open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ара Шыраз

**Ара Шыраз** (), сапраўднае імя **Арамазд Аванесавіч Карапецян** (; 8 чэрвеня 1941 — 18 сакавіка 2014) — армянскі мастак-скульптар, Заслужаны мастак Армянскай ССР (1979), Народны мастак Рэспублікі Арменія (2010), Лаўрэат Прэзідэнцкай прэміі Рэспублікі Арменія. У веку 9 гадоў запісаўся ў кружок мастацкай самадзейнасці ў школе, выбраўшы скульптуру. Скончыў Ерэванскі дзяржаўны мастацка-тэатральны інстытут у 1966 годзе. Удзельнік шматлікіх выстаў юных мастакоў рэспубліканскага, усесаюзнага і міжнароднага ўзроўню. Член Саюза мастакоў Арменіі з 1968 года, арганізатар выстаў у Маскве, Ленінградзе і Тбілісі. Удзельнік фэсту армянскага мастацтва «Ад Урарту да сучаснасці» (Парыж, 1970). У 1977 годзе атрымаў званне Заслужанага мастака Арменіі, у 1979 годзе ганараваны Дзяржаўнай прэміі за барэльеф «Арлы» на даху гасцініцы «Двін» (Ерэван, 1978).

Шыраз быў вядомы як аўтар скульптурных партрэтаў (Вільяма Сараяна, Пабла Пікасо, Ерванда Качара, Аванеса Шыраза, Вруйра Галсцяна і шмат каго іншых), актыўна захапляўся персанажамі з армянскай міфалогіі, эпасаў і казак, а таксама выявамі дзеячаў мастацтва. Працы Шыраза выстаўлены ў Музеі сучаснага мастацтва і Нацыянальнай галерэі Арменіі ў Ерэване.

Катэгорыя:Заслужаныя мастакі Армянскай ССР
Катэгорыя:Выпускнікі Ерэванскага мастацка-тэатральнага інстытута
Катэгорыя:Народныя мастакі Рэспублікі Арменія
Старынкаўскі сельсавет (Івянецкі раён)

**Стары́нкаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Івянецкага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Старынкі.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Івянецкага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 24 студзеня 1958 года ў склад Станюшкаўскага сельсавета перададзены вёскі Гілікі, Міхалова і Янаўшчына. 27 сакавіка 1959 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Зарачанскага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Івянецкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1959 годзе
Сонечнае зацьменне 31 жніўня 1913 года

**Сонечнае зацьменне 31 жніўня 1913 года** — частковае сонечнае зацьменне 114 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,1513 і дасягнула свайго максімуму ў 20:52:12 UTC у пункце з каардынатамі 61° пн. ш. 27° з. д..

Зацьменне 31 жніўня 1913 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1913 годзе і 29-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 6 красавіка 1913 года, наступнае — 30 верасня 1913 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1901 — 2000
* Каталог сонечных зацьменняў 114 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення
* Вялікая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1913 год у астраноміі
1913-08-31
1913-08-31
1913-08-31
Катэгорыя:Падзеі 31 жніўня
Катэгорыя:Жнівень 1913 года
Сонечнае зацьменне 30 верасня 1913 года

**Сонечнае зацьменне 30 верасня 1913 года** — частковае сонечнае зацьменне 152 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,8252 і дасягнула свайго максімуму ў 04:45:49 UTC у пункце з каардынатамі 61° пд. ш. 12° у. д..

Зацьменне 30 верасня 1913 года стала 3-ім сонечным зацьменнем у 1913 годзе і 30-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 31 жніўня 1913 года, наступнае — 25 лютага 1914 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1901 — 2000
* Каталог сонечных зацьменняў 152 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення
* Вялікая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1913 год у астраноміі
1913-09-30
1913-09-30
1913-09-30
Катэгорыя:Падзеі 30 верасня
Катэгорыя:Верасень 1913 года
Старынкаўскі сельсавет

Назву **Стары́нкаўскі сельсавет** маюць:

## Беларусь 
* Старынкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лепельскага раёна Віцебскай вобласці
* Старынкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слаўгарадскага раёна Магілёўскай вобласці
* Старынкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Івянецкага раёна Маладзечанскай вобласці
* Старынкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дзяржынскага раёна Мінскай вобласці
* Старынкаўскі сельсавет — назва Ломашаўскага сельсавета Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці ў 1954—1989 гадах

## Гл. таксама 
* Старынскі сельсавет
Бітва за Сірт (2015)

**Другая бітва за Сірт** — частка супрацьстаяння паміж УНК Лівіі і ІДІЛ. Сілы апошніх прысутнічалі ў горадзе з лютага 2015 пасля падзення Нафаліі. Пасля гэтага ўрад у Трыпалі вырашыў адправіць падмацаванне, каб абараніць Сірт.

## Бітва 
Бітва пачалася 14 сакавіка 2015 года паміж сіламі Ісламскай дзяржавы Ірака і Леванта і УС Лівіі.

18 сакавіка 12 салдат урада Трыпалі загінулі ў ходзе баёў з ісламістаў.

25 сакавіка апалчэнцы Ісламскай дзяржавы напалі на кантрольна-прапускны пункт брыгады 166 у 15 кіламетрах на захад ад Сірта, загінулі пяць міліцыянтаў.

20 мая баевікі ІДІЛ зноў напалі на брыгаду 166 блізу Сірта, 23 тэрарысты і адзін салдат загінулі.

Позна вечарам 28 мая ісламарадыкалы захапілі амаль разбураную авіябазу Гардабія на поўдні Сірта.

Катэгорыя:Канфлікты 2015 года
Катэгорыя:Бітвы грамадзянскай вайны ў Лівіі
Уюні

]]
Саланчак **Уюні** () — найвялікшае ў свеце высахлае салёнае возера, знаходзіцца ў дэпартаменце Патосі на паўднёвым захадзе Балівіі. Займае паніжаны ўчастак плато Альтыплана ў Андах. Плошча Уюні складае 10 582 км², вышыня над узроўнем мора — 3656 м. Непадалёк ад саланчака знаходзіцца аднайменны горад. Пасля нячастых тут дажджоў тонкі слой вады на саляной паверхні чароўным чынам ператварае Уюні ў найвялікшае ў свеце люстэрка дыяметрам у 129 км. 

Саланчак сфарміраваўся ў выніку высыхання некалькіх старажытных азёр. Ягонае дно абсалютна плоскае і перавышэнні на ўсім яго працягу не выходзяць за межы 1 метра. Саланчак служыць натуральнай крыніцай солі, а пад саляной коркай, таўшчыня якой складае некалькі метраў, пахаваныя адклады выключна багатай літыем рапы. Мяркуецца, што менавіта сховы Уюні ўтрымліваюць ад 50 да 70 % запасаў гэтага батарэйкавага металу. 

 на паверхні Уюні]]
З прыроднага боку Уюні служыць месцам размнажэння для вялікай колькасці фламінга розных відаў. Хапае тут і чацвераногіх прадстаўнікоў андыйскай фаўны: лам, вікуній. На берагах можна сустрэць высозныя кактусы, што вырастаюць да 12 метраў. Таксама саланчак вядомы як кліматападзел: кучава-дажджавыя аблокі, што ўлетку ўзнікаюць на ўсходнім беразе Уюні, не заходзяць за яго заходні бераг, зусім недалёка ад якога пачынаецца пустыня Атакама.

