нікончык Віктар Іванавіч, настаяцель храма Святога Прарока Іліі.

## Гісторыя 
Пабудавана з дрэва (дата не ўдакладненая) у 100 метрах ад вёскі, на паўночна-заходнім напрамку. Храм адрэстаўраваны ў 1995 годзе.

## Архітэктура 
Твор народнага дойлідства. Прамавугольны ў плане аб'ём пад высокім вальмавым дахам з чатырма купаламі, з макаўкай на шасцігранным барабане завершаным цыбулепадобнай галоўкай. Да фасада далучаны прытвор з двухсхільным дахам.

## Спасылкі 
* 
* Свята-Праабражэнская царква (Забалацце, Вілейскі раён) на сайце Маладзечанскай епархіі
* 

Катэгорыя:Храмы Маладзечанскай епархіі
Катэгорыя:Храмы Праабражэння
Катэгорыя:Помнікі беларускага народнага дойлідства
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Вілейскага раёна
Катэгорыя:Забалацце (Вілейскі раён)
Нёман (абутковая фабрыка)

**ААТ «Гро́дзенская абутко́вая фа́брыка „Нё́ман“»** — беларуская кампанія па вытворчасці абутку, якая размешчана ў Гродна.

## Гісторыя 
Вытокі стварэння прадпрыемства ставяцца да фабрыкі фабрыканта Рэзнікава, якая была размешчана да верасня 1939 года ў правабярэжнай асноўнай частцы горада Гродна ў трохпавярховым цагляным будынку. На фабрыцы вырабляліся жаночыя сумкі, партфелі, нататнікі, працавала пераплетная майстэрня. Калі Заходняя Беларусь уз’ядналася з Усходняй, фабрыку Рэзнікава нацыяналізавалі і пераабсталявалі ў абутковую фабрыку, дзе пашывалась жаночы і дзіцячы абутак ручнога пашыву з выпускам 100 пар абутку ў дзень. Пасля вайны былі адноўлены 1 і 2 паверхі фабрыкі, першы паверх выкарыстоўваўся пад склад абсталявання, якое прыбывала для фабрыкі, а на другім быў адкрыты рантава-пашывачны цэх, які служыў і вучэбна-вытворчай базай для абутнікоў. 10 ліпеня 1947 года Пастановай Урада Беларусі фабрыка ўступіла ў строй дзеючых прадпрыемстваў, атрымала афіцыйную назву «Гродзенская абутковая фабрыка №1» і ў 1949 годзе выпуск абутку склаў ужо 416 270 пар. У 1953 годзе да фабрыкі далучылась невялікае прадпрыемства, якое выпускала абутак па індывідуальным заказах — Гродзенская абутковая фабрыка № 2 і ў 1960 годзе выпуск абутку склаў 1 230 000 пар.

Напярэдадні 1962 года гарадзенскія абутнікі атрымалі новы будынак па вуліцы Савецкіх Пагранічнікаў, 95. Першым быў пушчаны паток мужчынскі мадэльнай абутку. А з красавіка 1963 года фабрыка стала называцца «Гродзенская абутковая фабрыка „Нёман“». У 1969 годзе фабрыка ўпершыню дэманструе ўзоры абутку на міжнароднай выставе «Абутак-69» у Маскве. У 1971 годзе на фабрыцы было выраблена 7 140 800 пар абутку, а колькасць работнікаў складала 3849 чалавек. Так утварылася Гродзенскае вытворчае аб’яднанне «Нёман». У 1976 годзе ў склад прадпрыемства ўвайшла Брэсцкая абутковая фабрыка, будынак якой быў размешчаны ў Брэсце, па вуліцы Дзяржынскага, 41. Брэсцкая абутковая фабрыка спецыялізавалася на выпуску абутку камфортнага для людзей сталага ўзросту. У 1991 годзе Гродзенская абутковая фабрыка рэарганізавана ў калектыўнае прадпрыемства. У 1993 годзе прадпрыемства рэарганізавана ў закрытае акцыянернае таварыства «Гроднообувь», а са студзеня 1994 года рашэннем гарвыканкама горада Гродна, прадпрыемства ператворанае ў адкрытае акцыянернае таварыства, і з красавіка 1997 года вярнулася да свайго ранейшага назве «Гродзенская абутковая фабрыка „Нёман“».

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 
* 

Катэгорыя:Прадпрыемствы Гродна
Катэгорыя:Вытворцы адзення і абутку Беларусі
Паліцэйскі дэпартамент Парадайз

**«Паліцэйскі дэпартамент Парадайз»** () — амерыканскі сатырычны анімацыйны серыял для дарослых, які стварылі Вако О'гін і Роджэр Блэк. Прэм’ера першых дзесяці эпізодаў адбылася 31 жніўня 2018 года на Netflix.

## Сюжэт 
Нецярплівы навабранец далучаецца да правінцыйнага дэпартамента паліцыі, дзе начальнікам яго бацька, і са сваркамі паказвае шлях у расследаванні вялікай наркатычнай справы.

## У ролях 
* Сара Шальке — Джына Лабоўскі
* Дэвід Герман — навабранец Кевін Кроўфард
* Том Кені — начальнік паліцыі Рэндал Кроўфард, бацька Кевіна Кроўфарда
* Кайл Кінан — паліцэйскі кінолаг Куля
* Седрык Ярброў — афра-амерыканскі афіцэр паліцыі Джэральд «Фіц» Фіцджэралд, які цярпіць на посттраўматычны стрэсавы разлад.

## Гл. таксама 
* Расчараванне
* Сімпсаны
* Футурама

Катэгорыя:Сатырычныя фільмы
Катэгорыя:Мультсерыялы паводле алфавіта
Катэгорыя:Мультсерыялы ЗША
Катэгорыя:Мультсерыялы 2018 года
Катэгорыя:Тэлесерыялы Netflix
Катэгорыя:Мультсерыялы-сіткомы
Кевін Стротман

**Ке́він Стро́тман** (; нар. , Рыдэркерк, Нідэрланды) — нідэрландскі футбаліст, паўабаронца італьянскага клуба «Джэноа» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Нідэрландаў.

## Клубная кар’ера 
Кар’еру Кевін пачынаў у ротэрдамскай «Спарце», яго першыя сезоны апынуліся вельмі паспяховымі, і пазней ён перайшоў ва «Утрэхт». Ва «Утрэхце» правёў досыць кароткі тэрмін, бо яго заўважылі селекцыянеры ПСВ.

### ПСВ 
28 чэрвеня 2011 года Кевін падпісаў кантракт з ПСВ.

### «Рома» 
19 ліпеня 2013 года ПСВ і «Рома» дамовіліся аб пераходзе іграка, сумма ўгоды склала 17 млн еўра, якая можа патэнцыйна павялічыцца да 19 млн еўра.

