Гімн любові

[thumb|250px|Фрагмент [Першы ліст да Карынфян Святога Апостала Паўла|1-га ліста да Карынфян на папірусе III стагоддзя (1 Кар 7:33—8:4, ).]]
**Гімн любові** — фрагмент біблейскага Першага ліста да Карынфян святога апостала Паўла (1 Кар. 13:1—13). Гэта  хвалы, а таксама спроба тлумачэння, што такое любоў, праз пералік яе рыс.

Паводле апостала Паўла, дар любові надае сэнс і каштоўнасць усім астатнім . Апостал Павел сцвярджае, што любоў — гэта імкненне да дабра і шчасця. Гэта прынясенне сябе ў бескарыслівы дар, сіла, якая пераадольвае эгаізм («*не шукае свайго*», 1 Кар. 13:5). Ён таксама падкрэслівае важнасць самой веры праз некрытычны давер («*усяму верыць, на ўсё спадзяецца*», 1 Кар. 13:7).

«Гімн любові» таксама называюць «Песняй песняў Новага Запавету». У сваю чаргу, Папа Рымскі Бенедыкт XVI у сваёй першай энцыкліцы «''*» («*Deus caritas est*», 2005) назваў «Гімн любові» «*вялікай хартыяй усёй касцёльнай паслугі*».

Тэкст «Гімна любові» ў якасці біблейскага чытання часта суправаджае  шлюбу ў хрысціянскіх цэрквах. Фрагменты і асобныя цытаты з «Гімна любові», а таксама іх парафразы нярэдка выкарыстоўваюцца ў разнастайных мастацкіх творах, у тым ліку ў літаратуры, музыцы і кіно .

## Пераклады на беларускую мову 
Уся Біблія або асобныя яе часткі неаднаразова перакладаліся на беларускую мову, аднак агульнапрынятага і прызнанага ўсімі канфэсіямі перакладу не існуе. Ніжэй змешчаны некаторыя з перакладаў «Гімна любові» на беларускую мову, тэксты перакладаў прыведзены ў арыгінальных варыянтах правапісу.

## Гісторыя 
[thumb|250px|Апостал Павел на карціне [Рэмбранта.]]
«Гімн любові» з’яўляецца часткай Першага ліста да Карынфян апостала Паўла.

Першы раз Павел наведаў Карынф пад канец 50 года і заставаўся там каля васямнаццаці месяцаў. За гэты час ён навярнуў у хрысціянства значную колькасць язычнікаў і іудзеяў, арганізаваў жыццё хрысціянскай супольнасці. Аднак, калі Павел ад’ехаў, аказалася, што нованавернутыя хрысціяне не адмовіліся да канца ад старых звычак і былога ладу жыцця. Некаторыя заставаліся пад моцным уплывам язычніцтва, іншыя хацелі вярнуцца ў іўдаізм. Найбольшай праблемай быў удзел у язычніцкіх культах, выпадкі святатацтва падчас Эўхарыстыі, схільнасць да экстатычных станаў, як у містэрыйных культах, сексуальная свабода, а таксама прыняцце язычніцкай філасофіі, асабліва платанізму, што вяло да адкідвання істотнай праўды веры — уваскрашэння цела.

Першае пасланне да Карынфян магчыма было напісана Паўлам восенню 54 года, калі Павел знаходзіўся ў Эфесе падчас другога місійнага падарожжа. Прычынай напісання паслання быў візіт  Хлоіных сямейнікаў і ліст карынфян, у якім яны задавалі апосталу пытанні і выказвалі свае сумненні (1 Кар. 7,1). Адказваючы, Павел згадвае таксама іншыя спрэчкі і рознагалоссе, што былі ў карынфскай супольнасці, найістотнейшым з якіх было пытанне наконт уваскрашэння і вечнага жыцця.

