open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Рыгор Іосіфавіч Лашкевіч

**Рыгор Іосіфавіч Лашке́віч** (; вёска Востраў, Кармянскі раён — ) — беларускі вучоны ў галіне меліярацыі. Член-карэспандэнт Акадэміі сельскагаспадарчых навук БССР (1959—1961), Акадэміі навук БССР (1961), доктар сельскагаспадарчых навук (1958), прафесар (1960). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.

## Біяграфія 
Скончыў БСГА (1927). З 1927 па 1929 працаваў у Мінскім акружным зямельным аддзеле аграномам-культуртэхнікам. З 1929 па 1931 навучаўся ў аспірантуры Усесаюзнага НДІ балотнай гаспадаркі. З 1932 года працаваў ва Усесаюзным НДІ балотнай гаспадаркі ў Мінску.

З 1941 па 1942 год — у эвакуацыі, навуковы супрацоўнік Кіраўскай вопытнай станцыі. У 1942—1945 гг. — у дзеючай арміі.

Пасля дэмабілізацыі, з 1945 па 1971 г. кіраваў аддзелам сельскагаспадарчага выкарыстання меліяраваных зямель Беларускага НДІ меліярацыі і воднай гаспадаркі, у 1971—1983 — прафесар-кансультант гэтага інстытута. Таксама вёў выкладчыцкую дзейнасць у Гродзенскім сельскагаспадарчым інстытуце.

## Навуковы і практычны ўклад 
Навуковыя даследаванні прысвечаны пытанням асваення тарфяна-балотных глебаў, аграбіялогіі, фізіялогіі раслін, аграхіміі. Распрацаваў эфектыўныя прыёмы па прыстасаванні і выкарыстанні пашаў, апрацоўцы асноўных сельскагаспадарчых структур, прымяненню сістэмы мікраўгнаенняў пад культурныя расліны на тарфяных глебах. Распрацаваў мерапрыемствы па паляпшэнні ўрадлівасці тарфяных глебаў і паляпшэнню якасці прадукцыі культурных раслін на меліяраваных глебах.

Аўтар больш за 200 навуковых прац, у тым ліку 5 манаграфій. Сярод апублікаваных:
* Простейшие мелиорации в повышении урожайности социалистических полей. — Мн., 1934.
* Устройство, использование пастбищ на осушенных болотах и уход за ними. — Мн., 1947.
* Культура канапель на тарфяных глебах. — Мн., 1949.
* Агратэхніка канатніка на балотных глебах. — Мн., 1950.
* Культура кок-сагыза на торфяных почвах. — Мн., 1951.
* Коноплеводство на торфяных почвах. — Мн., 1953.
* Применение микроудобрений на торфяных почвах. — Мн., 1955.
* Плодородие торфяных почв и возделывание конопли. — Мн., 1962.
* Сахарная свекла на торфяных почвах. — Мн., 1965.

Падрыхтаваў 11 кандыдатаў навук.

Узнагароджаны медалямі.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Григорий Иосифович Лашкевич (к 105-летию со дня рождения) // Весці Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Серыя аграрных навук. — 2009. — № 4. — С. 123—124
* Рыгор Іосіфавіч Лашкевіч у базе даных «История белорусской науки в лицах» Цэнтральнай навуковай бібліятэкі імя Якуба Коласа НАН Беларусі 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Кармянскім раёне
Катэгорыя:Вучоныя СССР
Катэгорыя:Вучоныя Беларусі
Катэгорыя:Раслінаводы Беларусі
Катэгорыя:Аграхімікі Беларусі
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Выкладчыкі Гродзенскага дзяржаўнага аграрнага ўніверсітэта
Метрокл з Маранеі

**Метрокл з Маране́і** (, IV—III стст. да н.э.) — старажытнагрэчаскі філосаф, кінік. Перад тым, як стаць кінікам, быў слухачом перыпатэтыка Тэафраста. Брат Гіпархіі. Паходзіў з г. Маранеі. Лічыцца, што Метроклам створаны новы літаратурны жанр — хрыя, кароткі маралізуючы анекдот пра гістарычную асобу. Вядомыя яго хрыі пра Дыягена Сінопскага, якія ідэалізуюць гэтага філосафа.

Творы Метрокла не захаваліся (як паведамляецца, Метрокл знішчыў іх самастойна).

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Дыяген Лаэрцкі. Пра жыццё, вучэнні і выслоўі знакамітых філосафаў. Кніга шостая
* Metrocles // The Inernet Encyclopedia of Philosophy
* Античная философия: Энциклопедический словарь. М., 2008. С.492. ISBN 5-89826-309-0

Катэгорыя:Філосафы Старажытнай Грэцыі
Катэгорыя:Кінікі
Катэгорыя:Кінікі класічнага перыяду
Катэгорыя:Філосафы IV стагоддзя да н.э.
Катэгорыя:Філосафы III стагоддзя да н.э.
Катэгорыя:Эліністычная філасофія
Танталіт

**Танталі́т** — мінерал падкласа складаных аксідаў, крайні член бесперапыннага ізаморфнага раду танталіт—калумбіт, (Fe, Mn)(Ta, Nb)O.

