open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Цвентэндорфская атамная электрастанцыя

**Цвентэндорфская атамная электрастанцыя** (, таксама ) — першая і адзіная атамная электрастанцыя у Аўстрыі. Знаходзіцца ў камуне Цвентэндорф-ан-дэр-Донау, у зямлі Ніжняя Аўстрыя. Была пабудавана, але ніколі не ўводзілася ў эксплуатацыю.

Цвентэндорфская АЭС была першай з шасці атамных электрастанцый, якія планавалася пабудаваць у Аўстрыі. Яе будаванне пачалося ў красавіку 1972 года. Кіпячы вода-вадзяны рэактар павінен быў забяспечыць магутнасць каля 700 мегават. Работы выконвала нямецкая кампанія *«Kraftwerksunion»* (AEG у супрацы з Siemens). За чатыры гады пабудова была завершана, і неўзабаве павінна было пачацца будаванне другой АЭС, але з 1974 года ў Аўстрыі пачаў набіраць сілу антыядзерны рух. У спробах абяліць ядзерную энергетыку ў вачах насельніцтва, увосень 1976 года аўстрыйскі ўрад запусціў інфармацыйную кампанію. Яе вынікі апынуліся проста процілеглымі: колькасць мірных пратэстаў расла на вачах, у газетах сталі з'яўляцца артыкулы, што крытыкавалі ядзерную праграму. Федэральны канцлер Аўстрыі Бруна Крайскі (СДП), спадзеючыся на паспяховы вынік, вырашыў правесці прапанаванае хрысціянска-сацыяльнай партыяй грамадскае галасаванне па пытанні ўвядзення АЭС у эксплуатацыю, і 5 лістапада 1978 года адбыўся рэферэндум. Пры яўцы ў 64,1 адсотка, 1 576 839 (49,53%) чалавек выказаліся за пачатак эксплуатацыі АЭС, і 1 606 308 (50,47%) прагаласавалі супраць. Розніца ўсяго ў 30 тысяч галасоў вызначыла не толькі лёс Цвентэндорфскай АЭС, але і ўсю ядзерную палітыку краіны: у снежні 1978 года ўрад Аўстрыі наклаў забарону на выкарыстанне ядзернай энергіі да 1998 года, які быў падоўжаны ў 1997 годзе. Да сённяшняга дня ў краіне дзеялі толькі тры невялікія даследчыцкія рэактары, пабудаваных у 1960-х гадах, з якіх адзін усё яшчэ знаходзіцца ў працоўным стане.

Каб папоўніць нястачу электраэнергіі, непадалёк у 1987 годзе была пабудавана Дзюрнрорская ЦЭЦ, якая далучылася да пабудаванай для АЭС лініі электраперадачы. У 2005 годзе электрастанцыю набыў канцэрн EVN Group. Цяпер рэактар АЭС выкарыстоўваецца як крыніца запасных частак для нямецкіх станцый *Isar 1*, *Brunsbuttel* і *Philippsburg 1*. Групы спецыялістаў трэнуюцца праводзіць на ім планавыя аперацыі абслугоўвання, апроч таго, там адпрацоўваецца абсталяванне для атамных электрастанцый. Магчыма наведванне комплексу. C 2009 гады тэрыторыя абсталявана сонечнымі батарэямі.

AKW_Zwentendorf_inside_1.jpg|Механізм кіравання стрыжнямі на дне рэзервуара высокага ціску ўсярэдзіне рэактара
AKW_Zwentendorf_inside_2.jpg|Рэзервуар высокага ціску
AKW_Zwentendorf_inside_3.jpg|Турбіны нізкага ціску
AKW_Zwentendorf_inside_4.jpg|Панэль кіравання ў дыспетчарскай
Земерынг (тунэль)

**Земерынгскі тунэль** — двухтрубны тунэль у Аўстрыі, які знаходзіцца на стадыі будаўніцтва. Адзін з самых важных інфраструктурных праектаў у Цэнтральнай Еўропе. Будаўніцтва тунэля пачалося ў 2012 годзе. Даўжыня чыгуначнага тунэля складзе 27,3 км. Тунэль злучыць аўстрыйскія гарады Глогніц у Ніжняй Аўстрыі і Мюрцушлаг ў Штырыі ў раёне перавала Земерынг, які перасякае Паўночныя Альпы. Гэта базавы тунэль з'яўляецца часткай Балта-Адрыятычнай транспартнай восі. Праз яго час у шляху паміж Глогніц і Мюрццушлаг павінен скараціцца для хуткасных цягнікоў на 30 хвілін ад сённяшніх 45 хвілін да 15 хвілін..

## Перадумовы будаўніцтва тунэлю 
Значная зношанасць мясцовай часткі Паўднёвай чыгункі Аўстрыі ад Глогніца да Мюрцушлаг, якая была пабудавана паміж 1846 і 1854 гадамі.
Дзякуючы сваім характарыстыках, такія як вышыня крутасці і вельмі крывалінейнай траекторыі, чыгунка не выгадна размешчаная. Дадзены адрэзак аўстрыйскай чыгункі, таксама вядомы як чыгунка Земерынг, названая ў гонар аднайменнага перавала, які перасякае і аддзяляе Ніжнюю Аўстрыю ад Штырыі.
Чыгунка Земерынг ў цяперашні час з'яўляецца прадметам значных эксплуатацыйных абмежаванняў:
* Вялікая працягласць паездкі ад Вены да Гарца больш не з'яўляецца канкурэнтаздольнай у параўнанні з аўтамабілем, асабліва ў пасажырскіх перавозках;
Прапускная здольнасць чыгункі адносна малая з-за нізкай хуткасці, значную крутасць схілаў Альп;
* Вялікая крывізна схілаў прыводзіць да празмернага зносу рэек;
* Акрамя ўсяго іншага, з-за ўступлення Славеніі ў ЕС у 2004 годзе попыт на транспартныя паслугі вырас на еўрапейскім калідоры Поўнач-Поўдзень, які перасякае тэрыторыю Аўстрыі;

## Параметры тунэля 
Тунэль будзе складацца з двух труб, якія трэба выдаліць на адлегласць ад 40 да 70 м адзін адносна аднаго і ўзаемна злучаныя папярочнымі праходамі (у сярэднім на 500 м). Тунэль мае сярэдні ўхіл 8,4 ‰. Ён разлічаны на хуткасць цягнікоў да 230 км/г.

## Праект будаўніцтва 
Праект стварэння тунэлю падзелены на 5 этапаў будаўніцтва:
* Будаўніцтва інфраструктурных аб'ектаў пры ўездзе ў тунэль у раёне горада Глогніц;
* Будаўніцтва секцыі тунэля ў Глогніцы;
* Будаўніцтва секцыі тунэля і паляпшэння інфраструктуры паблізу вёскі Штэйнгауза-ам-Земерынг;
* Будаўніцтва тунэля ад Штэйнгауза-ам-Земерынг да Мюрцушлаг;
* Будаўніцтва выхаду з Земерынгскага тунэля ў раёне горада Мюрцушлаг, рэканструкцыя існуючай чыгуначнай станцыі, пабудова падстанцыі, мастоў і іншых інжынерных збудаванняў;

## Спасылкі 
* Semmering-Basistunnel
* Semmering-Basistunnel neu 
* BAHN

Катэгорыя:Тунэлі
Tatneft

**«Tatneft»** (, ) — расійскае адкрытае акцыянернае таварыства па перапрацоўцы нафты і прыроднага газу. Штаб-кватэра знаходзіцца ў Альмецьеўску (рэспубліка Татарстан).

## Дзейнасць 
Асноўныя кірункі дзейнасці «Татнафты»:

* здабыццё і перапрацоўка нафты і газу;
* вытворчасць нафтапрадуктаў;
* банкаўскія паслугі.

