Ісламізацыя

**Ісламізацыя** () — працэс, праз які грамадства пераходзіць да ісламу і становіцца пераважна мусульманскім . Грамадская ісламізацыя гістарычна адбывалася на працягу многіх стагоддзяў з моманту распаўсюджвання ісламу за межамі Аравійскага паўвострава праз раннія мусульманскія заваёвы, з прыкметнымі зрухамі ў Леванты, Іране, Паўночнай Афрыцы, Афрыканскім Рогу, Заходняй Афрыцы, Цэнтральнай Азіі. Паўднёвай Азіі (у Пакістане і Бангладэш), Паўднёва-Усходняй Еўропы (у Албаніі і Босніі і Герцагавіне) і Паўднёва-Усходняй Азіі (у Малайзіі, Брунеі і Інданезіі).  У сучасным ужыванні гэта можа адносіцца да меркаванага навязвання ісламісцкай сацыяльнай і палітычнай сістэмы грамадству з карэнным іншым сацыяльным і палітычным паходжаннем.

### Гісторыя 
Гістарычна працэс ісламізацыі быў складаным і прадугледжваў зліццё ісламскіх практык з мясцовымі звычаямі. Гэты працэс адбываўся на працягу некалькіх стагоддзяў. Навукоўцы адмаўляюць стэрэатып, што гэты працэс першапачаткова быў «распаўсюджаны мячом» або прымусовым навяртаннем. 

#### Арабізацыя 
Арабізацыя апісвае рост культурнага ўплыву на неарабскую тэрыторыю, якая паступова ператвараецца ў тэрыторыю, якая гаворыць па- арабску і/або ўключае арабскую культуру . Найбольш прыкметна гэта было дасягнута падчас арабскіх мусульманскіх заваёваў у 7-м стагоддзі, якія распаўсюджвалі арабскую мову, культуру і — у адрозненне ад арабскіх хрысціян або арабамоўных габрэяў — рэлігію ісламу на заваяваныя імі землі — ажыццявілі арабскія мусульмане. Вынік: некаторыя элементы арабскага паходжання аб’ядналіся ў розных формах і ступенях з элементамі, узятымі з заваяваных цывілізацый і ў канчатковым рахунку, названых «арабскім», у адрозненне ад «арабскага».

### Сучаснасць 
Сучасная ісламізацыя выглядае як вяртанне чалавека да мусульманскіх каштоўнасцяў, суполак і адзення, а таксама ўмацаванне супольнасці.

Яшчэ адно развіццё — транснацыянальны іслам, распрацаваны французскімі даследчыкамі ісламу Жылем Кепелем і Аліўе Роем . Гэта ўключае ў сябе адчуванне «ўніверсалістычнай ісламскай ідэнтычнасці, якая расце», якую часта падзяляюць мусульманскія імігранты і іх дзеці, якія жывуць у немусульманскіх краінах:Узмацненне інтэграцыі сусветных грамадстваў у выніку паляпшэння камунікацый, сродкаў масавай інфармацыі, падарожжаў і міграцыі робіць сэнсам канцэпцыю адзінага ісламу, які практыкуецца паўсюдна падобным чынам, і ісламу, які выходзіць за межы нацыянальных і этнічных звычаяў. Гэта не абавязкова мае на ўвазе палітычныя або сацыяльныя арганізацыі:Глабальная мусульманская ідэнтычнасць не абавязкова і нават звычайна не прадугледжвае арганізаваных групавых дзеянняў. Нягледзячы на тое, што мусульмане прызнаюць глабальную прыналежнасць, сапраўднае сэрца мусульманскага рэлігійнага жыцця застаецца па-за палітыкай — у мясцовых асацыяцыях для набажэнстваў, дыскусій, узаемадапамогі, адукацыі, дабрачыннасці і іншых грамадскіх мерапрыемстваў. Трэцяе развіццё — гэта рост і развіццё транснацыянальных ваенных арганізацый. 1980-я і 90-я гады з некалькімі буйнымі канфліктамі на Блізкім Усходзе, уключаючы араба-ізраільскі канфлікт, Афганістан у 1980-х і 2001 гадах, і тры вайны ў Персідскім заліве (1980-88, 1990-91, 2003-2011 гг.) расце інтэрнацыяналізацыя лакальных канфліктаў.  Такія дзеячы, як Усама бін Ладэн і Абдала Азам, мелі вырашальнае значэнне ў гэтых падзеях, як і ўнутраная і сусветная палітыка. 

### Нататкі 
Катэгорыя:Культурная асіміляцыя