Пласціністыя, прызматычныя або ігольчатыя крышталі чорнага, шараватага, чырванавата-карычневага або ружовага колеру. Шчыльнасць 7000—8200 кг/м³, цвёрдасць да 6,5 па шкале Моаса. Крохкі. Паходжанне высокатэмпературнае эндагеннае (у гранітных пегматытах, грэйзенах), трапляецца ў россыпах.

Радовішчы ў Аўстраліі, Бразіліі, Канадзе, Мазамбіку, Казахстане, Расіі і іншых.

## Гл. таксама 
* Танталавыя руды
* Танталаніабаты

## Зноскі 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* Тантали́т // Геологический словарь. В 2-х тт. Т. 2: М—Я / Под. ред. А. Н. Криштофовича. Отв. ред. Т. В. Спижарский. — М.: Государственное научно-техническое издательство по геологии и охране недр, 1955. — С. 310.
* *Фельдман Л. Г.* Тантали́т // Горная энциклопедия : в 5 т. / гл. ред. Е. А. Козловский. — М.: «Советская энциклопедия», 1991. — Т. 5. СССР — Яшма. — С. 119. — 541 с. — 44 126 экз. — ISBN 5-85270-007-X, ISBN 5-85270-000-6 (т. 5).

## Спасылкі 
* Танталіт на сайце КаталогМинералов. RU
* 

Катэгорыя:Руды
Катэгорыя:Злучэнні танталу
Катэгорыя:Вокіслы (мінералы)
Дубіца

Назву **Ду́біца** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Брэсцкая вобласць:
** Дубіца — вёска ў Брэсцкім раёне
** Дубіца — былы сельскі населены пункт (станцыя) у Брэсцкім раёне
* Мінская вобласць:
** Дубіца — вёска ў Салігорскім раёне

### Боснія і Герцагавіна 
* Дубіца, таксама *Босанска-Дубіца*, альбо *Казарска-Дубіца* — горад і абшчына ў Рэспубліцы Сербскай

## Іншае 
* Дубіца — станцыя Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў вёсцы Дубіца Брэсцкага раёна
Барысы (Брэсцкі раён)

**Барысы́** (, ) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дамачаўскага сельсавета. Размешчаны за 54 км на поўдзень ад Брэста, за 11 км ад чыгуначнай станцыі Дубіца.

У складзе адкрытага акцыянернага таварыства «Брэстрайаграсэрвіс» (цэнтр — г.п. Дамачава).

## Гісторыя 
У XIX стагоддзі невялікая вёска ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. Уваходзіла ў склад маёнтка Дамачава. Паводле матэрыялаў 1858 года ўласнасць князёў Вітгенштэйнаў. У 1870 годзе адносілася да Падлужскай сельскай грамады. У 1897 годзе прыселак, працавала карчма.

Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Дамачаўскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.

З 1939 года ў складзе БССР, у калгасе «Беларусь» (цэнтр — г.п. Дамачава). У Вялікую Айчынную вайну загінулі 9 вяскоўцаў, 3 прапалі без вестак.

Да 8 верасня 1959 года ў складзе Ліпінкаўскага сельсавета.

## Насельніцтва 
* 14 сялянскіх душ (1858)
* 27 двароў, 176 жыхароў (1897)
* 18 жыхароў (1905)
* 26 двароў, 114 жыхароў (1921)
* 310 жыхароў (1950)
* 274 жыхары (1970)
* 124 гаспадаркі, 380 жыхароў (2005)

## Вядомыя асобы 
* Лідзія Іванаўна Асіюк (1920—1984) — беларуская даярка. Герой Сацыялістычнай Працы (1958).
* Галіна Фёдараўна Скакун (1943—2022) — Герой Сацыялістычнай Працы.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 3, кн. 1. Брэсцкая вобласць / пад навук. рэд. А. І. Лакоткі. — Мн.: БелЭн, 2006. ISBN 985-11-0373-X.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Дамачаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Брэсцкага раёна
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Ліване

У '''спісе аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Ліване''' налічваецца 5 найменняў (на 2011 год).

## Гл. таксама 
* Спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Арабскіх краінах

## Спасылкі 
* Спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Ліване 
* Каталог спасылак па Сусветнай спадчыне ў Ліване 

Ліван
Катэгорыя:Сусветная спадчына ў Ліване
Матан I

**Матан I** — цар Тыра ў 829—821 гадах да н.э. У антычнай літаратуры сустракаюцца напісанні Мутон, або Метон, у Менандра Эфескага Метэн, або Мет, бацька Дыдоны, Вергілій заве яго Бел.

У антычнай міфалогіі цар Тыра, бацька Пігмаліёна і Элісы.

Катэгорыя:Героі старажытнагрэчаскіх міфаў
Катэгорыя:Блізкі Усход у старажытнагрэчаскай міфалогіі
Катэгорыя:Цары фінікійскія
Катэгорыя:Тыр
Пігмаліён (цар Тыра)

**Пігмаліён** () — персанаж антычнай міфалогіі, вобраз якога ўзыходзіць да рэальнага цара Тыра. Паводле Менандра Эфескага, бацька Дыдоны, кіраваў 47 гадоў, з 820 па 773 гады да н.э.

