open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Аляксандр Аляксандравіч Джэжора

**Аляксандр Аляксандравіч Джэжора** (нар. , Івацэвічы, Брэсцкая вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне прыбораў і метадаў кантролю прыроднага асяроддзя, рэчываў, матэрыялаў і вырабаў. Доктар тэхнічных навук (2014), дацэнт (1995).

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт імя У. І. Леніна (спецыяльнасць «Фізіка», 1978).
    
Працаваў у Дзяржаўным інстытуце прыкладной оптыкі (г. Казань; 1978—1980, інжынер), Віцебскім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (з 1980, мастацка-тэхналагічны факультэт, кафедра «Тэарэтычная і прыкладная матэматыка», дацэнт, з 2002 — загадчык кафедры; з 2015 — факультэт эканомікі і бізнес-кіравання, кафедра «Матэматыка і інфармацыйныя тэхналогіі», загадчык кафедры).

Навуковыя інтарэсы: неразбуральны кантроль; электраёмістыя пераўтваральнікі; дыэлькаметрыя.

## Узнагароды 
Ганаровая грамата Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (2007) і інш.

## Бібліяграфія 
* Методы и средства электроемкостного контроля анизотропных материалов на основе зеркально-симметричных схем преобразователей : диссертация … доктора технических наук : 05.11.13 / Джежора Александр Александрович. — Минск, 2013.
* Физика : учебное пособие для слушателей факультета довузовской подготовки / В. В. Рубаник [и др.]. — Витебск, 2004.
* Электроемкостные преобразователи и методы их расчета / А. А. Джежора. — Минск, 2008.
* Диэлькометрия ортотропных материалов текстильной промышленности / Джежора А. А., Науменко А. М. // Дефектоскопия. — 2011. — № 12. — С. 13—14.
* Принципы проектирования накладных измерительных конденсатов в присутствии заземленной плоскости / Джежора А. А. [и др.] // Приборы и методы измерений. — 2011. — № 2. — С. 109—115.

## Спасылкі 
* Джежора Александр Александрович
* Джежора Александр Александрович
Антонаўскі сельсавет (Чавускі раён)

**Анто́наўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чавускага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Антонаўка.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Чавускага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чавускім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Галавенчыцкага сельсавета. 16 мая 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Дужаўшчынскага сельсавета, у склад Гарбавіцкага сельсавета перададзены 9 населеных пунктаў (Астрэні, Вусце, Галавенчыцы, Капані, Лужок, Любавіна, Навасёлкі, Новавасільеўск і Харкаўка). У 1964 годзе ў склад сельсавета з Гарбавіцкага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (Вусце, Галавенчыцы, Зялёная Рошча, Навасёлкі, Усушак, Хамянкі і Юшкавічы). 4 чэрвеня 1965 года з часткі сельсавета ўтвораны Дужаўскі сельсавет (у складзе 10 населеных пунктаў: Вужжар, Дужаўка, Зарэчча, Конанаўка, Кузьмінічы, Палоева, Пароеўка, Раман-Віна, Скоклева і Цёплае). 23 снежня 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Дужаўскага сельсавета (10 населеных пунктаў: Вужжар, Дужаўка, Зарэчча, Конанаўка, Кузьмінічы, Палоева, Пароеўка, Раман-Віна, Скоклева і Цёплае), у склад Вайнілаўскага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (Вусце, Галавенчыцы, Зялёная Рошча, Навасёлкі, Усушак, Хамянкі і Юшкавічы).

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (19 населеных пунктаў) — 1529 чалавек, з іх 96,5 % — беларусы, 2,5 % — рускія, 0,5 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года (22 населеныя пункты) — 1284 чалавекі.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Жан Эльён

**Жан Эльён** (; ,  — , ) — французскі мастак.
Пасля вывучэння архітэктуры ў Парыжы ствараў кубістычныя карціны, потым звярнуўся да абстракцыі. Пад уплывам Піта Мандрыяна яго творы напоўніліся манументальнымі формамі. У 1932 годзе Эльён стаў сябрам аб’яднання «Абстракцыя-Творчасць». Для яго карцін сярэдзіны 1930-х гадоў уласціва неапластычная выразнасць. У пачатку 1950-х у аб’ектыўнай, амаль рэалістычнай манеры пачаў ствараць гарадскія матывы.
Байкеры

**Байкеры** (, ад *bike* ← *motorbike ← motorbicycle* «матацыкл») — субкультура аматараў і прыхільнікаў матацыклаў. У адрозненне ад звычайных матацыклістаў, у байкераў матацыкл з’яўляецца часткай ладу жыцця. Характэрным таксама з’яўляецца аб’яднанне з аднадумцамі на аснове гэтага ладу жыцця.

## Гісторыя 
Байкерскі рух зарадзіўся ў 1950-х гадах у ЗША, перабраўся ў Еўропу і СССР у 1970-х (у СССР у 1980-х гадах іх звалі «рокеры»), пэўны час уваходзіў у склад субкультуры, калі байкеры былі падзелены на некалькі агрэсіўных і варагуючых груповак. У Вялікабрытаніі 1950-х гадоў байкеры дзяліліся на дзве групы, якія сапернічалі адна з адной: «модаў» (:en:Mod (subculture)) і «рокераў» (:en:Rocker (subculture)), якія атрымалі мянушку «рокеры» па чатырохтактным рухавікам з каромыславым (рокерным) прывадам клапанаў.

## Знешні выгляд байкераў 
Стэрэатыпны знешні выгляд байкера: «касуха» (скураная куртка з замком наўскасяк) або скураная мотакуртка (часта над мотакурткай апранаецца джынсавая або скураная камізэлька без рукавоў з «кветкамі», сімволікай мотаклуба), скураныя штаны. Байкеры часта адпускаюць доўгія валасы, вусы, бароды. Для абароны вачэй ад ветра носяць акуляры, нярэдка ігнаруюць шлемы, але часам аддаюць перавагу насіць каскі ў стылі нямецкага вермахта (з рагамі ці без), радзей — у стылі арміі Кайзераўскай Германіі ў Першай сусветнай вайне. Каскі могуць быць сапраўдныя ці стылізаваныя.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Субкультуры
Катэгорыя:Матацыклы
Мары Эленрыдэр

**Мары Эленрыдэр** (; ,  — , ) — нямецкая мастачка, блізкая да назарэйцаў.

Вучылася ў Ёзефа Эйнсле ў мюнхенскай Акадэміі мастацтваў, потым у 1822—1824 гадах знаходзілася ў Рыме, дзе спазнала ўплыў назарэйцаў. У 1829 годзе стала прыдворнай мастачкай у Карлсруэ. Яшчэ пры жыцці праславілася партрэтамі і рэлігійнымі сцэнамі.

## Спасылкі
Сяргей Аляксандравіч Галаўко

**Сяргей Аляксандравіч Галаўко** (нар. , в. Малая Каўпеніца, Баранавіцкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі педагог, спецыяліст у галіне агульнай педагогікі, гісторыі педагогікі і адукацыі. Кандыдат педагагічных навук (1978), прафесар (2000).

## Біяграфія 
Скончыў Мінскае музычнае вучылішча імя М. І. Глінкі (спецыяльнасць «Сольныя спевы», 1952), Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут замежных моў (спецыяльнасць «Французская мова», 1954).
    
Працаваў у Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (з 1961, дацэнт кафедры замежных моў, у 1973—1988 — загадчык кафедры, з 1995 — прафесар кафедры раманскіх моў, адначасова ў 1973—2017 — мастацкі кіраўнік народнага мужчынскага вакальнага ансамбля «Чырвоны гваздзiк»).

Навуковыя інтарэсы: тэорыя і методыка навучання замежным мовам будучых эканамістаў; арганізацыя вышэйшай адукацыі ў Францыі; замежная эканамічная тэрміналогія; аналітыка-сінтэтычная апрацоўка эканамічных тэкстаў на французскай мове; педагагічнае майстэрства выкладчыка.