Вакол гісторыі стварэння «Гімна любові» існуе шэраг сумнеўных момантаў, якія можна падзяліць на тры катэгорыі:
* Сумненні адносна часу напісання: некаторыя даследчыкі мяркуюць, што тэкст «Гімна любові» апостал Павел пісаў не адначасова з асноўнай часткай Ліста (, , ).
* Сумненні ў аўтарстве: некаторыя даследчыкі, напрыклад Эрык Л. Ціт, лічылі «Гімн любові» «*непаўлавай устаўкай*».
* Сумненні ў размяшчэнні Гімна: не выключана, што Гімн можа быць памылкова ўключаны ў змест Ліста ().

## Назва 
«Гімн любові» належыць да характэрнага для Старажытнай Грэцыі жанру гімна, «*гімна хвалы найвышэйшай дабрадзейнасці*», які пранік у яўрэйскую традыцыю мудрасці (Мдр. 7:22—8:1 і 3 Езд 4:34—40).

У гімне апостал Павел апісвае паняцце любові старажытнагрэчаскім тэрмінам «*ἀγάπη*», які мае нявызначаную гістарычную этымалогію. У дабіблейскай грэчаскай мове гэты тэрмін амаль ніколі не ўжываўся ў форме назоўніка. Ён выкарыстоўваўся або ў форме дзеяслова (), або ў форме прыметніка (). Дзеяслоўная форма «*ἀγαπᾶν*» мае мноства значэнняў (праяўляць прыхільнасць, пераконваць, лашчыць, жадаць, быць задаволеным, атрымліваць задавальненне ад нечага і г.д.), але найбольш распаўсюджаным яго значэннем было «*праяўляць любоў*». Прыметнік «*ἀγαπητός*» ужываўся, напрыклад, у такіх выразах, як «*любімае дзіця*», і азначаў «*больш любімае, чым астатнія нашчадкі*». Форма назоўніка была ўведзена перакладчыкамі Септуагінты пры перакладзе Песні песняў Саламона: тут гэтае слова ўпершыню становіцца тэрмінам, які азначае любоў. А ў Новым Запавеце гэты тэрмін становіцца асноўным для абазначэння любові. Тэрмін «*ἀγάπη*» не мае нічога агульнага з магічнай сілай «*ἐρᾶν*» («*кахаць*»), але ў ім ёсць нешта ад цеплыні «*φιλεῖν*» («*любіць*»). У біблейскай грэчаскай мове ён выкарыстоўваецца для адлюстравання любові Бога і зазвычай азначае прывілеяванае становішча чалавека ў вачах Бога, які ўзлюбіў яго па-над усім.

У старажытналацінскіх перакладах і ў Вульгаце выкарыстоўваюцца лацінскія адпаведнікі «*caritas*» або «*dilectio*». У «Гімне любові» выкарыстоўваецца менавіта слова «*caritas*», але апрача гэтага выпадку сустракаецца даволі рэдка. «*Caritas*» звычайна асацыіруецца з міласэрнасцю і з’яўляецца тэрмінам значна бяднейшым, чым «*ἀγάπη*».

## Змест 
Гімн складаецца з трох тэматычных частак:
* Вершы 1—3: пра бессэнсоўнасць дароў пры адсутнасці любові
* Вершы 4—7: пра сутнасць любові
* Вершы 8—13: пра нятленнасць любові

### Першая частка 
thumb|250px|Карціна  «*Любоў*» (, 1495—1500).

У 12-м раздзеле Першага ліста да Карынфян, які непасрэдна папярэднічае «Гімну любові», апостал Павел пералічвае дары Святога Духа, што даюцца кожнаму сваё: каму слова мудрасці, каму слова пазнання, ці вера, дар лячэння, каму дар рабіць цуды, каму прароцтва, каму распазнанне духаў, каму гаварыць на розных мовах, а каму іх вытлумачаць (1 Кар. 12:8—10). Завяршаючы размову пра гэтыя дары, аўтар заклікае: «*Але імкніцеся да большых дароў, і я пакажу вам шлях яшчэ больш дасканалы*» (1 Кар. 12:30). Гэты заклік з’яўляецца ўводзінамі ў тэкст гімна і адначасова арыенцірам да першай яго часткі.

