open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Уладзімір Аляксеевіч Корнеў

**Уладзімір Аляксеевіч Корнеў** (нар. , Мінск) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў у 1976 годзе Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум. У 1976 годзе працаваў тэхнікам-архітэктарам у інстытут «Белпрампраект». У 1976—1978 гадах служыў у Савецкай Арміі. У 1978—1980 гадах працаваў старэйшым тэхнікам-архітэктарам у інстытуце «Белпрампраект». У 1980—1987 гадах працаваў архітэктарам, а пасля вядучым архітэктарам у НВА «Мінскпраектмэбля». У 1984 годзе скончыў Беларускі політэхнічны інстытут. Член Саюза архітэктараў Беларусі з 1987 года.

У 1987—1988 гадах працаваў кіраўніком групы архітэктараў у Мінскім аддзяленні Усесаюзнага дзяржаўнага інстытута па праектаванні прадпрыемстваў прамысловасці будаўнічых матэрыялаў. З 1988 года працаваў у БПТІ «Мантажспецбуд», РУП «Мантажспецбуд», РУП «Прамбудсістэма» галоўным архітэктарам праекта. З 1993 года кіраўнік «Творчай майстэрні архітэктара Корнева В. А.».

## Творчасць 
Асноўныя працы: фабрыка несерыйнай мэблі ПА «Бабруйскмэбля» ў Бабруйску (1991, будаўніцтва 1992—1993; сааўтар Кушнярэвіч); адміністрацыйны будынак УУС Бабруйскага гарвыканкама ў Бабруйску (1992—1993, будаўніцтва 1994—1995; сааўтар Кушнярэвіч); гандлёвы цэнтр «Максімус» па вул. Несцерава ў Мінску (2002—2003, будаўніцтва 2003—2004; сааўтар Г. А. Дзмітрыеўская); гандлёвы гарадок для гандлю прамысловымі таварамі ў в. Ждановічы Мінскага раёна (2003, будаўніцтва 2004; сааўтар І.  Баешка, Г. А. Дзмітрыеўская); гандлёвы цэнтр «Максімус» па вул. Лабанка ў Мінск (2002—2003, будаўніцтва 2004—2005; сааўтар І.  Баешка, Г. А. Дзмітрыеўская); «Магніт» — прадуктовы магазін з аб’ектамі сацкультбыту і адміністрацыйнымі памяшканнямі па вул. Гарэцкага ў Мінску (2004—2005, будаўніцтва 2006—2008); рэканструкцыя адміністрацыйнага будынка з надбудовай мансарднага паверху па вул. Чайкоўскага, 7 (2005—2006, будаўніцтва 2007—2008); навучальна-лабараторны корпус у п. Светлы Гай Барысаўскага раёна (2006, будаўніцтва 2007—2008; сааўтар Ю. А. Малыгіна); будынак СТА па вул. Сямашкі ў Мінску (1999—2000, будаўніцтва 2002—2003); кафэ-бар па вул. Я. Коласа, 7а ў Мінску (2007—2008, будаўніцтва 2008—2009); гандлёва-забаўляльны цэнтр па вул. Савецкай у Оршы (2007—2008, будаўніцтва 2008; сааўтар А. П. Ляўковіч); рэканструкцыя будынка па вул. Ляўкова, 8а для размяшчэння прадуктовага магазіна (2008, будаўніцтва 2009; сааўтар А. П. Ляўковіч); рэканструкцыя будынка, спецыялізаванага для грамадскага харчавання ў частцы надбудовы другога, трэцяга і мансарднага паверхаў і прыбудовы для размяшчэння адміністрацыйных памяшканняў па вул. Якубава, 64 (2008—2009; сааўтар А. П. Ляўковіч); корпус па зборцы і выпрабаванні касмічнай тэхнікі ААТ «Пеленг» па вул. Макаёнка, 17в (2007—2008, будаўніцтва 2008—2009; сааўтар А. П. Ляўковіч, Ж.  Рускіх) — усе ў Мінску.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Касцёл Святога Юзафа (Лунінец)

**Касцёл Святога Юзафа** — мураваны каталіцкі храм у г. Лунінцы Брэсцкай вобласці.

## Гісторыя 
У 1931 годзе біскуп Зыгмунт Лазінскі асвяціў у Лунінцы новы будынак касцёла парафіі Святога Юзафа. Касцёл быў кансакраваны 11 ліпеня 1935 года біскупам з Пінска Казімірам Букрабам. Больш як 15 святароў працавалі ў Лунінецкім касцёле Святога Юзафа да канчатковага закрыцця яго савецкімі ўладамі ў 1948 г.

Будынак выкарыстоўвалі як склад, потым яго перадалі пад раённы Дом культуры: тут ладзіліся канцэрты і праводзіліся моладзевыя дыскатэкі. Вежу, якая надавала будунку асаблівую прывабнасць, разбурылі.

Пасля распаду СССР Дом культуры пераехаў у частку былога гаркама партыі, касцёл аддалі вернікам ХВЕ. Аднак каталікі праз суд вярнулі будынак парафіі.

Першая Імша адбылася ў будынку Лунінецкага касцёла 13 красавіка 1997 года.

## Архітэктура 
Помнік архітэктуры гістарызму з рысамі неакласіцызму і неаготыкі. Вырашаны працяглым прамавугольным у плане аб’ёмам пад двухсхільным дахам. 3 тыльнага боку далучана ніжэйшая пяцігранная апсіда пад вальмавым пакрыццём. Фасад завершаны трохвугольным франтонам, крапаваны пілястрамі на тры праслы, у цэнтральным з якіх прамавугольны ўваходны праём і акно-ружа над ім. Бакавыя фасады рытмічна расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі з замковым каменем над перамычкамі і контрфорсамі ў прасценках.
 

Лунінец. Касцёл (02).jpg
Лунінец. Касцёл (06).jpg
Лунінец. Касцёл (07).jpg
Лунінец. Касцёл (10).jpg
Лунінец. Касцёл (12).jpg

## Гл. таксама 
* Пінскі дэканат

## Літаратура 
Кулагін А. М. Каталіцкія храмы Беларусі: Энцыкл. даведнік / А. М. Кулагін; фатограф А. Л. Дыбоўскі. — 2-е выд. — Мн.: БелЭн, 2008. — 488 с.: іл.

## Спасылкі 
* Лунінец — парафія Святога Юзафа на Catholic.by
 
Катэгорыя:Касцёлы Лунінецкага раёна
Катэгорыя:Храмы Лунінца
Катэгорыя:Касцёлы Пінскай дыяцэзіі
Катэгорыя:1931 год у Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1931 годзе
Касцёл Узвышэння Святога Крыжа (Іванава)

**Касцёл Узвышэння Святога Крыжа** — мураваны каталіцкі храм у г. Іванава Брэсцкай вобласці.

## Гісторыя 
Пабудаваны з цэглы ў 1848 г. намаганнямі ксёндза К. Палівона, асвячоны ў 1852 г. віленскім біскупам Вацлавам Жылінскім.

У 1899 г. будынак адрамантаваны на ахвяраванні прыхаджан. На 1935 г. парафія налічвала каля 1 450 чалавек. Меліся філіяльныя могілкавыя капліцы ў горадзе і вёсках Баландзічы і Моладава.

Каталікі Іванава асабліва шануюць святога пакутніка Андрэя Баболю (1591—1657), які за сваю місіянерскую дзейнасць празваны «Апосталам Палесся» ды «Пінскім апосталам». 16 траўня 1657 г. быў схоплены і закатаваны казакамі ў Янаве (пасля 1940 г. — Іванава) у час вайны Расіі з Рэччу Паспалітай (1654—1667). На месцы яго гібелі была ўзведзена высокая, падобная на калону, капліца, вядомая па малюнку Напалеона Орды.

Пасля Другой сусветнай вайны ў 1948 г., касцёл быў закрыты, будынак выкарыстоўваўся як склад, а потым прыстасаваны пад Дом культуры. Была ліквідаваныя каплічкі св. Андрэя Баболі.

22 лістапада 1994 г., дзякуючы старанням ксяндза Станіслава Паўліны, будынак быў перададзены суполцы каталіцкага веравызнання, а 4 снежня ў касцёле адбылася першая святая імша.

У 1995-2000-я гг. касцёл быў адноўлены, акаймаваны мураванай агароджай з цэнтральнай брамай і бакавымі трох’яруснымі купальнымі вежамі.

