open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Высокаўская папяровая фабрыка

**Высокаўская папяровая фабрыка** — прадпрыемства, якое дзейнічала ў Беларусі ў 1828—1885 гадах у в. Высокае Аршанскага павета (цяпер Аршанскі раён Віцебскай вобласці). Вырабляла пісчую і абгортачную паперу. Сыравіну (рыззё, марганец, клей, купарвасны алей, галын) атрымлівала з Масквы, Калугі, Віцебска і Магілёва. Працавала каля 270 рабочых (1847). Выпускала да 10 тыс. пудоў пісчай і да 8 тыс. пудоў абгортачнай паперы (1870).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Высокае (аграгарадок, Аршанскі раён)
Катэгорыя:Колішнія прадпрыемствы Віцебскай вобласці
Катэгорыя:1828 год у Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1828 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1885 годзе
Ум-ан-Намль

**Ум-ан-Намль** () — востраў у Персідскім заліве каля горада Кувейт. Плошча — 0,63 км².

Востраў знаходзіцца пры ўваходзе ў бухту Аль-Хішан за 550 м ад мацерыковай зямлі. Суша складзена з асадкавых парод. Найбольшая вышыня — 2,7 м над узроўнем мора. Паверхня пустынная з рэдкімі купкамі ксерафітаў. Увесну на ім спыняюцца пералётныя птушкі. У паўночна-ўсходняй частцы месціцца маяк.

Ум-ан-Намль знакаміты археалагічнымі знаходкамі рэчаў ад пачатку бронзавага веку да ранняй мусульманскай культуры. Мяркуецца, што на востраве ў старажытнасці знаходзілася гарадское паселішча.

## Спасылкі 
* جزيرة (أم النمل) الكويتية.. غنى أثري وحضاري شاهد على تاريخ
* Topography Of Kuwait 

Катэгорыя:Астравы Персідскага заліва
Катэгорыя:Астравы Кувейта
Алена Канстанцінаўна Кандрацюк

**Алена Канстанцінаўна Кандрацюк** (нар. ; Львоў, Львоўская вобласць, УССР, СССР) — украінскі дзяржаўны дзеяч, палітык. Намеснік старшыні Вярхоўнай Рады Украіны IX склікання з 29 жніўня 2019 года.

Народны дэпутат Украіны VI, VII, VIII і IX скліканняў ад палітычнай партыі «Усеўкраінскае аб’яднанне Бацькаўшчына», сустаршыня Парламенцкай асамблеі Украіны і Рэспублікі Польшча. Намеснік старшыні Выканаўчага камітэта Нацыянальнай парламенцкай групы ў Міжпарламенцкім Саюзе. Сакратар Камітэта ВРУ па пытаннях свабоды слова і інфармпалітыкі VIII склікання, намеснік члена дэлегацыі ў Парламенцкай асамблеі АБСЕ, сустаршыня міжфракцыйнага дэпутацкага аб’яднання «Роўныя магчымасці». Былы дырэктар PR-агенцтва «Дарадца».

## Спасылкі 
* Справочник «Кто есть кто в Украине», издательство «Кол. И. С.»
* Вярхоўная рада Украіны VI склікання

Катэгорыя:Выпускнікі Львоўскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Народныя дэпутаты Вярхоўнай Рады Украіны VI склікання
Катэгорыя:Народныя дэпутаты Вярхоўнай Рады Украіны VII склікання
Катэгорыя:Народныя дэпутаты Вярхоўнай Рады Украіны VIII склікання
Катэгорыя:Народныя дэпутаты Вярхоўнай Рады Украіны IX склікання
Катэгорыя:Жанчыны-палітыкі Украіны
Катэгорыя:Члены УА «Бацькаўшчына»
Катэгорыя:Намеснікі старшыні Вярхоўнай Рады Украіны
Кандрацюк

**Кандрацю́к** — прозвішча. Вядомыя носьбіты:
* Алена Канстанцінаўна Кандрацюк (нар. 1970) — украінскі палітык, Народны дэпутат Украіны.
* Ганна Кандрацюк (нар. 1965) — беларуская пісьменніца.
* Ігар Васільевіч Кандрацюк (нар. 1962) — украінскі тэлевядучы і прадзюсер, шоумен.
* Міхаіл Кандрацюк (1934—2025) — польскі мовазнавец.
* Юрый Кандрацюк (1897—1942) — украінскі інжынер і матэматык.
Гвязда Быдгашч

**«Гвязда»** () — польскі шматсекцыйны спартыўны клуб з горада Быдгашч. Клуб быў заснаваны 26 красавіка 1920 года і з’яўляецца найстарэйшым у горадзе. З 22 лютага 2022 года прэзідэнтам клуба з’яўляецца Збігнеў Ляшчынскі.

## Настольны тэніс 
Секцыя настольнага тэніса была заснавана ў 1926 годзе. Гульцы ўдзельнічалі ва ўнутраных спаборніцтвах, а з 1931 года таксама ў турнірах на чэмпіянат горада. Пасля Другой сусветнай вайны гульцы клуба гулялі ў класе А і В, а ў 1990-я гады — у другой лізе мужчынскага настольнага тэніса.

Высокі ўзровень спартыўнай дысцыпліны быў дасягнуты пасля 2010 года. На працягу 3 гадоў (2011—2014) тэнісісты перайшлі з трэцяй у вышэйшую лігу. У першым сезоне Суперлігі (2014/2015) яны занялі 8-е месца. У 2015 годзе ў Быдгашчы адбыўся фінальны турнір мужчынскага каманднага Кубка Польшчы, у якім удзельнічала каманда.

Клуб мае шырокую моладзевую каманду, якая ўдзельнічае ў гульнях з II па VI лігу.

### Дасягненні 
* З 1990 па 2008 гады каманда гуляла ў гульнях 2-й лігі. У чэрвені 2009 года вылецела ў трэцюю лігу.
* 2010 — Выхад у II лігу
* 2012 — Выхад у I лігу
* 2014 — Выхад у Суперлігу. Склад каманды: Міхай Бабаціца, Леанарда Муці, Лукаш Надольскі, Алан Вось, Патрык Енджэеўскі, Артур Бялак.
* 2015 — Уладальнік Кубка Польшчы

#### Суперліга 
. 5 чэрвеня 2022 года (злева направа): Збігнеў Ляшчынскі, Вячаслаў Бураў]]

### Трэнеры 
* Збігнеў Ляшчынскі
* Патрык Енджэеўскі

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт «Гвязды Быдгашч» 


Катэгорыя:Настольны тэніс у Польшчы
Жаночая зборная Беларусі па футболе

**Жаночая зборная Беларусі па футболе** прадстаўляе Беларусь на міжнародных турнірах па футболе для жанчын.

## Зборная ў рэйтынгах ФІФА 
* 2003 — 43-е месца
* 2004 — 40-е месца
* 2005 — 42-е месца
* 2006 — 38-е месца
* 2007 — 39-е месца
* 2008 — 40-е месца
* 2009 — 42-е месца
* 2010 — 38-е месца
* 2011 — 37-е месца
* 2012 — 38-е месца
* 2013 — 38-е месца
* 2014 — 49-е месца
* 2015 — 51-е месца
* 2016 — 49-е месца
* 2017 — 52-е месца
* 2018 — 52-е месца

***Крыніца:*** FIFA World Ranking History 

## Галоўныя трэнеры 
* Іван Туркоў (1995—1996)
* Мікалай Касаткін (1997—2003)
* Алег Волах (2004—2007)
* Уладзімір Касакоўскі (2007—2008)
* Дзмітрый Шаўчук (2008—2012)
* Таццяна Волкава (2013—2015)
* Эдуард Дземенкавец (2015—2019)
* Юрый Малееў (з 2019 года)

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт БФФ
Лімфацыты

]]
**Лімфацы́ты** (ад лімфа і  — «ёмішча», тут — «клетка») — адна з форм незярністых лейкацытаў (агранулацытаў) у пазваночных жывёл і чалавека. Шарападобныя клеткі з авальным ядром і цытаплазмай, багатай рыбасомамі. Складаюць 19 — 37 % лейкацытаў перыферычнай крыві.

