Карыбскае мора

**Карыбскае мора** (, , , , , ) — акраіннае паўзамкнутае мора мора басейну Атлантычнага акіяна. Абмывае на поўдні Венесуэлу, Калумбію, Панаму; на захадзе — Коста-Рыку, Нікарагуа, Гватэмалу, Беліз і мексіканскі паўвостраў Юкатан; на поўначы — Вялікія Антыльскія астравы (Куба, Гаіці, Ямайка, Пуэрта-Рыка); на ўсходзе — Малыя Антыльскія астравы.. Плошча мора — 2,7 млн км², найбольшая глыбіня — 7,5 км.

## Гісторыя 
Калі іспанцы прыбылі на Антыльскія астравы, яны былі заселены індзейцамі таіна, якія прыкладна ў I стагоддзі да н.э. мігравалі туды з Паўднёвай Амерыкі. У 1492 годзе першая экспедыцыя Хрыстафора Калумба высадзілася на Багамах, знаходзячыся ў поўнай упэўненасці, што імі быў адкрыты новы шлях у Азію. На востраве, які атрымаў назву Эспаньёла, было заснавана першае іспанскае паселішча, якое паклала пачатак панавання Іспаніі ў рэгіёне. З 1506 па 1511 гады з удзелам Эрнана Картэса і Дыега Веласкеса дэ Куэльяру астравы Эспаньёла і Куба былі заваяваны, а мясцовае насельніцтва пераўтворана ў рабоў. У 1517 годзе Франсіска Эрнандэс дэ Кордава адкрыў паўвостраў Юкатан, дзе іспанцы ўпершыню сустрэліся з развітой цывілізацыяй мая. Далейшыя экспедыцыі Хуана дэ Грыхальвы (1518) і Эрнана Картэса (1519) паклалі пачатак заваёвы і каланізацыі Мексікі.

Іншыя еўрапейскія імперыі таксама сталі пашырацца на захад, накіроўваючы караблі ў Новы Свет. Першыя брытанскія калоніі з’явіліся на Бермудскіх астравах (1612), астравах Сент-Кітс (1623) і Барбадас (1627) і былі затым выкарыстаны для каланізацыі іншых астравоў рэгіёна. Французская Вест-Індыя таксама пачалася з вострава Сент-Кітс (1624), затым былі заснаваны паселішчы на астравах Гвадэлупа і Марцініка (1635). Брытанія і Францыя таксама паспяхова адваёўвалі астравы ў слабеючай іспанскай імперыі: у 1655 годзе пад кантролем англічанін апынулася Ямайка, а ў 1697 годзе французы захапілі заходнюю частку Эспаньёлы. У XVII стагоддзі на астравах Кюрасаа, Сен-Мартэн, Аруба і шэрагу іншых з’явіліся галандскія калоніі, якія пазней увайшлі ў склад Нідэрландскіх Антыльскіх астравоў. Дацкія ўладанні ў рэгіёне з’явіліся ў 1672 годзе на астравах Сент-Джон і Сент-Томас.

Еўрапейскія дзяржавы актыўна завозілі афрыканскіх рабоў і вывозілі прадукцыю сельскай гаспадаркі (тытунь, цукар, фарбавальнікі) і каштоўныя металы (золата і серабра), выкарыстоўваючы для гэтага нават спецыяльныя флатыліі. Рэгіён Карыбскага мора ператварыўся ў пляцоўку гандлю новымі для Еўропы таварамі, што пацягнула развіццё пірацтва.

### Каланізацыя 
 на Эспаньёле ў 1492 годзе.]]
Калі іспанцы прыбыткі на Антыльскія астравы, яны былі заселены індзейцамі таіна, якія прыкладна ў I стагоддзі да н.э. мігравалі туды з Паўднёвай Амерыкі. У 1492 годзе першая экспедыцыя Хрыстафора Калумба высадзілася на Багамах, знаходзячыся ў поўнай упэўненасці, што імі быў адкрыты новы шлях у Азію. На востраве, што атрымала назва Эспаньёла (цяпер Гаіці), было заснавана першае іспанскае селішча, які паклаў пачатак стагадоваму панаванню Іспаніі ў рэгіёне. З 1506 па 1511 гады з удзелам Эрнана Картэса і Дыега Веласкеса дэ Куэльяр вострава Эспаньёла і Куба былі заваяваны, а мясцовае насельніцтва пераўтворана ў рабоў. У 1517 годзе Францыска Эрнандас дэ Кордава адкрыў паўвостраў Юкатан, дзе іспанцы ўпершыню сустрэліся з развітай цывілізацыяй мая. Экспедыцыі Хуана дэ Грыхальва (1518) і Эрнана Картэса (1519) паклалі пачатак заваяванню і каланізацыі Мексікі.

