open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Точка

24 жніўня 2008 года]]
 26 чэрвеня 2013 года]]
 3 ліпеня 2017 года]]
**Точка** — савецкі тактычны ракетны комплекс дывізіённага звяна (з канца 1980-х гадоў пераведзены ў армейскае звяно) распрацоўкі Каломенскага КБ машынабудавання.

## Гісторыя 
Распрацоўка была пачата па пастанове Савета Міністраў СССР № 148-56 ад 4 сакавіка 1968 года.

Дзяржаўныя выпрабаванні дывізіённага ракетнага комплексу 9К79 «Точка» праведзены з 1970 па 1975 гады. Афіцыйна прыняты на ўзбраенне Савецкай Арміі ў 1975 годзе, хаця серыйная вытворчасць ракет пачалася ў 1973 годзе.

«Точка» прызначалася для паражэння цэляў і аб’ектаў у тактычнай (аператыўна-тактычнай) глыбіні. Лічылася высокадакладнай зброяй, кругавое імавернае адхіленне ад цэлі — 50 метраў, дальнасць паражэння — да 120 км.

«Точка-Р» з пасіўнай радыёлакацыйнай галоўкай саманавядзення прынята на ўзбраенне ў 1983 годзе.

РК 9К79-1 «Точка-У» (абазначэнне НАТА — Scarab B) з павялічанай да 120 км далёкасцю стральбы праходзіла дзяржаўныя выпрабаванні з 1986 па 1988 год. У войскі пачаў паступаць у 1989 годзе.

Арганізацыйна комплекс можа быць прадстаўлены ў складзе брыгады, у якую ўваходзіць 2-3 дывізіёны. Кожны ракетны дывізіён мае 2-3 стартавыя батарэі па 2-3 пускавыя ўстаноўкі ў кожнай. Такім чынам, у складзе адной брыгады можа быць ад 8 да 27 пускавых установак.

## Баявое прымяненне 
Першае баявое прымяненне ракетных комплексаў «Точка» адбылося ў 1994 годзе, падчас вайны паміж войскамі паўднёвай і паўночнай частак Емена.

Актыўна комплексы прымяняліся ўнутры Расіі, падчас узброеных канфліктаў на Паўночным Каўказе. Прымяняліся расійскімі войскамі ў Грузіі падчас узброенага канфлікту ў Паўднёвай Асеціі (2008). Прымяняліся ўкраінскай арміяй у канфлікце на ўсходзе Украіны (2014—2015). Шматразова прымяняліся расійскай і ўкраінскай арміямі падчас уварвання Расіі ва Украіну (2022).

## Літаратура 
* *Первов М.* Отечественное ракетное оружие 1946—2000. — М.: АКС-Конверсалт, 1999. — С. 52—53. — 141 с.
* *Трембач Е. И.*, *Есин К. П.*, *Рябец А. Ф.*, *Беликов Б. Н.* «Титан» на Волге. От артиллерии к космическим стартам / Под общей ред. В. А. Шурыгина. — Волгоград: Станица-2, 2000. — С. 53—56. — 176 с. — 1000 экз. — ISBN 5-93567-014-3, ББК 63.3(2)6.
* *Широкорад А. Б.* Энциклопедия отечественного ракетного оружия 1918—2002 / Под общей ред. А. Е. Тараса. — Мн.: Харвест, 2003. — С. 441—443. — 544 с. — (Библиотека военной истории). — 5100 экз. — ISBN 985-13-0949-4.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Ракетная зброя
Катэгорыя:Балістычныя ракеты
Катэгорыя:Ваенная тэхніка Беларусі
Астанскі ўніверсітэт

**Астанскі ўніверсітэт** () — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Бірмінгем.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт пачынаўся як Бірмінгемская муніцыпальная тэхнічная школа ў 1895 годзе, ператварыўшыся ў першы ў Вялікабрытаніі каледж перадавых тэхналогій у 1956 годзе. Універсітэт атрымаў грамату ад каралевы Лізаветы II 22 красавіка 1966 года.

У верасні 2021 года было абвешчана, што ўніверсітэт ўвайшоў у шорт-ліст прэміі «Times Higher Education Awards» у званні «Універсітэт года».

У 2020 годзе ён быў названы «The Guardian» універсітэтам года, газета таксама ўзнагародзіла яго прэміяй «Будынкі, якія натхняюць». «Times Higher Education Awards» назваў універсітэт «Выдатным прадпрымальніцкім універсітэтам» у 2020 годзе.

У 2021 годзе універсітэт абвясціў аб планах закрыць дэпартамент гісторыі, моў і перакладу, засяродзіўшыся замест гэтага на ахове здароўя, інжынерыі і бізнэсе. Гэта рашэнне выклікала пратэсты з боку членаў універсітэта, а таксама навукоўцаў-гуманітарыяў у цэлым.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Бірмінгем
Уорыкскі ўніверсітэт

**Уорыкскі ўніверсітэт** () — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Ковентры.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт заснаваны ў 1965 годзе ў межах дзяржаўнай ініцыятывы па пашырэнні вышэйшай адукацыі. Вучэбная щстанова у асноўным базуецца ў кампусе плошчай 290 гектараў (720 акраў) на ўскраіне Ковентры з кампусам-спадарожнікам у Уэлсбарне. Ён арганізаваны ў тры факультэты — мастацтваў, навукі і медыцыны і сацыяльных навук — у складзе якіх ёсць 32 дэпартаменты. Станам на 2019 год тут навучаецца каля 26 тысяч студэнтаў дзённай формы навучання і ёсць 2,5 тысячы выкладчыкаў і навуковых супрацоўнікаў. У 2020/2021 годзе кансалідаваны прыбытак вучэльні склаў 703,7 мільёна фунтаў стэрлінгаў, з якіх 139,8 мільёна фунтаў стэрлінгаў прыпадалі на даследчыя гранты і кантракты.

Універсітэт у сярэднім адбірае 5 000 студэнтаў з 38 000 прэтэндэнтаў (7,7 кандыдата на месца). Універсітэт вядзе шырокую камерцыйную дзейнасць, у тым ліку мае навуковы парк прамысловую групу.

Сярод выпускнікоў і супрацоўнікаў ёсць лаўрэаты Нобелеўскай прэміі, а таксама члены Брытанскай акадэміі, Каралеўскага таварыства літаратуры, Каралеўскай акадэміі інжынерыі і Каралеўскага таварыства. Сярод выпускнікоў таксама кіраўнікі дзяржаў, чыноўнікі, кіраўнікі міжурадавых арганізацый і цяперашні галоўны эканаміст Банка Англіі.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Ковентры
Кардыфскі ўніверсітэт

**Кардыфскі ўніверсітэт** () — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Кардыф.

## Агульная характарыстыка 
Вучэльня была створана ў 1883 годзе як Універсітэцкі каледж Паўднёвага Уэльса і Монмутшыра і стаў заснавальнікам федэратыўнага Уэльскага ўніверсітэта ў 1893 годзе. Ён аб'яднаўся з Інстытутам навукі і тэхналогій Уэльскага ўніверсітэта ў 1988 годзе як каледж Уэльскага ўніверсітэта. У 1997 годзе ён атрымаў паўнамоцтвы па прысуджэнні дыпломаў аб вышэйшай адукацыі. У 1999 годзе ён прыняў назву "Кардыфскі ўніверсітэт", якая стала яго юрыдычнай назвай у 2005 годзе, калі ён стаў незалежным універсітэтам, які прысуджае ўласныя ступені і кваліфікацыі.

