open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Сцяпан Паўлавіч Мельнік

**Сцяпан Паўлавіч Ме́льнік** (;  — ) — вучоны, батанік і лесавод, доктар біялагічных навук (1935), член-карэспандэнт Акадэміі навук БССР (1936), прафесар (1923).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сяле Засулле Лохвіцкага павета Палтаўскай губерні (сучасны  Палтаўскай вобласці Украіны). У 1911 годзе скончыў Пецярбургскі лясны інстытут (сучасны Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны лесатэхнічны ўніверсітэт). З 1914 па 1919 год выкладаў у Харкаўскім інстытуце сельскай і лясной гаспадаркі. З 1923 года ў Горацкім сельскагаспадарчым інстытуце на пасадзе прафесара кафедры агульнага лесаводства. У 1926—1930 гадах займаў пасаду дырэктара Цэнтральнай лясной доследнай станцыі БССР. У 1933—1938 гадах — дырэктар Цэнтральнага батанічнага сада Акадэміі навук БССР.

28 лютага 1938 года быў арыштаваны органамі НКУС БССР і ў гэтым жа годзе расстраляны. Рэабілітаваны ў 1957 годзе.

## Навуковая дзейнасць 
Аўтар навуковых прац па лесаводстве, дэндралогіі, феналогіі. Распрацаваў праграмы і інструкцыі па лесафеналагічных назіраннях, правёў тыпалагічнае вывучэнне лясоў БССР. Таксама займаўся даследаваннем паркаў і іншых дэндралагічных аб’ектаў.

Аўтар 70 навуковых прац, у тым ліку 4 манаграфій. Сярод іх:
* Таблицы для определения главнейших деревьев и кустарников. — Горы-Горки, 1925.,
* Лесофенологические наблюдения. — Горы-Горки, 1928.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* Сцяпан Паўлавіч Мельнік у базе даных «История белорусской науки в лицах» Цэнтральнай навуковай бібліятэкі імя Якуба Коласа НАН Беларусі 
* История кафедры лесоводства. К 85-летию Белорусского государственного технологического университета.
* МЕЛЬНИК Степан Павлович (13.08.1883 — 28.06.1938) // Інстытут эксперыментальнай батанікі імя В. Ф. Купрэвіча НАН Беларусі
* Степан Павлович Мельник // Сайт БДУ
* *Цыганов, А. Р.* Гордость и слава Белорусской государственной сельскохо-зяйственной академии. Профессора и выпускники — академики и члены-корреспонденты / А. Р. Цыганов, П. А. Саскевич, В. М. Лившиц. — Горки: БГСХА, 2017. — С. 24. — 163с.  — ISBN 978-985-467-707-1.

Катэгорыя:Батанікі СССР
Катэгорыя:Батанікі Беларусі
Катэгорыя:Лесаводы СССР
Катэгорыя:Лесаводы Беларусі
Катэгорыя:Дэндролагі СССР
Катэгорыя:Феналогія
Катэгорыя:Выкладчыкі Харкаўскага нацыянальнага аграрнага ўніверсітэта імя В. В. Дакучаева
Катэгорыя:Выкладчыкі Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі
Катэгорыя:Выкладчыкі БДУ
Катэгорыя:Цэнтральны батанічны сад Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя ў БССР
Катэгорыя:Расстраляныя ў СССР
Катэгорыя:Рэабілітаваныя ў СССР
Малавішэрскі раён

**Малавішэрскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Наўгародскай вобласці Расійскай Федэрацыі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Малая Вішэра.

## Геаграфія 
Плошча — 3 280,98 км². Раён размешчаны на поўначы Наўгародскай вобласці. З захаду раён мяжуе з Наўгародскім і Чудаўскім раёнамі, з усходу — з Любыцінскім і Акулаўскім, з поўдня — з Красцецкім раёнамі, з поўначы мяжуе з Кірышскім раёнам Ленінградскай вобласці.

На тэрыторыі раёна знаходзяцца азёры Бельскае, Спаскае, Сохлае, Чорнае, Фалькоўскае, працякаюць рэкі Мста, Вялікая Вішэра, Малая Вішэрка (ці Малая Вішэра) і Вярэб’е.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Раёны Наўгародскай вобласці
Азербайджанскі тэхнічны ўніверсітэт

**Азербайджанскі тэхнічны ўніверсітэт** () — вышэйшая тэхнічная дзяржаўная ўстанова адукацыі ў Азербайджане. Універсітэт дзейнічае з 1950 года і ў цяперашні час з’яўляецца адной з вядучых ВНУ краіны.

## Гісторыя 
14 лістапада 1920 года савецкі ўрад пастанавіў закрыць  і замяніць яго Бакінскім політэхнічным інстытутам. У новай школе асноўная ўвага надавалася падрыхтоўцы інжынераў у сельскай гаспадарцы, грамадзянскім будаўніцтве, электрамеханіцы, эканоміцы і нафце. У 1923 годзе школа змяніла назву на Азербайджанскі політэхнічны інстытут. У сакавіку 1929 года Камуністычная партыя Азербайджана пастанавіла падзяліць установу на тры незалежныя школы, якія ахопліваюць сельскую гаспадарку, эканоміку і нафту. Павялічаныя запатрабаванні інжынераў у іншых абласцях па-за межамі нафты прывялі да пашырэння навучальнага плана школы, і ў 1934 годзе яна змяніла назву на Азербайджанскі прамысловы інстытут (АзПІ), паколькі яна была аб’яднаная з грамадзянскім будаўніцтвам.

У 1950 годзе ўрад заснаваў асобны Азербайджанскі політэхнічны інстытут (АзПІ). У 1970 годзе ў Гянджы быў заснаваны філіял АзПІ.

У 1993 годзе АзПІ змяніў статус і стаў Азербайджанскім тэхнічным універсітэтам.

## Факультэты 
* Электратэхніка і энергетыка
* Транспартны
* Тэхналагічныя машыны
* Спецыяльнае абсталяванне і тэхналогіі
* Радыётэхніка і сувязь
* Металургія
* Машынабудаўнічы
* Інжынерны бізнес і менеджмент
* Дэканат па навучанні замежных студэнтаў
* Аўтаматыка і камп’ютарная тэхніка

## Спасылкі 
* Афіцыйный сайт   

Катэгорыя:Універсітэты Баку
Катэгорыя:Вышэйшыя тэхнічныя навучальныя ўстановы Азербайджана
Катэгорыя:1950 год у Азербайджане
Калеаспорый

**Калеаспорый** (*Coleosporium*) — род іржаўных грыбоў сямейства . 

## Віды 
Род утрымлівае каля 100 відаў. Некаторыя з іх:

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Роды грыбоў
Катэгорыя:Пукцыніевыя (парадак)
Парфінскі раён

**Парфінскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Наўгародскай вобласці Расійскай Федэрацыі. Адміністрацыйны цэнтр — рабочы пасёлак Парфіна.