У першай частцы Гімна апостал Павел звяртаецца да любові (), як да найвышэйшага з дароў. Уся частка пабудавана паводле адной мадэлі: аўтар паслядоўна пералічвае дары, якія могуць быць у чалавека, а таксама ўчынкі, якія чалавек можа здзейсніць, — і абвяшчае, што ўсе гэтыя рэчы нішто пры адсутнасці любові. Пераходзячы ад аднаго дару да іншага, апостал прытрымліваецца парадку дароў з пункту гледжання ўзрастання іх значнасці: ад дару гутарыць на мовах («*калі я гавару мовамі людзей і анёлаў*»), праз інтэлектуальныя дары («*калі маю дар прароцтва і спазнаў усе таямніцы, і маю ўсякія веды*») і дары, звязаныя з верай («*калі маю… паўнату веры, каб перастаўляць горы*»), да ўчынкаў бескарыслівага дабра і самаахвяравання («*калі раздам усю маёмасць сваю і аддам цела сваё на спаленне*»). Такім чынам, паводле апостала Паўла, чалавек можа ўсё выказаць, усё ведаць, усё магчы, але гэта не прынясе яму асабіста ніякай карысці, калі ён не будзе мець у сабе любові. Для Царквы, для грамады веруючых гэтыя дары не губляюць карысці, але тых, хто гэтымі дарамі валодае, яны не задавальняюць.

У першым вершы адметным з’яўляецца слова «*цымбалы*», якое часта выкарыстоўваецца ў Старым Запавеце, у той час як у Новым Запавеце яно выкарыстоўваецца толькі ў гэтым месцы. У часы Паўла гэта быў інструмент, які выкарыстоўваўся ў язычніцкіх культах, асабліва для пакланення Кібеле і Дыянісу. Па гэтай прычыне  меркаваў, што спасылка на «*гулкія цымбалы*» мае адносіны да язычніцкага мінулага карынфян, якое таксама згадваецца ў 1 Кар. 12:2 («*калі вы былі язычнікамі*»). У другім вершы «*перасоўванне гор*» азначае здзяйсненне немагчымага, знішчэнне любых перашкод на шляху, якімі б вялікімі яны ні былі. Верш сканчваецца высновай «*я быў бы нічым*», якая паказвае, што хрысціянін існуе толькі дзякуючы любові. У трэцім вершы згадваецца  («*kauthesōmāi*», але не «*kauthesō-māi*»), якое ў старажытнасці лічылася самым жорсткім відам пакарання.

### Другая частка 
[thumb|250px|Карціна [Антоніс ван Дэйк|Антоніса ван Дэйка «*Любоў*» (, 1627—1628).]]

Другая частка гімна (вершы 4—7) прысвечана пераліку якасцяў любові. Апостал Павел апісвае любоў 15 дзеясловамі, якія ўтвараюць своеасаблівы «*кодэкс*» паводзін хрысціяніна па адносіне да іншага чалавека. У гэтай частцы гімна пералічваюцца цноты, якія адначасова з’яўляюцца як прычынай, так і вынікам любові — гэта цярплівасць, прабачэнне, пакора, а таксама гатоўнасць рабіць дабро.

Адметным у 4-ым вершы з’яўляецца стар.-грэч. дзеяслоў «*χρηστεύεται*», які ў беларускіх перакладах зазвычай перадаецца прыметнікамі «*ласкавая*» або «*міласэрная*», а Васіль Сёмуха перакладае дзеясловам «*умілажальваецца*». У грэчаскай мове гэтае слова ўжывалася толькі ў ролі назоўніка () і прыметніка (). Дзеяслоўная ж форма сустракаецца толькі ў біблейскіх тэкстах. Першае задакументаванае выкарыстанне гэтага тэрміну ў форме дзеяслова адносіцца да апакрыфічных Псалмоў Саламона 9, 1 (). У Новым Запавеце гэты тэрмін сустракаецца толькі ў гэтым месцы. Яшчэ два выкарыстанні гэтага дзеяслова можна сустрэць у Клімента Рымскага. Нямецкі тэолаг  выказваў здагадку, што апостал Павел запазычыў гэты тэрмін з Крыніцы Q.