29 верасня 2012 г. адміністратарам з правамі пробашча парафіі Узвышэння Святога Крыжа ў г. Іванаве Пінскага дэканата Пінскай дыяцэзіі прызначаны ксёндз Павел Кручэк.

## Архітэктура 
Прамавугольны ў плане (22,5х12,5 м) будынак пад двухсхільным дахам на галоўным фасадзе завершаны трохступеньчатым атыкам, раскрапаваны пілястрамі абапал уваходнага партала з арачнай люкарнай над ім. Пілястрамі крапаваны і бакавыя фасады, расчлянёныя на два ярусы прамавугольнымі аконнымі праёмамі. Будынак акаймаваны антаблементам з прафіляваным карнізам на дэнтыкулах. У інтэр’еры зала перакрыта плоскай столлю, апсіда вылучана бакавымі сакрысціямі. Пры ўваходзе галерэя арганных хораў на дзвюх калонах. У алтары злева змешчаны гістарычны рарытэт — драўляны крыж, які выразаў Напалеон Орда. Постаць Ісуса выканала скульптар Хелена Скірмунт.

Janaŭ, Rynak, Uzvyšeńnia Śviatoha Kryža. Янаў, Рынак, Узвышэньня Сьвятога Крыжа (1916).jpg
Janaŭ, Rynak. Янаў, Рынак (1930).jpg
Catholic church of Feast of the Cross.JPG
Іванава. Касцёл Узвышэння Святога Крыжа (02).jpg

## Гл. таксама 
* Пінскі дэканат

## Літаратура 
## Спасылкі 
* Іванава (Палескае) — парафія Узвышэння Святога Крыжа на Catholic.by
 
Катэгорыя:Касцёлы Іванаўскага раёна
Катэгорыя:Славутасці Іванава
Катэгорыя:Касцёлы Пінскай дыяцэзіі
Катэгорыя:1848 год у Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1848 годзе
Джэнтльмены ўдачы

**«Джэнтльмены ўдачы»** () — савецкі поўнаметражны камедыйны мастацкі каляровы фільм, зняты ў 1971 годзе рэжысёрам Аляксандрам Серым на кінастудыі «Масфільм». Лідар савецкага кінапракату ў 1972 годзе — звыш 65 мільёнаў гледачоў. Адзін з самых папулярных савецкіх кінафільмаў, многія фразы з якога сталі крылатымі.

## Сюжэт 
У Сярэдняй Азіі трое злачынцаў выкрадаюць залаты шлем Аляксандра Македонскага з месца раскопак археалагічнай экспедыцыі. У Маскве кіраўнік гэтай экспедыцыі, прафесар Мікалай Георгіевіч Мальцаў, у аўтобусе сутыкаецца з чалавекам, як дзве кроплі вады падобным на верхавода злачынцаў — бандыта Аляксандра Аляксандравіча Белага па мянушцы «Дацэнт». Ім аказваецца загадчык дзіцячым садам № 83 г. Масквы Яўген Іванавіч Трошкін, добрай душы чалавек.

Непаразуменне ўладжваецца, але неўзабаве пра Трошкіна ўспамінаюць ізноў: усіх траіх злодзеяў ужо злавіла міліцыя, аднак шлема ў арыштаваных злачынцаў не было. Супрацоўнікі міліцыі ўгаворваюць загадчыка дзіцячага садка скарыстацца сваім падабенствам з Дацэнтам, каб знайсці выкрадзены шлем, і Трошкін згаджаецца…

## У ролях 
* Яўген Лявонаў — *Яўген Іванавіч Трошкін, загадчык дзіцячага садка / Сан Саныч Белы (ён жа «Дацэнт»), вор-рэцыдывіст*
* Георгій Віцын — *Гаўрыла Пятровіч Шарамецьеў (ён жа «Хмыр»), саўдзельнік «Дацэнта»*
* Савелій Крамараў — *Фёдар Пятровіч Ермакоў (ён жа «Касой»), другі саўдзельнік «Дацэнта»*
* Раднэр Муратаў — *Васіль Алібабаевіч Алі-Баба, дробны жулік*

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы СССР
Катэгорыя:Фільмы студыі «Масфільм»
Катэгорыя:Фільмы 1971 года
Катэгорыя:Кінакамедыі СССР
Катэгорыя:Фільмы СССР 1971 года
Месца сустрэчы змяніць нельга

**«Месца сустрэчы змяніць нельга»** () — савецкі пяцісерыйны тэлевізійны фільм, зняты рэжысёрам Станіславам Гаварухіным.
## У ролях 
* Уладзімір Конкін 
* Уладзімір Высоцкі
* Армен Джыгарханян 
* Аляксандр Абдулаў
* Сяргей Юрскі 
* Станіслаў Садальскі
* Ларыса Удавічэнка 
* Святлана Святлічная 
* Леанід Кураўлёў
* Віктар Паўлаў 
## Зноскі
Катэгорыя:Фільмы СССР
Волга, Волга

**«Волга, Волга»** — савецкая музычная камедыя рэжысёра Рыгора Аляксандрава, прэм'ера якой адбылася 24 красавіка 1938 года.
## Сюжэт 
Падзеі фільма разгортваюцца вакол невялікай правінцыйнай трупы артыстаў з горада Мелкаводска, якія накіроўваюцца ў Маскву на конкурс мастацкай самадзейнасці пад назвай «Маскоўская музычная Алімпіяда».

Катэгорыя:Фільмы студыі «Масфільм»
Катэгорыя:Фільмы СССР
Катэгорыя:Чорна-белыя фільмы
Катэгорыя:Фільмы СССР 1938 года
Крынічнік выпрасаваны

**Крынічнік выпрасаваны**, **Крынічнік зграбны** (*Veronica polita*)&nbsp;— аднагадовая травяністая расліна, від роду  сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Сцёблы слабыя, тонкія, ляжачыя, узыходзячыя, густа аблісцвенныя, 10-25&nbsp;см вышынёй.

Лісце на кароткіх хвосціках, круглява-сэрцападобнае да зваротнаяйкападобнага, 7-9 (10) мм даўжынёй, 6-7&nbsp;мм шырынёй, амаль трохкутнае, пры аснаванні ўсечанае, круглявае або сэрцападобнае, таўставатае, голае або рассеяна валасістае.

Кветкі па адной на доўгіх кветаножках, у пазухах звычайнага або трохі паменшанага лісця. Чашачка глыбока чатырохраздзельная. Вяночак інтэнсіўна блакітны або сіні, з пурпурным зевам 5-8&nbsp;мм у дыяметры, трохі даўжэй чашачкі або роўны ёй. Тычынкі карацей вяночка, выгнутыя.

Плод&nbsp;— каробачка, трохі ўздутая, амаль круглявая або пупышкападобная.

## Распаўсюджанне 
Від распаўсюджаны ў Еўропе, Азіі, Афрыцы, Паўночнай і Паўднёвай Амерыцы. Ва Украіне сустракаецца паўсюдна, расце на адкрытых месцах, і сярод хмызнякоў.

## Таксанамія 
Від **Крынічнік выпрасаваны** ўваходзіць у род  сямейства  парадку .

## Літаратура 
* Определитель высших растений Украины / Акад. наук Украинской ССР; Ин-т ботаники им. Н. Г. Холодного; Редкол.: Ю. Н. Прокудин, Д. Н. Доброчаева, Б. В. Заверуха, В. И. Чопик; Авт.: М. И. Котов, Ю. Н. Прокудин, А. И. Барбарич и др. — 2-е изд., стереот., с незначительными доп. и исправлениями. — К. : Фитосоциоцентр, 1999. — 548 с. — .
* 

## Спасылкі 
* Wayside Speedwell (Veronica polita) 

Катэгорыя:Флора Еўропы
Катэгорыя:Крынічнік
Бой пад Хашамам (2018)

**Бой пад Хашамам (Хушамам)**, у раёне газавых радовішчаў Хашам (Хушам) і Ат-Табія (правінцыя Дэйр-эз-Зор) — узброены інцыдэнт падчас грамадзянскай вайны ў Сірыі, першае буйное сутыкненне паміж заходняй кааліцыяй, якую ўзначальвалі ЗША, і «Сірыйскімі дэмакратычнымі сіламі» (СДС) з аднаго боку і ўзброенымі фарміраваннямі, якія выступалі на баку сірыйскага ўрада, — з другога. Бой адбыўся ў ноч з 7 на 8 лютага 2018 года.