Вялізная плошча, чыстае неба ва ўмовах кантынентальнага клімату і выключна плоская паверхня робяць Уюні ідэальным аб'ектам для каліброўкі вышынямераў спадарожнікаў Зямлі. Саланчак мае вялікае транспартнае значэнне — гэта адзіны і вельмі надзейны шлях праз поўдзень балівійскага Альтыплана. Штогод Уюні прываблівае каля 60 000 турыстаў. Для пабудовы гатэляў мясцовыя жыхары выкарыстоўваюць саляныя блокі, высечаныя з паверхні сваёй славутасці, з іх робяцца сцены, дахі і нават мэбля. 

За 3 км ад саланчака знаходзіцца яшчэ адна ягоная славутасць — могілкі цягнікоў. Чыгунка да чылійскага порта Антафагаста была праведзена ў канцы ХІХ ст. і да 1940-х выкарыстоўвалася для вывазу мінеральнай сыравіны. Калі радовішчы былі вычарапаны, горназдабыўная справа прыйшла ў заняпад і цягнікі закінулі. Да пачатку ХХІ стагоддзя гара ржавага хламу ператварылася ў помнік мінуламу часу.

Катэгорыя:Геаграфія Балівіі
Катэгорыя:Саланчакі
Любамір Гузар

**Любамір Яраслававіч Гузар** (,  — , , Украіна) — украінскі рэлігійны дзеяч, патрыярх-прадстаяцель Украінскай Грэка-Каталіцкай Царквы ў 2001—2011 гг. Святар з 1958 г., епіскап з 1977 г., кардынал з 2001 г. Вярхоўны архіепіскап Львоўскі з 2001 г., Кіева-Галіцкі з 2005 г., архіепіскап-эмерыт з 2011 г. Прадстаўнік вядомага ўкраінскага роду Гузараў.

## Біяграфія 
У 1944 г. выехаў у Аўстрыю, у 1949 г. — у ЗША. Выпускнік Каталіцкага ўніверсітэта Амерыкі, Вялікай духоўнай семінарыі Святога Язафата ў Рыме, Фордгамскага ўніверсітэта. Доктар багаслоўя (1972 г.). У 1972 г. прыняў манаства. Быў паплечнікам Іосіфа Сліпога. Старшыня Львоўскай архіепархіі ў Рыме (1984—1991 гг.). У 1993 г. вярнуўся ў незалежную Украіну, стаў яе грамадзянінам (2002 г.), прызначаны кіраўніком грэка-каталіцкага Кіева-Вышгарадскага экзархата (з 1996 г.). У 2005 г. вярнуў рэзідэнцыю кіраўнікоў грэка-каталіцкай царквы ў Кіеў пасля 450-гадовага перапынку. Ініцыяваў будаўніцтва Патрыяршага сабора Уваскрасення Хрыстовага на Левым беразе ў Кіеве. У 2011 г. выйшаў у адстаўку, перадаўшы свае паўнамоцтвы Святаславу Шаўчуку. Быў адным з маральных аўтарытэтаў украінцаў у 1990-2010-я гг. Памёр у Кіеве, пахаваны ў Кіеўскім патрыяршым саборы УГКЦ. Ганаровы грамадзянін Цярнопаля і Львова.

Катэгорыя:Кардыналы
Катэгорыя:Біскупы УГКЦ
Катэгорыя:Постаці ўсходняга каталіцтва
Катэгорыя:Постаці ўкраінскага ўсходняга каталіцызму
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Львова
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Цярнопаля
Катэгорыя:Рэлігійныя дзеячы Украіны
Канстытуцыя Сербіі

**Канстытуцыя Сербіі** () — найвышэйшы прававы акт, які рэгулюе працу дзяржаўных органаў i правы грамадзян Сербіі. У розныя перыяды гісторыі краіны дзейнічалі розныя канстытуцыі.

## Спіс канстытуцый Сербіі 
* Канстытуцыя Сербіі 1835 года
* Канстытуцыя Сербіі 1838 года
* Канстытуцыя Сербіі 1869 года
* Канстытуцыя Сербіі 1888 года
* Канстытуцыя Сербіі 1901 года
* Канстытуцыя Сербіі 1903 года
* Канстытуцыя Сербіі 1947 года
* Канстытуцыя Сербіі 1963 года
* Канстытуцыя Сербіі 1974 года
* Канстытуцыя Сербіі 1990 года
* Канстытуцыя Сербіі 2006 года — дзеючая, прынятая на рэферэндуме 28—29 кастрычніка 2006 года.

## Літаратура 
* Српски устави од 1835. до 1990. са уставима Краљевине Срба, Хрвата и Словенаца и краљевине Југославије, Граматик, Београд, 2004.

Катэгорыя:Дзяржаўныя сімвалы Сербіі
Катэгорыя:Гісторыя Сербіі
Львоўская багаслоўская семінарыя

**Львоўская багаслоўская семінарыя** () — вышэйшая навучальная ўстанова тэалагічнага профілю Украінскай Царквы Хрысціян Веры Евангельскай, якая знаходзіцца ў Львове.

## Гісторыя 
У канцы 1980-х гг. першая Львоўская царква Хрысціях веры евангельскай «Віфанія» вырашыла пачаць будаўніцтва комплексу, які спалучаў бы Дом малітвы і памяшканне для багаслоўскай навучальнай установы. У кастрычніку 1990 г. Львоўскі гарадскі савет прыняў рашэнне аб вырабе праектнай дакументацыі для будаўніцтва комплексу. У тым жа месяцы дзяржава прадаставіла царкве для будаўніцтва зямельны ўчастак у Сыхіўскім раёне на вуліцы Скрыпніка.

Некаторы час царква магла ўласнымі сіламі весці будаўніцтва, аднак заняпад эканомікі ў пачатку 1990-х гг. стварыў сітуацыю, пры якой царкве прыйшлося шукаць дапамогі ў дыяспары. Пры гэтых умовах найбольшую дапамогу ў завяршэнні будаўніцтва семінарскай часткі комплексу аказалі евангельскія цэрквы Канады. Дзякуючы гэтай дапамозе ў 1998 г. атрымалася завяршыць будаўніцтва, а семінарыя была забяспечана ўсім неабходным для правядзення навучальнага працэсу.

У гэты ж перыяд адбылася афіцыйная рэгістрацыя семінарыі як навучальнай установы ў структуры Львоўскага абласнога аб’яднання цэркваў Хрысціян веры евангельскай. Важнай падзеяй стала першае арганізацыйнае пасяджэнне семінарыі, якое адбылося 4 снежня 1998 г. На пасяджэнні быў абраны савет апекуноў семінарыі (старшыня — Р. І. Ляхоўскі) і першы рэктар (А. І. Кліноўскі).

У студзені 1999 г. навучальная ўстанова прыняла першых студэнтаў. З гэтага часу семінарыя бесперапынна праводзіць навучальны працэс, з 2000 г. паспяхова функцыянуе завочны факультэт семінарыі. У кастрычніку 2002 г. семінарыя стала членам Еўраазіяцкай акрэдытацыйнай асацыяцыі. У 2004 г. адбылося далучэнне да Львоўскай багаслоўскай семінарыі завочнага Біблейскага інстытута. Семінарыя працуе над адкрыццём завочных філіялаў у розных рэгіёнах Украіны, Расіі і ЗША. У 2007 г. пачалося навучанне на студыях магістратуры — сёння некалькі дзясяткаў студэнтаў вучацца па спецыяльнасці «Ммагістр багаслоўя». Праводзіцца праца па распрацоўцы праграмы дыстанцыйнага навучання.

