open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Барыс Іванавіч Бокій

**Барыс Іванавіч Бокій** (11 (23 ліпеня) 1873, Тыфліс, Расійская імперыя — , Ленінград, СССР) — савецкі вучоны ў галіне горнай справы, заснавальнік аналітычных метадаў праектавання руднікоў і шахт.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Тбілісі ў сям’і выкладчыка матэматыкі І. Д. Бокія. У 1895 годзе скончыў Санкт-Пецярбургскі горны інстытут. З 1895 па 1906 год працаваў на шахтах Данбаса, дзе ўкараніў новую, суцэльную сістэму распрацоўкі, палепшыў тэхналогію падземнай здабычы вугалю. З 1906 года Бокій — загадчык кафедры горнай справы Санкт-Пецярбургскага горнага інстытута, прафесар. З 1921 года быў адказным кансультантам украінскіх трэстаў «Донвугаль», «Югасталь» і іншых, актыўна ўдзельнічаў у рэканструкцыі горнай прамысловасці краіны. У 20-х гадах выкладаў у Маскоўскай горнай акадэміі.

У 1908 годзе вучоны ўдзельнічаў у расследаванні буйной катастрофы, у выніку якой на адной з шахт Юзаўкі загінулі 274 чалавекі. Бокій прапанаваў першую практычную схему падземнай газіфікацыі вуглёў.

У 1924 годзе шклаграфаваным выданнем выйшла праца Бокія «Аналітычны курс горнага мастацтва», праз пяць гадоў з’явілася пасмяротнае выданне гэтай працы.

Бацька члена-карэспандэнта Акадэміі Навук СССР, заснавальніка савецкай крышталахіміі Георгія Бокія. Брат дзеяча органаў дзяржаўнай бяспекі Г. І. Бокія.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1
Байцоў

**Байцоў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Ігар Мікалаевіч Байцоў — беларускі архітэктар
* Ігар Міхайлавіч Байцоў — Герой Савецкага Саюза
Дабравешчанская царква (Санкт-Пецярбург, Прыморскі раён)

**Дабравешчанская царква** — праваслаўны храм Санкт-Пецярбурга, на захадзе гістарычнага раёна Новая Дзярэўня. Помнік архітэктуры класіцызму. Храм належыць Санкт-Пецярбургскай епархіі Рускай праваслаўнай царквы, уваходзіць у Прыморскую дабрачынную акругу. Пабудаваная ў 1805—1809 гадах (архітэктар В. Мачульскі) на месцы згарэлай у 1803 годзе Дабравешчанскай царквы мызы «Каменны нос», якая належала А. П. Бястужаву-Руміну.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Храмы Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Храмы Санкт-Пецярбургскай епархіі
Катэгорыя:Храмы Дабравешчання
Кубак Беларусі па бейсболе

**Кубак Беларусі па бейсболе** — штогадовы турнір па бейсболе.

## Пераможцы 
## Спасылкі 
* Бейсбольные клубы Белоруссии/Беларуси
*  Афіцыйны сайт Беларускай бейсбольнай асацыяцыі

Катэгорыя:Бейсбол у Беларусі
Дзмітрый Андрэевіч Бірукоў

**Дзмітрый Андрэевіч Бірукоў** (; 19 жніўня [1 верасня] 1904, , Расійская Імперыя — ) — савецкі фізіёлаг, акадэмік АМН СССР.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Новачаркаску. У 1927 годзе скончыў універсітэт у Растове-на-Доне. У 1928 годзе на запрашэнне Івана Паўлава пераехаў у Маскву, працаваў у інстытуце фізіялогіі АН СССР.
Працаваў Дзмітрый Бірукоў да 1935 года, пасля чаго з 1935 года пайшоў на павышэнне — узначальваў кафедры фізіялогіі ў ВНУ Растова-на-Доне, Варонежа, Масквы і Ленінграда.

У 1944 годзе становіцца дырэктарам Варонежскага медыцынскага інстытута. Гэтую пасаду ён займаў да 1949 года. З 1950-па 1969 год загадваў аддзелам параўнальнай фізіялогіі і паталогіі, а таксама з’яўляўся дырэктарам інстытута эксперыментальнай медыцыны АМН СССР. Памёр 8 студзеня 1969 г., пахаваны на Багаслоўскіх могілках (пляцоўка Ваенна-Медыцынскай акадэміі) Ленінграда.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Рэктары Варонежскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта
Ганна Давыскіба

**Ганна Давыскіба** (дзяв. Грышкевіч, нар. , Вілейка, Беларусь) — беларуская валейбалістка.

## Біяграфія 
Валейболам пачала займацца ва ўзросце 12 гадоў. З 15 гадоў працавала з асноўнай камандай «Мінчанкі». З дзявочай нацыянальнай камандай Беларусі (U-17) здабывала бронзу чэмпіянату Еўропы 2017 года .

У мая 2019 года падпісала кантракт з італьянскім клубам «Монца», але вымушана была пакінуць клуб з-зяцяжарнасці.

У верасні 2019 года выйшла замуж за Уладзіслава Давыскібу.

## Спасылкі 
* *Дар’я Лабажэвіч* Ганна Грышкевіч: Займаемся тым, што любім!  // Выдавецкі дом «Звязда»
* Hanna Davyskiba 

Катэгорыя:Валейбалісткі Беларусі
Катэгорыя:Ігракі «Мінчанкі» Мінск
Катэгорыя:Ігракі жаночай зборнай Беларусі па валейболе
Катэгорыя:Ігракі жаночай зборнай Беларусі па валейболе U-18
Катэгорыя:Ігракі жаночай зборнай Беларусі па валейболе U-19
Міхаіл Паўлавіч Бястужаў-Румін

**Міхаіл Паўлавіч Бястужаў-Румін** (; 23 мая [4 чэрвеня] 1801, Кудрошкі, цяпер Ніжагародская вобласць — 13 [25] ліпеня 1826, ) — дзекабрыст, удзельнік Паўднёвага таварыства, адзін з кіраўнікоў Васількоўскай управы і паўстання Чарнігаўскага палка. Па прыгаворы суда павешаны разам з іншымі кіраўнікамі дзекабрысцкага руху 25 ліпеня 1826 года ў Петрапаўлаўскай крэпасці.
## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1
Тршынец

**Тршы́нец** (, ) — статутны горад у Чэхіі, у Мараўскасілезскім краі. Размешчаны на рацэ Ольшэ, на ўсходзе краіны, каля мяжы з Польшчай. Насельніцтва — 38953 чалавекі (2001).

## Гісторыя 
Вёска Тршынец з’явілася ў XIV стагоддзі. Упершыню згадана ў дакуменце 1444 года. Большасць насельніцтва ў той час займалася сельскай гаспадаркай, хоць раён быў багаты на адклады вапняку, жалезнай руды і гліны. У 1836 годзе пачалося будаўніцтва печы для апрацоўкі металу, у 1839 годзе пачаў функцыянаваць першы металургічны завод, які стаў найбуйнейшым у Цешынскай вобласці.