Канфлікт разгарнуўся тады, калі батальённая тактычная група (узмоцнены батальён) са складу сілаў, якія выступалі на баку сірыйскага ўрада, што мела мэтай захоп газаперапрацоўчага завода, размешчанага на тэрыторыі, якая знаходзілася пасля разгрому «Ісламскай дзяржавы» пад кантролем СДС, падвергнулася масіраваным авіяцыйным і артылерыйскім ударам узброеных сіл ЗША. Гэта прывяло да шматлікіх страт, у тым ліку сярод уваходзячых у склад праўрадавага фарміравання расійскіх кантрактнікаў з так званай групы Вагнера.

14 лютага на пасяджэнні Савета Бяспекі ААН Расія і ЗША далі дыяметральна супрацьлеглыя ацэнкі інцыдэнту. Прадстаўнік Расійскай Федэрацыі пры ААН Васіль Нябензя заявіў, што авіяўдар па сірыйскіх сілах быў нічым не справакаваны, тады як яго амерыканская калега Нікі Хэйлі сцвярджала, што дзеянні заходняй кааліцыі ўяўлялі сабой самаабарону, адлюстраванне нападу на падтрыманыя кааліцыяй апазіцыйныя сірыйскія фарміраванні.

Катэгорыя:ПВК «Вагнер»
Катэгорыя:Бітвы грамадзянскай вайны ў Сірыі
Катэгорыя:Бітвы паводле алфавіта
Катэгорыя:Бітвы ЗША
Катэгорыя:Падзеі 7 лютага
Катэгорыя:Падзеі 8 лютага
Катэгорыя:Люты 2018 года
Катэгорыя:Канфлікты 2018 года
Касцёл Маці Божай Каралевы Свету (Жлобін)

**Касцёл Маці Божай Каралевы Свету** — мураваны каталіцкі храм у горадзе Жлобіне Гомельскай вобласці. Касцёл належыць да парафіі Святога Казіміра, але названы ў гонар Маці Божай Каралевы Свету з перспектывай магчымай рэгістрацыі аднайменнай каталіцкай парафіі.

## Гісторыя 
Парафія адноўлена ў 1990 годзе. У 1991 годзе сюды на сталую працу прыехаў ксёндз Ян Саламон (рэктар Міждыяцэзіяльнай вышэйшай духоўнай семінарыі ў Пінску). У пачатку 1992 года парафія намагалася вярнуць будынак старога касцёла, зараз у ім Жлобінскі гісторыка-краязнаўчы музей.

У 1996 годзе пробашчам у Жлобіне прызначаны ксёндз Леанард Акалатовіч.

23 чэрвеня 1996 года будынак магазіна № 23 горада Жлобіна перайшоў ва ўласнасць парафіі і быў капітальна перабудаваны. Першая літургія адбылася на Куццю 24 снежня 1996 года. 13 верасня 1998 года жлобінскую парафію наведаў кардынал Казімір Свёнтак.

18 снежня 2011 года пляц пад будаўніцтва касцёла (раён аквапарка) асвяціў Мітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч. 18 чэрвеня 2016 года адбылося ўрачыстае асвячэнне касцёла Маці Божай Каралевы Свету. Асвячаў біскуп Пінскі Антоній Дзям’янка.

## Архітэктура 
Вышыня касцёла са шпілем — 36 метраў, пабудаваны ў гатычным стылі. Аўтар праекта В. Катэрлі.

Roman Catholic church in Zhlobin - panoramio.jpg
St. Kazimir Catholic church - panoramio.jpg
St. Kazimir church - detail - panoramio.jpg 

## Спасылкі 
* парафія Святога Казіміра на Catholic.by

 
Катэгорыя:Касцёлы Жлобінскага раёна
Катэгорыя:Славутасці Жлобіна
Катэгорыя:Касцёлы Пінскай дыяцэзіі
Катэгорыя:2016 год у Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 2016 годзе
Ордэн Мадарскага вершніка

**Ордэн Мадарскага вершніка** () — узнагарода колішняй НРБ і сённяшняй Балгарыі, быў упершыню ўведзены 4 жніўня 1966 года. Пасля падзення камуністычнага рэжыму ў Балгарыі, ордэн быў захаваны, як палітычна нейтральны. Ім узнагароджваюцца балгарскія і замежныя грамадзяне за асабліва вялікія заслугі ва ўстанаўленні, умацаванні і развіцці двухбаковых стасункаў з Рэспублікай Балгарыя.

## Гісторыя 
### Народная Рэспубліка Балгарыя 
Ордэн быў уведзены наказам Прэзідыума V Нацыянальнага сходу 4 жніўня 1966 г.

Усе ўзнагароды з сістэмы ўзнагароджанняў НРБ, за выключэннем ордэнаў Стара-планіны, Мадарскага вершніка і Ордэна руж, былі адменены папраўкай у дэкрэце № 1094 ад 21 сакавіка 1991 г. 7-м Вялікім нацыянальным сходам.

### Рэспубліка Балгарыя 
Ордэн Мадарскага вершніка — трэці па велічыні ва ўзнагароднай сістэме Рэспублікі Балгарыя. Ён быў зацверджаны Законам аб ордэнах і медалях Рэспублікі Балгарыя 13 чэрвеня 2003 г. (апублікаваны, ГД № 54).

Узнагароджанне ордэнам Мадарскага вершніка — прэрагатыва Прэзідэнта Рэспублікі Балгарыя.

## Палажэнне аб узнагародзе 

Ордэнам Мадарскага вершніка ўзнагароджваюцца замежныя і балгарскія грамадзяне за асабліва вялікія заслугі ва ўсталяванні і развіцці двухбаковых зносін з Рэспублікай Балгарыя:

# дыпламатычныя прадстаўнікі, акрэдытаваныя ў Рэспубліцы Балгарыя, і балгарскія дыпламатычныя прадстаўнікі, акрэдытаваныя ў іншых краінах;
# замежныя і балгарскія грамадскія дзеячы і ваенныя асобы.

Стужка ордэна Мадарскага вершніка мае колеры нацыянальнага балгарскага сцяга. Ордэн мае дзве ступені — першую і другую, і дзве катэгорыі — без мячоў (уручаецца грамадзянскім асобам) і з мячамі (уручаецца ваенным асобам):

# першая ступень: мініяцюрны малюнак Мадарскага вершніка зверху разеткі з залатымі промнямі; носіцца на шыі;
# другая ступень: мініяцюрны малюнак Мадарскага вершніка зверху разеткі з срэбнымі промнямі; носіцца на шыі.

## Знакі ордэна 
## Гл. таксама 
* Узнагароды Балгарыі
* Ордэн «За грамадзянскія заслугі» 
*Ордэн «За ваенныя заслугі»

## Спасылкі 
* Закон за ордените і медалите на Република България, 21 мая 2004 года (сучаснае палажэнне)  

Катэгорыя:Узнагароды Балгарыі
Крынічнік плюшчалісты

**Крынічнік плюшчалісты** (*Veronica hederifolia*)&nbsp;— аднагадовая травяністая расліна, від роду  сямейства . Лекавая расліна.

## Батанічнае апісанне 
Сцябло ляжачае або прыпаднятае, ля аснавання вельмі галінастае, 10-30&nbsp;см вышынёй, з доўгімі бакавымі парасткамі.

Лісце круглявае, чарашковае, пры аснаванні трохі сэрцападобнае, спераду&nbsp;— з 3-5 (7) з лопасцямі.

Кветкі няправільныя, двухполыя, бэзавыя або сінія, адзінкавыя, у пазухах лісця; вяночак карацей чашачкі.

Плод&nbsp;— каробачка. Цвіце ў красавіку&nbsp;— чэрвені.

## Распаўсюджанне 
Від распаўсюджаны ў Еўропе, Азіі, Афрыцы і ў Паўночнай Амерыцы. Ва Украіне сустракаецца паўсюдна, акрамя Карпат, расце на камяністых схілах, у зарасніках кустоў, у садах, каля дарог.

## Таксанамія 
Від **Крынічнік плюшчалісты** ўваходзіць у род  сямейства  парадку .

## Літаратура 
* Определитель высших растений Украины / Акад. наук Украинской ССР; Ин-т ботаники им. Н. Г. Холодного; Редкол.: Ю. Н. Прокудин, Д. Н. Доброчаева, Б. В. Заверуха, В. И. Чопик; Авт.: М. И. Котов, Ю. Н. Прокудин, А. И. Барбарич и др. — 2-е изд., стереот., с незначительными доп. и исправлениями. — К. : Фитосоциоцентр, 1999. — 548 с. — .