## Спецыяльнасці 
* Стацыянарны факультэт
# спецыяльнасць «Бакалаўр багаслоўя» (3 гады)
* Вочна-завочны факультэт
# спецыяльнасць «Бакалаўр пастарскага служэння» (4 гады)
# спецыяльнасць «Бакалаўр хрысціянскага служэння» (4 гады)
# спецыяльнасць «Магістр багаслоўя» (2,5 года)
* Пастарска-місіянерская школа (1 год)

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка семінарыі

Катэгорыя:Вышэйшыя навучальныя ўстановы Львова
Катэгорыя:Хрысціянскія навучальныя ўстановы
Воіслаў Шэшэль

**Воіслаў Шэшэль** (, , Сараева, СФРЮ) — сербскі палітык-нацыяналіст, лідар Сербскай радыкальнай партыі з 1991 года. Доктар юрыдычных навук (1976). Чатыры разы быў кандыдатам на пасаду Прэзідэнта Рэспублікі Сербія. Віцэ-прэм’ер Урада Рэспублікі Сербія (1998—2000), мэр горада Земун (1996—1998).

Больш за 11 гадоў знаходзіўся ў камеры папярэдняга зняволення турмы Гаагі ў якасці абвінавачанага судовага працэсу Міжнароднага трыбунала па былой Югаславіі (МТБЮ). У 2009—2012 гадах МТБЮ тройчы выносіў Шэшэлю абвінаваўчыя прысуды па другасных справах. Шэшэль знаходзіўся ў КПЗ з 24 лютага 2003 года, што, на думку суддзі МТБЮ Жан-Клода Антанецці, з’яўляецца сусветным рэкордам для развітых краін. 12 лістапада 2014 года ўмоўна вызвалены з папярэдняга зняволення па стане здароўя і вярнуўся ў Бялград, а 31 сакавіка 2016 года быў цалкам апраўданы Міжнародным крымінальным трыбуналам па былой Югаславіі. У красавіку 2018 года апраўдальны прысуд быў адменены, Шэшэлю прысудзілі 10 гадоў турмы, але залічылі 12 гадоў, праведзеных раней пад вартай.

## Спасылкі 
* 
* *BBC News*. 2007-11-07. «Profile: Vojislav Šešelj»
* *Centre for SouthEast European Studies*. 2006-04-16. ICTY indictment against Vojislav Šešelj.
* International Criminal Tribunal for the Former Yugoslavia (ICTY). Vojislav Šešelj’s indictment
* *ICTY Tribunal Update*. 2005-11-04. No. 428. revels in court theatrics. Institute for War and Peace Reporting (IWPR).
* *ICTY Tribunal Update*. 2009-02-20. No. 589. «Lawyer Warns Šešelj Trial May Collapse». (IWPR)
* Šešelj, Vojislav. Interview on Serbian television via YouTube 

Катэгорыя:Выпускнікі Бялградскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Дактары юрыдычных навук
Катэгорыя:Абвінавачаныя Міжнародным трыбуналам па былой Югаславіі
Катэгорыя:Удзельнікі Баснійскай вайны
Катэгорыя:Удзельнікі вайны ў Харватыі
Катэгорыя:Кандыдаты ў прэзідэнты Сербіі
Катэгорыя:Кіраўнікі гарадоў
Катэгорыя:Палітыкі Сербіі
Вайнгартэн (Вюртэмберг)

**Вайнгартэн** (, ) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг.

Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Цюбінген. Уваходзіць у склад раёна Равенсбург. Падпарадкоўваецца кіраванню Мітлерэс Шусенталь. Насельніцтва складае 23 750 чалавек (на 31 снежня 2009 года). Займае плошчу 12,17 км². Афіцыйны код — *08 4 36 082*.

## Насельніцтва 
## Славутасці 
Галоўнай славутасцю Вайнгартэна, які назваўся да 1865 года Альтдорфам, з’яўляецца барочны комплекс аднайменнага кляштара, заснаванага ў 1056 годзе і закрытага ў 2010 годзе, з саборам Свв. Марціна і Освальда.

## Гарады-пабрацімы 
*  Брэст, Беларусь

## Галерэя 

Выява:Weingarten1917.jpg|Вайнгартэн у 1917 г.  
Выява:Panorama_wgt.jpg|Краявід Вайнгартэна ў 2004 г.  
Выява:Weingarten_Idealplan.jpg|Ідэальны план абацтва Вайнгартэн 
Выява:Weingarten Basilika von Nordwesten.jpg|Базіліка св. Марціна  
Выява:Weingarten_Basilika_Langhaus_Decke.jpg|Фрэскі ў саборы св. Марціна  
Выява:Weingarten Kloster Fruchtkasten.jpg|  
Файл:Weingarten Schlössle.jpg|Будынак гарадскога музея  
Выява:Weingarten_Fasnet_Plaetzler.jpg|Карнавал  
Выява:Weingarten_Blutritt_Beyer.jpg|  

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка

Катэгорыя:Гарады Бадэн-Вюртэмберга
Джэйсан Стэйтэм

**Джэйсан Стэйтэм** (; нар.  года, Шайрбрук, Вялікабрытанія) — англійскі акцёр, вядомы па фільмах рэжысёра Гая Рычы «Карты, грошы, два ствала», «Вялікі куш» і «Рэвальвер», а таксама дылогіі «Адрэналін» і серыях фільмаў «Перавозчык», «Нястрымныя» і «Фарсаж» (пачынаючы з 6-га фільма).

## Фільмаграфія
### Фільмы
## Узнагароды і намінацыі
Катэгорыя:Акцёры Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Акцёры ЗША
Катэгорыя:Акцёры XX стагоддзя
Катэгорыя:Акцёры XXI стагоддзя
Вера Пятроўна Марэцкая

**Вера Пятроўна Марэцкая** (—) — савецкая расійская актрыса тэатра і кіно. Народная артыстка СССР (1949). Герой Сацыялістычнай Працы (1976). Лаўрэат чатырох Сталінскіх прэмій (1942, 1946, 1949, 1951).

## Біяграфія 
Нарадзілася 18 (31) ліпеня 1906 года ў вёсцы Барвіха (цяпер — Адзінцоўскі раён, Маскоўская вобласць).

Паступіла ў школу-студыю пры Тэатры імя Я. Вахтангава (цяпер Тэатральны інстытут імя Барыса Шчукіна), якую і скончыла ў 1924 годзе.

У 1924—1936 гадах — актрыса Тэатральнай студыі пад кіраўніцтвам Ю. А. Завадскага (з 1927 года — Тэатр-студыя) у Маскве, з 1936—1940 — Растоўскага тэатра драмы імя М. Горкага.

З 1940 года — вядучая актрыса Маскоўскага драматычнага тэатра імя Массавета.

Першай роляй у кінематографе для 19-гадовай актрысы была роля ў фільме Я. А. Пратазанава «Яго прызыў». У тым жа годзе рэжысёр зноў запрасіў яе зняцца ў фільме-камедыі «Закройшчык з Таржка», дзе яна сыграла простую дзяўчыну Кацю,.

Пасля такога ўдалага пачатку актрысе пачалі паступаць самыя розныя прапановы на здымкі ў фільмах.

Працавала на радыё.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Акцёры нямога кіно
Катэгорыя:Актрысы СССР
Катэгорыя:Актрысы Расіі
Катэгорыя:Актрысы XX стагоддзя
Катэгорыя:Памерлі ад раку мозгу
Расціслаў Янавіч Плят

**Расціслаў Янавіч Плят** (30.11 (13.12).1908,  — ) — савецкі акцёр, народны артыст СССР (1961).

## Біяграфічныя звесткі 
Вучыўся на драматычных курсах пад кіраўніцтвам Ю. А. Завадскага. З 1927 года — акцёр Тэатра-студыі пад кіраўніцтвам Завадскага, затым — Растоўскага-на-Доне тэатра імя Горкага, у 1938—1941 гадах — Маскоўскага тэатра імя Ленінскага камсамола, з 1943 года Тэатра імя Массавета.