Любоў «*доўгацярплівая*» (; дзеяслоў) і любоў «*ласкавая*» (; дзеяслоў) утвараюць своеасаблівую пару. Калі першая якасць — пасіўны аспект любові, то другая — яе актыўны аспект. Любоў «*доўгацярплівая*» — значыць марудная на гнеў, марудная на крыўду і помсту. Любоў зносіць крыўды, не адказваючы крыўдзіцелю тым жа. Любоў «*ласкавая*», у сваю чаргу, уяўляе сабой дзейсную характарыстыку любові. Любоў «*ласкавая*» пастаянна імкнецца аказаць паслугу бліжняму.

Далей ідзе пералік васьмі адмоўных азначэнняў паняцця любові: восем якасцяў, якія ёй не ўласцівы. Гэтыя азначэнні раскрываюць змест паняцця доўгацярпення і маюць між сабой блізкую сувязь. Так, той, хто мае зайздрасць да пераваг іншага чалавека, — той вывышаецца, гаворачы пра свае ўласныя вартасці; той ганарыцца, г. зн. увесь напоўнены пачуццём самаздаволенасці; той пагарджае іншымі. Паводле , адмоўныя азначэнні любові можна падзяліць на дзве групы: першыя чатыры маюць на ўвазе злоўжыванне духоўнымі дарамі, а наступныя чатыры больш адносяцца да хрысціянскага жыцця наогул.

Любоў «*не бессаромная*» (; дзеяслоў). Пад бессаромнасцю трэба разумець адсутнасць ветлівасці, пачцівасці, якая заўважалася ў некаторых карынфян. Гэта праяўлялася, напрыклад, у тым, што яны часам не давалі гаварыць на богаслужэбных зборах людзям, якія валодалі больш карыснымі для Царквы дарамі, гаворачы ўвесь час самі.

Любоў «*не шукае свайго*» (). У кожнага з нас ёсць свае правы, але той, хто любіць бліжняга, зусім забываецца на гэтыя правы і клапоціцца толькі пра тое, каб іншыя былі задаволены. Шчасце заключаецца ў тым, каб даваць, і ў тым, каб служыць. Некаторыя ж карынфяне лічылі іначай (што бачна з глаў 6 і 8).

Любоў «*не гневаецца*» (). Апостал Павел не схільны разглядаць запальчывы, раздражняльны нораў, як нявінную слабасць, але памяшчае яго ў шэраг якасцяў супярэчных любові. Паводле , нішто не можа ў такой ступені зрабіць жорсткім жыццё, пасеяць варожасць, разбурыць святыя сямейныя сувязі, пазбаўляць мужчын іх мужчынскай, спакойнай годнасці, жанчын — сапраўднай жаноцкасці, дзяцей — ласкавай чыстасардэчнасці, як, так званыя, хібнасці характару, пануры, запальчывы, раздражняльны нораў.

Любоў «*не памятае зла*» (). Гэта значыць, не ставіць іншым у віну зробленае імі зло. У аснове такой адносіны да бліжніх ляжыць перакананне, што ніхто не хоча наўмысна прыносіць шкоду іншаму. Той, хто любіць, давярае іншым людзям.

Любоў «*не радуецца несправядлівасці*» (), «*але радуецца разам з праўдай*» (). З гэтага месца зноў пачынаецца пералік станоўчых уласцівасцяў любові. Праўда тут, як і любоў, увасабляецца. Яны — як родныя сёстры: калі праўда радуецца, то з ёю цешыцца і любоў. Нават у выпадку, калі гэтая праўда разыходзіцца з асабістымі меркаваннямі чалавека, любоў вітае яе.

Любоў «*усё зносіць*» (). Гэта значыць, прабачае ўсе недахопы бліжняга. Пры гэтым, любоў у неабходных выпадках бярэ на сябе ўсе непрыемныя наступствы, якія могуць узнікнуць з такога стаўлення да правіннасцяў людзей.

Любоў «*усяму верыць*» (). Гэта значыць, заўсёды давярае людзям, спадзеючыся на тое, што найлепшыя пачуцці ні ў кім не могуць заглухнуць назаўжды. Гэты давер служыць асновай для пакрывання чужых недахопаў і заган.