### «Алімпік» Марсель 
У жніўні 2018 года за 25 млн еўра перайшоў у марсельскі «Алімпік».

У студзені 2021 года быў аддадзены ў арэнду «Джэноа» да канца сезона, а ў ліпені 2021 года на тых жа ўмовах далучыўся да «Кальяры». У жніўні 2022 года зноў апынуўся ў «Джэноа», а ў ліпені 2023 года, пасля вяртання генуэзскага клуба ў Серыю A, падпісаў з клубам паўнавартасны кантракт.

## Міжнародная кар’ера 
Кевін гуляў за ўсе ўзроставыя каманды зборнай Нідэрландаў, пасля чаго быў выкліканы ў асноўную зборную. Дэбютаваў у складзе нацыянальнай зборнай у таварыскім матчы супраць зборнай Аўстрыі 9 лютага 2011 года, замяніўшы Тэа Янсена.

Трапіў у канчатковы склад зборнай на чэмпіянаце Еўропы 2012, аднак на полі не з’яўляўся. У адборы да чэмпіянату свету 2014 быў асноўным іграком зборнай, аднак фінальны турнір быў вымушаны прапусціць з-за траўмы. 27 мая 2016 года пасля двухгадавой адсутнасці зноў згуляў за зборную ў таварыскім матчы супраць Ірландыі.

## Дасягненні 
**ПСВ**
* Уладальнік Кубка Нідэрландаў: 2012
* Уладальнік Суперкубак Нідэрландаў: 2012

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Футбалісты Нідэрландаў
Катэгорыя:Ігракі зборнай Нідэрландаў па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Спарта Ротэрдам
Катэгорыя:Ігракі ФК Утрэхт
Катэгорыя:Ігракі ФК ПСВ
Катэгорыя:Ігракі ФК Рома
Катэгорыя:Ігракі ФК Алімпік Марсель
Катэгорыя:Ігракі ФК Джэноа
Катэгорыя:Ігракі ФК Кальяры
Бітва ста палкоў

**Бітва ста палкоў** — найбуйнейшая наступальная аперацыя Народна-вызваленчай арміі Кітая супраць японскіх акупацыйных войскаў падчас япона-кітайскай вайны. Пачалася 20 жніўня 1940 года і завершылася 5 снежня таго ж года.

## Назва 
З лета 1940 г. 8-я армія задзейнічала ў тыле ворага ў Паўночным Кітаі 105 палкоў (адсюль пайшла назва аперацыі) для шырокамаштабнага стратэгічнага наступлення на занятыя японскімі войскамі лініі камунікацый і апорных пунктаў. Наступленне працягвалася больш за 5 месяцаў.

## Перадгісторыя 
Вытокі гэтай аперацыі адносяцца да ліпеня 1940 года, калі Генеральны штаб нацыянальна-рэвалюцыйнай арміі атрымаў даныя аб падрыхтоўцы японцамі сіламі 3-4 пяхотных дывізій са сродкамі ўзмацнення наступальнай аперацыі ў напрамку Лаян-Тунгуань і далей на Сіань з задачай авалодаць заходнім участкам Лунхайскай чыгункі і гэтым пазбавіць цэнтральныя правінцыі Кітая сувязі з Ланьчжоў — асноўнай базай забеспячэння зброяй, што паступала з Савецкага Саюза.

З 20 верасня баі звадзіліся да дзеянняў супраць блакіраваных японскіх гарнізонаў. Пасля 6 кастрычніка 1940 года кітайскія войскі перашлі ў абарону, адбіваючы контрнаступленне падраздзяленняў японскай арміі. У гэты перыяд, з кастрычніка па снежань, японцы адказалі контратакамі, у выніку якіх змаглі вярнуць кантроль над многімі захопленымі гарадамі і станцыямі.

Усяго кітайскія вайскоўцы знішчылі каля 960 кіламетраў чыгуначнага палатна, сотні мастоў і тунэляў, а таксама буйную вугальную шахту, якая мела важнае значэнне для японскай прамысловасці.

## Вынікі і страты 
У ходзе баявых дзеянняў ваенныя часці КПК занялі тэрыторыю з насельніцтвам больш за 5 мільёнаў чалавек, 73 населеныя пункты. Было праведзена 1824 сутычак з японскімі войскамі, забіта і паранена больш за 20 000 японскіх салдат і афіцэраў, не лічачы ваеннаслужачых калабарацыйных войскаў на тэрыторыі Кітая, захоплена звыш 5400 вінтовак, 200 кулямётаў, 200 гранатамётаў, 16 гармат і вялікая колькасць боепрыпасаў. Страты НВАК склалі 22 000 чалавек. Таксама было разбурана 500 км чыгунак і каля 1500 км шашэйных дарог, падарвана 260 мастоў.

## У культуры 
* к/ф *Бітва ста палкоў*, 2015

## Спасылкі 
* Калягин А. Я. По незнакомым дорогам (Записки военного советника в Китае). — М.: Главная редакция восточной литературы издательства «Наука», 1979. — 445 с. с ил. и карт. Изд. 2-е, доп. Тираж 30 000 экз 
* Битва ста полков. Хронограф hrono.info
* John W. Garver. Chinese-Soviet Relations, 1937—1945: The Diplomacy of Chinese Nationalism

Катэгорыя:Япона-кітайская вайна (1937—1945)
Катэгорыя:Бітвы паводле алфавіта
Катэгорыя:Бітвы Японіі
Катэгорыя:Бітвы ў Кітаі
Катэгорыя:Бітвы XX стагоддзя
Мсціслаў Міхайлавіч Барташэўскі

**Мсціслаў Міхайлавіч Барташэўскі** — архітэктар Расійскай імперыі, тытулярны саветнік. Брэсцкі гарадавы архітэктар (1870—1872).

## Біяграфія 
Скончыў . З 10 чэрвеня 1868 года працаваў пры гродзенскім губернскім будаўнічым аддзяленні. Прынамсі з 1870 года займаў пасаду брэсцкага гарадавога архітэктара. На гэтай пасадзе шмат увагі надаваў помнікам архітэктуры.