## Геаграфія 
Раён размешчаны ў цэнтральнай частцы Наўгародскай вобласці. Плошча тэрыторыі — 1 591,12 км². Мяжуе з раёнамі Наўгародскай вобласці: на захадзе са Старарускім, на поўначы з Красцецкім, на ўсходзе з Дзямянскім. На паўночным захадзе тэрыторыя раёна выходзіць да возера Ільмень. Найбуйнейшыя рэкі — Пала, Рэдзья і Ловаць. На тэрыторыі раёна знаходзіцца каля сотні азёр, амаль палова з іх у раёне дэльты ракі Ловаць.

Катэгорыя:Раёны Наўгародскай вобласці
Людміла Мікалаеўна Гразнова

**Людміла Мікалаеўна Гразнова** (у дзявоцтве **Пракапенка**; , , Мінская вобласць, БССР) — дзяржаўны і палітычны дзеяч Беларусі, эканаміст, праваабаронца. Кандыдат эканамічных навук (1981), дацэнт (1983).

## Біяграфія 
Жыла разам з бацькамі ў в. Путчына і Фаніпалі Дзяржынскага раёна, Плешчаніцах і Старобіне. Бацька, Мікалай Фёдаравіч Пракапенка, быў першым сакратаром Старобінскага райкама партыі. Закончыла БДУ (1975), аспірантуру БДУ (1978), у 1978—1995 гг. выкладчык, дацэнт, дацэнт-дэктарант кафедры палітэканоміі БДУ. Дэпутат Вярхоўнага Савета Беларусі 13-га склікання. У 2004—2008 гг. намесніца старшыні Аб’яднанай грамадзянская партыі. Аўтар і рэдактар навучальных дапаможнікаў, шматлікіх навуковых і публіцыстычных артыкулаў.

## Творы 
* Обобществление труда как фактор совершенствования структуры социалистического производственного коллектива. Автореферат диссертации на соискание ученой степени кандидата экономических наук. Минск. 1980
* Занятость: уровень, структура и формы регулирования. Учебное пособие для студентов филосовско-экономического факультета по специальности «Экономическая теория». Минск. 1994. 98 с.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання
Катэгорыя:Члены Аб’яднанай грамадзянскай партыі
Катэгорыя:Выпускнікі БДУ
Катэгорыя:Кандыдаты эканамічных навук
Артэк

**Артэк** — міжнародны дзіцячы цэнтр. Размешчаны на паўднёвым беразе Крыма ў пасёлку Гурзуф. У савецкі час — самы знакаміты піянерскі лагер СССР і візітная картка піянерскай арганізацыі краіны.

«Лагер-санаторый у Артэку» (першапачатковая назва дзіцячага цэнтра) створаны ў 1925 годзе па ініцыятыве старшыні Расійскага таварыства Чырвонага Крыжа, ураджэнца Гродна Зіновія Пятровіча Салаўёва. Першым яго кіраўніком стаў доктар Фёдар Фёдаравіч Шышмароў. Першая змена «Артэка» адкрылася 16 чэрвеня 1925 года. Паступова «Артэк» з невялікага летняга намётавага лагера вырас ў адзін з самых буйных у свеце комплексаў дзіцячага адпачынку.

Ганаровымі гасцямі «Артэка» ў розныя гады былі Жан-Бедэль Бакаса, Леанід Брэжнеў, Юрый Гагарын, Індзіра Гандзі, Урха Кеканен, Мікіта Хрушчоў, Джавахарлал Неру, Ота Шміт, Лідзія Скоблікава, Пальміра Тальяці, Хо Шы Мін, Бенджамін Спок, Міхаіл Таль, Валянціна Церашкова, Леў Яшын. У ліпені 1983 года «Артэк» наведала амерыканская дзяўчынка Саманта Сміт.

Падобныя, хоць і менш знакамітыя, піянерскія лагеры былі і ў іншых рэспубліках СССР. Другое месца па прэстыжнасці займаў Усерасійскі піянерскі лагер «Арляня» (Краснадарскі край, РСФСР). Далей ішлі рэспубліканскія лагеры адпачынку «Зубраня» (Мінская вобласць, БССР), «Акіян» (Прыморскі край, РСФСР) і «Маладая гвардыя» (Адэская вобласць, УССР).

### Філатэлія і нумізматыка 

Файл:The Soviet Union 1948 CPA 1319 stamp (Vladimir Lenin All-Union Pioneer Organization. Young Pioneer camp Artek. Pioneers on a hike) small resolution.jpg|1948 год
Файл:Stamp of USSR 2158.jpg|1958 год
Файл:1958 CPA 2159.jpg|1958 год
Файл:1985 CPA 5644.jpg|1985 год
Файл:RR5111-0311R.jpg|2015 год

## Спасылкі 
Катэгорыя:Дзіцячыя лагеры
Катэгорыя:Славутасці Крыма
Віктар Аркадзевіч Міхадзюк

**Віктар Аркадзевіч Міхадзюк** (нар. , в. Халькі, Асіповіцкі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі палітык.

## Біяграфія 
Быў дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання (1995—1996), уваходзіў у склад Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 1-га склікання.

Займаў пасаду намесніка старшыні канцэрна «Белдзяржхарчпрам». Пазней працаваў дырэктарам РЦАП коннага спорту і конегадоўлі.

Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 1-га склікання
Катэгорыя:Спартыўныя функцыянеры Беларусі
Катэгорыя:Старшыні калгасаў
Сюй Шэнь

**Сюй Шэнь** (каля 58 г. н. э. — каля  г. н. э.) — кітайскі філолаг, лінгвіст, мовазнаўца эпохі імперыі Хань. З’яўляецца аўтарам «Шо-вэнь цзе-цзы» (說文解字 або 说文解字, Shuo-wen chieh-tzu — «Паходжанне кітайскіх сімвалаў») — першага слоўніка іерогліфаў, складзенага і ўпарадкаванага па прынцыпе іерагліфічнага «ключа», а таксама з прыведзеным аналізам будовы іерагліфічнага знака. Уключае ў сябе 9353 іерогліфы, размеркаваныя па 540 ключах. Праца заснавана на вывучэнні пераважна больш позняй сістэмы пісьменства сяачжуань. Тым не менш аналіз некаторых іерогліфаў з’яўляецца памылковым, так як сістэма пісьменства сяочжуань радыкальна адрозніваецца ад больш ранніх сістэм цзіньвэнь і цзягувэнь, якія не былі вядомыя Сюй Шэню. Слоўнік быў завершаны да 100 г. н. э., аднак па палітычных прычынах пабачыў свет толькі ў 121 г. н. э. дзякуючы сыну імператара Ань-дзі імперыі Хань, які прадставіў яго бацьку.

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Кітаі
Катэгорыя:Філолагі Кітая
Катэгорыя:Мовазнаўцы Кітая
Катэгорыя:Лексікографы
Міхаіл Паўлавіч Сасонка

**Міхаіл Паўлавіч Сасонка** (нар. , Станіслаўцы, Докшыцкі раён, Віцебская вобласць) — беларускі палітык.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 28 кастрычніка 1953 года ў вёсцы Станіслаўцы Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці.

У 1975 годзе скончыў Беларускі інстытут механізацыі сельскай гаспадаркі (інжынер-электрык), Мінскую вышэйшую партыйную школу (палітолаг).

