open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Восіп Вікенцьевіч Турчыновіч

**Восіп Вікенцьевіч Турчыновіч** або **Іосіф Цэзар Турчыновіч** (верасень 1824 — пасля 1860-х) — вучоны–гісторык, правазнавец,

Паходзіў са збяднелага старажытнага шляхецкага роду Магілёўскай губерні. Звестак пра ранняе жыццё Турчыновіча няма. У 1858 годзе як тытулярны саветнік служыў перакладчыкам магілёўскага дваранскага сходу. На пачатку 1860-х гадоў служыў суддзёй Ніжняудзінскага акруговага суда ў Іркуцкай губерні. Далейшы лёс невядомы.

На думку Уладзіміра Пічэты, Іосіф Турчыновіч належаў да сталічнай школы гісторыкаў-юрыстаў.

Аўтар навуковых прац у галіне гісторыі права, шмат увагі надаваў асвятленню палітычных падзей. Сярод навуковых прац Турчыновіча «О поземельной собственности и наследстве в Древней Руси» (1853) і «История сельского хозяйства России от времен исторических до 1850 года» (1854) — абедзве кнігі заўважаны, рэцэнзіі друкаваліся ў «Современнике», «Отечественных записках» і іншых, «Обозрение истории Белоруссии с древнейшых времен» (1857).

«Обозрение истории Белоруссии с древнейшых времен» складалася з дзесяці частак і адлюстроўвала падзеі на тэрыторыі Беларусі да падзелаў Рэчы Паспалітай і да далучэння да Расійскай імперыі. Таксама была заўважана навуковымі коламі, цытавалася, падштурхнула да даследаванняў у галіне беларускай гістарыяграфіі. На думку Ігара Марзалюка, гэта праца Турчыновіча заклала падмурак гісторыі Беларусі.

## Творы 
* Обозрение истории Белоруссии с древнейших времен (1857).

## Літаратура 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Археографы
Катэгорыя:Гісторыкі Беларусі
Катэгорыя:Гісторыкі Расійскай імперыі
Царква ў гонар абраза Божай Маці «Адшуканне загінулых» (Мінск)

**Царква ў гонар абраза Божай Маці «Адшуканне загінулых»** — мураваны праваслаўны храм у горадзе Мінску. Знаходзіцца на вул. Карастаянавай, у парку «Дружбы народаў».

## Гісторыя 
Пабудавана ў 1995—1998 гадах з цэглы паводле праекта архітэктара М. М. Дзятко. Ініцыятарам стварэння мемарыяльнага храма выступілі Мінская праваслаўная епархія і рэспубліканская асацыяцыя работнікаў праваахоўных органаў «Шчыт Чарнобыля». З благаславення ўладыкі Філарэта храму-помніку нададзены статус дзеючай капліцы. Прыпісана да хрысцільнай царквы ў імя прападобнай Еўфрасінні, ігуменні Полацкай.

## Архітэктура 
Архітэктура манумента заснована на стылізацыі форм старажытнарускага царкоўнага дойлідства, яго маскоўскай галіны XV — XVII ст. Вырашана цэнтрычным 8-гранным вежападобным аб’ёмам, у завяршэнні якога пірамідальны каскад какошнікаў і цыбулепадобны купал на круглым барабане. Грані аб’ёму завершаны кілепадобнымі закамарамі, прарэзаны вузкімі арачнымі аконнымі праёмамі. Па 4 баках далучаны накрытыя бочкавымі дахамі і завершаныя кілепадобнымі закамарамі нізкія прамавугольныя аб’ёмы прытвора, бакавых прыдзелаў, апсіды. Тры ўваходы вырашаны арачнымі праёмамі ў перспектыўных кілепадобных парталах. У асобным памяшканні створаны мемарыяльны музей чарнобыльскай трагедыі.

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Мінска
Катэгорыя:Храмы Мінскай епархіі
Катэгорыя:1998 год у Мінску
Катэгорыя:Вуліца Лілі Карастаянавай (Мінск)
Катэгорыя:Арлоўская вуліца (Мінск)
Гуга Моль

**Гуга Моль** (;  — ) — нямецкі батанік, адзін з заснавальнікаў цыталогіі раслін. Замежны член Шведскай каралеўскай акадэміі навук (1850), замежны член-карэспандэнт Пецярбургскай акадэміі навук (1854), замежны член Лонданскага каралеўскага таварыства (1868).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў горадзе . У 1828 годзе скончыў Цюбінгенскі ўніверсітэт, атрымаў ступень доктара медыцынскіх навук і працаваў у Мюнхенскім універсітэце. З 1832 года на пасадзе прафесара ў Бернскім універсітэце, з 1835 года і да канца жыцця прафесара батанікі ў Цюбінгене.

## Навуковая дзейнасць 
Гуга Молю належаць навуковыя працы па анатоміі і цыталогіі раслін. Ён апісаў працэс утварэння і будову вусцейка і эпідэрмісу, дзялення клетак, будову многіх органаў раслін. Таксама даказаў клетачнае паходжанне сасудаў раслін і ўвёў ва ўжытак паняцце пратаплазмы.

## Літаратура 
*  — С. 515.
*  
*  

## Спасылкі 
* Профіль на сайце Расійскай акадэміі навук

Катэгорыя:Дактары медыцынскіх навук
Катэгорыя:Члены-карэспандэнты Санкт-Пецярбургскай акадэміі навук
Катэгорыя:Батанікі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Выкладчыкі Бернскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Батанікі Германіі
Сафі Вільмес

**Сафі Вільмес** (; нар. , Іксель) — бельгійская дзяржаўная і палітычная дзяячка, прадстаўніца французскай супольнасці, сябра партыі «Рэфарматарскі рух», прэм’ер-міністр Бельгіі з 27 кастрычніка 2019 да 1 кастрычніка 2020 года (першая жанчына на гэтай пасадзе ў гісторыі Бельгіі).

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Бельгіі
Вячаслаў Аляксандравіч Нікіфараў

**Вячаслаў Аляксандравіч Нікіфараў** (нар. , с. Вясёлае, Адлерскі раён, Краснадарскі край) — беларускі і расійскі акцёр кіно і тэлебачання, кінарэжысёр, сцэнарыст, педагог. Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларускай ССР (1981). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1986). Лаўрэат прэміі Ленінскага камсамола Беларускай ССР (1978).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 13 жніўня 1942 года ў сяле Вясёлае, Адлерскі раён, Краснадарскі край, РСФСР.

У 1957—1959 гадах вучыўся ў вячэрняй тэатральна-драматычнай студыі пры Рэспубліканскім рускім тэатры ва Улан-Удэ. У 1969 годзе скончыў рэжысёрскі факультэт УДІК (майстэрня Л. Куляшова і А. Хахловай).

У 1959—1963 гады — акцёр тэатраў у Абакане і Разані. У кіно — з 1968 года.

У 1986—1994 гады — першы сакратар Праўлення, старшыня, сустаршыня Беларускага саюза кінематаграфістаў.

## Узнагароды і званні 
* Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларускай ССР (1981)
* Прэмія Ленінскага камсамола Беларускай ССР (1978)
* Дзяржаўная прэмія СССР (1986, за фільм «Бацькі і дзеці»)
* Прыз ЦК УЛКСМ «Пунсовы гваздзік» (Масква, СССР) (1973) за фільм «Зімародак»
* VII Усесаюзны кінафестываль (Баку, СССР) (1974) — Дыплом за фільм «Хлеб пахне порахам»
* II Усесаюзны конкурс кінастужак «Карчагінцы 70-х» (Масква, СССР) (1977) — Прэмія за фільм «Сын старшыні»

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Акцёры СССР
Катэгорыя:Акцёры Беларусі
Катэгорыя:Кінарэжысёры СССР
Катэгорыя:Кінарэжысёры Беларусі
Катэгорыя:Кінарэжысёры XX стагоддзя
Катэгорыя:Сцэнарысты СССР
Катэгорыя:Сцэнарысты Беларусі
Катэгорыя:Сцэнарысты XX стагоддзя
Катэгорыя:Постаці Беларусьфільма
Мній

**Мній** (*Mnium*) — род брыевых імхоў сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Аднадомныя і двухдомныя лістасцябловыя расліны даўжынёй 2—7 см. Утвараюць рыхлыя ці шчыльныя дзярнінкі светла-зялёнага або цёмна-зялёнага колеру. Сцёблы прамыя, са стэрыльнымі парасткамі. Лісце падоўжана-эліптычнай або падоўжана-ланцэтнай формы, завостранае. Спарагоны адзінкавыя, зрэдку па 2. Каробачка гарызантальная або паніклая.