У 1851 годзе ў Тршынцы па ініцыятыве рабочых адкрылася першая школа. Будаўніцтва чыгункі ў 1871 годзе дало штуршок далейшаму развіццю Тршынца. Пасля падзелу Цешынскай вобласці ў 1920 годзе ўвайшоў у склад Чэхаславакіі. У 1931 годзе Тршынец атрымаў статус горада.

У кастрычніку 1938 года горад, разам з Цешынскай вобласцю, быў анэксіраваны Польшчай, падчас Другой сусветнай вайны належаў нацысцкай Германіі. Пасля заканчэння вайны горад быў вернуты Чэхаславакіі, навакольныя вёскі былі ўключаны ў яго склад.

## Эканоміка 
Тршынец — важны цэнтр чорнай металургіі. Тршынецкі металургічны завод з’яўляецца адным з найбуйнейшых у Чэхіі. Транспартны вузел.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Зноскі 
Катэгорыя:Гарады Мараўскасілезскага края
Ольшэ

**Ольшэ** () або **Ольза** () — рака ў Чэхіі і Польшчы, утварае частку мяжы паміж Чэхіяй і Польшчай працягласцю 25,3 км. Правы прыток верхняга цячэння Одры.

Даўжыня ракі — 86,2 км. Плошча вадазборнага басейна — 1118 км². Сярэдні расход вады ля горада Цешын у перыяд з 1964 па 1990 год — 8 м³/с.

Працякае ў гістарычным рэгіёне Цешынская Сілезія.

Пачынаецца ў Сілезскіх Бяскідах вышэй за 909 м над узроўнем мора на схілах гары Каралюўка каля вёскі Камяшніца. Далей цячэ праз Заходнебяскідскае перадгор’е ў Остраўскую катлавіну. Упадае ў Одру на вышыні 190 м над узроўнем мора на поўнач ад горада Багумін.

Катэгорыя:Прытокі Одры
Катэгорыя:Памежныя рэкі
Катэгорыя:Рэкі Сілезскага ваяводства
Катэгорыя:Рэкі Чэхіі
Пуцінка

«**Пуцінка**» — гарэлка, якая вырабляецца расійскім заводам «Кристалл» з 2003 г. Брэнд належыць кампаніі «Винэксим», 80% продажаў якой прыпадае на «Пуцінку». Паводле звестак РБК-daily, па стане на май 2008 года штомесячны аб’ём продажаў — каля 250 тыс. дэкалітраў.

Паводле словў стваральніка брэнду (аўтарам брэнду «Пуцінка» з’яўляецца вядомы маркетолаг Станіслаў Каўфман), выбіраючы назву для гарэлкі, ён згуляў на папулярнасці прэзідэнта Расіі. Абмежаванняў з рэгістрацыяй атрымалася пазбегнуць, бо слова «пуцінка» не з’яўляецца дакладнай копіяй прозвішча, акрамя таго, яно пазначае рускі рыбалоўны тэрмін «пуціна». Як заявілі ў кампаніі «Винэксим» у 2007 годзе, пры вывадзе брэнду на рынак разлік рабіўся на папулярнасць Пуціна сярод расіян, і выпуск прадукту плануецца працягнуць нават пасля яго сыходу з пасады прэзідэнта: «Гэтая гарэлка атаясамляецца з чымсьці вельмі добрым. Пасля 2008 года яе папулярнасць толькі ўзрасце». З іншага боку, па словах прадстаўніка кампаніі, аб’ёмы продажаў у рэгіёнах г. зв. «Чырвонага пояса Расіі» з моцнай падтрымкай апазіцыйнай КПРФ адстаюць у параўнанні з іншымі рэгіёнамі. У 2008 годзе кампанія, якая валодае правамі на брэнд «Путинка», падала ў Распатэнт заяўку на рэгістрацыю таварнага знаку «Путинка министерская».

Гарэлка «Пуцінка» неаднаразова атрымлівала розныя ўзнагароды. У 2004 року экспертны савет кампаніі «Супербрэнд» пад старшынствам Аляксандра Шохіна прысвоіў гарэлцы званне «Супербрэнд-2004». У 2006 годзе «Путинка» атрымала нацыянальную прэмію «Тавар года» ў катэгорыі «Гарэлка стандарт». У 2007 годзе дэпартамэнт кашруту пры галоўным равінаце Расіі выдаў сертыфікат кашэрнасці гарэлцы (гатунку «Путинка Перцовая» і «Путинка ограниченная партия»).

## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарэлка
Катэгорыя:З’явіліся ў 2003 годзе
Катэгорыя:Уладзімір Уладзіміравіч Пуцін
Чэска-Ліпа

**Чэска-Ліпа** (, ) — горад у Чэхіі, у раёне Чэска-Ліпа Ліберэцкага края. У склад горада ўваходзяць 14 мікрараёнаў з насельніцтвам 38181 чалавек.

Першая пісьмовая згадка паселішча адносіцца да 1263 года.

## Гісторыя 
Гісторыя горада цесна звязана з вядомым чэшскім дваранскім родам Ронавічаў, прадстаўнікі якога (у прыватнасці Індржых з Ліпы) пабудавалі тут замак Ліпа, які стаў умацаваным пунктам на гандлёвых шляхах Паўночнай Багеміі. Яго будаўніцтва вялося паблізу ад старой славянскай вёскі з аднайменнай назвай, якая пазней была перайменавана ў Старую Ліпу, а яшчэ пазней увайшла ў склад горада. У 1319 годзе Індржых з Ліпы пакідае паселішча і з’яжджае ў Маравію, прадаўшы яго свайму сваяку — Гінку Бернэ з Дубы (паплечнік пражскага бургграфа). Замак застаўся ў руках дваран з Дубы на многія гады. Са знамянальных падзей можна адзначыць выданне найстарэйшай гарадской граматы, датаванай 23 сакавіка 1381 года, якая змяшчае ў сабе ўказ аб выдзяленні дадатковых паўнамоцтваў пасяленню вакол замка, наданню яму статусу горада і далейшага яго добраўпарадкавання.

У першай палове XIV стагоддзя былі пабудаваны ахоўныя валы і першы касцёл (знішчаны пры пажары 1341 года). Развіццё горада, як і ўсёй Багеміі, прыпыніла эпідэмія чумы 1380 года.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Ліберацкага края
Арэф Алі Наед

**Арэф Алі Наед** (, нар. 1 студзеня 1962, Бенгазі, Каралеўства Лівія) — лівійскі ісламскі навуковец, былы пасол Лівіі ў Аб’яднаных Арабскіх Эміратах. Наед з’яўляецца заснавальнікам і дырэктарам Kalam Research & Media (KRM), якая базуецца ў Трыпалі і Дубаі. Да пачатку грамадзянскай вайны ён чытаў лекцыі па ісламскім багаслоўі, логіцы і духоўнасці ў Медрэсэ Асмана Паша і кіраваў аспірантамі ў каледжы ісламскага прызыву.