Працоўную дзейнасць пачаў інжынерам-электрыкам у племянным саўгасе «Краснаполле» Расонскага раёна (1975—1976). Працаваў галоўным інжынерам, старшынёй Расонскага раённага аб’яднання «Сельэнерга» (1976—1980), першым сакратаром Расонскага райкама ЛКСМБ (1980—1981), старшынёй калгаса «Новы свет» Расонскага раёна (1981—1985), першым сакратаром Расонскага райкама КПБ (1985—1991), намеснікам дырэктара цаглянага завода акцыянернага таварыства «Расоны» (1991—1994), дырэктарам навукова-вытворчага прадпрыемства «Агат» у Наваполацку (1994—1996).

Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання (1995—1996), быў намеснікам старшыні Камісіі па дзяржаўным будаўніцтве, мясцовым самакіраванні і рэгламенце, членам Савета Палаты прадстаўнікоў. З’яўляўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь першага склікання, быў намеснікам старшыні Камісіі па пытаннях эканомікі; дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь другога склікання, быў старшынёй Пастаяннай камісіі па дзяржаўным будаўніцтве, мясцовым самакіраванні і рэгламенце; дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь трэцяга склікання, быў членам Пастаяннай камісіі па дзяржаўным будаўніцтве, мясцовым самакіраванні і рэгламенце.

Пасля заканчэння дэпутацкіх паўнамоцтваў працаваў першым намеснікам адказнага сакратара Парламенцкага сходу Саюза Беларусі і Расіі.

Катэгорыя:Старшыні калгасаў
Катэгорыя:Першыя сакратары райкамаў КПБ
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 1-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 2-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання
Алег Васілевіч Румо

**Алег Васілевіч Румо** (нар. , в. Таліца, , Мінская вобласць) — беларускі ўрач і палітык.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 21 жніўня 1941 года ў в. Таліца Слуцкага раёна.

Бацька, Васіль Цімафеевіч Румо (1909—1983), нарадзіўся ў сялянскай сям’і ў вёсцы Мастычыне Сенненскага павета. Працаваў дырэктарам кансервавага завода ў Слуцку, загадчыкам аддзела прапаганды Клецкага райкама КП(б)Б, пасля вайны — на партыйнай працы, пазней — старшынёй калгаса. Маці, Вольга Мікалаеўна Румо (Балвановіч), усё жыццё працавала фельчарам.

У 1958 годзе Алег Румо скончыў школу ў Слуцку з залатым медалём і паступіў у Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут, які скончыў у 1964 годзе.

У 1963 годзе ўзяў шлюб з Валянцінай Міхайлаўнай Драко, якая вучылася разам з ім у медыцынскім інстытуце на медыка-педыятра. Пасля медыцынскага інстытута працаваў у медыцынскай амбулаторыі (в. Пасека Старадарожскага раёна), пазней — анколагам, хірургам у Слуцкай бальніцы. У 1976 годзе прызначаны на пасаду намесніка галоўнага ўрача Слуцкага раёна.

У 1995 годзе абраны дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання (1995—1996). 27 лістапада 1996 года ўвайшоў у склад Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 1-га склікання.

Пасля заканчэння дэпутацкіх паўнамоцтваў працягнуў працаваць урачом. У 2010 годзе выйшаў на пенсію.

## Узнагароды 
* Ганаровы грамадзянін Слуцка (2016)

Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 1-га склікання
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Слуцка
Катэгорыя:Медыкі Беларусі
Васіль Пятровіч Хрол

**Васіль Пятровіч Хрол** (, Малыя Грыдзюшкі, , Віцебская вобласць — ) — беларускі палітык.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 12 студзеня 1957 года ў вёсцы Малыя Грыдзюшкі Шаркаўшчынскага раёна Віцебскай вобласці.

Скончыў Мінскі радыётэхнічны інстытут, інжынер-канструктар — тэхнолаг электронна-вылічальнай апаратуры. Працаваў намеснікам начальніка цэха Мінскага механічнага завода імя Вавілава, выканаўчым дырэктарам Рэспубліканскага цэнтра гандлю нерухомасцю, прэзідэнтам Беларускай асацыяцыі «Нерухомасць».

Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання (1995—1996), быў старшынёй Камісіі па прамысловасці, транспарце, будаўніцтве, энергетыцы, гандлі і іншых паслугах насельніцтву, сувязі і інфарматыцы. З’яўляўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь першага склікання, быў намеснікам старшыні Камісіі па пытаннях эканомікі; дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь другога склікання, быў старшынёй Пастаяннай камісіі па жыллёвай палітыцы, будаўніцтве, гандлю і прыватызацыі; дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь трэцяга склікання, быў намеснікам старшыні Пастаяннай камісіі па бюджэце, фінансах і падатковай палітыцы.

Памёр 4 чэрвеня 2020 года. Пахаваны ў Мінску на Усходніх могілках.

Катэгорыя:Палітыкі Беларусі
Катэгорыя:Дэпутаты Парламенцкага сходу Беларусі і Расіі
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 1-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 2-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання
Уладзімір Міхайлавіч Станкевіч

**Уладзімір Міхайлавіч Станкевіч** ( — ) — беларускі палітык, у 1990—1995 гадах адзін з членаў Апазіцыі БНФ у складзе Вярхоўнага Савета БССР 12-га склікання.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1950 годзе. Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт.

Працаваў старшым юрысконсультам калгаса «Беларусь» Мядзельскага раёна. У 1990 годзе абраны ў Вярхоўны Савет БССР 12-га склікання ад грамадскага аб’яднання «БНФ „Адраджэнне“» па Мядзельскай выбарчай акрузе № 78 у г.п. Крывічы. У Вярхоўным Савеце быў намеснікам старшыні камісіі па заканадаўстве, уваходзіў у фракцыю Беларускага народнага фронту.

Памёр 4 студзеня 2020 года.

Катэгорыя:Палітыкі Беларусі
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 12-га склікання
Уладзімір Станкевіч

**Уладзімір Станкевіч**:
* Уладзімір Дзмітрыевіч Станкевіч (1923—2008) — беларускі рэжысёр.
* Уладзімір Міхайлавіч Станкевіч (1950—2020) — беларускі палітык.
Леанід Пятровіч Козік

**Леанід Пятровіч Козік** () — беларускі дзяржаўны дзеяч. Заслужаны работнік прамысловасці Беларусі (1994), кандыдат эканамічных навук (1997). З лютага 1998 года па верасень 2001 года — намеснік прэм’ер-міністра Рэспублікі Беларусь. З верасня 2001 года па ліпень 2002 года быў намеснікам кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.

У 2002—2014 гадах быў старшынёй Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі.

З кастрычніка 2004 года па верасень 2008 года — дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання ад Барысаўскай сельскай выбарчай акругі № 78. У Палаце прадстаўнікоў быў членам Пастаяннай камісіі па бюджэце.

Памёр 5 жніўня 2023 года.

## Палітычныя погляды 
10 верасня 2004 года, за месяц да парламенцкіх выбараў і рэферэндуму датычна абрання прэзідэнта, падпісаў у якасці члена Рэспубліканскага каардынацыйнага савета кіраўнікоў палітычных партый і грамадскіх аб’яднанняў «Зварот да грамадзян Беларусі» з заклікам да падтрымкі А. Лукашэнкі на рэферэндуме.

