open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Старогард Гданьскі

**Старогард Гданьскі** (, ) — горад на поўначы Польшчы, за 50 км на поўдзень ад Гданьска і 320 км ад Варшавы. Адміністрацыйны цэнтр Старагардскага павета Паморскага ваяводства, утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Старогард Гданьскі. Займае плошчу 25,28 км², насельніцтва 44 тыс. чалавек (на 2018).

## Славутасці 
* Касцёл Святога Мацвея Апостала
* Касцёл Святой Кацярыны
* Старагардская ратуша

Старогард Гданьскі. Касцёл Святой Кацярыны.jpg
Старогард Гданьскі. Касцёл Святога Мацвея Апостала 1.jpg
Старогард Гданьскі. Ратуша.jpg

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка горада
Касцёл Святога Антонія і кляштар францысканцаў (Губіна)

**Касцёл Святога Антонія і кляштар францысканцаў** — колішні каталіцкі комплекс, які існаваў у вёсцы Губіна Лепельскага раёна Віцебскай вобласці.

## Гісторыя 
Касцёл святога Антонія быў пабудаваны ў 1714 годзе стольнікам полацкім Янам Пакашам, асвечаны ў 1715 годзе біскупам Бжастоўскім.

На грошы Яна Пакаша быў пабудаваны двухпавярховы будынак кляштара францысканцаў, паслядоўнікаў Францыска Асізскага. Пазней быў атрыманы дазвол на адкрыццё пры касцёле парафіяльнай школы і пабудаваны яе будынак.

У 1910 годзе мелася вялікая бібліятэка і захоўваліся архівы францысканцаў. У пачатку XX стагоддзя касцёл у Губіне наведвалі 1815 чалавек.

У архівах вобласці Губінскі касцёл у 1924 годзе ўзгадваецца як дзеючы. Апошняя імша адбылася ў 1929 годзе. Пазней касцёл быў закрыты, з яго знялі крыжы. Пасля ў будынку зрабілі клуб, праводзілі сходы, танцы. У 1942 годзе касцёл пераўтварылі ў амбар.

Пасля вызвалення ад немцаў мясцовыя жыхары пачалі разбіраць сцены на цэглу. Да цяперашняга часу захаваліся толькі вежа і кут будынка.

## Архітэктура 
Касцёл меў форму крыжа, з’яўляўся помнікам архітэктуры барока. Трохнефавая і двухвежавая базіліка з трансептам, але без апсіды. Праз скрысцію далучаўся да кляштарнага корпуса. На галоўным фасадзе ўзвышаліся дзве трох’ярусныя чацверыковыя вежы з фігурнымі ківорыямі і шчытом паміж імі. Фігурнымі шчытамі завяршаліся крылы трансепта і апсіды.

Унутраная прастора магутнымі слупамі і аркамі падзялялася на тры нефы з цыліндрычнымі скляпеннямі. У інтэр’еры меліся тры алтары, сярод якіх мастацкай работай вызначаліся галоўны — Найсвяцейшай Дзевы Марыі і бакавы — Найсвяцейшай Дзевы Марыі Вастрабрамскай. На левым слупе прэсбітэрыя навешаны быў амбон без ярка акрэсленай стылевай трактоўкі.

## Пробашчы парафіі 
У гісторыі захаваліся нямногія імёны святароў Губінскага касцёла. 45 гадоў кіраваў Камена-Губінскай парафіяй у сярэдзіне XIX стагоддзя ксёндз Франц Міхайлавіч Нарвайша, які меў крыж і медаль. Ігуменам парафіі быў больш за 12 гадоў ксёндз Бема. Вікарнымі былі Міхаіл Рафаілавіч і Ян Сабас. Шмат зрабіў для касцёла і парафіянаў ксёндз Фелікс Зарэмба, які кіраваў парафіяй у 1910—1914 гадах.

## Сучасны стан 

Костёл в Губине.jpg
Развалины костёла в Губине.jpg
Рэшткі велічнага касцёла ў Губіне. Агульны выгляд.jpg
Рэшткі велічнага касцёла ў Губіне. Выгляд ад дарогі.jpg
Рэшткі велічнага касцёла ў Губіне. Званіца знутры.jpg
Рэшткі велічнага касцёла ў Губіне.jpg

## Літаратура 
* Петрушин, В. Костёл и монастырь в Губино / В. Петрушин // Витебский курьер. — 2001. — 15 июня. — С. 4.
* Стэльмах, А. Губінскія кляштар і касцёл / А. Стэльмах // Лепельскі край. — 2001. — 26 крас. — С. 2.
* Стэльмах, А. Помнік архітэктуры / А. Стэльмах // Лепельскі край. — 2002. — 15 мая. — С. 3 ; 26 ліп. — С. 2.
* Яшуш, І. Касцёл у Губіне / І. Януш // Культура. — 1999. — 21-27 жн. — С. 13.

## Спасылкі 
* Францысканскі касцел св. Антонія Губіна (Камень), Віцебскі край 
* 

Катэгорыя:Губіна (Лепельскі раён)
Катэгорыя:Францысканскія кляштары Беларусі
Катэгорыя:Касцёлы Лепельскага раёна
Катэгорыя:Колішнія касцёлы Віцебскай вобласці
Катэгорыя:1714 год у Беларусі
Міхайлаўскі сельсавет (Дунілавіцкі раён)

**Міха́йлаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дунілавіцкага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Міхайлава.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Дунілавіцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Ласіцкага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Дунілавіцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Касмадром Плясецк

**1-й Дзяржаўны выпрабавальны касмадром Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі** (таксама вядомы як касмадром *"Плесецк"*) - самы паўночны касмадром свету і найбуйнейшы касмадром на тэрыторыі Расійскай Федэрацыі. Касмадром размешчаны ў Плясецкім раёне Архангельскай вобласці. Агульная плошча касмадрома складае 1762 км².
## Гісторыя
Гісторыя касмадрома пачалася 11 студзеня 1957, калі была прынята пастанова Савета Міністраў СССР аб стварэнні ваеннага аб'екта з умоўнай назвай «Ангара». Першапачаткова аб'ект ствараўся як вайсковае злучэнне ракетных палкоў, узброеных міжкантынентальнымі балістычнымі ракетамі Р-7, распрацоўка якіх вялася ў АКБ-1 пад кіраўніцтвам Сяргея Каралёва. У 1957 годзе пачалося будаўніцтва аб'екта, якое завяршылася ў 1960 годзе. У 1966 аб'ект быў перапрафіляваны ў касмадром і перайменаваны ў «Плясецк». У гэтым жа годзе, 11 сакавіка, з касмадрома быў здзейснены першы касмічны запуск штучнага спадарожніка Зямлі «Космас-112».

## Спасылкі
*Старонка касмадрома на сайце "Раскосмаса"
*Сайт прысвечаны космдорому Плясецк

Катэгорыя:Касмадромы СССР і Расіі
Катэгорыя:Архангельская вобласць
Касцёл Святога Яна Хрысціцеля (Вята)

**Касцёл Святога Яна Хрысціцеля** — рымска-каталіцкі храм у вёсцы Вяце Мёрскага раёна Віцебскай вобласці.

## Гісторыя 
Пабудаваны ў 1932—1934 гадах з дрэва, калі вёска па рашэнні духоўнага суда ўвайшла ў склад лявонпальскай каталіцкай парафіі. Фундатарамі храма былі ксёндз Бародзіч і лявонпальскі пробашч Ян Завістоўскі, які стаў першым святаром у касцёле. Будынак узвялі жаўнеры Корпуса аховы памежжа пры дапамозе мясцовага насельніцтва.

24 чэрвеня 1937 года ў храме быў урачыста асвечаны і ўсталяваны звон імя маршала Пілсудскага, ахвяраваны палкоўнікам Люцыянам Янішэўскім. Адмыслова для яго ў 1936 годзе ў касцёле надбудавалі вежу. Адбылося  паломніцтва ўсіх вернікаў парафіі да храма, якое скончылася набажэнствам. Касцёльны двор не змог змясціць усіх парафіян, акрамя таго прысутнічалі праваслаўныя і стараверы. Прыхаджане ахвяравалі два абразы Маці Божай Вастрабрамскай.