## Спасылкі 
* Вероніка плющолиста (Veronica hederifolia L.) //Аграрна енциклопедія
* Крынічнік плюшчалісты (Veronica hederifolia L.)
* Крынічнік плюшчалісты 

Катэгорыя:Лекавыя расліны
Катэгорыя:Флора Еўропы
Катэгорыя:Крынічнік
Прыгоды Бураціна

**«Прыгоды Бураціна»** () — савецкі двухсерыйны музычны тэлевізійны фільм паводле матываў казкі Аляксея Талстога, зняты на кінастудыі «Беларусьфільм».

## Сюжэт 
Старому сталяру Джузэпэ па мянушцы «Шызы нос» трапляецца палена, з якога ён збіраецца зрабіць ножку для стала. Палена запішчала чалавечым голасам, і Джузэпэ падарыў яго свайму сябру, шарманшчыку Карла, каб той выразаў драўляную ляльку. Карла зрабіў ляльку, назваўшы яе Бураціна.

## У ролях 
* Дзмітрый Іосіфаў — *Бураціна*
* Таццяна Працэнка — *Мальвіна*
* Раман Столкарц — *П’еро*
* Томас Аўгусцінас — *Артамон*
* Рыгор Светларусаў — *Арлекін*
* Мікалай Грынько — *тата Карла*
* Юрый Кацін-Ярцаў — *Джузэпэ (ён жа Шызы Нос)*
* Рына Зялёная — *чарапаха Тарціла*
* Уладзімір Этуш — *Карабас-Барабас*
* Ралан Быкаў — *кот Базіліа*
* Алена Санаева — *ліса Аліса*
* Уладзімір Басаў — *Дурамар*
* Баадур Цуладзэ — *гаспадар карчмы «Трох печкуроў»*

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы студыі «Беларусьфільм»
Катэгорыя:Фільмы СССР
Катэгорыя:Фільмы СССР 1975 года
Крынічнік даўгалісты

**Крынічнік даўгалісты** (*Veronica longifolia*) — адна- або двухгадовая травяністая расліна, від роду  сямейства . Лекавая расліна.

## Назва 
Крынічнік даўгалісты, турэчынка, бурачнік, падхлоп, расходнік, шалфей баравы.

## Батанічнае апісанне 
Сцябло прамое або ўзыходзячае, голае або коратакаапушанае, 20-30 см вышынёй.

Лісце супраціўнае, чарашковае, падоўжана-пірамідальнай формы, двойчывострапілаватае.

Кветкі двухполыя, няправільныя, у густых гронках (адна верхавінная і некалькі бакавых). Вяночак чатырохраздзельны, інтэнсіўна-сіні.

Плод — каробачка. Цвіце ў ліпені — жніўні.

## Распаўсюджанне 
Від распаўсюджаны ў Еўропе і Азіі. Ва Украіне сустракаецца на большай частцы тэрыторыі, акрамя Крыму і стэпу, расце на лугах, у зарасніках кустоў і па берагах рэк.

## Таксанамія 
Від **Крынічнік даўгалісты** ўваходзіць у род  сямейства  парадку .

## Літаратура 
* Определитель высших растений Украины / Акад. наук Украинской ССР; Ин-т ботаники им. Н. Г. Холодного; Редкол.: Ю. Н. Прокудин, Д. Н. Доброчаева, Б. В. Заверуха, В. И. Чопик; Авт.: М. И. Котов, Ю. Н. Прокудин, А. И. Барбарич и др. — 2-е изд., стереот., с незначительными доп. и исправлениями. — К. : Фитосоциоцентр, 1999. — 548 с. — .

## Спасылкі 
* Крынічнік даўгалісты
* Veronica longifolia

Катэгорыя:Лекавыя расліны
Катэгорыя:Флора Еўропы
Катэгорыя:Крынічнік
Крынічнік цьмяны

**Крынічнік цьмяны** (*Veronica opaca*)&nbsp;— аднагадовая травяністая расліна, від роду  сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Сцёблы вышынёй 5-30&nbsp;см, ляжачыя, тонкія, простыя ці галінастыя.

Лісце цьмянае, матава-зялёнае, амаль круглява-яйкападобнае, пры аснаванні амаль сэрцападобнае, з вельмі кароткімі хвосцікамі, па краі буйна зубчаста-пілаватае, з абодвух бакоў апушанае.

Кветкі па адной у пазухах звычайнага лісця, на доўгіх кветаножках. Чашачка глыбока чатырохраздзельная; долі чашачкі густа апушаныя, яйкападобныя або даўгавата-яйкападобныя, амаль лапаткавыя, тупыя, даўжэй каробачкі, густа сера-валасістыя; вяночак блакітны або сіні, дыяметрам 3-4&nbsp;мм, перавышае чашачку або амаль роўны ёй. Тычынкі прымацаваныя ў зеве вяночка.

Плод&nbsp;— каробачка, шырынёй каля 6&nbsp;мм, даўжынёй 3-4&nbsp;мм, круглява зваротна-сэрцападобная або пупышкападобная, выпуклая і трохі сціснута па баках.

## Распаўсюджанне 
Від распаўсюджаны ў Еўропе. Ва Украіне сустракаецца ў Валынскай, Ровенскай, Жытомірскай і Харкаўскай абласцях, расце на палях.

## Таксанамія 
Від **Крынічнік цьмяны** ўваходзіць у род  сямейства  парадку .

## Спасылкі 
* Veronica opaca -new for Turkey&nbsp;and new Turkish records of V. hispidula ubsp. ixodes

## Літаратура 
* Определитель высших растений Украины / Акад. наук Украинской ССР; Ин-т ботаники им. Н. Г. Холодного; Редкол.: Ю. Н. Прокудин, Д. Н. Доброчаева, Б. В. Заверуха, В. И. Чопик; Авт.: М. И. Котов, Ю. Н. Прокудин, А. И. Барбарич и др. — 2-е изд., стереот., с незначительными доп. и исправлениями. — К. : Фитосоциоцентр, 1999. — 548 с. — .

Катэгорыя:Флора Еўропы
Катэгорыя:Крынічнік
Крынічнік сіваваты

**Крынічнік сіваваты** (*Veronica incana*)&nbsp;— шматгадовая травяністая расліна, від роду  сямейства . Дэкаратыўная расліна.

## Батанічнае апісанне 
Сцябло 20-40 см вышынёй.

Лісце шырокаланцэтнае, з абодвух бакоў бела-лямцавае, размешчана супратыўна, агульны тон раслін серабрыста-шэры.

Суквецці густыя, зверху, гронкападобныя, да 5 см даўжынёй. Кветкі сінія.

Цвіце ў ліпені-жніўні.

## Распаўсюджанне 
Від распаўсюджаны ў Еўропе і Азіі. Ва Украіне сустракаецца ў Закарпацці і на Палессі, радзей у Крыме і лесастэпе, расце на камяністых схілах, у лясах.

## Таксанамія 
Від **Крынічнік сіваваты** ўваходзіць у род  сямейства  парадку .

## Літаратура 
* Определитель высших растений Украины / Акад. наук Украинской ССР; Ин-т ботаники им. Н. Г. Холодного; Редкол.: Ю. Н. Прокудин, Д. Н. Доброчаева, Б. В. Заверуха, В. И. Чопик; Авт.: М. И. Котов, Ю. Н. Прокудин, А. И. Барбарич и др. — 2-е изд., стереот., с незначительными доп. и исправлениями. — К. : Фитосоциоцентр, 1999. — 548 с. — .

## Спасылкі 
* Veronica spicata incana Silver Sea
* Крынічнік сіваваты (Veronica incana L.)

Катэгорыя:Дэкаратыўныя расліны
Катэгорыя:Флора Еўропы
Катэгорыя:Крынічнік
Крынічнік шчытковы

**Крынічнік шчытковы** (*Veronica scutellata*) — від кветкавых раслін роду  сямейства , распаўсюджаны ў Паўночным паўшар’і.

## Назва 
Крынічнік шчытковы, утоўнік, ужоўнік.

## Апісанне 
Шматгадовыя травяністыя расліны з паўзучымі карэнішчамі вышынёй 10—50 см. Сцёблы ад узыходзячых да прамых, голыя або часам валасатыя. Лісце супраціўнае; пласціны ад вузка эліптычных да лінейных, з цэлымі бакамі або дробназубчастыя, часта карычняватыя або чырванаватыя, асабліва ўнізе. Суквецці — слабыя гронкі. Кветкі: вяночкі ад бледна-сініх да фіялетавых, часам белыя, з прожылкамі, 5—6 мм шырынёй, 4-лопасцевыя, у форме колы, кароткатрубкавыя; чашачка 4-лопасцевая, лопасці могуць мець ці не мець залозістыя валасінкі; тычынак 2. Плады — сэрцападобныя капсулы, пляскатыя, даўжынёй 4 мм, даўжэйшыя за чашачку, могуць мець або не мець залозістыя валасінкі.