## Узнагароды 
Званне «Заслужаны работнік культуры Беларускай ССР» (1987).

## Бібліяграфія 
* Реформы университетского образования во Франции в конце 60-х — начале 70-х годов XX века (критический анализ) : автореферат диссертации … кандидата педагогических наук : 13.00.01 / Головко Сергей Александрович. ― Минск, 1978.
  

## Літаратура 
* Головко Сергей Александрович // Белорусский государственный экономический университет в биографиях преподавателей и выпускников : 75 лет, 1933―2008. ― Минск, 2008. — С. 90—91.
* Вакальны ансамбль БДЭУ «Чырвоны гваздзік»: творчая і жыццёвая пазіцыя / С. А. Галаўко // Веснік Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта. — 2007. ― № 5. ― С. 91―94.
Гербрант ван дэн Экхаўт

**Гербрант ван дэн Экхаўт** (нідэрл.: Gerbrand Janszoon van den Eeckhout; ,  — пахаваны 29 верасня 1674) — нідэрландскі жывапісец і гравёр, адзін з лепшых вучняў Рэмбранта, вельмі блізка падыходзіў да яго ў сваіх кампазіцыях і ў каларыце, але саступаў яму ў вытанчанасці мастацкага густу.

Пісаў партрэты, бытавыя сцэны і, галоўным чынам, гістарычныя карціны, з якіх найважнейшыя — «Ганна, якая прысвячае свайго сына Самуіла Госпаду» (у Луўры), «Отрак-Хрыстос, які гутарыць з мудрацамі ў храме» (у мюнхенскай Пінакатэцы), «Сямейства Дарыя перад Аляксандрам Македонскім» і «Ахвярапрынашэнне Ераваама ў Вэтылі» (у Эрмітажы) і інш. Многія з напісаных ім партрэтаў ён уласнаручна гравіраваў «моцнай гарэлкай».
Кано Эйтоку

**Кано Эйтоку** (яп. 狩野 永徳 Кано: Эйтоку, , Кіёта — ) — японскі мастак.

## Жыццё і творчасць 
Кано Эйтоку з’яўляецца адным з найбуйнейшых японскіх мастакоў, заснавальнікам школы Кано ў японскім жывапісе ў перыяд Адзуці-Мамаяма. Працы Эйтоку адрозніваюцца элегантнасцю і ўнікальныя па майстэрстве выканання. Многія яго карціны ўключаны ў спіс Нацыянальных скарбаў Японіі.

Дзед майстра, Кано Матанобу, быў прыдворным мастаком сёгунаў Асікага. Пад яго кіраўніцтвам Эйтоку пачаў яшчэ ў дзяцінстве маляваць і развіваць далей, выкарыстоўваючы таксама дасягненні кітайскага жывапісу.

Кано Эйтоку працаваў па заказах палкаводцаў Оды Набунагі і Таётомі Хідэёсі. Размаляваныя ім вялікія парасоны, рассоўныя шырмы, насценны і столевы жывапіс упрыгожвалі замак Адзуці, які належаў Набунагу, і палацы Хідэёсі ў Кіёта і Осакі. На жаль, многія работы мастака былі пашкоджаны і нават загінулі падчас хваляванняў у Японіі ў Перыяд Сэнгоку.

Сучаснікам і супернікам Кано Эйтоку быў іншы вялікі японскі мастак Хасэгава Тохаку.

Катэгорыя:Мастакі Японіі
Глафіра Вікенцьеўна Савіцкая

**Глафіра Вікенцьеўна Савіцкая** (нар. , в. Шчоткі, Пастаўскі раён, Віцебская вобласць) — беларускі эканаміст. Кандыдат эканамічных навук (1967), прафесар (2003). Акадэмік Міжнароднай акадэміі навукі і практыкі арганізацыі вытворчасці (Масква, 2003).

## Біяграфія 
Скончыла Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (спецыяльнасць «Бухгалтарскі ўлік», 1963; аспірантура, спецыяльнасць «Бухгалтарскі ўлік і аналіз гаспадарчай дзейнасці», 1966).
    
Працавала ў Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (з 1966, улікова-эканамічны факультэт, кафедра бухгалтарскага ўліку, аналізу і аўдыту ў АПК і транспарце, прафесар).

Навуковыя інтарэсы: аналіз гаспадарчай дзейнасці.

## Бібліяграфія 
* Вопросы методики анализа себестоимости сельскохозяйственной продукции : автореферат диссертации … кандидата экономических наук : 601 / Г. В. Савицкая. ― Минск, 1967.
* Аналіз фінансавага стану прадпрыемства / Г. В. Савіцкая. — Мінск, 1993.
* Анализ хозяйственной деятельности предприятий АПК : учебник / Г. В. Савицкая. ― Москва, 2011.
* Економічний аналіз діяльності підприємства : навчальний посібник / Г. В. Савицька; переклад Д. С. Обухова та М. Г. Обуховоі. — Київ, 2004.
* Методика комплексного анализа хозяйственной деятельности : учебное пособие / Г. В. Савицкая. ― Москва, 2011.

## Спасылкі 
* САВИЦКАЯ ГЛАФИРА ВИКЕНТЬЕВНА
 

Катэгорыя:Эканамісты СССР
Катэгорыя:Эканамісты Беларусі
Уладзімір Сяргеевіч Фацееў

**Уладзімір Сяргеевіч Фацееў** () — беларускі эканаміст. Доктар эканамічных навук (1996), прафесар (2007).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 5 ліпеня 1955 года ў Мінску.

Скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (спецыяльнасць «Планаванне прамысловасці», 1977), Інстытут эканомікі АН БССР (аспірантура, 1984).

Працаваў у Інстытуце эканомікі НАН Беларусi (1972—2002; з 1991 — загадчык аддзела, з 1997 — намеснік дырэктара па навуковай рабоце); Еўрапейскім гуманітарным універсітэце (2002—2004, дэкан факультэта эканомікі); Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (2004—2011, кафедра нацыянальнай эканомікі і дзяржаўнага кіравання, загадчык кафедры; і з 2018, прафесар, з 2021 — загадчык кафедры); Гродзенскім дзяржаўным універсітэце імя Я. Купалы (2011—2018, дэкан факультэта эканомікі і кіравання, з 2014 — загадчык кафедры эканомікі і кіравання на прадпрыемстве).

У 1996—2019 гадах стажыраваўся і знаходзіўся з навуковымі і вучэбна-метадычнымі візітамі ў Вялікабрытаніі, Германіі, Іспаніі, Латвіі, Літве, Люксембургу, Нідэрландах, Польшчы, Расіі, Румыніі, Чэхіі і Швецыі.

З’яўляецца аўтарам больш за 180 навуковых і вучэбна-метадычных работ, у тым ліку 4 індывідуальныя і больш за два дзясяткі калектыўных манаграфій.

Навуковыя інтарэсы: рэгіянальнае эканамічнае развіццё і рэгіянальная палітыка ў розных краінах; праблемы забеспячэння ўстойлівага развіцця ў краінах з пераходнай эканомікай; размяшчэнне прадукцыйных сіл; трансгранічнае эканамічнае супрацоўніцтва; дзяржаўнае кіраванне і мясцовае самакіраванне; нацыянальныя і рэгіянальныя рынкі працы; горадабудаўніцтва; гісторыя прасторавай арганізацыі вытворчасці.

## Бібліяграфія 
* Региональная политика в системе государственного управления социально-экономическим развитием : диссертация … доктора экономических наук : 08.00.05 : защищена 26.05.1995 : утверждена 09.01.1996 / Фатеев Владимир Сергеевич. — Минск, 1995.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Фатеев Владимир Сергеевич // Республика Беларусь : энциклопедия : [в 7 т.]. — Минск, 2008. — Т. 7. — С. 349.
* 

Катэгорыя:Эканамісты СССР
Катэгорыя:Эканамісты Беларусі
Катэгорыя:Дэканы ГрДУ імя Янкі Купалы
Катэгорыя:Дэканы Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэта
Праневіч

**Праневіч** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Ала Аляксандраўна Праневіч (нар. 1966) — беларуская эканамістка.
* Андрэй Уладзіміравіч Праневіч (нар. 1983) — беларускі фехтавальшчык-калясачнік на шпагах і шаблях. Чэмпіён летніх Паралімпійскіх гульняў 2016 года.
* Генадзь Мікалаевіч Праневіч (1950—2017) — беларускі літаратурны крытык, паэт, публіцыст, грамадскі дзеяч.
Роза Пятроўна Валевіч

**Роза Пятроўна Валевіч** (нар. , в. Забалацце, Смалявіцкі раён, Мінская вобласць) — беларускі эканаміст, спецыяліст у галіне цэнаўтварэння. Кандыдат эканамічных навук (1975), прафесар (1999).