Адрозніваюць малыя, сярэднія і вялікія лімфацыты.

У млекакормячых і птушак паходзяць са стваловых крывятворных клетак і складаюць 2 групы:
* *Т-лімфацыты* ўтвараюцца ў тымусе
* *В-лімфацыты* ўтвараюцца ў фабрыцыевай сумцы або касцявым мозгу
* *NK-клеткі*

Іх патомкі ў дарослых арганізмах размнажаюцца ў селязёнцы, лімфатычных вузлах і лімфоідных фалікулах дыхальнага і стрававальнага трактаў.

Асноўная функцыя — імуналагічная.

Якасная і колькасная ацэнка лімфацытаў мае значэнне ў дыягностыцы захворванняў.

## Літаратура 
* 


Катэгорыя:Імунная сістэма
Катэгорыя:Лімфатычная сістэма
Лімфагрануламатоз

**Лімфагрануламатоз (хвароба Ходжкіна, лімфома Ходжкіна)** — злаякаснае новаўтварэнне лімфоіднай тканкі. Апісаны англійскім урачом Т. Ходжкіным у 1832 годзе. Паходжанне невядома. Часцей хварэюць дзеці і маладыя людзі.

Адрозніваюць 4 стадыі лімфагрануламатоза:
* *лакалізаваная* — пашкоджанне аднаго або некалькіх сумежных груп лімфавузлоў
* *рэгіянарная* — пашкоджанне розных груп несумежных лімфавузлоў з аднаго боку дыяфрагмы (у грудной або брушной поласцях)
* *генералізаваная* — пашкоджанне толькі лімфтычнай сістэмы (лімфатычныя вузлы, селязёнка, міндаліны і г. д.)
* *дысемінаваная* — пашкоджанне усёй лімфтычнай сістэмы і ўнутраных органаў (лёгкіх, печані, нырак, касцей, мяккіх тканак, скуры і г.д.).

Лімфагрануламатоз можа працякаць з мясцовымі сімптомамі (павелічэнне лімфавузлоў) і з прыкметамі агульнай інтаксікацыі (павышэнне тэмпературы цела, хвалепадобная ліхаманка, адсутнасць апетыту, зніжэнне масы цела, сверб скуры, падскурныя кровазліцці, жаўтуха і інш.).

Лячэнне — комплексная хіміяпрамянёвая тэрапія.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Мікабактэрыяльныя інфекцыі
Катэгорыя:Гемабластозы
Лімфатычны вузел

**Лімфатычны вузел** — орган лімфатычнай сістэмы пазваночных жывёл і чалавека. Знаходзяцца лімфатычныя вузлы па ходу лімфатычных сасудаў. У чалавека іх больш за 500 (памеры 0,5 — 50 мм), асабліва шмат у шыйнай, падпахавай і пахвіннай абласцях. Складаюцца з капсулы і рэтыкулярнай стромы, дзе знаходзяцца лімфацыты.

Асноўныя функцыі:
* *ахоўная* (выпрацоўка антыцел, лімфацытаў, фагацытоз)
* *бар’ерна-фільтрацыйная* (абясшкоджванне бактэрый, таксінаў)
* *дэпануючая*

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Лімфатычная сістэма
Давід Георгіевіч Арахамія

**Даві́д Гео́ргіевіч Араха́мія** (, ; нар. , Сочы, Краснадарскі край, РСФСР, СССР), таксама вядомы пад псеўданімам **Давід Браўн** () — украінскі дзяржаўны дзеяч, палітык, прадпрымальнік, грамадскі дзеяч і валанцёр грузінскага паходжання. Кіраўнік фракцыі «Слуга народу» ў Вярхоўнай Радзе Украіны з 29 жніўня 2019 года.

Сакратар Нацыянальнага інвестыцыйнага савета. Саўладальнік некалькіх IT-кампаній.

Заснавальнік валанцёрскай арганізацыі «», якая дапамагае ўкраінскім ваенным у зоне АТА.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Народныя дэпутаты Вярхоўнай Рады Украіны IX склікання
Катэгорыя:Постаці Мікалаева
Катэгорыя:Члены партыі «Слуга народа»
Катэгорыя:Удзельнікі Еўрамайдана
Катэгорыя:Прадпрымальнікі Украіны
Катэгорыя:Грамадскія дзеячы Украіны
Уосач

**Горы Уосач** () або хрыбет Уосач — горны масіў на захадзе ЗША, які праходзіць прыкладна за 260 км (160 міль) ад мяжы Юта — Айдаха на поўдзень да цэнтра штата Юта. Гэта заходні край вялікіх Скалістых гор і ўсходні край Вялікага Басейна. На поўнач горы Уосач пашыраюцца ў штат Айдаха, палягаючы ў цалкам гэтым штаце. На мове карэннага народа юты Уосач азначае «горны перавал». Па словах Уільяма Брайта, горы былі названы ў гонар правадыра з племяні шашонаў, які называў гэтыя горы словам *wasattsi*, што азначае «блакітная чапля».

## Агульныя звесткі 
Ад пачатку засялення гэтай тэрыторыі еўрапейскімі каланістамі, большасць насельніцтва штата Юта вырашыла пасяліцца ўздоўж заходняга фронту горнага хрыбта, дзе шматлікія рэкі выходзяць з гор. Для ранніх пасяленцаў горы Уосач былі важнай крыніцай вады, драўніны і граніту. Сёння 85 % насельніцтва штата Юта жыве ў межах 24 км ад хрыбта Уосач, у асноўным у далінах на захадзе. Гэтая канцэнтрацыя на заходнім баку вядомая як «Фронт Уосача» () і налічвае крыху больш за 2 000 000 чалавек. Солт-Лэйк-Сіці знаходзіцца паміж хрыбтом Уосач і Вялікім Салёным возерам.

Самы высокі пункт хрыбта — г. Нібо (3636 метраў), трайная вяршыня, якая ўзвышаецца над г. Нефаем. У некаторых месцах горы крута падымаюцца над далінай ад 1320 м да 3400 м. Сярод іншых прыкметных вяршынь — гара Цімпанагос, масіўная вяршыня, якая навісла над паўночнай часткай акругі Юта. Таксама прыкметнымі пікамі Самотны пік (), Твін Пікс () і гара Алімп ().