Любоў «*на ўсё спадзяецца*» (), «*усё церпіць*» (). Бывае, што для веры ў выпраўленне чалавека ўжо не застаецца месца ў душы таго, хто любіць: сумная рэчаіснасць руйнуе гэтую веру. Але і тады, з падзеннем веры або ўпэўненасці ў выпраўленні бліжняга, сэрца таго, хто любіць, не пакідае надзея на тое, што дабро павінна ў рэшце рэшт перамагчы. Любоў у гэтым спадзяванні на выпраўленне чалавека не стамляецца і цярпліва зносіць усе засмучэнні.

### Трэцяя частка 
[thumb|250px|Карціна [Адольф-Вільям Бугеро|Адольфа-Вільяма Бугеро «*Любоў*» (, 1878).]]

Трэцяя частка гімна (вершы 8—13) апавядае пра нятленнасць любові. Асноўная думка гэтай часткі гімна: духоўныя дары знікаюць, а любоў застаецца вечна. Нават найважнейшыя пасля любові цноты — вера і надзея — зазнаюць некаторыя змены, і толькі любоў будзе заўсёды нязменная.

У гэтай частцы гімна апостал Павел праводзіць шэраг супрацьпастаўленняў: у 8-ым вершы — гэта супрацьпастаўленне часовага і вечнага, у вершах 9—10 — частковага і дасканалага, у 11-ым — дзіцячага і дарослага («*дзіця*» — «*муж*»), апроч таго праз усю гэтую частку праводзіцца скразная апазіцыя цяперашняга і будучыні («*цяпер*» — «*тады*»).

У 12-м вершы апостал гаворыць, што ў цяперашнім жыцці мы спасцігаем боскае, нібыта ў люстраным адлюстраванні. Гэтае параўнанне з часам згубіла сваю актуальнасць, бо сучасныя люстэркі якасна адлюстроўваюць навакольны свет, у той час як у старажытнасці іх рабілі з метала, зазвычай з адшліфаванай да бляску медзі, і адлюстраванне атрымоўвалася скажонае. З гэтай прычыны ў сучасных перакладах фразу «*як у люстэрку*» () часцей за ўсё перакладаюць выразамі накшталт «*як скрозь цьмянае шкло*», «*як скрозь мутнае шкло*».

Выраз «*тварам у твар*» — гэта семітызм, які азначае блізкі і прамы кантакт. Гэты выраз таксама сустракаецца ў кнізе Быццё (Быц 32:30).

У завяршальным 13-м вершы апостал звяртаецца ад часовых рэчаў да вечных. У папярэдніх вершах ён казаў пра тое, што духоўныя дары з часам скончаць сваё існаванне, цяпер жа ён гаворыць пра тое, што ніколі не знікне і да набыцця чаго, адпаведна, варта імкнуцца. Гэта тры найважнейшыя цноты хрысціянства — вера, надзея і любоў. Аўтар супрацьпастаўляе гэтыя тры цноты тром духоўным дарам, якія ўзгадваліся раней — дару моў, дару прароцтва і дару ведаў. Сярод трох найвышэйшых цнот, апостал Павел падкрэслівае вышэйшасць любові, бо гэта боская цнота. Пра Бога нельга сказаць, што Ён верыць і спадзяецца, але можна сказаць, што Ён — любіць. Любоў належыць да самой Яго сутнасці. Такім чынам, для хрысціяніна любоў — гэта мэта, а вера і надзея — сродкі, якія вядуць да дасягнення гэтай мэты.

## Старажытныя паралелі 
Даследчыкі адзначаюць, што існуе шмат старажытных тэкстаў падобных да «*Гімна любові*» (зазвычай да пэўных частак гімна). Сярод грэчаскіх тэкстаў найбольш важнымі паралелямі з’яўляюцца:
* 
* Платон, «**», 197
* 

Сярод яўрэйскіх тэкстаў сустракаюцца наступныя паралелі:
* Трэцяя кніга Ездры 4:34-40
* Кніга Прытчы Саламонавы 8
* Кніга Прамудрасць Ісуса Сірахава 24
* Кніга Прамудрасці Саламона 7

## Інтэрпрэтацыі 
### Святы Аўгусцін 
Святы Аўгусцін (354—430) звяртаецца да інтэрпрэтацыі «*Гімна любові*» ў некалькіх сваіх пропаведзях.