Універсітэт з'яўляецца адзіным валійскім членам Расэлаўскай групы брытанскіх універсітэтаў з інтэнсіўнымі даследаваннямі. Сярод навукоўцаў і выпускнікоў універсітэта былі тры кіраўнікі дзяржаў і ўрадаў, два лаўрэаты Нобелеўскай прэміі, 15 членаў Каралеўскага таварыства, 11 членаў Каралеўскай інжынернай акадэміі, сем членаў Брытанскай акадэміі, 21 член Медыцынскай акадэміі навук і 34 супрацоўнікі Акадэміі грамадскіх навук Вялікабрытаніі.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Кардыф
Вольныя танцы

Назву **Вольныя танцы** маюць музычныя альбомы, выдадзеныя лэйблам «БМАgroup»:
* «Вольныя танцы: слухай сваё» (1999)
* «Вольныя танцы: новая альтэрнатыва» (2000)
* «Вольныя танцы: альтэрнатыва_by» (2001)
Рыкіца Біргерсдоцір

**Рыкіца Біргерсдоцір** (, нар. каля 1237 — пам. 1288) — дачка Біргера Ярла, у замужжы — каралева Нарвегіі, пазней княгіня Верле і Гюстраў ў Мекленбурзе.

Рыкіца была старэйшай дачкой рэгента Швецыі Біргера Ярла і яго жонкі Інгеборг Эрыксдоцір. З’яўлялася сястрой шведскіх каралёў Вальдэмара Біргерсана і Магнуса I. Шлюб Рыкіцы з спадчыннікам нарвежскага пасаду Хоканам Хокансанам павінен быў умацаваць ўплыў шведскага рэгента Ярла Біргера пры нарвежскім двары. Яшчэ да заключэння гэтага шлюбу Хокан быў абвешчаны пераемнікам каралеўскага звання, і з 1240 года ён становіцца суправіцелем бацькі. Рыкіца атрымала тытул каралевы і карысталася уплывам пры нарвежскім двары, які яшчэ больш узмацніўся пасля нараджэння сына, Сверэ Хокансана (1252—1261), які атрымаў пры нараджэнні тытул «юнкер Сверэ» (аж да XIV стагоддзя юнкер быў тытулам для сыноў валадарных князёў). Сверэ выхоўваўся ў Бергене, і каралеўскі двор у сувязі з гэтым доўгі час там знаходзіўся.

Пасля смерці ў 1257 годзе свайго мужа, караля Хокана, Рыкіца страціла сваё прывілеяванае становішча ў Нарвегіі, хоць у яе там ва ўласнасці і засталіся значныя рэсурсы. Каралём і суправіцелем Хокана IV стаў брат Хокана, Магнус, аднак Рыкіца магла разлічваць, што пасля трон атрымае ў спадчыну яе сын Сверэ. У 1258 годзе Рыкіца вяртаецца да свайго бацькі ў Швецыю, але Сверэ застаўся са сваім дзедам, каралём Хоканам IV Старым у Бергене. Узімку 1260—1261 года ён там і памёр. Рыкіца ж пазней выходзіць замуж за мекленбургскага князя Генрыха I.

## Продкі 
## Літаратура 
* Terje Bratberg: Rikitsa Birgersdatter ў: *Norsk biografisk leksikon*

Катэгорыя:Фолькунгі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Швецыі
Бірмінгемскі ўніверсітэт імя Ньюмана

**Бірмінгемскі ўніверсітэт імя Ньюмана** () — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Бірмінгем.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт названы ў гонар рэлігійнага дзеяча ХІХ стагоддзя Джона Генры Ньюмана, які меў трывалыя сувязі з горадам Бірмінгем. У 1965 годзе каталіцкі арцыбіскуп Бірмінгема Джордж Патрык Дуаер ахвяраваў зямлю, дзе некалі размяшчалася ферма, для пабудовы педагагічнага каледжа. У 1968 годзе каледж прыняў першую групу з 182 студэнтаў.

Першапачаткова кваліфікацыі каледжам прысуджаліся ад імя Бірмінгемскага ўніверсітэта. У 1983 годзе пад пагрозай закрыцця каледж заключыў пагадненне з суседнім каледжам аб сумесным выкарыстанні памяшканняў. Гэтыя адносіны раптоўна скончыліся ў 1998 годзе. У 2007 годзе Таемны савет даў установе паўнамоцтвы па прысваенні ўласных дыпломаў аб вышэйшай адукацыі, што нарэшце адзначыла незалежнасць установы.

Першапачаткова ён называлася Каледжам вышэйшай адукацыі імя Ньюмана, ён быў створаны як цэнтр падрыхтоўкі настаўнікаў для мясцовых пачатковых і сярэдніх школ. Установа змяніла назву на ўніверсітэт імя Ньюмана ў 2008 годзе. 

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Бірмінгем
Універсітэт права (Вялікабрытанія)

**Універсітэт права** () — брытанская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта.

Мае дзевяць кампусаў: у Бірмінгеме, Брысталі, Чэстэры, Гілфардзе, Лідсе, Лондане, Манчэстэры і Нотынгеме, а таксама міжнародны філіял у Ганконгу.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт заснаваны ў 1962 годзе як Юрыдычны каледж Англіі і Уэльса. Ён забяспечвае юрыдычную адукацыю, спецыялізаваную юрыдычную падрыхтоўку і курсы павышэння кваліфікацыі для адвакатаў. Гэта буйнейшая юрыдычная школа Злучанага Каралеўства. Ён вядзе свае вытокі з 1876 года.

Юрыдычны каледж быў зарэгістраваны каралеўскай граматай у якасці дабрачыннай арганізацыі ў 1975 годзе, але ў 2012 годзе, да надання статусу універсітэта, яго адукацыйны і навучальны бізнес быў падзелены і зарэгістраваны як прыватная кампанія з абмежаванай адказнасцю. Каледж атрымаў паўнамоцтвы прысуджаць уласныя дыпломы аб вышэйшай адукацыі ў 2006 годзе, а ў 2012 годзе змяніў назву на сучасную, калі стаў першай у Вялікабрытаніі камерцыйнай навучальнай установай, якая атрымала статус універсітэта.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Бірмінгем
Вольныя танцы: слухай сваё

**«Во́льныя та́нцы: слу́хай сваё́»** — беларускі супольны альбом, выдадзены лэйблам «БМАgroup» у 1999 годзе.
## Гісторыя стварэння
Выдадзена Віталем Супрановічам і Сяргеем Сахаравым, першы рэліз лэйбла «БМАgroup». Назвал «Вольныя танцы» атрымалася пад уплывам ад песні «Танцы на даху» гурта «Ulis». Выданню дыска папярэднічала серыя канцэртаў па Беларусі, які зладзіў наваўтвораны лэйбл. Усе трэкі — беларускамоўныя. Вялікай праблемай па меркаванню лэйбла была якасць запісаў, выканаўцы прыносілі песні Сяргею Сахараву на дыскетах. Аснова кампіляцыі — кампазіцыі ад вядучых рок-гуртоў краіны, як ветэранаў сцэны, так і маладых гуртоў. Агульны склад песень для кампіляцыі сфарміраваны выдаўцамі за тры гадзіны. Звядзеннем займаўся Сяргей Лабандзіеўскі. Друкавалі наклад першага беларускага CD-зборніка ў Ізраілі. У сакавіку 1999 года прайшло некалькі канцэртаў-прэзентацый.

## Спіс песень
## Спасылкі
*«Вольныя танцы: слухай сваё»
*Песьня «Танцы на даху». Група «Уліс». Альбом «Вольныя танцы», «БМА груп», 1999 г.
*Вольныя танцы. Слухай сваё

Катэгорыя:Альбомы 1999 года
Катэгорыя:Беларускія музычныя зборнікі
Лестэрскі ўніверсітэт імя Сымона дэ Манфора

**Лестэрскі ўніверсітэт імя Сымона дэ Манфора** () — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Лестэр.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт быў створаны ў адпаведнасці з Законам аб дадатковай і вышэйшай адукацыі ў 1992 годзе. Назва ўніверсітэта была ўзята ў гонар Сымона дэ Манфора, графа Лестэра ХІІІ стагоддзя, якому прыпісваюць стварэнне першага парламента Англіі ў 1265 годзе.