Па звестках 1938 года, набажэнствы адпраўляліся 12 разоў на год, існавала каталіцкае згуртаванне мужчын, двойчы на год адбываліся зборы эўхарыстычнага моладзевага руху і школьныя рэкалекцыі.

Падчас Другой сусветнай вайны будынак быў пашкоджаны нямецкімі войскамі. У паваенны час касцёл пераўтварылі ў збожжасховішча, потым — склад ільну і воўны. Жыхары вёскі выратавалі ад знішчэння царкоўныя рэліквіі: абразы і звон.

У пачатку 1990-х гадоў храм быў вернуты прыхаджанам, адрамантаваны і паўторна асвечаны ідолтаўскім пробашчам Антоніем Лосем. На цяперашні час з’яўляецца філіяльным касцёлам парафіі Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі ў Мёрах, імша адбываецца тройчы на год.

## Архітэктура 
Помнік архітэктуры беларускага народнага дойлідства. Вырашаны прамавугольным зрубам, накрытым вільчыкавым дахам, які пераходзіць у трохгранную апсіду. Да фасада далучаны прамавугольны прытвор, двухграннае пакрыццё якога завяршае ўрэзаная чатырохгранная двух’ярусная шатровая званіца. Бакавыя фасады прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.

Малітоўная зала і апсіда перакрыты латковым скляпеннем, інтэр’ер ашаляваны. Над уваходам размешчаны хоры, у асноўнай прасторы вылучаецца амбон.

На вежы захаваўся звон імя Пілсудскага, адліты 12 траўня 1937 года ў Калішы. Ён аздоблены фрызам з барэльефам вайсковай атрыбутыкі і надпісам: 

## Літаратура 
* 
**Tryjankowski J.* Poświęncenie dzwonu im. Marszałka Piłsudskiego ufunduwanego przez podoficerów // Wiarus. — 1937. — №30.

Катэгорыя:1934 год у Беларусі
Катэгорыя:Помнікі беларускага народнага дойлідства
Катэгорыя:Касцёлы Мёрскага раёна
Катэгорыя:Драўляныя касцёлы Беларусі
Катэгорыя:Вята (вёска)
Катэгорыя:Касцёлы Віцебскай дыяцэзіі
Пратэсты ў Новых Санжарах

**Пратэсты ў Новых Санжарах** адбываліся з 19—20 лютага 2020 года ў ваколіцах пасёлка гарадскога тыпу Наві Санжары (Палтаўская вобласць, Украіна) супраць людзей, якія былі эвакуяваны з кітайскага гораду Ухань, дзе пачалася ўспышка хваробы 2019-nCoV.

## Прычына 
Украінскі самалёт, які 19 лютага вылецеў з Уханя, эпіцэнтру распаўсюджання небяспечнага вірусу, не змог праз туман прызямліцца ў запланаваны час у Харкаве і вымушаны быў вярнуцца ў Кіеў на дазапраўку. У гэты час стала вядома, што эвакуаваных размесцяць у санаторыі Нацыянальнай гвардыі Украіны ў Новых Санжарах.

Усяго было эвакуявана 79 чалавек, аднаму пасадка была адхілена з-за прысутнасці сабакі, 4 чалавекам было адмоўлена ва ўездзе з-за наяўнасці хваробы. З іх 45 украінцаў, астатнія 27 — замежнікі. У каранцін былі накіраваны ўсе пасажыры і экіпаж самалёта, усяго 94 чалавекі, у тым ліку 22 члены экіпажа і лекары.

Уладамі Украіны было прынята рашэнне часова размясціць людзей у медыцынскі цэнтр Міністэрства ўнутраных спраў Украіны «Наві Санжары».

## Ход падзей 
Увечары 19 лютага мясцовыя жыхары сабраліся на мосце Ворскла, які вядзе да медыцынскага цэнтра.

Дэпутаты Новасанжарскай сельскай рады выступілі супраць карантыну і запісалі звароты да прэзідэнта Украіны У. Зяленскага і міністра аховы здароўя Украіны Зараны Скалецькай.

У ноч з 19 на 20 лютага мясцовыя жыхары перакрылі дарогі, каб прадухіліць размяшчэнне эвакуіраваных, а аўтобусы з эвакуяванымі закідалі камянямі. Людзі пачалі паліць шыны, а паліцыя пачала акружаць удзельнікаў акцыі. У тую ж ноч, прэм’ер-міністр Аляксей Ганчарук прыляцеў у Наві Санжары, каб стварыць урадавы аператыўны штаб.

Раніцай 21 лютага міністр Зарана Скалецька абвясціла, што будзе жыць у карантыне, сумесна з эвакуіраванымі. З 900 мясцовых вучняў у школах населенага пункта, больш за 400 не прыйшлі з-за забароны бацькоў.

## Вынікі 
У выніку сутычак паміж Нацгвардыяй і мясцовымі жыхарамі пацярпелі 9 службоўцаў і адзін мясцовы. Затрыманыя 24 найбольш актыўныя ўдзельнікі пратэсту. Пасля было ўзбуджана 5 крымінальных спраў.

Украінскія медыкі спынілі назіранні стану здароўя іншаземцаў і ўкраінцаў, насуперак пратэстам мясцовых жыхароў размешчаных у санаторыі, цераз 14 дзён. Паводле заключэнняў лекараў, усе эвакуаваныя і іх праважатыя былі здаровыя і змаглі вяртацца дадому. 5 сакавіка на завяршэнне абсервацыі (карантыну) у Новых Санжарах прыехалі найвышэйшыя асобы Украіны, у тым ліку Прэзідэнт Уладзімір Зяленскі, ён падзякаваў кіраўнікам мясцовай улады і медыкам.

## Міжнародная рэакцыя 
*  асудзіла гвалт і заклікала ўрад Украіны прыняць усе неабходныя меры для забеспячэння бяспекі для ўсіх, каго закранула гэтая сітуацыя.

## Гл. таксама 
* Распаўсюджванне COVID-19 ва Украіне

Катэгорыя:Акцыі пратэсту ва Украіне
Катэгорыя:2020 год ва Украіне
Катэгорыя:2020 год у Палтаўскай вобласці
Катэгорыя:Пратэсты 2020 года
Катэгорыя:Пандэмія COVID-19
Валасаед кашэчы

**Валасаед кашэчы** (*Felicola subrostratus*) - від насякомых сямейства . Паразіт котак.

## Апісанне 
Самец даўжынёй 1,0-1,2 мм, самка 1,2-1,4 мм. Цела дорсавентральна-сплюшчана. Яны знаходзяцца па ўсім целе ў валасах . Касмапалітычны від.

## Літаратура 
* *Гембіцкі А. С.* . — С. 400
* Furmaga S., *Choroby pasożytnicze zwierząt domowych*, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa, 1983, str. 390-391, 
* Stefański W., *Parazytologia weterynaryjna tom II*, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa, 1970, str. 61-62

Катэгорыя:Пухаеды і вошы
Мілан Экерт

**Мі́лан Э́керт** (; нар. 2 сакавіка 1965, Пльзень, Чэхаславакія) — чэшскі палітычны дзеяч, дэпутат дэпутацкай палаты парламента ад сацыял-дэмакратычнай партыі (ЧСДП). У 2014—2018 гадах быў паслом Чэхіі ў Беларусі, з 2018 года пасол у Азербайджане.

## Біяграфія 
Навучаўся ў сярэдняй школе ў Клатавы. Скончыў факультэт аграноміі філіяла Чэшскага аграрнага ўніверсітэта ў Чэске-Будзеёвіцах (1984—1988), працаваць пачаў тэхнічным экспертам.