## Сям’я 
* Сын — Андрей Леанідавіч Козік (нар. 1979).
* Дачка — Марына Леанідаўна Козік.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 12-га склікання
Катэгорыя:Намеснікі прэм’ер-міністраў Беларусі
Катэгорыя:Супрацоўнікі Адміністрацыі прэзідэнта Беларусі
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання
Катэгорыя:Узнагароджаныя Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Старшыні Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі
Катэгорыя:Беларускія асобы ў Чорным спісе ЕС
Мелампсора

**Мелампсора** (*Melampsora*) — род базідыяльных грыбоў. Прадстаўнікі роду з’яўляюцца фітапатагенамі.

## Таксанамія 
*Melampsora* змяшчае наступныя віды:

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Роды грыбоў
Катэгорыя:Пукцыніевыя (парадак)
Каменнагурскі павет

**Каменнагурскі павет** () — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Ніжнесілезскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Каменна Гура. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 396 км². Насельніцтва павета складае 43,2 тыс. чалавек.

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка павета
Не трэба засмучацца

**«Не трэба засмучацца»** () — расійскі камедыйны мастацкі фільм, зняты ў 2010 годзе.

## Сюжэт 
У вёсцы Малыя Засекі на мяжы з Беларуссю жыццё цячэ сваім парадкам. Браты Павел і Андрэй Цюхі пражываюць цяпер у розных дзяржавах. Галоўная мясцовая славутасць Малых Засек — малады бычок па мянушцы Тайсан. Гаспадар Савелій хацеў зрабіць з яго мармуровы стэйк і гадаваў ў лепшых «японскіх традыцыях» — паіў алкаголем і рабіў масаж, аднак закалоць жывёлу рука так і не паднялася. Бык Тайсан, хоць і застаўся цэлым, але адмовіцца ад штодзённага вядзерца алкаголю ўжо не можа. Звыклую плынь жыцця парушае прыезд Цюхі-малодшага, маладога бізнесмена з Масквы, які не знаходзіць лепшага месца, для таго, каб схавацца ад сталічных праблем. Не праходзіць і дня, як у галаве ў юнай здольнасці нараджаецца ідэя «*ноу-хау*», як у адзін момант зарабіць прыстойныя грошы. Галоўным козырам у гэтай расійска-беларускай аперацыі прыйдзецца стаць быку Тайсану.

## У ролях 
## Здымачная група 
* рэжысёр — Іван Бычкоў
* сценарый — Аляксей Цім
* аператар — Радзік Аскараў
* кампазітар — Дзмітрый Смірноў, Канстанцін Шэвелеў

## Спасылкі 
* 
* «Не надо печалиться» на кінапартале filmix.co
* «Не надо печалиться» на КиноПоиск 
* «Не надо печалиться» на  

Катэгорыя:Фільмы Расіі
Леанід Віктаравіч Глухоўскі

**Леанід Віктаравіч Глухоўскі** (нар. 6 лістапада 1961, Чарджоу, Туркменістан) — беларускі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 6 лістапада 1961 года ў горадзе Чарджоу (Туркменістан).

Скончыў Мінскую вышэйшую школу МУС СССР (1986), юрыст-прававед, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (2000), спецыяліст па міжнародным праве.

У 1986—1990 гадах працаваў следчым Упраўлення ўнутраных спраў Гомельскага аблвыканкама. У 1990—1993 гадах — намеснік начальніка Савецкага раённага аддзела ўнутраных спраў г. Гомеля. У 1994—1996 гадах — намеснік начальніка следчага ўпраўлення ўнутраных спраў Гомельскага аблвыканкама. 

10 снежня 1995 года абраны дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь трынаццатага склікання па Гомельскай-Палескай выбарчай акрузе № 81.

У 1997—1999 гадах — намеснік начальніка следчага камітэта Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь. З 1999 года — намеснік міністра ўнутраных спраў — старшыня Следчага камітэта Рэспублікі Беларусь, узначальвае міжведамасную камісію па звароце банкаўскіх крэдытаў, па праверцы ўзаемазалікаў за энергарэсурсы, праводжаных суб’ектамі гаспадарання на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь.

У 2000 годзе абраны дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь II склікання ад Гомельскай-Прамысловай выбарчай акругі № 37, член Камісіі па заканадаўстве (1996—2000), Камісіі па грашова-крэдытнай палітыцы і банкаўскай дзейнасці (з 2000).

13 лютага 2004 года ўказам прэзідэнта № 82 прызначаны намеснікам міністра ўнутраных спраў — начальнікам галоўнага ўпраўлення папярэдняга расследавання.

6 студзеня 2005 года ўказам прэзідэнта № 7 прыпыненая служба ў органах унутраных спраў у сувязі з абраннем яго дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Беларусі (месца заняў Сяргей Гурэеў).

Член дэпутацкай групы «Сябры Балгарыі».

Апынуўся замешчаны ў гучным карупцыйным скандале, звязаным з незаконным вылучэннем зямельных участкаў у Мінскім раёне.

## Чыны і званні 
Палкоўнік міліцыі.

## Узнагароды 
Узнагароджаны ордэнам «За службу Радзіме» III ступені, шасцю медалямі.

## Сям’я 
Жанаты, мае двух сыноў.

## Спасылкі 
* Профіль на праекце «Хто ёсць хто ў РБ» 
* Глуховский Леонид //  

Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 2-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 1-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання
Катэгорыя:Міліцыянеры Беларусі
Катэгорыя:Намеснікі міністра ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Туркменабаце
Дзяржынскі сельсавет (Дзяржынскі раён)

**Дзяржы́нскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дзяржынскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — горад Дзяржынск (не ўваходзіць у склад).

Утвораны 21 кастрычніка 1940 года ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці БССР у складзе вёсак Дзягільна, Макаўчыцы, Пархімаўшчына, Петкавічы, Шацілы, пасёлка Мелзавода, фермы «Гай», вылучаных са складу Дзяржынскага гарсавета, вёскі Нявелічы Фаніпальскага сельсавета і вёскі Клыпаўшчына Негарэльскага сельсавета з цэнтрам у горадзе Дзяржынск. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Навасёлкаўскага сельсавета. Пасля вайны цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Макаўчыцы. У маі 1960 года ў склад сельсавета са Станькаўскага сельсавета перададзены 11 населеных пунктаў (Арэхаўка, Вінаградаўка, Гарадзея, Зварыкаўшчына, Кукшавічы, Малінаўка, Марс, Пагулянка, Рабінаўка, Цвяткова і Юпіцер). У 1974 годзе цэнтр сельсавета вернуты ў горад Дзяржынск.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2536 чалавек, з іх 91,5 % — беларусы, 4,6 % — рускія, 2,9 % — палякі, 0,7 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 2676 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / С.Д. Гриневич и др. — Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 2: (1944―1980 гг.). — Минск: «Беларусь», 1987. — 283 с.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Амрыта Шэр-Гіл

**Амрыта Шэр-Гіл** (30 студзеня 1913 года, Будапешт — 5 снежня 1941 года, Лахор) — індыйская мастачка.

## Жыццё і творчасць 
Бацькам будучай мастачкі, быў Умраа Сінгх Шэр-Гіл (), выхадзец з пенджабскай сікхскай арыстакратычнай сям’і, фатограф, маці — оперная спявачка Марыя Антуанета Готэсман ().