Іншыя еўрапейскія імперыі таксама сталі пашырацца на захад, скіроўваючы караблі ў Новы Свет. Першыя брытанскія калоніі з’явіліся на Бермудскіх астравах (1612), астравах Сент-Кітс (1623) і Барбадас (1627) і былі потым скарыстаны для каланізацыі іншых астравоў. Французская Вест-Індыя таксама пачалася з вострава Сент-Кітс (1624), потым былі заснаваны селішчы на выспах Гвадэлупа і Марцініка (1635). Брытанія і Францыя таксама паспяхова адваёўвалі астравы ў слабелай Іспанскай імперыі: у 1655 годзе пад кантролем англічан апынулася Ямайка, а ў 1697 годзе французы захапілі заходнюю частку Эспаньёлы. У XVII стагоддзя на астравах Кюрасаа, Святога Марціна, Аруба і шэрагу іншых з’явіліся галандскія калоніі, якія пазней увайшлі ў склад Нідэрландскіх Антыльскіх астравоў. Дацкія ўладанні ў рэгіёне з’явіліся ў 1672 годзе на астравах Сент-Джон і Сент-Томас.

Еўрапейскія дзяржавы актыўна завозілі афрыканскіх рабоў і вывозілі прадукцыю сельскай гаспадаркі (тытунь, цукар, фарбавальнікі) і каштоўныя металы (золата і срэбра), скарыстаючы для гэтага нават адмысловыя флатыліі. Рэгіён Карыбскага мора ператварыўся ў пляцоўку гандлю новымі для Еўропы таварамі, што пацягнула развіццё пірацтва.

### Пірацтва 
».]]

Пірацтва ў Карыбскім моры ўзнікла ў XVII стагоддзі, асноўнымі цэнтрамі збору піратаў, карсараў і буканьераў сталі востраў Тартуга і горад Порт-Роял. Адным з першых капераў на службе Каралёў Вялікабрытаніі быў Фрэнсіс Дрэйк, найболей вядомы захопам іспанскага Срэбнага каравана ў порце Номбрэ-дэ-Дыяс у 1572 годзе. Яго справу працягнуў Генры Морган, які распачаў у 1671 годзе вядомы паход на Панаму і стаў пазней віцэ-губернатарам Ямайкі.

Росквіт пірацтва давёўся на 1700—1730 гады — гэты час завуць залатым стагоддзем пірацтва. За гэты перыяд уславіліся Чорная Барада і Стыд Бенет, дзейнічалыя ў Карыбскім моры ў 1716—1718 гадах, а таксама Чарлз Вейн, чыя кар'ера доўжылася з 1716 па 1719 гады. Услаўлены Чорны Барт, а таксама Джэк Рэкхэм і яго сяброўкі Эн Боні і Мэры Рыд варочалі ў Вест-Індыі да 1720 года. Важнай крыніцай звестак пра біяграфію гэтых і іншых піратаў з’яўляецца кніга Чарлза Джонсана, якая выйшла ў 1724 годзе пад назвай «Усеагульная гісторыя рабаванняў і забойстваў, учыненых самымі знакамітымі піратамі».

Сярод позных піратаў вылучаецца Раберта Кафрэсі, які зарабляў у Карыбскім рэгіёне ў 1818—1825 гадах.

### Посткаланіяльны перыяд 
З XIX стагоддзя пачынаецца выйсце каланіяльных краін з імперый. У выніку паўстанні рабоў французская асада Сан-Дамінга першай атрымала незалежнасць у 1804 годзе. Астатняя частка Эспаньёлы была заваявана гаіцянамі ў 1821 годзе, але ў 1844 годзе на гэтай тэрыторыі сфармавалася Дамініканская Рэспубліка. Пасля серыі войн Куба пры ўмяшанні ЗША атрымала незалежнасць ад Іспаніі ў 1898 годзе, а востраў Пуэрта-Рыка перайшоў да Злучаных Штатаў Амерыкі, якія пачалі гуляць дамінантную ролю ў рэгіёне. У 1903 годзе пры ўдзеле ЗША пасля аддзялення Панамы ад Калумбіі быў пабудаваны Панамскі канал, які звязаў Карыбскае мора з Ціхім акіянам. Ён быў адкрыты 15 жніўня 1914 года і знаходзіўся пад кіраваннем ЗША да 31 снежня 1999 года. У 1917 годзе Данія прадала свае ўладанні ЗША, і яны атрымалі назву Амерыканскія Віргінскія выспы. У перыяд з 1958 па 1962 гады вялікая частка кантраляваных Вялікабрытаніяй земляў былі вылучаны ў Федэрацыю Вест-Індыі, якая потым распалася на асобныя дзяржавы.