Адслужыўшы ў войску (1988—1989), працаваў аграномам на ферме, праектным архітэктарам, землемерам.

На выбарах 1996 года быў выбраны ў дэпутацкую палату ад ЧСДП (выбарчая акруга Заходне-Чэшскі край). Перавыбіраўся ў 1998 і 2002 гадах. У 1996—1998 уваходзіў у сельскагаспадарчы камітэт, у 1998—2002 — у бюджэтным камітэце, у 1998—2004 — у камітэце па пытаннях еўрапейскай інтэграцыі, таксама ў 1998—2006 — старшыня пастаяннай дэлегацыі Парламента ў Міжпарламенцкім звязе. У 2000—2003 быў намеснікам старшыні парламенцкай фракцыі ЧСДП.

У маі — ліпені 2004 часова ўваходзіў у склад Еўрапарламента, член Сельскагаспадарчага камітэта. У 2004—2006 — сябра камітэту па еўрапейскіх справах Парламента ЧР.

Займаўся камунальнай палітыкай. На камунальных выбарах 1998 беспаспяхова вылучаўся ў раду горада Клатавы ад ЧСДП, а ў 2002 і 2006 быў абраны сябрам рады Клатавы.

З 2006 — у структуры Міністэрства замежных спраў, сакратар намесніка міністра. З 2008 працаваў у пасольстве ў Кіеве (віцэ-консул, прэс-аташэ).

У 2010 Мілан Экерт быў прызначаны прэс-аташэ чэшскага пасольства ў Кіеве. У 2014—2018 гадах быў паслом Чэхіі ў Беларусі, з 2018 года пасол у Азербайджане.

Валодае рускай, англійскай, разумее нямецкую, украінскую мовы.

## Спасылкі 
* Жыццяпіс на старонцы чэшскага пасольства
* Дэпутат Парламента ЧР 1996—1998 
* Дэпутат Парламента ЧР 1998—2002 
* Дэпутат Парламента ЧР 2002—2006 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Члены Чэшскай сацыял-дэмакратычнай партыі
Катэгорыя:Члены Палаты дэпутатаў Парламента Чэшскай Рэспублікі
Катэгорыя:Дэпутаты Еўрапарламента ад Чэхіі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Пльзені
Катэгорыя:Паслы Чэхіі ў Беларусі
Валасень звычайны

**Валасень звычайны** (*Gordius aquaticus*) — від паразітычных чарвей з групы валаснёў, распаўсюджаны ў Еўропе.

## Апісанне 
Даўжыня ад 75 мм да амаль 1 метра (987 мм). Самцы карычневага колеру. Рот на пярэднім завостраным канцы субтэрмінальны. Клаакальная адтуліна авальная. Лопасці задняга канца цела кароткія і шырокія (памеры паміж 42,3 × 33 і 400 × 73,3 µm). Гладкая кутыкула. У самак задні канец цела не двухлопасцевы, з цэнтральным размяшчэннем клаакальнай адтуліны.

## Гаспадары 
Сярод гаспадароў адзначана .

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* biolib.cz: *Gordius aquaticus* Linnaeus, 1758 
* Фауна Europaea: *Gordius aquaticus* Linnaeus, 1758 

Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1758 годзе
Катэгорыя:Валасні
Трудовая смена

**«Трудовая смена»** — газета ў горадзе Полацку Віцебскай вобласці. Выдаецца з 1980 года.

## Гісторыя 
У канцы 1970-х гадоў колькасць работнікаў на ААТ «Полацк-Шкловалакно» складала больш за 7 тысяч чалавек. Штомесячная насценная газета «За камуністычны труд» не магла ў поўнай меры адлюстроўваць усе падзеі, што адбываліся ў калектыве прадпрыемства. Таму кіраўніцтва неаднаразова хадайнічала ў вышэйшыя дзяржаўныя і партыйныя інстанцыі аб заснаванні шматтыражнай газеты прадпрыемства.

Газета заснавана загадам Дзяржаўнага Камітэта БССР па справах выдавецтва, паліграфіі і кніжнага гандлю № 200 ад 24 верасня 1979 года «Аб выданні шматтыражнай газеты» з 1 студзеня 1980 года. Загадам таксама ўсталёўвалася, што газета будзе выхадзіць на 4 палосах палавіннага фармату, перыядычнасцю 1 раз у тыдзень. 10 студзеня 1980 года працаўнікі ААТ «Полацк-Шкловалакно» атрымалі першы нумар газеты. На падставе загаду ў штаце газеты з’явіліся першыя супрацоўнікі: рэдактар Уладзімір Міхайлавіч Рыбакоў і карэспандэнт Арсень Яфімавіч Войтаў.

## Рэдактары 
* Уладзімір Міхайлавіч Рыбакоў
* О. І. Гавейновіч
* Галіна Сяргееўна Іванова
* Марына Адамаўна Касцючэнка
* Марыя Пятроўна Буднік

 
Катэгорыя:Газеты Беларусі
Катэгорыя:Культура Полацка
Катэгорыя:Газеты на рускай мове
Катэгорыя:1980 год у Беларусі
Полацк-Шкловалакно

**ААТ «Полацк-Шкловалакно»** — беларускае прадпрыемства ў г. Полацку Віцебскай вобласці.

## Гісторыя 
Будаўніцтва пачата ў 1956 годзе. Першая чарга здадзена ў эксплуатацыю ў 1957 годзе, другая ў 1961—1963 гадах. У 1976 годзе ўведзены ў строй корпус па вытворчасці шкловалакністых краменязёмных матэрыялаў (трэцяя чарга).

3 1981 года — полацкае вытворчае аб’яднанне «Шкловалакно». У 1984 годзе здадзена ў эксплуатацыю вытворчасць па выпрацоўцы бесперапыннага шкловалакна аднастадыйным спосабам. У 1985 годзе аб’яднала першую і другую вытворчасці. 3 2000 года — сучасная назва. Запушчана новая шклоплавільная печ.

Мае культурна-спартыўны комплекс (уваходзіць Палац культуры і Дом фізкультуры), 2 бібліятэкі, паліклініку, санаторый-прафілакторый, 2 аздараўленчыя пункты, 3 дашкольныя ўстановы, музей. Выпускаецца шматтыражная газета «Трудовая смена».

## Прадукцыя 
Асноўная прадукцыя: электра, цеплаізаляцыйныя і будаўнічыя матэрыялы, шкловалакно, шклонітка, шклотканіна, шклосетка, шклопластыкавыя лыжныя палкі, тэлескапічныя вудзільні і тэхнічны пластык.

Сёння прадпрыемства вырабляе больш за дзвесце відаў прадукцыі і экспартуе яе больш чым у сорак краін свету. У 2004 годзе «Полацк-Шкловалакно» атрымала экалагічны сертыфікат адпаведнасці патрабаванням нацыянальнага стандарту ІСО-14001-2000. Гэты дакумент сведчыць аб экалагічнай добранадзейнасці вытворчасці.
## Санкцыі 
З сярэдзіны 2000-х гадоў ААТ «Полацк-Шкловалакно» перманентна (з перапынкамі) знаходзіцца ў санкцыйным спісе спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША. Апошняе ўключэнне было ў чэрвені 2021 года.

## Літаратура 
* Бунаков, А. В новый год — новые планы! / А. Бунаков // Трудовая смена (Полоцк). — 2017. — 6 янв. — С. 1.
* Бунаков, А. Н. Из кризиса надо выходить победителями / А. Н. Бунаков // Витебские вести. — 2016. — 28 апр. — С. 5.
* Бурак, З. Майстры сваёй справы / З. Бурак // Звязда. — 2007. — 14 лют. — С. 1, 6.
* Вытворчае жыццё вірлівае і цікавае, толькі паспявай адпавядаць // Звязда. — 2010. — 23 снеж. — С. 6-7.
* На производственном совещании // Трудовая смена (Полоцк). — 2010. — 30 янв. — С. 1-4.
* Чтобы выполнить задачи 2014 года, всем нам надо потрудиться // Трудовая смена (Полоцк). — 2014. — 8 февр. — С. 1, 3.