## Распаўсюджанне 
Паўночная Афрыка (Алжыр); Азія (Арменія, Азербайджан, Расія, Казахстан, Турцыя); Еўропа (Беларусь, Эстонія, Латвія, Літва, Малдова, Украіна, Аўстрыя, Бельгія, Чэхія, Германія, Венгрыя, Нідэрланды, Польшча, Славакія, Швейцарыя, Данія, Фінляндыя, Ісландыя, Ірландыя, Нарвегія, Швецыя, Вялікабрытанія, Індыя, Балгарыя, Харватыя, Грэцыя, Румынія, Сербія, Славенія, Францыя, Партугалія, Іспанія); Паўночная Амерыка (Канада, ЗША). Насяляе гразевыя і гліняныя берагі, схільныя да затаплення гідратэхнічныя лугі, лужыны, сажалкі, канавы, вільготныя месцы раскопак, палі, паравыя палі.

Ва Украіне расце на сырых лугах, па краях балот і азёр, забалочаных берагах рэк — у большай частцы Украіны, але ў стэпе рэдкі; у горным Крыме (Караголь, возера на гары Кастэль пад Чатыр-Дагам) вельмі рэдкі.

## Галерэя 

Veronica scutellata sl9.jpg|
Veronica scutellata sl10.jpg|
Veronica scutellata sl11.jpg|
Veronica scutellata Sturm35.jpg|

## Спасылкі 
* 
* Germplasm Resources Information Network (GRIN) 
* Euro+Med Plantbase 
* NatureGate 

Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1753 годзе
Катэгорыя:Флора Паўночнай Амерыкі
Катэгорыя:Флора Еўразіі
Катэгорыя:Крынічнік
Гнаявік белы

**Гнаяві́к белы**, **гнаявік, благушка** — .

## Батанічнае апісанне 
Пладовае цела грыба, спачатку пакрытае агульным пакрывалам, — шапка на ножцы. Шапка 3—6 см у дыяметры, вузка-яйцападобная або цыліндрычная, потым званочкавай формы, паласатая, пакрытая густымі лускавінкамі, якія часам адсутнічаюць па краі. Колер шапкі белы, на бугарку — аліўкава-бураваты. Мякаць тонкая, белая, хутка чарнее і расплываецца каплямі вадкасці чарнільна-чорнага колеру. Пласцінкі свабодныя, белага колеру, крыху ружаватыя па краі, потым чарнеюць і разам з шапкай расплываюцца. Ножка цыліндрычная, даўжынёй 12—14 см і 1—3 см у дыяметры, белая, з белым рухомым кальцом, часам патоўшчаная ў ніжняй частцы. Споры гладкія, чорнага колеру.

## Распаўсюджанне 
Грыб расце на рыхлай, добра ўгноенай глебе, на пашах, агародах, у садах і парках, на ўзлесках і лугах. Пладовыя целы з’яўляюцца ў верасні—кастрычніку. Сустракаецца групамі і паасобку.

## Выкарыстанне 
Малавядомы ядомы грыб. Можа спажывацца ў маладым узросце, да з’яўлення прыкмет пачарнення тканак.

## Літаратура 
*  — С. 91.
* 
* *Сержанина Г. И.* Шляпочные грибы Белоруссии. — Минск: Наука и техника, 1984.

Катэгорыя:Шампіньёнавыя
Катэгорыя:Ядомыя грыбы
Катэгорыя:Грыбы Еўразіі
Катэгорыя:Грыбы на марках
Каўказская паланянка, або Новыя прыгоды Шурыка

**«Каўказская паланянка, або Новыя прыгоды Шурыка»** () — савецкі мастацкі фільм, зняты Леанідам Гайдаем. Сцэнарый напісаны Якавам Касцюкоўскім і Марысам Слабадскім пры ўдзеле рэжысёра.

## Сюжэт 
Студэнт Шурык, які адправіўся ў адну з горных рэспублік збіраць фальклор, улюбляецца ў сімпатычную Ніну — спартсменку, выдатніцу, камсамолку і проста прыгажуню. Аднак банда з трох чалавек выкрадае дзяўчыну, каб гвалтоўна выдаць замуж. Шурык адважна кідаецца вызваляць каўказскую паланянку.

## У ролях 
* Аляксандр Дзям’яненка — Шурык
* Наталля Варлей — Ніна
* Уладзімір Этуш — Саахаў
* Фрунзэ Мкртчан — Джабраіл
* Руслан Ахметаў — Эдзік
* Георгій Віцын — Баязлівец
* Юрый Нікулін — Балбес
* Яўген Маргуноў — Бывалы

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Фільмы СССР
Катэгорыя:Кінакамедыі СССР
Катэгорыя:Фільмы студыі «Масфільм»
Кур’ер (фільм, 1986)

**«Кур’ер»** () — савецкі трагікамедыйны мастацкі поўнаметражны каляровы фільм часоў перабудоўчага СССР па аднайменнай аповесці Карэна Шахназарава. Фільм зняты творчым аб’яднаннем камедыйных і музычных фільмаў на кінастудыі «Масфільм» у 1986 годзе. Прэм’ера адбылася 29 снежня 1986 года.

## Сюжэт 
Масква, 1986 год. Малады чалавек з імем Іван, які толькі што скончыў школу, праваліў экзамен у інстытут, куды ён не вельмі і імкнуўся, і пачынае сваю працоўную біяграфію, паступіўшы на пасаду кур’ера ў часопісе «Пытанні пазнання».

## У ролях 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы СССР
Катэгорыя:Фільмы студыі «Масфільм»
Крынічнік Дылена

**Крынічнік Дылена** (*Veronica dillenii*) — аднагадовая травяністая расліна, від роду  сямейства .

## Распаўсюджанне і экалогія 
Заходняя Еўропа: Францыя, Швейцарыя, былая ГДР, Аўстрыя, Венгрыя, Чэхаславакія, Польшча; тэрыторыя былога СССР: у Еўрапейскай часткі ад заходняй мяжы да ракі Хапёр на усходзе, не заходзіць паўночней Літвы, паўднёвай часткі Беларусі, вярхоўяў ракі Северскі Данец і Варонежа, адсутнічае ў Крыме і ва многіх раёнах Заходняй Украіны, на Каўказе — толькі ў раёне Пяцігорска і ў вярхоўях Кубані, у азіяцкай часткі ў ваколіцах Орска, вярхоўях Эмбы, Казахскім драбнасопачніку, Тарбагатае, Рудным Алтаі.

Расце па сухіх лугах, у хваёвых лясах, на палях, на камяністых схілах.

## Батанічнае апісанне 
Сцёблы вышынёй 10-20 см, прамыя, залозістыя, у ніжняй частцы кучарава валасістыя, вышэй адагнута апушаныя, заканчваюцца суквеццем, у верхняй частцы пераважна галінаваныя.

Сярэдняе сцябловае лісце глыбока 5—7-пёрыстараздзельнае, з больш буйной канчатковай доляй, пры аснаванні клінаватыя. Верхняе сцябловае— суцэльнае, ланцэтна-лінейнае. Прыкветнае— лінейнае, цэльнакрайняе, значна адрозніваецца ад сцябловага лісця.

Кветкі ў шматкветкавыя друзлых і кароткіх гронкападобных суквеццях, на кароткіх кветаножках карацей чашачкі і прыкветкаў. Чашачка перавышае каробачку, з няроўнымі ланцэтнымі долямі, з рэдкімі залозістымі валасінкамі; вяночак роўны чашачцы, блакітны або цёмна-сіні, дыяметрам 4,5—5 см, верхняя лопасць шырокая, круглява-пупышкападобная, ніжняя лопасць ланцэтная, дзве бакавыя шырокаяйкападобныя.

Каробачка круглява зваротна-сэрцападобная, з 18-26 насенінамі, на верхавіне з неглыбокім выманнем, з рэдкімі залозістымі валасінкамі. Насенне пляскатае, у абрысе яйкападобнае, шчытападобнае, даўжынёй 1 мм, шырынёй 0,75 мм.

## Таксанамія 
Від **Крынічнік Дылена** ўваходзіць у род  сямейства  парадку .

## Літаратура 
* 
* *Еленевский А. Г.* Систематика и география вероник СССР и прилежащих стран. — М.: Наука, 1978. — С. 199—200. — 259 с.