Хоць пікі хрыбта Уосач і дасягаюць вышыні больш за 3600 м, яны не асабліва высокія ў параўнанні са Скалістымі гарамі Каларада ці нават з гарамі Юінта (іншая асноўная частка Скалістых гор у штаце Юта).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Горныя хрыбты ЗША
Катэгорыя:Кардыльеры
Заходне-Саксонская вышэйшая школа ў Цвікау

**Заходне-Саксонская вышэйшая школа ў Цвікау** () — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Цвікау.

## Гісторыя 
Традыцыя вышэйшай адукацыі ў Цвікау ўзыходзіць да заснавання лацінскай школы ў канцы ХІІІ стагоддзя. Аднак вытокі сучаснай установы ў большай ступені звязаны з бумам горназдабыўной прамысловасці і прамысловай вытворчасці ў Германіі ў пачатку 1800-х гадоў. Рост здабычы і перапрацоўкі вугалю ў рэгіёне стварыў попыт на работнікаў з высокім узроўнем тэхнічнай падрыхтоўкі, а прамысловасць падштурхнула да развіцця спецыялізаваных навучальных устаноў. У 1828 годзе была адкрыта нядзельная школа для рабочых, а ў 1862 годзе — школа для навучання тэхнічным навыкам, звязаным з горнай справай. Да 1949 года ўстанова ператварылася ў паўнавартасную горна-інжынерную вышэйшую школу. Паралельна з развіццём горнай школы, у 1897 годзе інжынеры Паўль Кірхгоф і Леандэр Хамель заснавалі інжынерную школу ў супрацоўніцтве з мясцовым муніцыпальным урадам. У 1965 годзе горная інжынерная школа і агульная інжынерная школа аб’ядналіся, атрымаўшы права на наданне доктарскіх ступеняў як Вышэйшая інжынерная школа ў Цвікау. У 1989 годзе навучальная ўстанова аб’яднала школу эканомікі ў Плаўэне і школу машынабудавання і будаўніцтва ў Глаўхау, стаўшы паўнавартасным тэхнічным універсітэтам. Пасля ўз’яднання Германіі была зроблена спроба аб’яднаць гэты інжынерна-тэхнічны універсітэт з педагагічным каледжам у адзін універсітэт. Аднак гэтая ідэя не атрымала палітычнай падтрымкі ў мясцовым зямельным урадзе і не ўвянчалася поспехам, педагагічны каледж быў перададзены Хемніцкаму тэхнічнаму ўніверсітэту.

## Факультэты 
* Прыкладнога мовазнаўства і міжкультурнай камунікацыі
* Прыкладнога мастацтва
* Аўтамабілебудавання і машынабудавання
* Электратэхнікі
* Навук пра здароўе і дагляд
* Аўтамабільнай тэхнікі
* Фізічнай тэхнікі і інфарматыкі
* Эканамічных навук

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Вышэйшыя навучальныя ўстановы Германіі
Катэгорыя:Цвікау
Сініцкі сельсавет

**Сіні́цкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бешанковіцкага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Макраны.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Віцебскага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Сініцы. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Віцебскім раёне БССР. З 15 лютага 1931 года сельсавет у складзе Бешанковіцкага раёна. У 1931 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Макраны. З 20 лютага 1938 года ў складзе Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Соржыцкага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Бешанковіцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Віцебскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Пётр Кулпекша

**Пётр Кулпекша** (, нар. , Выжыск, Велікапольскае ваяводства, Польшча) — польскі баскетбольны трэнер.

## Кар’ера 
У верасні 2016 года стаў трэнерам саудаўскага клуба «Аль-Хіляль Эр-Рыяд». У 2020 годзе стаў галоўным трэнерам «Баскет-25» Быдгашч. Памочнікам у камандзе стаў яго малодшы брат Павел.

## Спасылкі 
* Профіль на eurobasket.com 

Катэгорыя:Баскетбольныя трэнеры Польшчы
Катэгорыя:Трэнеры «Баскет-25» Быдгашч
Народны дэпутат Украіны

**Народны дэпутат Украіны** — асоба, абраная ў склад Вярхоўнай Рады Украіны на дэпутацкі мандат.

Асноўныя палажэнні аб парадку выбараў, правах і абавязках дэпутатаў вызначаюць артыкулы 76-81 Канстытуцыі Украіны.

Званне народнага дэпутата з указаннем парадкавага нумара склікання Вярхоўнай Рады Украіны захоўваецца за ім пажыццёва, за выключэннем датэрміновага спынення яго паўнамоцтваў.

У складзе Вярхоўнай Рады — чатырыста пяцьдзясят народных дэпутатаў, якіх абіраюць на аснове агульнага, роўнага і прамога выбарчага права тайным галасаваннем.

## Гл. таксама 
* Недатыкальнасць

## Спасылкі 
* Закон Украіны «Про вибори народних депутатів України», сайт Вярхоўнай Рады Украіны, 9 чэрвеня 2013. Праверана 9 ліпеня 2013 .
* Закон Украіны «Про статус народного депутата України», сайт Вярхоўнай Рады Украіны, 9 чэрвеня 2013. Праверана 9 ліпеня 2013 .
* Праграма «ДОРОГІ ДЕПУТАТИ» ад 13 красавіка 2015 года .

Катэгорыя:Вярхоўная Рада Украіны

Катэгорыя:Дзяржаўны лад Украіны
Юрый Міхайлавіч Падолін

**Юрый Міхайлавіч Падо́лін** (нар. , Мінск) — беларускі графік.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 25 кастрычніка 1958 года ў Мінску. У 1974—1978 гадах вучыўся ў Мінскім мастацкім вучылішчы імя А. К. Глебава, у 1985—1991 гадах у Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце на кафедры графікі. У 1994—1996 гадах стажыраваўся ў творчых майстэрнях Акадэміі мастацтваў пры Міністэрстве культуры Рэспублікі Беларусь.

З 1986 года пастаянны ўдзельнік рэспубліканскіх і абласных выставак у Рэспубліцы Беларусь. Супрацоўнічае з галерэямі Мінска, Нацыянальным мастацкім музеем РБ, Палацам мастацтваў, Музеем сучаснага выяўленчага мастацтва. Стажыраваўся ў Германіі, вывучаў культуру краіны. З 2007 год працуе ў Беларускай акадэміі мастацтваў, дацэнт кафедры манументальна-дэкаратыўнага мастацтва, аддзялення рэстаўрацыі.

Член Беларускага саюза мастакоў з 1993 года.

## Творчасць 
Творы адметныя спалучэннем метафарычна-абстрактнага і сюжэтна-рэалістычнага, шырокім выкарыстаннем тэхнічных сродкаў выканання. Сярод твораў: «Ноч», «Фея», «Юр’я», «Куст», «Ганна зімовая», «Прысвячэнне Г. Мансу», «Нарач», серыі «Ілья Прарок», «Святы Іеранім», «Купалле», «Размова з вечнасцю», «Адзінота», «Поліфанія», «Легенды старых ліхтароў» (усе 1990-я г.), «2», «Туці», «Час жоўтага месяца», «Лесвіца ў неба», «Залаты дождж», «Святая Магдаліна», «Тэатр», «Зязюля», «Філосафы», «Савіньён», серыя «Нарачанскі край» (усе 2000).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Графікі СССР
Катэгорыя:Графікі Беларусі
Катэгорыя:Графікі XX стагоддзя
Скразная апрацоўка

**Скразная апрацоўка** () — працэс бесперапыннай, цалкам аўтаматызаванай апрацоўкі інфармацыі. Першасныя даныя могуць фармавацца як аўтаматычнымі сістэмамі, так і ручным уводам, але іх наступная перадача і апрацоўка адбываецца цалкам аўтаматычна.