## Праекты 
 ў Арэхаве.]]
 ў Моталі.]]
 ў Трасцяніцы.]]
* Абмерныя чарцяжы касцёла Найсвяцейшай Тройцы ў мястэчку Воўчыне Брэсцкага павета (1870—71).
* Выканаўца работ па ўзвядзенні Свята-Мікалаеўскай царквы ў вёсцы Азятах Кобрынскага павета (1870).
* Каштарыс на аднаўленне згарэлай Свята-Пакроўскай царквы ў мястэчку Хомску Кобрынскага павета (1872) — не захавалася.
* Каштарыс на перабудову касцёла Найсвяцейшай Тройцы ў праваслаўную царкву ў мястэчку Росі Ваўкавыскага павета (22 сакавіка 1870).
* Нагляд за перабудовай Свята-Параскева-Пятніцкай царквы ў мястэчку Дзівіне Кобрынскага павета (1869).
* Праект агароджы Спаса-Увазнясенскай царквы ў вёсцы Вельямовічах Брэсцкага павета (1868).
* Праект драўлянай Свята-Дабравешчанскай царквы ў вёсцы Чамярах Брэсцкага павета (1869) — не захавалася.
* Праект і каштарыс на перабудову Свята-Пакроўскай царквы ў вёсцы Буховічах Кобрынскага павета (1877).
* Праект іканастаса Свята-Раства-Багародзіцкай царквы ў вёсцы Вавулічах Кобрынскага павета (13 снежня 1870).
* Праект ківота, іканастаса і каштарыса на пабудову Свята-Крыжаўзвіжанскай царквы ў вёсцы Варацэвічах Пінскага павета (1864).
* Праект перабудовы драўлянай царквы ў вёсцы  Брэсцкага павета (1 чэрвеня 1871) — не захавалася.
* Праект перабудовы згарэлай Свята-Пакроўскай царквы ў мястэчку Хомску Кобрынскага павета (1871) — не захавалася.
* Праект перабудовы касцёла Звествання Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў праваслаўную царкву ў мястэчку Гарадцы Кобрынскага павета (1869; разам з Кадрунцавым і Чакмасавым).
* Праект перабудовы Свята-Успенскай царквы і на пабудову званіцы ў вёсцы Царкоўніках Брэсцкага павета (21 красавіка 1871) — не захаваліся.
* Праект перабудовы ўніяцкай Свята-Троіцкай царквы ў праваслаўную ў мястэчку Бездзежы Кобрынскага павета (1865).
* Праект перабудовы фасада Свята-Успенскай царквы ў вёсцы Гвозніцы Брэсцкага павета (14 кастрычніка 1871).
* Праект рамонта Свята-Раства Багародзіцкай царквы ў вёсцы Гудзевічах Гродзенскага павета (1876).
* Праект Свята-Раства-Багародзіцкай царквы ў вёсцы Гершонах Брэсцкага павета (пры ўдзеле гарадскога архітэктара К. Гросмана і гродзенскага губернскага архітэктара Міхайлоўскага).
* Праект Свята-Параскева-Пятніцкай царквы і іканастаса ў вёсцы Арэхаве Брэсцкага павета (28 верасня 1871) — не захавалася.
* Праект Спаса-Праабражэнскай царквы ў мястэчку Моталі Кобрынскага павета (15 верасня 1867).
* Праект Спаса-Праабражэнскай царквы ў вёсцы Трасцяніцы Брэсцкага павета (23 жніўня 1871).

## Зноскі 
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары Расійскай імперыі
Катэгорыя:Архітэктары Брэста
Катэгорыя:Галоўныя архітэктары Брэста
Свята-Мікалаеўская царква (Суднікі, Вілейскі раён)

**Свята-Мікалаеўская царква** — праваслаўны храм у в. Суднікі Вілейскага раёна Мінскай вобласці. З'яўляецца прыпісным да прыходу Успення Прасвятой Багародзіцы ў аг. Вязынь.

Настаяцель: протаіерэй Міхаіл Чурыла, настаяцель храма Свята-Успенская царквы ў аг. Вязынь.

## Гісторыя 
Пабудавана з дрэва, на старадаўніх вясковых могілках. Папярэднюю драўляную царкву разабралі ў 1960-ых гг. і пабудавалі з яе ўласны дом. Сучасны будынак стаіць у невялікай адлегласці ад старога падмурку. Будаўніцтва пачалося ў 1980 г., а скончылася ў 1982 годзе; вялося на сродкі мясцовых вернікаў з удзелам айца Георгія з Ільянскай царквы. Ініцыятарам і будаўніком быў Іван Лашутка з братамі Грыгорыем і Ігнатам (жыхары суседняй в. Баяры).

## Архітэктура 
Твор народнага дойлідства. Прамавугольны ў плане аб'ём пад двусхільным дахам з вальмай над алтарнай часткай. Чатырохгранны барабан над апсідай завершаны цыбулепадобнай галоўкай. Да фасада далучаны прытвор з дошак. Аздоблена вертыкальнай шалёўкай, пафарбаванай у сіні колер.

## Спасылкі 
* 
* 
* Свята-Мікалаеўская царква (Суднікі, Вілейскі раён) на сайце Маладзечанскай епархіі
* 

Катэгорыя:Храмы Маладзечанскай епархіі
Катэгорыя:Храмы Святога Мікалая
Катэгорыя:Помнікі беларускага народнага дойлідства
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Вілейскага раёна
Катэгорыя:Суднікі (Вілейскі раён)
Русь (значэнні)

**Русь**, значэнні:
* Русь — сярэдневяковая дзяржава
* Русь — харонім і этнонім
Арцём Уладзіміравіч Дылеўскі

**Арцём Дылеўскі** (нар. , Кунцаўшчына) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Маладзечна».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец футбольнага клуба «Мінск», у 2013 годзе пачаў выступаць за дубль. У 2016 годзе стаў прыцягвацца да асноўнай каманды, аднак так і не згуляў за яе. У сезоне 2017 не выступаў. Да сезона 2018 рыхтаваўся з асноўнай камандай «Мінска». Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 20 мая 2018 года ў матчы супраць магілёўскага «Дняпра» (0:0), правёўшы на полі ўсе 90 хвілін.

У сакавіку 2019 года стаў іграком бабруйскай «Белшыны», якой дапамог выйсці ў Вышэйшую лігу, быў асноўным абаронцам каманды. Сезон 2020 пачынаў у дублі бабруйчан, а ў красавіку быў аддадзены ў арэнду ў «Ліду», дзе замацаваўся ў складзе. У лістападзе 2020 года вярнуўся з арэнды ў «Белшыну». У студзені 2021 года трэніраваўся з «Мінскам», а ў лютым зноў далучыўся да «Белшыны» і неўзабаве падпісаў новы кантракт. Па выніках сезона 2021 дапамог бабруйскай камандзе вярнуцца ў Вышэйшую лігу.

У сакавіку 2022 года перайшоў у казахстанскі «Кайсар». У камандзе быў іграком ратацыі, па выніках сезона 2022 дапамог ёй вярнуцца ў Прэм’ер-лігу.

У студзені 2023 года трэніраваўся з бабруйскай «Белшынай», а ў лютым стаў іграком «Смаргоні». У чэрвені 2023 года па пагадненні бакоў пакінуў смаргонскі клуб.

У ліпені 2023 года далучыўся да «Маладзечна». У студзені 2024 года падоўжыў пагадненне з клубам.

## Міжнародная кар’ера 
У кастрычніку 2013 года ў складзе юнацкай зборнай Беларусі (да 17 гадоў) прымаў удзел у адборачным раўндзе чэмпіянату Еўропы, дзе выйшаў на поле ў адным матчы.

## Дасягненні 
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі: 2019

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына
Катэгорыя:Ігракі ФК Ліда
Катэгорыя:Ігракі ФК Кайсар Кызыларда
Катэгорыя:Ігракі ФК Смаргонь
Катэгорыя:Ігракі ФК Маладзечна
Аляксей Андрэевіч Лаўрык

**Аляксей Лаўрык** (нар. , ) — беларускі футбаліст, абаронца гродзенскага «Нёмана».

Сын беларускага футбаліста, іграка нацыянальнай зборнай Андрэя Лаўрыка.