У «*Пропаведзі 40 па Новым Запавеце*» (XC. Ben.) Аўгусцін разбірае прыпавесць пра вясельную гасціну (Мф 22:1—14). Прыпавесць апавядае пра караля, які справіў вяселле для сына і запрасіў шмат гасцей. Калі запрошаныя не прыйшлі, кароль загадаў пайсці і запрасіць усіх сустрэчных — і вяселле напоўнілася гасцямі. Калі кароль увайшоў у залю, то заўважыў чалавека не ў вясельнай вопратцы — і загадаў звязаць яго і выкінуць вон. Паводле Аўгусціна гэтай вясельнай вопраткай і з’яўляецца любоў, апісаная апосталам Паўлам у «*Гімне*». Да той жа думкі Аўгусцін вяртаецца і ў «*Пропаведзі 45 па Новым Запавеце*» (XCV. Ben.), дзе разважае над фрагментам пра размнажэнне хлеба (Мк 8:1—9).

У «*Пропаведзі 55 па Новым Запавеце*» (CV. Ben.) Аўгусцін разглядае прыпавесць пра настойлівага сябра (Лк 11:5—8) і знаходзіць у вобразах хлеба, рыбы і яйка — адпаведна сімвалы любові, веры і надзеі.

### Фама Аквінскі 
Фама Аквінскі (1225—1274) у сваім «*Quaestio*» з «*Secunda Secundae*» разглядаў «*Гімн любові*» з пункту гледжання праблемы так званага «*адзінства цнот*», ужо пастаўленай у старажытнасці Платонам у «**». Сярэднявечны багаслоў задаваўся пытаннем, ці магчымыя вера і надзея без любові (звяртаючыся да 1 Кар 13:13), а таксама якая цнота заслугоўвае звання першай і найвышэйшай («*per se — per accidens*»). Высновы Фамы Аквінскага заключаюцца ў тым, што цнота любові робіць так, каб абвешчанае верай станавілася любімым і жаданым. 

У «*Quaestio*» любоў названа «*формай веры*», а яе аб’ект — «*боскім дабром, якое з’яўляецца мэтай веры*». У гэтым сэнсе, паводле Фамы, вера без любові перастае быць цнотай; называцца цнотай можа толькі вера, напоўненая любоўю, паколькі ў такім выпадку яна з’яўляецца вытокам усіх добрых спраў, накіраваных на канцавую мэту — сувязь з Богам.

### Ян ад Крыжа 
Ян ад Крыжа (1542—1591) інтэрпрэтуе «*Гімн любові''» ў трактатах «'**» (Кніга Другая), «**'» (Кніга Другая), у тлумачэнні 13 страфы «'**», а таксама ў тлумачэнні 1 страфы «**'».

У першым з гэтых твораў іспанскі містык спалучае фрагмент «*Гімна*», які заклікае Карынфян да сталасці (1 Кар 13:11), з канцэпцыяй «*цёмнай ночы душы*». Паводле Яна ад Крыжа Бог пасылае на чалавека пакуты і роспач, каб душа «*ачысцілася*» і наблізілася да «*Божай любові*». Аднак, прабываючы ў цёмнай ночы, «*прагрэсіўныя душы*» яшчэ не дасягнулі дасканалага стану духа, таму яны гавораць як дзіця, адчуваюць сябе як дзіця, думаюць як дзіця (1 Кар 13:11) — не толькі ва ўспрыманні жыцця, але і ва ўспрыманні Бога.