## Распаўсюджанне 
Род налічвае 106 відаў, пашыраных ва ўмераных зонах і горных раёнах Паўночнага паўшар’я. На тэрыторыі Беларусі сустракаюцца:
* 
* 
* 
* 

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Mnium  // The Plant List
* 
* 

Катэгорыя:Брыевыя імхі
Сезар (прэмія, 2019)

**44-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар»** адбылася 22 лютага 2019 года ў Парыжы.

Найлепшым фільмам і пераможцай яшчэ ў трох намінацыях прызнана карціна «», яшчэ чатыры ўзнагароды адышлі фільму Жака Адзіяра «».

## Пераможцы 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 44-я прэмія «Сезар»  на сайце Акадэміі мастацтваў і тэхналогій кінематографа
* 44-я прэмія «Сезар»  на сайце «*AlloCiné*»
* 44-я прэмія «Сезар»  на сайце «*Internet Movie Database*»

Катэгорыя:Кінапрэмія «Сезар»
Катэгорыя:Кінапрэміі 2019 года
Катэгорыя:2019 год у Францыі
Катэгорыя:Люты 2019 года
Катэгорыя:Падзеі 22 лютага
Катэгорыя:Падзеі ў Парыжы
Высокамазавецкі павет

**Высокамазавецкі павет** () — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Падляскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Высоке Мазавецке. Займае плошчу 1288,91 км². Насельніцтва павета складае 57 997 чалавек (на 30 чэрвеня 2016 года).

## Адміністрацыйны падзел 
* гарады: Высоке Мазавецке, Цехановец, Чыжаў, Шэпятова
* гарадскія гміны: Высоке Мазавецке
* вяскова-гарадскія гміны: Цехановец, Чыжаў, Шэпятова
* вясковыя гміны: Высоке Мазавецке, Кабылін Бажымы, Клюкова, Кулешы Касцельнэ, Новэ Пякуты, Саколы

## Спасылкі
Сувальскі павет

**Сувальскі павет** () — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Падляскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Сувалкі (не ўваходзіць у склад павета). Займае плошчу 1307,31 км². Насельніцтва павета складае 36 628 чалавек (на 2018 год).

## Адміністрацыйны падзел 
* вясковыя гміны: Бакалажэва, Віжайны, Елянева, Пшэрасль, Рачкі, Рутка-Тартак, Сувалкі, Філіпаў, Шыплішкі

## Спасылкі 

Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1999 годзе
Семятыцкі павет

**Семятыцкі павет** () — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Падляскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Семятычы. Займае плошчу 1459,58 км². Насельніцтва павета складае 45 817 чалавек (на 30 чэрвеня 2016 года).

## Адміністрацыйны падзел 
* гарады: Драгічын, Семятычы
* гарадскія гміны: Семятычы
* вяскова-гарадскія гміны: Драгічын
* вясковыя гміны: Гродзіск, Дзядкавіцы, Мельнік, Міляйчыцы, Нужац-Стацыя, Пэрляева, Семятычы

## Вядомыя асобы 
* Іосіф Уладзіміравіч Верамеевіч (нар. 1927) — беларускі грамадскі і гаспадарчы дзеяч.

## Спасылкі
Царква Уваскрасення Хрыстова (Мінск)

**Царква Уваскрасення Хрыстова** — мураваны праваслаўны храм у горадзе Мінску. Знаходзіцца на вул. Гамарніка.

## Гісторыя 
Пабудава з цэглы на месцы масавых пахаванняў ахвяр палітычных рэпрэсій 1930-х гадоў. У 1998 годзе закладны камень асвячоны экзархам Мінскім і Слуцкім Філарэтам. 4 мая 2008 года мітрапаліт Мінскі і Слуцкі Філарэт асвяціў храм.

Архітэктар царквы В. І. Раманенка.

## Архітэктура 
Архітэктура храма вырашана ў стылізаваных формах старажытнарускага царкоўнага дойлідства. У аснове кампазіцыі кубападобны аб’ём, завершаны 5-купаллем на цыліндрычных барабанах. Прытвор вырашаны 3 прасламі з закамарным завяршэннем. Бакавыя фасады вылучаны арачнымі рызалітамі. Пласкасныя фасады прарэзаны высокімі арачнымі аконнымі праёмамі. Ніжні крыптавы храм у імя святога праведнага Іаана Кармянскага. Капліца ў гонар Спаса Нерукатворнага.

## Літаратура 
* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

## Спасылкі 
* 
* Храм (царква) Уваскрасення Хрыстова
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Мінска
Катэгорыя:Храмы Мінскай епархіі
Катэгорыя:2008 год у Мінску
Катэгорыя:Вуліца Гамарніка (Мінск)
Надзея Кандрусевіч-Шыдлоўская

**Надзея Кандрусевіч-Шыдлоўская** — беларуская перакладчыца і выдавец.

Бацькі — супрацоўнікі краязнаўчага музея ў Браславе. Вучылася ў браслаўскай гімназіі. Скончыла МДЛУ, асноўнымі мовамі былі англійская і італьянская, шведская абрана дадатковай, бо здавалася экзатычнай.

Спачатку перакладала для сябе апавяданні з англійскай і італьянскай, у т.л. Рэя Брэдберы.

Катэгорыя:Перакладчыкі са шведскай мовы
Катэгорыя:Перакладчыкі на беларускую мову
Катэгорыя:Перакладчыкі з англійскай мовы
7-е Мінскае гарадское благачынне

**7-е Мінскае гарадское благачынне**, **7-я Мінская гарадская благачынная акруга** — акруга ў Мінскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы.

## Храмы і прыходы 
# Царква ў гонар вялебных Опцінскіх старцаў (Мінск)
# Царква ў гонар абраза Божай Маці «Усецарыца» (Мінск)
# Царква ў гонар Святой Вялікапакутніцы Анастасіі Вызваліцельніцы (Мінск)
# Царква Праабражэння Гасподняга (Мінск)
# Хрысцільна-вянчальны храм у гонар мучаніка немаўляці Гаўрыіла Беластоцкага (Мінск)
# Хрысцільны храм прыхода прападобнага Сергія Раданежскага (Мінск)
# Храм у гонар іконы Божай Маці «Дзяржаўная» (Мінск)

## Благачынныя настаяцелі 
Протаіерэй Аляксандр Шырытон.

## Спасылкі 
* 7-е Мінскае гарадское благачынне  на pravminsk.by

 

Катэгорыя:Рэлігія ў Мінску
Катэгорыя:Благачынныя акругі Мінскай епархіі
Аляксандр Лукіч Птушко

**Аляксандр Лукіч Птушко** (; ) — савецкі кінарэжысёр, кінааператар, мастак-мультыплікатар, сцэнарыст, педагог. Народны артыст СССР (1969). Лаўрэат Сталінскай прэміі першай ступені (1947).