У 1922 годзе сям’я Шэр-Гілаў з’язджае з Венгрыі ў Паўночную Індыю, у Пенджаб. Калі ва ўзросце 16 гадоў Амрыта выявіла вялікі талент мастака, Шэр-Гілы прыехалі ў Парыж, і дзяўчына паступіла там у Школу прыгожых мастацтваў. У гэты перыяд Амрыта знаёміцца як з мадэрнісцкім, так і з класічным французскім жывапісам, і сама стварае серыю арыгінальных ранніх палотнаў. У 1934 годзе яна вяртаецца ў Індыю. Памерла ва ўзросце 28 гадоў у Лахоры (цяперашні Пакістан).

Раннія працы А. Шэр-Гіл, часта параўнальныя з карцінамі Фрыды Кало, напоўнены сексуальнасцю і нястрачаным запалам. У творах індыйскай мастачкі злучаюцца старадаўнія традыцыі індыйскай культуры (жывапіс часоў Вялікіх Маголаў, пячор Аджанты) і заходнееўрапейскі авангардызм перадваеннага пакалення.

## Памяць 
* У гонар Амрыты Шэр-Гіл названы адзін з кратэраў на Меркурыі.
* Адну з дарог у сталіцы Індыі назвалі ў гонар Амрыты Шэр-Гіл.
* Яе карціна «Жанчыны з пагорка» намаляваная на паштовай марцы, выпушчанай у 1978 годзе.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мастакі Індыі
Катэгорыя:Мастакі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастачкі
Жанчына з Хюлдрэмоса

**Жанчына з Хюлдрэмоса**, або **Жанчына з балота Хюлдрэ** — назва балотнай жанчыны, рэшткі якой былі знойдзены ў 1879 годзе паблізу паселішча Рамтэн у Даніі. Радыёвуглеродны аналіз паказаў, што жанчына жыла ў жалезным веку, каля 160 г. да н. э. — 340 г. н. э. Муміфікаваня парэшткі жанчыны выстаўлены ў музеі Капенгагена. Складанае адзенне, якое насіла жанчына з Хюлдрэмоса, было рэканструявана і выстаўлялася ў шэрагу музеяў.

## Адкрыццё 
15 мая 1879 года балотнае цела было знойдзена школьным настаўнікам Нільсам Хенсанам у Рамтэне пасля раскопкі торфу на глыбіні 1 метр. Хенсан паведаміў пра знаходку таварышу-настаўніку, які паведаміў пра гэта паліцыі, а таксама фармацэўту, які перамясціў цела ў найбліжэйшы хлеў для правядзення экспертызы. Пазней цела перадалі ў Нацыянальны музей у Капенгагене. Акрамя гэтага труп быў цэлы.

Перш чым жанчына памерла, яна зламала адну нагу, хоць тая загаілася, а таксама падвергнута дыетычнаму аналізу ў 1999 годзе. Рэнтгенаграфія выявіла валасяное шчацінне на скуры чэрапа, а таксама рэшткі мозгу ўнутры чэрапа. Косткі былі дэмінералізаваныя, як і ў многіх іншых балотных тэл. Дыетычны аналіз складаўся з даследавання двух узораў змесціва кішэчніка і паказаў, што апошняй ежай жанчыны быў жытні хлеб.

## Спасылкі 
* The woman from Huldremose at National Museum of Denmark
* Clothing and Hair Styles of the Bog People on archaeology.org

Катэгорыя:Еўропа жалезнага веку
Катэгорыя:Археалогія ў Даніі
Катэгорыя:Балотныя людзі
Отніэл Чарлз Марш

**Отніэл Чарлз Марш** (; 1831—1899) — амерыканскі палеантолаг, прафесар палеанталогіі хрыбетных Ельскага ўніверсітэта (1866).

Член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (1874), у 1883—1895 гадах прэзідэнт Акадэміі.

## Біяграфія 
Отніэл Чарлз Марш нарадзіўся 29 кастрычніка 1831 года ў , штат Нью-Ёрк. У 1860 годзе скончыў Ельскі каледж, затым вывучаў геалогію і мінералогію ў Шефільдскай школе навук, пасля чаго вывучаў палеанталогію і анатомію ў Берліне, Гейдэльбергу і Брэслаў. У 1866 годзе вярнуўся ў Злучаныя Штаты і быў прызначаны прафесарам палеанталогіі хрыбетных Ельскага ўніверсітэта. Ён пераканаў свайго дзядзьку, Джорджа Пібадзі, стварыць пры гэтым універсітэце Музей натуральнай гісторыі Пібадзі.

У 1868 годзе пачаў раскопкі ў Скалістых гарах. Усяго ён апісаў больш за  выкапневых жывёл, у тым ліку  дыназаўраў, уключаючы брантазаўра і апатазаўра (цяпер аднесеных да аднаго роду), трыцэратапса і таразаўра (выдзеленых ім у сямейства цэратапсід), дыпладока, стэгазаўра, алазаўра, надазаўра і інш., а таксама птэразаўраў, ранніх коней, першых птушак (гесперорніс, іхтыорніс) і г. д. Яго імем названы род птушкатазавых дыназаўраў — атніелія.

На ніве пошукаў закамянеласцяў, праславіўся таксама сваёй непрымірымай варожасцю і суперніцтвам з Эдвардам Копам («касцяныя войны»), якая пачалася з таго, што ён паказаў на памылку Копа (пры рэканструкцыі знойдзенага ім плезіязаўра які прыняў хвост жывёлы за шыю).

У 1877 годзе Геалагічнае таварыства Лондана прысудзіла навукоўцу ганаровую ўзнагароду — медаль Бігсбі.

Вучоны памёр 18 сакавіка 1899 года.

Файл:OCmarsh.jpg|Фота 1872 года, на ёй амерыканскі палеантолаг Отніэл Чарлз Марш (у цэнтры, задні шэраг) і памочнікі-рабочыя. На фота: (у першым шэрагу, седзячы на крайні злева) Томас Х.Расэл (Thomas H.Russell), пазней прафесар (клінічнай хірургіі) у Ельскім універсітэце 29 гадоў і асабісты лекар Марша. Яны выявілі амаль ідэальны шкілет 

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Члены Баварскай акадэміі навук
Катэгорыя:Члены і члены-карэспандэнты Нацыянальнай акадэміі навук ЗША
Катэгорыя:Выкладчыкі Ельскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Палеантолагі ЗША
Велум

, 1427—1430, Андронікаў манастыр]]
**Велум** ( — ветразь) — у іканапісу тканіна (звычайна чырвонага колеру), перакінутая ў выглядзе пакрову паміж двума архітэктурнымі збудаваннямі. У некаторых іконах («Раство Багародзіцы», «Увядзенне ў храм Прасвятой Багародзіцы», «Дабравешчанне Найсвяцейшай Багародзіцы», «Грамніцы» і інш.) сімвалізуе сабой пераўтваральную сувязь паміж Старым і Новым Запаветамі, а таксама тое, што дзеянне разгортваецца удалечыні ад вачэй, таемна або ў памяшканні.