Сын Мутона, брат Элісы-Дыдоны. Паводле Вергілія, цар Тыра, які забіў Сіхея.

Катэгорыя:Героі старажытнагрэчаскіх міфаў
Катэгорыя:Блізкі Усход у старажытнагрэчаскай міфалогіі
Катэгорыя:Цары фінікійскія
Катэгорыя:Тыр
Хірам I Вялікі

**Хірам I Вялікі** — цар тырскі і біблскі (969 да н.э. — 936 да н.э.), сучаснік Давіда і Саламона, які знаходзіўся ў сяброўскіх з імі адносінах.

## Біяграфія 
Хірам быў сынам і пераемнікам Авібаала; ён жыў 53 гады і памёр пасля 34-гадовага валадарання. Пры ім Тыр дасягнуў свайго росквіту. Ён узвёў велізарныя будынкі і ўмацаванні на востраве Тыра, каб мець тут абарончы фарпост для ўсёй Фінікіі; аднавіў старажытныя свяцілішчы, пакрыўшы іх кедравым дрэвам; пабудаваў новы храм у гонар Мелькарта і Астарты; рабіў багатыя прынашэнні ў галоўны храм Зеўса-Ваалсаміда, дзе стварыў залатыя калоны, якім дзівіўся яшчэ Герадот.

Хірам ваяваў з кітыйцамі, гэта значыць жыхарамі Кіпра, і зноў скарыў іх, імкнучыся замацаваць за Тырам гегемонію, якая перайшла да яго ад Сідона. Неўзабаве пасля сваім узыходжання на прастол Хірам адправіў да Давіда паслоў і цясляроў і забяспечыў яго кедравымі дрэвамі для будаўніцтва яго палаца ў Іерусаліме (; ).

Пры ўзыходжанні на прастол Саламона Хірам даслаў да яго пасольства (). Карыстаючыся гэтым, Саламон, які прыступіў да выканання завяшчання Давіда аб будаўніцтве храма, пісаў пра гэта Хіраму і прасіў яго пасадзейнічаць. Хірам і Саламон заключылі паміж сабой саюз (): Хірам дасылаў Саламону кедравыя і кіпарысавыя дрэвы, а таксама працаўнікоў, муляроў, цясляроў, і золата для будаўніцтва храма і палацаў (; ), а Саламон пасылаў яму пшаніцу ды аліўкавы алей () і аддаў Хіраму ў 946 годзе да н.э. 20 гарадоў у зямлі Галілейскай.

Гарады гэтыя не спадабаліся Хіраму, але гэта не парушыла сяброўства яго з Саламонам (). Грабніцу Хірама паказваюць у дзвюх гадзінах ад Тыра, у паўднёва-ўсходнім кірунку, на шляху да Каны: гэта пусты саркафаг з вапнавага каменя увянчаны пірамідападобным вечкам, які стаіць на высокім пастаменце і мае 4 м у даўжыню, 3 м у шырыню і 2 м у вышыню. Паводле іншай версіі, у грабніцы быў пахаваны майстар Хірам — культавая фігура руху масонаў. Таксама мяркуюць, што збудаванне ўяўляе персідскую грабніцу перыяду VI—IV стст. да н.э.

Апроч таго, Хірам, цар Тыра паслаў Хірама-Авія, чалавека разумнага і вучонага, у якасці начальніка будаўніцтва Храма Цара Саламона. Гэтага Хірама масоны лічаць заснавальнікам масонства.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Цары фінікійскія
Катэгорыя:Кіраўнікі X стагоддзя да н.э.
Катэгорыя:Персанажы Старога Запавету
Катэгорыя:Тыр
Дубок (Брэсцкі раён)

**Дубо́к** () — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дамачаўскага сельсавета. Размешчаны за 53 км на поўдзень ад Брэста, 19 км ад чыгуначнай станцыі Дубіца, на ўсходзе меліярацыйны канал, на захадзе — рака Капаеўка (прыток Заходняга Буга), на поўдні сетка меліярацыйных каналаў і дзяржаўная мяжа з Украінай, аўтадарогай звязана з г.п. Дамачава.

У складзе адкрытага акцыянернага таварыства «Брэстрайаграсэрвіс» (цэнтр — г.п. Дамачава).

## Гісторыя 
У канцы XVIII — пачатку XIX стагоддзяў у вёсцы пабудавана драўляная ўніяцкая Ільінская царква.

У XIX стагоддзі сяло ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. У 1868 годзе ў Прыбыраўскай воласці, уласнасць графа Замойскага. У 1875 годзе адкрыта народнае вучылішча. У 1886 годзе дзейнічала праваслаўная царква, царкоўна-прыходская школа, карчма. У 1890 годзе сялянам Дубоцкага сельскагаспадарчага таварыства належала 632,3 дзесяціны ворыва. У народным вучылішчы займаліся 39 хлопчыкаў. У 1897 годзе ў сяле царква, народнае вучылішча, хлебазапасны магазін, майстэрня па вырабе гонту, карчма.