З іншага боку, духоўная сталасць азначае поўнае яднанне з Богам. Гэта падкрэсліваецца і ў кнізе «*Узыходжанне на гару Кармель*» (Кніга Другая, раздзел 9). Аўтар цытуе ўрыўкі Святога Пісання, дзе Бог прамаўляў з хмары (3 Цар 8:10—12; Вых 19:9; Іоў 38:1, 40:1), і тлумачыць, што гэтая хмара сімвалізуе «*цемру веры*», у якую Бог хаваецца, калі кантактуе з душой. Прыводзячы фрагмент «*Гімна любові*» пра частковае і дасканалае (1 Кар 13, 10), Ян ад Крыжа сцвярджае, што гэтая заслона ў свой час знікне.

### Сёрэн К’еркегор 
Дацкі філосаф Сёрэн К’еркегор (1813—1855) у другой частцы «''*» дае разгорнутую інтэрпрэтацыю і аналіз «*Гімна любові*». К’еркегор факусуе сваю ўвагу ў асноўным на ўрыўках пра тое, што любоў «*усяму верыць*» (1 Кар 13:7), «*на ўсё спадзяецца*» (1 Кар 13:7), «*не шукае свайго*» (1 Кар 13:5) і «*ніколі не мінае*» (1 Кар 13:8), звязваючы іх з іншым урыўкам з Першага ліста да Карынфян: «*любоў будуе*» (1 Кар 8:1). Паводле К’еркегора, сапраўдная любоў, апісаная ў «*Гімне*», можа быць дасягнута праз поўнае «*знішчэнне*» сябе дзеля іншага чалавека. Тут прысутнічаюць відавочныя спасылкі на сакратаўскую этыку, паводле якой найвышэйшае дабро, якое чалавек робіць для таго, каго любіць, — гэта бескарыслівая (а значыць, і прыхаваная) дапамога быць самім сабой. Параўноўваючы любоў, апісаную ў «*Гімне*», з каханнем і сяброўствам, К’еркегор звяртае ўвагу на абмежаванасць апошніх у гэтым плане:  К’еркегор стварае даволі выразны і рашучы падзел на пачуццёвую любоў (), якая, па сутнасці, шукае толькі сваё «*другое я*», і хрысціянскую любоў () яўна этычнага і рэлігійнага характару, якая з’яўляецца «*голасам Бога*», змяняючы адносіны паміж чалавекам і чалавекам у адносіны паміж чалавекам, Богам, як цэнтрам, і іншым чалавекам.

Важна, тым не менш, адзначыць, што К’еркегор вельмі крытычна ставіўся да ідэалу шлюбу.

## У культуры 
Асобныя фразы з «*Гімна любові*» нярэдка выкарыстоўваліся ў якасці назваў для мастацкіх твораў. Так, фраза «*цяпер мы бачым быццам праз мутнае шкло, не выразна''» (1 Кар 13:12) абыгрываецца ў назвах наступных твораў:
* «'**» (; 1872) — зборнік апавяданняў Шэрыдана Ле Фаню.
* «**'» (; 1952) — апавяданне Агаты Крысці.
* «'**» (; 1961) — фільм Інгмара Бергмана.
* «**'» (; 1967) — зборнік апавяданняў Айзека Азімава.
* «''*» (1969) — альбом «*The Rolling Stones''».
* «'**» (; 1977) — раман Філіпа Кіндрэда Дзіка.
* «**'» (; 1978) — альбом .
* «'**» (; 1993) — раман .
* «**'» (; 2006) — раман .

Фрагменты «*Гімна любові*», а таксама іх парафразы можна сустрэць у наступных літаратурных творах:
* «'**» (Эрнст Тэадор Амадэй Гофман, 1816). Гофман цытуе ў сваім апавяданні 12-ы верш гімна.
* «**'» (Томас Ман, 1903). У трэцім з канца абзацы навелы цытуецца 1-ы верш гімна.
* «*Уліс*» (Джэймс Джойс, 1922). Джойс выкарыстоўвае 12-ы верш гімна ў парадыйным апісанні спірытычнага сеанса.
* «''*» (Джордж Оруэл, 1936). У эпіграфе Оруэл перафразіраваў «*Гімн любові*», замяніўшы паўсюль па тэксце слова «*любоў*» на слова «*грошы''».
* «'**» (, 1956). Пяты з канца абзац рамана цытуе 11-ы верш гімна.
* «**'» (, 1999). У рамане цытуюцца 4—7 вершы гімна.