У больш вузкім сэнсе STP-тэхналогія прадугледжвае, што брокерская кампанія выступае ў ролі аўтаматычнага пасярэдніка паміж кліентамі і знешнім рынкам. Ордэры кліентаў аўтаматычна перапраўляюцца для заключэння здзелак на знешнім рынку ці на буйнога контрагента.

## Транзакцыі 
STP была распрацавана для гандлю акцыямі ў пачатку 1990-х гадоў у Лондане для аўтаматызаванай апрацоўкі на фондавых рынках.

У мінулым правядзенне плацяжоў заўсёды патрабавала ручной працы. Працэс часта займаў некалькі гадзін. Да таго ж дадатковае ўмяшанне чалавека прыводзіла да большай рызыцы памылак.

З дапамогай STP аперацыі з грашыма або каштоўнымі паперамі могуць апрацоўвацца і заключацца ў той жа дзень.
Плацяжы ўсё яшчэ могуць быць не-STP з-за розных прычын.

## Перавагі 
Пры поўным укараненні STP можа даць кіраўнікам актывамі такія перавагі, як больш кароткія цыклы апрацоўкі, зніжэнне рызыкі разлікаў і больш нізкія аперацыйныя выдаткі.

Некаторыя галіновыя аналітыкі лічаць, што 100 % аўтаматызацыя — недасяжная мэта. Замест гэтага яны прасоўваюць ідэю павышэння ўзроўняў унутранай STP унутры фірмы, падахвочваючы групы фірмаў працаваць разам над паляпшэннем якасці аўтаматызацыі транзакцыйнай інфармацыі паміж сабой, альбо на двухбаковай аснове, альбо як супольнасць карыстальнікаў (знешняя STP). Іншыя аналітыкі, аднак, мяркуюць, што STP будзе дасягнута са з’яўленнем функцыянальнай сумяшчальнасці бізнес-працэсаў.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Кіраванне данымі
Падследнасць

**Падследнасць** у крымінальным працэсе Рэспублікі Беларусь — сукупнасць устаноўленых законам прыкмет крымінальнай справы, паводле якіх КПК вызначае, які орган павінен весці следства або дазнанне па гэтай справе.

Адрозніваюць падследнасць прадметную (радавую), тэрытарыяльную (мясцовую) і персанальную. Прадметная падследнасць вызначаецца характарам злачынства, у залежнасці ад якога размяжоўваецца падследнасць паміж следчымі пракуратуры, органаў дзяржаўнай бяспекі і фінансавых расследванняў, унутраных спраў, а таксама органам дазнання. Персанальная падследнасць вызначаецца асаблівасцямі суб’екта злачынства. Напрыклад, справы пра злачынства непаўналетніх падследныя следчым органам унутраных спраў, справы пра злачынствы ваеннаслужачых — следчым ваеннай пракуратуры. Тэрытарыяльная падследнасць вызначаецца месцам учынення злачынства: як правіла, папярэдняе следства праводзіцца ў тым раёне (горадзе), дзе адбылося злачынства. З мэтай забеспячэння найбольшай хуткасці, аб’ектыўнасці і паўнаты расследавання яно можа праводзіцца па месцы знаходжання злачынца або на месцы знаходжання большасці сведак.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Крымінальна-працэсуальнае права
Артэга Арэна

**«Артэга Арэна»** — універсальнае спартыўнае збудаванне ў горадзе Быдгашчы, адкрыты 19 верасня 2014 года. Тытульным спонсарам залы з’яўляецца кампанія «Artego».

## Апісанне 
Зала размешчана ў Цэнтральным парку ў непасрэднай блізкасці ад спартыўнай арэны «Лучнічка», сувязь паміж якімі адбываецца праз падземны ход.

На галоўным полі, якое мае памеры 44,5×24,1 м, можна праводзіць баскетбольныя, валейбольня і гандбольныя матчы. На трыбуне 1,5 тысячы месцаў.
 

## Спасылкі 
* HALA SPORTOWA ARENA BYDGOSZCZ

Катэгорыя:З’явіліся ў 2014 годзе
Катэгорыя:2014 год у Польшчы
Катэгорыя:Спорт у Быдгашчы
Катэгорыя:Спартыўныя збудаванні Польшчы
Зіновій Лявонцьевіч Пазнякевіч

**Зіновій Лявонцьевіч Пазнякевіч** (нар. , Ковель, Валынская вобласць, Украіна) — беларускі геолаг. Кандыдат геолага-мінералагічных навук (1979). Дзяржаўная прэмія БССР (1972).

## Біяграфія 
Скончыў Львоўскі політэхнічны інстытут у 1955 годзе. З 1973 года ва Упраўленні геалогіі (начальнік аддзела), з 1984 у Беларускім навукова-даследчым геолагаразведачным інстытуце (намеснік дырэктара).

## Навуковая дзейнасць 
Навуковыя працы па геалогіі і нафтагазаноснасці тэрыторыі Беларусі, пошуку і разведцы нафтавых і газавых радовішчаў, распрацоўцы кірункаў геолагаразведачных работ на аснове вывучэння ўмоў фарміравання пакладаў нафты і газу.

## Узнагароды 
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР (1972), кавалер ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга.

## Творы 
* Геология нефтяных месторождений Белоруссии. М., 1972 (у сааўтарстве);
* Геология СССР. Т. 3. Белорусская ССР. Полезные ископаемые. М., 1977 (у сааўтарстве);
* Геология и нефтегазоносность запада Восточно-Европейской платформы. Мн., 1997 (у сааўтарстве).

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Валынскай вобласці
Катэгорыя:Геолагі XX стагоддзя
Катэгорыя:Геолагі Беларусі
Эдмунд Грындал

**Эдмунд Грындал** (; каля 1519 — ) — англійскі святар, архібіскуп Кентэрберыйскі з 1575 года.

Грындал рана займеў славу моцнага пратэстанцкага прапаведніка і зрабіўся адным з капеланаў караля Эдуарда VI. У 1553 годзе ён быў намінаваны на пасаду біскупа Лонданскага, аднак смерць караля і ўзыход на трон яго сястры, каталічкі Марыі I, перашкодзіла гэтым планам. Грындал не пажадаў шукаць кампрамісаў з новай ўладай і з’ехаў у выгнанне ў Страсбург. Калі ў 1559 годзе была каранаваная новая каралева, пратэстантка Лізавета I, Грындал вярнуўся ў Англію і ў хуткім часе зрабіўся нарэшце біскупам Лонданскім. Адмоўна ставіўся да традыцыйных літургічных убораў, у якіх бачыў непатрэбныя рэшткі каталіцкага ўплыву. У 1570 годзе Грындал атрымаў пасаду архібіскупа Ёркскага, а ў 1575 годзе — архібіскупа Кентэрберыйскага, але хутка трапіў у няласку каралевы, адмовіўшыся забараняць пэўныя пурытанскія практыкі. У выніку ў 1577 годзе ён быў адсунуты ад кіравання Царквой Англіі, аднак не пажадаў падаваць у адстаўку і заставаўся фармальна архібіскупам. Прымірыўся з каралевай ён толькі ў 1582 годзе, незадоўга да сваёй смерці.