У 1905 годзе вёска і маёнтак (20 жыхароў) у Прыбараўскай воласці Брэсцкага павета. Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Прыбараўскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.

З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну гітлераўцы спалілі 23 двары, загубілі 57 жыхароў; 30 вяскоўцаў загінулі на фронце.

Да 18 снежня 1972 года ў складзе Чэрскага сельсавета, у 1972—2013 гадах у складзе Дамачаўскага пассавета.

## Насельніцтва 
* 160 мужчын, 179 жанчын (1868)
* 143 двары, 1008 жыхароў (1876)
* 25 двароў, 410 жыхароў (1886)
* 121 двор, 644 жыхары (1897)
* 934 жыхары (1905)
* 60 двароў, 270 жыхароў (1921)
* 149 двароў, 654 жыхары (1940)
* 575 жыхароў (1959)
* 524 жыхары (1970)
* 128 гаспадарак, 211 жыхароў (1997)
* 27 гаспадарак, 224 жыхары (2005)

## Інфраструктура 
* Пачатковая школа
* Фельчарска-акушэрскі пункт
* Клуб
* Бібліятэка

## Славутасці 
]]
* Ільінская царква (канец XVIII — пачатак XIX стагоддзяў), на заходняй ускраіне вёскі, помнік архітэктуры народнага дойлідства Беларускага Палесся. — 

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 3, кн. 1. Брэсцкая вобласць / пад навук. рэд. А. І. Лакоткі. — Мн.: БелЭн, 2006. ISBN 985-11-0373-X.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Дамачаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Брэсцкага раёна
Мелькарт

]]

**Мелька́рт**, *Меліке́рт* (ад , элінізаванае фінікійскае , Milk-Qart, «цар горада») — у фінікійскай рэлігіі і міфалогіі — бог-заступнік мараплаўства і горада Ціра, які атаясамляўся грэкамі з Гераклам. Шанаваўся ў Ціры і Фасасе. 

Спачатку быў богам прыроды, якая адраджаецца. Паводле сведчання Менандра Эфескага свята Мелькарта адзначалі ў лютым-сакавіку . Пераказы называлі Мелькарта сынам Дэмара  і Астарты , якога выгадавала казачная лань з меднымі нагамі. З самага нараджэння вёў непрымірымую барацьбу з богам смерці Мотам. Перамог жахлівага змяя з сямю галовамі, адолеў пасланых Мотам львоў і грыфонаў (апошніх — з дапамогай свайго спадарожніка Эшмуна), перамог самага Мота, які ператвараўся ў вепрука і быка, пасля ўсё ж быў забіты Мотам, але адрадзіўся (дзякуючы Эшмун, які даў яму пачуць пах перапёлкі ), спусціўся ў царства мёртвых і вынес з яго душу паплечніка — з дапамогай багіні сонца.

Пазней Мелькарт і сам ператварыўся ў бога сонца і заступніка агню . Адпаведна зведала змены і легенда аб адраджэнні Мелькарта, які цяпер спальваў сябе ў свяшчэнным агні і набіраўся новай маладосці. У Гадэсе, дзе нібыта існавала магіла Мелькарта  падчас свята ў яго гонар з горада выганялі ўсіх іншаземцаў і спальвалі выяву Мелькарта, які сядзеў на [Гіпакамп (міфалогія)гіпакампе .

Гіпакамп ператварыўся ў спадарожніка Мелькарта з развіццём фінікійскага мараплаўства і ператварэннем Мелькарта на марскога бога. Тады ж з'явілася новая версія гібелі і адраджэння бога — нібыта Астарта з нованароджаным Мелькартам, якую перасладваў Мот, кінулася ў мора, але Мелькарт выплыў, ператварыўшыся ў дэльфіна. Гэта легенда была запазычана грэкамі (міф пра Мелікерта).

Мелькарт быў таксама богам горада Цір (уласна, яго імя часта інтэрпрэтуюць як «ўладальнік Ціра», падобна да біблскай Баалат-Гебал ці сідонскага Ваал-Цыдона). Легенда аб заснаванні Ціра сцвярджала, што Мелькарт загадаў жыхарам ўзбярэжжа пабудаваць карабель (на ўзор рыбы наўціл), пераплысці на Амбразійскія скалы, што блукалі ў моры, прынесці ахвяры і, калі скалы спыняцца, пабудаваць на іх горад . Іншая легенда прыпісвала Мелькарту (дакладней яго сабаку) адкрыццё пурпуру.

Ужо як абаронца Ціра Мелькарта ўшаноўвалі і як заступніка каланізацыі (усе фінікійскія калоніі былі заснаваныя ціранамі). Пазней з'явіліся і пераказы аб плаванні гэтага бога на захад Міжземнага мора - да Гібралтара ), які самі фінікійцы называлі «слупамі Мелькарта» (адсюль, верагодна, і пайшла яго грэчаская назва Геркулесавы слупы), хоць, магчыма, што гэта назва тычылася не столькі Гібралтара, колькі вострава Кацінуса, дзе быў размешчаны храм Мелькарта, калоны якога былі выраблены з бронзы. Ёсць легенда, як яго статуя прыплыла на плыце з Ціра ў Эрыфры .