## Клубная кар’ера 
Нарадзіўся і пачаў займацца футболам у Маскве, дзе гуляў яго бацька. Займаўся ў школе маскоўскага «Дынама», пакуль у 2012 годзе разам з сям’ёй не вярнуўся ў Беларусь, далучыўшыся да «Мінска».

У 2017 годзе пачаў выступаць за дубль сталічнага клуба, а ў сезоне 2018 стаў прыцягвацца да асноўнай каманды. 27 ліпеня 2018 года дэбютаваў у асноўнай камандзе «Мінска» ў матчы Кубка Беларусі супраць «Ліды», калі выйшаў на замену ў другім тайме і ўсталяваў канчатковы лік 3:0. 24 жніўня таго ж года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы з жодзінскім «Тарпеда-БелАЗ» (0:0). У кастрычніку і лістападзе 2018 года ўдзельнічаў у Юніёрскай лізе УЕФА. У 2019—2020 гуляў у асноўным за дубль, зрэдку з’яўляўся ў асноўнай камандзе «Мінска».

У студзені 2021 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Мінск» і неўзабаве стаў іграком «Энергетыка-БДУ». Пачынаў сезон 2021 на лаўцы запасных, летам з’яўляўся ў стартавым складзе каманды, з верасня стаў выхадзіць на замену. У сезоне 2022 замацаваўся ў стартавым складзе і дапамог камандзе выйграць сярэбраныя медалі чэмпіянату Беларусі. У снежні 2022 года, калі Аляксандр Свірэпа пакінуў клуб, стаў капітанам каманды. У лютым 2023 года падоўжыў кантракт з «Энергетыкам-БДУ».

У студзені 2024 года стаў трэніравацца з гродзенскім «Нёманам» і неўзабаве афіцыйна папоўніў склад каманды.

## Міжнародная кар’ера 
У 2016—2017 гадах выступаў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыі чэмпіянату Еўропы, быў іграком асновы.

У кастрычніку 2017 года гуляў за юніёрскую зборную Беларусі ў адборачным раўндзе чэмпіянату Еўропы.

14 лістапада 2018 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы на поле ў канцы таварыскага матча супраць Харватыі (1:3).

## Дасягненні 
* Уладальнік Кубка Беларусі: 2024
* У спісе 22 найлепшых футбалістаў чэмпіянату Беларусі: 2022

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Энергетык-БДУ
Катэгорыя:Ігракі ФК Нёман Гродна
Арсеній Уладзіміравіч Канцадайлаў

**Арсеній Канцадайлаў** (нар. , ) — расійскі футбаліст, паўабаронца.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец футбольнага клуба «Мінск», у 2015 годзе пачаў выступаць за дубль. У 2017 годзе стаў прыцягвацца да асноўнай каманды, аднак тады так і не згуляў за яе.

Да сезона 2018 рыхтаваўся з асноўнай камандай «Мінска». Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 30 чэрвеня 2018 года ў матчы супраць гродзенскага «Нёмана» (2:2), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы. Усяго ў сезоне 2018 дзесяць разоў выйшаў на поле ў асноўнай камандзе (8 матчаў у чэмпіянаце і 2 у Кубку). З лістапада 2018 года не гуляў з-за траўмы.

Па заканчэнні сезона 2018 пакінуў «Мінск», і ў красавіку 2019 года стаў іграком клуба «Ашмяны-БДУФК», дзе замацаваўся ў аснове. У жніўні 2019 года перайшоў у сталічны «Энергетык-БДУ», дзе звыйчана выхадзіў на замену. У лютым 2020 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з клубам. Пазней трэніраваўся з чысцінскім «Андэрдогам», аднак клуб не быў дапушчаны да Першай лігі, і нападнік у сакавіку папоўніў склад «Ашмянаў-БДУФК», дзе ў сезоне 2020 быў трывалым іграком стартавага складу.

У лютым 2021 года падпісаў кантракт з рэчыцкім «Спадарожнікам». Хутка замацаваўся ў аснове рэчычан. У ліпені 2021 года перайшоў у «Слуцк», дзе таксама замацаваўся ў аснове. У студзені 2022 года падоўжыў пагадненне са слуцкім клубам.

У студзені 2023 года пакінуў «Слуцк» і неўзабаве стаў іграком брэсцкага «Дынама». У жніўні 2023 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з брэсцкім клубам і неўзабаве далучыўся да дзяржынскага «Арсенала». Па заканчэнні сезона 2023 пакінуў дзяржынскі клуб.

## Дасягненні 
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі: 2023

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Расіі
Катэгорыя:Ігракі ФК Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Ашмяны-БДУФК
Катэгорыя:Ігракі ФК Энергетык-БДУ
Катэгорыя:Ігракі ФК Спадарожнік Рэчыца
Катэгорыя:Ігракі ФК Слуцк
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Брэст
Катэгорыя:Ігракі ФК Арсенал Дзяржынск
Дзмітрый Сяргеевіч Прышчэпа

**Дзмітрый Прышчэпа** (нар. ) — беларускі футбаліст, абаронца расійскага клуба «Ротар» з Валгаграда.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец футбольнага клуба «Мінск», у 2017 годзе пачаў выступаць за дубль. У пачатку 2018 года пачаў прыцягвацца таксама да асноўнай каманды. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 20 мая 2018 года ў матчы супраць магілёўскага «Дняпра» (0:0), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы.

У сезоне 2019, дзякуючы траўмам асноўных абаронцаў сталічнага клуба, стаў часцей атрымоўваць месца ў галоўнай камандзе мінчан. У ліпені 2019 года стала вядома аб цікавасці да маладога абаронцы з боку санкт-пецярбургскага «Зеніта». У жніўні 2019 года перайшоў у «Зеніт» на правах арэнды з правам выкупу. У пецярбургскай камандзе выступаў за моладзевы склад, прыцягваўся да гульняў Юнацкай лігі УЕФА. У студзені 2020 года стала вядома, што расійскі клуб не будзе падаўжаць арэнду, і абаронца вярнуўся ў «Мінск». У сезоне 2020 быў іграком стартавага складу «Мінска».

У студзені 2021 года, пакінуўшы «Мінск», адправіўся на прагляд у самарскія «Крылы Саветаў» і ў лютым падпісаў кантракт. З’яўляўся на полі рэдка, звычайна заставаўся на лаўцы запасных, таксама выступаў за другую каманду самарскага клуба ў ПФЛ. Па выніках сезона 2020/21 «Крылы Саветаў» выйшлі ў Прэм’ер-лігу, пасля чаго абаронца страціў месца ў асноўнай камандзе, толькі эпізадычна трапляў на лаўку запасных.

У студзені 2022 года адправіўся на турэцкі збор з маскоўскім «Велесам», які ў лютым аформіў арэнду футбаліста. У студзені 2023 года на правах арэнды перайшоў у валгаградскі «Ротар». У чэрвені 2023 года падпісаў з валгаградскім клубам паўнавартасны кантракт.