## Біяграфія 
Скончыла Мінскі фінансава-эканамічны тэхнікум (1962), Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (спецыяльнасць «Эканоміка гандлю», 1968), Інстытут эканомікі АН Беларускай ССР (аспірантура, 1975).

Працавала ў Іўеўскім, Ашмянскім (Гродзенская вобласць), Вілейскім (Мінская вобласць) раённых фінансавых аддзелах (1963—1965), Беларускім філіяле Усесаюзнага навукова-даследчага інстытута кан’юнктуры і попыту (1968—1971, старшы навуковы супрацоўнік), Інстытуце эканомікі АН Беларускай ССР (1975—1981, старшы навуковы супрацоўнік), Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (з 1981, факультэт камерцыі і турыстычнай індустрыі, кафедра эканомікі гандлю і паслуг, прафесар).

Навуковыя інтарэсы: цэнаўтварэнне; эканоміка гандлю; бізнес-планаванне; эканоміка інавацый; эканоміка якасці.

## Узнагароды 
* Медаль Францыска Скарыны (2003).

## Бібліяграфія 
* Учет соотношения спроса и предложения в розничных ценах (на примере основных непродовольственных товаров) : автореферат диссертации … кандидата экономических наук : 08.00.09 / Валевич Роза Петровна. ― Минск, 1975.
* Устойчивое развитие экономики Беларуси: теоретические и организационные аспекты / [Г. А. Шмарловская и др.]. ― Минск, 2006.

## Літаратура 
* Валевич Роза Петровна // Белорусский государственный экономический университет в биографиях преподавателей и выпускников : 75 лет, 1933—2008. ― Минск, 2008. ― С. 44—45.

Катэгорыя:Выпускнікі Мінскага фінансава-эканамічнага каледжа
Ала Аляксандраўна Праневіч

**Ала Аляксандраўна Праневіч** (нар. ) — беларуская эканамістка. Доктар эканамічных навук (2010), прафесар (2014).

## Біяграфія 
Скончыла Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт (1987; аспірантура, спецыяльнасць «Эканамічная тэорыя», 1993; дактарантура, спецыяльнасць «Эканамічная тэорыя», 2004).

Працавала ў Беларускім эканамічным універсітэце (факультэт міжнародных эканамічных адносін, кафедра сусветнай эканомікі, прафесар, загадчык кафедры, прарэктар па вучэбнай рабоце).

Навуковыя інтарэсы: канкурэнтнае асяроддзе і канкурэнтаздольнасць эканомікі; канкурэнтная палітыка; міжнародная макраэканоміка; міжнародны гандаль; кан’юнктура і прагназаванне сусветных таварных рынкаў; транснацыяналізацыя сусветнай эканомікі; устойлівае развіццё эканомікі.

## Бібліяграфія 
* Институциональные аспекты формирования конкурентной среды в трансформационной экономике : диссертация … доктора экономических наук : 08.00.01 : защищена 25.06.2009 : утверждена 19.05.2010 / Праневич Алла Александровна. — Минск, 2009.

## Літаратура 
* Праневич Алла Александровна // Белорусский государственный экономический университет в биографиях преподавателей и выпускников : 75 лет, 1933—2008. ― Минск, 2008. ― С.

Катэгорыя:Выкладчыкі факультэта міжнародных эканамічных адносін БДЭУ
Катэгорыя:Дэканы факультэта міжнародных эканамічных адносін БДЭУ
Сцяпан Рыгоравіч Аўсянікаў

**Сцяпан Рыгоравіч Аўсянікаў** ( в. Папкі, Рагачоўскі павет, Гомельская губерня — ) — беларускі эканаміст. Доктар эканамічных навук (1973), прафесар (1974). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 27 ліпеня 1922 года ў в. Папкі Рагачоўскага павета Гомельскай губерні (цяпер — Жлобінскі раён Гомельскай вобласці).

Скончыў Усесаюзны завочны інстытут савецкага гандлю (улікова-эканамічны факультэт, 1955).
    
Працаваў у Міністэрстве сельскай гаспадаркі Беларускай ССР (з 1951, начальнік аддзела бухгалтарскага ўліку ў калгасах), Беларускім дзяржаўным інстытуце народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (з 1955, улікова-эканамічны факультэт, кафедра бухгалтарскага ўліку і аналізу ў сельскай гаспадарцы, прафесар, загадчык кафедры, дэкан факультэта).

Навуковыя інтарэсы: тэорыя і практыка бухгалтарскага ўліку і аналізу сельскагаспадарчых прадпрыемстваў.

## Узнагароды 
Званне «Заслужаны эканаміст Беларускай ССР» (1972) і інш.

## Бібліяграфія 
* Проблемы экономического анализа деятельности сельскохозяйственных предприятий : автореферат диссертации … доктора экономических наук : 601 / Овсянников С. Г. — Киев, 1972.
* Организация первичного учета в колхозах и пути его усовершенствования : автореферат диссертации … кандидата экономических наук / Овсянников С. Г. — Минск, 1959.
 

## Літаратура 
* Аўсянікаў Сцяпан Рыгоравіч // Беларуская савецкая энцыклапедыя : [у 12 т.]. — Мінск, 1974. — Т. 11. — С. 586.
* Аўсянікаў Сцяпан Рыгоравіч // Беларуская энцыклапедыя : у 18 т. — Мінск, 1996. — Т. 2. — С.
* Овсянников Степан Григорьевич // Республика Беларусь : энциклопедия : [в 7 т.]. — Минск, 2007. — Т. 5. — С. 522.
* Жизнь повторяется : Степан Григорьевич Овсянников / Э. Корнилович // У истоков экономических знаний и науки : Белорусский государственный экономический университет в биографиях ректоров, заслуженных деятелей науки и образования. — Минск, 2003. — С. 89—92.
* [Степан Григорьевич Овсянников] // Развитие экономической мысли учеными Белорусского государственного экономического университета, 60―80-е годы XX века. ― Минск, 2003. — С. 50.
 

Катэгорыя:Дэканы ўлікова-эканамічнага факультэта БДЭУ
Луіс Майкл Эйлшэміус

**Луіс Майкл Элшэмус** ( — ) — амерыканскі мастак, майстар пейзажаў і стылю ню. Мастак меў акадэмічную адукацыю, але большая частка яго работ мае характар наіўнага мастацтва.

## Біяграфія 
Луі Элшэмус нарадзіўся ў багатай сям’і непадалёк ад Ньюарк, Нью-Джэрсі. Элшэмус атрымаў адукацыю ў Еўропе, пасля чаго правёў два гады ў Карнэлскім універсітэце вывучаючы мастацтвазнаўства ў мастацкай студэнцкай Лізе Нью-Ёрка. Ён таксама вучыўся жывапісу ў прыватным парадку ў амерыканскага пейзажыста Роберта Кранеля (Crannell) (1839—1904). Пасля ён вучыўся таксама ў Бугеро, у Акадэміі Жуліяна ў Парыжы і шмат падарожнічаў па Еўропе, Афрыцы і Паўднёвым моры, вярнуўшыся ў сямейны асабняк у Нью-Ёрку.

Катэгорыя:Мастакі-пейзажысты ЗША
Крыстафер Вільгельм Экерсберг

**Крыстафер Вільхельм Экерсберг** (дацк. Christoffer Wilhelm Eckersberg; , Блокраг — , ) — дацкі мастак і педагог, заснавальнік Залатога стагоддзя дацкага мастацтва ў галіне жывапісу.