У класічную эпоху грэкі атаясамлялі Мелькарта з Гераклам. Лічылася, што «цірыйскі Геракл» быў пахаваны ў Іспаніі. У двухмоўным надпісе з Мальты імя Мелькарт перакладзена як Геракл-архегет . Паводле Менандра Эфескага, яго храм у Ціры узвёў цар Хіром . Герадот згадвае сваё наведванне цірскага храма Мелькарта, называючы яго храмам Геракла Цірскага. 

## Гл. таксама 
* Мелікерт

Катэгорыя:Блізкі Усход у старажытнагрэчаскай міфалогіі
Катэгорыя:Заходнесеміцкая міфалогія
Кабёлка

**Кабёлка** (, ) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Дамачаўскага сельсавета. Размешчана за 52 км на поўдзень ад Брэста, за 9 км ад чыгуначнай станцыі Дубіца, на аўтадарозе Брэст — Тамашоўка.

У складзе адкрытага акцыянернага таварыства «Брэстрайаграсэрвіс» (цэнтр — г.п. Дамачава).

## Гісторыя 
Паводле пісьмовых крыніц вядома з XV стагоддзя як сяло — шляхецкая ўласнасць у Берасцейскім павеце Троцкага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. Размяшчалася на дарозе Камароўка — Бярэсце.

У XIX стагоддзі вёска ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні, у складзе маёнтка Дамачава. Паводле рэвізскіх матэрыялаў 1858 года ўладанне князя Вітгенштэйна. У 1878 годзе вёска з’яўлялася цэнтрам сельскай грамады, адносілася да Дамачаўскай воласці. У 1890 годзе працавала царкоўна-прыходская школа. У 1897 годзе дзейнічала школа граматы.

Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Дамачаўскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.

З 1939 года ў складзе БССР.

Да 1957 года ў складзе Ляплёўскага сельсавета, пасля — у складзе Дамачаўскага пассавета.

## Насельніцтва 
* 235 сялянскіх душ (1858)
* 113 двароў, 591 жыхар (1878)
* 83 двары, 451 жыхар (1897)
* 452 жыхары (1905)
* 46 двароў, 257 жыхароў (1921)
* 454 жыхары (1970)
* 97 гаспадарак, 214 жыхароў (2005)

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 3, кн. 1. Брэсцкая вобласць / пад навук. рэд. А. І. Лакоткі. — Мн.: БелЭн, 2006. ISBN 985-11-0373-X.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Дамачаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Брэсцкага раёна
Ліпінкі

**Лі́пінкі** (, ) — вёска ў Беларусі, у Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дамачаўскага сельсавета.

Размешчаны за 55 км на поўдзень ад Брэста, за 14 км ад чыгуначнай станцыі Дубіца, вакол лес, непадалёку аўтадарога Брэст — Тамашоўка.

У складзе адкрытага акцыянернага таварыства «Брэстрайаграсэрвіс» (цэнтр — гарадскі пасёлак Дамачава).

## Назва 
Было старое лідскае прозвішча Ліпін, старое літоўскае жамойцкае (Кельмы) Ліпіновіч.

## Гісторыя 
У XIX стагоддзі вёска ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. Уваходзіла ў склад маёнтка Дамачава. Паводле матэрыялаў 1858 года ўладанне князя Вітгенштэйна.

Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Дамачаўскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.

З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну гітлераўцы загубілі 26 жыхароў, 8 вяскоўцаў загінулі на фронце. У 1948 годзе быў арганізаваны калгас імя Жданава. У 1954—1959 гадах цэнтр Ліпінкаўскага сельсавета. З 1989 года ў калгасе «Беларусь».

## Насельніцтва 
* 96 сялянскіх душ (1858)
* 71 двор, 552 жыхары (1876)
* 348 жыхароў (1897)
* 22 двары, 162 жыхары (1921)
* 70 двароў, 212 жыхароў (1940)
* 342 жыхары (1959)
* 378 жыхароў (1970)
* 83 гаспадаркі, 180 жыхароў (1997)
* 62 гаспадаркі, 131 жыхар (2005)

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 3, кн. 1. Брэсцкая вобласць / пад навук. рэд. А. І. Лакоткі. — Мн.: БелЭн, 2006. ISBN 985-11-0373-X.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Дамачаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Брэсцкага раёна
Пётр Антонавіч Галецкі

**Пётр Антонавіч Гале́цкі** (, в. Майдан, Талачынскі раён — , в. Копці, ) — Герой Савецкага Саюза, партызан-падрыўнік. Удзельнічаў у партызанскім руху ў Беларусі. Быў удзельнікам партызанскага атрада «Перамога», які дыслацыраваўся ў Віцебскай і Смаленскай абласцях.