## Фільмаграфія 
* «Садко» (1952)
* «Пунсовыя ветразі» (1961)

Катэгорыя:Кінарэжысёры Расіі
Катэгорыя:Кінарэжысёры СССР
Катэгорыя:Рэжысёры дзіцячага кіно
Катэгорыя:Мультыплікатары СССР
Катэгорыя:Мастакі-мультыплікатары
Катэгорыя:Сцэнарысты СССР
Катэгорыя:Сцэнарысты XX стагоддзя
Сезар (прэмія, 2017)

**42-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар»** адбылася 24 лютага 2017 года ў Парыжы.

Найлепшым фільмам і пераможцай у двух намінацыях прызнана карціна «». Найбольшую колькасць узнагарод — па тры — атрымалі фільмы «» і «». Лідарамі па колькасці намінацый сталі карціны «» і «Франц» — у абедзвюх па 11 намінацый.

## Пераможцы 
## Зноскі 
## Спасылкі 
* 42-я прэмія «Сезар»  на сайце Акадэміі мастацтваў і тэхналогій кінематографа
* 42-я прэмія «Сезар»  на сайце «*AlloCiné*»
* 42-я прэмія «Сезар»  на сайце «*Internet Movie Database*»

Катэгорыя:Кінапрэмія «Сезар»
Катэгорыя:Кінапрэміі 2017 года
Катэгорыя:2017 год у Францыі
Катэгорыя:Люты 2017 года
Катэгорыя:Падзеі 24 лютага
Катэгорыя:Падзеі ў Парыжы
Кальнэнскі павет

**Кальнэнскі павет** () — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Падляскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Кольна. Займае плошчу 939,73 км². Насельніцтва павета складае 39 068 чалавек (на 30 чэрвеня 2016 года).

## Адміністрацыйны падзел 
* гарады: Кольна, Ставіскі
* гарадскія гміны: Кольна
* вяскова-гарадскія гміны: Ставіскі
* вясковыя гміны: Грабова, Кольна, Малы Плоцк, Турасль

## Спасылкі
Ламжынскі павет

**Ламжынскі павет** () — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Падляскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Ломжа (не ўваходзіць у склад павета). Займае плошчу 1353,93 км². Насельніцтва павета складае 51 363 чалавек (на 30 чэрвеня 2016 года).

## Адміністрацыйны падзел 
* гарады: Новагрод, Ядвабнэ
* вяскова-гарадскія гміны: Новагрод, Ядвабнэ
* вясковыя гміны: Візна, Збуйна, Ломжа, Мясткова, Пшытулы, Пянтніца, Снядова

## Спасылкі
Спаса-Ушэсцеўская царква (Вялікі Рожан)

**Спаса-Ушэсцеўская царква** — драўляны праваслаўны храм у в. Вялікі Рожан Салігорскага раёна Мінскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Садовая.

## Гісторыя 
Пабудавана ў 1985—1988 гады з дрэва на месцы храма, збудаванага ў 1845 годзе на сродкі князя Вітгенштэйна. Перад храмам пастаўлена 2-ярусная зрубна-каркасная званіца. Пробашчам з’яўляецца іерэй Віктар Сцяпанавіч Варашкевіч.

## Архітэктура 
Вырашана ў традыцыях народнага храмабудаўніцтва XIX ст. Падоўжаны ў плане прамавугольны зруб завершаны 4-гранным ярусам з цыбулепадобным купалам на 8-гранным барабане. З усходняга боку далучана прамавугольная з бакавымі рызніцамі апсіда, завершаная макаўкай, з заходняга — прамавугольны прытвор, 2-схільны дах якога таксама завершаны макаўкай. Фасады прарэзаны арачнымі і квадратнымі аконнымі праёмамі. Уваход аформлены слуповым ганкам пад 2-схільным пакрыццём.

## Літаратура 
* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Салігорскага раёна
Катэгорыя:Вялікі Рожан
Катэгорыя:Храмы Слуцкай епархіі
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Катэгорыя:1988 год у Беларусі
Сезар (прэмія, 2018)

**43-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар»** адбылася 2 сакавіка 2018 года ў Парыжы.

Найлепшым фільмам і пераможцай яшчэ ў пяці намінацыях прызнана карціна «». Лідарамі па колькасці намінацый сталі карціны «» і «» — у абедзвюх па 13 намінацый.

## Пераможцы 
## Зноскі 
## Спасылкі 
* 43-я прэмія «Сезар»  на сайце Акадэміі мастацтваў і тэхналогій кінематографа
* 43-я прэмія «Сезар»  на сайце «*AlloCiné*»
* 43-я прэмія «Сезар»  на сайце «*Internet Movie Database*»

Катэгорыя:Кінапрэмія «Сезар»
Катэгорыя:Кінапрэміі 2018 года
Катэгорыя:2018 год у Францыі
Катэгорыя:Сакавік 2018 года
Катэгорыя:Падзеі 2 сакавіка
Катэгорыя:Падзеі ў Парыжы
Шэпятова

**Шэпятова**, часам **Шапятова** () — горад у Польшчы ў Высокамазавецкім павеце Падляскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Шэпятова. 

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка горада
Валерый Паўлавіч Рыбараў

**Валерый Паўлавіч Рыбараў** () — беларускі кінарэжысёр і сцэнарыст, аўтар мастацкіх і дакументальных фільмаў. Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларускай ССР (1990).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 26 чэрвеня 1938 года ў Саратаве.

З 1959 года працаваў на кінастудыі «Беларусьфільм», спачатку — асістэнтам рэжысёра, затым — рэжысёрам. У 1976 годзе скончыў рэжысёрскае аддзяленне ЛДІТМіК (майстэрня В. Карпава).

Памёр 25 чэрвеня 2025 года ў Мінску.

## Творчасць 
Своеасаблівым этапным фільмам у творчым лёсе кінематаграфіста стаў дакументальны фільм «Тонежскія бабы» (1977). Фільм прысвечаны лёсу трох жыхарак вёскі і ўнікальнаму абраду сустрэчы вясны ў вёсцы Тонеж Лельчыцкага раёна Гомельскай вобласці.

Мастацкія фільмы «Жывы зрэз» (1978), «Чужая бацькаўшчына» (1982) і «Сведка» (1985) сталі класікай не толькі беларускага кінематографа, але і на роўных з фільмамі Аляксея Германа і Альгімантаса Пуйпы пазначылі цэлы накірунак у савецкім кінамастацтве. Гэты накірунак называлі звышрэалізм або гіперрэалізм — асаблівая ўвага да рэалій часу, узвядзенне ў ранг мастацкай значнасці самых, здавалася б, менш важных дэталяў.

Ніводная беларуская карціна не мела такой шматаблічнай аўдыторыі, як у фільма «Мяне завуць Арлекіна» (1988). Гэты фільм увайшоў у гісторыю беларускага кіно як самы касавы. Гэта моладзевая сацыяльна-псіхалагічная драма паводле п’есы Юрыя Шчыкачыхіна «Пастка № 46, рост другі». Аўтары фільма аднымі з першых у савецкім кіно дакрануліся да праблем моладзі сярэдзіны 1980-х гадоў. За першыя 15 месяцаў дэманстрацыі стужкі ў кінатэатрах СССР яе паглядзела 41,9 мільёна чалавек.

У 1992 годзе арганізаваў студыю «АРД фільм» пры Саюзе кінематаграфістаў Рэспублікі Беларусь. У 1990-я гады спрабаваў здымаць кіно. Ніводная з задумак гэтага дзесяцігоддзя не была ажыццёўлена. Планаваліся фільмы: «Апазнанне», «Сувязны», «Вясёлы салдат», «Нячысты». Галоўнай стратай лічыцца фільм «Голас крыві брата твайго», па аднайменным рамане Вячаслава Адамчыка, які ўжо быў запушчаны ў вытворчасць, фільм павінен быў стаць працягам «Чужая бацькаўшчына». Кінастудыя «Беларусьфільм» не выканала свае абавязацельствы і сарвала здымкі.