«Татнафта» мае разгалінаваную сетку АЗС у Расіі і Украіне, а таксама некалькі аўтазаправак у Беларусі.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт  

Катэгорыя:Нафтагазаздабыўныя кампаніі Расіі
Катэгорыя:Татарстан
Марыя Ласніг

**Марыя Ласніг** ( — ) — аўстрыйская мастачка, вядомая сваімі аўтапартрэтамі і тэорыяй «усведамлення цела». Яна была першай жанчынай-мастаком, якая выйграла Вялікую дзяржаўную прэмію Аўстрыі ў 1988 годзе і была ўзнагароджана Аўстрыйскім ганаровым знакам за навуку і мастацтва ў 2005 годзе. Ласінг жыла і выкладала ў Вене з 1980 года да канца жыцця.

У 1950-я гады ўваходзіла ў склад групы «Hundsgruppe», у якую ўваходзілі Арнульф Райнер, Эрнст Фукс, Антон Лемдэн, Эрык Браўэр і Вольфганг Халега. Група знаходзілася пад уплывам абстрактнага экспрэсіянізму і карцін у дзеянні. Нягледзячы на тое, што Ласніг пачынала кар’еру ў жывапісе абстрактных работ, яна заўсёды стварала аўтапартрэты. Да 1960 года яна адышла ад абстрактнага жывапісу і стала надаваць больш увагі чалавечаму целу і псіхіцы. З тых часоў яна намалявала сотні аўтапартрэтаў. З 1968 па 1980 гады Ласніг жыла ў Нью-Ёрку, дзе вывучала і стварала анімацыйныя фільмы, самым вядомым з якіх стаў «Kantate» (таксама вядомы як «Балада Марыі Ласніг»). У 1980 годзе яна вярнулася на радзіму, каб стаць прафесарам у Венскім універсітэце прыкладных мастацтваў, стаўшы першай жанчынай-прафесарам у нямецкамоўнай краіне.

Катэгорыя:Мастакі Аўстрыі
Катэгорыя:Мастакі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Аўтапартрэты
Сельская гаспадарка Аўстрыі

]]
**Сельская гаспадарка Аўстрыі** — адна з галін эканомікі Аўстрыі. Нягледзячы на тое, што доля эканамічна актыўнага насельніцтва, занятага ў сельскай гаспадарцы, і доля сельскай гаспадаркі ў эканоміцы краіны няўхільна зніжаліся з сярэдзіны 20 стагоддзя, вытворчасць сельскагаспадарчай прадукцыі ў краіне пастаянна расла і сельская гаспадарка застаецца важным элементам эканомікі.

У Аўстрыі пераважаюць малыя сельскія гаспадаркі, 87% фермерскіх гаспадарак размешчаны ў горных раёнах і раёнах, якія маюць прыродныя або іншыя спецыфічныя абмежаванні для сельскай гаспадаркі. Сельскагаспадарчая плошча складае 32% тэрыторыі краіны. Нягледзячы на пераважна горны рэльеф Аўстрыі, тэрыторыя, занятая сельскай гаспадаркай, заўсёды складала значную частку тэрыторыі краіны — у 1970-х гадах яна складала каля 45% тэрыторыі краіны, у пачатку 1990-х гадоў — каля 39%. Вядучае месца ў сельскай гаспадарцы належыць інтэнсіўнай жывёлагадоўлі. Галоўныя раёны сельскагаспадарчай вытворчасці размешчаны на ўсходзе краіны — у Ніжняй Аўстрыі, Верхняй Аўстрыі, Бургенландзе і Штырыі.
Энергетыка Аўстрыі

**Энергетыка Аўстрыі** апісвае энергію і вытворчасць электраэнергіі, яе спажыванне і імпарт у Аўстрыі. Аўстрыя з'яўляецца адным з вядучых вытворцаў гідраэлектраэнергіі ў Еўропе. Найбольш важныя аб'екты харчавання знаходзяцца ў дзяржаўнай уласнасці; 50% акцый буйных прыватных вытворцаў з'яўляюцца ўласнасцю правінцый.
Кутатэладзэ

**Кутатэладзэ** — грузінскае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксандр Мікалаевіч Кутатэлі (сапр. прозвішча Кутатэладзэ, ; 25 жніўня (6 верасня) 1897—1982) — грузінскі савецкі пісьменік, перакладчык і паэт.
* Генадзь Платонавіч Кутатэладзэ — савецкі і ўкраінскі архітэктар, заслужаны архітэктар Кіргізскай ССР (1974).
* Наталля Кутатэладзэ (нар. 1992) — грузінская спявачка.
Югыд ва

**Югы́д Ва** (у перакладзе з комі — «Светлая вада») — нацыянальны парк у рэспубліцы Комі, Расія.

## Агульныя звесткі 
Размешчаны ў раёне Паўночнага і Прыпалярнага Уралу на паўднёвым усходзе Рэспублікі Комі, непадалёк ад раённага цэнтра Вуктыл.

Плошча складае 1 891 701 га (з улікам плошчы акваторыі, якая складае 21 421 га). Паводле дадзеных на 2006 год з’яўляецца найбуйнейшым нацыянальным паркам Расіі. З’яўляецца часткай аб’екту Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА «».

Паўночнай мяжой парку з’яўляецца рака Кожым. На поўдні парк мяжуе з Пячора-Ілыцкім запаведнікам.

## Клімат 
.]]
Тэрыторыя нацыянальнага парку знаходзіцца ў зоне ўмерана-халоднага клімату. Клімат кантынентальны з працяглай шматснежнай зімой і кароткім летам, што звязана з уплывам паветраных мас Арктыкі і геаграфічным палажэннем парку. 

## Прырода 
Больш за палову парк пакрыты тайгой і тундрамі, якія знаходзяцца на ўзвышшах бліжэй да Уралу. Прыкладна 20 км² плошчы парку займаюць альпійскія лугі.

У парку жывуць прыкладна 180 відаў птушак, шмат з якіх з'яўляюцца рэдкімі відамі. У акваторыі парку водзяцца 20 відаў рыб. Існуюць 5 відаў земнаводных і 1 від рэптылій.

Сярод сысуноў у парку пражываюць зайцы-белякі, вавёркі-палятухі, паўночныя алені, гарнастаі, выдры, ваўкі, лісы, мядзведзі, расамахі, пясцы і лясныя куніцы.

## Турызм 
Парк знаходзіцца ў даволі моцна ізаляваных мясцінах рэспублікі Комі. У Вуктыльскім раёне, у якім знаходзіцца парк, вельмі слаба развітыя аўтамабільныя камунікацыі і мабільная сувязь, што звязана з вялізнымі прасторамі некранутых таёжных лясоў каля Вуктылу. У выніку гэтага за год парк наведваюць толькі 4000 чалавек, што вельмі мала для прыродных паркаў такога маштабу. 

У парку можна заняцца катаннем на лодках, рафтынгам, лыжнай хадзьбой і паходамі. Абмежавана дазволенае паляванне (патрэбны дазвол).

## Спасылкі 
* Афіцыйны партал парку  , 
* Нацыянальны парк Югыд-Ва на расійскім партале «Особо охраняемые природные территории Российской Федерации»
* Карта парку 

Катэгорыя:Геаграфія Комі
Катэгорыя:Нацыянальныя паркі Расіі
Гофбург

**Го́фбург** — рэзідэнцыі дынастыі Габсбургаў, якія ёсць у Вене ды Інсбруку.
* Гофбург, Вена
* Гофбург, Інсбрук
Уладзіслаў Сяргеевіч Ясюкевіч

**Уладзіслаў Ясюкевіч** (нар. ) — беларускі футбаліст, абаронца.

## Клубная кар’ера 
Уладзіслаў пачаў кар’еру ў клубе «Іслач» у Другой лізе і ўжо тады быў асноўным іграком каманды. Разам з клубам прайшоў шлях да Вышэйшай лігі, стаў віцэ-капітанам каманды. У студзені 2016 года падоўжыў кантракт з «Іслаччу». 1 красавіка 2016 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, у якасці капітана вывеўшы сваю каманду на матч супраць «Нафтана» (2:0). Пазней трывала выхадзіў на поле на пазіцыі цэнтральнага абаронцы. У другой палове сезона 2017 стаў радзей з’яўляцца ў складзе, а канец сезона прапусціў з-за траўмы.