## Біяграфія 
Па нацыянальнасці беларус. Атрымаў пачатковую адукацыю. Падлеткам працаваў фурманам старшыні калгаса.

Быў членам ВЛКСМ. У 18 гадоў прызначаны брыгадзірам у калгасе. У 1939 годзе быў прызваны ў Чырвоную Армію.

Удзельнічаў у Вялікай Айчыннай вайне з 1941 года. Вучыўся ў партызанскай школе падрыўнікоў. У канцы ліпеня 1942 года Пётр Галецкі залічаны байцом партызанскага атрада «Перамога», пад камандаваннем Качубея.

## Галерэя 

Файл:Памятник Галецкому П.А. в аг Копти - фрагмент.jpg|Помнік у Копці
Файл:Памятник Галецкому П.А. в аг Копти.jpg|Помнік у Копці

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Партызаны Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Ляплёўка

**Ляплёўка** (, ) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дамачаўскага сельсавета. Размешчана за 42 км на поўдзень ад Брэста, на рацэ Капаеўцы (прыток Заходняга Буга), на аўтадарозе Брэст — Тамашоўка.

У складзе адкрытага акцыянернага таварыства «Брэстрайаграсэрвіс» (цэнтр — гарадскі пасёлак Дамачава).

## Гісторыя 
У XIX стагоддзі вёска ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. Уваходзіла ў маёнтак Дамачава, якім валодаў князь Вітгенштэйн; 196 мужчын, 108 жанчын. У 1875 годзе ў вёсцы быў пабудаваны з цэглы сядзібны дом, акружаны пейзажным паркам плошчай 7 га. У 1886 годзе працавалі вадзяны млын і лесапільня. У 1890 годзе сяляне вёскі ў Клейнікаўскім сельскагаспадарчым таварыстве, якое мела 368,7 дзесяцін зямлі. У 1897 годзе дзейнічала школа граматы, хлебазапасны магазін, 2 вадзяныя млыны, карчма.

Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Дамачаўскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства. У ліпені 1933 года ў вёсцы адбылося выступленне сялян супраць падатковага прыгнёту.

З 1939 года ў складзе БССР. У 1940 годзе ў складзе Дамачаўскага раёна, цэнтр сельсавета. У Вялікую Айчынную вайну фашысты знішчылі 54 двары, загубілі 15 мірных жыхароў; 25 вяскоўцаў загінулі на фронце, 3 — у партызанах.

23 верасня 1942 года гітлераўцы вывезлі з Дамачаўскага дзіцячага дома 55 дзяцей разам з выхавацельніцай П. Грахольскай і расстралялі іх каля в. Ляплёўка.

У 1956 годзе аднесена да Брэсцкага раёна ў сувязі з ліквідацыяй Дамачаўскага раёна. Да 1957 года цэнтр Ляплёўскага сельсавета. З 1959 года ў складзе саўгаса «Дамачаўскі».

## Насельніцтва 
* 178 двароў, 1009 жыхароў (1876)
* 51 двор, 614 жыхароў (1886)
* 149 двароў, 808 жыхароў (1897)
* 870 жыхароў (1905)
* 22 двары, 162 жыхары (1921)
* 220 двароў, 460 жыхароў (1940)
* 741 жыхар (1970)
* 229 гаспадарак, 564 жыхары (1997)
* 208 гаспадарак, 508 жыхароў (2005)

## Інфраструктура 
* Базавая школа

## Памятныя мясціны 
* Магіла ахвяр фашызму (1942) — 

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 3, кн. 1. Брэсцкая вобласць / пад навук. рэд. А. І. Лакоткі. — Мн.: БелЭн, 2006. ISBN 985-11-0373-X.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Населеныя пункты Брэсцкага раёна
Хабібур Рахман

**Рахман Хабібур** (; 3 снежня 1928, Муршыдабад — 11 студзеня 2014, Дака) — бангладэшскі дзяржаўны дзеяч, в.а. прэм’ер-міністра Бангладэш (30 сакавіка 1996 — 23 чэрвеня 1996)

## Біяграфія 
У 1951 годзе скончыў Універсітэт Дакі, затым працягнуў навучанне ў Оксфардскім універсітэце ў Вялікабрытаніі.

Пачаў сваю кар’еру ў якасці выкладчыка гісторыі ва Універсітэце Дакі ў 1952 годзе. Пазней ён выкладаў ва Універсітэце Раджшахі, дзе пасля займаў пасаду дэкана юрыдычнага факультэта. У 1964 годзе змяніў род дзейнасці і стаў працаваць юрыстам. У 1976—1995 гадах быў суддзёй Вярхоўнага суда.

Сышоў у адстаўку з пасады суддзі Вярхоўнага суда Бангладэш у 1995 годзе. У 1996 годзе выконваў абавязкі прэм’ер-міністра Бангладэш.

Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Бангладэш
Гута (Брэсцкі раён)

**Гу́та** () — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дамачаўскага сельсавета. Размешчана за 62 км на поўдзень ад Брэста, за 20 км ад чыгуначнай станцыі Дубіца.

У складзе адкрытага акцыянернага таварыства «Брэстрайаграсэрвіс» (цэнтр — г.п. Дамачава).