У 2011 годзе быў прызначаны Нацыянальным пераходным саветам каардынатарам мэтавай групы Трыпалі. Калі горад быў заняты паўстанцамі ў канцы жніўня 2011 года, паўнамоцтвы былі пашыраны, і Наед стаў вядучым каардынатарам лівійскай групы па стабілізацыі. Раней у гэтым годзе ён быў каардынатарам аддзела падтрымкі выканаўчай каманды Нацыянальнага пераходнага савета Лівіі. Таксама ён працаваў сакратаром сеткі Свабоднай Улемы Лівіі.

Па дадзеных Іарданскага Каралеўскага інстытута ісламскай думкі «Ахль аль-Байт», Наед займае 47-е месца сярод 500 самых уплывовых мусульман у свеце.

У 2018 годзе заявіў аб удзеле ў выбарах прэзідэнта Лівіі.

Катэгорыя:Палітыкі Лівіі
Катэгорыя:Ісламазнаўцы
Blueberry Hill

**Blueberry Hill** — амерыканская эстрадная песня, якую напісалі ў 1940 годзе Вінсент Роўз (музыка), Эл Льюіс і Лары Сток (тэкст). Найбольшую папулярнасць песня атрымала ў выкананні Фэтса Даміна ў 1956 годзе. 

Таксама вядомым з’яўляецца яе выкананне на той час прэм’ер-міністрам Расіі Уладзімірам Пуціным на дабрачынным канцэрце ў Санкт-Пецярбургу 10 снежня 2010 года. Канцэрт быў прысвечаны дзецям з анкалагічнымі захворваннямі. Падчас канцэрту адна з вядучых падыйшла да століка, дзе сядзеў Пуцін і прапанавала яму што-небудзь спець.

— Я, як і пераважная большасць людзей, ні спяваць, ні граць не ўмею, але люблю гэта рабіць … Вам прыйдзецца пацярпець, — папярэдзіў Пуцін прысутных, пасля чаго падышоў да раяля і стаў найграваць.

Ён выканаў песню пад акампанемент фартэпіяна і ў суправаджэнні джазавага аркестра. Зал вітаў выступ расійскага прэм’ера апладысментамі. Пасля гэтага Пуцін выканаў кампазіцыю групы Зямляне «Трава каля дома» і сыграў на раяле «З чаго пачынаецца Радзіма».

## Спасылкі 
Катэгорыя:Уладзімір Уладзіміравіч Пуцін
Катэгорыя:Песні 1940 года
Касцюкоўскі сельсавет (Барысаўскі раён)

**Касцюко́ўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Барысаўскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Касцюкі.

Утвораны 21 жніўня 1925 года як **Касцюкоўскі (Касцюковіцкі) сельсавет** у складзе Зембінскага раёна Барысаўскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Менскай акругі. З 22 верасня 1927 года ў складзе Барысаўскага раёна. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Барысаўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Велікастахаўскага сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Барысаўскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Зембінскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1925 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Адраджэнне Лівіі

**Іхія Лівія**, альбо **Адраджэнне Лівіі** — палітычная партыя Лівіі, заснаваная 24 жніўня 2017 года Арэфам Алі Наедам. Заяўленая мэта — стварэнне «стабільнай, дэмакратычнай і квітнеючай краіны». Пасля свайго стварэння рух бяздзейнічаў, перш чым 20 жніўня 2018 года Арэф Наед абвясціў аб вылучэнні сваёй кандыдатуры на ўсеагульных выбарах 2019 года.

Ва ўмовах грамадзянскай вайны і двоеўладдзя партыя распрацавала «чатыры слупа», якія неабходныя для стварэння стабільнай Лівіі да 2023 года. Да іх адносяцца, канстытуцыяналізму і грамадзянскага нацыяналізму.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 
Катэгорыя:Палітычныя партыі Лівіі
Катэгорыя:Палітычныя партыі, заснаваныя ў 2017 годзе
Катэгорыя:Нацыяналістычныя партыі
Катэгорыя:Ліберальныя партыі
Станіслаў Салікаў

**Станіслаў Салікаў** (нар. ) — беларускі валейбаліст і трэнер. Гуляў за нацыянальную зборную Беларусі па валейболе.

## Біяграфія 
Працаваў у трэнерскім штабе краснадарскага «Дынама». Быў задзейнічаны ў структуры клуба «Уралачка-НТМК», быў асістэнтам Мікалая Карполя. У ліпені 2020 года ўзначаліў «Мінчанак».

У 2021 годзе ўзначаліў жаночую зборную Беларусі па валейболе.

## Спасылкі 
* Stanislav Salikov 

Катэгорыя:Валейбольныя трэнеры Беларусі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Беларусі па валейболе
Катэгорыя:Трэнеры «Мінчанкі» Мінск
Катэгорыя:Трэнеры «Спартака» Ніжні Ноўгарад (жаночы валейбол)
Катэгорыя:Трэнеры «Уралачка-НТМК» Екацярынбург
Катэгорыя:Трэнеры жаночай зборнай Беларусі па валейболе
Дзяніс Уладзіслававіч Мацвееў

**Дзяніс Уладзіслававіч Мацвееў** (нар. , г. Віцебск, Беларусь) — беларускі валейбаліст і трэнер.

## Біяграфія 
Выступаў за моладзевую зборную каманды Беларусі, пасля гуляў за «Заходні Буг» (Брэст). У 1998 годзе выступаў за каманду «Орша-БКУУ», потым у 1998 годзе Аляксандр Ягоравіч Пазнякоў запрашае яго ў «Шахтоспецстрой» (цяперашні валейбольны клуб «Шахцёр», г. Салігорск), дзе за сезон каманда выйшла ў найвысокі дывізіён Беларусі.

Скончыў Віцебскі дзяржаўны ўніверсітэт імя П. М. Машэрава (факультэт фізічнай культуры і спорту). Мінскі інстытут сучасных тэхналогій і маркетынгу (факультэт эканомікі і кіравання прадпрыемствам).

У лістападзе 2019 года ўзначаліў жаночую зборную Беларусі па валейболе.

## Палітычныя погляды 
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля здушэння народных пратэстаў у 2020 годзе.

## Спасылкі 
* Denis Matveev 

Катэгорыя:Валейбалісты Беларусі
Катэгорыя:Валейбольныя трэнеры Беларусі
Катэгорыя:Трэнеры «Марка-ВДТУ»
Катэгорыя:Ігракі «Заходняга Буга» Брэст
Катэгорыя:Трэнеры жаночай зборнай Беларусі па валейболе
Катэгорыя:Трэнеры «Дынама-Метар»
Катэгорыя:Выпускнікі Віцебскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя П. М. Машэрава
Катэгорыя:Трэнеры «Дынама» Казань (жаночы валейбол)
Катэгорыя:Трэнеры «Надзеі» Серпухаўскі раён
Катэгорыя:Трэнеры «Дынама» Краснадар (жаночы валейбол)
Катэгорыя:Трэнеры «Сахаліна» (жаночы валейбол)
Катэгорыя:Ігракі зборнай Беларусі па валейболе
Друдэнхаус

**Друдэнхаус** ( — «дом начных духаў») — спецыяльная турма для людзей, якія абвінавачваюцца ў вядзьмарстве ў нямецкім горадзе Бамберг. Пабудавана ў 1627 годзе па загадзе бамбергскага князя-біскупа Іагана Георга Фукса фон Дорнхейма і зачынена ў 1632 годзе.