Ва ўніверсітэце навучаецца каля 27 000 студэнтаў дзённай і завочнай формы навучання, маецца 3 240 супрацоўнікаў, гадавы абарот вучэльні складае каля 168 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў. 

Універсітэт арганізаваны на чатыры факультэты: мастацтва, дызайну і гуманітарных навук; бізнесу і права; здароўя і навук аб жыцці; вылічальнай тэхнікі і медыяў. 

Дэпартамент адукацыі Вялікабрытаніі прысвоіў універсітэту залаты рэйтынг у 2017 годзе. Ён з'яўляецца членам Асацыяцыі універсітэтаў Садружнасці.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Лестэр
Універсітэт імя біскупа Гросетэста

**Універсітэт імя біскупа Гросетэста** () — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Лінкальн.

## Агульная характарыстыка 
Лінкальнская дыяцэзіяльная школа для гаспадынь была заснавана ў 1862 годзе. Яна займала памяшканне былой настаўніцкай семінарыі, пабудаванай у 1842 годзе з капліцай, лекцыйнымі кабінетамі і школай педагагічнай практыкі. Пазней яна была перайменавана ў Лінкальнскі дыяцэзіяльны навучальны каледж, а ў 1962 годзе, каб адзначыць стогадовы юбілей, была перайменавана ў Каледж біскупа Гросетэста.

Каледж атрымаў сваю назву ў імя Роберта Гросетэста, дзяржаўнага дзеяча ХІІІ стагоддзя, філосафа-схаласта, тэолага, навукоўца і біскупа Лінкальна. Каледж пачаў надаваць кваліфікацыі бакалаўра адукацыі, першапачаткова зацверджаныя Нотынгемскім універсітэтам. У 1991 годзе каледж спыніў прысуджэнне ступені бакалаўра адукацыі і пачаў прысуджаць ступень бакалаўра мастацтваў з кваліфікацыяй выкладчыка.

У 2006 годзе каледж атрымаў статус універсітэцкага каледжа. У 2012 годзе адбылося змяненне заканадаўства ў дачыненні да выкарыстання наймення "ўніверсітэт", што дазволіла вышэйшым навучальным установам з больш чым 1 000 студэнтаў прэтэндаваць на статус універсітэта. Вучэльня падала заяўку на атрыманне ўніверсітэцкага статусу ў чэрвені 2012 года, а ў снежні 2013 года была афіцыйна перайменавана ва Універсітэт імя біскупа Гросетэста.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы 

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Лінкальн (Англія)
Натэла Атараўна Дадышкіліяні

**Натэла Атараўна Дадышкіліяні** (, г. , Расія) — артыстка балета. Дачка А. Дадышкіліяні. Заслужаная артыстка Беларусі (1990).

## Біяграфія 
Нарадзілася 2 снежня 1960 года ў балетнай сям’і: маці — балерына Клара Малышава, бацька — рэжысёр Атар Дадышкіліяні..

Член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1984 года.

## Творчасць 
Танцоўшчыца класічнага плана. Валодае добрымі знешнімі данымі, стрыманай, строгай манерай выканання. У яе рэпертуары большасць сольных і галоўных партый з балетаў бягучага рэпертуару тэатра: Уладарка дрыяд («Дон Кіхот» Л. Мінкуса), Жызэль («» А. Адана), Маша, Адэта — Адылія («Шчаўкунок», «Лебядзінае возера» П. Чайкоўскага), Магнолія («» ), Сільфіда («» ), Марыя («» Б. Асаф’ева), Сільфіда («» на музыку Ф. Шапена).

Найбольш блізкія Натэле Дадышкіліяні работы галоўнага балетмайстра тэатра В. Елізар’ева. Дадышкіліяні тонка адчувае сучасную пластыку яго пастановак і паспяхова выконвае партыі Фрыгіі («» А. Хачатурана), Евы («Стварэнне свету» А. Пятрова), Джульеты («Рамэа і Джульета» С. Пракоф’ева), Каханай («» на музыку К. Орфа), Дзевы-выбранніцы («» І. Стравінскага).

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Артысты балета паводле алфавіта
Катэгорыя:Артысты балета Беларусі
Катэгорыя:Артысты балета XX стагоддзя
Амброзіус Босхарт

**Амброзіус Босхарт Старэйшы** (Амброзій Босхарт, ; ,  — , ) — фламандскі мастак залатога веку нідэрландскага жывапісу. Вядомы перш за ўсё сваімі кветкавымі нацюрмортамі, выкананымі ў сакавітых колерах.

Сваю кар’еру Босхарт пачаў у Антверпене ў 1588 годзе. З 1593 па 1613 год працаваў у Мідэлбургу, затым ва Утрэхце (з 1616 года) і ў Брэдзе.

Босхарт адносіцца да ліку першых мастакоў, якія зацвердзілі кветкавы нацюрморт у якасці самастойнага жанру нідэрландскага мастацтва. Дакладнасць выявы і гарманічнасць колераў дазваляюць ставіць працы Босхарта ў адзін шэраг з яго сучаснікам Янам Брэйгелем Старэйшым.

На палотнах Басхарта побач з букетамі кветак часта намаляваны матылі або ракавінкі. У многіх выпадках кветкі крануты завяданнем, што ўводзіць у палотны Босхарта алегарычны матыў тленнасці быцця (ванітас).

Мастацкі напрамак Амброзіюса Босхарта працягнулі развіваць яго тры сыны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Мастакі Фландрыі
Катэгорыя:Майстры нацюрморта Нідэрландаў
Катэгорыя:Мастакі Нідэрландаў XVII стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-ілюстратары
Анніка Страндхел

**Анніка Вікторыя Страндхел** (швед. Annika Viktoria Strandhäll, нар. , ) — шведскі прафсаюзны, палітычны і дзяржаўны дзеяч. Член Сацыял-дэмакратычнай партыі, кіраўнік стакгольмскага філіяла жаночага крыла партыі. Міністр клімату і навакольнага асяроддзя Швецыі з 30 лістапада 2021 года. Дэпутат рыксдага з 1 кастрычніка 2019 года. Міністр сацыяльнага страхавання Швецыі (2014—2017, 2019), міністр сацыяльных спраў Швецыі (2017—2019), таксама часова выконвала абавязкі міністра народнага здароўя, аховы здароўя і спорту Швецыі з траўня па ліпень 2017 года.

## Біяграфія 
Нарадзілася 30 красавіка 1975 года ў Гётэбаргу. Вырасла ў раёне Бергшэн[en]. Вучылася ў гімназіі Бергшэна (Bergsjöskolan), якую скончыла ў 1995 годзе. У 2007—2008 гадах вывучала псіхалогію і сацыялогію на факультэце псіхалогіі Гётэбаргскага ўніверсітэта, але не скончыла яго. У 1996—2011 гадах працавала менеджарам праекта па рынку працы ў муніцыпалітэце Гётэбарга.

У канцы 1990-х гадоў стала членам прафсаюза SKTF у Гётэбаргу, у 1999 годзе стала членам праўлення SKTF у Гётэбаргу, затым намеснікам старшыні SKTF у Гётэбаргу і старшынёй SKTF у Гётэбаргу з 2005 па 2008 год. У 2008 годзе стала другім намеснікам старшыні прафсаюзу SKTF. 14 чэрвеня 2011 года змяніла Еву Нордмарк на пасадзе старшыні прафсаюза SKTF, які затым змяніў назву на Vision.