12 снежня 2001 года кіраўніка дзяржаў і ўрадаў краін-чальцоў Асацыяцыі карыбскіх дзяржаў, якія памкнуліся на востраве Маргарыта (Венесуэла), прынялі «Маргарыцкую дэкларацыю», якая прызнае Карыбскае мора агульнай спадчынай і неацэнным актывам, а таксама задае кірунак супрацы краін у пытаннях гандлю, турызму, транспарта і ліквідацыі наступстваў стыхійных бедстваў.

29 ліпеня 2005 года на сустрэчы ў Панаме члены асацыяцыі пацвердзілі свае намеры.

### Гісторыя даследавання 
Асноўныя геаграфічныя характарыстыкі рэгіёна былі вывучаны Хрыстафорам Калумбам падчас яго вандраванняў. За першыя дзве экспедыцыі (1492 і 1493 гг.) ім былі адкрыты Багамскія, Вялікія Антыльскія і паўночныя вострава Малой Антыльскай дугі. Трэцяя экспедыцыя (1498) адкрыла востраў Трынідад і заліў Парыя. Чацвёртую экспедыцыю, якая доўжылася з 1502 па 1504 гады і стала для Калумба апошняй, мараплавец скіраваў далей на захад у спробах адшукаць праход у Індыйскі акіян. За час гэтага вандравання былі даследаваны берага Гандураса, Маскітаў, Коста-Рыкі і Панамскага перашыйка, а таксама заліўшы Маскітас і паўночная частка Дар'енскага заліва Хуан дэ ла Коса, які камандаваў адным з караблёў першай экспедыцыі, па выніках вандраванняў Калумба, Амерыга Веспучы (1497, 1498), а таксама Джона і Себасцьяна Кабатаў (1497, 1498) склаў у 1500 годзе першую карту Новага Света.

, які паказвае Карыбскі рэгіён, 1507 год.]]
Працягваючы даследаванні новых земляў, іспанскі канкістадор Алонса дэ Ахеда адкрыла ў 1499 годзе востраў Кюрасаа і возера Маракайба, а экспедыцыя пад кіраўніцтвам Радрыга дэ Бастыдаса і Васка Нуньеса дэ Бальбоа даследавала ўтоку ракі Магдалены і каля 1000 км узбярэжжа, улучаючы Дар'енскі заліў і заліў Ураба.

У 1507 годзе Марцін Вальдземюлер па выніках даследаванняў склаў свой варыянт карты свету, у якім упершыню з’явілася назва «Амерыка». Крыху пазней, у 1538 годзе, фламандскі картограф Герард Меркатар выдаў карту, на якой увесь новы кантынент называўся Амерыкай.

Значны ўнёсак у вывучэнне прыроды Карыбскага мора ў канцы XVII стагоддзя ўнёс англійскі буканір і даследнік Уільям Дампір. Нямецкі вандроўнік і даследчык Аляксандр фон Гумбальт прысвяціў некалькі гадоў (1799—1804) вывучэнню геаграфічных, геалагічных, кліматычных і біялагічных характарыстык рэгіёна.

У 1856 годзе ў французскім навігацыйным кіраўніцтве з’явілася дакладная карта Карыбскага мора, што ўключала схему панавальных плыняў. У 1873 годзе Карыбскае мора вывучалася падчас брытанскай экспедыцыі «Чэленджэра», пасля чаго ў 1877—1889 гадах гэты раён больш падрабязна даследаваўся амерыканцамі.

Дацкія і амерыканскія экспедыцыі з 1913 па 1930-я гады, улучаючы даследаванні, праведзеныя Акіянаграфічным інстытутам у Вудс-Холе з дапамогай карабля «Атлантыс» () у 1934 годзе або 4263 м.

## Клімат 
.]]

Карыбскае мора знаходзіцца ў зоне трапічнага клімату, на які ўплывае пасатная цыркуляцыя. Сярэднія месячныя тэмпературы паветра змяняюцца ад 23 да 27&nbsp;°C. Хмарнасць складае 4—5 балаў. Рэгіён Карыбскага мора менш схільны разбуральнаму ўплыву ўраганаў, чым Мексіканскі заліў ці заходняя частка Ціхага акіяна (дзе з мая па лістапад лютуюць тайфуны). Большая частка ўраганаў фармуецца ў астравоў Зялёнага Мыса і скіроўваецца пасатамі да берагоў Амерыкі, у агульным жа прадказаць дакладную траекторыю руху ўрагану немагчыма. Ураган Мітч, які з’явіўся 22 кастрычніка 1998 года ў берагоў Калумбіі, прайшоў па Цэнтральнай Амерыцы, паўастравах Юкатан і Фларыда, нанясучы шкоду ў 40 млн долараў ЗША і загубіўшы 11—18 тыс. чалавек. Ураганы Галвестон (1900) і Фіфі (1974) таксама нанеслі значную шкоду рэгіёну.

## Гл. таксама 
* Нідэрландскія Антылы
* Цёркс і Кайкас
* Горад Марыго

## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 

Катэгорыя:Вікіпедыя:Істотныя артыкулы