## Творчасць 
Сярод тэатральных роляў: Крогстад («Нара» Ібсена), Бурмін («Хлопец з нашага горада» Сіманава), Нінкавіч («Пані міністэрша» Нушыча), Цэзар («Цэзар і Клеапатра» Шоу), Барлей Купер («Далей цішыня» Дэльмар) і інш. Здымаўся ў кіно: халасцяк («Падкідыш»), Янак («Мара»), Бубянцоў («Вясна»), Грын («Забойства на вуліцы Дантэ»), Данкевіч («Іду на навальніцу») і інш .; сярод роляў, створаных у тэлевізійных фільмах, — Ірвін («Уся каралеўская раць»), пастар Шлаг («Семнаццаць імгненняў вясны»). Выступаў па радыё.

Яго творчасць вылучалася шырокім артыстычным дыяпазонам, майстэрствам унутранага і знешняга пераўвасаблення, інтэлектуальнасцю, іранічнасцю.

## Прэміі і ўзнагароды 
* Дзяржаўная прэмія СССР, 1982.

## Літаратура 
* *Календа Л. В.* Плят // 

Катэгорыя:Акцёры агучвання СССР
Катэгорыя:Акцёры агучвання Расіі
Катэгорыя:Акцёры СССР
Катэгорыя:Акцёры Расіі
Катэгорыя:Члены Саюза кінематаграфістаў СССР
Жан-Луі Трэнціньян

**Жан-Луі Тренціньян** (, , П’ёленк, Ваклюз, Францыя — ) — французскі ,  і . Пляменнік аўтагоншчыка Марыса Трэнціньяна. Жонка — Надзін Трэнціньян, дачка — Мары Трэнціньян. Прызёр двух найбуйнейшых сусветных кінафестываляў — Канскага і Берлінскага.

Найбольш вядомы па карціне «Мужчына і жанчына», дзе ён выканаў галоўную мужчынскую ролю аўтагоншчыка разам з Анук Эмэ.

## Фільмаграфія 
* (1956) «Закон вуліц (фільм)» — *Іў Трэжы*
* (1956) «І бог стварыў жанчыну» — *Мішэль Тардзье*
* (1966) «Мужчына і жанчына» — *Жан-Луі Дзюрок*
* (1970) «Канфарміст» — *Марчэла Клерычы*
* (1994) «Тры колеры: Чырвоны» — *Жазэф Керн*

## Крыніцы 
Катэгорыя:Лаўрэаты Еўрапейскай кінапрэміі
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Сезар»
Катэгорыя:Лаўрэаты Канскага кінафестывалю
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Сярэбраны мядзведзь»
Альберт Фіні

**Альберт Фіні** (, , Солфард — ) — англійскі акцёр, пяціразовы намінант на прэмію «Оскар». Лаўрэат трох прэмій BAFTA (1961, 2001, 2003), трох прэмій «Залаты глобус» (1964, 1971, 2003), прэміі «Эмі» (2002), і Прэмій Гільдыі кінаакцёраў ЗША.

Найбольш вядомы па ўдзеле ў фільмах «Том Джонс», «Забойства ва „Усходнім экспрэсе“», «Перакрыжаванне Мілера», «Эрын Брокавіч», «Буйная рыба» і «Ультыматум Борна».

## Зноскі 
Катэгорыя:Акцёры Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Акцёры тэлебачання Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Залаты глобус»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Эмі»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Кубак Вальпі»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Сярэбраны мядзведзь»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі BAFTA
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі Гільдыі кінаакцёраў ЗША
Уладзімір Ільіч Курган

**Уладзімір Ільіч Курган** ( — ) — беларускі  і . Сын Ільі Львовіча Кургана.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сям’і вядомага дыктара Беларускага радыё і тэлебачання Ільі Львовіча Кургана ў 1953 годзе.

Катэгорыя:Постаці Нацыянальнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя Максіма Горкага
Альфонса IV (кароль Леона)

**Альфонса IV Манах** (; каля 899 — ) — кароль Астурыі і Леона ў 925—931 гадах, сярэдні сын караля Ардонья II.

## Біяграфія 
### Кіраванне 
Пасля смерці ў 924 годзе Ардонья II яго каралеўства перайшло не да яго сыноў: Санча, Альфонса і Раміра, а было далучана да ўладанняў яго малодшага брата Фруэлы II, які, такім чынам, аб'яднаў у сваіх руках кіраванне трыма каралеўствамі — Леонам, Галісіяй і Астурыяй. Калі ў 925 годзе Фруэла II памёр, каралём стаў яго сын Альфонса Фрайлас. Аднак сыны Ардонья&nbsp;II у гэтым жа годзе паднялі мяцеж супраць новага караля, матывуючы свае правы на прастол тым, што іх бацька быў старэйшым братам Фруэлы&nbsp;II. Абапіраючыся на падтрымку галісійскага дваранства, на прадстаўніцах знатных сямействаў якога былі жанатыя Санча і Раміра, і духавенства (асабліва біскупа Сант’яга-дэ-Кампастэла Херменгільда), а таксама на дапамогу караля Навары Санча&nbsp;I Гарсеса, братам удалося выцесніць Альфонса Фрайласа з Леона, а ў 926 годзе і з Галісіі.

Пасля адмовы старэйшага брата Санча I Ардоньеса заняць прастол Леона, каралём тут быў абвешчаны Альфонс пад імем Альфонса IV. Яго каранацыя адбылася ў Леоне 12 лютага 926 года. Сам Санча заняў прастол Галісіі. Раміра атрымаў графства Візеу.

Кіраванне Альфонса працякала ў міры з братамі. Пра гэта сведчаць дароўныя хартыі, падпісаныя Альфонсам IV, Санча I і Раміра, а таксама праведзены ў снежні 927 года ў Сарыя сейм знаці і духавенства ўсіх трох каралеўстваў: Леона, Галісіі і Астурыі. З маўрамі таксама не было такіх вялікіх сутыкненняў, якія былі пры каралі Ардонья II.

У 929 годзе, пасля смерці старэйшага брата, бяздзетнага караля Галісіі Санча I Ардоньеса, Альфонс IV аб'яднаў у сваіх руках уладу над усімі ўладаннямі свайго бацькі.

У 931 годзе, пасля смерці сваёй жонкі Анекі Санчэс, Альфонс прыняў рашэнне пакінуць прастол. На сейме знаці Каралеўства Леон, які адбыўся ў Саморы, ён саступіў прастол свайму малодшаму брату Раміра II і сышоў у манастыр Саагун. Аднак праз год ён нечакана раскаяўся ў сваім рашэнні, сышоў з манастыра і паспрабаваў, скарыстаўшыся адсутнасцю караля ў сталіцы, ізноў вярнуць сабе трон. Яго спроба скончылася няўдачай: ён быў захоплены Раміра II у Саморы і адпраўлены ў манастыр Сан-Хуліян у Руіфорка, дзе і сканаў у 933 годзе.

### Сям'я 
Кароль Альфонс IV c 923 года быў у шлюбе з Анекай Санчэс (памерла ў чэрвені 931 года), дачкой караля Навары Санча I Гарсеса. У іх было 2 сыны: Ардонья IV Злы (каля 926—962), кароль Леона (958—959), і Альфонс, які памёр у дзіцячым узросце.