3 кастрычніка 2014 года атрымала партфель міністра сацыяльнага страхавання Швецыі ў першым урадзе Лёвена. З 5 мая па 27 ліпеня 2017 года часова выконвала абавязкі міністра народнага здароўя, аховы здароўя і спорту падчас бальнічнага водпуску Габрыэля Вікстрэма. Пасля адстаўкі Габрыэля Вікстрэма 27 ліпеня атрымала партфель міністра сацыяльных спраў Швецыі. Знаходзілася на пасадзе да спынення паўнамоцтваў урада 21 студзеня 2019 года.

22 студзеня 2019 года атрымала партфель міністра сацыяльнага страхавання Швецыі ў другім урадзе Лёвена.

Катэгорыя:Прафсаюзныя дзеячы Швецыі
Ян Бот

**Ян Бот** (нідэрл. Jan Dirksz Both; 1618?—1652) — галандскі жывапісец, член рымскай Акадэміі Св. Лукі. Ён быў малодшым братам Андрыса Бота.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ва Утрэхце, брат Андрыса Бота. Па словах Хоўбракена, браты навучыліся маляваць у свайго бацькі, які быў мастаком па шкле. Пазней Ян быў вучнем Абрахама Блумарта. Яшчэ пазней браты разам адправіліся ў Рым праз Францыю, калі яму было 20 гадоў, падарожнічалі па Францыі і Італіі. Два гады яны жылі разам у доме ў Рыме. У 1638 годзе Ян і яго брат знаходзіліся ў Рыме, дзе Ян працаваў над пейзажамі ў стылі Клода Ларэна. У 1639 годзе Ян супрацоўнічаў з Германам ван Суаневелем і Клодам Ларэнем у праекце для палаца Буэна Рэціра ў Мадрыдзе. У 1646 годзе мастак вярнуўся ва Утрэхт, дзе працягваў працаваць над пейзажамі, удасканальваючы іх.
Франсіс Бот

**Франсіс Бот** (, Франкфурт-на-Майне — , Лугана, Тычына) — нямецкі жывапісец і прадстаўнік «Другой Парыжскай школы», г.зн., французскага «Інформэля». У яго мастацкай творчасці суіснуюць супрацьлеглыя акцэнты: сюррэалістычная, фантастычная аб’ектыўнасць і тахістычная, геаметрычная абстракцыя. Яго творчасць складаецца з жывапісу, вітражоў, акварэлі, гуашы, скульптуры і інш.; ён таксама працаваў сцэнографам.

Катэгорыя:Мастакі Германіі
Нацыянальная асамблея Венесуэлы

**Нацыянальная Асамблея** () — аднапалатны заканадаўчы орган (парламент) Венесуэлы, які складаецца з 277 дэпутатаў. З’явіўся ў адпаведнасці са 186-м артыкулам I часткі V раздзела Канстытуцыі 1999 года, замяніўшы папярэдні двухпалатны парламент — Кангрэс Рэспублікі (). Парламент Венесуэлы мае свой тэлеканал пад назвай «Тэлебачанне Нацыянальнай асамблеі» (), які вяшчае з 12 сакавіка 2005 года ў дэцыметровым дыяпазоне, у кабельных сетках і праз спадарожнік.

Катэгорыя:Палітыка Венесуэлы
Венесуэла
Універсітэт імя Харпера Адамса

**Універсітэт імя Харпера Адамса** () — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у вёсцы Эджманд у графстве Шропшыр.

## Агульная характарыстыка 
Названы ў гонар Томаса Харпера Адамса, багатага джэнтльмена, фермера са Шропшыра, які памёр у 1892 годзе, завяшчаючы маёнтак і грошы будучай сельскагаспадарчай вучэльне.

Універсітэт заснаваны ў 1901 годзе як каледж імя Харпера Адамса. Размешчаны недалёк ад вёскі Эджманд у графстве Шропшыр. Вучэльня спецыялізуецца на атрыманні вышэйшай сельскагаспадарчай адукацыі. Ён атрымаў статус універсітэцкага каледжа ў 1998 годзе і статус універсітэта ў 2012 годзе. 

Універсітэт прадастаўляе больш за 50 праграм бакалаўрыяту і аспірантуры для студэнтаў з больш чым 30 краін. Універсітэт размешчаны ў межах 550 га (1360 акраў) дзеючай фермы.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Шропшыр
Дэрэк Баш’ер

**Дэрэк Баш’ер** (; , ) — англійскі жывапісец, прадстаўнік поп-арту. У 1959—1962 гадах вучыўся ў Каралеўскім каледжы мастацтваў у Лондане.
Франчэска Батычыні

**Франчэска Батычыні** (іт. *Francesco di Giovanni Botticini*; 1446,  — , ) — італьянскі мастак эпохі Адраджэння.

Усё жыццё правёў ва  Фларэнцыі. Хоць існуе толькі некалькі дакументальна пацверджаных работ Бацічыні, значны аб'ём работ быў упэўнена прыпісаны яму на аснове стылю, уключаючы шэраг алтарных малюнкаў, дзясяткі невялікіх рэлігійных пано і некалькі партрэтаў.

Нягледзячы на тое, што Франчэска Бацічыні быў даволі буйным фларэнтыйскім мастаком, аўтар "Жыццяпісаў найбольш знакамітых жывапісцаў, разьбяроў і дойлідаў» Джорджа Вазары не пакінуў ніякіх згадак пра яго ў сваёй шматтомнай працы. Больш за тое, самы вядомы твор Бацічыні, карціну «Успенне Марыі» Вазары памылкова прыпісаў пэндзлю Сандра Бацічэлі. Нешматлікасць дакументаў, выяўленых у архівах, не дазваляе паслядоўна і поўна выбудаваць біяграфію мастака.

File:10Francesco Botticini Madonna con Bambino in trono tra san Giacomo Maggiore e san Giovanni Evangelista 140x143, 1470-75. Londra , Collezione P. Harris.jpg|Мадонна з дзіця і святымі. 1470—75 гг., Лондан, кал. Харыса
File:12 Francesco Botticini Sposalizio di santa Monica,Santa Monica in preghiera,Cristo in pietà tra santa Monica e sant'Agostino179-180cm. 1470-75.jpg|Алтар св. Монікі. 1470—75 гг., ц. Санта Спірыта, Фларэнцыя.
File:26 botticini annunciazione 190x82cm ca. 1480 Il museo della Collegiata di S. Andrea in Empoli (2).jpg|Благавешчаннее. к. 1480 г. Музей ц. Каледжата, Эмполі
File:11 Francesco Botticini Madonna in adorazione del Bambino e un angelo 58x44cm, 1475-98. Avignone , Musée du Petit Palais - копия.jpg|Мадонна пакланяецца дзіцяці і анёлу. 1475—98 гг., Авіньён, Пці Пале
File:13 Francesco Botticini Virgin and Child with Four Angels and Two Cherubim (65.4 x 49.5 cm) 1470-75 Norton Simon Museum, Pasadena caliph.jpg|Мадонна з дзіцяці, анёламі і двума херувімамі. 1470—75 гг., Музей Нортана Саймана, Пасадэна
File:18 Francesco Botticini Madonna and Child 81 x 66.7 cm c.1475 Memphis Brooks Museum of Art, Memphis, TN.jpg|Мадонна з дзіцяці. к. 1475 г., Музей Брукса, Мемфіс
File:14 Francesco Botticini Madonna and Child c.1475-80 64.60x45.00 cm Cleveland Museum of Art.jpg|Мадонна з дзіцяці. 1475—80 гг., Музей мастацтва, Кліўленд

Катэгорыя:Мастакі Італіі
Катэгорыя:Мастакі XV стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі Адраджэння
Фелікс Бракмон

**Фелікс Бракмон** (), імя пры нараджэнні **Агюст Жазеф Бракмон** (; —) — французскі жывапісец і кераміст, мастак-дэкаратар і тэарэтык мастацтва; адзін з заснавальнікаў япанізму ў французскім мастацтве другой паловы XIX стагоддзя, разам з жонкай Мары Бракмон — блізкі знаёмы і ўдзельнік выставак імпрэсіяністаў.
Петр Брандль

**Петр Ян Брандль** (,  — Петэр Іаган Брандль, падпісваўся як *Petrus Brandl*;  — ) — чэшскі жывапісец позняга барока.

## Біяграфія 
Яго маці паходзіла з чэшскай сялянскай сям’і, бацька быў кавалём. Брандль навучаўся жывапісу прыкладна ў 1683—1688 гадах у Крысціяна Шродэра (1655—1702).