Іканаграфія велума ўзыходзіць да антычнасці, ён з’яўляецца адгалоскам тэатральных дэкарацый.

Часта велум пазначае, што дзеянне адбываецца ўнутры намаляванага будынка.

## Літаратура 
* Е. В. Гладышева, Л. В. Нерсесян. «Словарь-указатель имен и понятий по древнерусскому искусству»
* 

Катэгорыя:Хрысціянская іканаграфія
Катэгорыя:Праваслаўе
Слупца

**Слупца** () — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 240 км на захад ад Варшавы і за 70 км на ўсход ад цэнтра Познані. Адміністрацыйны цэнтр Слупэцкага павета Велікапольскага ваяводства, утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Слупца. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 10,3 км². Насельніцтва 13,8 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Гостынь

**Гостынь** () — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 310 км на захад ад Варшавы і за 70 км на поўдзень ад Познані. Адміністрацыйны цэнтр Гастыньскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Гостынь. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 11,09 км². Насельніцтва 20,2 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Лакафарба

**ААТ «Лакафарба»** (**Лідскі лакафарбавы завод**; ) — беларускае прадпрыемства па вытворчасці лакафарбавых вырабаў, якое знаходзіцца ў г. Ліда Гродзенскай вобласці.

## Гісторыя 
Завод быў пабудаваны на базе невялікай хімічнай фабрыкі, якая існавала ў Лідзе з 1958 года. У 1959 годзе яна была ператворана ў Лідскую фабрыку лакафарбавых вырабаў. Будаўніцтва вялікага прадпрыемства па праекце Дзяржаўнага навукова-даследчага і праектнага інстытута лакафарбавай прамысловасці (*ГИПИ ЛКП*) пачалося ў 1963 годзе, першая чарга была ўведзена ў эксплуатацыю 1 чэрвеня 1965 года. Прадпрыемства займае 27% беларускага рынку лакафарбавых вырабаў і 16% расійскага.
## Санкцыі 
З сярэдзіны 2000-х гадоў ААТ «Лакафарба» з перапынкамі знаходзіцца ў санкцыйным спісе спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША. Апошняе ўключэнне было ў чэрвені 2021 года. У студзені 2023 года прадпрыемства было ўнесена ў санкцыйны спіс Украіны.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Прадпрыемствы Ліды
Катэгорыя:Кампаніі паводле алфавіта
Катэгорыя:Кампаніі, заснаваныя ў 1965 годзе
Катэгорыя:1965 год у Беларусі
Катэгорыя:Хімічныя і нафтахімічныя прадпрыемствы
Катэгорыя:Хімічныя і нафтахімічныя кампаніі Беларусі
Катэгорыя:Беларускія юрыдычныя асобы ў спісе спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША
Здарэнне ў краіне Мульці-Пульці

«**Здарэнне ў краіне Мульці-Пульці»** () — музычная казка ,  і . Грампласцінка з запісам казкі была выпушчана фірмай «*Мелодия*» ў 1982 годзе.

## Сюжэт 
Ліхадзеі з некалькіх мультфільмаў: Шапакляк, яе сябры —  (грабежнікі з мультфільма «*Брэменскія музыканты*») і Воўк вырашаюць аб’яднаць намаганні, каб не прайграць. Яны здолелі злавіць і замкнуць у каморы Чабурашку, Брэменскіх музыкантаў і Зайца. Аднак далей іх план парушаецца.

## Акцёрскі склад 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* 
* 
* Аўдыёказка Здарэнне ў краіне Мульці-Пульці 
* Аўдыёказка Здарэнне ў краіне Мульці-Пульці 

Катэгорыя:Альбомы 1982 года
Гродзіск Велькапольскі

**Гродзіск Велькапольскі** (, ) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 350 км на захад ад Варшавы і за 50 км на паўднёвы захад ад Познані. Адміністрацыйны цэнтр Градзіскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Гродзіск Велькапольскі. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 18,21 км². Насельніцтва 14,7 тыс. чалавек.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
## Спасылкі
Глыбоцкая раённая цэнтральная бальніца

**УАЗ «Глыбоцкая раённая цэнтральная бальніца»** — комплекс лячэбна-прафілактычных устаноў Глыбоцкага раёна. Будынак ЦРБ знаходзіцца ў горадзе Глыбокае.

## Апісанне 
Гісторыя Глыбоцкай цэнтральнай раённай бальніцы пачалася ў 1944 годзе.

На дадзеным этапе ўстанова аховы здароўя «Глыбоцкая цэнтральная раённая бальніца» з’яўляецца шматпрофільнай стацыянарнай установай па аказанні своечасовай кваліфікаванай медыцынскай дапамогi.

Раённая бальніца мае стацыянар на 181 койку. Разлічана на 300 наведванняў у змену. Працуюць дапаможныя падраздзяленні: бухгалтэрыя, планава-эканамічны аддзел, гаспадарчая служба. Прыпісныя ФАПЫ: Абрубскі, Вярхнянскі, Запрудскі, Мярэцкаўскі, Пятроўшчынскі, Шуневіцкі, Шунеўскі.

Ва ўстановах аховы здароўя Глыбоцкага раёна працуе 740 медыцынскіх работнікаў. З іх урачоў — 79, сярэдніх медыцынскіх работнікаў — 350.

## Спіс лекава-прафілактычных устаноў 
* Глыбоцкая цэнтральная раённая бальніца;
* Глыбоцкая цэнтральная раённая паліклініка
* Азярэцкая ўрачэбная амбулаторыя агульнай практыкі;
* Бабічоўская бальніца сястрынскага догляду з урачэбнай амбулаторыяй агульнай практыкі;
* Дзеркаўшчынская ўрачэбная амбулаторыя агульнай практыкі;
* Ламашэўская ўрачэбная амбулаторыя агульнай практыкі;
* Мнюцкая ўрачэбная амбулаторыя агульнай практыкі;
* Падсвільская раённая бальніца;
* Падсвільская раённая паліклініка;
* Празарокская бальніца сястрынскага догляду з урачэбнай амбулаторыяй агульнай практыкі;
* Псуеўская ўрачэбная амбулаторыя агульнай практыкі;
* Удзелаўская бальніца сястрынскага догляду з урачэбнай амбулаторыяй агульнай практыкі;
* Фельчарска-акушэрскія пункты: Абрубскі, Бортнікаўскі, Вярхнянскі, Гатаўшчынскі, Галубіцкі, Запрудскі, Зябскі, Івескі, Копыльшчынскі, Корабаўскі, Лучайскі, Мацюкоўскі, Мярэцкаўскі, Мосарскі, Перадольскі, Пліскі, Прошкаўскі, Пятроўшчынскі, Уражайнаўскі, Чарневіцкі, Шуневіцкі, Шунеўскі.

## Літаратура 
* Тропин, А. Больница «нового формата» / А. Тропин // Медицинский вестник. — 2006. — 14 сент. — С. 5.
* Казачок, Д. І. Гісторыя аптэчнай службы Глыбоцкага раёна / Д. І. Казачок // Краткая история Витебской фармации / редкол.: Ю. Б. Войтехович [и др.]. — Витебск, 2002. — С. 33-42.