У 2002 годзе выйшаў сумесны беларуска-расійскі фільм Валерыя Рыбарава «Прыкаваны». Псіхалагічная драма пра лёс былога афіцэра-афганца, які страціў самога сябе ў чужых яму «перабудоўных» рэаліях.

## Узнагароды 
* Прэмія імя Ю. Тарыча (1987),
* Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларускай ССР (1990),
* Прэмія Ленінскага камсамола Беларусі (1990).

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Сцэнарысты СССР
Катэгорыя:Сцэнарысты Беларусі
Катэгорыя:Кінарэжысёры СССР
Катэгорыя:Кінарэжысёры Беларусі
Катэгорыя:Постаці Беларусьфільма
Сяргей Мікалаевіч Філіпаў

**Сяргей Мікалаевіч Філіпаў** () — савецкі і расійскі камедыйны акцёр тэатра і кіно. Народны артыст РСФСР (1974).
## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сям'і рабочага класа. Скончыў Ленінградскі эстрадны цыркавы каледж (1933). Выступаў на сцэне Ленінградскага тэатра камедыі (1935-1965).

## Фільмаграфія 
* Прывітанне, Масква! (1945) — *Сямён Сямёнавіч*, баяніст Брыкін
* «Карнавальная ноч» (1956) — *Некадзілаў*, лектар
* «12 крэслаў» (1971) — Іпаліт Мацвеевіч (ён жа Кіса) Вараб’янінаў
6-е Мінскае гарадское благачынне

**6-е Мінскае гарадское благачынне**, **6-я Мінская гарадская благачынная акруга** — акруга ў Мінскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы.

## Храмы і прыходы 
# Царква Святога Апостала Андрэя Першазванага
# Царква ў імя святой роўнаапостальнай княгіні Вольгі (Мінск)
# Храм Богаяўлення (Мінск)
# Свята-Кірыла-Мяфодзіяўская царква (Мінск)
# Царква ў гонар Свяціцеля Мікалая (Мінск)
# Царква Святой Праведнай Сафіі Слуцкай (Мінск)
# Храм-капліца ў гонар свяціцеля Лукі архіепіскапа Сімферопальскага (Мінск)

## Благачынныя настаяцелі 
Протаіерэй Сергій Комлік.

## Спасылкі 
* 6-е Мінскае гарадское благачынне  на pravminsk.by

 

Катэгорыя:Рэлігія ў Мінску
Катэгорыя:Благачынныя акругі Мінскай епархіі
Георгій Міхайлавіч Віцын

**Георгій Міхайлавіч Віцын** (; ) — савецкі і расійскі камедыйны акцёр тэатра і кіно. Народны артыст СССР (1990).

## Біяграфічныя звесткі 
Вучыўся ў тэатральным вучылішчы пры 2-м Маскоўскім мастацкім акадэмічным тэатры (2-і МХАТ). У 1937—1969 гадах у тэатры імя М. М. Ярмолавай. З 1945 года здымаўся ў кіно.

## Творчасць 
Камедыйны, вострахарактарны акцёр. Здымаўся ў фільмах: «Старая, старая казка», «Цень», «Кампазітар Глінка», «Дванаццатая ноч», «Жаніцьба Бальзамінава», «Джэнтльмены ўдачы», «Сіняя птушка», «Рукі ўгору!», стварыў ролю-маску Баязліўца ў камедыях Л. Гайдая «Зусім сур’ёзна» (навела «Пёс Барбос і незвычайны крос»), «Самагоншчыкі», «Аперацыя «Ы» і іншыя прыгоды Шурыка», «Каўказская нявольніца». Агучваў музычныя казкі, у тым ліку «Здарэнне ў краіне Мульці-Пульці».

## Фільмаграфія 
* 1945 — Іван Грозны — апрычнік (няма ў тытрах)
* 1957 — «Дон Кіхот» — *Самон Караска, бакалаўр*
* 1958 — жаніх з таго свету — Пётр Пятровіч фікусаў
* 1961 — сабака Барбос і незвычайны крос — баязлівец
* 1961 — Самагоншчыкі — баязлівец
* 1962 — дзелавыя людзі — Сэм
* 1964 — Жаніцьба Бальзамінава — Бальзамінаў
* 1965 — Аперацыя " Ы " і іншыя прыгоды Шурыка — баязлівец
* 1966 — Каўказская палонніца, або Новыя прыгоды Шурыка — баязлівец
* 1971 — 12 крэслаў — Мечнік
* 1971 — Джэнтльмены поспеху — Хмыр
* 1973 — непапраўны хлус — Цюцюрын, цырульнік
* 1975 — не можа быць! — Бацька нявесты
* 1976 — 12 крэслаў — Безенчук
* 1977 — Гэтыя неверагодныя музыкі, ці новыя сны Шурыка — камео
* 1980 — за запалкамі — Тайво Кененен, кравец
* 1985 — небяспечна для жыцця — Сакалоў

### Агучванне 
* 1968 — Брыльянтавая рука — п’яніца ў падваротні (роля Л. Гайдая)

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Акцёры СССР
Катэгорыя:Акцёры Расіі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Санкт-Пецярбургу
Замброўскі павет

**Замброўскі павет** () — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Падляскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Замбраў. Займае плошчу 733,11 км². Насельніцтва павета складае 44 250 чалавек (на 30 чэрвеня 2016 года).

## Адміністрацыйны падзел 
* гарады: Замбраў
* гарадскія гміны: Замбраў
* вясковыя гміны: Замбраў, Калакі Касцельнэ, Руткі, Шумова

## Спасылкі
Царква Святога Апостала Андрэя Першазванага (Мінск)

**Царква Святога Апостала Андрэя Першазванага** — мураваны праваслаўны храм у горадзе Мінску. Пабудавана паводле праекта архітэктара Ю. Шпіта.

## Гісторыя 
У красавіку 2001 году мітрапаліт Мінскі і Слуцкі Філарэт багаславіў будаванне мураванага храма, якое распачалося ў жніўні 2001 году. 13 снежня 2009 году мітрапаліт Мінскі і Слуцкі Філарэт здзейсніў асвячэнне храма.

## Архітэктура 
Храм вырашаны ў стылізаваных формах старажытнарускага царкоўнага дойлідства. Цэнтрычны квадратны ў плане вертыкальна выцягнуты аб’ём завершаны цыліндрычным светлавым барабанам з шлемападобным купалам. Грані аб’ёму завершаны арачнымі закамарамі, па восях прарэзаны высокімі і вузкімі арачнымі аконнымі праёмамі. З імі кантрастуюць нізкія арачныя ўваходныя парталы на франтальным і бакавых фасадах. Архітэктурная выразнасць будынка дасягаецца аб’ёмнымі сродкамі, добра знойдзеннай прапарцыянальнасцю, лаканізмам пазбаўленых дэкору белакаменных плоскасцяў.

## Літаратура 
* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Мінска
Катэгорыя:Храмы Мінскай епархіі
Катэгорыя:2009 год у Мінску
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Юрыя Шпіта
Ота (Японія)

**Ота** — адмысловы горад у Японіі, які знаходзіцца ў прэфектуры Гуму. Плошча горада — 175,66 км², насельніцтва — 221 733 чалавекі (1 ліпеня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 1.262,29 чал./км². Размешчаны на востраве Хонсю, у прэфектуры Гуму, рэгіён Канто. З ім мяжуюць гарады Кіру, Ісэсакі, Мідоры, Асікага, Кумагая, Фукая і пасёлкі Оідзумі, Ора.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады прэфектуры Гуму
Катэгорыя:Адмысловыя гарады Японіі
Ісэсакі

**Ісэсакі** — адмысловы горад Японіі, размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы прэфектуры Гуму. Плошча горада — 139,33 км², насельніцтва — 211 190 чалавек (1 ліпеня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 1515,75 чал./км². Горад заснаваны 13 верасня 1940 года шляхам зліцця некалькіх населеных пунктаў.