## Литература 
* *Корсунский А. Р.* История Испании IX—XIII веков.— М.:Издательство «Высшая школа», 1976.—С.239.
* *Альтамира-и-Кревеа Р.* История средневековой Испании.— СПб.:Издательство «Евразия», 2003.—С.608.—ISBN 5-8071-0128-6
* 

## Спасылкі 
* Foundation for Medieval Genealogy 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў 890-я гады
Катэгорыя:Кіраўнікі Еўропы X стагоддзя
Катэгорыя:Каралі астурыйскія
Катэгорыя:Кіраўнікі Леона
Катэгорыя:Кіраўнікі Галісіі
Катэгорыя:Манархі, якія адракліся ад прастола
Катэгорыя:Манархі, сілком пастрыжаныя ў манахі
Scythris laminella

**Scythris laminella** — гэта матылёк сямейства Scythrididae. Быў апісаны  і Іаганам Шыфермюлерам у 1775 годзе.

## Апісанне 
 9-11 &nbsp; мм. Лёт імага з мая па ліпень.

Лічынкі харчуюцца на  і .

## Арэал 
Сустракаецца на большай частцы Еўропы (за выключэннем Ірландыі, Вялікабрытаніі, Пірэнейскага паўвострава, Славеніі і Украіны і Цэнтральнай Азіі.

Катэгорыя:Насякомыя Еўропы
Катэгорыя:Цёмныя молі
Стэлан Скарсгард

**Стэлан Скарсгард** (; нар. , , Швецыя) — шведскі  тэатра і кіно, прызёр Берлінскага кінафестывалю. Адзін з найбольш вядомых шведскіх артыстаў сучаснасці. Вядомы шматгадовым супрацоўніцтвам з дацкім рэжысёрам Ларсам фон Трыерам, здымаў Скарсгарда ў пяці сваіх карцінах: «Рассякаючы хвалі», «Танцорка ў цемры», «Догвіль», «Меланхолія» і «Німфаманка». Шырокаму гледачу добра знаёмы таксама па ролях у галівудскіх фільмах, такіх як «Піраты Карыбскага мора: Куфар мерцвяка», «Тор», «Мсціўцы», «Дзяўчына з татуіроўкай дракона», «Мама мія!».

## Крыніцы 
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Сярэбраны мядзведзь»
Катэгорыя:Лаўрэаты Еўрапейскай кінапрэміі
Scythris obscurella

**Scythris obscurella** — матылёк сямейства . Навуковая назва была ўпершыню апублікавана ў 1763 годзе Скаполі.

Сустракаецца ў Еўропе.

Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1763 годзе
Катэгорыя:Цёмныя молі
Scythris limbella

**Scythris limbella** — гэта матылёк сямейства Scythrididae.

## Апісанне 
 складае каля 15 мм. Лёт імага з чэрвеня па верасень, магчыма, у двух пакаленнях.

Лічынкі харчуюцца парасткамі і кветкамі  і .

## Арэал 
Сустракаецца на большай частцы Еўропы (за выключэннем Ісландыі, Ірландыі, часткі Балканскага паўвострава і Украіны), на ўсход у Расію і Іран (ад  да ). Інтрадукаваны ў паўночна-усходным Неарктычным рэгіёне.

## Спасылкі 
* Fauna Europaea 
* UKmoths

Катэгорыя:Молі
Катэгорыя:Цёмныя молі
Аэрапорт Берлін-Шонефельд

**Аэрапорт Берлін-Шонефельд** () — аэрапорт, размешчаны ў камуне Шонефельд раёна Даме-Шпревальд (Бранденбург, Германію). Эксплуатантам аэрапорта з’яўляецца Flughafen Berlin-Schönefeld GmbH (FBS), удзельнікамі якога з’яўляюцца Берлін, Бранденбург і Федэратыўная Рэспубліка Германія. У 2008 годзе аэрапорт абслужыў 6,6 млн пасажыраў. У цяперашні час побач з аэрапортам Берлін-Шонефельд завяршаецца будаўніцтва новага аэрапорта Берлін-Брандэнбург, да якога пасля адкрыцця часткова адыдуць аб’екты інфраструктуры існуючага аэрапорта. Сам аэрапорт Берлін-Шонефельд будзе зачынены разам з аэрапортам Тэгель пасля афіцыйнага адкрыцця новага аэрапорта.
е і наваколлях.]]

## Літаратура 
* Bernd Kuhlmann: Schönefeld bei Berlin. 1 Amt, 1 Flughafen und 11 Bahnhöfe. Ges. für Verkehrspolitik und Eisenbahnwesen, Berlin 1996, . Das Buch beschreibt die Geschichte Schönefelds, die — im Schatten der Luftfahrt — stets von strategischen, politischen, propagandistischen sowie von wirtschaftlichen Aspekten geprägt war.
* Hans von Przychowski: *Fehlstart oder Bruchlandung?* *Berlin-Brandenburger Flughafen-Politik. Verlorene Jahre — verlorene Millionen. Das Ringen um den BBI, 1990—2000, eine Zeittafel mit Kommentaren*. NoRa, Berlin 2001, .

## Спасылкі 
* Berliner Flughafen-Gesellschaft mbH

Катэгорыя:Аэрапорты Берліна
Катэгорыя:З’явіліся ў 1934 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 2020 годзе
Bembecia ichneumoniformis

**Bembecia ichneumoniformis** — від матылькоў сямейства шклянніц.

## Распаўсюджанне 
Еўропа, Малая Азія, Каўказ, паўночны Іран, Блізкі Усход.

## Апісанне 
Размах крылаў 15-21 мм. Дзённыя матылькі, дарослыя асобіны адзначаюцца ва ўмовах Заходняй Еўропы ў перыяд з ліпеня па жнівень. Вусені харчуюцца на каранях відаў роду  і . Сярод іншых кармавых раслін: , , , , , , , , ,  і .

(MHNT) Bembecia ichneumoniformis - Káraný Tchéquie - male dorsal.jpg|♂
(MHNT) Bembecia ichneumoniformis - Káraný Tchéquie - male ventral.jpg|♂  △

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1775 годзе
Катэгорыя:Насякомыя Еўразіі
Катэгорыя:Шклянніцы
Chamaesphecia astatiformis

**Chamaesphecia astatiformis** — матылёк сямейства . Пашыраны ў Чэхіі, Аўстрыі, Славеніі і на Балканскім паўвостраве, на ўсходзе ў Расіі, на поўначы ў Турцыі, Казахстане, Алтаі і Узбекістане.

## Апісанне 
Размах крылаў складае каля 17  мм.

Вусені харчуюцца на  і .

Катэгорыя:Шклянніцы
Pyropteron muscaeforme

**Pyropteron muscaeforme** — матылёк сямейства . Сустракаецца ў большай частцы Еўропы. Адзін з меншых відаў, размах крылаў складае 15—18&#x20;мм. адрозніваецца вузкімі чыстымі (празрыстымі) прасторамі на чорных або бронзавых пярэдніх крылах. Маецца тры бялявыя паласы на целе, і сляды белаватай лініі ўздоўж сярэдзіны спіны.

## Экалогія 
Асобін знаходзяць на адкрытых камяністых участках, дзе растуць яго харчовыя расліны.
Дарослыя могуць быць знойдзеныя на кветцы расліны-гаспадара, а таксама на . Зімуюць вусені. Лічынкі харчуюцца на каранях і парастках .

## Падвіды 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* UKMoths

Катэгорыя:Шклянніцы
Катэгорыя:Насякомыя Еўропы
Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1783 годзе
Synanthedon conopiformis

**Synanthedon conopiformis** — від матылькоў сямейства . Сустракаецца амаль ва ўсіх краінах Еўропы, акрамя паўночных.

## Апісанне 
Размах крылаў складае 16-19 мм. Лёт імага з чэрвеня па жнівень.

Вусені харчуюцца на ,  і . Яны пранікаюць у ствол сваёй расліны-гаспадара.