Катэгорыя:Пустазелле
Катэгорыя:Таксоны раслін, названыя ў гонар людзей
Катэгорыя:Флора Еўразіі
Катэгорыя:Крынічнік
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1769 годзе
Джон Ратледж

**Джон Ратледж** (; 17 верасня 1739, Чарлстан, Паўднёвая Караліна — 21 чэрвеня 1800, там жа) — амерыканскі палітык.

Катэгорыя:Галоўныя суддзі ЗША
Ордэн Стара-планіны

**Ордэн Стара-планіны** () — найвышэйшая ўзнагарода Рэспублікі Балгарыя. Ім ўзнагароджваюцца палітычныя, грамадскія, спартыўныя і інакшыя дзеячы Балгарыі і замежных дзяржаў.

## Палажэнне аб узнагародзе 

Ордэнам узнагароджваюцца:

# Балгарскія грамадзяне — кіраўнікі дзяржавы і ўрада, міністры, палітычныя і грамадскія дзеячы, дзеячы культуры, вайскоўцы і прадстаўнікі духавенства, якія маюць выдатныя заслугі перад Балгарыяй.
# Замежныя грамадзяне — кіраўнікі дзяржаў і ўрадаў, міністры, палітычныя і грамадскія дзеячы, дзеячы культуры маюць выключныя заслугі ў развіцці двухбаковых зносінах з Балгарыяй і за развіццё міжнароднага супрацоўніцтва, умацаванне бяспекі і міру паміж народамі, а таксама тыя, хто мае заслугі ў справе абароны правоў і свабод чалавека.

## Гісторыя 
Ордэн Стара-планіны быў заснаваны 4 жніўня 1966 года ўказам № 606 Прэзідыума Народнага сходу НРБ для ўзнагароджання кіраўнікоў замежных дзяржаў, прэм’ер-міністраў, міністраў, дыпламатаў, палітычных, культурных і грамадскіх дзеячаў, замежных грамадзянаў і вайскоўцаў, за ўмацаванне сяброўскіх адносін з балгарскай дзяржавай. Пасля скасавання ўзнагароднай сістэмы НРБ, у сакавіку 1991 года, ордэн працягнуў сваё існаванне. У адпаведнасці з Законам «Аб ордэнах і медалях Рэспублікі Балгарыя» ад 30 чэрвеня 1994 года, ордэнам узнагароджваюцца балгарскія і замежныя грамадзяне за выдатныя заслугі перад Рэспублікай. Першымі узнагароджанымі сталі 27 гульцоў і трэнераў нацыянальнай зборнай па футболе.

## Апісанне 
Ступені ордэна Стара-планіны:

# Ордэн Стара-планіны можа быць са стужкай ці без яе.
# Ордэн Стара-планіны са стужкай не мае ступеней і носіцца з зоркай.
# Ордэн Стара-планіны без стужкі мае дзве ступені — 1-ю і 2-ю, і дзве катэгорыі — з мячамі (для ўзнагароджвання вайскоўцаў) і без мячоў (для ўзнагароджвання грамадзянскіх асоб):

## Знакі ордэна 

Файл:Орден «Стара планина» с лента.jpg|Ордэн Стара-планіны са стужкай
Файл:Орден «Стара планина» с лента (звезда на ордена).jpg|Зорка ордэна са стужкай
Файл:Орден «Стара планина» без лента I степен (без мечове).jpg|Ордэн Стара-планіны 1-й ступені
Файл:Орден «Стара планина» без лента I степен (с мечове).jpg|Ордэн Стара-планіны 1-й ступені, з мячамі
Файл:Орден «Стара планина» без лента II степен (без мечове).jpg|Ордэн Стара-планіны 2-й ступені
Файл:Орден «Стара планина» без лента II степен (с мечове).jpg|Ордэн Стара-планіны 2-й ступені, з мячамі

## Асаблівасці ўзнагароджвання ордэнам са стужкай 
Узнагароджваюцца кіраўнікі замежных дзяржаў і ўрадаў, і як вынятак, грамадзяне Балгарыі. Ордэн носіцца на плечавой стужцы з зоркай на грудзіне.

## Вядомыя ўзнагароджаныя 
* Нікалае Чаўшэску
* Садам Хусейн
* Кандаліза Райс
* Дылма Русеф
* Ілія Мінеў
* Енча Піронкаў
* Валя Балканская

## Гл. таксама 
* Узнагароды Балгарыі
* Ордэн Святых Кірыла і Мяфодзія

## Спасылкі 
* Закон за ордените і медалите на Република България, 21 мая 2004 года (сучаснае палажэнне)  

Катэгорыя:Вышэйшыя дзяржаўныя ўзнагароды
Катэгорыя:Узнагароды Балгарыі
Пра Чырвоную Шапачку

**«Пра Чырвоную Шапачку»** () — двухсерыйны музычны тэлефільм па матывам казкі Шарля Перо рэжысёра Леаніда Нячаева.

## Сюжэт 
У ваўка, забітага дрывасекамі, аказваецца, былі маці, малодшы брат, сын і сябар. Маці-ваўчыца лічыць, што за смерць яе сына абавязкова трэба адпомсціць людзям, і вельмі сумуе па часах, калі пры яе сыне ўсё ў страху жылі, і лес непадзельна належаў ваўкам. У выніку яна угаворвае благога, сябра сям’і, адпомсціць людзям — за ўзнагароджанне, і ўзяць з сабой яе малодшага сына Талстога, нясмелага і які пакутуе ад лішняга вагі, каб дасведчаны ў разбоі худы зрабіў з яго ваўка.

## У ролях 
* Яна Паплаўская — *Чырвоная Шапачка*
* Рына Зялёная — *Бабуля*
* Яўген Еўсцігнееў — *Астролаг*
* Уладзімір Басаў — *худы воўк*
* Мікалай Трафімаў — *тоўсты воўк*
* Галіна Волчак — *ваўчыца*
* Ралан Быкаў — *паляўнічы*
* Стэфанія Станюта — *першая злая старая*
* Марыя Барабанова — *другая злая старая*
* Марыя Вінаградава — *трэцяя злая старая* 
* Юрый Бялоў — *дзед*
* Аляксандра Дарохіна — *маці дзіцяці*
* Георгій Георгі — *бацька дзіцяці*
* Дзіма Іосіфаў — *ваўчаня*
* Ігар Сарокін — *пастушок, унук злых старых* 
* Іна Сцяпанава — *капрызнае дзіця* 
* Міхаіл Васільеў — *стары лесаруб* 
* Расціслаў Шмыроў — *доктар* 
* Міхаіл Пятроў — *лесаруб* 
* Валянцін Букін — *слуга* 
* А. Іваноў — *слуга* 
* Аляксандр Іваноўскі — *слуга* 
* Галіна Камарова — *маці Чырвонай Шапачкі*

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы студыі «Беларусьфільм»
Катэгорыя:Фільмы СССР
Катэгорыя:Фільмы СССР 1977 года
Дзяржаўная граніца

**«Дзяржаўная граніца»** () — савецкі шматсерыйны гісторыка-прыгодніцкі тэлевізійны мастацкі фільм, зняты на кінастудыі «Беларусьфільм» у 1980—1988 гадах, які распавядае пра службу савецкіх памежнікаў. Дзеянне адбываецца ў перыяд з 1917 па канец 1980-х гадоў і разгортваецца на тэрыторыі СССР ад Далёкага Усходу да заходніх межаў.
## Сюжэт 
Серыял складаецца з васьмі фільмаў, аб’яднаных галоўнымі дзеючымі асобамі. Кожная серыя прысвечана падзеям у пэўны перыяд станаўлення і развіцця савецкай пагранічнай службы.
### Фільм 1: Мы наш, мы новы... (1980) 
### Фільм 2: Мірнае лета 21-ага года (1981) 
### Фільм 3: Усходні рубеж (1982) 
### Фільм 4: Чырвоны песок (1984) 
### Фільм 5: Год сорак першы (1986) 
### Фільм 6: За парогам перамогі (1987) 
### Фільм 7: Салёны вецер (1988) 
### Фільм 8: На далёкім памежжы (1988) 
## У ролях 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы СССР
Катэгорыя:Фільмы студыі «Беларусьфільм»
Сяргей Сяргеевіч Корчык