## Міжнародная кар’ера 
У кастрычніку 2017 года ў складзе юнацкай зборнай Беларусі (да 17 гадоў) прымаў удзел у адборачным раўндзе чэмпіянату Еўропы, дзе згуляў ва ўсіх трох матчах.

У кастрычніку 2019 года выступаў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.

4 верасня 2020 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, калі выйшаў у стартавым складзе ў адборачным матчы чэмпіянату Еўропы супраць Нідэрландаў (0:7), аднак ужо на 7-й хвіліне быў выдалены.

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Зеніт Санкт-Пецярбург
Катэгорыя:Ігракі ФК Крылы Саветаў Самара
Катэгорыя:Ігракі ФК Крылы Саветаў-2 Самара
Катэгорыя:Ігракі ФК Велес Масква
Катэгорыя:Ігракі ФК Ротар Валгаград
Юрый Сяргеевіч Лавец

**Юрый Лавец** (нар. ) — беларускі футбаліст, паўабаронца дзяржынскага «Арсенала».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец клуба «Мінск», дзе з 2013 года пачаў выступаць за дубль. У 2015 годзе стаў прыцягвацца да асноўнай каманды «Мінска», але так і не дэбютаваў за яе. У ліпені 2016 года быў аддадзены ў арэнду мінскаму «Тарпеда», дзе замацаваўся ў асноўным складзе.

У снежні 2016 года перайшоў у «Тарпеда» на рэгулярнай аснове. У сезоне 2017 прыняў удзел ва ўсіх 30 матчах каманды ў Першай лізе. У пачатку 2018 года «Тарпеда» атрымала месца ў Вышэйшай лізе, аднак паўабаронца з-за траўмы прапусціў пачатак сезона, пазней стаў выступаць за дубль. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 2 чэрвеня 2018 года, выйшаўшы на замену ў другім тайме матча з брэсцкім «Дынама» (1:1).

У жніўні 2018 года быў аддадзены ў арэнду ў «Чысць», дзе стаў рэгулярна гуляць у стартавым складзе. У студзені 2019 года пакінуў «Тарпеда».

У пачатку 2019 года далучыўся да дзяржынскага «Арсенала». У якасці іграка стартавага складу дапамог камандзе выйсці ў Першую лігу. У студзені 2020 года перайшоў у шведскі клуб «АФК Эскільстуна». Паспеў згуляць за каманду ў Кубку Швецыі, а ў красавіку 2020 года з-за прыпынення чэмпіянату Швецыі вярнуўся ў «Арсенал», дзе зноў стаў іграком асновы. У пачатку 2021 года праходзіў прагляд у мазырскай «Славіі», але беспаспяхова і ў выніку пачаў сезон 2021 у «Арсенале».

У ліпені 2021 года пакінуў «Арсенал» і падпісаў кантракт са «Славіяй», дзе замацаваўся ў стартавым складзе. У снежні 2021 года падоўжыў пагадненне з мазырскім клубам. У лістападзе 2022 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Славію».

У лютым 2023 года стаў іграком «Гомеля». Гуляў пераважна ў стартавым складзе каманды. У ліпені 2023 года па пагадненні бакоў пакінуў гомельскі клуб і хутка далучыўся да расійскага «Спартака» з Кастрамы. Пакінуў «Спартак» у лістападзе 2023 года.

У лютым 2024 года вярнуўся ў дзяржынскі «Арсенал»

## Міжнародная кар’ера 
31 мая 2017 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, правёўшы на полі другі тайм таварыскага матча супраць Расіі (0:7).

## Дасягненні 
*  Пераможца Другой лігі чэмпіянату Беларусі: 2019

## Статыстыка выступленняў 
## Грамадзянская пазіцыя 
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Чысць
Катэгорыя:Ігракі ФК Арсенал Дзяржынск
Катэгорыя:Ігракі ФК АФК Эскільстуна
Катэгорыя:Ігракі ФК Славія Мазыр
Катэгорыя:Ігракі ФК Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Спартак Кастрама
Сяргей Барысавіч Неўмывакін

**Сяргей Барысавіч Неўмыва́кін** (, с. Белаводскае, Калінінскі раён, Фрунзенская вобласць, цяпер Чуйская вобласць, Кыргызстан — ) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар Беларусі (1991).

## Біяграфія 
Скончыў у 1961 годзе Ленінградскі інстытут жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя Рэпіна. У 1961—1967 працаваў у праектным інстытуце «Таджыкдзірпабуд» у Душанбэ. з 1967 года ў Мінску: галоўны архітэктар праектаў, начальнік аддзела праектнага інстытута «Белдзіпрагандаль», з 1990 па 1995 года кіраўнік творчай майстэрні пры Саюзе архітэктараў Беларусі.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1962 года. Пражываў у Мінску.

## Творчасць 
Запраектаваў у Таджыкістане жылыя дамы, прадпрыемствы грамадскага харчавання, гразелячэбніцу са спальным корпусам. Быў удзельнікам археалагічных экспедыцый Інстытута гісторыі Акадэміі навук Таджыкскай ССР. Працаваў над рэканструкцыяй будысцкага манастыра . 
]]
 на Партызанскім праспекце]]

Асноўныя работы: генеральны план і добраўпарадкаванне тэрыторыі ў Кургана Славы у г. Мінску (1969); гандлёвыя цэнтры па вул. Маскоўскай у Брэсце (1977), па вул. Ракасоўскага ў Пінску (1990, у сааўтарстве), па Ракаўскай шашы (1984, у сааўтарстве) і ў жылым раёне Паўдневы Захад 1 і 2 у Мінску (1982, 1984, у сааўтарстве), Рэспубліканскі спартыўны комплекс «Раўбічы» (1973—1986), Палац шахмат па вул. К. Маркса (1982) у Мінску, клуб-сталовая (1982, у сааўтарстве), медыцынскі блок і добраўпарадкаванне пляжа санаторыя «Беларусь» у Місхоры, рэканструкцыя будынкаў ГУМа (1984) і ЦУМа (1987—1990, абодва ў сааўт.) у Мінску; клуб аб’яднання «Мінскбуд» (1983); праект Палаца культуры Міністэрства гандлю Рэспублікі Беларусь (1989); праект ФАКа калгаса «Савецкая Беларусь» Камянецкага раёна (1990); серыя індывідуальных жылых дамоў катэджнага тыпу з маналітнага жалезабетону (сістэма 3D) і іншыя праекты і пабудовы жылога і грамадскага прызначэння на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь.

## Узнагароды 
Узнагароджаны некалькімі дыпломамі Саюза архітэктараў СССР на аглядах творчых дасягненняў савецкай архітэктуры ў перыяд з 1961 па 1991, дыпломам I ступені ВДНГ БССР за праект гандлёвага цэнтра ў Брэсце.

## Літаратура 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары Брэста
Катэгорыя:Архітэктары Пінска
Катэгорыя:Архітэктары  Душанбэ
Белдзіпрабуд

**Белдзіпрабуд** — праектна-канструктарскі інстытут у Мінску. Размешчаны па вул. Альшэўскага, 24-429.

27 лютага 1970 года створаны *Мінскі філіял дзяржаўнага праектнага інстытута «Дзіпранафтабуд»* Міністэрства прамысловага будаўніцтва СССР. З 28 снежня 1982 года — *Мінскі філіял праектнага інстытута «Пермпрампраект»*.