## Назва 
*Гута* — традыцыйная старабеларуская назва майстэрні па вырабе шкла; ад гэтых майстэрняў пайшлі назвы многіх паселішчаў у Беларусі. У наш час гэта слова вызначаецца як «даўнейшая назва шклозавода» (Тлум. слоўнік бел. мовы, 2005).

Тэрмін (паходзіць, магчыма, ад герм. *Hutte*) узнік у XIV—XVI стагоддзях.

## Гісторыя 
У XIX стагоддзі вёска ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. У 1860 годзе ў Прыбароўскай воласці, у складзе маёнтка Прыбарова, якім валодаў граф Замойскі. У ліпені 1862 года адбыліся сялянскія хваляванні. Сяляне адмовіліся адбываць згонную павіннасць і плаціць чынш грашыма або хлебам. У 1866 годзе заснавана нарднае вучылішча, у якім вучыліся 31 хлопчык і 4 дзяўчынкі. У 1890 годзе сяляне Гуцкага сельскагаспадарчага таварыства мелі 183 дзесяціны зямлі.

У 1905 годзе вёска ў Прыбароўскай воласці Брэсцкага павета. Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Прыбароўскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.

З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну гітлераўцы спалілі 51 двор, загубілі 9 жыхароў; 12 вяскоўцаў загінулі на фронце, 2 — у партызанах.

Да 18 снежня 1972 года ў складзе Чэрскага сельсавета, у 1972—2013 гадах у складзе Дамачаўскага пассавета.

## Насельніцтва 
* 41 мужчына, 44 жанчыны (1868)
* 282 жыхары (1905)
* 16 двароў, 120 жыхароў (1921)
* 58 двароў, 245 жыхароў (1940)
* 236 жыхароў (1959)
* 244 жыхары (1970)
* 56 гаспадарак, 165 жыхароў (1997)
* 46 гаспадарак, 96 жыхароў (2005)

## Інфраструктура 
* Клуб
* Бібліятэка

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 3, кн. 1. Брэсцкая вобласць / пад навук. рэд. А. І. Лакоткі. — Мн.: БелЭн, 2006. ISBN 985-11-0373-X.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Дамачаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Брэсцкага раёна
Поль Бія

**Поль Бія́** (; ) — камерунскі палітычны і дзяржаўны дзеяч; прэм'ер-міністр Камеруна (1975—1982), затым прэзідэнт Камеруна (з 1982).

## Біяграфія 
### Палітычная кар’ера 
Поль Бія нарадзіўся 3 лютага 1933 года ў вёсцы Мвамекаа. Па этнічнай прыналежнасці фанг (булу). У 1956 годзе скончыў ліцэй генерала Леклерка ў Камеруне, атрымаў дыплом па спецыяльнасці «філасофія». З чэрвеня 1956 года праходзіў навучанне ў ліцэі Луі ле Гран у Парыжы, таксама вучыўся ў Сарбоне. У тым жа годзе Бія паступіў на дзяржслужбу, працаваў чыноўнікам па асобых даручэннях у канцылярыі прэзідэнта Ахмаду Ахіджа, затым у 1964 годзе быў прызначаны дырэктарам кабінета ў Міністэрстве нацыянальнай адукацыі, моладзі і культуры, а ў 1965 годзе стаў генеральным сакратаром Міністэрства. 14 верасня Поль Бія стаў старшынёй партыі Камерунскі нацыянальны саюз, пераназванай у 1985 годзе ў Дэмакратычнае аб’яднанне камерунскага народа. У 1996 годзе Бія быў абраны тэрмінам на год старшынёй Арганізацыі Афрыканскага Адзінства. Так, у рэйтынгу часопіса *Парад* за 2009 ён займае 19-ю пазіцыю ў спісе найгоршых дыктатараў свету.

Катэгорыя:Выпускнікі Інстытута палітычных даследаванняў
Катэгорыя:Прэзідэнты Камеруна
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Камеруна
Катэгорыя:Дзеючыя кіраўнікі дзяржаў
Катэгорыя:Палітыкі XXI стагоддзя
Махінда Раджапаксэ

**Махінда Раджапаксэ** (, , , нар. 18 лістапада 1945 года, Віракеція, Шры-Ланка) — прэзідэнт Шры-Ланкі (2005—2015), у 2004—2005 гадах — прэм’ер-міністр. Адзін з лідараў партыі свабоды Шры-Ланкі, якая ўваходзіць у Народны альянс.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Паўднёвай правінцыі ў сям’і юрыста, які абіраўся дэпутатам парламента ў
1947—1960 гадах. Па адукацыі таксама юрыст (вучыўся ў каледжы ў Гале і ва ўніверсітэце Каломба). У 1970 годзе стаў самым маладым у гісторыі краіны дэпутатам парламента. Левацэнтрыст. У 1994—2001 гадах працаваў ва ўрадзе Шры-Ланкі — спачатку як міністр працы (распрацаваў прагрэсіўны працоўны кодэкс, які быў адпрэчаны пад націскам з боку буйнога бізнесу), затым як міністр рыбалоўства. У 2001—2004 гадах лідар апазіцыі ў парламенце.