## Гісторыя 
Бамбергскі Друдэнхаус не быў унікальным: меншыя друдэнхаусы таго ж тыпу былі пабудаваны таксама ў Цайле-на-Майне, Хальштаце і Кронаху, але ён быў самым вялікім і самым вядомым. Турма была пабудавана падчас судовых працэсаў над бамбергскімі ведзьмамі, якія пачаліся ў 1626 годзе, і выкарыстоўвалася да іх заканчэння.

Згодна з «Каталогам», у красавіку 1631 года ў турме былі зняволеныя 20 чалавек.

За ўвесь час палявання на ведзьмаў каля 300 жыхароў Бамберга і 900 чалавек у Хохштыфце былі пакараныя на вогнішчы, у тым ліку вядомыя асобы, такія як мэр Ёган Юній, епіскапскі канцлер доктар Георг Хаан, які крытыкаваў судовыя працэсы, і Даратэя Флок.

Падчас Трыццацігадовай вайны, 11 лютага 1632 года, калі шведская армія накіравалася на Бамберг, князь-біскуп загадаў зачыніць турму. Апошнія дзесяць зняволеных у турму «ведзьмаў» былі вызваленыя, але пры адной умове: яны павінны былі паклясціся, што не адчувалі жорсткага абыходжання і не падвяргаліся катаванням.

Сам будынак быў знесены ў 1635 годзе. У 1654 годзе камяні былі выкарыстаны пры будаўніцтве манастыра Капуцынаў.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Інквізіцыя
Кан-Нармандскі ўніверсітэт

**Кан-Нармандскі ўніверсітэт** () — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Кан.

## Структура 
* Факультэт права і дзяржаўнага кіравання
* Факультэт сацыяльна-гуманітарных навук
* Факультэт сучасных замежных моў
* Факультэт псіхалогіі
* Факультэт навук пра здароўе
* Факультэт навук
* Факультэт эканомікі, менеджменту, геаграфіі і тэрытарыяльнага планавання
* Факультэт фізічнай культуры і спорту
* Алансонскі тэхналагічны інстытут
* Канскі тэхналагічны інстытут
* Шэрбурскі тэхналагічны інстытут
* Нацыянальны вышэйшы інстытут прафесарства і адукацыі
* Інжынерная школа
* Школа менеджменту

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Францыі
Катэгорыя:Кан
Гаўр-Нармандскі ўніверсітэт

**Гаўр-Нармандскі ўніверсітэт** () — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Гаўр.

## Гісторыя 
Афіцыйна заснаваны 27 жніўня 1984 года, установа ў Гаўры фактычна пачала сваю дзейнасць у 1967 годзе з факультэта электратэхнікі ў складзе Руанскага ўніверсітэта. Пасля будзе створана некалькі факультэтаў, у тым ліку міждысцыплінарны факультэт па міжнародных справах у 1972 годзе. У жніўні 1984 года ў адміністрацыйным парадку быў створаны самастойны ўніверсітэт у Гаўры. У 1994 годзе быў створаны Вышэйшы інстытут лагістычных студый, за якім у 1998 годзе рушыў услед факультэт ў галіне літаратуры і гуманітарных навук. З 1 студзеня 2011 года ўніверсітэт стаў «аўтаномным», гэта значыць перайшоў на пашыраныя абавязкі і кампетэнцыі ў галіне людскіх рэсурсаў і фінансаў.

## Структура 
* Факультэт навукі і тэхнікі
* Факультэт міжнародных адносін
* Факультэт літаратуры і гуманітарных навук
* Тэхналагічны інстытут
* Вышэйшы інстытут лагістычных навук

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Францыі
Катэгорыя:Гаўр
Арабская каліграфія

**Арабская каліграфія**, або **ісламская каліграфія** — мастацтва каліграфіі, адзін з відаў выяўленчага мастацтва, асноўны сродак выяўлення якога -- арабская пісьменнасць, выкарыстоўваецца на арабскай, дары, пушту, персідскай, уйгурскай, урду і некаторых іншых мовах. Арабская каліграфія асабліва развілася ў ісламскай культуры праз забарону выяўленне Алаха, прарока Мухамеда і агулам істот (так званы аніканізм).

Каліграфія для мусульман, паводле аднаго з хадысаў, — «палова ведаў», валоданне «прыгажосцю пісьма». Прынцып арабскай каліграфіі — падпарадкаванне пісьмовага слова выразнаму мернаму рытму чытання Карана. Паводле канона, класічнае арабскае пісьмо ўключае шэсць стыляў (почыркаў): 1) насх — стыль перапіскі; 2) мухакак — *слушны*, вылучаецца выразнасцю літар; 3) райхані — *базілік*, вытанчанасць літар якога параўноўвалася з водарам квітнеючага базіліка; 4) урачысты імпульс (1/3) — крывалінейныя і просталінейныя элементы суадносяцца як 1:3; 5) акуратны таўкі почырк (указ); 6) рыка — скорапіс.

Аснову каліграфічнага надпісу складаюць строгія геаметрычныя прынцыпы і выразныя прапорцыі, ад гэтага залежыць выразнасць надпісу і прыгажосць лініі.

Асновай правіла складання прапорцый з’яўляецца памер літары «аліф», першай літары арабскага алфавіта, якая ўяўляе сабой прамую вертыкальную лінію. Адзінкай вымярэння ў каліграфіі з’яўляецца арабская кропка.

У каліграфіі кропка мае квадратную форму, а памер боку квадрата залежыць ад вугла нахілу кончыка пяра і ад ступені націску майстра. Націск павінен быць дастаткова лёгкім, рух вельмі дакладным, а кончык пяра злёгку паварочваецца, каб след заставаўся з двух бакоў пяра.

Каліграфічная ручка, якая называецца томар, складаецца з 24 асіных валасінак. Вельмі важна тое, як абрэзана перо; гэта залежыць ад пераваг самога майстра, нацыянальных традыцый і тыпу прыкладнога тэксту.

Вышыня аліфа складае ад трох да дванаццаці балаў у залежнасці ад стылю і індывідуальнага почырку каліграфа. Шырыня аліфа складае адзін пункт. Найважнейшую ролю адыгрывае вышыня тэксту. Выкарыстоўваючы аліф у якасці пачатковай адзінкі, майстар спачатку прапісвае аліфы, ідэнтычныя першаму, ва ўсім тэксце. Так складаецца геаметрычны контур надпісу, хоць на практыцы майстар часта ўносіць змены.

Аліф таксама служыць дыяметрам уяўнай акружнасці, у якую могуць быць упісаны ўсе арабскія літары. Такім чынам, прапорцыі заснаваныя на трох элементах, памер якіх задае сам майстар — гэта вышыня і шырыня аліфа і ўяўны круг.

Напрыклад, у стылі насх вышыня аліфа — пяць балаў, сул — дзевяць балаў з трохкропкавым кручком на кончыку літары. Напрамак (кут) і інтэрвал, гульня выгібаў і вертыкаляў, артыкуляцыя слоў, галосных і кропак — таксама важныя характарыстыкі стылю.

