Бернард Клервоскі

**Берна́рд Клерво́скі** (, ; , Фантэн-ле-Дыжон, Бургундыя — 20 ці 21 жніўня 1153, Клерво) — французскі сярэднявечны багаслоў, містык, грамадскі дзеяч, цыстэрцыянскі манах, абат манастыра Клерво (з 1117 года).

## Біяграфія 
[thumb|left|200px|[Франсіска Рыбальта|Ф. Рыбальта. «З'яўленне Хрыста Святому Бернарду»]]

Паходзіў са знатнай сям'і, у дваццацігадовым узросце ўступіў у цыстэрцыянскі ордэн, дзе сваім падзвіжніцтвам набыў вядомасць. У 1115 годзе Бернард Клервоскі заснаваў манастыр Клерво, дзе стаў абатам. Дзякуючы яго дзейнасці малалікі цыстэрцыянскі ордэн стаў адным з найбуйнейшых.

Бернард Клервоскі прытрымліваўся містычнага кірунку ў тэалогіі, быў заўзятым прыхільнікам папскай тэакратыі. Актыўна абараняў правы Папы Інакенція II супраць Анаклета II. У барацьбы супраць Анаклета II асуджаў Ражэра II, які атрымаў карону ад антыпапы, але затым прымірыўся з каралём і перапісваўся з ім. Змагаўся з ерасямі і вальнадумствам, у прыватнасці быў ініцыятарам асуджэння П'ера Абеляра і Арнольда Брэшыянскага на царкоўным саборы 1140 года. Актыўна змагаўся з ерассю катараў.

Удзельнічаў у стварэнні духоўна-рыцарскага ордэна тампліераў, у прыватнасці пад яго ўплывам на саборы ў Труа 1128 года, (узначаленым Мацвеем Альбанскім) быў прыняты статут ордэна. Натхніцель другога Крыжовага паходу 1147 года. Садзейнічаў росту манаскага ордэна цыстэрцыянцаў, якія ў яго памяць атрымалі назву бернардзінцаў.

На фоне невыразных постацей Папаў таго часу (сярод якіх былі і яго вучні з Клерво) Бернард Клервоскі набыў каласальны аўтарытэт у царкоўных і свецкіх кругах. Ён дыктаваў сваю волю Папам, французскаму каралю Людовіку VII. Асноўнай дабрадзейнасцю лічыў пакору. Мэтай чалавечага існавання лічыў зліццё з Богам.

Кананізаваны ў 1174 годзе; у 1830 годзе ўнесены ў лік Настаўнікаў Царквы.

## Натхніцель крыжовых паходаў у Еўропу 
[thumb|200px|left|Эміль Сігнол Св. Бернард заклікае ў [Абацтва Везле|Везле хрысціянскі свет да крыжовага паходу ў 1146 годзе]]
thumb|*Св. Бернард Клервоскі*, Георг Андрэас Васхубер

15 лютага 1145 года калегія кардыналаў абрала абата Бернарда Паганелі новым Рымскім Папам пад імем Яўгена III. Паганелі быў не толькі цёзкай, але і — з самага пачатку свайго манаства ў цыстэрцыянцаў — вучнем Бернарда Клервоскага, з якім ён падтрымліваў «унікальна цесныя адносіны». Рымскім Папам стаў член цыстэрцыянскага ордэна, які Бернард — уплывовы каталіцкі дзеяч эпохі — сам і стварыў. Адводзячы падазрэнні ў тым, што Паганелі яго пратэжэ, Бернард пакінуў для гісторыкаў наступны ліст да кардыналаў (нумар CCXXXVII):
Прабач вас Бог за тое, што Вы зрабілі!.. Вы ператварылі апошняга ў першага, і… яго новае становішча небяспечней ранейшага… Па якой прычыне ці па чыім савеце… паспяшаліся вы да прастака, адшукалі яго ў яго прытулку, вырвалі ў яго з рук сякеру, кірху ці матыку і ўзвялі яго на прастол?Абранне Паганелі Папам адбылося, умацаваўшы гэтым і палітычнае становішча самога Бернарда — настаўнікі Папы Рымскага. Вядомы выпадак, калі Бернард назваў Папу ў лісце да яго «жабраком з гнаявой кучы» (нумар CCXXXVIII).

## Літаратура 
* 
* *Штёкль А.* История средневековой философии. — : Алетейя, 1996.
* 
* Новейший философский словарь / Сост. А. А. Грицанов. — : Изд. В. М. Скакун, 1998. — 896 с.

## Спасылкі 
* Лісты Бернарда Клервоскага супраць Пятра Абеляра
* Opera omnia Sancti Bernardi Claraevallensis  (Поўны збор прац Св. Бернарда Клервоскага)
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Містыкі Францыі
Катэгорыя:Лацінскія філосафы
Катэгорыя:Філосафы XII стагоддзя
Катэгорыя:Хрысціянскія святыя XII стагоддзя
Катэгорыя:Каталіцкія святыя
Катэгорыя:Англіканскія святыя
Катэгорыя:Святыя Францыі
Катэгорыя:Дактары Касцёла
Катэгорыя:Цыстэрцыянцы
Катэгорыя:Філосафы Францыі
Катэгорыя:Хрысціянскія містыкі
Катэгорыя:Персанажы «Боскай камедыі»
Катэгорыя:Постаці другога крыжовага пахода
Катэгорыя:Тампліеры
Катэгорыя:Постаці багаслоўя XII стагоддзя
Катэгорыя:Багасловы Францыі