Катэгорыя:Гарады прэфектуры Гуму
Катэгорыя:Адмысловыя гарады Японіі
Свята-Пакроўская царква (Мінск)

**Свята-Пакроўская царква** — мураваны праваслаўны храм у горадзе Мінску. Пабудавана паводле праекта архітэктараў М. Дзятко і А. Арцюхіна. Пры храме дзейнічаюць нядзельная школа, брацтва ў імя архістратыга Міхаіла.

## Гісторыя 
Паводле царкоўнага падання, на гэтым месцы, у маёнтку Крупцы, у 1612 годзе адбылося цудоўнае яўленне ў тутэйшай крыніцы абраза «Маці Божая», у сувязі з чым была пастаўлена аднайменная капліца. У 1856 годзе намаганнямі мінскага губернатара Ф. М. Шклярэвіча замест капліцы ўзведзена царква (зруйнавана ў 1936 годзе).

У 1997 годзе закладзены новы храм на месцы разбуранага.

У 2007 годзе мітрапалітам Мінскім і Слуцкім Філарэтам учынены чын асвячэння царквы.

## Архітэктура 
Храм набыў арыгінальную аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю, развітую па папярочнай планіровачнай восі. Цэнтрычны кубападобны аб’ём завершаны высотнай 3-яруснай 8-граннай вежай-званіцай з цыбулепадобным купалам. Па баках далучаны прамавугольныя са скошанымі франтальнымі гранямі ніжэйшыя крылы прыдзелаў, з тыльнага — паўкруглая апсіда. Грані цэнтральнага аб’ёму завершаны арачнымі закамарамі, крапаваны шырокімі аркамі, прарэзаны прамавугольнымі на 1-м і арачнымі на 2-м ярусах аконнымі праёмамі.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Мінска
Катэгорыя:Храмы Мінскай епархіі
Катэгорыя:2007 год у Мінску
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мікалая Дзятко
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Аляксандра Арцюхіна
Рычы Блэкмар

**Рычард Х’ю «Рычы» Блэкмар** (; ) — брытанскі гітарыст і аўтар песень. Блэкмар быў адным з заснавальнікаў хард-рок гурта Deep Purple. Пасля сыходу з «Deep Purple» ў 1975 годзе заснаваў гурт «Rainbow». З 1997 года Блэкмар грае ў фолк-рок праекце «Blackmore’s Night», які ён сфармаваў са сваёй жонкай Кэндыс Найт.

Блэкмар — адзін з самых значных і ўплывовых гітарыстаў XX стагоддзя.

## Зноскі
Катэгорыя:Deep Purple
Катэгорыя:Рок-музыканты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Гітарысты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Гітарысты паводле алфавіта
Павітуха (род раслін)

**Павіту́ха** (*Cuscuta*) — род кветкавых раслін сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Аднагадовыя травяністыя паразітычныя расліны без каранёў і лісця. Сцябло павойнае, ніткападобнае, бясколернае ці аранжавага, жоўтага, ружаватага, чырванаватага колеру. У сцябле раслін адсутнічае хларафіл. Лісце рэдукавана ў лускавінкі. Павітуха абвівае расліну-гаспадара і ўкараняецца ў яе прысоскамі (гаўсторыямі), жывіцца яе сокам. Кветкі дробныя (2—7 мм), белага, ружаватага колеру, сабраныя ў клубочкі, парасонікі або гронкі. Плод — каробачка.

## Распаўсюджанне і экалогія 
На тэрыторыі Беларусі сустракаюцца , , ). Усе віды ядавітыя.

Некаторыя з відаў:
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Літаратура 
* 
* 
*  

## Спасылкі 
* 
* *Cuscuta* L. // Germplasm Resources Information Network (GRIN-Taxonomy)
* Cuscuta  // The Plant List
* Повилика // Праект «Архив природы России»  
* 

Катэгорыя:Бярозкавыя
Катэгорыя:Флора Еўразіі
Катэгорыя:Расліны-паразіты
Катэгорыя:Ядавітыя расліны
Катэгорыя:Пустазелле
Косак

**Косак** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Войцех Косак — польскі мастак
* Сімона Косак — польская біёлаг і эколаг
* Юліуш Косак — польскі мастак
Аполе Любэльске

**Аполе Любэльске** () — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Апольскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Аполе Любэльске. Займае плошчу 15,12 км². Насельніцтва 8 тыс. чалавек (2018).

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка горада
Краснік

**Краснік** () — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Красніцкага павета Люблінскага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Краснік. Займае плошчу 25,52 км². Насельніцтва 35 тыс. чалавек (на 2018).

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка горада
1-е Мінскае гарадское благачынне

**1-е Мінскае гарадское благачынне**, **1-я Мінская гарадская благачынная акруга** — акруга ў Мінскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы.

## Храмы і прыходы 
# Сабор Святых апосталаў Пятра і Паўла (Мінск)
# Кафедральны сабор Сашэсця Святога Духа (Мінск)
# Свята-Іаана-Багаслоўская царква (Мінск)
# Царква Святога Кірылы Тураўскага. Дамавы храм, (Мінск)
# Царква ў гонар святога праведнага Іаана Рыльскага (Мінск)
# Свята-Пакроўская царква (Мінск)
# Царква Святой Марыі Магдаліны (Мінск)
# Царква Сабора Беларускіх Святых. Дамавы храм, (Мінск)

## Благачынныя настаяцелі 
Протаіерэй Георгі Латушка.

## Спасылкі 
* 1-е Мінскае гарадское благачынне  на pravminsk.by

 

Катэгорыя:Рэлігія ў Мінску
Катэгорыя:Благачынныя акругі Мінскай епархіі
Deep Purple

**«Deep Purple»** (, МФА: ) — брытанскі рок-гурт, заснаваны ў 1968 годзе ў Хартфардзе, Англія, і які лічыцца адным з самых прыкметных і ўплывовых у хард-року 1970-х гадоў. Музычныя крытыкі лічаць «Deep Purple» аднымі з заснавальнікаў хард-рока і высока ацэньваюць іх уклад у яго развіццё. У 2020 годзе брытанскі часопіс «» уключыў гурт у спіс «50 найвялікшых рок-гуртоў усіх часоў». Музыкі «класічнага» складу «Deep Purple» (у прыватнасці, гітарыст Рычы Блэкмар, клавішнік Джон Лорд, бубнач ) лічацца крытыкамі інструменталістамі-.

## Дыскаграфія 
**Студыйныя альбомы**
**Shades of Deep Purple* (1968)
**The Book of Taliesyn* (1968)
**Deep Purple* (1969)
**Deep Purple in Rock* (1970)
**Fireball* (1971)
**Machine Head* (1972)
**Who Do We Think We Are* (1973)
**Burn* (1974)
**Stormbringer* (1974)
**Come Taste the Band* (1975)
**Perfect Strangers* (1984)
**The House of Blue Light* (1987)
**Slaves and Masters* (1990)
**The Battle Rages On...* (1993)
**Purpendicular* (1996)
**Abandon* (1998)
**Bananas* (2003)
**Rapture of the Deep* (2005)
**Now What?!* (2013)
**Infinite* (2017)
**Whoosh!* (2020)
**Turning to Crime* (2021)
**=1* (2024)

## Спасылкі 
Катэгорыя:Рок-гурты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Музычныя калектывы, якія з’явіліся ў 1968 годзе
Граеўскі павет

**Граеўскі павет** () — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Падляскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Граева. Займае плошчу 967,24 км². Насельніцтва павета складае 48 228 чалавек (на 30 чэрвеня 2016 года).