Катэгорыя:Хімічныя і нафтахімічныя прадпрыемствы
Катэгорыя:Эканоміка Полацка
Катэгорыя:1956 год у Беларусі
Катэгорыя:Беларускія юрыдычныя асобы ў спісе спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША
Валасяныя кляшчы

**Вадзяныя кляшчы** (*Listrophoridae*) — сямейства кляшчоў падпарадку  парадку . Сямейства ўключае невялікіх доўгіх кляшчоў, спецыялізаваных на жыцці ў поўсці млекакормячых.

Роды Паўночнай Амерыкі ўключаюць: 

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

 — адзіны азіяцкі род.  Нявызначаныя прадстаўнікі сямейства былі знойдзены на  у Фларыдзе і Джорджыі.

## Літаратура 
* *Савіцкі Б. П.* . — С. 401
* Whitaker, J.O. and Wilson, N. 1974. Host and distribution lists of mites (Acari), parasitic and phoretic, in the hair of wild mammals of North America, north of Mexico (subscription required). American Midland Naturalist 91(1):1-67.
* Whitaker, J.O., Walters, B.L., Castor, L.K., Ritzi, C.M. and Wilson, N. 2007. Host and distribution lists of mites (Acari), parasitic and phoretic, in the hair or on the skin of North American wild mammals north of Mexico: records since 1974. Faculty Publications from the Harold W. Manter Laboratory of Parasitology, University of Nebraska, Lincoln 1:1-173.
* Wilson, N. and Durden, L.A. 2003. Ectoparasites of terrestrial vertebrates inhabiting the Georgia Barrier Islands, USA: an inventory and preliminary biogeographical analysis (subscription required). Journal of Biogeography 30(8):1207-1220.
* Worth, C.B. 1950. Observations on ectoparasites of some small mammals in Everglades National Park and Hillsborough County, Florida (subscription required). The Journal of Parasitology 36(4):326-335.

Катэгорыя:Саркаптыформныя кляшчы
Катэгорыя:Сямействы жывёл
Мальбаркскі павет

**Мальбаркскі павет** () — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Паморскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Мальбарк. Займае плошчу 494,23 км². Насельніцтва павета складае 64 тыс. чалавек (на 2018 год).

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка павета
Міёбіі

**Міёбіі** (*Myobiidae*) — сямейства кляшчоў, якое змяшчае наступныя роды:

* *Acanthophthirius* Perkins, 1925
* *Acrobatobia* Fain & Lukoschus, 1976
* *Amorphacarus* Ewing, 1938
* *Anuncomyobia* Fain, 1972
* *Australomyobia* Fain, 1973
* *Binunculoides* Fain, 1972
* *Binuncus* Radford, 1954
* *Blarinobia* Jameson, 1955
* *Chimarrogalobia* K. Uchikawa, 1986
* *Crocidurobia* Jameson, 1970
* *Cryptomyobia* Radford, 1954
* *Eadiea* Jameson, 1949
* *Eudusbabekia* E. W. Jameson, 1971
* *Eutalpacarus* Jameson, 1949
* *Ewingana* Radford, 1952
* *Foliomyobia* Radford, 1948
* *Furipterobia* K. Uchikawa, 1988
* *Gundimyobia* Fain & Lukoschus, 1976
* *Gymnomyobia* Fain & Lukoschus, 1976
* *Hipposiderobia* Dusbábek, 1968
* *Idiurobia* Fain, 1973
* *Ioannela* Dusbábek & Lukoschus, 1973
* *Limnogalobia* Fain & Lukoschus, 1976
* *Madamyobia* Fain & Lukoschus, 1975
* *Metabinuncus* Fain, 1972
* *Microgalobia* Fain, 1972
* *Myobia* von Heyden, 1826
* *Mystacobia* Fain, 1972
* *Myzopodobia* K. Uchikawa, 1988k
* *Natalimyobia* K. Uchikawa, 1988
* *Nectogalobia* A. Fain & Lukoschus, 1976
* *Neomyobia* Radford, 1948
* *Nycterimyobia* Fain, 1972
* *Oryzorictobia* Fain & Lukoschus, 1976
* *Phyllostomyobia* Fain, 1973
* *Placomyobia* Jameson, 1970
* *Proradfordia* Lukoschus, Dusbábek & Jameson, 1973
* †*Protohylomysobia* Sidorchuk & Bochkov *in* Sidorchuk *et al.*, 2018
* *Protomyobia* Ewing, 1938
* *Pteracarus* Jameson & Chow, 1952
* *Pteropimyobia* Fain, 1973
* *Radfordia* Ewing, 1938
* *Schizomyobia* Fain, 1972
* *Thyromyobia* Fain, 1976
* *Ugandobia* Dusbábek, 1968
* *Xenomyobia* Fain & Lukoschus, 1977

## Літаратура 
* *Савіцкі Б. П.* . — С. 401

Катэгорыя:Трамбідыформныя кляшчы
Катэгорыя:Сямействы жывёл
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Івянец)

**Касцёл Найсвяцейшай Тройцы ** ці **Фарны касцёл** — колішні мураваны касцёл у гарадскім пасёлку Івянец Валожынскага раёна Мінскай вобласці.

## Гісторыя 
Мураваны парафіяльны (фарны) касцёл пабудаваны з фундацыі Яна Давойны і пацверджання Жыгімонта III Вазы ў 1606 годзе.

Інвентар ад 1740 года паведамляе, што разьбяны паліхромны алтар з пазалотай, абразамі Тройцы, Маці Божай, апостала Пятра і скульптурамі св. Станіслава, св. Казіміра, св. Пятра і св. Роха быў выкананы коштам Пратасовіча і кансекраваны ў 1736 годзе.
, якая зараз знаходзіцца на месцы касцёла]]
Захаваліся таксама два больш раннія разьбяныя алтары з калонамі ў пазалочаныя і пасярэбраныя кветкі. У адным з іх знаходзіўся абраз Панны Марыі. Яшчэ два алтары былі прысвечаны Міхалу Арханёлу і Антонію Падуанскаму. Асобны алтар з фігурай Маці Божай у атачэнні шасці анёлаў, фундаваны Антонам Арэшкам, стаяў у мураванай капліцы-ратондзе.

З 1662 годзе пры касцёле існавала Ружанцовае брацтва са сваім брацкім алтаром. Праз некаторы час касцёл пацярпеў ад пажару і зноў быў рэстаўраваны ўжо сынам берасцейскага ваяводы (генералам артылерыі Вялікага Княства Літоўскага) Антоніем Салагубам, яго жонкай Барбарай (з Радзівілаў). Хутчэй за ўсё, менавіта ў гэты час касцёл набыў барокавы двухвежавы фасад «добрай работы», які нагадвае фасад івянецкага францішканскага касцёла (пабудаванага непадалёк пасля 1740 года).

У адной з вежаў жонка генерала Брыгіта Салагубава паставіла вялікі гадзіннік з меладычным боем праз чвэрць гадзіны. Касцёл і сакрыстыі былі накрыты дахоўкай, вежы і гзымсы на фасадзе — бляхай, у дзесяць вокан усталявалі налібоцкае шкло.

Інвентар ад 1767 года паведамляў, што на хорах касцёла, таксама дэкараваных ляпнінай з гербамі фундатараў, стаяў вялікі арган, які абышоўся Брыгіце Салагубавай у 350 талераў. На хорах знаходзіліся таксама два катлы-барабаны і трубы, якімі карысталіся пры розных урачыстасцях (пра іх патурбаваўся Канстанцін Рдултоўскі).

У сакрыстыі захоўваўся архіў Салагубаў, але з-за вільгаці быў перанесены ў кляштар. Вялікі касцельны цвінтар быў абнесены мураванаю сцяною з вялікай брамай з боку мястэчка. У той час далёка не кожны парафіяльны касцёл меў такую агароджу.