Катэгорыя:Царкоўныя дзеячы XVI стагоддзя
Уладзімір Сцяпанавіч Муха

**Уладзімір Сцяпанавіч Му́ха** (нар. , в. Хваставічы, Глускі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне інфарматыкі і аўтаматычнага кіравання. Доктар тэхнічных навук (1994), прафесар (1996).

## Біяграфія 
Скончыў Мінскі радыётэхнічны інстытут у 1967 годзе. З 1968 года ў Беларускім універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі, з 1999 года загадчык кафедры.

## Навуковая дзейнасць 
Навуковыя працы па сістэмах і метадах апрацоўкі інфармацыі і аўтаматычнага кіравання. Распрацаваў асновы мнагамерна-матрычнага падыходу да мадэліравання мнагамерных сістэм і працэсаў.

## Творы 
* Многомерно-матричные полиномы Эрмита // Весці АН БССР. Сер. фіз.-мат. навук. 1990. № 4;
* Многомерно-матричная технология для полиномов Лягерра векторной переменной в вероятностных приложениях // Электромагнитные волны и электронные системы. 1998. Т. 3, № 4.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Постаці беларускай інфарматыкі
Партызанская брыгада «Спартак»

**Партызанская брыгада «Спартак»** — партызанская брыгада, створаная ў ліпені 1943 года на базе арганізаванага ў маі 1942 года атрада «Спартак». Дзейнічала на акупаванай тэрыторыі Відзскага і Шаркаўшчынскага раёнаў. 4 ліпеня 1944 года брыгада (674 партызаны, 6 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй.

## Склад 
Брыгада была створана на базе атрада «Спартак», арганізаванага ў маі 1942 года ў 2-й Беларускай партызанскай брыгадзе імя Панамарэнкі як 3-і атрад і накіраванага ў Відзскі раён, дзе папоўніўся мясцовымі групамі і быў названы «Спартак». У лістападзе 1942 года ў час баёў з карнікамі атрад падзяліўся на дзве групы. Група на чале з А. М. Панамаровым і І. Н. Крысавым перайшла ва Ушацкі, другая ў Расонскі раён. У сакавіку 1943 года з 1-й групы быў паўторна створаны атрад «Спартак», якому ў маі была перададзена частка асабовага складу 1-й партызанскай брыгады імя Суворава. На момант злучэння з Чырвонай Арміяй у склад брыгады ўваходзіла шэсць атрадаў.

## Камандаванне 
### Камандзір 
* А. М. Панамароў

### Камісар 
* М. К. Ігнацьеў

### Начальнікі штаба 
* І. Н. Крысаў
* Ф. А. Салаўеў

### Дзейнасць 
Партызаны ў верасні 1942 года рабілі напады на гарнізоны ў вёсках Казяны (Казянскія баі), Опса, увосень вялі баі з карнікамі каля вёсак Азярава, Якшты, Журавоўшчына. У жніўні 1943 года на чыгуначным участку Варапаева — Крулеўшчына падарвалі больш за 850 рэек, на чыгуначным участку Вільнюс — Даўгаўпілс — больш за 1 тысячу рэек. У студзені, красавіку, маі 1944 года разграмілі ўмацаваныя нямецкія гарнізоны ў Відзах, Опсе, пусцілі пад адхон 21 эшалон, знішчылі 11 складоў. Да прыходу Чырвонай Арміі занялі райцэнтры Відзы, Дзісну, Цвярачус.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Савецкія партызанскія злучэнні, брыгады і атрады на акупіраванай тэрыторыі Беларусі (1941—1944)
Катэгорыя:З’явіліся ў 1943 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1944 годзе
Віктар Якаўлевіч Нягрэй

**Віктар Якаўлевіч Нягрэй** (нар. , в. Міхнавічы, Калінкавіцкі раён, Гомельская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне транспарту. Доктар тэхнічных навук (1988), прафесар (1990).

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту ў 1971 годзе. З 1974 года ў Беларускім універсітэце транспарту, з 1997 прарэктар.

## Навуковая дзейнасць 
Навуковыя працы па прагназаванні транспартных патокаў, узаемадзеянні і комплексным развіцці розных відаў транспарту, бяспецы транспартнай сістэм. Пад кіраўніцтвам Нягрэя выкананы даследаванні па ўдасканаленні схем сартавальных станцый і чыгуначных вузлоў Беларускай чыгункі.

## Творы 
* Прогнозирование пассажирских потоков. М., 1980 (разам з М. У. Праўдзіным);
* Прогнозирование грузовых потоков. М., 1987 (разам з М. Л. Дыканюком, М. У. Праўдзіным).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Постаці транспарту
Катэгорыя:Вучоныя Беларусі
Альберт Васілевіч Някрасаў

**Альберт Васілевіч Някрасаў** (нар. , г. Красавіна, Валагодская вобласць, Расія — ) — беларускі мастак.

## Біяграфія 
Скончыў Ленінградскае вышэйшае мастацка-прамысловае вучылішча імя В. Мухінай у 1965 годзе. Выкладаў з 1965 года ў Віцебскім педагагічным інстытуце (з 1977 — тэхналагічным).

Член Беларускага саюза мастакоў з 1972 года.

## Творчасць 
Творам уласцівы рамантычная ўзнёсласць, лаканізм і дэкаратыўная абагульненасць форм, матавасць жывапіснай фактуры, стрыманая гама колераў. Аўтар станковых кампазіцый «Дзяўчына з касой» (1969), «У восеньскім парку» (1971), «Раніца» (1974), «Дзеці» (1976), «Бацькоўскі край», «Хвіліна адпачынку» (абодва 1981), «Восень» (1982), «Першы снег» (1983), трыпціха «Зіма» (1982), серый акварэляў «Па родных мясцінах», «Лепельшчына», «Міжземнамор’е» (усе 1992), твораў манументальнага мастацтва: размалёўкі «Этапы вялікага шляху» (1967) у будынку ГПТВ-19 і «Чалавек і прырода» (1980) у вытворчым корпусе швейнай фабрыкі «Сцяг індустрыялізацыі» ў Віцебску, мазаіка «Дзяцінства» на будынку сярэдняй школы № 4 г. Наваполацк Віцебскай вобласці (1973) і інш.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мастакі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі Беларусі
Катэгорыя:Мастакі-манументалісты Беларусі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Валагодскай вобласці
Чэмпіянат Польшчы па баскетболе сярод жанчын

**Чэмпіянат Польшчы па баскетболе сярод жанчын** () — нацыянальная жаночая ліга Польшчы, першы розыгрыш якой быў праведзены ў сезоне 1929 года. Першым чэмпіёнам стала кракаўская «Краковія».

## Пераможцы 
## Спасылкі 
*  Афіцыйны сайт
Віктар Віктаравіч Нямцоў

**Віктар Віктаравіч Нямцо́ў** (; нар. , с. Белая Гліна, Краснадарскі край, Расія) — беларускі мастак дэкаратыўна-прыкладнога і манументальнага мастацтва, жывапісец, педагог, прафесар (2019, дацэнт з 1991).