У сезоне 2018 звычайна заставаўся на лаўцы запасных, правёў за асноўную каманду толькі адзін матч у Вышэйшай лізе і два ў Кубку Беларусі, гуляў таксама за дубль. У снежні 2018 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Іслач».

Са студзеня 2019 года знаходзіўся на праглядзе ў брэсцкім «Руху» і ў выніку падпісаў кантракт з клубам. Стаў трывалым іграком асновы брэсцкай каманды. У студзені 2020 года кантракт з «Рухам» быў разарваны.

У лютым 2020 года стаў іграком бабруйскай «Белшыны». Трывала гуляў у стартавым складзе бабруйчан, але не выратаваў каманду ад вылету ў Першую лігу. У снежні 2020 года пакінуў «Белшыну».

У лютым 2021 года перайшоў у брэсцкае «Дынама». У сезоне 2021 часцей гуляў у стартавым складзе, аднак нярэдка заставаўся на лаўцы запасных. У лютым 2022 года падоўжыў пагадненне з дынамаўцамі.

У сакавіку 2023 года стаў іграком «Маладзечна». Пакінуў клуб у ліпені 2023 года і неўзабаве далучыўся да «Астраўца». У снежні 2023 года пакінуў «Астравец».

## Міжнародная кар’ера 
У студзені 2016 года ўпершыню быў выкліканы ў моладзевую зборную Беларусі на ўдзел у Кубку Садружнасці ў Санкт-Пецярбургу, дзе 23 студзеня і дэбютаваў у камандзе, правёўшы ўвесь матч супраць адналеткаў з Латвіі. Усяго за моладзевую зборную правёў тры матчы.

## Дасягненні 
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі: 2015

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Катэгорыя:Ігракі ФК Рух Брэст
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Брэст
Катэгорыя:Ігракі ФК Маладзечна
Катэгорыя:Ігракі ФК Астравец
Прыедар

**Прыедар** () — горад у Босніі і Герцагавіне. Горад размешчаны ў паўночнай частцы Рэспублікі Сербскай (як цэнтр аднайменнай абшчыны і рэгіёна Прыедар), на берагах ракі . Пасля падпісання Дэйтанскага пагаднення 14 снежня 1995 года Прыедар перайшоў у склад Рэспублікі Сербскай.

## Насельніцтва 
Колькасць насельніцтва горада па перапісе 2013 года склала  чалавекі, абшчыны —  чалавек, у 1991 годзе — 34 635 чалавек.

## Гарады-пабрацімы 
## Вядомыя асобы 
* Казарчанка

## Фотагалерэя 

|
Файл:Klisina prijedor.JPG|
Файл:OnebuildinginPrijedor.jpg|
Файл:Prijedor Railway and Bus Station.jpg|
|
Файл:Prijedor2010.jpg|
Файл:SanicaniLake.JPG|

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Oficijalna internet prezentacija Opštine Prijedor 
* PrijedorCity.com. Portal grada Prijedora 
* Falling Rain Genomics: Prijedor, Bosnia & Herzegovina Page 

Катэгорыя:Гарады Рэспублікі Сербскай
Свята-Аляксандра-Неўская царква (Індура)

**Свята-Аляксандра-Неўская царква** — праваслаўны храм у аграгарадку Індуры Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры мястэчка.

## Гісторыя 
Пабудавана ў 1881 годзе з цэглы на ахвяраванні мясцовага памешчыка А. І. Казлоўскага.

Першапачатковы праект храма, распрацаваны ў 1876 годзе, з-за падаражання будаўнічых матэрыялаў не быў прыняты і прапанаваны для рэалізацыі ў вёсцы Лунна (цяпер у Мастоўскім раёне). Другі праект храма, разлічаны на 350 прыхаджан, распрацаваны гродзенскім губернскім архітэктарам Іванам Калянкевічам у 1879 годзе. У 1880 годзе ён выканаў праект іканастаса.

У 2006—2007 гадах будынак царквы быў занесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.

У 2010 годзе быў выкананы вонкавы рамонт храма. У пачатку снежня 2012 года пачалася замена купалоў і рамонт даху.

## Архітэктура 
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Чатырохчасткавы храм падоўжна-восевай кампазіцыі: званіца, трапезная, малітоўная зала, пяцігранная апсіда. У сілуэце дамінуе шатровая званіца і цыбулепадобны купал на васьмігранным барабане, узведзены над пакатым чатырохсхільным дахам асноўнага кубападобнага аб’ёму. У яго архітэктуры выкарыстаны рытм арачных аконных праёмаў у кілепадобных ліштвах і фрыз з квадратных шырынак.

Пры праектаванні храма дойлід адышоў ад механічнага ўвасаблення тыповага праекта і зрабіў спробы спрасціць яго. Беламураваны храм узняты на бутавы каларыстычна насычаны цокаль і на апсідзе надзелены магутным каляровым акцэнтам — вялізным мастацкім пано на евангельскі сюжэт.

## Літаратура 
* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Гродзенскага раёна
Катэгорыя:Індура
Катэгорыя:Храмы Гродзенскай і Ваўкавыскай епархіі
Катэгорыя:1881 год у Беларусі
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Івана Калянкевіча
Мікіта Ігаравіч Рочаў

**Мікіта Рочаў** (нар. , ) — беларускі футбаліст, абаронца.

## Клубная кар’ера 
Ураджэнец беларускага горада Ліда, у шасцігадовым узросце разам з бацькамі пераехаў у Маскву, дзе пачаў займацца футболам у СДЮШАР-76. У 2010 годзе вярнуўся ў Беларусь, стаўшы іграком дубля барысаўскага БАТЭ. У ліпені 2012 года разам з Яўгенам Шыкаўкам быў аддадзены ў арэнду першалігаваму «Полацку», а ў сакавіку 2013 года, па заканчэнні кантракта з БАТЭ, падпісаў трохгадовае пагадненне са «Слуцкам».

У складзе «Слуцка» атрымаў перамогу ў Першай лізе ў сезоне 2013, аднак замацавацца ў складзе не здолеў. У сакавіку 2014 года абаронца быў аддадзены ў арэнду «Іслачы», дзе стаў іграком асновы. У лютым 2015 года, разарваўшы кантракт са «Слуцкам», стаў іграком «Іслачы» на трывалай аснове і дапамог клубу выйсці ў Вышэйшую лігу. У лютым 2016 года падоўжыў кантракт з «Іслаччу». У Вышэйшай лізе працягваў гуляць у асноўным складзе на пазіцыі левага (часам правага) абаронцы.

У студзені 2017 года пакінуў «Іслач», аднак пасля няўдалага прагляду ў «Слуцку» вярнуўся ў каманду і ў сакавіку падпісаў новае пагадненне. У жніўні 2017 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з «Іслаччу» і неўзабаве стаў іграком «Ліды». Па заканчэнні сезона ў лістападзе 2017 года пакінуў лідскі клуб.

У сакавіку 2018 года далучыўся да латвійскага клуба «Валміера», аднак пазней вярнуўся ў Беларусь і стаў іграком «Чысці». У ліпені 2018 года перайшоў у славацкі клуб «Партызан» з Бардзеёва. Пакінуў «Партызан» у студзені 2020 года.

У сакавіку 2020 года стаў іграком бабруйскай «Белшыны», а ў ліпені пакінуў клуб і перайшоў у «Крумкачы», дзе стаў выхадзіць пераважна ў стартавым складзе. У студзені 2021 года падоўжыў кантракт са сталічным клубам. У сезоне 2021 стаў радзей з’яўляцца на полі. Па заканчэнні сезона 2021 пакінуў «Крумкачы».