У 1880—1885 гадах былы фарны касцёл стаў Царквой святой Тройцы, але праз тры гады (1888 год) згарэў дашчэнту. Сцены былой бажніцы прастаялі да пачатку XX стагоддзя, і выявы аднаго з нешматлікіх твораў беларускай готыкі захаваліся на нешматлікіх фота таго перыяду.

Пазней парэшткі былі разабраны на будматэрыялы, каб збудаваць на гэтым месцы драўляную царкву-мураўёўку, якая ў савецкі час была зруйнавана.

У 1998 годзе на гэтым месцы паўстала царква ў гонар св. Ефрасінні Полацкай у рэтраспектыўна-рускім стылі.

Ivianiec, Fara. Івянец, Фара (1900).jpg
Ivianiec, Fara. Івянец, Фара (J. Weber, 1909).jpg
Ivianiec, Rynak, Fara. Івянец, Рынак, Фара (J. Weber, 1909).jpg
Ivianiec, Rynak, Fara. Івянец, Рынак, Фара (1901-13).jpg
Ivianiec, Vilenskaja-Rakaŭskaja. Івянец, Віленская-Ракаўская (1901-13).jpg 

## Спасылкі 
* Івянец — Касцёл Святой Тройцы — фотаздымкі

Катэгорыя:Касцёлы Івянца
Катэгорыя:Колішнія касцёлы Мінскай вобласці
Дубініна (гарадская акруга Шарыпава)

**Дубініна** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Краснаярскім краі Расіі. Уваходзіць у гарадскую акругу горад Шарыпава. Чыгуначная станцыя.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Краснаярскага края
Снежнагорск

Назву **Снежнагорск** маюць:

## Населеныя пункты 
* Снежнагорск — горад у Мурманскай вобласці Расіі.
* Снежнагорск — пасёлак гарадскога тыпу ў Краснаярскім краі Расіі.
Уладыславова

**Уладыславо́ва** (, ) — горад на поўначы Польшчы на ўзбярэжжы Балтыйскага мора, марскі курорт і порт, знаходзіцца за 65 км на поўнач ад Гданьска і 400 км ад Варшавы. Уваходзіць  у склад Пуцкага павета Паморскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Уладыславова. Займае плошчу 12,59 км², насельніцтва 10 тыс. чалавек (на 2018).

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка горада
* старонка пра Władysławowo
Дом Манюшкі

**Дом Манюшкі** — будынак у Мінску, размешчаны ў Верхнім Горадзе, на рагу вуліц Інтэрнацыянальнай і Энгельса, 21/3. Пабудаваны ў XVIII ст. з цэглы, істотна перабудаваны ў першай палове XIX ст. Помнік архітэктуры класіцызму.

## Гісторыя 
Першыя звесткі ў пісьмовых крыніцах, якія тычацца забудовы на рагу вуліцы Валоцкай і Высокага Рынку, датуюцца XVIII стагоддзем. У 1745 годзе ўладальнікам гэтага зямельнага пляца стаў стольнік Валадковіч. У канцы XVIII стагоддзя гэты пляц разам з усёй забудовай перайшоў да памешчыка Антонія Ратынскага. У пісьмовых крыніцах ёсць звесткі, што ўжо тады Ратынскаму належаў мураваны жылы дом. Гэты будынак быў упершыню пазначаны на плане Менска 1797 года, паводле якога на рагу Высокага Рынку (ці Дамініканскай вуліцы) і Валоцкай вуліцы знаходзілася П-падобная ў плане камяніца. У 1810 годзе Ратынскія прадалі сваю нерухомую маёмасць менскаму гарадскому галаве Мікалаю Гейдукевічу.

У 1819 годзе па заказу Мікалая Гейдукевіча распрацаваны праект будаўніцтва новага 3-павярховага мураванага жылога дома, які быў зацверджаны мінскімі губернскімі ўладамі. Найбольш верагодным аўтарам гэтага праекта з’яўляўся мінскі губернскі архітэктар Міхаіл Чахоўскі. У час будаўніцтва Гейдукевічам была захавана частка канструкцый больш старажытнага будынка: у першую чаргу, гэта муры цокальнага паверха, а таксама вялікія скляпы, перакрытыя крыжовымі скляпеннямі. Новая прамавугольная ў плане камяніца ў стылі класіцызму атрымала 3 паверхі. Будынак быў накрыты вальмавым дахам. З боку вуліцы Валоцкай былі змешчаны 2 балконы на літых чыгунных кранштэйнах. Большасць памяшканняў новага будынка выкарыстоўвалася пад жыллё, а ў ніжніх паверхах былі змешчаны крамы і лаўкі.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* ДОМ МАНЮШКІ 

Катэгорыя:Інтэрнацыянальная вуліца (Мінск)
Катэгорыя:вуліца Энгельса (Мінск)
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мінска
Катэгорыя:XVIII стагоддзе ў Мінску
Катэгорыя:З’явіліся ў XVIII стагоддзі
Катэгорыя:Збудаванні Мінска ў стылі класіцызм
Абан (пасёлак)

**Абан** — пасёлак (у 1964—2006 гадах — пасёлак гарадскога тыпу), адміністрацыйны цэнтр Абанскага раёна Краснаярскага края Расіі.

Размешчаны на рацэ Абан (прыток Усолкі, басейн Енісея) за 309 км на паўночны ўсход ад Краснаярска, і за 62 км на паўночны паўночны ўсход ад чыгуначнай станцыі Канск-Енісейскі на Транссібірскай магістралі.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Населеныя пункты Краснаярскага края
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1762 годзе
Абанскі раён

**Абанскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Краснаярскім краі Расіі.

Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак Абан.

Катэгорыя:Раёны Краснаярскага края
Картузскі павет

**Картузскі павет** () — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Паморскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Картузы. Займае плошчу 1121 км². Насельніцтва павета складае 136,5 тыс. чалавек (на 2018 год).

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка павета
Вальса

**Вальса** (*Valsa*)&nbsp;— род грыбоў сямейства . Назва ўпершыню апублікаваная ў 1849 годзе. З’яўляецца тэлеаморфнай стадыяй роду .

## Віды 
База дадзеных Species Fungorum стане на 12.11.2019 налічвае 67 відаў роду *Valsa*:

*  (Fr.) Fr., 1849
*  Cooke, 1879
*  Rehm, 1901
*  Petr., 1929
*  Z.Urb., 1956
*  Sawada, 1950
*  Feltgen, 1901
*  Tul. & C.Tul., 1863
*  Cooke, 1879
*  Pat., 1906
*  Dearn. & Barthol., 1917
*  Syd., P.Syd. & E.J.Butler, 1911
*  Kitaj., 1922
*  (Tul.) Tul. & C.Tul., 1863
*  Dargan & Ashw.K.Sharma, 1994
*  House, 1920
*  G.C.Adams, M.J.Wingf. & Jol.Roux, 2005
*  Pat., 1903
*  Munk, 1957
*  Syd., 1932
*  Nitschke, 1870
*  Henn., 1908
*  Fairm., 1923
*  Starbäck, 1905
*  Nitschke, 1870
*  Ashkan & Hedjar., 1982
*  Kirschst., 1922
*  Panas., 1938
*  Miyabe & Hemmi, 1917
*  (Berk. & M.A.Curtis) Sacc., 1911
*  Tak.Kobay., 1970
*  Tul. & C.Tul., 1863
*  Earle, 1901
*  Ruhland, 1900
*  Miyabe & G.Yamada, 1915
*  Z.Urb., 1956
*  Sacc., 1913
*  Cooke & Ellis, 1878
*  Kirschst., 1944
*  (Hoffm.) Fr., 1849
*  Sacc. & P.Syd., 1902
*  J.Y.Yuan, 1989
*  Miyabe & Hemmi, 1916
*  Urries, 1956
*  Jaap, 1916
*  (Alb. & Schwein.) Fr., 1849
*  (Schwein.) Cooke, 1879
*  Naumov, 1915
*  Auersw., 1870
*  (Curr.) Berk. & Broome, 1859
*  Kirschst., 1935
*  Rehm, 1912
*  Sergeeva, 1951
*  Sacc., 1906
*  Munk, 1957
*  Rehm, 1912
*  (Pers.) Fr., 1849
*  Sacc. & Traverso, 1903
*  Nitschke, 1870
*  Rehm, 1911
*  Fabre, 1883
*  Hara, 1919
*  Naumov, 1915
*  Sacc., 1914
*  Petr., 1924
*  Tschern., 1929
*  Speg., 1908

## Літаратура 
* 
* Fries, E. M. 1849. Summa vegetabilium Scandinaviae. 2:259-572&nbsp;— P. 410

Катэгорыя:Аскаміцэты
Дом па Інтэрнацыянальнай вуліцы, 23 (Мінск)

**Дом па вуліцы Інтэрнацыянальнай, 23** — будынак у Мінску, размешчаны ў Верхнім Горадзе. Пабудаваны ў другой палове XIX стагоддзя з цэглы.

