Selevinia betpakdalaensis

**Selevinia betpakdalaensis** — сысун атраду грызуноў, адзіны від роду  сямейства .

## Гісторыя адкрыцця 
Падчас экспедыцыі, арганізаванай у 1938 маладым заолагам, дацэнтам казахскага універсітэта  у пустыні Бетпак-Дала, размешчанай паміж возерам Балхаш, нізоўем ракі Сарысу і ракой Чу, былі здабытыя 5 асобнікаў раней невядомага для навукі звярка. Адзін з іх, які стаў тыпавым асобнікам, быў здабыты 5 жніўня 1938 года на паўночнай ускраіне пустыні Бетпак-Дала ва ўрочышчы Кзыл-Уй. Экспедыцыя скончылася на паўднёвым баку пустыні каля станцыі Чу. Сялевін з шафёрам вярнуліся старажытнымі караванными шляхамі праз увесь Казахстан у Сяміпалацінск. Там Віктар захварэў цяжкім грыпам. Ледзь акрыяўшы ад яго, ён прыязджае ў Алма-Ату, паспявае зрабіць даклад, здаць справаздачу і памірае ад ускладненняў недалечанай хваробы. Гэта адбылося роўна праз тры месяцы пасля адкрыцця новага віду, 4 лістапада 1938 года.

Удзельнік экспедыцыі Барыс Аляксеевіч Беласлюдов (1915—1939) звяртаецца па дапамогу да асістэнта той жа кафедры, дзе працаваў Селевін, . Неўзабаве яны разам публікуюць артыкул з апісаннем новага роду ў гонар памерлага першаадкрывальніка В. А. Сялевіна — Selevinia. Яшчэ праз год выходзіць другі артыкул, але іншай паслядоўнасцю тых жа аўтараў, у якой яны апісваюць новае сямейства грызуноў . А праз яшчэ 2 гады, каб зацвердзіць свой прыярытэт на міжнародным узроўні, тыя ж аўтары апублікавалі паведамленне на англійскай мове. Некалькі дзесяцігоддзяў лічылася, што гэта адзінае сямейства млекакормячых, эндэмічнае для Казахстана і для ўсяго СССР. У савецкіх зводках яно згадваецца ў рангу падсямейства больш чым праз паўстагоддзе, з замежных яно знікла крыху раней. Адно з апошніх навуковых паведамленняў Бажанава прысвечана роду Selevinia.

## Біялагічнае апісанне 
Вонкава падобная на мыш. Даўжыня цела да 9,5 см, хваста да 7,5 см, маса цела — 30-35 грамаў. Мех густы, пышны. Хвост густа пакрыты кароткімі валасамі, паміж якімі не відаць рагавых лускавінак. Афарбоўка верхняга боку цела шэрая, ніжняга — бялёсая. Вушы адносна вялікія (14-18 мм); яны могуць стульвацца ў трубачку і разгортвацца, як веер.

## Распаўсюджанне 
Selevinia betpakdalaensis — эндэмік Казахстана. Жыве ў палынова-салянкавых пустынях  і  ад 50° паўночнай шыраты і да мяжы на поўдні. Усюды рэдкая. Частка паўтаральных знаходак віду звязана з зараснікамі рэліктавай расліны — , эндэміка Сярэдняй Азіі.

## Спосаб жыцця 
Selevinia betpakdalaensis добра лазіць па галінках кустоў. Актыўная ў прыцемках. У вывадку да 8 дзіцянятаў. Лінька вельмі своеасаблівая. Па назіраннях, яна адбываецца шляхам адслойвання кавалачкаў  разам з валасамі, якія на іх трымаюцца. Пад адпластаваным эпідэрмісам да гэтага часу ўжо з’яўляецца густая шчотка новых валасоў. Зімой упадае ў спячку.

## Харчаванне 
Аснову рацыёну складаюць насякомыя, у асноўным саранчовыя. Палююць таксама на павукападобных (тарантулы). Можа доўга абыходзіцца без пітной вады, задавальняючыся той вільгаццю, якая змяшчаецца ў здабычы. Палюе ў прыцемках.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* *Белослюдов Б. А., Бажанов В. С.* 1938. Новый род и вид грызуна из Центрального Казахстана (СССР). // Ученые записки Казахстанского университета, Том 1, Вып. 1, с. 81-86.
* '''' Редкие и исчезающие животные — М.: Лесная промышленность, 1987.

## Спасылкі 
* Селевиния. Красная Книга Казахстана
* Боялычная соня 
* Селевиния в Сибирском Зоологическом Музее

Катэгорыя:Таксоны жывёл, названыя ў гонар людзей
Катэгорыя:Соневыя