## Біяграфія 
Крыстафер Экерсберг нарадзіўся ў Блокрагу (дат. Blåkrog) на поўдні паўвострава Ютландыя. З 1803 года вучыўся ў Акадэміі мастацтваў у Капенгагене, скончыў яе ў 1809 годзе з залатым медалём і атрымаў стыпендыю для паездкі ў Парыж. У 1811—12 гадах вучыўся ў майстэрні ў Ж. Л. Давіда. У 1813-16 гадах жыў у Рыме. З 1817 года — прафесар Акадэміі мастацтваў у Капенгагене, у 1827-29 — яе дырэктар. З-за праблем са зрокам перастаў пісаць. Памёр 22 ліпеня 1853 года ў Капенгагене падчас эпідэміі халеры. Пахаваны ў Капенгагене.
Лакціёнаў

**Лакціёнаў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Анатоль Васільевіч Лакціёнаў (нар. 1937) — спецыяліст у галіне горнага машынабудавання.
* Раман Барысавіч Лакціёнаў (нар. 1986) — украінскі футбаліст (нападнік) і трэнер.
Франц Эйбль

**Франц Эйбль (Эйбл)** (ням.: Franz Eybl; , Марыяхільф, Вена — , Бельведэр (Вена)) — аўстрыйскі жывапісец, мастак гістарычнага жанру, партрэтыст, літограф, акадэмік.

## Біяграфія 
У 1816 годзе ва ўзросце дзесяці гадоў паступіў на вучобу ў Венскую акадэмію прыгожых мастацтваў. У ліку яго настаўнікаў былі Ёзэф Клібер, Ёган Лампі Старэйшы і Іаган Петэр Крафт.

У 1825 і 1828 гадах яго працы былі адзначаны прэміямі Акадэміі. У 1843 годзе стаў членам Венскай акадэміі прыгожых мастацтваў. З 1853 года - куратар Імператарскай карціннай галерэі ў Бельведэры, з 1867 года таксама выкладчык у мясцовай рэстаўрацыйнай майстэрні.

Памёр у сваёй афіцыйнай кватэры ў палацы Бельведэр. Пахаваны ў ганаровай магіле на Цэнтральных могілках Вены.

Катэгорыя:Мастакі Аўстрыі
Хуберт ван Эйк

**Хуберт ван Эйк** (нідэрл. Hubert van Eyck; 1370 — ) — паўднёва-нідэрландскі (фламандскі) жывапісец эпохі Паўночнага Адраджэння. Старэйшы брат Яна ван Эйка, якога ён навучаў жывапісу. З пачатку 1420-х гадоў жыў у Генце.

Зыходзячы з надпісу на раме Генцкага алтара ў саборы Св. Бавона (паліпціх «Пакланенне ягню» ў Генце), лічыцца, што Хуберт ван Эйк удзельнічаў у стварэнні гэтага твора. Аднак, у цяперашні час гэтае сведчанне падвяргаецца сумневу: ёсць меркаванне, што надпіс зроблены пазней, а ўвесь жывапіс алтара выкананы яго братам.
Адам Фрыдрых Эзер

**Адам Фрыдрых Эзер** (ням.: Adam Friedrich Oeser; ,  — , ) — нямецкі мастак акадэмічнага кірунку, жывапісец, скульптар, графік і ілюстратар кніг.

## Жыццё і творчасць 
А. Ф. Эзер вывучаў жывапіс у Браціславе ў 1728—1730 гадах; у 1730 годзе ён прыязджае ў Вену, дзе да 1739 года ён вучыцца ў майстэрні Якаба ван Шупена (за выключэннем перыяду з 1733—1735, калі ён, вярнуўшыся ў Прэсбург, займаўся ў скульптара і медальера Георга Рафаэля Донера). У 1739 годзе А. Ф. Эзер едзе ў адзін з мастацкіх цэнтраў стылю барока — Дрэздэн, дзе завяршае сваю адукацыю і працуе як жывапісец да 1756 года.

У 1745 годзе Эзер ажаніўся з Разінай Э. Хобург. У гэтым шлюбе ў яго нарадзіліся васьмёра дзяцей, з якіх да паўналецця дажылі чацвёра. Жонка мастака памерла раней за яго, у 1794 годзе. У 1754 годзе ў дом Эзера ў Дрэздэне перасяляецца Іаган Вінкельман, які стаў адным з вучняў мастака.

З 1759 года А. Ф. Эзер жыў і працаваў у Лейпцыгу. У лютым 1764 года ён становіцца першым дырэктарам адкрытай у гэтым горадзе Акадэміі графікі і кніжнага ілюстравання. Гэты пост мастак займаў да канца жыцця. У тым жа лютым 1764 года Эзеру прысвойваецца тытул прыдворнага мастака курфюрста Саксоніі.

У 1765—1768 гадах вучнем Эзэра ў Акадэміі быў студэнт Ё. В. Гётэ.

Катэгорыя:Мастакі Германіі
Катэгорыя:Скульптары Германіі
Катэгорыя:Педагогі Германіі
Катэгорыя:Мастакі барока
Катэгорыя:Скульптары барока
Катэгорыя:Прыдворныя мастакі
Катэгорыя:Масоны Германіі
Вікінг Эгелінг

**Вікінг Эгелінг** (,  — , ) — шведскі авангардны мастак і рэжысёр, творчасць якога звязана з дадаізмам, канструктывізмам і абстракцыянізмам. Адзін з заснавальнікаў абсалютнага кіно і візуальнай музыкі. Яго фільм «Дыяганальная сімфонія» (1924) — адзін з першых абстрактных фільмаў у гісторыі эксперыментальнага кіно. Вучыўся ў Акадэміі Брэра ў Мілане, у 1911 годзе пераехаў у Парыж, дзе, працягваючы займацца жывапісам, захапіўся эксперыментальным кінематографам. Дзякуючы знаёмству з Хансам Арпам і Трыстанам Тцара ў 1918 годзе ўвайшоў у цюрыхскі гурток дадаістаў. У 1919 годзе арганізаваў майстэрню разам з Хансам Рыхтэрам у яго маёнтку Клейнхольцыг пад Берлінам.
Альбін Эгер-Лінц

**Альбін Эгер-Лінц** (; , Дэльзах-Штрыбах — , ) — аўстрыйскі жывапісец.

## Біяграфія 
Інгенуін Альбуін Траер, які пазней узяў імя Альбін Эгер-Лінц, нарадзіўся ў Дэльзах-Штрыбаху, побач з Ліенцам у Ціролі. Быў пазашлюбным сынам сялянкі Марыі Траер і фатографа і царкоўнага мастака Георга Эгера. З 1869 года жыў у сям’і бацькі і атрымлівае яго прозвішча. Імя Эгер-Лінц з’яўляецца ў каталогу выставы ў 1891 годзе.

Спачатку навучаўся ў свайго бацькі, затым — у мюнхенскай Акадэміі мастацтваў, дзе на яго аказалі ўплыў Франц Дэфрэгер і Жан-Франсуа Міле. Асаблівую ўвагу ў сваёй творчасці надаваў вясковаму жанру і гістарычным палотнам. Пад уплывам Ходлера яго мастацкая мова набыла манументальную выразнасць.

У 1899 годзе пераяжджае ў Вену. У 1908—1910 гадах — удзельнік Венскага Сэцэсіёна. У 1911 і 1912 гадах ён прафесар у Саксонска-Веймарскай Вышэйшай школе выяўленчага мастацтва.

У 1918 годзе ён адмовіўся ад месца прафесара ў Венскай акадэміі і пасяліўся ў Паўднёвым Ціролі. Эгер-Лінц памёр 4 лістапада 1926 года ў прыгарадзе Бальцана.
Анры Эвенполь

**Анры Жак Эдуар Эвенполь** (; , , Францыя — , Парыж, Францыя) — французскі жывапісец, малявальшчык і гравёр бельгійскага паходжання, большасць работ якога былі выкананы ў фавісцкім стылі.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Ніцы ў бельгійскай сям’і. Праходзіў навучанне спачатку ў акадэміі мастацтваў у Сен-Жос-тэн-Нодэ, а потым — у Бельгійскай Каралеўскай Акадэміі прыгожых мастацтваў у Бруселі, дзе вывучаў жывапіс і дэкаратыўна-прыкладное мастацтва.