## Адміністрацыйны падзел 
* гарады: Граева, Райгруд, Шчучын
* гарадскія гміны: Граева
* вяскова-гарадскія гміны: Райгруд, Шчучын
* вясковыя гміны: Вонсаш, Граева, Радзілаў

## Спасылкі
Раса (значэнні)

**Раса**:
* Раса
* Раса (Італія)
* Раса (Эстонія)
* Раса (надвор’е)
Царква Святой Праведнай Сафіі Слуцкай (Мінск)

**Царква Святой Праведнай Сафіі Слуцкай** — мураваны праваслаўны храм у горадзе Мінску. Знаходзіцца на вул Казінца, 108. Пабудавана з цэглы паводле праекта архітэктара М. І. Лук’янчыка.

## Гісторыя 
У 1996 годзе ў Мінску была зарэгістравана праваслаўная грамада ў гонар святой. У 2000 годзе была створана апякунская рада, пачаўся збор сродкаў на будоўля храма. З 4 лістапада 2005 года набажэнства праходзілі ў ніжнім храме. Пасад у верхнім храме быў асвячоны ў 2009 годзе.

## Архітэктура 
Вырашана ў традыцыях старажытнарускага царкоўнага дойлідства. Крыжовы ў плане аб’ём малітоўнай залы завершаны 3-ярусным (васьмярык на 2 чацверыках) светлавым барабанам пад цыбулепадобным купалам; шатровыя дахі бакавых крылаў — макаўкамі. Да фасада далучаны прамавугольны прытвор з надбудаванай 4-граннай званіцай, шатровы дах якой завершаны макаўкай. Да 5-граннай апсіды далучаны ніжэйшыя 3-гранныя рызніцы. Фасады прарэзаны высока ўзнятымі арачнымі аконнымі праёмамі, крапаваны вуглавымі лапаткамі.

## Літаратура 
* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Мінска
Катэгорыя:Храмы Мінскай епархіі
Катэгорыя:2009 год у Мінску
Катэгорыя:Вуліца Казінца (Мінск)
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мікалая Лук’янчыка
Катэгорыя:Аб’екты, названыя ў гонар Соф’і Слуцкай
Сезар (прэмія, 2002)

**27-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар»** адбылася 2 сакавіка 2002 года ў Парыжы.

Найлепшым фільмам была прызнана карціна «Неверагодны лёс Амэлі Пулен». Гэты ж фільм стаў лідарам як па колькасці ўзнагарод — 4 узнагароды, так і па колькасці намінацый — 13 намінацый.

## Пераможцы 
## Зноскі 
## Спасылкі 
* 27-я прэмія «Сезар»  на сайце Акадэміі мастацтваў і тэхналогій кінематографа
* 27-я прэмія «Сезар»  на сайце «*AlloCiné*»
* 27-я прэмія «Сезар»  на сайце «*Internet Movie Database*»

Катэгорыя:Кінапрэмія «Сезар»
Катэгорыя:Кінапрэміі 2002 года
Катэгорыя:2002 год у Францыі
Катэгорыя:Сакавік 2002 года
Катэгорыя:Падзеі 2 сакавіка
Катэгорыя:Падзеі ў Парыжы
Алег Севяр’янавіч Мішараў

**Алег Севяр’янавіч Мі́шараў** (; ,  — , ) — вучоны ў галіне дзіцячай хірургіі, доктар медыцынскіх навук (1967), прафесар (1969), Заслужаны дзеяч навукі БССР (1980). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў горадзе Саратаў. Скончыў сярэднюю школу і ў 1940 годзе быў прызваны ў Чырвоную Армію. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У верасні 1941 года быў цяжка паранены, праходзіў лячэнне ў шпіталях, у час якога паступіў у Ташкенцкі медыцынскі інстытут і здаў экзамены за 1-ы курс. Пасля дэмабілізацыі з арміі ў 1943 годзе працягваў вучобу ў Саратаўскім медыцынскім інстытуце, які скончыў у 1947 годзе і ў 1947—1951 гг. праходзіў навучанне ў аспірантуры пры ім. У 1951 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Хирургическая анатомия солнечного сплетения». У 1951—1954 гг. працаваў асістэнтам кафедры агульнай хірургіі Саратаўскага медыцынскага інстытута. З 1954 года А. С. Мішараў у Беларускім інстытуце ўдасканалення ўрачоў. Займаў пасаду асістэнта кафедры хірургіі ў 1954—1961 гг., дацэнта кафедры грудной і дзіцячай хірургіі ў 1961—1967 гг., прафесара кафедры ў 1967—1969 гг. У 1967 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Ожоги на фоне лучевой болезни (экспериментальное исследование)».

## Літаратура 
* 
* Республика Беларусь : энциклопедия. [В 7 т.] Т. 5. — Минск, 2007.
* Мішараў Алег Севяр’янавіч // Памяць : Мінск : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі : [у 5 кн.]. — Мінск, 2007. — Кн. 5, ч. 2. — С. 502.
* Профессор Олег Северьянович Мишарев: (К 60-летию со дня рождения) //Вестн. хирургии. — 1983. — № 4,- С. 146.
* Мишарев Олег Северьянович: (К 70-летию со дня рождения) //Здравоохр. Беларуси. — 1992. — № 11. — С. 77.
* Мишарев Олег Северьянович //История хирургии Республики Беларусь: Метод, материалы. — Гродно, 1993.-С. 40.

## Спасылкі 
* Мишарев Олег Северьянович (07.04.1922—31.05.1996) // Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт
* *Аверин, В. И.* Галерея детских хирургов Беларуси. Олег Северьянович Мишарев  / В. И. Аверин, А. П. Шмаков, Т. В. Кузьменко // Актуальные вопросы детской хирургии: сборник материалов VII Республиканской научно-практической конференции с международным участием, посвященной 30-летию кафедры детской хирургии, Гродно, 24-25 сентября 2015 г. / Министерство здравоохранения Республики Беларусь, УО «Гродненский государственный медицинский университет»; [редкол.: В. И. Ковальчук (отв. ред.), А. В. Глуткин]. — Гродно, 2015. — C. 18—20.
* Мишарев, Олег Северьянович (доктор медицинских наук; 1922—1997) // Нацыянальная бібліятэка Беларусі
* Мишарев Олег Северьянович  // Сайт БелМАПА

Катэгорыя:Хірургі СССР
Катэгорыя:Хірургі Беларусі
Катэгорыя:Педыятры СССР
Катэгорыя:Педыятры Беларусі
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Пагранічнікі
Катэгорыя:Чырвонаармейцы
Катэгорыя:Загадчыкі кафедраў БДМУ
Вуліца Сурганава (Магілёў)

**Вуліца Сурга́нава** ()  — вуліца ў Магілёве, размешчаная ў паўночна-заходняй частцы горада. Галоўная вуліца жылых мікрараёнаў Мір-1 і Мір-2. Працягласць 1340 м, ад вуліцы Якубоўскага да вул. Ніжняя Карабанаўская.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Ленінскі раён (Магілёў)
Магілёў
Нікеліраванне

**Нікеліраванне** — нанясенне на паверхню металічных (часам і неметалічных) вырабаў слоя нікелю для аховы іх ад карозіі і ў дэкаратыўных мэтах (наданне паверхні бліскуча-серабрыстага колеру). Таўшчыня нікелевага пакрыцця ад дзясятых долей мікраметра да 20-30 мкм і больш. Робіцца пераважна электралітычным спосабам (гальванатэхніка), а таксама хімічным — аднаўленнем іонаў нікелю з яго солей. Каб паменшыць порыстасць пакрыцця, папярэдне робяць латуніраванне, мядненні або наносяць шматслойнае пакрыццё.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Металазнаўства
Кійко

**Кійко** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Арцём Сяргеевіч Кійко — беларускі футбаліст.
* Дзмітрый Мікалаевіч Кійко — беларускі дзяржаўны дзеяч.
* Рыгор Іванавіч Кійко — беларускі мастак, грамадскі дзеяч.
Царква ў гонар Святой Тройцы (Мінск)

**Царква ў гонар Святой Тройцы** — драўляны праваслаўны храм у горадзе Мінску. Знаходзіцца на вул. Каліноўскага, каля Усходніх могілак. Галоўны архітэктар праекта з’яўляецца А.Канцараў.