**Сяргей Сяргеевіч Корчык** (нар. , с. Хінель, Сеўскі раён, Бранская вобласць, РСФСР) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў у 1960 годзе Беларускі політэхнічны інстытут (выкладчыкі У. А. Чантурыя, В. І. Гусеў, Г. У. Заборскі і інш.). Член Саюза архітэктараў з 1963 года. У 1960—1966 гадах архітэктар, старэйшы архітэктар, кіраўнік групы Белпрампраекта Дзяржбуда БССР; у 1966—1968 гадах галоўны архітэктар праектаў аддзела тэхнічнай эстэтыкі ПКБ Мінсельбуда БССР; у 1968—1994 гадах галоўны архітэктар, кіраўнік брыгады, галоўны архітэктар аддзела Белдзіпрахарчпрама Мінхарчпрама СССР;  шматпавярховы склад на маслатлушчкамбінаце ў Ленінградзе (1969—1971); хлебазаводы ў Вільнюсе (1972), Мінску (1977), Каўнасе (1961), Жодзіне (1988), Унечы Бранская вобласці (1989); пашырэнне вытворчасці на кандытарскай фабрыцы «Чырвоны Мазыранін» у Нароўлі (1989); комплекс харчовых прадпрыемстваў у прамвузле «Дражня» Мінска (1971-78); інтэр'еры і праместэтыка на хлебазаводзе (1971—1973),  цэх «Пепсі-Кола» з лёгкіх металічных канструкцый фінскай пастаўкі на ліманадным заводзе ў Таліне (1979); буйныя комплексы піваварных заводаў ва Уцяне, Літва (1971-80), Барнауле (1971-84) на чэшскім абсталяванні; рэканструкцыя піваварнага завода «Беларусь» (цяпер «Аліварыя») у Мінску з будаўніцтвам шматпавярховага корпуса адміністрацыйных, бытавых і інжынерных службаў (1986-89); цэх дзіцячага харчавання на кансервавым заводзе ў Хойніках Гомельскай вобласці (1985, не ажыццёўлены), агароднінны цэх з адміністрацыйна-бытавым корпусам на кансервавым заводзе ў Барысаве (1979-85), буйны бульбаперапрацоўчы завод з вытворчасцю сухога бульбянога пюрэ на імпартным (ФРГ) абсталяванні ў г.п. Пагар Бранскай вобласці (1987-90); пашырэнне макароннай фабрыкі за кошт будаўніцтва цэха макаронных вырабаў на італьянскім абсталяванні ў Барысаве (1983-85); рэканструкцыя Мінскага маргарынавага завода з арганізацыяй вытворчасці наліўнога маргарыну — вытворчы корпус са складам—халадзільнікам (1989); інтэр’еры з распрацоўкай убудаванай мэблі будынка Мінсельбуда БССР у Мінску (1966-68), інтэр’еры і раздзел «Прамэстэтыка» на хлебазаводзе ў Таліне (1971-73), інтэр’еры ўваходнай групы і вестыбюля праектнага інстытута Белдзіпрахарчпрам (1993).

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Брэста
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Брыльянтавая рука

**«Брыльянтавая рука»** () — савецкая эксцэнтрычная камедыя, знятая ў 1968 годзе рэжысёрам Леанідам Гайдаем. Адзін з самых папулярных фільмаў у гісторыі савецкага кіно.

## Сюжэт 
У партовым горадзе Чарнаморску дзейнічае шайка жулікаў на чале з нейкім шэфам. Злачынцы кантрабандай увозяць з-за мяжы ў кіі каштоўныя манеты, а затым для легалізацыі і «адмывання» хаваюць іх у зямлі і праз нейкі час як знойдзены скарб здаюць дзяржаве, атрымліваюць вялікія сумы грошай, на частку грошай іх верхавод шэф купляе найноўшую на той час мадэль легкавога аўтамабіля «Масквіч-408».

Старшы эканаміст «Гіпрарыбы», узорны сем’янін і сумленны савецкі грамадзянін, які раней не быў за мяжой, Сямён Сямёнавіч Гарбункоў, адпраўляецца ў замежную турыстычную паездку на круізным лайнеры «Міхаіл Святлоў». Адначасова ў круіз, у адной каюце з Гарбунковым, едзе Генадзь Пятровіч (Геша) Казадоеў — член той самай банды кантрабандыстаў, адпраўлены за мяжу як перавозчык кантрабанды.

## У ролях 
* Юрый Нікулін — Сямён Сямёнавіч Гарбункоў
* Ніна Грабяшкова — Надзея Іванаўна, яго жонка
* Анатоль Папанаў — Лёлік, кантрабандыст
* Андрэй Міронаў — Генадзь Пятровіч Казадоеў, кантрабандыст
* Нона Мардзюкова — Варвара Сяргееўна Плюшч, домакіраўнік і суседка Гарбунковых
* Мікалай Раманаў — «Шэф», кіраўнік шайкі кантрабандыстаў
* Святлана Святлічная — Ганна Сяргееўна, фатальная прыгажуня
* Станіслаў Чэкан — Міхаіл Іванавіч, капітан (у канцы фільма — маёр) міліцыі
* Рыгор Шпігель — аптэкар з Фіш-стрыт у Стамбуле
* Леанід Канеўскі — памочнік аптэкара
* Уладзімір Гуляеў — Валодзя, лейтэнант міліцыі / двайнік Валодзі

## Песні 
; «Остров невезения»
Іранічная песня «Остров невезения» («Востраў нешанцавання») стала папулярнай пасля выхаду фільма. Яе ў фільме спяваў Казадоеў падчас круізу, калі адпачываў на палубе. Песня тэматычная, бо прадвесціць нешанцаванне, якое Казадоеў адчувае на працягу ўсяго фільма. Песня запісана самім Міронавым.

; «Песня про зайцев»
Метафарычная «Песня про зайцев» («Песня пра зайцоў») таксама стала папулярнай у канцы 1960-х гадоў. Апавядае пра групу персаніфікаваных зайцоў, якія збіраюць ноччу міфалагічную «трын-траву» і заяўляюць, што яны не баяцца ніякіх драпежнікаў, няхай гэта ваўкі, ці совы. Зайцы смела спяваюць прыпеў, які пачынаецца са слоў «А нам всё равно!» («А нам усё роўна!»). Песня спета ў фільме галоўным героем Сямёнам Гарбунковым пасля вялікай дозы гарэлкі ў рэстаране. Пазней сцэна была нават выяўлена на паштовай марцы, прысвечанай акцёру Юрыю Нікуліну. Запісана самім Нікуліным.

; «Помоги мне»
Трэцяй папулярнай песняй з фільма была «Помоги мне» («Памажы мне») у выкананні Аіды Вядзішчавай, спявачкі савецкай эпохі, найбольш вядомай сваімі песнямі да фільмаў 1960-х гадоў. Парадыйная песня ў стылі танга пра каханне гучыць на заднім плане падчас сцэны, калі фатальная жанчына, нанятая паслугачамі шэфа, спрабуе спакусіць Гарбункова і напаіць яго наркотыкамі.

## Рымейк 
У 2024 годзе на тэлеканале ТНТ адбылася прэм’ера пародыі на гэты фільм «Небрыльянтавая рука».

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Кінакамедыі СССР
Катэгорыя:Фільмы студыі «Масфільм»
Катэгорыя:Фільмы СССР
Катэгорыя:Кінакамедыі 1969 года
Ордэн «За заслугі» (Балгарыя)

**Ордэн «За заслугі»** () быў заснаваны 25 снежня 1881 года ўказам князя Аляксандра Батэнберга.

## Палажэнне аб узнагародзе 
Ордэнам «За заслугі» ўзнагароджваюцца вайскоўцы афіцэрскіх званняў за заслугі ў вайсковы (са стужкай ордэна «За храбрасць») і мірны час (са стужкай ордэна Святога Аляксандра).

## Апісанне 
Існуюць тры эмісіі па дзве разнастайнасці ў кожнай. Знакі ордэна кожнай з эмісій вырабляліся са срэбра і ўяўляюцьсабой круглы медальён, абрамлены лаўровым вянком, дыяметрам 34 мм. На пярэднім боку изображён вобраз царствующего манарха, а на адваротным боку — каранованы балгарскі леў на нямецкім гатычным шчыце. Па бакам шчыта — лаўровыя галіны і надпіс: **«За заслуга»**. Медальён накладзены на скрыжованыя мячы. Пры розных эмісіях сустракаюцца адрозненні ў таўшчыні шрыфту, шырыні вянка і форме шчыта.