Для творчай манеры Брандля ўласцівы густы, шырокі мазок (тэхніка імпаста), выкарыстанне магутнай святлацені, эмацыйная ўсхваляванасць персанажаў, дынамічная кампазіцыя. Выконваў алтарныя выявы для цэркваў Багеміі. Быў вядомы таксама як партрэтыст. Творы Брандля захоўваюцца ў музеях і цэрквах Прагі, Кутна-Горы, Градзец-Кралавэ.

Сябрам Брандлем быў іншы вядомы чэшскі мастак — Ян Купецкі.

Катэгорыя:Мастакі Чэхіі
Катэгорыя:Мастакі барока
Катэгорыя:Мастакі XVIII стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты
Браманціна

**Браманціна**, сапр. імя **Барталамеа Суардзі** (; Мілан або Бергама, каля 1465 — ) — італьянскі мастак і архітэктар.

## Біяграфія і творчасць 
Барталамеа Суардзі нарадзіўся каля 1465 года ў Мілане (па іншай версіі — у Бергама).

У Мілане, дзе «валадарыў» Леанарда, Браманціна стварыў яркі, востры стыль. Браманціна сфармаваўся пад уплывам Буцінонэ і графічнага стылю Падуі і Ферары. Пазней ён шмат чаму навучыўся ў Даната Брамантэ, у якога доўгі час быў памочнікам (чым і тлумачыцца яго мянушка Браманціна — літар. «Маленькі Брамантэ») і ў якога пераняў любоў да манументальных формаў і драматызму. Некаторыя мастацтвазнаўцы мяркуюць, што Брамантэ даручаў Браманціна, як жывапісцу, ажыццяўленне сваіх задум.

У спелы перыяд сваёй творчасці, калі былі выкананы шпалеры для створанага ім маўзалея Трывульцы, мастак прытрымліваўся строгай кампазіцыйнай ураўнаважанасці.

Пераехаўшы ў Рым у 1508 годзе, дзе ён распісваў лоджыі ў Ватыкане, Браманціна пачаў працаваць у новай манеры, блізкай да маньерысцкага стылю.

Браманціна памёр у 1530 годзе.

Катэгорыя:Мастакі Італіі XV стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі Італіі XVI стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Італіі
Катэгорыя:Мастакі-габеленісты
Карнеліс Бахемен

**Карнеліс Бернардус ван Бахемен** (,  — ) — нідэрландскі жывапісец.

Карнеліс Бахемен вучыўся ў 1940-х гадах у Каралеўскай акадэміі мастацтваў у Гаазе. У дваццаць чатыры гады атрымаў стыпендыю, з якой паехаў у Парыж. Ён прабыў там пяць гадоў з перапынкамі і пасябраваў з некаторымі мастакамі з групы Cobra; ён дзяліў студыю з Карнелем да 1957 года.

Ён далучыўся да Нідэрландскай нефармальнай групы ў канцы 1950-х гадоў. Іншыя члены гэтай групы былі Арманда, Ян Шунховен і Ян Хендэрыксэ. Ён таксама быў членам Posthoorngroep, Pulchri Studio і Haagse Kunstkring.
Форд Мэдакс Браўн

**Форд Мэдакс Браўн** (; —) — англійскі жывапісец і паэт, адзін з самых вядомых прадстаўнікоў прэрафаэлітызму, хоць ніколі не ўваходзіў у само Братэрства прэрафаэлітаў. Быў блізкім сябрам Габрыэля Расеці і Уільяма Морыса, разам з якім займаўся дызайнам вітражоў.

Катэгорыя:Мастакі Англіі
Катэгорыя:Мастакі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Прэрафаэліты
Віктар Браўнер

**Віктар Браўнер** (рум. Victor Brauner; ,  — , ) — румынскі і французскі жывапісец і графік, містык і эзатэрык, прыкметны ўдзельнік групы сюррэалістаў. Творчасць Браўнера — сплаў еўрапейскага авангарда з экзатычнымі архетыпамі карэнных народаў Паўночнай і Паўднёвай Амерыкі.

Катэгорыя:Асобы на марках
Браўэр

**Браўэр** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Адрыян Браўэр — фламандскі жывапісец
* Андрэ Браўэр — амерыканскі акцёр
* Арык Браўэр — аўстрыйскі жывапісец, гравёр
Арык Браўэр

**Арык (Эрых) Браўэр** ( — ) — аўстрыйскі жывапісец, гравёр, паэт, танцор, аўтар песень, сцэнограф, архітэктар і выкладчык.

Браўэр з сям’і яўрэйскіх эмігрантаў, вырас у Вене пры нацысцкім рэжыме. Пасля Другой сусветнай вайны з 16 гадоў вучыўся ў Акадэміі прыгожых мастацтваў у Вене, з 1947 года таксама спяваў. Ён шмат падарожнічаў і ажаніўся ў Ізраілі ў 1957 годзе. Пасяліўся ў Парыжы, дзе разам са сваёй жонкай стварыў спеўны дуэт. З 1963 года яны жылі ў Эйн-Ходзе, Ізраіль, і ў Вене. Браўэр быў сузаснавальнікам Венскай школы фантастычнага рэалізму. У Аўстрыі яго называюць Universalkünstler (універсальным мастаком), ён выступаў як спявак і аўтар песень на пачатку Аўстрапопу ў 1970-х, выкладаў у Венскай акадэміі выяўленчых мастацтваў з 1985 года, а ў 1990-я — праектаваў будынкі ў Аўстрыі і Ізраілі.

Яго творы выстаўляліся ў міжнародных галерэях і музеях, і асабліва ў буйных музеях Вены, у аўстрыйскай галерэі «Belvedere» ў 1976 годзе, у Яўрэйскім музеі ў Нью-Ёрку ў 1978 годзе. Цыкл ілюстрацый Агады быў паказаны ў Яўрэйскім музеі Вены ў 2014 годзе.
Шанс/off

**«Шанс/off»** — сёмы студыйны альбом гурта «Разбітае сэрца пацана», які выйшаў у 2022 годзе.

## Гісторыя стварэння 
У 2021 годзе «РСП» разам са слухачамі затрымалі падчас канцэрта на турбазе «Огонёк». Усе ўдзельнікі каманды атрымалі па 15 сутак арышту. У зняволенні Дзяніс Тарасенка напісаў 8 вершаў, Павел Гарадніцкі прыдумаў да іх музыку.

## Спіс песень 
## Удзельнікі запіса 
* Дзяніс Тарасенка
* Павел Гарадніцкі
* Андрэй Осіпчык
* Аляксандр Кавалёў

## Спасылкі 
Катэгорыя:Альбомы 2022 года
Катэгорыя:Альбомы гурта «Разбітае сэрца пацана»
Ян дэ Брай

**Ян дэ Брай** (—) — галандскі мастак, пераважна партрэтыст, малявальшчык і гравёр, майстар штрыхавога афорту, дэкаратар інтэр’ера, мініяцюрыст і архітэктар. Прадстаўнік галандскага маньерызму XVII стагоддзі.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў горадзе Харлем. Сын галандскага архітэктара і жывапісца Саламона дэ Брая. Родны брат двух мастакоў: Дзірка дэ Брая (1635—1694), жывапісца і гравёра, які пісаў нацюрморты з кветкамі і паляўнічымі трафеямі, і Іосіфа дэ Брая (? — 1664), таксама жывапісца, які працаваў у жанры нацюрморта.