10 сакавіка 1987 на базе філіяла Інстытута «Пермпрампраект» заснаваны *Беларускі дзяржаўны праектна-тэхналагічны інстытут па праектаванні аб’ектаў вытворчага прызначэння «Белдзіпрабуд»*.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:1987 год у Мінску
Катэгорыя:Праектныя арганізацыі Мінска
Катэгорыя:Вуліца Альшэўскага (Мінск)
WikiRank

**WikiRank** (або **ВікіРанк**) — анлайн-сэрвіс для аўтаматычнай адноснай ацэнкі і параўнання артыкулаў у розных моўных версіях Вікіпедыі.

У навуковых працах сэрвіс першы раз згадваецца ў 2015 годзе. Адна з навуковых прац, якая апісвае вынікі ацэнкі якасці з выкарыстаннем сэрвісу ВікіРанк, была прызнана адной з найважнейшых адкрыццяў Вікіпедыі і іншых праектаў Вікімедыі ў 2017—2018 гадах.

Адметнай асаблівасцю сэрвісу з’яўляецца тое, што ён дазваляе ацэньваць якасць і папулярнасць артыкулаў у Вікіпедыі па шкале ад 0 да 100 у выніку разліку сінтэтычнага паказчыка. Гэта спрашчае параўнанне моўных версій артыкулаў, якія могуць мець розныя градацыі якасці і стандарты адзнак. Для разліку ацэнкі якасці і папулярнасці, ВикиРанк выкарыстоўвае розныя важныя нармалізаваныя паказчыкі, такія як:
* даўжыня тэксту
* колькасць зносак (крыніц)
* секцыі
* выявы
* колькасць наведванняў
* і іншыя.

ВікіРанк распрацаваны на базе даследаванняў навукоўцаў з Беларусі і Польшчы. Спачатку сэрвіс дазваляў параўноўваць якасць артыкулаў у 7 моўных версіях, пазней — больш чым у 50 асноўных моўных раздзелах Вікіпедыі.

ВікіРанк выкарыстоўваецца таксама для дыдактычных мэтаў у розных вышэйшых навучальных установах (такіх як Варшаўскі універсітэт).

Ацэнкі, прадастаўленыя ВікіРанкам, выкарыстоўваюцца для вызначэння якасці картак.

## Спасылкі 
* ВікіРанк — ацэнка якасці і папулярнасці артыкулаў Беларускай Вікіпедыі

Катэгорыя:Сайты
Гісторыя Ліберыі

Ліберыя з’яўляецца самай доўгаіснуючай рэспублікай у Афрыцы (з 1847). Ліберыя была сярод заснавальнікаў Лігі Нацый і ААН. Сёння з’яўляецца сябрам ААН, Афрыканскага Саюза, дзяржаў АКТ. Амаль уся гісторыя краіны цесна звязаная са Злучанымі Штатамі Амерыкі, як эканамічна, так і культурна. Пад канец ХХ стагоддзя краіна зведала дзве грамадзянскія вайны, якія забралі жыцці 250 000 чалавек і  негатыўна адбілася на эканоміцы.

## Засяленне чалавекам. Гандаль рабамі 
Ліберыйскія землі былі заселеныя толькі ў ІІ тыс. н.э. у выніку міграцыі плямёнаў з поўначы і захаду, якая адбывалася з прычын падзення 
імперый Малі і Сангай, а таксама апустыньвання цэнтральных раёнаў. У ХVI-XVI стагоддзі свае факторыі для гандлю рабамі тут мелі партугальцы, англічане і галандцы. Апошнія называлі ўзбярэжжа Пярцовым берагам.

## Нараджэнне незалежнай Ліберыі 
Узнікла Ліберыя дзякуючы намаганням Амерыканскага Каланізацыйнага Таварыства, якое верыла, што былыя рабы здолеюць займець свабоду і дабрабыт на сваёй гістарычнай радзіме.  У 1821 г. паміж Таварытвам і мясцовымі плямёнамі была падпісана дамова, дзякуючы якой вызваленыя рабы маглі сяліцца тут і жыць у згодзе з 18 плямёнамі тубыльцаў. Паміж 1822 і 1861 больш за 15 тысяч вызваленых і свабоднанароджаных неграў і 3200 афракарыбцаў перасяліліся з Амерыкі ў Ліберыю.

26 ліпеня 1847 г. была прынятая канстытуцыя, якая пацвердзіла незалежнасць Ліберыі і рэспубліканскі дзяржаўны лад паводле амерыканскай мадэлі. Першым прэзідэнтам стаў Джозеф Робертс. Першы прэзідэнт Ліберыі нарадзіўся ў штаце Вірджынія, гэтаксама як і першы прэзідэнт ЗША Джордж Вашынгтон. Цікава, што Злучаныя Штаты прызналі незалежную Ліберыю толькі падчас грамадзянскай вайны ў 1862 годзе.

Амерыкана-ліберыйцы не зліліся з мясцовымі плямёнамі, якія аднеслія да перасяленцаў варожа і нават рабілі ўзброеныя набегі. І сталася так, што 5 % насельніцтва з амерыканскімі каранямі сфармавалі падітычную эліту, астатнія ж не былі нават грамадзянамі. Адукацыя і ахова здароўя насельніцтва былі перакладеныя на хрысціянскія місіі. Прызнанне права на грамадзянства ўсіх ліберыйцаў у 1904 было як бы рэпетыцыяй аналагічнага акту ў ЗША ў дачыненні да індзейцаў.

## Ліберыя ў ХХ стагоддзі 
У Першую Сусветную вайну Ліберыя падртымала ЗША і Антанту, са свайго боку ЗША дапамаглі мадэрнізаваць інфраструктуру краіны, асабліва транспартную

У 1980 г. Самуэль Доэ здзейсніў ваенны пераварот, забіў прэзідэнта Уільяма Толберта і, зрынуўшы урад, усталяваў уласны, а сябе абвясціў кіраўніком дзяржавы. У 1989 г. пачалася грамадзянская вайна (доўжылася да 1996), у выніку Доэ быў забіты, а ваенныя страцілі ўладу. У 1997 г. прэзідэнтам Ліберыі быў абраны Чарлз Тэйлар, адзін з апанентаў Доэ. Але да стабільнасці Ліберыя мусіла перажыць яшчэ адну грамадзянскую вайну (1999-2003).