## Біяграфія 
Скончыў Мінскае мастацкае вучылішча імя А. К. Глебава ў 1965 годзе
* Медаль Францыска Скарыны (2006)

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* 
* Нямцоў Віктар Віктаравіч // База дадзеных «Навагрудак у выяўленчым мастацтве»
* *Вікторыя Аскера* Повязь часоў у творчасці Віктара Нямцова  // ЛіМ

Катэгорыя:Мастакі СССР
Катэгорыя:Мастакі Беларусі
Катэгорыя:Мастакі-габеленісты Беларусі
Катэгорыя:Мастакі-вітражысты Беларусі
Дамавіцкі сельсавет

**Дамаві́цкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Дамавіцк.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Чэрвеньскага раёна Мінскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чэрвеньскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 25 ліпеня 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Раваніцкага сельсавета (5 населеных пунктаў: Восаўскі Бор, Дамавіцк, Каліта, Навазер’е і Трактар), Руднянскага (7 населеных пунктаў: Бярозаўка, Вішанька, Драхча Буглацкая, Драхча Паненская, Іўнік, Сітнік і Снежань) і Калодзезскага (6 населеных пунктаў: Асінаўка, Вормачка, Восава, Карабетаўка, Клейка, Мяжніца) сельсаветаў.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 18 населеных пунктаў.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Чэрвеньскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1959 годзе
Хутарскі сельсавет (Чэрвеньскі раён)

**Ху́тарскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Хутар.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Чэрвеньскага раёна Мінскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чэрвеньскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 30 кастрычніка 2009 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Калодзежскага (17 населеных пунктаў: Амяло, Анаполле, Барсукі, Буйное, Ведрыца, Гарадзішча, Карпілаўка, Красная Змена, Луніца, Мяжонка, Новая Ніва, Падар, Падсосна, Ратнае, Стары Пруд, Хутар і Юравічы) і Лядскага (9 населеных пунктаў: Баранаўка, Восава, Вялікая Ганута, Малая Ганута, Матусоўка, Падасінаўка, Падрубеж, Палянка і Пятроўка) сельсаветаў.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1015 чалавек, з іх 92,8 % — беларусы, 4,7 % — рускія, 1,0 % — украінцы.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 26 населеных пунктаў.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

 
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Чэрвеньскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2009 годзе
Мікіта Уладзіміравіч Салавей

**Мікіта Уладзіміравіч Салавей** — беларускі урач-інфекцыяніст і неўролаг. Кандыдат медыцынскіх навук (2014), дацэнт.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт у 2008 годзе, у 2008—2009 гадах праходзіў інтэрнатуру па спецыяльнасці «Інфекцыйныя хваробы» ў Гарадской клінічнай інфекцыйнай бальніцы г. Мінска, затым у 2009—2010 гадах працаваў урачом-інфекцыяністам інфекцыйнага аддзялення Слуцкай ЦРБ.

У 2010—2013 гадах — аспірант кафедры інфекцыйных хвароб БДМУ. З 2013 года асістэнт, з 2016 года — дацэнт той жа кафедры. У 2014 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па спецыяльнасці інфекцыйныя хваробы («Тактыка рацыянальнай антыбактэрыйнай тэрапіі інфекцый, выкліканых Pseudomonas aeruginosa», навуковы кіраўнік — прафесар І. А. Карпаў). Мае вышэйшую ўрачэбную катэгорыю. Са снежня 2016 года — галоўны пазаштатны спецыяліст Камітэта па ахове здароўя Мінгарвыканкама па інфекцыйных і паразітарных захворваннях, з верасня 2017 года — рэзервовы спецыяліст Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь па інфекцыйных захворваннях. У 2018 годзе скончыў спецыялізацыю па неўралогіі з прысваеннем кваліфікацыі «урач-неўролаг».

У час пандэміі каранавіруса ён шмат разоў даваў каментарыі і інтэрв’ю СМІ, праводзіў анлайн-стрымы па тэмах прафілактыкі, лячэння і вакцынацыі ад COVID-19.

## Узнагароды 
Узнагароджаны Ганаровымі Граматамі Камітэта па ахове здароўя Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта (2015, 2019), Ганаровай Граматай Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь (2018). Стыпендыят Спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (2019).

## Навуковая дзейнасць 
Сфера навуковых інтарэсаў: антыбактэрыйная тэрапія полірэзістэнтных інфекцый, інфекцыйныя і аўтаімунныя паражэнні нервовай сістэмы. Аўтар больш як 80 навуковых публікацый.

Член Еўрапейскага таварыства па клінічнай мікрабіялогіі і інфекцыйных хваробах (ECSMID), Еўрапейскай акадэміі неўралогіі (EAN), Міжрэгіянальнай асацыяцыі па клінічнай мікрабіялогіі і антымікробнай тэрапіі (МАКМАХ), Балтыйскай сеткі па пераадоленні антыбіётыкарэзістэнтнасці (BARN).

## Спасылкі 
* Соловей Никита Владимирович. доцент, к.м.н. (Кафедра инфекционных болезней) 

Катэгорыя:Неўролагі Беларусі
Катэгорыя:Інфекцыяністы Беларусі
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя рэжымам Лукашэнкі
Катэгорыя:Падпісанты звароту беларускіх навукоўцаў супраць гвалту
Пра цела і душу

«**Пра цела і душу**» () — венгерскі драматычны фільм 2017 года рэжысёркі . Галоўныя ролі выканалі  і .

## Сюжэт 
Эндрэ і Марыя працуюць разам на бойні. Эндрэ, фінансавы дырэктар вялікага прадпрыемства, мае фізічны дэфект, а Марыя, педантычны інспектар па якасці, пакутуе на расстройства аўтыстычнага спектру. У ходзе расследавання крадзяжу прэпарата на фабрыцы праводзіцца псіхалагічнае даследаванне ўсіх супрацоўнікаў, і галоўныя героі фільма выпадкова даведваюцца, што ім сніцца адзін і той жа сон, дзе яны сустракаюцца ў лесе ў вобразе закаханых аленяў. Сон дапамагае Эндрэ і Марыі знайсці шлях адзін да аднаго ў рэальным жыцці, хоць гісторыя развіцця іх узаемаадносін ледзь не сканчваецца катастрофай.

## Акцёрскі склад 
*  — *Эндрэ*
*  — *Марыя*

## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 17 кінаўзнагародамі і яшчэ 19 намінацыямі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы Венгрыі 2017 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы 2017 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Венгрыі
Катэгорыя:Фільмы на венгерскай мове
Катэгорыя:Фільмы Ільдзіка Эньедзі
Катэгорыя:Фільмы — лаўрэаты прэміі «Залаты мядзведзь»
Чан Ван Куанг

**Чан Ван Куанг**, альбо **Тран Ван Куанг** (; 1917 — 3 лістапада 2013) — старшы генерал-лейтэнант В’етнамскай народнай арміі, удзельнік Індакітайскай і В’етнамскай войнаў. У розны час займаў пасады палітычнага камісара 4-й ваеннай зоны, начальніка дэпартамента аперацый, намесніка начальніка Генштаба, камандуючага 678-м армейскім корпусам, намесніка міністра абароны і кіраўніка Асацыяцыі ветэранаў В’етнама.

Імя пры нараджэнні — **Чан (Тран) Тхук Кінх** ().

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1917 годзе ў камуне Нгі Хоа аднайменага раёна правінцыі Нгеан.

У 1936 годзе ўступіў у Камуністычную партыю Індакітая. З 1938 па 1939 гады быў членам партыйнага камітэта Сайгон-Чалон. У 1939 годзе арыштаваны французскімі ўладамі. У кастрычніку 1940 года збег з турмы, але ў красавіку 1941 года злоўлены і прысуджаны да пажыццёвага зняволення.