У 1892 годзе пасяліўся ў Парыжы. Даваў урокі дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, потым працаваў у атэлье Гюстава Маро, які пазнаёміў маладога мастака з фавістамі Анры Мацісам і Жоржам Руо. Неўзабаве дзякуючы ім Эвенполь захапіўся гэтым напрамкам у жывапісе.

Мастацкі дэбют Эвенполя ў Парыжскім салоне адбыўся ў 1894 годзе, дзе быў прадстаўлены партрэт яго кузіны Луізы. У наступным годзе, удзельнічаючы ў выставе на Марсавым полі, ён прадставіў ужо чатыры партрэты. Пасля Эвенеполь рэгулярна выстаўляўся на Марсавым полі да сваёй смерці.

Зімой 1897—1898 гадоў Эвенполь знаходзіўся ў Алжыры. У гэты ж перыяд — са снежня 1897 па студзень 1898 года — у Бруселі праходзіла яго першая персанальная выстава. Часцей за ўсё сярод работ жывапісца сустракаліся партрэты членаў яго сям’і, а таксама сяброў — партрэт быў яго любімым жанрам. У карцінах Эвенепула адчуваўся ўплыў Эдуара Манэ і Джэймса Уістлера, а парыжскага перыяду — таксама Анры дэ Тулуз-Латрэка і Жан-Луі Фарэна. Яго раннія палотны выконваліся ў цёмных танах, з часам Эвенполь перайшоў да больш яркай, смелай палітры.

Апроч жывапісных партрэтаў, Эвенполь маляваў плакаты, графічныя малюнкі, літаграфіі. Памёр ва ўзросце 27 гадоў у Парыжы ў 1899 годзе.
Мілтан Эйверы

**Мілтан Кларк Эйверы** (; , Альтман, штат Нью-Ёрк — , ) — амерыканскі мастак-мадэрніст.

## Жыццё і мастацтва 
Мілтан Кларк Эйверы вырас у горадзе Хартфард, штат Канектыкут, пазней жыў у Нью-Ёрку. У 1926 годзе ён ажаніўся з Салі Мішэль, у 1932 годзе нарадзілася іх дачка. Пачынаючы з гэтага моманту дачка мастака, яго сям’я становіцца галоўнай тэмай яго працы.

Першая асабістая выстава адбылася ў 1928 годзе ў галерэі магчымасцей Нью-Ёрка («Галерэя магчымасцей»), пасля чаго ўдзельнічае ў шматлікіх выставах жывапісу ў ЗША. Мастак праводзіць шмат творчых паездак, але ён прыязджае ў Еўропу ўпершыню толькі ў 1952 годзе.

Для многіх амерыканскіх мастакоў — сучаснікаў Эйверы (напрыклад, Адольф Готліб, Марк Ротка), ён быў творчым прыкладам.

Катэгорыя:Мастакі ЗША
Барыс Паўлавіч Андрэеў

**Барыс Паўлавіч Андрэеў** (, Ленінград, Расія — ) — беларускі эканаміст (эканоміка лёгкай прамысловасці і энергетыкі). Доктар тэхнічных навук (1994), кандыдат эканамічных навук (1969), старшы навуковы супрацоўнік (спецыяльнасць «Агульная энергетыка», 1979), прафесар (спецыяльнасць «Эканоміка», 1997).

## Біяграфія 
Скончыў Ленінградскі інжынерна-эканамічны інстытут (спецыяльнасць «Эканоміка і арганізацыя энергетыкі», кваліфікацыя «Інжынер-эканаміст», 1962), Сібірскі энергетычны інстытут (аспірантура, спецыяльнасць «Агульная энергетыка»).

Працаваў у Сібірскім энергетычным інстытуце СА АН СССР (г. Іркуцк; 1962—1970, лабарант, інжынер, малодшы навукоы супрацоўнік), Сібірскам аддзяленні Усесаюзнага дзяржаўнага праектна-вышукальнага і навукова-даследчага інстытута «Энергосетьпроект» (Іркуцкі аддзел комплекснага праектавання, НДЛ аптымізацыі паліўна-энергетычнага баланса Сібіры і Далёкага Усходу, 1970—1979, начальнік лабараторыі), Віцебскім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (1979—2001, дацэнт кафедр «Эканоміка, арганізацыя і планаванне вытворчасці», «Кіраванне і арганізацыя вытворчасці», прафесар кафедр «Эканоміка, арганізацыя і планаванне прадпрыемстваў», «Эканоміка»).

Навуковыя інтарэсы: арганізацыя вытворчасці ў лёгкай прамысловасці; эканоміка энергетыкі.

## Бібліяграфія 
* Организационно-экономические проблемы повышения эффективности системы технического обслуживания производства промышленных предприятий и методы их решения (на материалах легкой и текстильной промышленности Республики Беларусь) : диссертация [автореферат дисcертации!] … доктора технических наук : 08.00.28 / Андреев Борис Павлович. — Санкт-Петербург, 1994.
* Исследование энергоэкономической сущности и свойств замыкающих затрат на топливо и электроэнергию : автореферат диссертации … кандидата экономических наук : 594 / Андреев Б. П. — Ленинград, 1968.

Катэгорыя:Эканамісты Беларусі
Муленскі майстар

Муленскі трыпціх
**Муленскі майстар** () — паўднёва-нідэрландскі (фламандскі) мастак, які працаваў пры двары герцагаў Бурбонскіх паміж 1483 і 1500 гг. Працаваў у Туры, Мулене і Ліёне. Яго дакладная ідэнтыфікацыя да гэтага часу застаецца пад пытаннем. У ліку сапраўдных імёнаў Майстра з Мулена называюцца **Жан Эй** (гэтая версія дамінуе), Жан Перэаль, Жан Прэво і Жан Клуэ Старэйшы (бацька прыдворнага партрэтыста Жана Клуэ).

## Творы 
Сучасныя даследчыкі прыпісваюць Майстру з Мулена 17 алтарных твораў, якія з’яўляюцца часткамі (у большасці створкі) алтароў раз’яднаных у XVII—XVIII стагоддзях, малюнак алоўкам, эскіз вітража, мініяцюру. Яго самы вядомы твор — трыпціх кафедральнага сабора ў Мулене «Маці Божая ў Славе», быў створаны каля 1500 года і дайшоў да нашых дзён у вельмі добрай захаванасці. На цэнтральнай панэлі намалявана Мадона з немаўлём у асяроддзі анёлаў. Яе фланкуюць партрэтныя выявы донатараў — герцага П’ера II, герцагіні Ганны дэ Божа і іх дачкі Сюзаны.

У музеі Метрапалітэн знаходзіцца яго «Партрэт Маргарыты Аўстрыйскай» у дзяцінстве. Той жа руцэ прыпісваюцца «Партрэт дафіна Шарля Арлеанскага» немаўлём, «Партрэт кардынала Карла II Бурбона», а таксама «Нараджэнне Хрыстова канцлера Ролена» (той жа заказчык, што і ў ван Эйка). У яго працах знаходзяць прыкметны ўплыў Хуга ван дэр Гуса і Жана Фуке.

Катэгорыя:Мастакі Фландрыі
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты Рэнесансу
ГК АЗС УМК Торунь

**«ГК АЗС УМК Торунь»** ()  — польскі гандбольны клуб з горада Торунь. Заснаваны ў 2009 годзе як секцыя ў шматсекцыйным спартыўным клубе «АЗС УМК».