## Гісторыя 
4 чэрвеня 2001 года быў асвячоны падмурак. 26 верасня 2009 гады быў асвячоны храм архібіскупам Гомельскім і Жлобінскім Арыстархам.

## Архітэктура 
Вырашана ў формах драўлянага царкоўнага дойлідства Рускай Поўначы XVII ст. У аснове кампазіцыі цэнтральны кубападобны зруб, завершаны 8-гранным светлавым барабанам, накрытым высокім шатром з залачонай цыбулепадобнай галоўкай. Да фасада далучаны бабінец. Над якім узведзены 2 ярусная 4-слуповая званічка пад спічасным 8-гранным шатром з макаўкай. Пакрыццё шатроў нагадвае рыбную луску ці лемехі шатровых храмаў Рускай Поўначы. Цыбулепадобнай галоўкай завершаны 2-схільны дах над алтарнай часткай, да якой далучана прамавугольная апсіда з бочкавым пакрыццём. Прамавугольны прытвор і прыдзелы накрыты 2-яруснымі каскадамі бочкавых перакрыццяў. Архітэктурна-эстэтычны эфект узбагачаецца адкрытай канструкцыяй драўлянага зруба «з астаткам».

## Літаратура 
* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Мінска
Катэгорыя:Храмы Мінскай епархіі
Катэгорыя:2009 год у Мінску
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Маскоўскі драматычны тэатр імя М. М. Ярмолавай

**Маскоўскі драматычны тэатр імя Марыі Мікалаеўны Ярмолавай** (Тэатр-цэнтр імя Ярмолавай) — драматычны тэатр у Маскве, створаны ў 1925 годзе як перасоўны. З 1946 года размяшчаецца ў будынку былога пасажу Постнікава. Рэпертуар прадстаўлены як пастаноўкамі па творах сусветнай класікі, так і спектаклямі эксперыментальных жанраў.

## Архітэктура 
У 1830 годзе быў пабудаваны адзін з найбуйнейшых у той час асабнякоў на Цвярской вуліцы — Постнікаўскі пасаж. У 1897 годзе двухпавярховы будынак з мезанінам перабудавалі: першы паверх адвялі пад гандлёвы пасаж, а другі — пад гасцініцу. З 1931 па 1938 год у будынку размяшчаўся Дзяржаўны тэатр імя Усевалада Меерхольда. У 1946 годзе памяшканні заняў тэатр імя Ярмолавай.

Катэгорыя:Тэатры Масквы
Катэгорыя:З’явіліся ў 1925 годзе
Катэгорыя:1925 год у Маскве
Accept

**«Accept»** () — нямецкі рок-гурт, які грае ў стылі хэві-метал.

## Дыскаграфія 
; Студыйныя альбомы

* *Accept* (1979)
* ''I'm a Rebel* (1980)
* *Breaker* (1981)
* *Restless and Wild* (1982)
* *Balls to the Wall* (1983)
* *Metal Heart* (1985)
* *Russian Roulette* (1986)
* *Eat the Heat* (1989)
* *Objection Overruled* (1993)
* *Death Row* (1994)
* *Predator* (1996)
* *Blood of the Nations* (2010)
* *Stalingrad* (2012)
* *Blind Rage* (2014)
* *The Rise of Chaos* (2017)
* *Too Mean to Die* (2021)
* *Humanoid'' (2024)

## Спасылкі 
Катэгорыя:Рок-гурты Германіі
Катэгорыя:Музычныя калектывы, якія з’явіліся ў 1971 годзе
Аляксей Смірноў

**Аляксей Смірноў**:
* Аляксей Аляксеевіч Смірноў — партыйны дзеяч БССР.
* Аляксей Макаравіч Смірноў — савецкі акцёр
* Аляксей Мікалаевіч Смірноў — беларускі вучоны ў галіне інфарматыкі.
* Аляксей Сяргеевіч Смірноў — расійскі прадпрымальнік, віцэ-прэзідэнт «Лукойла».
Леў Канстанцінавіч Дураў

**Леў Канстанцінавіч Дураў** () — расійскі акцёр тэатра і кіно, тэатральны рэжысёр, педагог, публіцыст. Народны артыст СССР (1990).

## Біяграфія 
У 1954 годзе пасля заканчэння Школы-студыі МХАТ дырэктар Цэнтральнага дзіцячага тэатра (цяпер Расійскі акадэмічны маладзёжны тэатр) К. Я. Шах-Азізаў запрасіў яго ў сваю трупу. Ён пагадзіўся і ў верасні прыйшоў на першы ў сваім жыцці збор трупы, дзе сустрэўся з А. В. Эфрас, з якім у далейшым не раставаўся амаль 30 гадоў. У Цэнтральным дзіцячым тэатры прапрацаваў каля 10 гадоў. Калі А. В. Эфрас перайшоў у Тэатр імя Ленінскага камсамола, ён узяў з сабой некалькіх акцёраў, у тым ліку і Л. Дурава. У 1963—1967 гадах выступаў на сцэне Тэатра імя Ленінскага камсамола, калі ж у 1967 годзе, А. В. Эфрас быў адхілены ад кіраўніцтва тэатрам і пераведзены ў якасці чарговага рэжысёра ў Тэатр на Малой Броннай, яму дазволілі ўзяць з сабой 10 артыстаў, і Дураў сышоў разам з ім. Гэтаму тэатру, у якім пасля заканчэння ў 1978 годзе Вышэйшых рэжысёрскіх курсаў пры ГІТІСе Л. Дураў паспяхова спалучаў акцёрскую працу з рэжысёрскай, ён заставаўся верным да апошняга дня. У 2003—2006 гадах быў галоўным рэжысёрам Тэатра на Малой Броннай.

Граў і ў іншых тэатрах. Да апошніх дзён паралельна з працай у сваім тэатры ўдзельнічаў у спектаклях Тэатра «Школы сучаснай п’есы» у рэжысёра І. Л. Райхельгаўза.

У кіно пачаў здымацца ў 1954 годзе, пераважна, у эпізодах і сыграў за сваё жыццё больш за 290 роляў. Шмат працаваў на тэлебачанні, у тым ліку ўдзельнічаў у здымках тэлеперадачы «Маркіза».

У 1996 годзе як мастацкі кіраўнік выпусціў курс студэнтаў у Школе-студыі МХАТ.

У 1999 годзе выйшла кніга акцёра «Грэшныя запіскі», у 2008 яшчэ дзве кнігі: «Байкі са закуліссі» і «Байкі на біс».

## Фільмаграфія 
* 1964 — «Ка мне, Мухтар!»
* 1966 — «Іду шукаць» — *Аляксей Леанідавіч Івашоў, канструктар*
* 1967 — «Хрыстос прызямліўся ў Гародні» — *Юрась Братчык*
* 1987 — «Чалавек з бульвара Капуцынаў» — *Трунар-філосаф*
4-е Мінскае гарадское благачынне

**4-е Мінскае гарадское благачынне**, **4-я Мінская гарадская благачынная акруга** — акруга ў Мінскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы.