Катэгорыя:Насякомыя Еўропы
Катэгорыя:Шклянніцы
Hyles gallii

**Hyles gallii** — матылёк сямейства .

## Апісанне 
Размах крылаў бражніка 60 — 80 мм. Увечары ў змроку харчуецца на кветках, ноччу прылятае на святло.

Дае два пакаленні: I — чэрвень — ліпень, II — жнівень — верасень.
Вусень харчуецца на , , . Акукліваецца ў глебе.

Распаўсюджаны ў Палеарктыцы.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Бражнікі
Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1775 годзе
Катэгорыя:Насякомыя Еўразіі
Chamaesphecia empiformis

**Chamaesphecia empiformis** — від молей сямейства . Жыве ў Еўропе. Ён моцна нагадвае , некаторыя крыніцы класіфікуюць іх як адзін від.

## Апісанне 
Даўжыня пярэдняга крыла складае 6—10 мм. Лёт імага з мая па жнівень у залежнасці ад месцазнаходжання.

Вусені харчуюцца на .

## Спасылкі 
* Vlindernet (гал.)&nbsp;
* waarneming.nl (гал.)&nbsp;
* Lepidoptera of Belgium

Катэгорыя:Насякомыя Еўропы
Катэгорыя:Шклянніцы
Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1783 годзе
Даньян-Куньшаньскі віядук

**Даньян-Куньшаньскі віядук** ) з’яўляецца самым доўгім мостам у свеце і занесены ў якасці такога ў Кнігу рэкордаў Гінэса. Узведзены як частка . Будаўніцтва пачалося ў 2008 годзе і па завяршэнні ў 2010 годзе даўжыня моста склала 164,8 км, адкрыццё моста адбылося 30 чэрвеня 2011 года. Размешчаны ва Усходнім Кітаі ў правінцыі Цзянсу, паміж гарадамі Шанхай і Нанкін. Прыкладна 9 км моста пракладзена над вадой, найбольш буйны вадаём, які перасякае Даньян-Куньшаньскі віядук, — возера . Кошт праекта, паводле розных ацэнак, склаў ад 8, 5 да больш чым 10 млрд долараў.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Віядукі
Катэгорыя:Масты паводле алфавіта
Катэгорыя:Масты Кітая
Катэгорыя:Чыгуначныя масты
Катэгорыя:Цзянсу
Аўратын (Любарскі раён)

**Аўратын** () — вёска ў Любарскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Любарскага раёна
Альфонс II (кароль Неапаля)

{{Дзяржаўны дзеяч
|узнагароды = {

}
}} 

**Альфонс II** (; , Неапаль — , Месіна) — кароль Неапаля ў 1494—1495 гадах з дынастыі Трастамара (у Неапалі званай звычайна Арагонскай). Сын караля Неапаля Фердынанда I і Ізабелы К'ярамонтэ.

## Біяграфія 
Альфонс, як і ягоны бацька, быў жорскім і вераломным, але быў пазбаўлены добрых якасцей Фердынанда I: адукаванасці, любові да мастацтва і навукі. Яшчэ пры жыцці бацькі Альфонс быў вядомы сваёй грубасцю, распустай, прычым ахвярамі яго гвалту стала нямала дзяўчын са знатных сем'яў. Альфонс быў вінаваты ў многіх злачынствах у час уварвання ў Папскую вобласць у 1485—1486 гадах і быў адным з ініцыятараў і ўдзельнікаў вераломнага забойства былых мяцежнікаў, якім раней Фердынандам I крывадушна дараваў. За гэта Альфонс, як і яго бацька, быў адлучаны Папам Інакенціем VIII ад Царквы.
thumb|156px|злева|Медаль караля Альфонса

Альфонс II атрымаў трон бацькі ў спадчыну ў студзені 1494 года. Яго ўзыходжаннем былі незадаволены яго падданыя, цудоўна знаёмыя з норавам новага караля, супраць Альфонса выступіў Папа Аляксандр VI. Сітуацыяй скарыстаўся кароль Францыі Карл VIII, які артымаў па спадчыне пасля згасання Анжуйскай лініі Валуа права на неапалітанскую карону (яго бабка Марыя Анжуйская была роднай сястрой Людовіка III Анжуйскага і Рэнэ Добрага). Карл VIII абвясціў у 1494 годзе пра свае правы на Неапаль і выступіў у італьянскі паход. Альфонс II быў вымушаны адступіць з Папскай вобласці ў сваё каралеўства, а пасля ўварвання войскаў Карла VIII у Рым (студзень 1495 года) адрокся ад прастола на карысць свайго сына Фердынанда II (1469—1496). Пасля адрачэння Альфонс II з'ехаў у Сіцылію, дзе і памёр 19 лістапада 1495 года ад злаякаснага нарыва.

Альфонс II паказаў сябе нікчэмным кіраўніком, не здолеўшы дамагчыся ні лаяльнасці падданых, ні міжнароднага аўтарытэту. Яго кароткае валадаранне стала пачаткам канца незалежнага Неапалітанскага каралеўства.

## Сям'я 
Альфонс II быў у шлюбе з міланскай прынцэсай Іпалітай Марыяй Сфорца (18.04.1446 — 20.08.1484) і меў ад яе траіх дзяцей, у тым ліку:

* Фердынанд II (26.07.1469 — 07.10.1496), кароль Неапаля ў 1495—1496 гг.
* Ізабела (02.10.1470 — 11.02.1524), жонка міланскага герцага Джан Галеаца II (1469—1494)

Сумную вядомасць набыў яго пазашлюбны сын Альфонса (1481—1500), адзін з мужоў Лукрэцыі Борджыя, забіты сваім шваграм Чэзарэ Борджыя. Пазашлюбная дачка караля, Санча Арагонская, была жонкай іншага прадстаўніка гэтага сямейства, Джофрэ Борджыя.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Трастамара
Катэгорыя:Кіраўнікі Еўропы XV стагоддзя
Гізіўшчына

**Гізіўшчына** () — вёска ў Любарскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Любарскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1798 годзе
Любар

**Любар** () — пасёлак гарадскога тыпу, цэнтр Любарскага раёна ў Жытомірскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Жытомірскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты Любарскага раёна
Воласіў (Андрушыўскі раён)

**Воласіў** () — вёска ў Андрушыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Андрушыўскага раёна
Парк Стадлі і разваліны Фаўнцінскага абацтва

**Парк Стадлі і разваліны Фаўнцінскага абацтва** — аб’ект са спіса Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА, размешчаны ў Англіі, графстве Паўночны Ёркшыр.

Цыстэрцыянскае абацтва Фаўнцінз было створана ў 1132 г. на рацэ Скел. Ордэн цыстэрцыянцаў аддзяліўся ад бенедыкцінцаў. Манахі ордэна прытрымліваліся строгага ладу жыцця: апраналіся ў адзенне з грубай неафарбаванай воўны, давалі зарок адзіноты і маўчання.

Адным з першых быў узведзены будынак царквы — просты і строгі па сваёй архітэктуры, які адказвае прынцыпам цыстэрцыянскай беднасці і адмовы ад зямных благаў. Пазней, у канцы 15 ст., да царквы была прыбудавана так званая Вялікая Перпендыкулярная Вежа, незвычайна размешчаная з паўночнай часткі царквы. Астатнія будынкі абацтва болей дэкаратыўныя — разбагацеўшы, ордэн адышоў ад сваіх першапачатковых прынцыпаў. Рэзідэнцыя абата — самы вялікі падобны будынак у Англіі. Частка яго знаходзілася на арках над ракою. Капліца, кухня, трапезная, шматлікія гаспадарчыя пабудовы, дамы, у якіх жылі браты — гэтыя будынкі дазваляюць судзіць аб размаху і былым багацці ордэна цыстэрцыянцаў.