У чэрвені 1945 года быў вызвалены з турмы і ўступіў у правінцыйны камітэт паўстання Нгеаня. У 1946 годзе прызначаны на пасаду палітычнага камісара камандавання ваеннай абароны. У лістападзе 1946 года стаў палітычным камісарам 4-й ваеннай зоны.

З 1948 па 1949 гады займаў пасаду камандзіра і палітычнага камісара падраздзялення Бінь-Тры-Тхіен. У маі 1950 года прызначаны палітычным камісарам 304-га батальёна.

У 1953 годзе заняў пасаду дырэктара Дэпартамента аперацый Генеральнага штаба, у першую чаргу адказваючы за кампанію ў Д’енб’енфу.

У 1958 годзе стаў намесніка начальніка Генеральнага штаба В’етнамскай народнай арміі і дырэктарам Аператыўнага ўпраўлення. У 1961 годзе накіраваны ў Паўднёвы В’етнам, дзе служыў пры цэнтральным аддзеле. У 1965 годзе стаў камандуючым IV ваеннай акругай; у 1966—1973 гг. — камандуючы і палітычны камісар ваеннай акругі Тры-Тхіен, а таксама сакратар партыйнага камітэта Тры-Тхіен-Хюэ.

У 1974 годзе пераведзены на пасаду намесніка начальніка Генштаба. З 1978 па 1981 гады быў камандуючым 678-й арміі і палітычным камісарам В’етнамскай добраахвотніцкай арміі ў Лаосе.

У 1981 годзе быў прызначаны намеснікам міністра нацыянальнай абароны, а ў 1984 годзе даслужыўся да старшага генерал-лейтэнанта.

З 1992 па 2002 год быў прэзідэнтам Асацыяцыі ветэранаў В’етнама.

Памёр 3 лістапада 2013 года ў Ханоі.

## Сям’я 
Самым уплывовым братам быў рэвалюцыйны актывіст Тран Ван Кунг (1906—1977), першы сакратар першай камуністычнай ячэйкі ў В’етнаме (Дом 5Д, вуліца Хэм Лонг). Іншы яго брат, Тран Тхук Вінь (Тран Ван Туй; 1910—1993), быў начальнікам упраўлення кампаніі грамадскай бяспекі Ха Цінь. Яшчэ адзін, Тран Ван Бань, служыў у в’етнамскай арміі і даслужыўся да звання палкоўніка.

## Узнагароды 
* Залатая Зорка
* Ордэн Ха Шы Міна
* Ордэн Ваенных заслуг I ступені
* Медаль Перамогі I ступені
* Ордэн Супраціву I ступені

## Зноскі 
Катэгорыя:Удзельнікі вайны ў В’етнаме
Катэгорыя:Генерал-лейтэнанты
Катэгорыя:Генералы В’етнамскай народнай арміі
Каменданцкі дом (Санкт-Пецярбург)

**Каменданцкі дом** — будынак (дом) у Петрапаўлаўскай крэпасці, размешчаны паміж Нарышкіным бастыёнам і Петрапаўлаўскім саборам.

Вокны Каменданцкага дома накіраваны на гаўптвахту.

Першы драўляны дом для каменданта крэпасці быў пабудаваны у 1704 годзе, затым ён быў перабудаваны ў 1718 годзе. Галоўны корпус каменнага обер-каменданцкага дома быў пабудаваны па праекце ваеннага інжынера Хрысціяна дэ Марына ў 1743—1746 гадах па ініцыятыве каменданта Сцяпана Лукіча Ігнацьева. У 1747—1748 гадах з заходняга боку дома быў пабудаваны каменны аднапавярховы службовы флігель з варотамі на заходнім фасадзе.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Петрапаўлаўская крэпасць
Мікалай Паўлавіч Камароў

**Мікалай Паўлавіч Камароў** (пры нараджэнні *Фёдар Яўгенавіч Собінаў*, 27 лістапада 1886, Барыкава, Наваторжскага павета, Цвярская губерня — , ) — савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч, народны камісар камунальнай гаспадаркі РСФСР (1931—1937).

Нарадзіўся ў беднай сялянскай сям’і ў вёсцы Барыкава, цяпер Калінінская вобласць. З 1902 года рабочы ў Пецярбургу. Удзельнік Рэвалюцыі 1905-07 гадоў. З 1911 года член Выбаргскага райкама РСДРП. У 1912 годзе арганізатар палітычнай дэманстрацыі пратэсту супраць Ленскага расстрэлу. У 1915-16 гадах член Пецярбургскага камітэта партыі. Падвяргаўся рэпрэсіям. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 член Пецярбургскага і Выбаргскага камітэтаў РСДРП (б), член Петраградскага савета, старшыня намкама на заводзе «Новы Леснер». Дэлегат 6-га з’езда РСДРП (б). Удзельнік падрыхтоўкі і правядзення Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917. З 1918 года камісар у Чырвонай Арміі на Усходнім фронце, затым начальнік асобага аддзела і старшыня Петраградскага губернскага ЧК. У 1921 годзе сакратар Петраградскага губвыканкама. У 1925 годзе сакратар Паўночна-Заходняга бюро ЦК РКП (б). У 1926-29 гадах старшыня Ленсавета і Ленінградскага губвыканкама. У 1930 годзе член прэзідыума ВСНХ СССР, з 1931 года наркам камунальнай гаспадаркі РСФСР. Дэлегат 11-15-га, 17-га з’ездаў партыі, на 10-м, 12-15-м з’ездах абіраўся членам, а на 11-м, 17-м кандыдатам у члены ЦК ВКП (б). Быў членам ВЦВК і ЦВК СССР, членам Прэзідыума ЦВК СССР.

27 лістапада 1937 года Ваеннай калегіяй Вярхоўнага Суда СССР па арт. 58-7-8-11 КК РСФСР «за ўдзел у трацкісцка-зіноўеўскай антысавецкай арганізацыі» асуджаны да вышэйшай меры пакарання; расстраляны ў той жа дзень на Данскіх могілках.
## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1
Камароўскі мост

**Камароўскі мост** — аўтадарожны рамны мост цераз раку Охту ў Чырвонагвардзейскім раёне Санкт-Пецярбурга. Адносіцца да ліку найлепшых ленінградскіх мастоў 1960-х гадоў. Размешчаны ў створы Вялікаохцінскага моста, злучаючы яго з Чырвонагвардзейскай плошчай.

Вышэй па цячэнні знаходзіцца мост Чырвоны Суднабудаўнік, ніжэй — Малаохцінскі мост.

Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Новачаркаская». Назва моста дадзена ад Камароўскага завулка, у старце якога ён першапачаткова размяшчаўся.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Жалезабетонныя масты
Катэгорыя:Масты Санкт-Пецярбурга
Аляксей Васілевіч Кальцоў

**Аляксей Васільевіч Кальцоў** () — расійскі паэт.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сям’і варонежскага мешчаніна, гандляра быдлам. З дзіцячых гадоў прымаў удзел у справах бацькі — пераганяў статкі ў стэпах, купляў і прадаваў быдла на вясковых кірмашах. Вучыўся ў павятовым прыходскім вучылішчы. У 16 гадоў пачаў пісаць вершы, пераймаючы папулярных паэтаў таго часу. Першым настаўнікам Кальцова быў варонежскі семінарыст А. П. Серабранскі. У 1830 годзе Кальцрооў сустрэўся з М. У. Станкевічам, які пазнаёміў з вершамі невядомага юнака маскоўскіх літаратараў, у тым ліку В. Р. Бялінскага, які неўзабаве зрабіўсяа для Кальцова блізкім сябрам. Уплыў Бялінскага на лёс Кальцова як паэта быў вырашальным: ён спрыяў фармаванню яго светапогляду, вызваленню ад элементаў рэлігійнасці.

