Прэфектура прэторыя

, якая паказвае дыяцэзіі і зоны, кантралюемыя тэтрархамі.]]

**Прэфектура прэторыя** (, па-грэчаску сустракаюцца назвы ) — найбуйнейшая адзінка адміністрацыйнага падзелу позняй Рымскай імперыі, вышэй размешчаных на сярэднім узроўні дыяцэзій і размешчаных на ніжнім узроўні правінцый. Прэфектуры прэторыя ўзніклі ў часы валадарання Канстанціна I (306-337) і прынялі сваю больш-менш канчатковую форму ў апошняй траціне IV стагоддзя і захоўваліся да VII стагоддзя, калі рэформы Іраклія паменшылі ўплыў прэфектур, а арабскія заваяванні прымусілі Усходнюю Рымскую імперыю перайсці на фемную сістэму. Аднак элементы адміністрацыйнага апарата прэфектур, паводле захаваных крыніц, захоўваліся ў Візантыі да першай паловы IX стагоддзя.

## Гісторыя 
Пасля смерці Канстанціна ў 337 годзе тры сыны, якія перажылі яго, падзялілі імперыю паміж сабой. Кожны з новых *аўгустаў* меў свайго ўласнага прэфекта, і гэты падзел стаў першай версіяй пастаяннага падзелу на прэфектуры прэторыя:
* Заходняя прэтарыянская прэфектура Галіі, якая ўключае дыяцэзіі
** Дыяцэзія Галія,
** Дыяцэзія Іспанія і
** Дыяцэзія Брытанія,
* цэнтральная прэтарыянская прэфектура Італіі, Ілірыі і Афрыкі, якая ўключае дыяцэзіі
** Дыяцэзія Італія,
** ,
** ,
**  і
** Дыяцэзія Македонія,
* усходняя прэтарыянская прэфектура Усходу, якая ўключае дыяцэзіі
** ,
** Дыяцэзія Азія,
** Дыяцэзія Понт,
** Дыяцэзія Усход і
** .

Са стварэннем асобнай прэтарыянскай прэфектуры Ілірыі з дыяцэзіямі Панонія, Дакія і Македонія ў 356—357 гадах, агульная карціна была завершана і ў гэтым выглядзе апісана напачатку V стагоддзя ў *Notitia dignitatum* («спіс пасад»). Адзінай буйной зменай было пераназванне дыяцэзіі Панонія ў *Дыяцэзію Ілірыя* і яе далучэнне да прэфектуры Італія ў 379 годзе.

На працягу V стагоддзя Заходняя імперыя сутыкнулася з уварваннем германскіх плямёнаў. Аднак прэфектура Італія была захавана новым каралеўствам Остготаў, якое ўсё яшчэ з'яўлялася *de jure* часткай імперыі, і остгоцкі кароль Тэадорых Вялікі нават аднавіў прэфектуру Галія на той невялікай частцы Галіі, якую ён заваяваў у 510-х гадах. Пасля адваявання паўночнай Афрыкі падчас Вандальскай вайны 533—534 гадоў, новыя правінцыі былі аб'яднаны імператарам Юстыніянам I у , якая пазней была ператворана ў Афрыканскі экзархат. Прэфектура Італіі была таксама адноўлена пасля Гоцкай вайны, а затым таксама ператворана ў экзархат. На ўсходзе прэфектуры працягвалі функцыянаваць да сярэдзіны VII стагоддзя, калі большасць усходніх правінцый было страчана падчас арабскіх заваяванняў, а Балканы былі заняты славянамі, што прывяло да стварэння фемнай сістэмы. У той жа час, аднак, рэформы Іраклія адабралі ў прэфекта падпарадкаваныя яму раней фінансавыя ўстановы, якія былі ператвораны ў незалежныя дэпартаменты, якімі кіравалі лагафеты. Последнее упоминание о префекте Востока встречается в законе 629 года. Аднак, паводле некаторых даследчыкаў, сляды гэтай сістэмы захаваліся да пачатку IX стагоддзя: Эрнст Штайн паказаў, што некаторыя аспекты прэфектуры Ілірыі захаваліся ў сістэме кіравання Фесалонікі, тады як Джон Халдан на падставе сігілаграфічных крыніц і згадванняў у візантыйскіх *Тактыконах*, зафіксаваў існаванне больш ранніх сістэм кіравання ў фемнай сістэме, з, верагодна, надхорнымі функцыя прэфекта ў Канстанцінопалі да 840-х гадоў.

## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* 
*  

## Спасылкі 
* Notitia dignitatum

*
Катэгорыя:Правінцыі Візантыйскай імперыі
Катэгорыя:Рымская імперыя