Свайму росквіту манахі былі абавязаны далучэнню да працы свецкіх братоў. Да сярэдзіны 13 ст. абацтва было адным з найбагацейшых у Англіі, быў узведзены цэлы комплекс рэлігійных, жылых і гаспадарчых пабудоваў. Аднак пасля пачаліся цяжкія часы: голад, чума; манахі збяднелі. А ў 1539 г. указ караля паклаў канец усім манастырам у Англіі.

Маёмасць абацтва была продана, новы ўладальнік пачаў будаваць маёнтак, часткова выкарыстоўваючы камень са старых сценаў. У 17-18 стст. вакол быў створаны пейзажны парк у стылі рамантызму — і рэшткі манастыра ідэальна ўпісаліся ў гэты ператвораны ландшафт. Парк Стадлі-Роял стаў узорам новага рамантычнага пейзажу, які паўплываў на паркавае мастацтва іншых краін.

## Літаратура 
* Тысяча чудес света. — СПб: ООО «СЗКЭО», 2007. — 336 с.

Катэгорыя:Паркі Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Паўночны Ёркшыр
Сэнкэвычыўка

**Сянкевічыўка** ці **Сэнкэвычыўка** () — пасёлак гарадскога тыпу у Валынскай вобласці Украіны.

Знаходзіцца за 5 км ад аўтадарогі Львоў - Луцк, аднайменная чыгуначная станцыя. Адлегласць да раённага цэнта - 25 км, да абласнога цэнтра - 40 км.

## Гісторыя 
Заснавана ў 1924 p. Паселішча ўзнікла на месцы больш старой "калоніі" пад назвай Будкі Губінскія пасля пабудовы станцыі на новай чыгунцы паміж Луцкам і Львовам, вакол якой засяродзіліся розныя склады. Вёска Будкі Губінскія мае больш даўнюю гісторыю: яна была заснавана ў канцы XVIII ст., калі мясцовы землеўладальнік - шляхціц Сянкевіч - распрадаў свае землі каланістам (чэхам, палякам і немцам), якія і заснавалі тут сваю калонію. Паводле падання, назва Будкі Губінскія паходзіць ад таго, што першыя перасяленцы будавалі для сябе часовае жытло ("будкі") ва ўтульным нізінным месцы (цяперашняя вул. Будкі).

У перыяд знаходжання ў складзе Польшчы (1924-1939 гг.) вёска развівалася як цэнтр гандлю і дробнай прамысловасці. Каля станцыі пачалі сяліцца купцы, якія скуплялі сельскагаспадарчую прадукцыю і адпраўлялі яе па чыгунцы да Варшавы, Кракава, Лодзі і іншых буйных гарадоў. Тут адбываліся штотыднёвыя кірмашы, а сяляне з навакольных вёсак прыходзілі наймацца на працу на млын і цагляныя заводы. З тых часоў у мястэчку засталося некалькі збудаванняў. Асобнай увагі заслугоўвае будынак чыгуначнага вакзала, узведзены па тыпавому для таго часу плану (падобныя збудаванні ёсць і на іншых станцыях на чыгунцы Львоў - Луцк), акрамя адной дэталі — другі паверх тут з'яўляецца жылым.

У міжваенны перыяд акрамя украінцаў у мястэчку пражывалі шматлікія абшчыны іншых нацыянальнасцяў (палякі, чэхі, габрэі). Большасць чэхаў вярнулася на радзіму ў канцы 1940-х гг. 19 верасня 1939 г. у мястэчка ўступілі войскі Чырвонай Арміі. З першым прыходам савецкай улады супраць жыхароў пасёлка пачаліся рэпрэсіі - арышты і дэпартацыі ў Сібір. Да 1959 г. пасёлак быў цэнтрам аднайменнага раёна.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Валынскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты Гарохіўскага раёна
Нэхварашч (Андрушыўскі раён)

**Нэхварашч** () — вёска ў Андрушыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. 

Катэгорыя:Населеныя пункты Андрушыўскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1590 годзе
Мінькіўці

**Мінькіўці** () — вёска ў Андрушыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.

## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Васіль Мітрафанавіч Ткачук (1926—2005) — беларускі мастак, графік.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Андрушыўскага раёна
Бычкы (Іванкіўскі раён)

**Бычкы** () — былая вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Знікла пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС.

Жыхары вёскі пасля аварыі на ЧАЭС былі адселеныя ў вёску Нэдра Барышыўскага раёна.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Украіны, адселеныя пасля Чарнобыльскай катастрофы
Катэгорыя:Былыя населеныя пункты Іванкіўскага раёна
Церабейнаўскі сельсавет

**Церабе́йнаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Івянецкага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Церабейна.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Івянецкага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да новаўтворанага Прудскага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Івянецкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Луканга

**Луканга** () — балотны экарэгіён у Цэнтральнай правінцыі Замбіі. Агульная плошча — 2600 км².

Балоты Луканга складаюцца з асноўнай часткі ў западзіне амаль круглявай формы з ярка акрэсленымі берагамі плошчай 1850 км² і поймавых балот уздоўж рэк Луканга і Кафуэ. Доўгі час лічылася, што западзіна з'яўляецца старажытнай астраблемай. Геалагічнае даследаванне 2002 г. паставіла гэта пад сумненне. Западзіна сілкуецца вадою ў вільготны сезон або ў час паводкі ракі Кафуэ.

Балоты Луканга насяляюць 316 відаў птушак. 8 лістапада 2005 г. яны былі абвешчаны Рамсарскім водна-балотным угоддзем.

Традыцыйным заняткам мясцовых жыхароў з'яўляецца рыбалоўства. У 1992 г. было здабыта 2 613 т рыбы. У наш час камерцыйны лоў не вядзецца. 

## Спасылкі 
* Zambia names Lukanga Swamps as its third Ramsar site
* Lukanga Swamp
* Hydrological Evaluation and Ecosystem Valuation of the Lukanga Swamps
* Is the Bangweulu Basin in Zambia the Eroded Remnant of a Large, Multiring Impact Crater?
* CHRISTIAN KOEBERL, African meteorite impact craters: characteristics and geological importance

Катэгорыя:Метэарытныя кратары на Зямлі
Катэгорыя:Геаграфія Замбіі
Мверу-Вантыпа

**Мверу-Вантыпа** (, ад  «возера гразі») — возера на паўночным усходзе Замбіі. 

Знаходзіцца на плато на вышыні 921 м. Знакаміта моцнымі ваганнямі ўзроўню вады і мінералізацыі. У пачатку XX ст. практычна знікла і ўяўляла сабою сетку балот. У 2005 г. водная паверхня складала 1500 км². Глыбіня да 5 м. Берагі забалочаныя. На паўночным беразе вылучаюцца зараснікі хмызнякоў Ітыгі-Сумбу. 

У мінулым возера з'яўлялася важным цэнтрам рыбалоўства. У нашы дні разам з прылеглымі тэрыторыямі ўваходзіць у склад аднайменнага нацыянальнага парка. 