## Міжнародная кар’ера 
У 2012—2013 гадах гуляў за моладзевую зборную Беларусі.

## Дасягненні 
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі (2): 2013, 2015

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК БАТЭ
Катэгорыя:Ігракі ФК Полацк
Катэгорыя:Ігракі ФК Слуцк
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Катэгорыя:Ігракі ФК Ліда
Катэгорыя:Ігракі ФК Чысць
Катэгорыя:Ігракі ФК Партызан Бардзеёў
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына
Катэгорыя:Ігракі ФК Крумкачы Мінск
Гофбург (Інсбрук)

**Го́фбург** — былы палац Габсбургаў у Інсбруку, Аўстрыя, які прынята вызнаваць за адзін з трох найбольш значных помнікаў архітэктуры і культуры (разам з Венскім Гофбургам і палацам Шонбрун). Гофбург — галоўны будынак вялікага комплексу рэзідэнцыі Габсбургаў, у склад якога сёння ўваходзяць Фонд Калегіума Высакародных Жанчын, Сярэбраная Капліца, Гофкірхэ (якая змяшчае кенатаф імператара Максіміліяна і *Чорны Мандэрн*), Тэалагічны Універсітэт, Музей Цірольскага Народнага Мастацтва, Кафедральны Сабор Біскупства Інсбрука, Кангрэс і Гофгартэн.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Палацы Аўстрыі
Катэгорыя:Інсбрук
Катэгорыя:Збудаванні ў стылі ракако
Войскі (фарміраванне)

**Во́йскі** — зборная назва вайсковых часцей, злучэнняў і аб'яднанняў у відах узброеных сілаў, *акрамя ваенна-паветраных сіл і ваенна-марскога флоту (ваенна-марскіх сіл)* , а таксама ў іншых "сілавых" ведамствах дзяржавы (унутраных спраў, дзяржаўнай бяспекі, аховы, надзвычайных сітуацый, сувязі, будаўніцтва і так далей), якія выконваюць пэўную задачу.

## Выкарыстанне тэрміну 
* Сухапутныя войскі Рэспублікі Беларусь
* Ваенна-паветраныя сілы і войскі ППА Рэспублікі Беларусь
* Сухапутныя войскі
* Танкавыя войскі
* Інжынерныя войскі 
* Войскі СС
* Касмічныя войскі Расіі

## Гл. таксама 
* Армія
* Род войскаў
* Узброеныя сілы

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Ваенная навука
Катэгорыя:Узброеныя сілы
Катэгорыя:Ваенная тэрміналогія
Аляксандр Міхайлавіч Халадзінскі

**Аляксандр Халадзінскі** (нар. , Калодзішчы, Мінскі раён) — беларускі футбаліст, нападнік.

## Клубная кар’ера 
У юнацкім узросце займаўся ў футбольнай школе мінскага МТЗ-РІПА, але не здолеў трапіць у асноўную каманду. У выніку, стаў выступаць у чэмпіянаце Мінскага раёна за родныя «Калодзішчы». У 2009 годзе згуляў адзін матч за клуб «Гарадзея» ў Другой лізе.

Пазней далучыўся да іншага клуба з Мінскага раёна, «Іслачы». У 2012 годзе клуб заявіўся ў Другую лігу Беларусі, і Аляксандр прайшоў з ім шлях да Вышэйшай лігі, стаў капітанам каманды. У 2013 годзе быў у складзе каманды, якая заваявала бронзавыя медалі Кубка Рэгіёнаў УЕФА.

У студзені 2016 года на два гады падоўжыў кантракт з «Іслаччу». У дэбютным сезоне ў Вышэйшай лізе працягваў быць асноўным іграком і капітанам, выступаў на пазіцыях атакуючага паўабаронцы і нападніка. У сезоне 2017 стаў чаргаваць выхады ў стартавым складзе і на замену. У студзені 2018 года падоўжыў кантракт з клубам яшчэ на адзін год. У сезоне 2018 пераважна выхадзіў у стартавым складзе.

У канцы 2018 года з’явілася інфармацыя, што нападнік можа пакінуць каманду, аднак у студзені 2019 года зноў падоўжыў кантракт з «Іслаччу». Пачатак сезона 2019 прапусціў з-за траўмы, з мая пачаў гуляць за дубль, за асноўную каманду згуляў у адным матчы. У жніўні 2019 года быў аддадзены ў арэнду ў «Андэрдог» з Чысці, дзе стаў адным з асноўных ігракоў. У снежні 2019 года вярнуўся ў «Іслач». У пачатку 2020 года трэніраваўся разам з камандай, аднак у лютым па заканчэнні кантракта пакінуў клуб.

У сакавіку 2020 года зноў далучыўся да «Іслачы», у асноўным выхадзіў на замену. У ліпені 2020 года пакінуў каманду.

У жніўні 2020 года стаў іграком рэчыцкага «Спадарожніка». Замацаваўся ў якасці асноўнага нападніка каманды і дапамог ёй выйсці ў Вышэйшую лігу. Заставаўся іграком асновы і ў 2021 годзе ў Вышэйшай лізе, з мая стаў радзей з’яўляцца на полі з-за траўмы.

У ліпені 2021 года, пасля таго як «Спадарожнік» зняўся з Вышэйшай лігі, перайшоў у петрыкаўскі «Шахцёр». Пакінуў каманду ў снежні 2021 года. У пачатку 2022 года трэніраваўся з «Маладзечна», аднак у сакавіку 2022 года з-за траўмы выбыў на доўгі час і не быў заяўлены для ўдзелу ў чэмпіянаце Беларусі.

## Дасягненні 
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі (2): 2015, 2020
*  Бронзавы прызёр Кубка Рэгіёнаў УЕФА: 2013

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Петрыкаў
Катэгорыя:Ігракі ФК Спадарожнік Рэчыца
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Катэгорыя:Ігракі ФК Чысць
Катэгорыя:Ігракі ФК Гарадзея
Агадзірскі крызіс

**Агадзі́рскі кры́зіс** () або **Другі́ марака́нскі кры́зіс** () — абвастрэнне міжнародных адносін напярэдадні Першай сусветнай вайны, выкліканае акупацыяй французамі мараканскага горада Фес у красавіку 1911 года.

Адным з найважнейшых наступстваў Агадзіра была цэлая серыя мерапрыемстваў па ўзмацненні ўзбраенняў, праведзеных усімі вялікімі дзяржавамі з пачатку 1912 па лета 1914 года. Наперадзе ўсіх у гэтай гонцы ўзбраенняў ішла Германская імперыя.

## Гл.таксама 
* Першы Мараканскі крызіс

## Спасылкі 
* ВТОРОЙ МАРОККАНСКИЙ КРИЗИС (1911 г.)

*
Катэгорыя:Канфлікты 1911 года
Катэгорыя:Трэцяя французская рэспубліка
Катэгорыя:Канфлікты 1912 года
Катэгорыя:1911 год у Марока
Катэгорыя:1912 год у Марока
Катэгорыя:1911 год у Францыі
Катэгорыя:1912 год у Францыі
Катэгорыя:1911 год у Германіі
Катэгорыя:1912 год у Германіі
Катэгорыя:Палітычныя крызісы
Катэгорыя:Каланіяльныя войны
Ліпеньскі крызіс

**Лі́пеньскі кры́зіс** (**1914**) — дыпламатычнае сутыкненне найбуйнейшых еўрапейскіх дзяржаў летам 1914 года, якое прывяло да Першай сусветнай вайны.

28 чэрвеня 1914 года член сербскай нацыяналістычнай групоўкі «Млада Босна» Гаўрыла Прынцып застрэліў аўстрыйскага эрцгерцага, наследніка аўстра-венгерскага трона Франца Фердынанда і яго жонку, якія рабілі візіт у Боснію, далучаную да Аўстра-Венгрыі у 1908 годзе.