У 1835 годзе Станкевіч і Бялінскі на сродкі, сабраныя па падпісцы, выдалі 1-ю кніжку вершаў Кальцова. Талент паэта-самавука горача падтрымалі А. С. Пушкін, І. А. Крылоў, П. А. Вяземскі, В. Ф. Адоеўскі. Перадавых сучаснікаў прыцягнула глыбокая народнасць вершаў Кальцова.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Паэты Расійскай імперыі
Катэгорыя:Паэты Расіі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Рускамоўныя паэты
Катэгорыя:Памерлі ад туберкулёзу
Колтушскае ўзвышша

**Колтушскае ўзвышша** (Колтушскія вышыні) — камавае плато ў паўднёвай частцы Усевалажскага раёна Ленінградскай вобласці. Уваходзіць у спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА, аб’ект № 540—032. Рашэнне было прынята на 14-й сесіі Камітэта Сусветнага спадчыны ЮНЕСКА, якая праходзіла з 7 па 12 снежня 1990 года ў горадзе Банф (Канада). Размешчана ў Прынеўскай нізіне, мае выгляд няправільнай дугі.

Працягласць з поўначы на поўдзень — 25 км, ад паўднёвай ускраіны горада Усевалажска да вёскі Манушкіна і з захаду на ўсход — 6 км, ад вёскі Хірвасці да пасёлка Ваейкава.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Усходне-Еўрапейская раўніна
Катэгорыя:Узвышшы Расіі
Катэгорыя:Геаграфія Ленінградскай вобласці
Катэгорыя:Сусветная спадчына ў Расіі
Каламягі

**Каламягі** (, ) — гістарычны раён на поўначы Санкт-Пецярбурга (муніцыпальная акруга № 70 (Каламягі)). На поўначы мяжуе з Нова-Арлоўскім лесапаркам. З 1830-х гадоў — дачная мясцовасць.

У адміністрацыйным плане Пецярбурга-Петраграда да 1917 года Каламягі лічыліся прыгарадам і ўваходзілі, нароўні са Старой Дзярэўняй, у склад Новадзеравенскага прыгараднага ўчастка.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Гістарычныя раёны Санкт-Пецярбурга
Анатоль Панцеляймонавіч Колесаў

**Анатоль Панцеляймонавіч Колесаў** (; , Верхнеудзінск — ) — хірург, генерал-маёр медыцынскай службы, сапраўдны член Акадэміі медыцынскіх навук СССР, заслужаны дзеяч навукі.

Браў актыўны ўдзел у працы медыцынскіх навуковых таварыстваў, шмат разоў абіраўся старшынёй Ленінградскага хірургічнага таварыства Пірагова, кардыялагічнага таварыства імя Г. Ф. Ланга, быў членам праўлення усесаюзных таварыстваў хірургаў і кардыёлагаў, членам прэзідыума АМН СССР, членам Міжнароднай асацыяцыі хірургаў, Еўрапейскага таварыства сардэчна-сасудзiстых хірургаў, рэдакцыйных саветаў часопісаў: «Веснік хірургіі імя І. І. Грэкава», «Хірургія», «Пытанні анкалогіі», выдавецтва «Медыцына», Вялікай медыцынскай энцыклапедыі.

Аўтар больш за 250 навуковых прац, у тым ліку 7 манаграфій, 5 кіраўніцтваў.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Хірургі СССР
Катэгорыя:Генерал-маёры СССР
Катэгорыя:Ваенныя ўрачы СССР
Аляксандр Піліпавіч Какорынаў

**Аляксандр Піліпавіч Какорынаў** (; 29.6 (10.7).1726,  — 10 (21) .3.1772, ) — рускі архітэктар. З 1740 года вучыўся ў Табольску, затым у Маскве ў архітэктурнай школе Д. В. Ухтомскага. З 1754 года жыў у Пецярбургу. З 1761 года — дырэктар, з 1765 года — прафесар, з 1769 года — рэктар Акадэміі мастацтваў. Раннія творы Какорынава звязаны з архітэктурай барока (палац-сядзіба К. Г. Разумоўскага ў Пятроўска-Разумоўскім ў Маскве, 1752—1753, перабудавана), пазнейшыя пабудовы — ранняга класіцызму (палац К. Г. Разумоўскага, 1762-66, і Акадэмія мастацтваў, 1764-88, сумесна з Ж. Б. М. Вален-Дэламотам — у Санкт-Пецярбургу).

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1
Мікалай Рыгоравіч Казіцкі

**Мікалай Рыгоравіч Казіцкі** (24 студзеня (5 лютага) 1880, Ушыцкі павет, цяпер Хмяльніцкая вобласць — пачатак лістапада 1920 года, Кам’янка, цяпер Чаркаская вобласць) — рэвалюцыйны дзеяч.

## Біяграфія 
Член Камуністычнай партыі з 1909 года. Нарадзіўся ў сялянскай сям’і, рабочы. Вучыўся на медыцынскім факультэце Кіеўскага ўніверсітэта (1910—1912), выключаны за рэвалюцыйную дзейнасць.

Удзельнік Рэвалюцыі 1905—1907 гг. у Адэсе. Неаднаразова падвяргаўся рэпрэсіям. У 1907 годзе ўцёк з высылкі за мяжу (Англія, Германія, Аўстрыя). З 1910 года — на партыйнай працы ў Кіеве, Екацярынаславе, Пецярбургу.

Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года — член намкама электратэхнічнага завода акцыянернага таварыства «Сіменс і Гальске» у Петраградзе (пасля названага яго імем); член Васілеастроўскага райкама РСДРП (б); працаваў у Цэнтральным савеце фабнамкамаў. Адзін з арганізатараў Чырвонай гвардыі. Удзельнік Кастрычніцкага ўзброенага паўстання ў Петраградзе; затым — член Петрасавета, член Петраградскага камітэта партыі бальшавікоў, член УЦВК.

У 1918—1919 гадах — старшыня гарадскога Савета, затым старшыня губвыканкама ў Ніжнім Ноўгарадзе. У 1919 годзе — у Чырвонай арміі на Паўднёвым фронце. У 1920 годзе — старшыня Падольскага губернскага рэўкама (Вінніца), член прэзідыума губернскага камітэта КП (б) У.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1
Кабона

**Кабона** () — вёска ў складзе Сухаўскага сельскага паселішча Кіраўскага раёна Ленінградскай вобласці. З 1917 па 1923 год сяло Кабона ўваходзіла ў склад Кабонскага сельсавета Кабонскай воласці Наваладажскага павета. З 1923 года — у складзе Шумскай воласці Волхаўскага павета. З 1927 года — у складзе Мгінскага раёна. У 1939 годзе быў арганізаваны рыбалавецкі калгас. З 1960 года — у складзе Волхаўскага раёна.

У 1961 годзе насельніцтва вёскі Кабона складала 169 чалавек.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Населеныя пункты Ленінградскай вобласці