## Гісторыя 
Пабудаваны ў другой палове ХІХ стагоддзя Міхаілам Карказевічам, як 2-павярховы корпус дома, які размяшчаўся на рагу Валоцкай і Дамініканскай. Меў дзве праязныя аркі. У 1882 годзе пасля смерці Міхаіла Карказевіча ўся яго маёмасць перайшла да яго нашчадкаў. З гэтага часу і да пачатку ХХ стагоддзя архітэктурнае аблічча будынкаў і іх планіроўка амаль не змянілася, праводзіліся толькі розныя рамонтныя работы.

## Архітэктура 
Двухпавярховы, у плане выцягнуты прамавугольнік, накрыты двухсхільным дахам. Плоскасць галоўнага фасада падзелена па гарызанталі карнізам. Аконныя праёмы прамавугольныя, на 2-м паверсе апрацаваны ліштвамі і сандрыкамі. Несіметрычна па першым паверсе размешчаны лучковыя арачныя праезды з крыжовымі скляпеннямі. На другім паверсе два балконы з ажурнай агароджай. 

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* ДОМ МАНЮШКІ 

Катэгорыя:Інтэрнацыянальная вуліца (Мінск)
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мінска
Катэгорыя:XIX стагоддзе ў Мінску
Катэгорыя:З’явіліся ў XIX стагоддзі
Курагіна (пасёлак гарадскога тыпу)

**Курагіна** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Краснаярскім краі Расіі, адміністрацыйны цэнтр Курагінскага раёна.

## Геаграфія 
Пасёлак знаходзіцца ў Мінусінскай катлавіне. Прыстань на правым беразе ракі Туба (прыток Енісея). Чыгуначная станцыя на Паўднёва-Сібірскай магістралі, за 94 км у напрамку на ўсход ад горада Абакан.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* Курагино // География России : энциклопедический словарь / Главный редактор А. П. Горкин. — М. : Большая рос. энцикл., 1998. — 799 с. : ил., карт.; 26 см. — ISBN 5-85270-276-5.

## Спасылкі 
* Курагино // Туристический портал Красноярского края]
* 200 лет Енисейской губернии: Курагинский район // Газета «Наш Красноярский край»
* Старинное село Курагино // Курагинский район. История, краеведение, путешествия

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Краснаярскага края
Дарогіна (Новасібірская вобласць)

**Дарогіна** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Чарапанаўскім раёне Новасібірскай вобласці Расіі.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Новасібірскай вобласці
Пасяўная (рабочы пасёлак)

**Пасяўная** () — рабочы пасёлак у Чарапанаўскім раёне Новасібірскай вобласці Расіі.

Пасяўная размешчана за 100 км на поўдзень ад Новасібірска, за 9 км на поўнач ад раённага цэнтра — горада Чарапанава.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Новасібірскай вобласці
Станцыённа-Аяшынскі

**Станцыённа-Аяшынскі** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Машкоўскім раёне Новасібірскай вобласці Расіі.

Станцыённа-Аяшынскі размешчаны на рацэ Балта (прыток Аяша), за 81 км на паўночны ўсход ад Новасібірска, за 24 км на паўночны ўсход ад пасёлка Машкова, за 45 км на паўднёвы захад ад горада Балотнае. У пасёлку размяшчаецца станцыя Аяш на Транссібірскай магістралі. Побач з пасёлкам праходзіць федэральная аўтамабільная дарога M53.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Новасібірскай вобласці
Чык (рабочы пасёлак)

**Чык** () — рабочы пасёлак у Качанёўскім раёне Новасібірскай вобласці Расіі.

Утварае муніцыпальнае ўтварэнне рабочы пасёлак Чык са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Новасібірскай вобласці
Будынак першай мінскай публічнай бібліятэкі

**Будынак першай мінскай публічнай бібліятэкі** — будынак у Мінску, размешчаны ў Верхнім Горадзе, размешчаны па адрасе Інтэрнацыянальная вуліца, 31. Пабудаваны ў пачатку XIX стагоддзя. Помнік архітэктуры класіцызму.

## Гісторыя 
, каля 1800 г.]]
Комплекс жылых будынкаў па Валоцкай вуліцы (дамы № 31 і 31а) сфарміраваўся ў 2-й палове XVIII—XIX стагоддзяў. Упершыню мураваная забудова на гэтым месцы была пазначана на двух планах Мінска 1797 года. Галоўны мураваны будынак усяго комплексу, які сваім галоўным фасадам выходзіў на вуліцу Валоцкую, быў пазначаны на планах горада пачатку XIX стагоддзя.

. 1859]]

Самая ранняя выява гэтага будынка ёсць на акварэлі Юзафа Пешкі, якая датуецца пачаткам ХІХ стагоддзя, але не пазней 1810 года. Гэтая акварэль зафіксавала забудову Валоцкай (Інтэрнацыянальнай) вуліцы з боку сучаснай вуліцы Янкі Купалы. На малюнку вельмі добра відаць, што за сядзібай Друцкіх-Любецкіх (пазней Ваньковічаў) знаходзіўся высокі мураваны будынак у стылі класіцызму, накрыты двухсхільным дахам.

Да асноўнага аб’ему прыбудаваны 2—1-павярховы Г-падобны ў плане аб’ём, пакрыты двухсхільным дахам.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* БУДЫНАК ПЕРШАЙ МІНСКАЙ ПУБЛІЧНАЙ БІБЛІЯТЭКІ 
* 

Катэгорыя:Інтэрнацыянальная вуліца (Мінск)
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мінска
Катэгорыя:XIX стагоддзе ў Мінску
Катэгорыя:З’явіліся ў XIX стагоддзі
Катэгорыя:Збудаванні Мінска ў стылі класіцызм
Масавае забойства ў Ганау (2020)

У ноч на чацвер 19 лютага 2020 года ў нямецкім горадзе Ганау, у двух кальянных кафэ былі расстраляныя 9 чалавек. Паліцыя прыбыла ў дом да падазраванага, аднак ён быў ужо мёртвы; побач ляжала цела яшчэ аднаго чалавека. Мяркуецца, што стралок вярнуўся дадому і скончыў жыццё самагубствам.

## Забойства 
Увечары 19 лютага ў адну з кальянных у цэнтральнай частцы Ганау ўварваўся мужчына і пачаў стральбу па наведвальніках, забіўшы траіх. Затым ён схаваўся, а праз некаторы час з’явіўся ў іншай кальяннай, размешчанай у пяці хвілінах язды ад першага месца злачынства. Там ён забіў яшчэ пяць чалавек. Адзін пацярпелы памёр праз некалькі гадзін ад атрыманых раненняў. Трое забітых — грамадзяне Германіі (двое — курды, адзін — цыган), двое — грамадзяне Турцыі, адзін — Балгарыі і яшчэ адзін — Румыніі. Восьмая ахвяра родам з Босніі і Герцагавіны. У дзявятай — падвойнае грамадзянства: Афганістана і Германіі.