## Знакі ордэна 
**I-я Батэнбергаўская эмісія**

* Першая Батэнбергаўская эмиссия
* Другая Батэнбергаўская эмиссия

**II-я Фердынандаўская эмісія**

* Княжецкая Фердынандаўская эмісія
* Царская Фердынандаўская эмісія

**III-я Барысаўская эмісія**

* Першая Барысаўская эмісія
* Другая Барысаўская эмісія

## Літаратура 
* Денков, Ст. (2001) *Български ордени і медаля*, Сафія: Кибела.
* Паўлаў. П. (2003) *Български ордени і медаля*, ????: ????.
* Пётраў, T. (2000) *Ордени і медаля ў България*, Сафія: ????.

## Гл. таксама 
* Узнагароды Балгарыі
* Ордэн «За храбрасць»
* Ордэн Святога Аляксандра

Катэгорыя:Узнагароды Балгарыі
Таццяна Фёдараўна Косціч

**Таццяна Фёдараўна Косціч** (нар. , г. Хабараўск, РСФСР) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыла ў 1975 годзе БПІ, у 1998 годзе Міжнародную летнюю школу Нясвіжскай Акадэміі.

У 1975—1990 гадах архітэктар, старэйшы архітэктар інстытута «Мінскпраект», у 1990—2001 гадах кіраўнік групы, начальнік аддзела Беларускага рэстаўрацыйна-праектнага інстытута, у 2001—2012 гадах начальнік аддзела у «Праектрэстаўрацыі», начальнік  праектнага філіяла «Белрэстаўрацыя».

## Творчасць 
Асноўныя працы: рэканструкцыя Цэнтральнага дзіцячага парку імя М. Горкага ў Мінску (1998—1999, будаўніцтва 2002—2003; навуковы кіраўнік Т. Ф. Косціч, мастацтвазнавец В. Р. Кукуня, гісторык У. М. Дзянісаў, архітэктары Т. Ф. Косціч, Полех, Б. С. Косціч); праект рэстаўрацыі парку былой сядзібы М. Агінскага ў в. Залессе Смаргонскага раёна (1993; навуковы кіраўнік Л.  Іванова, мастацтвазнавец В. Р. Кукуня, дэндролаг Л. А. Дайнэка); эскізны праект рэстаўрацыі парку ў г. Высокае Камянецкага раёна (1999; навуковы кіраўнік Т. Ф. Косціч, мастацтвазнавец В. Р. Кукуня, архітэктары Т. Ф. Косціч, Полех); эскізнае рашэнне добраўпарадкавання палацава-паркавага ансамбля ў г. Нароўля Гомельскай вобласці (2007; навуковы кіраўнік У. І. Мелех, гісторыкі С. Ф. Адамовіч, В. Р. Кукуня, архітэктары Косціч Т. Ф., Полех); праект рэгенерацыі тэрыторыі сядзібна-паркавага комплексу «Фальварак Багуслаўскі» ў г. Гомелі (2007; навуковы кіраўнік У. І. Мелех, мастацтвазнавец В. Р. Кукуня); рэканструкцыя і добраўпарадкаванне вул. К. Маркса ад вул. Я. Купалы да вул. Свярдлова; рэканструкцыя добраўпарадкавання перад Домам афіцэраў (2003—2008, будаўніцтва ў 2007—2009, мастацтвазнавец В. Р. Кукуня, архітэктары Косціч Т. Ф., Полех); рэканструкцыя парку палацава-паркавага комплексу ў в. Свяцк Гродзенскай вобласці (2011; навуковы кіраўнік Л.  Іванова, мастацтвазнавец В. Р. Кукуня, архітэктары Т. Ф. Косціч, Полех).

## Узнагароды 
Узнагароджана Ганаровай граматай інстытута «Мінскпраект» (1988), граматай Міністэрства культуры (2011).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Рэстаўратары Беларусі
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Бяроза)

**Касцёл Найсвяцейшай Тройцы** — мураваны каталіцкі храм у горадзе Бярозе Брэсцкай вобласці.

## Гісторыя 
Пабудаваны ў 1998 годзе з цэглы паводле праекта архітэктара Л. Каспяровіча. Асвячоны 7 чэрвеня кардыналам Казімірам Свёнтакам. Побач з храмам знаходзіцца дом святароў-палатынаў.

## Архітэктура 
Храм выкананы паводле канона трохнефавай двухвежавай базілікі ў стылі стылізаванага рэнесансу. Стрыманую дынаміку архітэктурнай кампазіцыі галоўнага фасада ствараюць фланкіруючыя шатровыя вежы (два васьмерыкі на чацверыку), якія аб’яднаны завершанай двухгранным шчытом цэнтральнай фасаднай плоскасцю з вялікай арачнай нішай увахода. Над ім у тымпане шчыта ў арачнай нішы абраз. Архітэктурны рытм атынкаваных плоскасных фасадаў ствараюць арачныя праёмы, між’ярусныя прафіляваныя карнізы, плоскія лапаткі.

## Гл. таксама 
* Пружанскі дэканат

## Літаратура 
* Кулагін А. М. Каталіцкія храмы Беларусі: Энцыкл. даведнік / А. М. Кулагін; фатограф А. Л. Дыбоўскі. — 2-е выд. — Мн.: БелЭн, 2008. — 488 с.: іл.

## Спасылкі 
* Бяроза — парафія Найсвяцейшай Тройцы на Catholic.by
 
Катэгорыя:Касцёлы Бярозаўскага раёна
Катэгорыя:Славутасці Бярозы
Катэгорыя:Касцёлы Пінскай дыяцэзіі
Катэгорыя:1998 год у Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1998 годзе
Зямля Саннікава (фільм)

**«Зямля Саннікава»** () — савецкі мастацкі поўнаметражны каляровы прыгодніцкі фільм, зняты ў 1972-1973 гадах на кінастудыі «Масфільм» па матывам аднайменнага рамана Уладзіміра Абручова рэжысёрамі Альбертам Мкртчанам і Леанідам Паповым. У 1974 годзе яго паглядзелі больш за 41 мільён гледачоў.

## Сюжэт 
Пачатак XX стагоддзя. Ссыльны пасяленец Аляксандр Пятровіч Ільін угаворвае залатапрамыслоўца Трыфана Сцяпанавіча Пярфільева, прыіск якога збяднеў, падрыхтаваць экспедыцыю на пошукі Зямлі Саннікава — легендарнай цёплай зямлі дзесьці за Палярным кругам. Пярфільеў, які спадзяецца, што гэтая зямля багатая на золата, згаджаецца.

## У ролях 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы СССР
Катэгорыя:Фільмы студыі «Масфільм»
Катэгорыя:Фільмы СССР 1973 года
Шэрлак Холмс і доктар Ватсан

**«Шэрлак Холмс і доктар Ватсан»** () — першая частка савецкай серыі тэлефільмаў па матывах апавяданняў Артура Конан Дойла пра Шэрлака Холмса, якая выйшла на экраны ў 1980 годзе.
## Зноскі
## Спасылкі 
* Интернет-памятник фильму «Приключения Шерлока Холмса и доктора Ватсона»
* Голос за кадром *Сайт об озвучке*

Катэгорыя:Фільмы СССР
Катэгорыя:Ленфільм
Катэгорыя:Фільмы СССР 1979 года
Гагарынская (станцыя метро, Новасібірск)

**«Гагарынская»** () — станцыя Ленінскай лініі Новасібірскага метрапалітэна. Адкрыта 2 красавіка 1992 года.

## Архітэктура 
Сцены абліцаваныя гранітам і мармурам са ўстаўкамі з нержавейнай сталі. На станцыі маюцца калоны, пакрытыя шліфаванымі лістамі з нержавейнай сталі. Столь над платформай афарбавана ў сіні колер, на ёй падвешаная прасторавая канструкцыя з труб, у якую ўманціраваны кропкавыя свяцільні з мэтай стварэння «ілюзіі касмічнай прасторы».

Катэгорыя:Станцыі Новасібірскага метрапалітэна
Студэнцкая (станцыя метро, Новасібірск)

**«Студэнцкая»** () — станцыя Ленінскай лініі Новасібірскага метрапалітэна. Знаходзіцца паміж станцыямі «Рачны вакзал» і «Плошча Маркса». Размяшчаецца ў Ленінскім раёне Новасібірска на праспекце Карла Маркса, у сярэдняй яго частцы. Уведзена ў эксплуатацыю 28 снежня 1985 года (адкрыта для пасажыраў 7 студзеня 1986 года) у складзе 1-га пускавога ўчастка першай чаргі з пяці станцый.
 
Катэгорыя:Станцыі Новасібірскага метрапалітэна