Мастацкае рамяство асвойваў пад кіраўніцтвам бацькі, архітэктара і жывапісца, таксама пісаў вершы і нават надрукаваў зборнік вершаў у 1627 годзе. Сястра Яна дэ Брая была жонкай мастака Яна Лівенса. Гісторыкі сцвярджаюць, што Ян браў удзел у працы над заказамі бацькі падчас вучобы. У 1650 годзе, пасля заканчэння вучобы юнак пачаў працаваць у родным горадзе ў якасці мастака-партрэтыста.

Самы ранні малюнак Яна дэ Брая датуецца 1648 годам, а першая вядомая карціна была ім напісана ў 1650 годзе — «Партрэт дзяўчыны». Пасля смерці Верспронка ў 1662 годзе і Франса Халса ў 1666 годзе, Ян дэ Брай стаў вядучым партрэтыстам у Харлеме.

Шэраг карцін Яна дэ Брая дэманструе цікавасць да старажытнарымскай гісторыі і ўплыў прадстаўнікоў класіцызму XVII стагоддзя, магчыма, французскіх, напрыклад Сімона Вуэ.

Катэгорыя:Мастакі Нідэрландаў
Стафардшырскі ўніверсітэт

**Стафардшырскі ўніверсітэт** () — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Сток-он-Трэнт.

## Структура 
* Школа лічбавых тэхналогій і мастацтваў
* Школа здароўя, навукі і дабрабыту
* Школа права, бяспекі і ўстойлівага развіцця
* Інстытут адукацыі
* Стафардшырскі універсітэт у Лондане

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Сток-он-Трэнт
Пётр Нілавіч Дземічаў

**Пётр Нілавіч Дземічаў** (; 21 снежня 1917 [3 студзеня 1918], Калужская губерня — , ) — савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч, сакратар ЦК КПСС (1961—1974), кандыдат у члены Палітбюро ЦК КПСС, міністр культуры СССР (1974—1986), першы намеснік старшыні Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР (1986—1988).
Сяргей Георгіевіч Цытовіч

**Сяргей Георгіевіч Цытовіч** (, Горкі, Магілёўская губерня, цяпер Магілёўская вобласць — ) — беларускі гісторык, філолаг, грамадскі дзеяч.

## Біяграфія 
Скончыў у 1910 годзе Харкаўскі ўніверсітэт. З 1910 года выкладчык землямерна-агранамічнага вучылішча ў Горках. У 1917 далучыўся да канстытуцыйна-дэмакратычнай партыі, стаў лідарам яе Горацкага аддзела, рэдагаваў газету «Горецкий вестник». З 1919 года выкладаў на рабфаку пры Горы-Горацкім земляробчым інстытуце, з 1931 года працаваў у Дзяржаўным архіве Гомельскай вобласці.

Тройчы (1918, 1920, 1922) арыштоўваўся органамі ВЧК—ДПУ.

У Другую сусветную вайну настаўнічаў у Саратаўскай вобласці (Расія). З 1944 года выкладчык МВПІ.

## Навуковая дзейнасць 
Аўтар прац пра падзеі паўстання 1863—1864 гадоў і Кастрычніцкага перавароту 1917 у Горках, Горы-Горацкі земляробчы інстытут і інш.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Гісторыкі СССР
Катэгорыя:Гісторыкі Беларусі
Катэгорыя:Філолагі СССР
Катэгорыя:Філолагі Беларусі
Катэгорыя:Грамадскія дзеячы Беларусі
Нотынгемскі Трэнцкі ўніверсітэт

**Нотынгемскі Трэнцкі ўніверсітэт** () — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Нотынгем.

## Структура 
* Школа навук аб жывёлах, сельскай мясцовасці і экалогіі
* Школа архітэктуры, дызайну і навакольнага асяроддзя
* Школа мастацтваў і дызайну
* Школа мастацтваў і гуманітарных навук
* Школа бізнесу
* Школа права
* Школа навукі і тэхнікі
* Школа сацыяльных навук

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Нотынгем
Нотынгемскі ўніверсітэт

**Нотынгемскі ўніверсітэт** () — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Нотынгем.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт быў заснаваны як Нотынгемскі ўніверсітэцкі каледж ў 1881 годзе і атрымаў каралеўскую грамату на статус універсітэта ў 1948 годзе. Універсітэт належыць да элітнай асацыяцыі "Расэлаўская група", якая займаецца інтэнсіўнымі даследаваннямі.

Галоўны кампус (Універсітэцкі парк) з Юбілейным кампусам і навучальнай бальніцай (Каралеўскі медыцынскі цэнтр) размешчаны ў горадзе Нотынгем з шэрагам меншых кампусов і аб'ектаў у іншых краінах Нотынгемшыра і Дэрбішыра. За межамі Вялікабрытаніі універсітэт мае кампусы ў Малайзіі, і Кітаі. 

Універсітэт арганізаваны ў пяць факультэтаў, у межах якіх ёсць больш за 50 школ, кафедраў, інстытутаў і даследчых цэнтраў. У ім навучаецца каля 45 500 студэнтаў і працуе 7 000 супрацоўнікаў, а прыбытак у 2020–2021 гадах склаў 694 мільёны фунтаў стэрлінгаў, з якіх 114,9 мільёна фунтаў стэрлінгаў прыпадалі на даследчыя гранты і кантракты. 

Выпускнікі ўстановы ўзнагароджаны трыма Нобелеўскімі прэміямі. 

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Нотынгем
Клод Ларэн

**Клод Ларэн** (Lorrain; уласна Жэле, Gellee, 1600, Шамань, каля Міркура, Латарынгія — , Рым) — французскі мастак.

## Біяграфія 
Вучыўся ў А. Тасі ў Рыме з 1613 года, дзе пасяліўся канчаткова ў 1627 года; выпрабаваў уплыў П. Брыля, А. Эльсхеймера, Анібале Карачы. Ларэн стварыў свой варыянт класіцыстычнага «ідэальнага» пейзажа, дзе адзінства прасторы дасягаецца за кошт найтонкай распрацоўкі святло-паветранага асяроддзя; ён асабліва любіў эфекты безуважлівага (ранішняга або вячэрняга) святла, якое растае ў залацістай дымцы («Адплыў св. Урсулы», 1646, Нацыянальная галерэя, Лондан: «Выгнанне Агары», 1668, Старая пінакатэка, Мюнхен). Біблейскія, міфалагічныя ці пастаральныя сюжэтныя матывы ў карцінах Ларэна нязменна падпарадкаваны агульнаму летуценна-элегічнаму настрою, разлітаму ў прыродзе, а фігуры носяць чыста стафажны характар (напрыклад, у цыкле пейзажаў «Раніца», «Поўдзень», «Вечар», «Ноч»); усе — 1651-72, Эрмітаж). Натурныя замалёўкі Ларэна (пяро, туш) адрозніваюцца свежасцю ўспрымання розных станаў прыроды, а афорты — віртуознай святлоценявой нюансоўкай.

Катэгорыя:Мастакі Францыі
Лінкальнскі ўніверсітэт

**Лінкальнскі ўніверсітэт** () — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Лінкальн.

## Рэйтынг 
Універсітэт заняў 43-е месца ў Вялікабрытаніі па версіі The Times, 42-е ў рэйтынгу Complete і 17-е па версіі The Guardian у рэйтынгу 2020 года, што стала самым высокім у гісторыі. У 2017 годзе ён заняў 8-е месца ў галіне сельскай і лясной гаспадаркі і 2-е месца ў галіне бізнесу і эканомікі ў рэйтынгу The Complete University Guide. У апошняй агульнанацыянальнай ацэнцы ўніверсітэцкіх даследчых стандартаў у Вялікабрытаніі, Рамцы дасканаласці даследаванняў 2014 года, больш за палову прадстаўленых даследаванняў было ацэнена як выдатнае або вядучае ў свеце. Ён быў узнагароджаны залатым статусам у рамках праграмы выкладання перадавога вопыту ў 2017 годзе.