Некаторыя кампазітары выкарыстоўвалі тэкст «*Гімна любові*» ў сваіх музычных творах:
* Мотэт «*Cum essem parvulus*» (, 1582). У якасці тэксту музычнага твору выкарыстаны вершы 11—13 гімна.
* Песенны цыкл «'**» (Іаганес Брамс, 1896). У тэксце чацвёртай песні цыкла цытуюцца вершы 1—3, 12—13.
* Песня «**'» (Боб Дылан, 1981). На працягу ўсёй песні Дылан пералічвае якасці любові ў адпаведнасці з 4—7 вершамі гімна.
* Сімфонія № 6 «*Літургічная*» для аркестра, фартэпіяна і хора (Андрэй Эшпай, 1988).
* Песня «'**» («**'», 1989). Тэкст песні ўяўляе сабой сумесь «*Гімна любові*» і «*Санета 11*» партугальскага паэта Луіса дэ Камоэнса.
* Песня «*Song for the Unification of Europe*» (Збігнеў Прайснер, 1993). Твор ахоплівае ўвесь тэкст «*Гімна любові*» толькі ў крыху скарочаным і адаптаваным выглядзе, выконваецца на арыгінальнай для гімна грэчаскай мове.
* Песня «*Moving Mountains*» («'**», 2008). Песня пабудавана на парафразах вершаў 1—3.
* Песня «**'» ( і , 2012). У песні цытуецца 4 верш гімна.

Таксама цытаты з «*Гімна любові*» можна сустрэць у кіно:
* «*Місія*» (рэж. Ралан Жафэ, 1986). У фільме цытуюцца вершы 2, 3, 4, 11, 13.
* «''*» (рэж. , 1991). У фільме цытуецца 11-ы верш гімна.
* «*Тры колеры: Сіні*» (рэж. Кшыштаф Кеслёўскі, 1993). Фільм утрымлівае мноства алюзій на «*Гімн любові*». Сам жа тэкст гімна лёг у аснову «*Канцэрта на аб’яднанне Еўропы''», які па сюжэце фільма ствараюць яго героі.
* «'**» (рэж. Майк Ньюэл, 1994). У фільме цытуецца 1-ы верш гімна ў сцэне пропаведзі падчас першага вяселля.
* «**'» (рэж. , 1995). У анімэ цытуецца 11-ы верш гімна.
* «''*» (рэж. , 1995). У фільме цытуецца 11-ы верш гімна.
* «*Незабыўны шпацыр*» (рэж. , 2002). У фільме некалькі разоў цытуюцца вершы 4—7.
* «*Выгнанне''» (рэж. Андрэй Звягінцаў, 2007). У фільме зачытваюцца вершы 1—7.
* «'**» (рэж. , 2008). У фільме згадваюцца вершы 12—13.
* Фрагменты гімна цытуюцца ў серыяле «**'» (2012).

Цытаты з «*Гімна любові*» нярэдка выкарыстоўваюцца для аздаблення помнікаў і надмагільных камянёў. Такія цытаты можна сустрэць на магіле нямецкага дыпламата , нямецкага хіміка , нямецкага дырыжора і кампазітара Вільгельма Фуртвенглера і многіх іншых.

## Заўвагі 
## Крыніцы 
## Літаратура 
### Пераклады Першага ліста да Карынфян на беларускую мову 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Аналіз Першага ліста да Карынфян у літаратуры 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
*  – помнікі і мемарыялы, на якіх цытуецца 5-ы верш «*Гімна любові*»
*  – помнікі і мемарыялы, на якіх цытуецца 8-ы верш «*Гімна любові*»
*  – помнікі і мемарыялы, на якіх цытуецца 12-ы верш «*Гімна любові*»
*  – помнікі і мемарыялы, на якіх цытуецца 13-ы верш «*Гімна любові*»

Катэгорыя:Гімны
Катэгорыя:Першы ліст да Карынфян
Катэгорыя:Філасофія любові