У адрозненне ад еўрапейскага пісьма, арабскія тэксты пішуцца справа налева.


Катэгорыя:Ісламскае мастацтва
Катэгорыя:Сакральнае мастацтва
Нармандскі ўніверсітэт

**Нармандскі ўніверсітэт** () — французская асацыяцыя вышэйшых навучальных, даследчых і культурных устаноў рэгіёна Нармандыя; так званы «калектыўны ўніверсітэт», удзельнікі якога захоўваюць сваю юрыдычную, фінансавую і іншую самастойнасць.

## Удзельнікі 
* Гаўр-Нармандскі ўніверсітэт
* Кан-Нармандскі ўніверсітэт
* Руан-Нармандскі ўніверсітэт
* Руанскі нацыянальны інстытут прыкладных навук
* Канская вышэйшая нацыянальная інжынерная школа
* Нармандская вышэйшая нацыянальная школа архітэктуры

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўніверсітэта

Катэгорыя:Універсітэты Францыі
Катэгорыя:Нармандыя
Катэгорыя:Асацыяцыі ВНУ
Салікаў

**Салікаў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Андрэй Эдуардавіч Салікаў (нар. 1977) — беларускі навуковец, кандыдат культуралогіі.
* Станіслаў Уладзіміравіч Салікаў (нар. 1974) — беларускі спартсмен, валейбаліст.
Віктар Фёдаравіч Ганчароў

**Віктар Фёдаравіч Ганчароў** (нар. , Украіна) — беларускі валейбаліст і трэнер.

## Кар’ера 
Выхаванец украінскага валейбола. Скончыў школу-інтэрнат спартовага профілю горада Луганска. У 1975 годзе пераехаў у Мінск. Выступаў за каманды «Матор» (Мінск) і «Промбуд» (Гомель). Ігрок вышэйшай лігі СССР.

### Трэнерская кар’ера 
* 1985—1995 галоўны трэнер, валейбольны клуб «Гомель»
* 1995—1997 галоўны трэнер, валейбольны клуб «Дуброўнік» (Харватыя)
* 1997—2000 галоўны трэнер, валейбольны клуб «Гомель»
* 2000—2003 галоўны трэнер, валейбольны клуб «Дываноўшчык»
* 2003—2005 галоўны трэнер, валейбольны клуб «Славянка»
* 2005—2009 галоўны трэнер, валейбольны клуб «Камунальнік»
* 2009—2010 галоўны трэнер, валейбольны клуб «Спліт» (Харватыя)
* 2010—2011 другі трэнер, валейбольны клуб «Мінчанка»
* 2015—2016 галоўны трэнер, валейбольны клуб «Енісей» (Расія)
* 2016 галоўны трэнер, валейбольны клуб «Мінчанка»
* З 2023 галоўны трэнер, валейбольны клуб «Лілея Полацк»

## Спасылкі 
* ОН ЗНАЕТ О ЖЕНЩИНАХ ПРАКТИЧЕСКИ ВСЁ. НАШЕМУ ЮБИЛЯРУ 60! 

Катэгорыя:Валейбалісты Беларусі
Катэгорыя:Валейбольныя трэнеры Беларусі
Катэгорыя:Трэнеры «Мінчанкі» Мінск
Катэгорыя:Трэнеры «Прыбужжа» Брэст
Катэгорыя:Трэнеры «Надзеі» Гомель
Катэгорыя:Трэнеры «Славянкі» Мінск
Катэгорыя:Трэнеры «Камунальніка» Магілёў (жаночы валейбол)
Катэгорыя:Трэнеры «Енісея» Краснаярск (жаночы валейбол)
Катэгорыя:Трэнеры жаночай зборнай Беларусі па валейболе
Катэгорыя:Трэнеры жаночай зборнай Беларусі па валейболе U-18
Катэгорыя:Трэнеры жаночай зборнай Беларусі па валейболе U-20
Катэгорыя:Ігракі «Дынама» Луганск (валейбол)
Катэгорыя:Трэнеры «Дуброўніка» (жаночы валейбол)
Катэгорыя:Трэнеры «Спліта 1700»
Катэгорыя:Трэнеры «Ліліі» Полацк
Алансон

**Алансон** () — горад у Францыі ў рэгіёне Нармандыя. Насельніцтва — каля 25 тысяч чалавек (2018 год).
## Насельніцтва 
## Спадчына 
* Замак герцагаў Алансонскіх (XV стагоддзе)
* Будынак мэрыі (XVIII стагоддзе)
* Гатычны сабор Нотр-Дам (XIV стагоддзе)
* Царква Святога Леанарда (XV-XVI стагоддзі) у стылі палымянай готыкі з вежай Святога Мартэна (XII стагоддзе)
* Дом, дзе нарадзілася Святая Тэрэза, з асабістымі рэчамі сямейства Мартэн
* Гатэль дэ Гіз (XVII стагоддзе), прыклад архітэктуры перыяду каралявання Людовіка XIII, у цяперашні час будынак прэфектуры дэпартамента Орн
* Асабняк д’Озэ (XV стагоддзе)
* Зала пачатку XIX стагоддзя са шкляным купалам (1865 год); будынак, першапачаткова прызначаны для гандлю збожжам, выкарыстоўваецца сёння для правядзення выстаў і розных мерапрыемстваў
* Будынак арбітражнага суда (XV-XVII стагоддзі)
* Гарадскі парк з фантанам
* Музей выяўленчага мастацтва і карункаў

## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Нармандыі
Катэгорыя:Камуны дэпартамента Орн
Уладзімір Нічыпаравіч Семянькоў

**Уладзімір Нічыпаравіч Семянько́ў** ( — ) — вучоны, філосаф і сацыёлаг, кандыдат гістарычных навук (1953), доктар філасофскіх навук (1981), прафесар (1982).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў вёсцы Стражавічы (Чашніцкі раён Віцебскай вобласці Беларусі). У час Вялікай Айчыннай вайны ў партызанах, камісар партызанскага атрада імя Багдана Хмяльніцкага Сенненскай партызанскай брыгады, капітан. У 1946 годзе скончыў Рэспубліканскую партыйную школу пры ЦК КПБ, у 1949 годзе — Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. З 1949 года працаваў у Беларускім політэхнічным інстытуце на кафедры навуковага камунізму, пасаду загадчыка якой займаў у 1980—1986 гадах. У 1986—1998 гадах — у Інстытуце павышэння кваліфікацыі выкладчыкаў грамадскіх навук пры Беларускім дзяржаўным універсітэце.

## Навуковая дзейнасць 
Навуковая дзейнасць У. Н. Семянькова па праблемах грамадскага выхавання і фарміравання асобы, суадносін матэрыяльных, ідэалагічных і духоўных фактараў у працэсе выхавання, станаўлення і дзейнасці вытворчых калектываў. Распрацаваў новыя падыходы да комплекснага вывучэння грамадскага выхавання як сінтэзу грамадскіх адносін і дзейнасці людзей.