## Літаратура 
* Africa's Lakes: Atlas of Our Changing Environment. - UNEP/Earthprint, 2006 ISBN 92 807 2694 3

## Спасылкі 
* MWERU WANTIPA NATIONAL PARK
* Northern Provincial Administration Lakes & Rivers 
* Itigi-Sumbu thickets

Катэгорыя:Азёры Афрыкі
Катэгорыя:Азёры Замбіі
Катэгорыя:Нацыянальныя паркі Замбіі
Лянькоў

**Лянькоў** — прозвішча.

Вядомыя носьбіты:
* Вячаслаў Іванавіч Лянькоў (1915—1969) — вучоны ў галіне ветэрынарнай мікрабіялогіі, доктар ветэрынарных навук.
* Іосіф Іосіфавіч Лянькоў (1941—2020) — вучоны-эканаміст, доктар эканамічных навук.
Спектакль окончен

**«Спектакль окончен»** () — песня, якую напісаў Канстанцін Меладзэ і запісала расійская спявачка Паліна Гагарына, для яе трэцяга студыйнага альбома. Кампазіцыя, якую спрадзюсаваў Меладзэ, была выпушчана як сінгл з будучага альбома 19 студзеня 2012 года.

## Перадгісторыя і рэліз 
Песня была напісана Канстанцінам Меладзэ і запісана Гагарынай, паводле яе прызнанняў, у вельмі кароткія тэрміны. Раней выканаўца ужо працавала з Канстанцінам, які напісаў для яе песню «Я тебя не прощу никогда» (2007). Як паведамляе інтэрнэт-выданне «Таблоид», песня была самым прыкметным хітом спявачкі, пасля якой яна «змоўкла на чатыры гады, галоўнай падзеяй гэтых гадоў было нараджэнне дзіцяці і ператварэнне ў бландынку». Меладзэ казаў: «Даўно збіраўся пачаць сумесную працу з Палінай, і, спадзяюся, гэтая песня стане пачаткам доўгатэрміновага супрацоўніцтва».

«Спектакль окончен» быў выпушчаны на радыё ў краінах СНД 19 студзеня 2012 года, праз сістэму «Tophit». Таксама ў канцы студзеня песня стала даступная для праслухоўвання на афіцыйным сайце спявачкі. Пасля рэліза кампазіцыі ў прэсе з’яўляліся чуткі пра раман Меладзэ і Гагарынай.

## Музыка і лірыка 
«Спектакль окончен» — гэта танцавальная поп-кампазіцыя, з характэрным для работ Меладзэ гучаннем. На сайце Siteua.org пісалі, што «стыль Канстанціна Меладзэ, як заўсёды, вядомы»: у песні прысутнічае танцавальны рытм з ухілам у рэтра, этнічныя сэмплы з народным харавым вакалам у духу Enigma або Era і «пара англамоўных слоўцаў для завяршэння вобраза». У калужскім інтэрнэт-часопісе «Таблоид» пісалі, што кампазіцыя стала першай песней спявачкі за доўгі час, якая прэтэндуе на званне хіта, і адзначалі яе падабенства з творамі гурта «ВИА Гра».

## Музычнае відэа 
Відэакліп на песню быў зняты ў студзені 2012 года, у Кіеве. Рэжысёрам выступіў Сяргей Салодкі, аператарам — Юрый Кароль. Канстанцін Меладзэ казаў пра відэа: «У гэтым кліпе мы стараліся паказаць, што Паліна не толькі выдатная спявачка, але і прыгожая, вельмі артыстычная жанчына. Гэты кліп — свайго роду партфоліа, рэкламны ролік спявачкі Паліны Гагарынай». Рэліз кліпа прайшоў 30 студзеня 2012 года на канале Ello (YouTube).

## Спіс кампазіцый 
* **Украінскі лічбавы сінгл**

## Чарты 
### Тыднёвыя чарты 
### Гадавыя чарты 
## Спасылкі 
* Відэакліп «Спектакль окончен» на канале Ello (YouTube)

Катэгорыя:Песні 2012 года
Катэгорыя:Поп-песні
Катэгорыя:Песні Паліны Гагарынай
Катэгорыя:Песні, якія напісаў Канстанцін Меладзэ
Атрарская бібліятэка

**Атрарская бібліятэка** — велізарная бібліятэка, якая, згодна з легендай, існавала ў дамангольскім цюркскім . Заснаванне бібліятэкі ў Фарабе (Атрары) прыпісваецца навукоўцу і філосафу Аль-Фарабі. У канцы XII стагоддзя захавальнікам кніжнага збору называецца Хісамудзін з роду Сунак. Бібліятэка лічылася другой па велічыні пасля Александрыйскай. Атрар быў сцёрты з твару зямлі падчас  Чынгісхана, а далейшы лёс яго кніжных багаццяў не задакументаваны.

Як і многія іншыя легенды пра сярэднявечныя бібліятэкі, паданні аб кнігасховішчы ў Атрары натхняюць энтузіястаў на яго пошукі. Сустракаюцца сцвярджэнні, што падчас мангольскага спусташэння Атрара кнігі маглі пахаваць у нейкіх падземных хадах і што бібліятэку рана ці позна адшукае сямігадовы хлопчык. Акадэмічнымі публікацыямі падобныя спекуляцыі не пацвярджаюцца.

## У літаратуры 
Зыбін шукае Атрарскую бібліятэку ў кнізе  «».

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Гарадскія легенды
Катэгорыя:Гісторыя Казахстана
Катэгорыя:Легендарныя бібліятэкі
Альендэ

**Алье́ндэ** () — іспанскае прозвішча і тапонім.

## Прозвішча 
* Сальвадор Альендэ (1908—1973) — прэзідэнт Чылі (1970—1973).
* Андрэс Паскаль Альендэ (нар. 1943) — чылійскі рэвалюцыянер, пляменнік С. Альендэ.
* Ісабель Альендэ (нар. 1942) — чылійская пісьменніца, пляменніца С. Альендэ.
* Марсела Альендэ (нар. 1999) — чылійскі футбаліст.
* Педра Умберта Альендэ (1885—1959) — чылійскі кампазітар, скрыпач, фалькларыст і педагог.

## Тапонім 
* Альендэ — горад і муніцыпалітэт у Мексіцы, штат Кааўіла.
* Альендэ — муніцыпалітэт у штаце Чыўаўа.
* Альендэ — муніцыпалітэт у штаце Гуанахуата.
* Валье-дэ-Альендэ (*Valle de Allende*) — населены пункт у Мексіцы, штат Чыўаўа
* Мільпільяс-дэ-Альендэ (*Milpillas de Allende*) — населены пункт у Мексіцы, штат Сакатэкас
* Пуэбліта-дэ-Альендэ (*Pueblito de Allende*) — горад у Мексіцы, штат Чыўаўа
* Сан-Мігель-дэ-Альендэ (*San Miguel de Allende*) — горад у Мексіцы, штат Гуанахуата
* Тула-дэ-Альендэ (*Tula de Allende*) — горад у Мексіцы, штат Ідальга

## Іншае 
* Альендэ — найбуйнейшы жалезісты метэарыт.

Катэгорыя:Іспанскія прозвішчы
Стара Выжыўка

**Стара Выжыўка** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Валынскай вобласці Украіны на рацэ Выжыўка (прыток Прыпяці), адміністрацыйны цэнтр Старавыжыўскага раёна.

## Гісторыя 
Першае пісьмовае згадванне аб паселішчы Вышэга, яно ж Выжва, датуецца чэрвенем 1099 года. Жылі тут людзі і раней, пра што сведчаць археалагічныя знаходкі эпохі бронзы, і знойдзена паселішча часоў Кіеўскай Русі.

Мястэчкам у розны час валодалі князі Сангушкі, князь Курбскі, каралева Бона і інш.

17 студзеня 2016 года ў мястэчку мітрапаліт Луцкі і Валынскі Міхаіл здзейсніў чын асвячэння новага храма ПЦУ.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Валынскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты Старавыжыўскага раёна