## Статыстыка выступаў 
## Галоўныя трэнеры 
* Зянон Левандоўскі

## Спасылкі 
* AWANS DO I LIGI(21.03.13)

Катэгорыя:Спорт у Торуні
ГК АЗС УМК Торунь
Вялікі Парыж

**Вялікі Парыж** () - , адміністрацыйная адзінка ў Францыі, якая ахоплівае горад Парыж і яго найбліжэйшыя прыгарады.

Метраполія ўзнікла 1 студзеня 2016 года. Вялікі Парыж займае плошчу 814 квадратных кіламетраў, а яго насельніцтва складае больш за 7 мільёнаў чалавек. Метраполія знаходзіцца ў распараджэнні сталічнага савета з 210 членаў, якія не абіраюцца прамым галасаваннем, а абіраюцца саветамі камун-членаў Вялікага Парыжа. У ягоныя абавязкі ўваходзіць гарадское планаванне, жыллёвае будаўніцтва, а таксама ахова навакольнага асяроддзя.

Катэгорыя:Адміністрацыйны падзел Францыі
Катэгорыя:Парыж
Фінголфін

**Фінголфін** (, IPA: ) — персанаж легендарыума Джона Р. Р. Толкіна.
Эльф з народа Нолдар, старэйшы сын караля Фінвэ і Індзіс, яго другой жонкі, малодшы брат Феанара (адзінакроўны) і Фіндзіс, старэйшы — Ірымэ і Фінарфіна, муж Анайрэ, бацька Фінгана, Тургана, Арэдэль і Аргана, дзед Ідрылі і Маэгліна.

Імкнучыся да каралеўскай улады ў сілу падтрымкі большасці Нолдар, далучыўся да Зыходу ў Серадзем’е. Пасля гібелі Феанара і адмовы ад тытула старэйшага з яго сыноў, Маэдраса, стаў Вярхоўным каралём Нолдар-выгнаннікаў. У Серадзем’і ён і яго падданыя пасяліліся і заснавалі каралеўства ў паўночных землях Хітлума. Пазней, калі ў Белерыянд з усходу прыйшлі Эдайн, Фінголфін дазволіў пасяліцца ў Дор-ломіне народу Мараха, чые правадыры сталі яго адданымі васаламі.

Персанаж не з’яўляўся ў самых ранніх версіях легендарыума, але задумваўся Толкінам у празаічных фрагментах, якія адносіліся да перыяду пасля напісання «*Кнігі страчаных паданняў*». У самых позніх працах прафесара Фінголфін істотна змяняецца, асабліва датычна матываў і развіцця яго варожасці з Феанарам.

## Дом Фінголфіна 
Катэгорыя:Персанажы кнігі «Сільмарыліян»
Катэгорыя:Персанажы Серадзем’я
Катэгорыя:Эльфы Серадзем’я
Катэгорыя:Выдуманыя кіраўнікі
Катэгорыя:Каралі Серадзем’я
Сільвестр Феадосьевіч Шчадрын

**Сільвестр Феадосьевіч Шчадрын** (; —) — рускі жывапісец, пейзажыст.

## Біяграфія 
Сільвестр Шчадрын нарадзіўся ў Санкт-Пецярбургу 2 (13) лютага 1791 года. Бацька — Феадосій Фёдаравіч Шчадрын, вядомы скульптар, рэктар Акадэміі мастацтваў, прафесар класа скульптуры. Брат — архітэктар Апалон Шчадрын, дзядзька — вядомы ў XVIII стагоддзі пейзажыст Сямён Фёдаравіч Шчадрын.

Паступіў у 1800 годзе ў Акадэмію мастацтваў. Сільвестр павінен быў абраць род мастацтва, ён збіраўся запісацца ў пейзажны клас свайго дзядзькі, прафесара акадэміі Сямёна Фёдаравіча Шчадрына, аднак той незадоўга да гэтага часу памёр (1 [13] верасня 1804), і з 1806 года малады мастак спецыялізаваўся ў галіне пейзажнага жывапісу пад кіраўніцтвам прафесара M. M. Іванова, да якога перайшоў пейзажны клас.

У 1811 годзе ён скончыў Акадэмію, напісаўшы дыпломную карціну «Від з Пятроўскага вострава» (па зададзенай праграме: «Прыморскі горад ці паселішча ўдалечыні, а на першым плане статак рагатай жывёлы»), за якую атрымаў Вялікі залаты медаль, што давала права на «пенсіянерства» за мяжой. З-за вайны 1812 паездка была адкладзеная, і малады мастак адправіўся ў Італію толькі ў 1818 годзе.

У гэтай краіне ён і застаўся да канца сваіх дзён. Памёр у Сарэнта 27 кастрычніка (8 лістапада) 1830 года.

## Літаратура 
*
Сямён Фёдаравіч Шчадрын

**Сямён Фёдаравіч Шчадрын** (; 6 [17] красавіка 1745,  — 1 [13] верасня 1804, ) — рускі мастак-пейзажыст, акадэмік Імператарскай Акадэміі мастацтваў.

Сын салдата лейб-гвардзейскага Праабражэнскага палка. Першапачатковую адукацыю атрымаў, верагодна, у праабражэнска-палкавой «злічальнай камісіі для навучання пісьму». У 1759 годзе, у 14-гадовым узросце, быў прыняты ў Імператарскую Акадэмію мастацтваў. У 1765 годзе скончыў Акадэмію мастацтваў з малым залатым медалём, званнем мастака з правам на чын XIV класа, з атэстатам 1-й ступені і шпагай.

Шчадрын быў адным з сямі выпускнікоў Акадэміі мастацтваў 1767 года, якія атрымалі медалі і замежныя камандзіроўкі. Усіх іх адправілі ў Парыж. У Парыжы яны прадставіліся паслу князю Галіцыну і знакамітаму энцыклапедысту, тэарэтыку і крытыку мастацтва Дзідро, якому Акадэмія даручыла кіраўніцтва пенсіянерамі.

Атрымаў званне акадэміка (1779). Дарадца Акадэміі мастацтваў (1785). Інспектар мастацкіх класаў (1787—1794). Член Рады Акадэміі (з 1788). Ад’юнкт-рэктар (1796): неаднаразова даручалася дырэкцыя над Акадэміяй мастацтваў. Загадчык гравіравальным ландшафтным класам, заснаваным пры Кабінеце Яе Імператарскай Вялікасці (1799).

Памёр у 1804 годзе. Пахаваны на Смаленскіх праваслаўных могілках; у 1939 годзе перапахаваны ў Некропалі XVIII стагоддзя.

## Літаратура 
*
Карл Шух

**Карл Шух** (, ,  — , ) — аўстрыйскі жывапісец. Яго творчасць спалучае элементы імпрэсіянізму і рэалізму. Яго раннія пейзажы напісаны ў гераічным стылі позніх рамантыкаў («Пейзаж з мастом-руінай», 1870, Галерэя зямлі Ніжняя Саксонія), аднак пазней ён зблізіўся з мастакамі гуртка Вільгельма Лейбля. Разам з Карлам Хагемейтэрам пісаў пейзажы і ваколіцы Зальцбурга і ў Брандэнбургу. Жыў у Венецыі ў 1876—1894 гадах, ствараў рамантычныя пейзажы, у 1882 годзе пераехаў у Парыж, дзе на яго творчасць паўплывалі Клод Манэ і Гюстаў Курбэ.
Эміль Шумахер

**Эміль Шумахер** (; , Гаген, Паўночны Рэйн-Вестфалія — , Сан-Хасэ, Івіса, Балеарскія астравы) — нямецкі мастак-абстракцыяніст, прадстаўнік інфармалізму ў жывапісе.

## Жыццё і творчасць 
Эміль Шумахер атрымаў мастацкую адукацыю ў Школе прыкладнога мастацтва Дортмунда ў 1932—1935 гадах. Пасля Другой сусветнай вайны захапляўся кубізмам. У 1948 годзе разам з Карлам Ота Гёцам і двума іншымі маладымі мастакамі быў удастоены прэміі «Малады Захад» (ням.: Jünger Westen) горада Рэклінгхаўзен. У 50-я гады перайшоў да чыста каляровых кампазіцый, без якіх-небудзь канструктыўных элементаў.