Сярод апублікаваных прац:
* Производственный коллектив: труд, среда и воспитание. — Мн., 1975;
* Комплексный характар воспитания. — Мн., 1979;
* Совершенствование социализма и общественное воспитание: вопросы методологии и практики. — Мн.: Беларусь, 1986;
* Формирование нового человека. — Мн.: Беларусь, 1982. — 94 с. — (ХХVI съезд КПСС: новая веха на пути к коммунизму);

## Узнагароды 
* Ордэн Чырвонага Сцяга
* Ордэн Айчыннай вайны I ступені
* Медаль «Партызану Айчыннай вайны» I ступені
* Медаль «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.»

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* Вучоныя Беларусі: Семянькоў, Уладзімір Нічыпаравіч (доктар філасофскіх навук; кандыдат гістарычных навук ; 1923—2007)
* Семеньков Владимир Никифорович  // Праект «Партизаны Беларуси»
* **Память народа** — электронный банк документов периода Великой Отечественной войны 
* Музейный комплекс «Дорога памяти»  

Катэгорыя:Філосафы СССР
Катэгорыя:Філосафы Беларусі
Катэгорыя:Сацыёлагі СССР
Катэгорыя:Сацыёлагі Беларусі
Катэгорыя:Партызаны Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Члены КПСС
Катэгорыя:Афіцэры СССР
Катэгорыя:Выкладчыкі Мінскай ВПШ
Жыцькаўскі сельсавет

**Жы́цькаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Барысаўскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Жыцькава.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Барысаўскага раёна Барысаўскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Менскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Барысаўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Бродаўскага сельсавета. 8 красавіка 1957 года ў склад Прыгараднага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (вёскі Жыцькава, Любатоўшчына і Прудзішча), у склад Кішчына-Слабадскога сельсавета — 3 населеныя пункты (вёскі Пасека, Садоўшчына і Селішча), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Бродаўка, сельсавет перайменаваны ў Бродаўскі.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Барысаўскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1957 годзе
Андрэй Эдуардавіч Салікаў

**Андрэй Эдуардавіч Салікаў** (нар.  года ў Віцебску) — беларускі навуковец, педагог, кандыдат культуралогіі, дацэнт.

## Біяграфічныя звесткі 
Скончыў ў 2001 годзе Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў па спецыяльнасці «Народная творчасць, інструментальная музыка (народная)». У 2002 годзе там жа абараніў магістарскую дысертацыю па спецыяльнасці «Культуралогія». У 2002-2005 гадах навучаўся ў аспірантуры. У 2009 годзе таксама прайшоў перападрыхтоўку ў Рэспубліканскім інстытуце вышэйшай школы па спецыяльнасці «Арганізацыя работы з моладдзю». У цяперашні час навучаецца ў дактарантуры Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў.

Дысертацыю на саісканне вучонай ступені кандыдата культуралогіі па спецыяльнасці «Тэорыя і гісторыя культуры» абараніў 25 лютага 2010 года ў Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры і мастацтваў. Тэма кандыдацкай дысертацыі: «Беларуская нацыянальная культура ва ўмовах глабалізацыі: захаванне і развіццё (тэарэтыка-культуралагічны аспект)». У 2013 годзе Прэзідыум Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь прысвоіў яму навуковае званне дацэнта.

З 2007 года працуе ў Рэспубліканскім інстытуце вышэйшай школы. З'яўляўся старэйшым выкладчыкам і дацэнтам кафедры моладзевай палітыкі. У цяперашні час займае пасаду прафесара кафедры моладзевай палітыкі і сацыякультурных камунікацый Рэспубліканскага інстытута вышэйшай школы. 

Намеснік старшыні праўлення грамадскага аб'яднання спецыялістаў па рабоце з моладдзю. Член рэдакцыйнай калегіі зборніка навуковых прац «Сучасная моладзь і грамадства». 

## Навуковая дзейнасць 
Асноўныя навуковыя даследаванні прысвечаны пытанням тэорыі і практыкі рэалізацыі маладзёжнай палітыкі, сацыякультурнай творчасці моладзі, пытанням працы з моладдзю, міжнароднага маладзёжнага супрацоўніцтва, якасці жыцця беларускай моладзі, прафесійнай культуры спецыяліста па працы з моладдзю, творчай самарэалізацыі моладзі і інавацыйнага праектавання, фінансавай граматнасці моладзі, праблемам самабытнага развіцця беларускай нацыянальнай культуры.

## Спасылкі 
* База дадзеных «Вучоныя Беларусі»
* Біяграфія на сайце РІВШ 
* 

Катэгорыя:Выпускнікі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў
Катэгорыя:Культуролагі Беларусі
Катэгорыя:Кандыдаты культуралогіі
Doom

**Doom** (з англійскай: «Пагібель») — камп’ютарная гульня ў жанры шутара ад першай асобы, распрацаваная і выпушчаная кампаніяй «id Software» у 1993 годзе для персанальных камп’ютараў пад кіраваннем «MS-DOS». Doom — адна з найзначнейшых і ўплывовых камп’ютарных гульняў у гісторыі індустрыі; у прыватнасці, яе папулярнасць шмат у чым вызначыла далейшае развіццё і распаўсюджванне жанру шутараў ад першай асобы. Ранні прыклад 3D-графікі ў відэагульнях і мае ворагаў і аб’екты ў выглядзе 2D-малюнкаў, такую тэхніку часам называюць 2,5D-графікай.

## Гульнявы працэс 
Doom — шутар ад першай асобы з 3D-графікай. Тым часам як навакольнае асяроддзе паказана ў 3D-перспектыве, ворагі і аб’екты — 2D-спрайты, адлюстраваныя пад фіксаванымі вугламі.

У рэжыме аднакарыстальніцкай кампаніі гулец кіруе неназваным касмічным дэсантнікам — пазней неафіцыйна названым «Doomguy» — праз ваенныя базы на спадарожніках Марса і ў пекле.

Каб скончыць узровень, гулец павінен прайсці праз лабірынт, каб дабрацца да пазначанага пакоя выхаду. Узроўні згрупаваны ў эпізоды, а апошні ўзровень кожнага эпізоду прысвечаны бітве з босам. Праходзячы ўзроўні, гулец павінен змагацца з мноствам ворагаў, уключаючы дэманаў і апантаную нежыць. Ворагі часта з’яўляюцца вялікімі групамі.

Пяць узроўняў складанасці рэгулююць колькасць ворагаў і колькасць пашкоджанняў, якія яны наносяць, пры гэтым ворагі рухаюцца і атакуюць хутчэй, чым звычайна, на самым цяжкім узроўні складанасці.

Монстры маюць простыя паводзіны: яны рухаюцца да саперніка, калі бачаць або чуюць яго, і атакуюць укусамі, кіпцюрамі або выкарыстоўваючы магічныя здольнасці, такія як агністы шар.

Гулец павінен кіраваць запасамі боепрыпасаў, здароўя і брані падчас праходжання. Зброю і боепрыпасы можна знайсці на ўсіх узроўнях або збіраць іх у мёртвых ворагаў. Зброяй выступаюць пісталет, драбавік, бензапіла, плазменная вінтоўка і BFG 9000.