## Ліберыя сёння 
23 лістапада 2005 г. на пасаду прэзідэнта была абрана Элен Джонсан-Серліф — першая жанчына-прэзідэнт у Афрыцы. У 2014—2015 Ліберыя стала адным з ачагоў распаўсюджання эпідэміі ліхаманкі Эбола, і хоць вірус і ўдалося адолець, шуму ён нарабіў шмат. У 2018 годзе лідарам краіны стаў знакаміты ў 1990-х футбаліст «Мілана» Джордж Веа.
Людас Іонавіч Румбуціс

**Лю́дас Іо́навіч Румбу́ціс** (; ) — савецкі футбаліст, абаронца і паўабаронца. Майстар спорту СССР (1980).

Гуляў за віленскі «Жальгірыс» і мінскае «Дынама». У вышэйшай лізе правёў 137 гульняў, забіўшы 6 мячоў. Чэмпіён СССР 1982 года. Бронзавы прызёр чэмпіянату СССР 1983 года.

Па заканчэнні кар’еры футбаліста працаваў у беларускіх клубах на розных пасадах.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 24 лістапада 1955 года ў горадзе Цельшы Літоўскай ССР.

Займацца футболам пачаў у мясцовай ДЮСШ (першы трэнер — Міндаўгас Сабецкас), якую скончыў у 1971 годзе. Першым прафесійным клубам для Румбуціса стаў «Жальгірыс» (1974—1975), затым ён перайшоў у мінскае «Дынама» (1976—1986), у якім і скончыў сваю кар’еру іграка.

У часы СССР дасягнуў звання майстра спорту. Стаў чэмпіёнам СССР у 1982 годзе, атрымаў бронзу ў 1983 годзе. У вышэйшай лізе чэмпіянатаў СССР правёў 137 гульняў, забіў 3 галы.

У 1983 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт фізічнай культуры.

З 1999 года да ліпеня 2000 года працаваў другім трэнерам нацыянальнай зборнай Літвы. У розныя часы выконваў функцыі спартыўнага дырэктара ў мінскіх клубах «Дынама» і «Партызан».

У лютым 2017 года зацверджаны на пасадзе галоўнага трэнера маладзёжнай зборнай Беларусі. Пад яго кіраўніцтвам зборная 1996 года нараджэння і маладзей не здолела трапіць на чэмпіянат Еўропы 2019, заняўшы чацвёртае месца ў адборачнай групе. У лістападзе 2018 года пакінуў пасаду трэнера зборнай.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты СССР
Катэгорыя:Футбалісты Літвы
Катэгорыя:Ігракі ФК Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Жальгірыс Вільнюс
Катэгорыя:Футбольныя трэнеры Беларусі
Катэгорыя:Футбольныя трэнеры Літвы
Катэгорыя:Трэнеры маладзёжнай зборнай Беларусі па футболе
Катэгорыя:Трэнеры ФК Партызан Мінск
Катэгорыя:Трэнеры ФК Нёман Гродна
Катэгорыя:Трэнеры ФК Дарыда
Катэгорыя:Трэнеры ФК Белшына
Катэгорыя:Трэнеры ФК Маладзечна
Катэгорыя:Трэнеры ФК Дынама-93 Мінск
Катэгорыя:Трэнеры ФК Мінск
Катэгорыя:Трэнеры ФК Дынама Брэст
Катэгорыя:Футбольныя функцыянеры Беларусі
Катэгорыя:Выпускнікі БДУФК
Беларускі дзяржаўны інстытут па праектаванні аб’ектаў аховы здароўя

**Беларускі дзяржаўны інстытут па праектаванні аб’ектаў аховы здароўя** — праектны інстытут у Мінску. Размешчаны па вул. Кульман, 2-319. Уваходзіць у структуру Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь.

Заснаваны ў 1989 годзе. Асноўны кірунак дзейнасці: праектаванне і будаўніцтва аб’ектаў аховы здароўя.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:1989 год у Мінску
Катэгорыя:Праектныя арганізацыі Мінска
Катэгорыя:Вуліца Кульман (Мінск)
Катэгорыя:Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь
Беларускі дзяржаўны інстытут па праектаванні прадпрыемстваў гандлю і грамадскага харчавання

**Беларускі дзяржаўны інстытут па праектаванні прадпрыемстваў гандлю і грамадскага харчавання** (**Белдзіпрагандаль**) — праектны інстытут у Мінску. Размешчаны па вул. Веры Харужай, 29-1009. Уваходзіць у структуру Міністэрства гандлю Рэспублікі Беларусь.

## Гісторыя 
З 15 кастрычніка 1958 года існавала Вопытна-канструктарскае бюро пры Мінскім міжабласным камбінаце «Мінгандльмантаж». 14 жніўня 1965 на базе доследнага канструктарскага бюро заснаваны Беларускі дзяржаўны інстытут па праектаванні прадпрыемстваў гандлю і грамадскага харчавання «Белдзіпрагандаль».

## Дзейнасць 
Асноўны кірунак работы — праектаванне прадпрыемстваў гандлю і грамадскага харчавання.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:1965 год у Мінску
Катэгорыя:Праектныя арганізацыі Мінска
Катэгорыя:Вуліца Веры Харужай (Мінск)

Катэгорыя:Міністэрства антыманапольнага рэгулявання і гандлю Рэспублікі Беларусь
Белдзіпрадар

thumb|300px|Будынак інстытута
**«Белдзіпрада́р»** — праектны інстытут у Мінску. Размешчаны па вул. Сурганава, 28. Прадпрыемства спецыялізуецца на інжынерных вышуканнях, праектаванні аўтамабільных дарог, аэрадромаў і штучных збудаванняў на іх. Уваходзіць у структуру Міністэрства транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь.

## Гісторыя 
Да 1930 года ў Смаленску існавала праектна-вышукальніцкае бюро Галоўнага ўпраўлення дарожнага транспарту «Галоўдартранс» пры Савеце Народных Камісараў БССР.

У 1930 або 1932 годзе заснаваны Беларускі праектны інстытут *«Дзіпрадар»* Галоўнага ўпраўлення дарожнага транспарту СНК БССР. З 1935 года Аддзел вышуканняў і праектавання Упраўлення шашэйных дарог (Ушашдар) Народнага камісарыята ўнутраных спраў БССР.
З мая 1938 года Беларуская кантора «Саюздарпраект» Галоўнага ўпраўлення шашэйных дарог (Гушашдар) НКУС СССР.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:1932 год у Мінску
Катэгорыя:Праектныя арганізацыі Мінска
Катэгорыя:Вуліца Сурганава (Мінск)
Дзмітрый Анатолевіч Барадзін

**Дзмітрый Барадзін** (нар. ) — беларускі футбаліст, паўабаронца казахстанскага клуба «Кайсар» з Кызыларды.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец клуба «Гомель», у 2015 годзе пачаў прыцягвацца ў склад дубліруючага складу. У пачатку 2016 года, пасля вылету каманды ў Першую лігу, падпісаў прафесійны кантракт з клубам, у сезоне 2016 правёў 5 матчаў у Першай лізе. У 2017 годзе выступаў у асноўным за дубль «Гомеля», зрэдку прыцягваўся да асноўнага складу. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 1 ліпеня 2017 года ў матчы супраць брэсцкага «Дынама» (0:3), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы.