Праз некалькі гадзін паліцыя паведаміла, што меркаваны забойца знойдзены мёртвым у сваёй кватэры і што побач з ім знаходзіцца цела 72-гадовай жанчыны, яго маці. Следчыя прыйшлі да высновы, што пасля здзяйснення злачынстваў ён застрэліў сваю маці, а затым застрэліўся сам.

Падазраваны ў забойствах 43-гадовы Тобіас Рат’ен, у якога быў дазвол на валоданне паляўнічай зброяй, як мяркуецца, перад забойствамі выклаў у YouTube відэа. Ён раздзяляў вельмі правыя неанацысцкія погляды. Сваё відэа, апублікаванае на англійскай мове, назваў «персанальным пасланнем да ўсіх амерыканцаў». Якога-небудзь указання на тое, што ён збіраецца ажыццявіць гвалтоўныя дзеянні, у пасланні не было.

## Рэакцыя 
У сувязі з масавым забойствам канцлер ФРГ Ангела Меркель адмяніла планавую паездку ў Леапальдзіну.

20 лютага прэзідэнт ФРГ Франк-Вальтэр Штайнмаер наведаў горад і ўсклаў вянкі ў дзвюх кальянных, дзе загінулі 9 чалавек.

21 лютага міністр унутраных спраў Германіі Хорст Зэехофер заявіў, што «злачынства ў Ганау — гэта адназначна расісцкі матываваны тэрарыстычны акт».

## Гл. таксама 
* Стральба ў Накханратчасіме
* Стральба ў мячэцях Крайстчэрча

## Зноскі 
Катэгорыя:Масавыя забойствы ў Германіі
Катэгорыя:Падзеі 19 лютага
Катэгорыя:Люты 2020 года
Катэгорыя:Забойствы, здзейсненыя ў 2020 годзе
Катэгорыя:Ганау
Катэгорыя:Тэрарыстычныя акты, здзейсненыя ў Германіі
Катэгорыя:Белы нацыяналізм
Катэгорыя:2020 год у Германіі
Катэгорыя:Тэрарыстычныя акты 2020 года
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Забрэззе)

**Касцёл Найсвяцейшай Тройцы** — мураваны каталіцкі храм у вёсцы Забрэззе Валожынскага раёна Мінскай вобласці.

## Гісторыя 
]]
У 1446 годзе Юрый Рымавідавіч заснаваў каталіцкую парафію і ў 1456 годзе пабудаваў касцёл. У 1654 годзе падчас вайны з Маскоўскай дзяржавай сяло знішчана маскоўскімі войскамі, касцёл быў спалены і адноўлены толькі ў 1695 годзе. Драўляны касцёл праіснаваў да 1959 года і быў знішчаны. На месцы касцёла ўзвялі будынак сельсавета.

У 1997 годзе пачата будоўля новага касцёла побач будынку былой крамы. У 1999 годзе намаганнямі пробашча і святара касцёла кс. Томаша касцёл быў дабудаваны і ў 2000 годзе асвячоны. На званіцы ўсталяваны адзін з ацалелых званоў папярэдняга касцёла.

У 2008 годзе ў Забрэзскай парафіі служылі 6 міністрантаў, пад куратарствам ксяндза-доктара Генрыка Акалатовіча. На 2014 год налічвалася 3 міністранты, на 2020 год — 1.

У 2014 годзе невядомы злачынца, падабраўшы ключ, скраў з касцёла грошы.

## Святары 
* Ксёндз Ян Куніцкі да 1959 г.
* Ксёндз-доктар Томаш Лях з 1999 г. па 2005 г.
* Ксёндз-доктар Гэнрык Акалатовіч з 2006 г. па 2023 г.
* Ксёндз Валянцін Станкевіч з 2024 г.

У 1901–1902 гадах у народнай школе ў Забрэззі вучыўся будучы ксёндз Міхал Сапоцька, часта ўдзельнічаў у набажэнствах у парафіяльным касцёле. Святарскі прыклад тагачаснага забрэзскага пробашча **Яна Куніцкага** ажывілі ў Сапоцьке жаданне дзяцінства стаць святаром.

## Спасылкі 
* Забрэззе — парафія Найсвяцейшай Тройцы — http://catholic.by/ 

Файл:Забрэзскі касцёл-02.jpg|Знешні выгляд
Файл:Забрэзскі касцёл-03.jpg|Галоўны алтар
Файл:Забрэзскі касцёл-04.jpg|Інтэр'ер касцёла
Файл:Забрэзскі касцёл-05.jpg|Спавядальня

Катэгорыя:Касцёлы Валожынскага раёна
Катэгорыя:Забрэззе
Катэгорыя:1999 год у Беларусі
Катэгорыя:Касцёлы Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі
Струцкі сельсавет

**Стру́цкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Струкі.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Заўлецкі сельсавет** у складзе Дунілавіцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Заўлечча. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Струкі, сельсавет перайменаваны ў Струцкі. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці. 20 мая 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Валкалацкага (9 населеных пунктаў: Асіннікі, Аўсянікі, Будзічы, Гарадзішча, Кісева, Кузёмшчына, Струкі, Яблонцы, Янукі), Ласіцкага (15 населеных пунктаў: Гайдукі, Гаранаўшчына, Гігалы, Гінькі, Глінскія, Заруддзе, станцыя Заўлічы, Курылавічы, Мартулі, Марцінелевічы, Мацейкі, Новыя Заўлічы, Плешкуны, Сасноўшчына, Янчукі) і Тумашаўскага (5 населеных пунктаў: Дабрыянава, Завараты, Ласкаўшчына, Латыгаль, Праходы) сельсаветаў.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 29 населеных пунктаў.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Дунілавіцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Глыбоцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1960 годзе
Помнік Валенцію Ваньковічу (Мінск)

**«Раніца мастака»** — скульптурная кампазіцыя на тэрыторыі гарадской сядзібы Ваньковічаў у Мінску. Прысвечана беларускаму жывапісцу ХІХ стагоддзя Валенцію Ваньковічу. Аўтары твора — скульптар Уладзімір Слабодчыкаў і архітэктар Юрый Казакоў.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Алеся Белявец. Пэндзаль, варты бронзы. № 2 (335) 01.02.2011 

Катэгорыя:Валенцій Ваньковіч
Катэгорыя:Помнікі Мінска
Катэгорыя:Інтэрнацыянальная вуліца (Мінск)
Катэгорыя:Творы Уладзіміра Слабодчыкава
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Юрыя Казакова
Катэгорыя:2010 год у Мінску
Віскаша

**Віскаша** (*Lagidium*) — род грызуноў сямейства шыншылавых. Эндэмікі Паўднёвай Амерыкі, жывуць у Андах.

## Апісанне 
Даволі буйныя грызуны з вялікімі вушамі і вачыма. Вонкавым выглядам нагадваюць трусікаў з доўгім хвастом. Даўжыня цела (без хваста) 295—475 мм, хваста — 215—400 мм.

Жывуць у суровых горных умовах. Кормяцца травамі. Самкі нараджаюць толькі адно дзіцяня.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Шыншылавыя
Катэгорыя:Сысуны Паўднёвай Амерыкі
Дзікабразавыя

**Дзікабра́завыя** (*Hystricidae*) — сямейства млекакормячых атрада грызуноў.

## Апісанне 
Даўжыня цела да 90 см, хваста да 20 см, маса да 27 кг. Целасклад шчыльны, нязграбны. Галава вялікая, з пакарочанай пысай; шыйны пе­рахват вы­ра­жаны сла­ба. Большая частка паверхні цела ўкрыта тоўстымі вострымі іголкамі (даўжыня на загрыўку да 40 см) і цвёрдым шчаціннем; валасы захоўваюцца на пузе, ніж­ніх час­тках канцавін і мор­дзе. Афарбоўка цела аднатонная чарнаватая, бураватая, карычневая з жоўтымі або белымі палосамі на іголках і валасах. На хвасце раз­мяшчаюцца келіхападобныя пус­тацелыя іголкі, якія выдаюць пры руху спе­цыфічны гук, або рознай фор­мы шчацінне. Канцавіны кароткія, моцныя, стопахадзячыя; пярэднія трох- ці чатырохпа­льцыя, зад­нія пя­ціпальцыя; паль­цы з моцна раз­вітымі магутнымі кіпцюрамі.