Гулец таксама сустракае ямы з таксічнымі адходамі, столі, якія апускаюцца і раздушваюць прадметы, і замкнёныя дзверы, для якіх патрабуецца картка-ключ або дыстанцыйны выключальнік.

## Сюжэт 
Doom падзелены на тры эпізоды, кожны з якіх змяшчае прыкладна дзевяць узроўняў: «Knee-Deep in the Dead», «The Shored of Hell» і «Inferno». Чацвёрты эпізод, «Thy Flesh Consumed», быў дададзены ў пашыраную версію, The Ultimate Doom, выпушчаную праз два гады пасля Doom. Кампанія змяшчае вельмі мала сюжэтных элементаў, маючы мінімальную гісторыю, прадстаўленую ў асноўным праз інструкцыю і тэкставыя апісанні паміж эпізодамі.

У будучыні неназваны марскі пяхотнік адпраўляецца на заданне на Марс пасля нападу на вышэйшага афіцэра, які загадаў свайму падраздзяленню страляць па цывільных асобах. Аб’яднаная аэракасмічная карпарацыя дазваляе вайскоўцам праводзіць сакрэтныя эксперыменты па тэлепартацыі, якія становяцца смяротнымі.

База на Фобасе тэрмінова запытвае ваенную падтрымку, тым часам як на Дэймасе яна цалкам знікае. Пехацінец далучаецца да баявых сіл для забеспячэння бяспекі Фобаса.

Ён чакае на перыметры, як загадана, пакуль уся штурмавая група была знішчана. Не маючы выхаду са спадарожніка і ўзброіўшыся толькі пісталетам, ён трапляе на базу з намерам адпомсціць.


Катэгорыя:Кааператыўныя камп’ютарныя гульні
Прэмія «Незалежны дух» за найлепшы міжнародны фільм

**Прэмія «Незалежны дух» за найлепшы міжнародны фільм** ()&nbsp;— адна з намінацый прэміі «Незалежны дух», якая ўручаецца штогадова, пачынаючы з 1986 года.

На першых двух прысуджэннях кінапрэміі ў 1986 і 1987 гадах гэтая катэгорыя была своеасаблівай спецыяльнай узнагародай (). У 1988 годзе катэгорыя была дададзена ў спіс рэгулярных узнагарод пад назвай Найлепшы замежны фільм. У 2012 годзе катэгорыя змяніла назву на Найлепшы міжнародны фільм.

## Лаўрэаты 
## Зноскі 
Міжнародны фільм
Незалежны дух
Катэгорыя:З’явіліся ў 1986 годзе
Аляксандр Віктаравіч Белышаў

**Аляксандр Віктаравіч Белышаў** (; —) — балтыйскі матрос, першы камісар крэйсера «Аўрора» ў кастрычніку 1917 года, які непасрэдна аддаў загад аб халастым залпе, які паслужыў сігналам да пачатку Кастрычніцкай рэвалюцыі.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Іванаўскай вобласці
Белы востраў (Санкт-Пецярбург)

**Белы востраў** — востраў ля вусця Вялікай Нявы, у паўднёвай частцы яе дэльты. Плошча 0,55 км². Падсыпаны і намыты ў XIX стагоддзі на месцы Белай водмелі. Выцягнуты паралельна Кананерскаму востраву, ад якога адасоблены акваторыяй Новага басейна. Злучаны на поўдні мостам з Кананерскім востравам. На Белым востраве Цэнтральная станцыя аэрацыі.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Астравы дэльты Нявы
Мітрафан Пятровіч Бяляеў

**Мітрафан Пятровіч Бяляеў** (10 (22) лютага 1836 г.,  — 28 снежня 1903 (10 студзеня 1904), там жа) — рускі лесапрамысловец, музычны выдавец і мецэнат, заснавальнік Бяляеўскага гуртка, які аб’яднаў многіх выбітных музыкантаў.

Заснаваў «Глінкінскія прэміі» (1884), ладзіў конкурсы (з прэміямі) на лепшае сачыненне камернага жанру (з 1892). У 1885 годзе арганізаваў «Агульнадаступныя рускія сімфанічныя канцэрты», у 1891 годзе — «Рускія квартэтныя вечары» (з 1898 старшыня таварыства камернай музыкі). У 1885 годзе заснаваў нотавыдавецтва «М. П. Бяляеў у Лейпцыгу», якое друкавала выключна сачыненні рускіх кампазітараў.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1.

Катэгорыя:Прадпрымальнікі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Мецэнаты Расійскай імперыі
Катэгорыя:Выдаўцы Расійскай імперыі
Віталь Фёдаравіч Белавусаў

**Віталь Фёдаравіч Белавусаў** (; —) — маёр Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).

## Біяграфія 
Віталь Белавусаў нарадзіўся 25 студзеня 1921 года ў вёсцы Панфілава (цяпер — Антропаўскі раён Кастрамской вобласці) у сялянскай сям’і. У дзіцячым узросце пераехаў у Ленінград, дзе скончыў 9-ю Ленінградскую артылерыйскую спецыяльную школу. У 1937 годзе быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У 1941 годзе скончыў Ленінградскае артылерыйскае вучылішча.

З чэрвеня 1941 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Удзельнічаў у баях пад Псковам (26 чэрвеня, быў паранены) і Арлом. У красавіку 1943 года за адзнаку ў баях быў узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны 2-й ступені, а затым — ордэнам Чырвонай Зоркі. Да вясны 1945 года маёр Віталь Белавусаў камандаваў 1-м дывізіёнам 666-га артылерыйскага палка 222-й стралковай дывізіі 33-й арміі 1-га Беларускага фронту. Вызначыўся падчас Берлінскай аперацыі, калі дывізіён Белавусава быў нададзены 757-му стралковаму палку з мэтай забяспечыць агнём яго баявыя дзеянні.

16 красавіка 1945 года пяхота разам са зброяй Белавусава прарвала лінію абароны нямецкіх войскаў у пасёлку Брыскаў (цяпер — Брыскаў-Фінкерхерд). 18 красавіка 1945 года дывізіён забяспечваў падтрымку агнём полк у фарсіраванні ім канала Одэр-Шпрэе. 28 красавіка падчас бою за населены пункт Кушкоў за 50 кіламетраў на паўднёвы ўсход ад Берліна Белавусаў вывеў свой дывізіён для стральбы прамым навядзеннем, знішчаючы найбольш важныя цэлі, якія перашкаджалі прасоўванню савецкіх падраздзяленняў наперад. У гэтым баі Белавусаў атрымаў цяжкае раненне, ад якога 30 красавіка 1945 года памёр у шпіталі. Быў пахаваны на вайсковых могілках у горадзе Цыбінка (Польшча). У 1971 годзе прах Белавусаў быў з ушанаваннямі перапахаваны ў Ленінградзе, на Красненькіх могілках.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Артылерысты Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Маёры СССР
Леў Сямёнавіч Берг

**Леў Сямёнавіч (Сіманавіч) Берг** (2(14) сакавіка 1876 — ) — рускі і савецкі заолаг і географ-энцыклапедыст: фізіка-географ, лімнолаг, кліматолаг і глебазнавец, літолаг і геамарфолаг, палеагеограф, гісторык геаграфіі. Аўтар асноўных работ па іхтыялогіі, геаграфіі, тэорыі эвалюцыі.