## Структура 
* Каледж (дакладных) навук
* Каледж мастацтваў
* Каледж сацыяльных навук
* Бізнес-школа

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Лінкальн (Англія)
Нартгемптанскі ўніверсітэт

**Нартгемптанскі ўніверсітэт** () — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Нартгемптан.

## Гісторыя 
Нартгемптанскі тэхнічны каледж быў адкрыты на Сэнт-Джордж-авеню ў 1924 годзе. Праз восем гадоў новы будынак каледжа быў афіцыйна адкрыты герцагам і герцагіняй Ёркскім. Школа мастацтваў адкрылася пазней, у 1937 годзе.

У пачатку 1970-х гадоў Нартгемптаншыр быў адным з нямногіх графстваў Англіі, дзе не было педагагічнага каледжа. Педагагічны каледж быў адкрыты дзяржаўным сакратаром адукацыі і навукі Маргарэт Тэтчэр у 1972 годзе. У 1975 годзе гэты каледж аб'яднаўся з тэхналагічнымі і мастацкімі каледжамі. У 1978 годзе ён аб'яднаў яшчэ і каледж з Лондана. У 1993 годзе каледж уключыў школу працоўнай тэрапіі Святога Андрэя і атрымаў паўнамоцтвы па прысваенні ступені бакалаўра. 

У 1999 годзе каледж стаў універсітэцкім каледжам і атрымаў поўны статус універсітэта ў 2005 годзе. Каб атрымаць статус універсітэта, ён павінен быў пераканаць Тайны савет у тым, што Каралеўскі дэкрэт, які забараняе стварэнне універсітэта ў Нартгемптане, падпісаны каралём Генрыхам III у 1265 годзе, варта адмяніць. На выпускных цырымоніях у ліпені 2006 года сем студэнтаў атрымалі першыя доктарскія ступені.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Нартгемптан
Анібале Карачы

**Анібале Карачы** (іт. Annibale Carracci; 3 лістапада 1560,  — , ) — італьянскі жывапісец і гравёр балонскай школы, брат мастака Агасціна Карачы.

## Біяграфія 
Вучань Пасароці і свайго стрыечнага брата — мастака Ладавіка Карачы, Анібале вывучаў творчасць Карэджа, Тынтарэта, Веранезэ, Рафаэля і Мікеланджэла. Імкненне пераймаць гэтым карыфеям жывапісу вельмі ярка адчуваецца ў яго ранніх творах.

У 1582 годзе Анібале і Агасціна Карачы заснавалі ўласную школу, якая атрымала пазней назву «Акадэмія дэльі Інкамінаці»). Анібале прымаў актыўны ўдзел у педагагічнай і мастацкай дзейнасці Акадэміі.

У 1597 годзе Анібале Карачы быў запрошаны ў Рым кардыналам Адаарда Фарнезэ для афармлення Палацца Фарнезэ фрэскавым роспісам на міфалагічныя сюжэты. Гэтая праца заняла ў Анібале і яго брата Агасціна разам з вучнямі восем гадоў, стварылі фрэскі («Трыумф Вакха і Арыядны», «Меркурый і Парыс», «Пан і Дыяны», «Юпітэр і Юнона» і інш.).
У 1602 годзе Анібале Карачы атрымаў заказ на афармленне рымскай капэлы Эрэра дэ Сан Джакама дэльі Спаньёлі. Пачынаючы з 1605 года жорсткія рэўматычныя болі пазбавілі мастака магчымасці займацца жывапісам.

Нягледзячы на ўсеагульнае прызнанне, Анібале Карачы памёр ва ўзросце 49 гадоў у галечы і быў пахаваны ў адпаведнасці з яго перадсмяротнай просьбай у Пантэоне, побач з Рафаэлем.
Марта Дацкая

**Марта Дацкая** (; 1277, Данія — 2 сакавіка 1341 ці 3 кастрычніка 1341, Зеландыя) — каралева-кансорт Швецыі як жонка Біргера Магнусана. Ад нараджэння яе звалі **Маргарыта (Маргрэтэ) Эрыксдотэр**, але ў Швецыі яна была вядомая як Марта; у гісторыі яна засталася пад імем Марта Дацкая. Яна мела значны ўплыў на палітыку і была важнай дзеючай асобай у канфлікце Біргера са сваімі братамі.

## Біяграфія 
Марта была дачкой караля Даніі Эрыка V і Агнесы Брандэнбургскай. Яе бацька быў забіты ў 1286 годзе, а маці, якая стала рэгентам, уступіла ў паўторны шлюб у 1293 годзе. Марта выйшла замуж за спадчынніка трона Швецыі Біргера у 1298 годзе. За два гады да гэтага яе брат, кароль Эрык VI, ажаніўся з сястрой яе мужа, прынцэсай Інгеборгай Шведскай. Яна мела вялікі ўплыў на мужа і дзяржаўныя справы. У 1299 годзе яна нарадзіла сына, які быў абвешчаны спадчыннікам пасаду ў 1304 годзе. Марта была каранаваная ў 1302 годзе, аднак ужо ў 1306 годзе браты караля адабралі сапраўдную ўладу ў мужа і жонкі, заключаны і замараны голадам. Марта, заяўляла, што любіць іх як родных, аднак на свяце выглядала як ніколі шчаслівай, пры гэтым ведаючы, што ім прыгатавана. Яе весялосць была ўспрынятая як радасць ад маючай адбыцца помсты герцагам. Мяркуецца, што каралева Марта прыдумала гэты план разам з міністрам Іаганам Брунковым.

### Выгнаньне 
У 1318 годзе яе муж быў скінуты, а Нючэпінгскі замак захоплены. Марта бегла да свайго брата ў Данію, дзе правяла большую частку астатняга жыцця. Неўзабаве да яе далучыўся яе муж. Яна аўдавела ў 1321 годзе, перажыла смерць брата ў 1319 годзе і забойства сына ў 1320 годзе. У 1326—1329 гадах у Германіі яна вяла перамовы аб шлюбе сваіх дачок. Апошнія гады жыцця Марта правяла манашкай у манастыры Святога Пятра ў Нестведзе. Яна была пахавана ў царкве Святога Бента ў Рынгстэдзе.

## Дзеці 
* Магнус Біргерсан (1300—1320), пакараны ў Швецыі
* Эрык Біргерсан (пам. 1319), архідыякан ва Упсале, памёр у выгнанні
* Агнеса Біргерсдотэр (пам. пасля 1344), манашка ў манастыры Слангерупа ў Даніі
* Катарына Біргерсдотэр (пам. пасля 1320)

## Продкі 
## Літаратура 
* Svensk Uppslagsbok, 1947 års utgåva. [Swedish dictionary, 1947 edition] 1947 (Swedish)
* Wilhelmina stålberg (Swedish): *Anteqningar om svenska qvinnor* [Notes on Swedish women]
* Dick Harrison (Swedish): *Jarlens sekel* [The century of the jarl]
* Christer Öhman: *Helgon, bönder och krigare. Berättelser ur den svenska historien* [Saints, peasants and warriors. Stories from the Swedish history], 1994

Катэгорыя:Жонкі кіраўнікоў XIV стагоддзя
Катэгорыя:Жонкі кіраўнікоў XIII стагоддзя
Катэгорыя:Эстрыдсены
Назад у будучыню 2

