Друць

**Друць** — рака ў Віцебскай, Магілёўскай і Гомельскай абласцях Беларусі, правы прыток Дняпра.

Даўжыня ракі 295 км. Плошча вадазбору 5020 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 31,6 м³/с. Агульнае падзенне ракі 105,2 м. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,4 ‰.

## Назва 
На думку К. Машынскага, назва ракі Друць супастаўляецца са стараінд. *drávati* «бяжыць, спяшаецца, расцякаецца», авест. *drav-* «бегчы» і паходзіць ад **drъjǫt-* «які спяшаецца, які бяжыць».

На думку У. Тапарова, назва Друць, верагодна, з балц., параўн. лтш. *Druve*, ст.-пруск. *Drawe*, жамайцк. *Друт-ретя*, літ. *Drutiškiai* і інш., пры літ. *drūtas* «моцны».

На думку А. Сабалеўскага, назва Друць складаецца з дзвюх частак: *Дръ-ють*. Частка *др* тлумачыцца пры дапамозе ст.-персідскага *дар* «мора, возера, вялікая рака».

Назва Друць можа мець і кельцкае паходжанне са значэннем «дуб».

Паводле Ю. Покарнага, існуе індаеўрапейскі корань *drā-, dreu-* «бегчы, ступаць».

На думку Х. Краэ, ад індаеўрапейскага **dreu- / *dru-* «бегчы, спяшацца» (ст.-інд. *drávati* «бяжыць», *drutáh* «спяшаючыся» і г. д.) паходзяць гідронімы **Drutos > Drot* (прыток Гароны), **Druta > Droude* (басейн Роны) і інш..

На думку А. Ванагаса, літоўскія гідронімы *Dreverna, Drawanta, Drawing*, а таксама назва ракі Друя звязаныя са ст.-інд. *draváh* «бег», *drávati* «бяжыць».

## Асноўныя прытокі 
**Справа**: Аслік, Малыш, Вядзерка, Даўжанка, Вепрынка, Белая, Дабрыца, Каменка. **Злева**: Крывая, Няропля, Вабіч, Арлянка, Балонаўка, Грэза, Узбінка.

## На рацэ 
**Гарады**: Талачын, Круглае, Бялынічы, Рагачоў. **Вёскі**: Друцк. **Вадасховішчы**: Талачынскае, Чыгірынскае, Цяцёрынскае. **Зоны адпачынку**: Чыгірынка, Маліна, Друць, Лужкі.

У 1948 годзе на рацэ Друць была пабудавана і пушчана ў эксплуатацыю малая гідраэлектрастанцыя калгаса «Перамога» Ляснянскага сельсавета, на цяперашні момант не існуе.

## Гідраграфія 
Пачынаецца за 1 км на захад ад вёскі Раздольная Талачынскага раёна, вусце на паўднёвай ускраіне Рагачова. Агульная даўжыня рачной сістэмы Друці складае 2000 км, густата рачной сеткі — 0,39 км/км³. Вадазбор у вярхоўі — ў межах Аршанскага ўзвышша, на астатнім працягу — ва ўсходняй частцы Цэнтральнабярэзінскай раўніны. Суднаходная ніжэй плаціны Чыгірынскага вадасховішча (за 84 км ад вусця) у паўнаводны перыяд.

Асаблівасці рэжыму — вельмі выразнае веснавое разводдзе, на якое прыпадае 54 % гадавога сцёку. Веснавы пад’ём узроўню вады інтэнсіўны (7—10 сутак), найвышэйшы ўзровень разводдзя ў пачатку красавіка, сярэдняя вышыня над межанню 2,5—2,8 м. Веснавы ледаход доўжыцца каля 3 сутак. Рака прымае сцёк з меліярацыйных каналаў.

Даліна Друці да ўпадзення ракі Крывая невыразная, ніжэй трапецападобная, шырынёй 1,5—2,5 км. Схілы парэзаныя, вышыня іх 8—30 м, да гарадскога пасёлка Бялынічы адкрытыя і пад ворывам, ніжэй па цячэнні пераважна пад лесам. Левы схіл больш спадзісты, правы ўмерана стромкі, нярэдка абрывісты. Пойма пераважна двухбаковая (на асобных участках у нізоўі левабярэжная, у верхнім цячэнні часткова затопленая Цяцёрынскім, у ніжнім — Чыгірынскім вадасховішчамі), адкрытая, лугавая. Паверхня поймы ў прырэчышчавай частцы роўная, месцамі ўзгорыстая, перасечаная старыцамі, асушальнымі канавамі, лагчынамі.

Рэчышча каналізаванае на 2 участках у вярхоўі: ад вёскі Навасёлкі да горада Талачын (7 км) і ад пункта за 0,4 км ніжэй моста на аўтамабільнай дарозе Мінск—Масква да аграгарадка Друцк (8,6 км). На астатнім працягу моцна-звілістае, свабодна меандруе, ніжэй упадзення ракі Вабіч разгалінаванае на пратокі і рукавы з шматлікімі старыцамі і залівамі. Шырыня ракі ў межань у вярхоўі 10—20 м, ніжэй — 30—50 м. Берагі пераважна стромкія, месцамі абрывістыя, вышынёй 1—2,5 м (на лукавінах 3—5 м), у вусцевай частцы спадзістыя, вышынёй да 1 м.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Прытокі Дняпра
Катэгорыя:Рэкі Талачынскага раёна
Катэгорыя:Рэкі Круглянскага раёна
Катэгорыя:Рэкі Бялыніцкага раёна
Катэгорыя:Рэкі Магілёўскага раёна
Катэгорыя:Рэкі Клічаўскага раёна
Катэгорыя:Рэкі Быхаўскага раёна
Катэгорыя:Рэкі Кіраўскага раёна
Катэгорыя:Рэкі Рагачоўскага раёна