## Храмы і прыходы 
# Царква ў гонар Святой Тройцы (Мінск)
# Дом Міласэрнасці (Мінск)
# Царква Усіх Святых (Мінск)
# Храм Святой Жыццепачатнай Тройцы (Мінск)
# Храм у гонар Святога велікамучаніка і лекара Панцеляймона (Мінск)
# Царква прападобнамучаніка Афанасія Брэсцкага (Мінск)
# Царква святой пакутніцы Таціяны (Мінск)
# Царква Сабора Беларускіх Святых (Мінск)

## Благачынныя настаяцелі 
Протаіерэй Хвядор Поўны.

## Спасылкі 
* 4-е Мінскае гарадское благачынне  на pravminsk.by

 

Катэгорыя:Рэлігія ў Мінску
Катэгорыя:Благачынныя акругі Мінскай епархіі
Гаўрышыўка (Барскі раён)

**Гаўрышыўка** () — вёска ў Барскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Барскага раёна
Гаёвэ (Барскі раён)

**Гаёвэ** () — вёска ў Барскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Барскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1917 годзе
Дураў

**Дураў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Леў Канстанцінавіч Дураў — расійскі акцёр
* Павел Валер’евіч Дураў — расійскі прадпрымальнік
Дом Міласэрнасці (Мінск)

**Дом Міласэрнасці** — шматфункцыйны сацыяльны аб’ект у горадзе Мінску. Пры доме знаходзіцца дамавая царква ў імя святога праведнага Іова Шматпакутнага. Знаходзіцца на Старабарысаўскім тракце.

## Гісторыя 
26 чэрвеня 1993 года быў усталяваны закладны камень будучага будавання, а 19 траўня 2002 года адбылося асвячэнне Дом Міласэрнасці патрыярхам Алексіем II.

Увесь комплекс у плане вырашаны ў форме крыжа.

### Царква 
Пабудавана ў пачатку 20 ст. пры Доме міласэрднасці. Дамавая царква прызначана для абяздоленных людзей: старых, дзяцей-сірот і інвалідаў.

Храм з’яўляецца завяршальным элементам манументальнай Т-падобнай у плане кампазіцыі Дома міласэрднасці, выступае па цэнтры працяглага тыльнага фасада будынка. Кампактны прамавугольны ў плане аб’ём з акруглым галоўным фасадам, над якім узвышаецца цыбулепадобны купал. У архітэктуры будынка выкарыстаны стылізаваныя формы старажытнарускага царкоўнага дойлідства.

## Літаратура 
* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Мінска
Катэгорыя:Храмы Мінскай епархіі
Катэгорыя:2002 год у Мінску
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Льва Пагарэлава
Лот

**Лот**:
* Лот (адзінка вымярэння)
* Лот (дэпартамент)
* Лот (рака)
Уладзімір Паўлавіч Басаў

**Уладзімір Паўлавіч Басаў** () — савецкі акцёр, кінарэжысёр і сцэнарыст. Народны артыст СССР (1983).
## Біяграфія 
У 1947 годзе паступіў на рэжысёрскі факультэт УДІК у майстэрню Сяргея Юткевіча і Міхаіла Рома, скончыў у 1952 годзе.

У 1950—1952 гадах працаваў асістэнтам рэжысёра, а з 1952 — рэжысёрам кінастудыі «Масфільм». Першай рэжысёрскай працай стала экранізацыя спектакля Тэатра-студыі кінаакцёра «Нахлебнік» (1953) сумесна з Мсціславам Карчагіным і Барысам Ліфанавым.

У 1954 годзе зняў фільм «Школа мужнасці», дзе адну з роляў выканала яго першая жонка Роза Макагонава, з якой ён пазнаёміўся яшчэ ў інстытуце. Другі рэжысёр гэтага фільма, Мсціслаў Карчагін, загінуў у аўтакатастрофе, і Басаву прыйшлося завяршаць карціну самастойна. Па выніках пракату 1954 года фільм заняў дзясятае месца, а на кінафестывалі ў Карлавых Варах ён атрымаў прыз як лепшы выхаваўчы фільм. У гэтым фільме першыя свае ролі ў кіно сыгралі Леанід Харытонаў і Ралан Быкаў.

## Фільмаграфія 
* «Братушка» (1975) — *Іаган, нямецкі салдат*
* «Афоня» (1975)
* «Прыгоды Бураціна» (1975) — *Дурэмар*
* «Пра Чырвоную Шапачку» (1977) — *Худы Воўк*

Катэгорыя:Кінарэжысёры Расіі
Катэгорыя:Кінарэжысёры СССР
Янаў Любэльскі

**Янаў Любэльскі** () — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Яноўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Янаў Любэльскі. Займае плошчу 14,8 км². Насельніцтва 12 тыс. чалавек (на 2018).

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка горада
5-е Мінскае гарадское благачынне

**5-е Мінскае гарадское благачынне**, **5-я Мінская гарадская благачынная акруга** — акруга ў Мінскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы.

## Храмы і прыходы 
# Царква ў гонар абраза Божай Маці Мінскай (Мінск)
# Царква ў гонар абраза Божай Маці «Уладзімерскі» (Мінск)
# Свята-Мікольская царква (Мінск)
# Храм Дабравешчання Прасвятой Багародзіцы (Мінск)
# Царква ў гонар абраза Божай Маці «Неўпівальная Чаша» (Мінск)
# Царква ў гонар Раства Іаана Прадцечы (Мінск)
# Царква ў гонар Данскога абраза Маці Божай (Мінск)

## Благачынныя настаяцелі 
Протаіерэй Аляксандр Страха.

## Спасылкі 
* 5-е Мінскае гарадское благачынне  на pravminsk.by

 

Катэгорыя:Рэлігія ў Мінску
Катэгорыя:Благачынныя акругі Мінскай епархіі
Аляксандр Неўскі (фільм)

**«Аляксандр Неўскі»** () — савецкі мастацкі гістарычны фільм пра старажытнарускага князя, які атрымаў перамогу ў бітве з рыцарамі Лівонскага ордэна на Чудскім возеры 5 красавіка 1242 года. Адносіцца да плеяды класічных савецкіх гістарычных фільмаў 1930-х гадоў і лічыцца адной з лепшых работ Сяргея Эйзенштэйна. Музыку да фільму напісаў Сяргей Пракоф'еў.

Катэгорыя:Фільмы СССР
Катэгорыя:Фільмы студыі «Масфільм»
Катэгорыя:Фільмы СССР 1938 года
Аляксей Макаравіч Смірноў

**Аляксей Макаравіч Смірноў** () — савецкі акцёр тэатра і кіно. Заслужаны артыст РСФСР (1976). Член ВКП(б) са студзеня 1944 года. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.

Атрымаў шырокую вядомасць дзякуючы камедыйным ролям у кіно, найбольш вядомай з якіх стаў дармаед Федзя з фільма Леаніда Гайдая «Аперацыя «Ы» і іншыя прыгоды Шурыка» (1965). Пазней Смірноў быў «адкрыты» гледачу як таленавіты драматычны акцёр, перш за ўсё дзякуючы ролі механіка Макарыча ў фільме Леаніда Быкава «У бой ідуць адны „старыя“» (1973).

## Фільмаграфія 
* «Аперацыя «Ы» і іншыя прыгоды Шурыка» (1965) — *Федзя*
* «Хрыстос прызямліўся ў Гародні» (1967) — *Лявон Конаўка* — барадаты рыбак, ператвораны ў апостала Пятра
* У бой ідуць адны «старыя» (1973) — *механік Макарыч*

## Узнагароды 
* медаль «За адвагу» (1943);
* ордэн Чырвонай Зоркі (1944);
* медаль «За баявыя заслугі» (1944);
* ордэн Славы III ступені (1944);
* ордэн Славы II ступені (1945);
* Заслужаны артыст РСФСР (1976).

## Спасылкі 
* Алексей Смирнов // Культура. РФ 
* Алексей Смирнов // Кинопоиск 

Катэгорыя:Акцёры тэатра СССР
Катэгорыя:Разведчыкі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Члены КПСС
Катэгорыя:Члены Саюза кінематаграфістаў СССР
Катэгорыя:Кінаакцёры СССР
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Яраслаўскай вобласці