## Спасылкі 
* Сайт Глыбоцкай цэнтральнай раённай бальніцы 

Катэгорыя:Глыбокае
Катэгорыя:Глыбоцкі раён
Катэгорыя:Бальніцы Беларусі
Брацкая магіла савецкіх воінаў і партызан (Глыбокае)

**Брацкая магіла савецкіх воінаў і партызан** — помнік у горадзе Глыбокае, знаходзіцца ў цэнтры горада, у парку Перамогі. Брацкая магіла савецкіх воінаў і партызан уключана ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.

## Апісанне 
У брацкай магіле пахаваны воіны і партызаны якія загінулі ў баях пры вызваленні Глыбокага ў ліпені 1944 года. Усяго пахавана 138 чалавек. Імёны 98 загінуўшых вядомыя, 40 пахаваных — невядомыя.

Першы помнік на брацкай магіле ўстаноўлены ў 1964 годзе. Ён уяўляў сабой абеліск з імёнамі пахаваных, справа ад якога размяшчалася скульптура воіна, а злева — жанчыны.

У 1994 годзе быў адкрыты новы помнік работы скульптара В. Якавенкі. Ён уяўляе сабой абеліск вышынёй 10 м. На ім — бронзавая выява грэчаскай багіні перамогі Нікі, злева і справа ад яго скульптуры воіна і партызана. Перад стэлай пліта з імёнамі загінуўшых. На помніку шыльда «Воінскае пахаванне № 4060».

## Літаратура 
* Брацкая магіла савецкіх воінаў і партызан // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал.: С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мінск : БелСЭ імя П. Броўкі, 1985. — С. 225.

Катэгорыя:Помнікі Глыбокага
Катэгорыя:1964 год у Беларусі
Катэгорыя:Помнікі Вялікай Айчыннай вайны ў Беларусі
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Брацкія магілы Беларусі
Калона ў гонар Канстытуцыі 3 мая 1791 года (Глыбокае)

**Мемарыяльная калона ў гонар прыняцця Канстытуцыі 3 мая 1791 года** — помнік, размешчаны ў горадзе Глыбокае, Беларусь. Знаходзіцца на могілках.

## Гісторыя 
Калона пастаўлена ў канцы XVIII стагоддзя ў памяць аб Канстытуцыі 3 мая 1791 года — асноўным законе Рэчы Паспалітай, прынятым на Сейме ў Варшаве.

Невядома, хто менавіта ўзвёў у Глыбокім мемарыял, і што першапачаткова вянчала калону. Цяпер на ёй гняздуюцца буслы, а помнік уваходзіць у асноўныя экскурсійныя туры па горадзе.

## Гл. таксама 
* Мемарыяльная калона ў гонар прыняцця Канстытуцыі 1791 года (Лявонпаль)

## Літаратура 
* Мемарыяльная калона // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал.: С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мінск : БелСЭ імя П. Броўкі, 1985. — С. 227.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Помнікі Глыбокага
Катэгорыя:Калоны Беларусі
Катэгорыя:XVIII стагоддзе ў Беларусі
Макаўчыцкі сельсавет

**Макаўчыцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Койданаўскага раёна БССР. Цэнтр — вёска Макаўчыцы.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Койданаўскага раёна Мінскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Койданаўскім раёне БССР. З 15 сакавіка 1932 года ў складзе Койданаўскага нацыянальнага польскага раёна. 23 сакавіка 1932 года скасаваны.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / А.И. Карпачева и др. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 1: (1917―1941 гг.). — Мн., «Беларусь», 1985. — 390 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Дзяржынскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1932 годзе
Галубічы (гарадзішча)

**Галубічы** — археалагічны помнік у цэнтры вёскі Галубічы Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца на паўночнай ускраіне вёскі.

## Апісанне 
Пляцоўка авальная памерам 20×13 м, выцягнута з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Вышыня над наваколлем 15 м. Выявілі ў 1938 годзе А. Цэгак-Галубовіч і У. Галубовіч, абследавалі ў 1939 годзе Я. Н. Драздовіч, у 1982 годзе Л. У. Дучыц. На паўночна-заходнім схіле прасочаны культурны пласт 0,3-0,4 м, знойдзены фрагменты ляпной і ганчарнай керамікі. Адносяцца да ранняга жалезнага веку і сярэднявечча.

Матэрыялы абследавання захоўваюцца ў Інстытуце гісторыі АН БССР.

## Літаратура 
* Археалагічныя помнікі // Гісторыя Залескага краю / Р. Шарыпкін. — Глыбокае : Вольнае Глыбокае, 2002. — С. 8-13.
* Глыбоцкі раён // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал.: С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мінск : БелСЭ імя П. Броўкі, 1985. — С. 224—239.

Катэгорыя:Гарадзішчы Глыбоцкага раёна
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Галубічы
Абарнікі

**Абарнікі** () — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 330 км на захад ад Варшавы і за 30 км на поўнач ад цэнтра Познані. Адміністрацыйны цэнтр Абарніцкага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Абарнікі. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 14,08 км². Насельніцтва 18,4 тыс. чалавек.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Спасылкі
Asperisporium

**Asperisporium** — род грыбоў сямейства . Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1913 годзе.

## Класіфікацыя 
У род *Asperisporium* уваходзіць 23 віды:

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Літаратура 
* Maublanc, A. 1913. Sur une maladie de feuilles du papayer (Carica papaya). Bulletin de la Société Mycologique de France. 29:353-358 — P.357

Катэгорыя:Роды грыбоў
Катэгорыя:Капнадыяльныя
Марыя Генадзеўна Дабужская

**Марыя Генадзеўна Дабу́жская** (нар. , Касцюковічы, Магілёўская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыла Маскоўскі архітэктурны інстытут у 1945 годзе. Працавала ў архітэктурна-планіровачнай майстэрні Мінгарвыканкама, з 1953 па 1985 гады — старшым архітэктарам, сакратаром навуковага савета, начальнікам аддзела, галоўным экспертам Упраўлення дзяржэкспертызы Дзяржбуда БССР.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1947 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
Брала ўдзел у распрацоўцы праектаў жылых дамоў, у планіроўцы сквера (1946—1950), інтэрнатаў БПІ № 2 (пр. Незалежнасці, 67/1) і № 3 (пр. Незалежнасці, 63) (пабудаваныя ў 1952; у сааўтарстве),  у Мінску.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Зубкоўскі

**Зубкоўскі** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксандр Эдуардавіч Зубкоўскі (нар. 1962) — беларускі футбаліст.
* Андрэй Фёдаравіч Зубкоўскі (1855—1915) — рускі военачальнік, генерал-лейтэнант.
* Браніслаў Аляксандравіч Зубкоўскі (1938—2015) — беларускі , краязнавец.
Ілек

**Ілек** — тапонім:

* Ілек — рака ў Акцюбінскай вобласці Казахстана і Арэнбургскай вобласці Расіі, прыток Урала.
* Ілек — сяло, адміністрацыйны цэнтр Ілекскага раёна Арэнбургскай вобласці Расіі.
Таэбла (станцыя)

**Таэбла** () — былая станцыя Эстонскай чыгункі ў павеце Ляэнэмаа. Знаходзілася ў пасёлку Таэбла на лініі Талін — Хаапсалу.