З 1955 года Эміль Шумахер удзельнічаў у розных выставах абстракцыяністаў. У 1962 годзе заваяваў прыз на 30-м Біенале ў Венецыі. У 1959, 1964 і 1977 гадах майстар прымаў удзел у выставах мастакоў-абстракцыяністаў у Каселі — дакумента (2-я, 3-я і 7-я адпаведна). Сярод іншых работ Э. Шумахер стварыў мазаічныя пано для станцый метрапалітэна ў Рыме. У 1958—1960 гадах ён — прафесар у Вышэйшай школе выяўленчага мастацтва ў Гамбургу, у 1966—1977 гады — прафесар у Дзяржаўнай акадэміі выяўленчага мастацтва ў Карлсруэ. У родным горадзе Э. Шумахера — Гагене — створаны музей творчасці мастака.

Катэгорыя:Мастакі Германіі
Факультэт маркетынгу і лагістыкі БДЭУ

**Факультэт маркетынгу і лагістыкі** — адзін з факультэтаў Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта.

## Гісторыя 
Створаны рашэннем Савета ўніверсітэта ад 30 снежня 1997 года як факультэт маркетынгу. Пастановай Савета ўніверсітэта ад 30 кастрычніка 2012 года зацверджана новая назва: «Факультэт маркетынгу і лагістыкі».

## Кафедры 
* маркетынгу;
* лагістыкі і коштавай палітыкі;
* прамысловага маркетынгу і камунікацый.

## Дэканы 
* Алег Іванавіч Карпека (1998—2007)
* Валерый Анатолевіч Барадзеня (2007—2012)
* Аляксандр Аляксандравіч Цыганкоў (2012—2020)
* Святлана Васілеўна Разумава (з 2021)

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт факультэта 


Катэгорыя:1997 год у Мінску
Катэгорыя:З’явіліся ў 1997 годзе
Катэгорыя:Партызанскі праспект (Мінск)
ХА Шульт

**ХА Шульт** (; нар. ) — нямецкі мастак-канцэптуаліст, прадстаўнік экалагічнага мастацтва і акцыянізму.

## Біяграфія 
ХА Шульт (сапраўднае імя Ханс Юрген Шульт) нарадзіўся 24 чэрвеня 1939 г. у Пархіме, у Германіі, вучыўся з 1958 г. па 1961 г. у Дзюсельдорфскай Акадэміі Мастацтваў у К. А. Гёца, з 1969 г. у Германіі (Мюнхене, Берліне, Кёльне) і Нью-Ёрку.

У 1986 годзе ХА Шульт стварыў свой «Музей Акцыянізму» (Museum für Aktionskunst) у Есэне і ў 1992 перанёс яго з Есэна ў Кёльн, дзе той і знаходзіцца па сённяшні дзень. Сам ён лічыць сябе паэтам. ХА Шульт стаў першым еўрапейскім мастаком, які ў сваіх работах звярнуў увагу на экалагічныя праблемы сучаснасці і з’явіўся адным з першых мастакоў, для якіх тэма экалагічнай нераўнавагі зрабілася цэнтральнай. Такім чынам ён унёс істотны ўклад у сённяшнюю экалагічную свядомасць.

Двойчы, у 1972 і 1977 гадах, ён браў удзел у documenta.

Яго працы выстаўляліся на ўсіх кантынентах і іх можна знайсці ў шматлікіх галерэях і прыватных калекцыях.

З 2007 штогод уручаецца, упершыню ў свеце ініцыяваная ім, прэмія Эка Глобус для прадстаўнікоў аўтамабільнай індустрыі за ахову навакольнага асяроддзя (ÖkoGlobe).

Катэгорыя:Мастакі Германіі
Аўгусцін Дзюмэ

**Аўгусцін Дзюмэ** (, , Парыж, Францыя) — французскі скрыпач і дырыжор з Парыжа.

## Біяграфія 
Герберт фон Караян запрасіў Дзюмэ ў якасці саліста выступіць з Ё-Ё Ма ў Парыжы. Пазней ён выканаў *Другі канцэрт* Бела Бартака з Колінам Дэвісам і Берлінскім філарманічным аркестрам, дзе ён застаўся. У той час ён таксама працаваў для Новага Японскага філарманічнага аркестра, Аркестра раманскай Швейцарыі, Лонданскага сімфанічнага аркестра, Каралеўскага аркестра Кансертгебау, Лос-Анджэлескага філарманічнага аркестра, Манрэальскага сімфанічнага аркестра, Варшаўскага філармонічнага аркестра і нават камернага аркестра Малера. Таксама выступаў з такімі вядомымі нямецкімі дырыжорамі, як Курт Мазур, Курт Зандэрлінг, Вольфганг Заваліш, Крыстаф фон Дананьі, разам з Сэйдзі Адзава з Японіі, Шарлем Дзютуа са Швейцарыі, Генадзем Раждзественскім з Расіі і з французскімі: Маркам Мінкоўскім і Эмануэлем Крывінам. Дзюмэй выступаў у розных мюзік-холах, уключаючы Уігмар, Вікторыя, Санторы ў Токіа і Хол каралевы Лізаветы.

З 2003 па 2012 гады ён з’яўляецца галоўным дырыжорам Каралеўскага камернага аркестра Валоніі, з якім ён падарожнічаў па Еўропе. З 2002 па 2005 год ён займаў пасаду дырэктара аддзела мастацтваў на Музычным фестывалі ў Ментоне і стаў прафесарам Музычнай капэлы каралевы Елізаветы, дзе навучаў многіх маладых скрыпачоў. Яго запісы былі ганараваны шматлікімі узнагародамі. Яго музыку публікавалі такія кампаніі, як EMI і Deutsche Grammophon, і яна атрымала шмат узнагарод, такіх як *Gramophone Award*, *Grammy* і *Victoires de la Musique*. У цяперашні час ён працуе з Кітайскім і Ратэрдамскім філарманічнымі аркестрамі, Берлінскім сімфанічным аркестрам, Лазанскім камерным аркестрам і шмат іншымі.
Тобіяс Штымер

**Тобіяс Штымер** (;  — ) — швейцарскі мастак, малявальшчык і гравёр, прадстаўнік маньерызму.

Ствараў пераважна партрэты (*Якаб Швіцэр з жонкай*, 1564, Мастацкі музей, Базель) і малюнкі для вітражоў. Фасад дома *Цум Рытэр* у Шафгаўзене і мастацкае аздабленне астранамічнага гадзінніка ў Страсбургскім саборы (1571—1574) зроблены пад кіраўніцтвам Штымера. Яму таксама належыць жывапісны плафон у Новым замку ў Бадэн-Бадэне (1579).

Катэгорыя:Мастакі XVI стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі Швейцарыі
Катэгорыя:Графікі Швейцарыі
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты Швейцарыі
Катэгорыя:Мастакі маньерызму
Шульт

**Шульт** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* ХА Шульт — нямецкі мастак
* Юрген Шульт — нямецкі лёгкаатлет
Асацыяцыя Еўрапейскіх універсітэтаў

**Асацыяцыя кінакампаній** (EUA,  — еўрапейская некамерцыйная арганізацыя, якая аб’ядноўвае ВНУ 46 краін Еўропы і з’яўляецца адным з ключавых элементаў адукацыйнай супольнасці ў Еўропе.

## Гісторыя 
Асацыяцыя была створана ў 2001 годзе з мэтай садзеяння развіццю ўніверсітэтаў у адпаведнасці з сучаснымі тэндэнцыямі вышэйшай адукацыі і ўзнікла ў выніку зліцця Асацыяцыі еўрапейскіх універсітэтаў і Канфедэрацыі Канферэнцый рэктараў Еўрапейскага Саюза.
 
Задачы асацыяцыі: распрацоўка адзінай сістэмы адукацыі і навуковых даследаванняў у Еўропе шляхам прадастаўлення падтрымкі і рэкамендацый сваім членам для павышэння якасці выкладання, навучання і навуковых даследаванняў. 