Аўстра-венгерскі ўрад прад'явіў Сербіі ультыматум з патрабаваннем пакараць вінаватых і дапусціць сваіх прадстаўнікоў да расследавання. Дыпламатычнай мэтай Аўстра-Венгрыі з'яўлялася паслабленне Сербіі як альтэрнатыўнай сілы на Балканах (перш за ўсё — у Босніі, дзе сербы складалі этнічную большасць) і ў паўднёвых раёнах самой Габсбургскай імперыі — Крайне. Меркавалася, што Аўстра-Венгрыя дасягне сваіх мэтаў пры дапамозе дыпламатыі або лакальнай вайны ў выпадку адхілення ультыматуму. Умовы ўльтыматума былі вытрыманыя ў рэзкіх танах.

## Наступствы крызісу 
Падзеі ліпеня 1914 года зрабілі пачатак баявых дзеянняў у Еўропе няўхільным. У гістарыяграфіі розных краін сустракаюцца абвінавачванні ў развязванні вайны як у бок Германіі ці Аўстра-Венгрыі, так і краін Антанты. Увогуле, віна за гэта ляжыць на ўрадавых чыноўніках практычна ўсіх краін, што так ці інакш былі ўцягнутыя ў крызіс і альбо прымалі рашэнне ў спешцы (напрыклад, неабдуманыя дзеянні Гельмута фон Мольтке), ці ўвогуле ўстрымаліся ад любых дзеянняў і належалі на выпадак (працяглае манеўраванне Эдварда Грэя). Асобныя палітыкі сваімі дзеяннямі наогул выключалі мірнае рашэнне ліпеньскага крызісу.

Зацягванне рашэнняў з боку ўрадаў розных краін яшчэ болей прывяло да абвастрэння міжнароднай сітуацыі. Спадзяючыся не страціць свае каланіяльныя ўладанні і захаваць панаванне на моры, брытанскі ўрад у выніку фактычна спрыяў пераходу еўрапейскай вайны ў сусветную. Рашэнне брытанцаў таксама паўплывала і на далейшую пазіцыю ЗША. 6 жніўня Аўстра-Венгрыя фармальна заявіла пра вайну з Расійскай імперыяй. З гэтага часу асноўныя намаганні дыпламатыі як Антанты, так і Траістага саюза былі накіраваны на пошук новых саюзнікаў. Так, 23 жніўня на баку Антанты выступіла Японія, а ў кастрычніку да Траістага саюзу далучылася Асманская імперыя .

## Спасылкі 
* Тэкст аўстра-венгерскага ўльтыматуму на нямецкай мове
* Тэкст аўстра-венгерскага ўльтыматуму на англійскай мове
* Пераклад аўстра-венгерскага ўльтыматуму на рускую мову

## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

*
Катэгорыя:Канфлікты 1914 года
Катэгорыя:Палітычныя крызісы
Катэгорыя:Ліпень 1914 года
Захоп Хайнбургер-Ау

**Захо́п Ха́йнбургер-А́у** () — акцыя абаронцаў навакольнага асяроддзя супраць будаўніцтва гідраэлектрастанцыі на рацэ Дунай каля горада Хайнбург у Ніжняй Аўстрыі.

8 снежаня 1984 года тэрыторыю, адведзеную пад будаўніцтва, занялі 4 тысячы грамадзян і не пакідалі яе датуль, пакуль не былі спынены работы выкарчоўвання лесу. Бяссільнымі апынуліся і 2 тысячы паліцыянтаў, якія спрабавалі вызваліць даліну.

У 1985 Конрад Лорэнц і яго аднадумцы сабралі 353 906 подпісаў пад патрабаваннем абвясціць Хайнбургскую пойму запаведнай зонай.

З 1996 года пойма ўваходзіць у склад нацыянальнага парку «Поймы Дуная» (Donau-Auen).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Экалогія
Катэгорыя:Канфлікты 1984 года
Катэгорыя:Эканоміка Аўстрыі
Катэгорыя:Навакольнае асяроддзе
Катэгорыя:Гідраэлектрастанцыі Аўстрыі
Катэгорыя:Гісторыя Аўстрыі
Антон Валер’евіч Бубноў

**Антон Бубноў** (нар. , ) — беларускі футбаліст, паўабаронца.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец слонімскай ДЮСШ «Альберцін», у маладым узросце трапіў у склад мінскага МТЗ-РІПА, дзе пачынаў з дубля і з цягам часу стаў іграком асновы. У 2011 годзе дапамог клубу, які змяніў назву на «Партызан», вярнуць месца ў Вышэйшай лізе, аднак «Партызан» спыніў існаванне, і Антон у студзені 2012 года перайшоў у «Гарадзею», дзе таксама замацаваўся ў аснове.

Улетку 2014 года паўабаронца страціў месца ў стартавым складзе «Гарадзеі», і ў выніку ў жніўні перайшоў у «Іслач». Здолеў стаць адным з лідараў «Іслачы», за другую палову сезона 2014 забіўшы 5 галоў. У красавіку 2015 года атрымаў цяжкую траўму, з-за якой быў вымушаны прапусціць увесь сезон 2015, у якім каманда атрымала перамогу ў Першай лізе. У сезоне 2016 вярнуўся на поле і неўзабаве замацаваўся ў асноўным складзе «Іслачы», звычайна выступаў у якасці апорнага паўабаронцы.

У студзені 2017 года падоўжыў кантракт з клубам. Пачатак сезона 2017 прапусціў з-за траўмы, з чэрвеня вярнуўся ў асноўны склад. 18 лістапада 2017 года, выйшаўшы на замену ў канцы матча супраць «Дняпра», забіў гол і прынёс «Іслачы» перамогу 1:0, якая гарантавала клубу захаванне месца ў Вышэйшай лізе. Сезон 2018 пачынаў у стартавым складзе, з чэрвеня перастаў з’яўляцца на полі з-за траўмы, з верасня вярнуў месца ў асноўнай камандзе. У снежні 2018 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Іслач».

У студзені 2019 года пачаў трэніравацца з бабруйскай «Белшыны» і неўзабаве афіцыйна стаў іграком каманды. Пакінуў бабруйскі клуб у жніўні 2019 года.

У чэрвені 2021 года далучыўся да клуба «Маладзечна» ў Другой лізе, гуляў там да канца сезона.

## Міжнародная кар’ера 
У 2008—2009 гадах гуляў за малодшую моладзевую зборную Беларусі (да 20).

## Дасягненні 
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі: 2008
*  Уладальнік Кубка Беларусі: 2008

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Партызан Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Гарадзея
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына
Катэгорыя:Ігракі ФК Маладзечна
Андрэй Сяргеевіч Парываеў

**Андрэй Парываеў** (нар. , Мінск) — беларускі футбаліст, абаронца.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец мінскіх школ «Змена» і «Алімпія», дэбютаваў у Вышэйшай лізе Беларусі ў 1999 годзе ў складзе «Маладзечна», пасля чаго гуляў за мінскае «Дынама» і салігорскі «Шахцёр», у складзе апошняга стаў чэмпіёнам Беларусі. У 2006 годзе перайшоў у расійскую «СКА-Энергію», пазней гуляў у Расіі за «Авангард» і «Віцязь». У 2008—2010 гадах зноў выступаў у Беларусі, у 2010 годзе дапамог «Гарадзеі» перамагчы ў Другой лізе.

У 2011 годзе перайшоў у карагандзінскі «Шахцёр», дзе здолеў замацавацца ў аснове на пазіцыі левага абаронцы. У тым жа годзе прыняў грамадзянства Казахстана і перастаў лічыцца легіянерам. У 2011 і 2012 гадах разам з «Шахцёрам» станавіўся чэмпіёнам Казахстана.