## Гісторыя 
Станцыя адкрыта ў 1920-х гадах. 21 верасня 1995 года праехаў апошні пасажырскі дызель-цягнік са станцыі Хаапсалу ў Талін. Грузавы рух спыніўся праз 5 гадоў. У 2004 годзе лінія разабрана.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Іван Канстанцінавіч Слесараў

**Іван Канстанцінавіч Сле́сараў** (;  — ) — вучоны ў галіне жывёлагадоўлі, доктар біялагічных навук (1972), прафесар (1977).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў горадзе Ілек Ілекскага павета Уральскай губерні Казакскай АССР (сучаснае сяло, адміністрацыйны цэнтр Ілекскага раёна Арэнбургскай вобласці Расіі). Скончыў 7 класаў школы і ў 1942 годзе паступіў вучыцца ў Ілекскі заатэхнічны тэхнікум. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. З лістапада 1943 года па май 1944 года праходзіў ваенную падрыхтоўку, скончыў школу снайпераў у Бузулуку і праходзіў службу ў складзе 417-й стралковай Чырванасцяжнай Сівашскай дывізіі 1-а Прыбалтыйскага фронту.

Пад кіраўніцтвам І. К. Слесарава абаронены 34 кандыдацкіх і доктарскіх дысертацый.

Сярод апублікаваных прац:
* Минеральное питание крупного рогатого скота. — Мн., 1987. (разам з А. С. Зяньковым);
* Минеральные источники Беларуси для животноводства. — Мн., 1995. (разам з М. У. Пілюком).

## Узнагароды 
Узнагароджаны шэрагам медалёў за баявыя і працоўныя заслугі, ганаровымі граматамі Вярхоўнага Савета БССР, НДІ жывёлагадоўлі, Міністэрства сельскай гаспадаркі БССР.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* *Иван Шейко* По рецептуре Ивана Слесарева // Навуковая, вытворча-практычная газета Беларусі «Навука», № 49 (2620) 5 снежня 2016 г.

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Арэнбургскай вобласці
Катэгорыя:Выпускнікі Арэнбургскага дзяржаўнага аграрнага ўніверсітэта
Катэгорыя:Постаці савецкай жывёлагадоўлі
Катэгорыя:Постаці беларускай жывёлагадоўлі
Катэгорыя:Супрацоўнікі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі
Катэгорыя:Снайперы Вялікай Айчыннай вайны
Рыйзіперэ (станцыя)

**Рыйзіперэ** () — станцыя Эстонскай чыгункі ў павеце Хар’юмаа. Знаходзіцца ў мястэчку Рыйзіперэ на лініі Талін — Хаапсалу.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Pucciniastrum

**Pucciniastrum** — род базідыяльных грыбоў . Прадстаўнікі роду, як і ўсе іржаўныя грыбы, з’яўляюцца аблігатнымі паразітамі раслін.

## Некаторыя віды 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Аўтар Індэкса
* 

Катэгорыя:Роды грыбоў
Катэгорыя:Пукцыніевыя (парадак)
Пястоўскі раён

**Пястоўскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Наўгародскай вобласці Расійскай Федэрацыі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Пястова.

## Геаграфія 
Плошча — 2 110,44 км². Раён размешчаны на ўсходзе Наўгародскай вобласці. Мяжуе з Машанскім і Хвойнінскім раёнамі Наўгародскай вобласці; з Валагодскай і Цвярской абласцямі.

Асноўныя рэкі — Малога і яе прытокі, Валдоміца, Сямыцінка, Мяглінка, Кіцьма, Кірва, Каць.

Азёры: Мягліна, Чорнае, Белае і інш.

Катэгорыя:Раёны Наўгародскай вобласці
Яаніка (прыпыначны пункт)

**Яаніка** () — прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў павеце Хар’юмаа. Знаходзіцца ў вёсцы Яаніка на лініі Талін — Хаапсалу.

## Гісторыя 
Прыпыначны пункт быў адкрыты ў 1981 годзе, падчас электрыфікацыі лініі Талін — Рыйзіперэ.

У 2010 годзе пры сумесным фінансаванні Структурных фондаў Еўрапейскага Саюза была пабудавана новая пасажырская платформа еўрапейскага стандарту.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Волаў

**Волаў** (,  — **Волау**) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы, за 390 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 45 км на паўночны захад ад цэнтра Уроцлава. Адміністрацыйны цэнтр Валоўскага павета Ніжнесілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Волаў. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 18,54 км². Насельніцтва 12,4 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Поддарскі раён

**Поддарскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Наўгародскай вобласці Расійскай Федэрацыі.

Адміністрацыйны цэнтр — сяло Поддар’е.

## Геаграфія 
Раён размяшчаецца на паўднёвым захадзе Наўгародскай вобласці і мяжуе з чатырма яе раёнамі: Валатоўскім і Старарускім — на поўначы і паўночным усходзе, Мароўскім — на ўсходзе і Холмскім — на поўдні. На захадзе мяжуе з Дзедавіцкім (на паўночным захадзе) і Бяжаніцкім (на паўднёвым захадзе) раёнамі Пскоўскай вобласці.

Плошча тэрыторыі раёна — 2954,02 км².

Асноўныя рэкі — Палісць, Парусся, Рэдзья, Ловаць.

Катэгорыя:Раёны Наўгародскай вобласці
Гура (горад)

**Гура** (,  — **Гурау**) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы, за 360 км на захад ад Варшавы і за 80 км на поўнач ад Уроцлава. Адміністрацыйны цэнтр Гуроўскага павета Ніжнесілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Гура. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 13,65 км². Насельніцтва 11,9 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Юрый Міхайлавіч Селіверстаў

**Ю́рый Міха́йлавіч Селіве́рстаў** () — беларускі дзяржаўны дзеяч. Міністр фінансаў Рэспублікі Беларусь (2020—2026). Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Расійскай Федэрацыі (з 2026).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 12 красавіка 1978 года ў Мінску.

У 2002 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт. У 2002—2009 гадах працаваў у Міністэрстве фінансаў Рэспублікі Беларусь на розных пасадах.

У 2009 годзе скончыў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. У 2009—2012 гадах — начальнік Галоўнага ўпраўлення фінансаў вытворчай сферы, у 2012—2015 гадах — начальнік Галоўнага ўпраўлення бюджэтнай палітыкі Міністэрства фінансаў Рэспублікі Беларусь. У 2015—2018 гадах — намеснік Міністра фінансаў Рэспублікі Беларусь. 14 лістапада 2018 года прызначаны першым намеснікам Міністра фінансаў Рэспублікі Беларусь.

З 4 чэрвеня 2020 года па 22 студзеня 2026 года працаваў Міністрам фінансаў Рэспублікі Беларусь.

З’яўляўся старшыней назіральнага савета Беларускага грамадскага аб’яднання «Федэрацыя настольнага тэніса».

## Крыніцы 
Катэгорыя:Міністры фінансаў Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Намеснікі міністра фінансаў Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Расіі