У сакавіку 2018 года быў аддадзены ў арэнду «Оршы», дзе стаў адным з асноўных ігракоў. У ліпені 2018 года папісаў кантракт з клубам «Смалявічы» да канца сезона з магчымасцю падаўжэння. У складзе смалявіцкай каманды таксама неўзабаве замацаваўся ў стартавым складзе. У снежні 2018 года падоўжыў пагадненне са «Смалявічамі». У сезоне 2019 заставаўся асноўным іграком і дапамог камандзе вярнуцца ў Вышэйшую лігу.

У студзені 2020 года падпісаў кантракт з мінскім «Дынама», аднак на полі з’яўляўся рэдка. У верасні 2020 года быў аддадзены ў арэнду «Іслачы», дзе неўзабаве замацаваўся ў аснове. У снежні 2020 года па заканчэнні арэнды пакінуў «Іслач».

У студзені 2021 года падоўжыў кантракт з мінскім «Дынама» і быў аддадзены ў арэнду ў клуб «Чайка» з расійскай ФНЛ, дзе звычайна заставаўся на лаўцы запасных або выхадзіў на замену. У чэрвені 2021 года па заканчэнні арэнды вярнуўся ў «Дынама», а ў ліпені быў арандаваны «Гомелем», дзе часцей стаў з’яўляцца ў стартавым складзе. У лістападзе 2021 года па заканчэнні арэнды пакінуў гомельскі клуб.

У першай павлое 2022 года выступаў за «Дынама», але на полі з’яўляўся рэдка. У ліпені 2022 года па пагадненні бакоў пакінуў сталічны клуб і неўзабаве далучыўся да казахстанскага «Ардабасы».

З пачатку 2023 года трэніраваўся з казахстанскім «Кайсарам» і ў выніку пачаў у складзе клуба сезон 2023.

## Міжнародная кар’ера 
У верасні-кастрычніку 2015 года ў складзе юнацкай зборнай Беларусі (да 17 гадоў) прымаў удзел у адборачным раўндзе чэмпіянату Еўропы, дзе згуляў у двух матчах.

14 лістапада 2018 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы ў стартавым складзе ў таварыскім матчы супраць Харватыі (1:3).

## Дасягненні 
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі: 2016
*  Уладальнік Кубка Казахстана: 2022

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Орша
Катэгорыя:Ігракі ФК Смалявічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Катэгорыя:Ігракі ФК Чайка Песчанакопскае
Катэгорыя:Ігракі ФК Ардабасы Шымкент
Катэгорыя:Ігракі ФК Кайсар Кызыларда
Нона Міхайлаўна Нядзелька

**Нона Міхайлаўна Нядзелька** (нар. , Менск) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар Беларусі (1991).

## Біяграфія 
Скончыла ў 1960 годзе архітэктурнае аддзяленне будаўнічага факультэта БПІ (выкладчык Н. М. Макляцова, Г. У. Заборскі, У. А. Кароль). 3 1960 года працуе ў інстытуце «Белдзіпрасельбуд» (з 1969 года галоўны архітэктар праектаў).

Член Саюза архітэктараў з 1963 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
Асноўны кірунак творчасці — архітэктура жылых і грамадскіх будынкаў для сельскіх населеных пунктаў, праект забудовы, цэнтральнай плошчы і добраўпарадкавання жылых кварталаў пас. Жамчужны п/ф «Дружба» Баранавіцкага раёна (будаўніцтва ў 1984-89, Сярэбраны медаль ВДНГ) у в. Абухава Гродзенскага і ў в. Аўсянка калгаса «17 Партз’езд» Горацкага (1989) раёнаў, чатырма сярэбранымі (1971, 1976, 1978, 1987), адным залатым (1980) і адным бронзавым (1982) медалямі ВДНГ СССР ва Усесаюзных аглядах-конкурсах на лепшы сельскі пасёлак.

## Літаратура 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Васіль Іванавіч Паўлаў

**Васіль Іванавіч Паўлаў** ( — ?) — грамадзянскі інжынер, архітэктар.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1852 годзе. У 1867 годзе паступіў у Пецярбургскае будаўнічае вучылішча, з якога выпушчаны ў 1874 годзе архітэктарскім памочнікам з правам на чын XII класа і прызначаны на пасаду валагодскага малодшага інжынера, у тым жа годзе выйшаў у адстаўку. У 1876 годзе прызначаны сувалкскім павятовым інжынерам і архітэктарам. У 1879 годзе вытрымаў экзамен на званне грамадзянскага інжынера і потым займаў пасады: астроўскага, Ломжынскай губерні, інжынера і архітэктара (1881), малодшага інжынера Мінскай губерні (1883), таксама — Варонежскай губерні (1884) і падольскага губернскага архітэктара (1886). З 1891 года быў губернскім інжынерам аддзялення па будаўнічай і дарожнай часткам пры енісейскім губернскім савеце.

З 1900 года і прынамсі да 1903 года на пасадзе гродзенскага губернскага інжынера.

Катэгорыя:Архітэктары Расійскай імперыі
Катэгорыя:Архітэктары Расіі
Катэгорыя:Архітэктары Украіны
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XIX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары Варонежа
Катэгорыя:Архітэктары Гродна
Катэгорыя:Гродзенскія губернскія інжынеры
Белдзіпрабудматэрыялы

**«Белдзіпрабудматэрыялы»** — праектны інстытут у Мінску. Размешчаны па вул. Мініна, 23. Галаўны інстытут па праектаванні, рэканструкцыі і тэхнічным перааснашчэнні прадпрыемстваў будматэрыялаў.

## Гісторыя 
У студзені 1967 года створаны Мінскі аддзел Дзяржаўнага Усесаюзнага інстытута па праектаванні прадпрыемстваў прамысловасці будаўнічых матэрыялаў «Дзіпрабудматэрыялы», з 18 лістапада 1969 года аддзяленне «Дзіпрабудматэрыялы», з 24 верасня 1975 года аддзяленне «Саюздзіпрабудматэрыялы».

28 верасня 1988 года на базе Мінскага аддзялення Усесаюзнага інстытута «Саюздзіпрабудматэрыялы» заснаваны *Беларускі дзяржаўны інстытут па праектаванні прадпрыемстваў прамысловасці будаўнічых матэрыялаў «Белдзіпрабудматэрыялы»* Міністэрства прамысловасці будаўнічых матэрыялаў БССР, са жніўня 1994 — Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь.

З 6 ліпеня 1995 года Дзяржаўнае прадпрыемства «Белдзіпрабудматэрыялы». З 22 чэрвеня 2000 года — праектна-тэхналагічнае рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства «Белдзіпрабудматэрыялы» (УП «Белдзіпрабудматэрыялы») Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь.

## Дзейнасць 
Асноўныя кірункі дзейнасці: распрацоўка дакументацыі для вытворчасці нестандартызаванага абсталявання, тэхнічных мерапрыемстваў па змяншэнні страт паліва, электраэнергіі і зніжэнні выкідаў у навакольнае асяроддзе.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:1988 год у Мінску
Катэгорыя:Праектныя арганізацыі Мінска
Катэгорыя:вуліца Мініна (Мінск)