У 2015 годзе, пасля прыняцця новага палажэння аб легіянерах, зноў стаў лічыцца легіянерам у Казахстане, і па заканчэнні сезона пакінуў клуб. Са студзеня 2016 года трэніраваўся разам з дэбютантам беларускай Вышэйшай лігі «Іслаччу», з якой у лютым падпісаў кантракт. У ліпені 2016 года пакінуў «Іслач».

Неўзабаве пасля зыходу з «Іслачы» трапіў у лік абвінавачаных ва ўдзеле ў дагаварным матчы. У кастрычніку 2017 года па выніках справы аб дагаварных матчах быў прысуджаны да штрафу ў 18,4 тысячы рублёў, а ў лютым 2018 года атрымаў ад Дысцыплінарнага камітэта АБФФ пажыццёвую дыскваліфікацыю. Пасля зыходу з «Іслачы» стаў працаваць па-за футболам, выступаючы таксама ў аматарскіх турнірах.

## Міжнародная кар’ера 
7 лютага 2007 года згуляў свой адзіны матч за нацыянальную зборную Беларусі, выйшаўшы на поле ў таварыскай сустрэчы з Іранам (2:2).

## Дасягненні 
*   Чэмпіён Беларусі: 2005
*   Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі: 2001
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі: 2004
*  Уладальнік Кубка Беларусі: 2004
*  Пераможца Другой лігі чэмпіянату Беларусі: 2010
*   Чэмпіён Казахстана (2): 2011, 2012
*  Уладальнік Кубка Казахстана: 2013
*  Уладальнік Суперкубка Казахстана: 2013

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Беларусі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Маладзечна
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама-2 Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама-Юні Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Салігорск
Катэгорыя:Ігракі ФК СКА-Хабараўск
Катэгорыя:Ігракі ФК Авангард Курск
Катэгорыя:Ігракі ФК Віцязь Падольск
Катэгорыя:Ігракі ФК Граніт Мікашэвічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Дняпро Магілёў
Катэгорыя:Ігракі ФК Гарадзея
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Караганда
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Мануэль Фетнер

**Мануэль Фетнер** () — аўстрыйскі скакун з трампліна. Лепшы індывідуальны вынік на кубку свету — трэцяе месца ў Оберсдорфе 29 снежня 2010 года, камандны вынік — другое месца ў Куусаме 30 лістапада 2012 года і ў Планіцы 21 сакавіка 2015 года. На чэмпіянаце свету 2013 года ў Валь-ды-Фьеме заваяваў бронзавы медаль у камандных спаборніцтвах на вялікім трампліне.

Катэгорыя:Скакуны на лыжах з трампліна Аўстрыі
Дэн Ратушны

**Даніэль Пол Ратушны** () — канадскі прафесійны хакейны трэнер. Былы прафесійны хакеіст на пазіцыі абаронцы, у цяперашні час з'яўляецца галоўным трэнерам Рэд Бул Зальцбург у аўстрыйскай хакейнай лізе і нацыянальнай зборнай Аўстрыі.

Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры зімовых Алімпійскіх гульняў 1992 года
Катэгорыя:Хакеісты Канады на Алімпійскіх гульнях
Катэгорыя:Прызёры Алімпійскіх гульняў па хакеі з шайбай
Катэгорыя:Срэбныя прызёры Алімпійскіх гульняў Канады
Катэгорыя:Хакеісты на зімовых Алімпійскіх гульнях 1992 года
Катэгорыя:Хакеісты Канады
Царква Святой Тройцы (Казішча)

**Свята-Троіцкая царква** — праваслаўны храм у в. Казішча Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці.

## Гісторыя 
Знаходзіцца на паўночна-ўсходняй ускраіне вёскі. Пабудавана ў 19 ст. ці ў 1927 г. з дрэва.

## Архітэктура 
Помнік народнага дойлідства. Вырашана працяглым прамавугольным зрубам, да якога далучаюцца 5-гранная апсіда над 4-схільным дахам храма ўзведзены 8-гранны барабан з цыбулепадобным купалам. Вертыкальнай дамінантай кампазіцыі з'яўляецца чацверыкавая шатровая званіца з макаўкай над прытворам. Галоўны ўваход аформлены 4-слуповым ганкам з трохвугольным франтонам. Вертыкальнай шалёўкай вылучана цокальная і фрызавая часткі, гарызантальна ашаляваныя плоскасці сцен прарэзаны прамавугольнымі і арачнымі аконнымі праёмамі.

## Літаратура 
* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

## Спасылкі 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Казішча
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Кобрынскага раёна
Катэгорыя:Помнікі беларускага народнага дойлідства
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Катэгорыя:Храмы Святой Тройцы
Катэгорыя:Храмы Брэсцкай і Кобрынскай епархіі
Катэгорыя:1927 год у Беларусі
Максім Віктаравіч Чыж

**Максім Чыж** (нар. , ) — беларускі футбаліст, паўабаронца бярозаўскага «Крэчата».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец бярозаўскага футбола, кар’еру пачаў у мясцовым клубе «Бяроза-2010», дзе з цягам часу замацаваўся ў аснове ў Першай лізе. У «Бярозе» выступаў на розных пазіцыях ад абаронцы да нападніка.

У пачатку 2016 года «Бяроза-2010» спыніла існаванне, і Максім далучыўся да брэсцкага «Дынама», з якім у сакавіку падпісаў кантракт. 2 красавіка 2016 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, правёўшы ўсе 90 хвілін у матчы супраць БАТЭ (1:4) на пазіцыі левага абаронцы. Пазней, аднак, быў пераведзены на фланг паўабароны, дзе стаў трывала выступаць у стартавым складзе.

У першай палове 2017 года стаў радзей з’яўляцца на полі. У ліпені 2017 года быў аддадзены ў арэнду літоўскаму «Атлантасу». Аднак, правёўшы за клуб 6 матчаў, атрымаў траўму і выбыў да канца сезона.

У студзені 2018 года пачаў рыхтавацца да новага сезона з брэсцкай камандай. У лютым не трапіў на другі турэцкі збор брэстчан і неўзабаве перайшоў у магілёўскі «Дняпро». У ліпені 2018 года быў аддадзены ў арэнду брэсцкаму «Руху», якому дапамог перамагчы ў Другой лізе. У лістападзе 2018 года разарваў кантракт з магілёўскім клубам.

У студзені 2019 года стаў паўнавартасным іграком «Руха», падпісаўшы аднагадовы кантракт. Дапамог клубу выйсці ў Вышэйшую лігу, дзе ў сезоне 2020 стаў часцей заставацца на лаўцы запасных. У студзені 2021 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Рух».

У красавіку 2021 года далучыўся да «Маларыты». У лютым 2022 года пачаў трэніравацца з пінскай «Хваляй» і ў сакавіку падпісаў кантракт з клубам. Замацаваўся ў стартавым складзе пінскай каманды. У снежні 2022 года пакінуў «Хвалю».

У сакавіку 2023 года папоўніў склад «Нівы» з Доўбізны. Пакінуў клуб у снежні 2023 года.

У пачатку 2024 года далучыўся да бярозаўскага «Крэчата».

## Дасягненні 
* Уладальнік Кубка Беларусі: 2017
* Пераможца Другой лігі чэмпіянату Беларусі: 2018

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Бяроза-2010
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Брэст
Катэгорыя:Ігракі ФК Атлантас Клайпеда
Катэгорыя:Ігракі ФК Дняпро Магілёў
Катэгорыя:Ігракі ФК Рух Брэст
Катэгорыя:Ігракі ФК Маларыта
Катэгорыя:Ігракі ФК Хваля Пінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Ніва Доўбізна
Льюіс Хэмілтан

**Льюіс Карл Дэвідсан Хэмілтан** MBE (; нарадзіўся 7 студзеня 1985 года) — брытанскі аўтагоншчык, пілот каманды Mercedes AMG Petronas F1 Team. Сяміразовы чэмпіён свету , , , , , ,  гадоў. Лічыцца адным з лепшых гоншчыкаў цяперашняга часу.