## Пашырэнне 
Адрозніваецца 3 роды, каля 10 відаў. Пашыраны ў Афрыцы, Паўднёвай Еўропе, Пярэдняй, Сярэдняй і Паўднёвай Азіі. На­сяляюць галоўным чынам ляс­ныя і ле­састэпавыя ланд­шаф­ты суб­тро­пікаў і тро­пікаў; сустракаюцца ў перадгор'ях і горных раёнах (да вышыні 3900 м), мо­гуць за­хо­дзіць у пус­ты­ні; не­като­рыя жывуць паблізу на­се­леных пунк­таў. Найбольш вядомы .

## Асаблівасці біялогіі 
Актыўныя ўпрыцемках і ноч­чу. Напужаная жывёла ашчаціньваецца і гучна шарасціць хваставой бразгатушкай, паварочваючыся да праціўніка за­дам. Уцякаючы ад пераследвання, дзікабраз рэзка спыняецца, падстаўляючы ворагу іголкі. Доўгія іголкі на паясніцы лёгка вы­па­даю­ць, паміж імі зна­хо­дзяцца бо­льш тоўстыя, карот­кія і вост­рыя шыпы, якія здольны на­нес­ці сур’ёзныя ра­ны.

Корм галоўным чынам раслінны (све­жая зе­ляніна, цыбуліны, клуб­ні і плады), часам шкодяць сельскай гаспадарцы. Ме­сца кармлення дзікабразаў мо­жа зна­хо­дзіцца за 10-16 км ад нары, але да раніцы яны заўсёды вяртаюцца ў сховішча. Ім служаць натуральныя пячоры, паглыбленні або складана ўладкаваныя доўгія (да 10 м) і глыбокія (да 4 м) норы, звычайна з гнез­давой каме­рай. У халод­ную пару го­да ак­тыўнасць дзікабразаў прыкметна зніжаецца, але ў спяч­ку яны не ўпа­да­юць.

Цягам го­да адзін прыплод, у ім звычайна два дзіцяняці (можа быць да пяці). Працягласць жыцця 12-15 (у няволі да 20) год.

## Промысел і ахова 
Мя­са дзікабразаў часам выкарыстоўваюць у ежу.

Усе віды занесены ў Чырвоную кнігу МСАП.

## Літаратура 
* 


Катэгорыя:Сямействы сысуноў
Емяльянава (Краснаярскі край)

**Емяльянава** () — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Емяльянаўскага раёна Краснаярскага края. Размешчаны на правым беразе ракі Качы, на аўтадарозе М-53, за 15 км на захад ад горада Краснаярска. Побач з пасёлкам размешчаны аднайменны аэрапорт.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Краснаярскага края
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1700 годзе
Балахта

**Балахта** () — пасёлак гарадскога тыпу (рабочы пасёлак), адміністрацыйны цэнтр Балахцінскага раёна Краснаярскага края Расіі. Таксама з'яўляецца адміністрацыйным цэнтрам муніцыпальнага ўтварэння «Пасёлак Балахта».
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Краснаярскага края
Трыбуна тэкстыльшчыка

**«Трыбуна тэкстыльшчыка»** — газета ў Оршы. Выдаецца з 1934 года. Заснавальнікі: адміністрацыя РУПТП «Аршанскі льнокамбінат». Газета распаўсюджваецца задарма.

## Гісторыя 
Газета заснавана ў кастрычніку 1934 года і мела назву «Трыбуна стаханаўца». Пасля 1955 года з № 19 выходзіла пад загалоўкам: «Трыбуна наватара». 3 1984 года да 1985 год супрацоўніцай рэдакцыі была беларуская пісьменніца Марыя Філіповіч.

У 1992 годзе газета змяніла назву на «Трыбуна тэкстыльшчыка».

## Рэдактары 
* Валянціна Пятроўна Адаменка.

## Гл. таксама 
* Телеком-экспресс
* Аршанская газета

Катэгорыя:Газеты Беларусі на беларускай мове
Катэгорыя:Культура Оршы
Катэгорыя:1934 год у Беларусі
Вальса брудная

**Вальса брудная** (*Valsa sordida*) — від грыбоў сямейства .

Анаморфам з’яўляецца .

## Арэал 
Сустракаецца ў Афрыцы, Аўстраліі, Еўропе, Паўночнай і Паўднёвай Амерыцы.

## Апісанне 
Строма шыракаконусападобная, дыяметрам да 3 мм. Перытэцыі (па 4-20) з адтулінамі, размешчаны хаатычна або па крузе.

## Значэнне 
Фітапатаген, выклікае адміранне дробных галінак і галінак шыракалістых дрэў, звычайна таполі.

## Літаратура 
* *Прусакова Б. М.* . — С. 409

Катэгорыя:Грыбы Паўночнай Амерыкі
Катэгорыя:Грыбы Аўстраліі
Катэгорыя:Грыбы Еўропы
Катэгорыя:Грыбы Афрыкі
Катэгорыя:Аскаміцэты
Краснакаменск (Курагінскі раён)

**Краснакаменск** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Курагінскім раёне Краснаярскага края Расіі. Уваходзіць у муніцыпальнае ўтварэнне са статусам гарадскога паселішча пасёлак Краснакаменск як яго адміністрацыйны цэнтр.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Краснаярскага края
Дэніел Мэнінг

**Дэніел Мэнінг** (; 16 мая 1831 — 24 снежня 1887) — 37-ы міністр фінансаў ЗША, бізнесмен і журналіст.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Міністры фінансаў ЗША
Катэгорыя:Асобы на банкнотах
Матыгінскі раён

**Матыгінскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Краснаярскім краі Расіі.

Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Матыгіна.

Катэгорыя:Раёны Краснаярскага края
Чырвоны прамень (газета)

**Чырвоны прамень** — раённая газета Чашніцкага раёна Віцебскай вобласці. Выдаецца 1930 года. Заснавальнікі: Чашніцкі раённы выканаўчы камітэт і Чашніцкі раённы Савет дэпутатаў.

## Гісторыя 
Газета была створана ў верасні 1930 года. Яе першы нумар выйшаў  3 снежня 1930 года пад назвай «За калектывізацыю». Затым яна стала называцца «Шлях сацыялізму», пазней яе перайменавалі ў «Сцяг сацыялізму». У 1965 годзе газеце была дадзена новая назва, якую яна носіць і зараз.

## Рэдактары 
* С. Колас 
* І. Касцюковіч
* А. Картузаў
* А. Манькоў
* В. Кальцоў
* Л. Бегунова
* Міхась Мікалаевіч Дзеравяга

## Літаратура 
* Мурашкина, В. Достоверно и нескучно / В. Мурашкина // Народнае слова. – 2011. – 12 мая. – С. 7.
* Средства массовой информации // Чашники: 500 лет / отв. за вып. Т. В. Пчелкина. – Витебск : Витебская областная типография, 2004. – С. 20.
* Сродкі масавай інфармацыі Віцебскай вобласці : буклет / рэд. Л. Д. Мышлёнак. – Віцебск : Віцебская абласная друкарня, 2004. – 24 с.

Катэгорыя:Газеты Беларусі
Катэгорыя:Культура Чашніцкага раёна
Катэгорыя:Газеты на беларускай мове
Катэгорыя:Газеты на рускай мове
Катэгорыя:1930 год у Беларусі