**«Назад у будучыню 2»** () — фантастычны прыгодніцкі фільм рэжысёра Роберта Земекіса па сцэнарыі Боба Гейла, другая частка трылогіі «Назад у будучыню». У галоўных ролях зняліся Майкл Джэй Фокс, Крыстафер Лойд, Томас Фрэнсіс Уілсан і Ліа Томпсан. Крыспін Гловер і Клаўдыя Уэлс не змаглі прыняць удзел у працягу. Неўзабаве пасля вяртання з 1955 года, Марці разам з Докам адпраўляюцца ў 2015 год, дзе непрыемнасці пераследуюць малодшых Мак-Флаеў.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Фільмы Роберта Земекіса
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы-сіквелы
Катэгорыя:Кінакамедыі ЗША
Катэгорыя:Назад у будучыню
Катэгорыя:Фільмы ЗША 1989 года
Катэгорыя:Прыгодніцкія фільмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы пра падарожжы ў часе
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Алан Сільвестры
Катэгорыя:Фантастычныя камедыі
Зелянкевіч

**Зелянке́віч** — беларускае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Валянціна Ігараўна Зелянкевіч (нар. 1999) — беларуская плыўчыха.
* Васіліса Ігараўна Зелянкевіч (нар. 1999) — беларуская плыўчыха.
* Ігар Барысавіч Зелянкевіч (нар. 1952) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
На Дэрыбасаўскай добрае надвор’е, або На Брайтан-Біч зноў ідуць дажджы

**«На Дэрыба́саўскай до́брае надво́р’е, або́ На Бра́йтан-Біч зноў іду́ць дажджы́»** () ― - кінакамедыя 1992 года. Апошні фільм рэжысёра Леаніда Гайдая.

## Сюжэт 
Намечана правядзенне важных перамоў паміж прэзідэнтамі СССР і ЗША. Аднак «руская мафія», якая ўкаранілася ў Амерыцы, ставіць правядзенне важнага саміту пад пагрозу. Спецслужбы абедзвюх дзяржаў — КДБ і ЦРУ — часова аб’ядналіся ў барацьбе са злачыннымі элементамі і адправілі сваіх найлепшых агентаў Фёдара Сакалова і Мэры Стар на Брайтан-Біч, дзе хаваецца галоўны мафіёзі.

## У ролях 
* Дзмітрый Харацьян — Фёдар Сакалоў
* Кэлі Макгіліс — Мэры Стар
* Андрэй Мягкоў — Артыст
* Міхаіл Какшэнаў — Краўчук
* Армен Джыгарханян — Кац
* Юрый Валынцаў — Сцяпан, генерал КДБ
* Руслан Ахметаў — Насрулаеў
* Ніна Грабяшкова — падобная на Брайтан-Біч (няма ў цітрах)
* Леанід Гайдай — гулец у казіно (няма ў цітрах)
* Саша Лойе — унук Моні
* Наталля Крачкоўская — жонка Моні
* Яўген Веснік — Моня

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Фільмы на рускай мове
Катэгорыя:Фільмы студыі «Масфільм»
Катэгорыя:Фільмы пра Маскву
Катэгорыя:Фільмы пра Нью-Ёрк
Інгігерда Кнудсдотэр

**Інгігерда Кнудсдотэр Дацкая**, таксама вядомая як *Інгерта* і *Інгерд* (; нарадзілася паміж 1080 і 1085 — год смерці невядомы) — дацкая прынцэса, дачка караля Даніі Кнуда IV і каралевы Адэлы. Яна лічыцца маці-заснавальніцай роду Фолькунгаў наступных шведскіх і нарвежскіх каралёў (пачынаючы з двух прапраўнукаў).

Пасля звяржэння і забойства бацькі ў 1086 годзе яе маці пакінула Данію і вярнулася ў Фландрыю разам са сваім сынам Карлам, у той час як Інгегерда і яе сястра Сесілія Надсдатэр пайшлі ўслед за дзядзькам па бацькавай лініі Эрыкам I з Даніі і Боэдзілам Турготсдатэрам, які стаў іх прыёмнымі бацькамі, у Швецыю. Абедзве сястры выйшлі замуж за шведскіх арыстакратаў: Сесілія выйшла замуж за ярла Эрыка, а Інгегерда — за Фольке Тоўстага  і стала маці Бенгта Снівіла. Вядома, што абодва гэтыя шлюбы адбыліся ў Швецыі.

Эрык і Бэдзіл вярнуліся ў Данію, калі Эрык стаў манархам у 1095 годзе. Яе сястра Сесілія пазней вярнулася ў Данію, але нішто не сведчыць аб тым, што Інгегерд зрабіла тое ж самае.

## Продкі 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Фолькунгі
Катэгорыя:Дацкія прынцэсы
Вулвергемптанскі ўніверсітэт

**Вулвергемптанскі ўніверсітэт** () — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Вулвергемптан.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт размешчаны ў чатырох кампусах Уэст-Мідлендса, Шропшыра і Стафардшыра ў Англіі. Карані ўніверсітэта ўзыходзяць да інстытута гандляроў і механікаў, заснаваным у 1827 годзе. Яна аб'ядналася ў 1969 годзе з муніцыпальнай школай мастацтваў, першапачаткова заснаванай у 1851 годзе, каб сфармаваць Вулвергемптанскі політэхнічны інстытут.

Кампус размешчаны ў цэнтры горада Вулвергемптан, другі кампус знаходзіцца ў Уолсале і трэці ў Тэлфардзе. У Вулвергемптане ў навуковым парку ўніверсітэта ёсць дадатковы чацвёрты кампус. Ва ўніверсітэце таксама дзейнічае асветніцкі цэнтр аховы здароўя ў Бертан-апон-Трэнт для студэнтаў-медыкаў.

Універсітэт мае чатыры факультэта, якія складаюцца з 18 школ і інстытутаў. Ён прапануе больш за 380 курсаў бакалаўрыяту і аспірантуры.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Вулвергемптан
Вустэрскі ўніверсітэт

**Вустэрскі ўніверсітэт** () — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Вустэр.

## Гісторыя 
У 1946 годзе ў Вустэры на месцы адной з былых ваенных баз, якія выкарыстоўваліся падчас Другой сусветнай вайны, быў створаны педагагічны каледж Бірмінгемскага ўніверсітэта. У 1970-х гадах Савет па нацыянальных акадэмічных узнагародах зацвердзіў кваліфікацыі Вустэрскага каледжа вышэйшай адукацыі. У 1992 годзе Ковентрыйскі ўніверсітэт пагадзіўся зацвердзіць курсы гэтай навучальнай установы. Каледж медыцынскіх сясцёр і акушэрства быў паглынут вучэльняй у 1995 годзе. У 1997 годзе Таемны савет пацвердзіў паўнамоцтвы ўстановы па прысваенне дыпломаў аб вышэйшай адукацыі, і пасля ён стаў называцца Вустэрскім універсітэцкім каледжам. У 2005 годзе Таемны савет надаў яму статус універсітэта. У верасні таго ж года ўстанова была перайменавана і атрымала сучасную назву. У 2010 годзе Таемны савет надаў універсітэту паўнамоцтвы па прысваенні і доктарскіх ступеняў. У тым жа годзе універсітэт адкрыў кампус у адрамантаваным былым лазарэце, каб стварыць там бізнес-школу.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Вустэр
Дэрбійскі ўніверсітэт

**Дэрбійскі ўніверсітэт** () — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Дэрбі.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт (былы каледж мастацтваў і тэхналогій) вядзе сваю гісторыю з моманту стварэння ў 1851 годзе дыяцэзіяльнага інстытута па падрыхтоўцы настаўнікаў. Статус універсітэта ён атрымаў у 1992 годзе.

Універсітэт прапануе больш за 300 навучальных праграм на ўзроўні бакалаўрыяту. Праграмы бакалаўрыяту, а таксама кароткія курсы і аспірантура ахопліваюць большасць навучальных дысцыплін і субдысцыплін.

У цяперашні час ва ўніверсітэце навучаецца каля 34 000 студэнтаў па ўсіх напрамках навучання.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Дэрбі (Англія)