Хэмілтан нарадзіўся ў , Хартфордшыр. У снежні 1995 года, ва ўзросце 10-і гадоў ён папытаў аўтограф у боса каманды McLaren Рона Дэніса, і сказаў яму: «Прывітанне. Я Льюіс Хэмілтан. Я выйграў брытанскі чэмпіянат і аднойчы буду ганяцца за рулём вашага баліда». Праз тры гады Дэніс склаў з ім кантракт праграмы падтрымкі маладых пілотаў McLaren. Пасля перамог у Брытанскай Формуле-Рэно, Еўрасерыі Формулы-3, і GP2 Хэмілтан дэбютаваў у Формуле-1, за каманду Vodafone McLaren Mercedes. Кантракт Хэмілтана з праграмай падтрымкі пілотаў McLaren зрабіў яго самым маладым пілотам, які атрымаў гарантаванае месца ў Формуле-1.

Льюіс Хэмілтан стаў першым цемнаскурым пілотам у Формуле-1 (хоць быў , які тэставаў балід у 1986 годзе) і стаў першым цемнаскурым пілотам, хто змог атрымаць перамогу на трасе Індыянапаліс Матор Спідвей у любой дысцыпліне.

У сваім першым сезоне ў Формуле-1, Хэмілтан усталяваў мноства рэкордаў, ён стаў віцэ-чэмпіёнам свайго дэбютнага сезону 2007, у якім прайграў усяго адно ачко чэмпіёну Кімі Райканену, затое на наступны год ён стаў чэмпіёнам. Уладальнік Прэміі імя Ларэнца Бандзіні і Памятнага трафея Суколка Хотарна. У 2014 годзе быў прызнаны . На дадзены момант з’яўляецца адзіным гоншчыкам у гісторыі Формулы-1, каму атрымоўвалася атрымліваць перамогі ва ўсіх праведзеных сезонах запар, пачынальна з дэбютнага. З 2007 па 2012 гады выступаў за каманду Vodafone McLaren Mercedes, з 2013-га — гоншчык каманды Mercedes AMG Petronas F1 Team.

У 2014 годзе па выніках галасавання часопіса «RaceMag» Хэмілтан быў прызнаны самым няўдачлівым гоншчыкам што выступалі ў «Формуле-1» за апошнія дваццаць гадоў, рэйтынг складаўся па агульнай колькасці Гран-пры ў якіх гоншчык мог бы атрымаць перамогу, але па якіх-небудзь прычынах (напрыклад: замешка на піт-стопе, механічны сход) не змог зрабіць гэтага.

## Гл. таксама 
* Формула-1
* Хуан Мануэль Фанхіа

Катэгорыя:Пераможцы Гран-пры Формулы-1
Катэгорыя:Картынгісты
Ёзеф Зоненфельс

**Ё́зеф Зо́ненфе́льс** (; 1732—1817) — аўстрыйскі юрыст.

У 1775 г. у Цюрыху з’явілася яго брашура «*Ueber Abschaffung der Tortur*», якая выйшла затым у 1782 г. у Нюрнбергу ў выпраўленым і дапоўненым выглядзе. Кніга пакінула моцнае ўражанне на імператрыцу Марыю Тэрэзію — і катаванні ў Аўстрыі былі скасаваныя.

Найважнейшай працай Зоненфельса прынята лічыць яго кнігу «*Grundsätze der Polizei-Handlungs— und Finanzwissenschaft*», якая вытрымала 8 выданняў (першае з’явілася ў Вене ў 1765—1776 гг., а восьмае — там жа ў 1819—1822 гг.). Кніга Зоненфельса да паловы 1840-х гадоў служыла агульнапрынятым дапаможнікам для вывучэння палітычных навук. Прадстаўнік камералізму, у сваіх эканамічных поглядах Зоненфельс быў рашучым прыхільнікам школы Кенэ; з гэтага пункту гледжання яго кніга не прынесла нічога прынцыпова новага ў навуку.

У галіне дзяржаўнага права Зоненфельс быў прыхільнікам асветнага абсалютызму. Ідэя падзялення ўлады, якая ўсё больш і больш заваёўвала сабе месца ў працах выдатных французскіх і англійскіх пісьменнікаў тых часоў, засталася для яго абсалютна незразумелай; канстытуцыйныя тэорыі былі яму прамым чынам антыпатычныя, таму ён часта спрабаваў паўставаць супраць іх у сваім дапаможніку.

Немалую заслугу Зоненфельса складае значнае паляпшэнне мовы: яго форма апавядання выгадна адрознівалася ад навуковых трактатаў тых часоў яснасцю і сціснутым стылем. З іншых яго твораў найбольш вядомыя: «*Abhandlung von der Theuerung in den Hauptstädten und den Mitteln derselben abzuhelfen*» (Лейпцыг, 1769); «*Ueber Wucher und Wuchergesetze*» (Bена, 1789); «*Ueber die Stimmenmehrheit bei Kriminalurtheilen*» (1808). Поўны збор твораў быў выдадзены ў Вене ў 1783—1787 гг. Зоненфельс прымаў вельмі актыўны ўдзел у стварэнні аўстрыйскага крымінальнага ўлажэння 1803 г.

Катэгорыя:Юрысты Аўстрыі
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Вены
Катэгорыя:Камералісты
Катэгорыя:Ілюмінаты
Валерый Іванавіч Карніцкі

**Валерый Карніцкі** (нар. , ) — беларускі футбаліст, паўабаронца стаўбцоўскага «Кронана».

Старэйшы брат Валерыя, Аляксандр, таксама з’яўляецца футбалістам.

## Клубная кар’ера 
У 2010 годзе выступаў у Другой лізе за клуб «Вігвам» са Смалявічаў. Пазней гуляў за міні-футбольны «Дынама-БНТУ», за стаўбцоўскі «Нёман» у чэмпіянаце Мінскай вобласці. У сакавіку 2014 года далучыўся да клуба «Баранавічы», з якім выйграў Другую лігу. Пачатак сезона 2015 прапусціў з-за траўмы, з чэрвеня вярнуў месца ў асноўным складзе каманды.

У лютым 2016 года адправіўся на прагляд у брэсцкае «Дынама», і ў сакавіку падпісаў кантракт. 2 красавіка 2016 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, правёўшы ўсе 90 хвілін у матчы супраць БАТЭ (1:4) на пазіцыі цэнтральнага паўабаронцы. У ліпені 2016 года быў аддадзены ў арэнду «Белшыне», дзе спачатку не гуляў з-за траўмы, а з верасня пачаў праходзіць у асноўны склад.

У лютым 2017 года далучыўся да клуба «Смалявічы-СТІ». Дапамог смалявічцам выйсці ў Вышэйшую лігу па выніках сезона 2017, аднак па заканчэнні сезона пакінуў каманду.

У лютым 2018 года быў на праглядзе ў мазырскай «Славіі», але беспаспяхова. У выніку пачаў сезон 2018 у складзе «Нёмана-Агра» ў Другой лізе.

У пачатку 2019 года далучыўся да дзяржынскага «Арсенала», разам з якім выйграў Другую лігу. У снежні 2019 года падпісаў новы двухгадовы кантракт з клубам. Пакінуў «Арсенал» у ліпені 2021 года.

З пачатку 2023 года стаў выступаць у Другой лізе за стаўбцоўскі «Кронан».