Асацыяцыя іграе вырашальную ролю ў Балонскім працэсе і ўплывае на палітыку ЕС у галіне вышэйшай адукацыі, даследаванняў і інавацый. Дзякуючы ўзаемадзеянню з шэрагам іншых еўрапейскіх і міжнародных арганізацый, кантактам з Еўрапейскай камісіяй, парламентам і ключавымі асобамі, якія прымаюць рашэнні, асацыяцыя як голас еўрапейскіх універсітэтаў падтрымлівае і прасоўвае інтарэсы асобных інстытутаў і сектара вышэйшай адукацыі ў цэлым пры распрацоўцы і пераглядзе еўрапейскай палітыкі, праграм і інструментаў фінансавання.

Арганізацыя дае ўдзельнікам магчымасці для абмену перадавым вопытам, удзельнічаючы ў праектах і мерапрыемствах з удзелам шырокага круга ўніверсітэтаў, магчымасць атрымаць кансультацыі па такіх ключавых пытаннях, як фінансаванне і кіраванне фінансамі, забеспячэнне якасці і кіраванне, навучанне на працягу ўсяго жыцця, сумесныя даследаванні і інш.

Членства ў дадзенай асацыяцыі дазваляе ўдзельнічаць у семінарах, трэнінгах, канферэнцыях, праграмах павышэння кваліфікацыі.

## Структура EUA 
* вышэйшым органам EUA з’яўляецца Генеральная Асамблея, якая ўключае ўсіх членаў асацыяцыі, збіраецца штогод для выпрацоўкі стратэгічных напрамкаў дзейнасці асацыяцыі. Генеральная Асамблея выбірае Прэзідэнта асацыяцыі на 4 гады аднаразова. У адсутнасць Прэзідэнта ўсе паўнамоцтвы перадаюцца Віцэ-прэзідэнту (два віцэ-прэзідэнты).
* Калегія. Складаецца з прэзідэнта і васьмі ўдзельнікаў. Члены калегіі з’яўляюцца рэктарамі (у тым ліку і былымі) ВНУ-членаў асацыяцыі. Калегія сустракаецца не радзей трох раз у год. Асноўная функцыя Калегіі — рэалізацыя палітыкі ЕАУ, а таксама планаванне, арганізацыя і кантроль бягучай дзейнасці.
* Савет. Складаецца з прэзідэнта, членаў калегіі, старшыняў ці прадстаўнікоў усіх поўных калектыўных членаў асацыяцыі (нацыянальных канферэнцый рэктараў, універсітэцкія асацыяцыі і сеткі). Асноўная функцыя: прымаць палітыку ЕАУ і вызначаць прыярытэтнасць яе выканання. На пасяджэннях Савета разглядаюцца і зацвярджаюцца новыя члены Асацыяцыі.
* Сакратарыят. Арганізацыйная і тэхнічная падтрымка дзейнасці ЕАУ, складаецца з пяці аддзелаў.
 

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка 
* БДУ УСТУПIУ У ЕУРАПЕЙСКУЮ АСАЦЫЯЦЫЮ УНIВЕРСIТЭТАУ 
* Еўрапейская Асацыяцыя Універсітэтаў (ЕАУ) 

 
Катэгорыя:Еўрапейскі Саюз
Катэгорыя:Міжнародныя недзяржаўныя арганізацыі
Себасцьян Штоскопф

**Себасцьян Штоскопф** (ням.: Sebastian Stoskopff; ,  — , ) — нямецкі (эльзаскі) мастак. Адзін з найбуйнейшых нямецкіх майстроў нацюрморта першай паловы XVII стагоддзя. Лепшыя работы мастака сабраны ў музеях Страсбурга і Саарбрукена.

## Біяграфія 
Себасцьян Штоскопф нарадзіўся 13 ліпеня 1597 года ў Страсбургу ў сям’і гарадскога кур’ера. У 15-гадовым узросце ён паказаў асаблівы талент у жывапісе і маляванні. Атрымаўшы падтрымку Гарадской рады Страсбурга, у 1614 годзе паступіў у навучанне да мясцовага мастака і гравёра Фрыдрыха Брэнтэля. У 1615 годзе, пасля смерці бацькі, быў пасланы для вучобы ў Ганау, да мастака Даніэля Саро, які жыў там (яго працы да нас не дайшлі). Пасля смерці Саро ў 1619 г. Штоскопф пераняў яго майстэрню і вучняў. Сярод гэтых вучняў быў і Іахім фон Зандрарт, аўтар першага трактата на нямецкай мове па гісторыі мастацтваў, выдатны мастак, сябар і памочнік С. Штоскопфа.

Пасля няўдалай спробы атрымаць від на жыхарства ў Франкфурце-на-Майне Штоскопф з’ехаў у Парыж, дзе жыў і працаваў з 1622 па 1639 г. Тут ён напісаў свае першыя буйнафарматныя працы, такія як «Лета» і «Зіма». У 1629 годзе наведаў Венецыю, потым зноў вярнуўся ў Парыж. У 1639 годзе вярнуўся ў родны Страсбург, дзе ўступіў у мясцовую гільдыю мастакоў і гравёраў. С. Штоскопф разбагацеў і заваяваў вядомасць як выбітны майстар жывапісу. У 1646 годзе ён ажаніўся з прыёмнай дачкой сваёй малодшай сястры.

Пачынаючы з 1650 года, С. Штоскопф часта прыязджаў у Ідштайн, дзе жыў яго сябар, мецэнат і заступнік граф Іаган, адзін з нямецкіх феадальных князёў лютэранскага веравызнання (як і сам С. Штоскопф) і прыхільнік Евангелічнай уніі. Вялікую ролю ва ўсталяванні адносін паміж графам і мастаком адыграў І. фон Зандрарт. У 1657 годзе мастак быў забіты і абрабаваны гаспадаром гасцініцы і яго жонкай паблізу Ідштайна. Справа гэта раскрылася праз 20 гадоў пасля здзейсненага злачынства — у рамках працэсу над ведзьмакамі, у якім адказчыкамі былі таксама і ўладальнікі гасцініцы, якія першапачаткова абвясцілі смерць Штоскопфа як вынік празмернага спажывання алкаголю.
Леанід Міхайлавіч Міхневіч

**Леанід Міхайлавіч Міхневіч** (нар. , Дзяржынск, Польскі аўтаномны раён імя Дзяржынскага) — беларускі эканаміст. Кандыдат эканамічных навук (1968), прафесар (1986).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 17 кастрычніка 1932 года ў Дзяржынску.

Скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя. В. У. Куйбышава (спецыяльнасць «Эканоміка гандлю», 1955).
    
Працаваў у Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (факультэт маркетынгу, кафедра прамысловага маркетынгу і камунікацый, прафесар).

Навуковыя інтарэсы: сучасны маркетынг; маркетынг высокіх тэхналогій (нанаматэрыялы, нанапрадукты); эканамічная гісторыя.

## Узнагароды 
* Медаль «У адзначэнне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ільіча Леніна» (1970);
* нагрудны знак «Выдатнік адукацыі БССР» (1987).

## Бібліяграфія 
* Первые социалистические преобразования внутренней торговли Белоруссии в 1917—1920 гг. : автореферат диссертации … кандидата экономических наук : 592 / Михневич Леонид Михайлович. — Минск, 1968.
* Торговля Белоруссии, 1900—1970 гг. / Л. М. Михневич. — Минск, 1973.
* Учиться торговать / Л. М. Михневич. — Минск, 1977.
* Міхневіч Леанід Міхайлавіч // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі : у 6 т. — Мінск, 1999. — Т. 5. — С. 215.
* Михневич Леонид Михайлович // Белорусский государственный экономический университет в биографиях преподавателей и выпускников : 75 лет, 1933—2008. — Минск, 2008. — С. 108.

## Літаратура 
* Белорусский государственный экономический университет в биографиях преподавателей и выпускников. 75 лет (1933—2008). Минск: БГЭУ, 2008. 352 с. — С. 108—109

## Спасылкі 
* МИХНЕВИЧ ЛЕОНИД МИХАЙЛОВИЧ

Катэгорыя:Выкладчыкі факультэта маркетынгу і лагістыкі БДЭУ