Член-карэспандэнт (1928) і правадзейны член (1946) Акадэміі навук СССР, прэзідэнт Геаграфічнага таварыства СССР (1940—1950), лаўрэат Сталінскай прэміі (1951, пасмяротна).

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Заолагі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Заолагі СССР
Катэгорыя:Географы Расійскай імперыі
Катэгорыя:Географы СССР
Катэгорыя:Даследчыкі Сібіры
Трафімаў

**Трафімаў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Альберт Фёдаравіч Трафімаў (1936—2024) — беларускі вучоны ў галіне ветэрынарыі.
* Аляксандр Аляксеевіч Трафімаў (нар. 1952) — савецкі і расійскі акцёр.
* Пётр Міхайлавіч Трафімаў (1905—1986) — беларускі вучоны-эканаміст.
* Яўсей Рыгоравіч Трафімаў (1886—1970) — беларускі палітычны дзеяч.

## Гл. таксама 
* Трафімава
Дабравешчанская царква Аляксандра-Неўскай лаўры

**Царква Дабравешчання Найсвяцейшай Багародзіцы і святога благавернага князя Аляксандра Неўскага** — найстарэйшы храм Санкт-Пецярбурга. Пабудаваны ў 1717—1724 гадах на тэрыторыі Аляксандра-Неўскай лаўры. Тут знаходзіцца адзіны ў лаўры прастол у гонар яе нябеснага апекуна, пахаваны члены імператарскай фаміліі, дзяржаўныя дзеячы, дыпламаты, палкаводцы XVIII — першай трэці XIX стагоддзя.

Храм знаходзіцца ў паўночна-ўсходнім вуглу манастырскага карэ, побач з мостам цераз раку Манастырку. У савецкі час была філіялам Музея гарадской скульптуры.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Храмы Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Аляксандра-Неўская лаўра
Катэгорыя:Храмы Дабравешчання
Катэгорыя:Храмы Святога Аляксандра Неўскага
Белавостраў

**Белавостраў** (, ) — пасёлак у Расіі, унутрыгарадское муніцыпальнае ўтварэнне ў складзе Курортнага раёна горада федэральнага значэння Санкт-Пецярбурга. Да 1940 года Белавостраў быў памежным пунктам на мяжы з Фінляндыяй. Пасёлак знаходзіцца на поўначы Санкт-Пецярбурга.

На захад ад Белавострава праходзіць федэральная траса E 18 «Скандынавія». У паўночна-ўсходняй частцы Белавострава праходзіць мяжа паміж Курортным і Усевалажскім раёнамі.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Населеныя пункты Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Курортны раён
Цадкан Гебрэтэнсэй

**Цадкан Гебрэтэнсэй** (; нарадзіўся ў 1950-я)  — эфіопа-тыграйскі ваенны дзеяч, адстаўны генерал-лейтэнант УС Эфіопіі, член НФВТ і цэнтральнага камандавання САТ, былы начальнік генштаба эфіопскай арміі.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў першай палове 1950-х гадоў у горадзе Чэрчэр, раён Рая Азэба, Тыграй. У маладосці пасябраваў з Мелесам Зенаўі. За кошт гэтага ў 1976 годзе Цадкан, кінуўшы ўніверсітэт, стаў членам Народнага франата вызвалення Тыграя (НФВТ). У той час яна была невялікай паўстанцкай групоўкай, якая ваявала супраць урадавых войскаў падчас грамадзянскай вайны ў Эфіопіі. Да канца 1980-х ён зарэкамендаваў сябе як адзін з самых выдатных палявых камандзіраў НФВТ. У маі 1991 года Цадкан узначаліў войскі паўстанцаў пры штурме Адыс-Абебы.

## Адукацыя 
У 1970-х паступіў на біялагічны факультэт Адыс-Абебскага ўніверсітэта, але пасля кінуў вучобу з-за ўступлення ў НФВТ. Звольніўшыся з арміі Цадкан атрымаў ступень магістра дзелавога адміністравання ў брытанскім Адкрытым універсітэце і ступень магістра міжнароднай палітыкі ў амерыканскім універсітэце Джорджа Вашынгтона.

## Спасылкі 
*
*
*
Катэгорыя:Члены Народнага фронту вызвалення Тыграя
Катэгорыя:Генералы Эфіопіі
Катэгорыя:Генерал-лейтэнанты
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Тыграі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1950-я гады
Васіль Іванавіч Бажэнаў

**Васіль Іванавіч Бажэнаў** (; 1 [12] сакавіка 1737 або 1738,  — 2 [13] жніўня 1799, ) — рускі архітэктар, тэарэтык архітэктуры і педагог, прадстаўнік класіцызму, пачынальнік рускай псеўдаготыкі, масон. Член Расійскай акадэміі з 1784, віцэ-прэзідэнт Акадэміі мастацтваў (з 1799). Сапраўдны стацкі саветнік (з 1796).
## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: Научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Архітэктары Расійскай імперыі
Бажэнаў

**Бажэ́наў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Анатоль Васільевіч Бажэнаў — Герой Савецкага Саюза.
* Васіль Іванавіч Бажэнаў — расійскі архітэктар.
* Уладзімір Сцяпанавіч Бажэнаў (1917—1968) — беларускі ўрач-хірург.
Іван Міхайлавіч Балінскі

**Іван Міхайлавіч Балінскі** (польск.: Jan Wladislaw Konstantin Balinski; 6 (18) лютага 1824, Яшунай — 11 (24) сакавіка 1902, ) — расійскі псіхіятр, сапраўдны стацкі саветнік, прафесар медыка-хірургічнай акадэміі 1876).

Адзін з заснавальнікаў псіхіятрыі ў Расіі, заснавальнік пецярбургскай школы псіхіятраў. З 1869 па ініцыятыве І. М. Балінскага пачалося ажыццяўленне ўладкаванне акруговых псіхіятрычных лякарняў у шэрагу гарадоў. У наступныя 25 гадоў быў абавязковым кансультантам розных ведамстваў па будаўніцтве псіхіятрычных устаноў.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Медыкі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Псіхіятры Расійскай імперыі
Катэгорыя:Псіхіятры Расіі
Дом Бажанава

**Дом Бажанава** — помнік архітэктуры ў стылі мадэрн. Пабудаваны ў 1909 годзе для Гандлёва-прамысловага таварыства «Ф. Р. Бажанаў і А. П. Чувалдзіна» архітэктарам Паўлам Фядотавічам Алёшыным. Знаходзіцца ў Санкт-Пецярбургу, сучасны адрас — вуліца Марата, дом 72. У аздабленні інтэр’ераў выкарыстаны мармур, разьба па дрэве, ляпніна, маёліка (камін «Вольга і Мікула» паводле эскізаў М. А. Урубеля, мастак-кераміст П. К. Вакулін), роспісы (8 пано для сталовай — «Асілкавы фрыз», мастак М. К. Рэрых).

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Помнікі архітэктуры Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Збудаванні ў стылі мадэрн