## Дасягненні 
*  Пераможца Другой лігі чэмпіянату Беларусі (2): 2014, 2019

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Смалявічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Баранавічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Брэст
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына
Катэгорыя:Ігракі ФК Нёман-Агра Стоўбцы
Катэгорыя:Ігракі ФК Арсенал Дзяржынск
Катэгорыя:Ігракі ФК Кронан Стоўбцы
Катэгорыя:Ігракі ў міні-футбол Беларусі
Катэгорыя:Ігракі МФК Дынама-БНТУ
Яўген Мікалаевіч Паўловіч

**Яўген Мікалаевіч Паўловіч** (, г.п. , Пухавіцкі раён, Мінская вобласць, БССР) — беларускі , . Заслужаны артыст Беларусі (1970).

## Біяграфія 
Скончыў у 1959 годзе Беларускае харэаграфічнае вучылішча, у 1980 годзе Мінскі інстытут культуры. У 1959—1979 гадах саліст, з 1981 рэжысёр оперы Дзяржаўнага тэатра оперы і балета Беларусі, з 1984 года выкладчык Беларускай акадэміі музыкі, з 1995 года дацэнт.

## Творчасць 
Танцу Паўловіча былі ўласцівы строгае следаванне патрабаванням класічнай формы, мяккая лірычная манера. Сярод лепшых партый: Альберт («Жызэль» А. Адана), Зігфрыд, Дэзірэ і Блакітная птушка («Лебядзінае возера», «Спячая прыгажуня» П. Чайкоўскага), Юнак («Шапеніяна» на музыку Ф. Шапена), Рамэа, Прынц («Рамэа і Джульета», «Золушка» С. Пракоф'ева), Вацлаў («Бахчысарайскі фантан» Б. Асаф'ева), Гармодый («Спартак» А. Хачатурана). У опернай студыі Акадэміі музыкі паставіў оперы «Алеся» Я. Цікоцкага, «Сельскі гонар» П. Масканьі, «Шукальнікі жэмчугу» Ж. Бізэ і інш., кампазіцыю «Мая Кармэн» па оперы «Кармэн» Бізэ.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Постаці Вялікага тэатра оперы і балета Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Выкладчыкі Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі
Чырвонагвардзейскае

**Чырвонагвардзейскае, Міхайлава** — вадасховішча ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Знаходзіцца на паўднёвы захад ад вёскі Міхайлава, каля аўтамабільнай дарогі .

Вадасховішча створана ў 1988 годзе. Наліўное. Напаўняецца вадой з ракі Цітаўка. Плошча паверхні вадасховішча 0,8 км². Даўжыня 1,7 км, найбольшая шырыня 0,8 м. Найбольшая глыбіня 6 м. Аб'ём вады ў вадасховішчы 3,4 млн м³. Ваганні ўзроўню вады на працягу года да 4,4 м.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Вадасховішчы Пухавіцкага раёна
Катэгорыя:Вадасховішчы Мінскай вобласці
Катэгорыя:Міхайлава (Пухавіцкі раён)
Мірна Юкіч

**Мірна Юкіч** (; нар. 9 красавіка 1986, Нові-Сад, Югаславія) — былая аўстрыйская плыўчыха харвацкага паходжання, якая выйгравала бронзавыя медалі чэмпіянату свету па плаванні. Яе трэнерам быў бацька Жэлька Юкіч, былы баскетбаліст. Дасягнула шматлікіх поспехаў на чэмпіянатах свету і Еўропы.

На Алімпійскіх гульнях 2008 года атрымала бронзавы медаль на дыстанцыі 100 м брасам (1:07.34), а таксама ўдзельнічала на дыстанцыі 200 м брасам. На чэмпіянаце свету па водных відах спорта 2009 года заваявала бронзавы медаль на дыстанцыі 200 м брасам (2:21.97).

Катэгорыя:Плыўцы Аўстрыі
Катэгорыя:Плыўцы на летніх Алімпійскіх гульнях 2004 года
Катэгорыя:Плыўцы на летніх Алімпійскіх гульнях 2008 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 2008 года
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па плаванні
Катэгорыя:Чэмпіёны Еўропы па плаванні
Чачора (вадасховішча)

**Чачо́ра** — вадасховішча ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, каля вёскі Выдрыца.

Вадасховішча створана ў 1977 годзе на рацэ Дулепа. Плошча паверхні 0,77 км². Даўжыня 3 км, найбольшая шырыня 0,26 км. Найбольшая глыбіня вадасховішча 3,3 м, сярэдняя 1,52 м. Аб'ём вады 1,17 млн м³. Плошча вадазбору 51,1 км². Вадазбор у межах Чачорскай раўніны. Сярэдні шматгадовы сцёк 7 млн м³. Ваганні ўзроўню вады на працягу года да 1,5 м.

Чашай вадасховішча з'яўляецца частка поймы ракі Дулепа. Дно тарфяністае і пясчанае.

## Літаратура 
* 
*  — С. 333,
* 

Катэгорыя:Басейн Сажа
Катэгорыя:Вадасховішчы Буда-Кашалёўскага раёна
Антысербскія беспарадкі ў Сараеве

**Антысе́рбскія пагро́мы ў Сара́еве** — поўнамаштабная акцыя гвалту супраць сербскага насельніцтва Сараева 28 і 29 чэрвеня 1918 года, якая з’явілася зваротнай рэакцыяй на забойства эрцгерцага Франца Фердынанда сербскім гімназістам Гаўрылам Прынцыпам. Пагром, падтрымоўваемы аўстра-венгерскім урадам, прывёў да этнічнай варожасці, беспрэцэдэнтнай у гісторыі горада. Два серба былі забітыя ў першы дзень пагрому ў Сараеве, многія падвергліся нападу і былі параненыя; каля тысячы дамоў, школ, магазінаў і іншых устаноў, якія належалі сербам, былі разрабаваны і разбураны.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* 

*
Катэгорыя:Канфлікты 1914 года
Катэгорыя:Чэрвень 1914 года
Бардача

**Возера Бардача** () —  комплекс азёр і балот у муніцыпалітэце Србац, размешчаных у паўночнай частцы Рэспублікі Сербскай, Боснія і Герцагавіна. Комплекс уключае ў сябе стаўкі, пляцоўкі сушы, якія затапляюцца, лясы, землі, якія апрацоўваюцца, і населеныя пункты.

## Характарыстыка 
Возера размешчана прыкладна за 30 кіламетраў ад Баня-Лукі. Даўжыня возера — 5,5 км, шырыня — 1,7 км, максімальная глыбіня — 2,5 м, плошча — 7,32 км². Возера і балоты комплексу ахоўваюцца і з’яўляюцца помнікамі прыроды — МСАП (Катэгорыя III), прыроднага парка Бардача. Вышыня над узроўнем мора складае каля 100 м.

Праз раён азёрнага комплексу Бардача працякаюць тры ракі: Матура (Матура), Стублая (Стублаја) і Брзая (Брзаја). Гэтыя тры ракі не суднаходныя і служаць крыніцай вады ў комплексе азёр.

У наваколлі азёр знаходзяцца буйныя гарады: Градзішка — 25 км, Лакташы — 30 км, Баня-Лука — 45 км. За 20 км ад комплексу праходзіць ажыўленая шаша, за 30 км — аэрапорт Махаўляні.

## Экасістэма 
У багністай частцы азёры зарэгістраваны 280 відаў раслін, 178 выглядаў птушак і 26 відаў рыб. У раёне азёр жыве вялікая колькасць птушак. Прыродныя ўмовы азёр забяспечваюць ім гнездаванне, зімоўку, сілкаванне і хованку ад драпежнікаў. Сярод птушак сустракаюцца: Чорны ібіс, Жалезістая качка, Жаўтушка, Зялёная чапля, Чайка, Крачка звычайная і інш.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Агенција Републике Српске за воде обласног ријечног слива Саве: Језера у Републици Српској 
* Хидрометеоролошки завод Републике Српске: Језера у Републици Српској  
* Званични сајт Спортско рекреативног центра „Бардача“  
* www.ramsar.org

Катэгорыя:Катэгорыя МСАП III
Катэгорыя:Славутасці Босніі і Герцагавіны