Пасля перамогі ў 2004 годзе Народнага альянсу (блок ПСШЛ і левай нацыяналістычнай сінгальскай партыі «Джаната Вімукці Перамуна» (ДВП)) на абвешчаных прэзідэнтам Кумаратунгам датэрміновых парламенцкіх выбарах абраны прэм’ер-міністрам. Яго дзейнасць па ліквідацыі наступстваў разбуральнага цунамі 26 снежня 2004 года (гл. Землетрасенне ў Індыйскім акіяне ў 2004 годзе) была высока ацэнена ў краіне і па-за яе межамі.

Абраны прэзідэнтам падчас выбараў 17 лістапада 2005 года (атрымаў 50,3 % галасоў), прызначаных у сувязі з рашэннем Вярхоўнага суда Шры-Ланкі аб тым, што прэзідэнцкі тэрмін папярэдняга прэзідэнта Ч. Кумаратунгі заканчваецца ў снежні 2005 года. Пасля гэтага пасаду прэм’ер-міністра заняў Ратнасіры Вікрэманаяке.

Быў пераабраны прэзідэнтам Шры-Ланкі 27 студзеня 2010 года, атрымаўшы 57,88 % галасоў.

9 лютага 2010 года выдаў указ аб роспуску парламента і распарадзіўся аб арышце лідара апазіцыі Саратха Фансекі(у верасні 2010 года ваенны трыбунал прысудзіў Фансеку да трох гадоў пазбаўлення свабоды за карупцыю), узяўшы, такім чынам, рэзкі курс на адыход ад дэмакратыі ў бок аўтарытарызму.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт Прэзідэнта Шры-Ланкі 

Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Шры-Ланкі
Катэгорыя:Прэзідэнты Шры-Ланкі
Катэгорыя:Палітыкі XXI стагоддзя
Лі Сяньлун

**Лі Сяньлун** (, , ) — палітык, Прэм'ер-міністр Сінгапура (2004—2024).

## Біяграфія 
Старэйшы сын былога прэм’ера Лі Куан Ю. Скончыў Трыніці-каледж Кембрыджскага ўніверсітэта, матэматык. Служыў у арміі. Займаў розныя міністэрскія пасады.

Міністр фінансаў з 2001 па 1 снежня 2007. Старшыня кіруючай партыі ПНД.

Прэм'ер-міністр Сінгапура з 12 жніўня 2004 года, змяніў на гэтай пасадзе Го Чок Тонга. Працягваў цвёрдую палітыку сваіх папярэднікаў, кансультуючыся з Лі Куан Ю, да смерці апошняга ў 2015 годзе. Меў самую вялікую ў свеце зарплату сярод кіраўнікоў дзяржаў — больш за $2—2,5 млн у год. 15 мая 2024 года сышоў у адстаўку.

## Зноскі 
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Сінгапура
Катэгорыя:Дзеючыя кіраўнікі дзяржаў
Катэгорыя:Палітыкі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Сінгапуры
Альгерд Адамавіч Малішэўскі

**Альгерд Адамавіч Малішэўскі** (,  — ,  ) — беларускі мастак-жывапісец, педагог. Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1977).

## Біяграфія 
З'яўляўся ўдзельнікам Вялікай Айчыннай вайны. У 1952 годзе скончыў факультэт жывапісу Харкаўскага дзяржаўнага мастацкага інстытута. Удзельнічаў у мастацкіх выстаўках з 1956 года. Стаў сябрам Саюза мастакоў БССР у 1965 годзе. 
Выкладаў у Мінскім мастацкім вучылішчы (1953—1981).

Сын — Сяргей Малішэўскі (1956—2020) — таксама вядомы беларускі мастак.

## Творчасць 
Пісаў карціны ва ўсіх жанрах станковага жывапісу: карціне, партрэце, пейзажы, нацюрморце. Творы вызначаюцца колеравай насычанасцю, экспрэсіўнасцю вобразаў, пошукамі выразных жывапісна-пластычных сродкаў. У апошніх працах назіраюцца тэндэнцыі да мастацкага абагульнення, лаканізму, адмаўлення ад дэталізацыі.

Сярод работ: карціны «Прыезд агранома» (1957), «Мы вернемся» (1965), «Маці» (1968), «Салдаты — сыны Радзімы», «Клятва» (абедзве 1970), «Маці. Пратэст вайне» (1970—80), «Хатынь» (1971), «Урачы» (1976), «Бяседа» (1977), «Вясна ў Чыжоўцы» (1978), «Інтэр’ер з кветкамі» (1988); партрэты В. Прыступчыка (1960), С. Секача (1970), «Хірург. Пасля аперацыі» (1971), «Анколагі» (1972), А. Кішчанкі (1965), Г. Лісоўскага (1973), М.Мельячэнкі (1975), «Дзяўчына ў жоўтым» (1978), Г. Дарашкевіча (1984); пейзажы «Міншчына» (1959), «Вясна» (1962), «Лес партызанскі», «Нарач. Цішыня» (абодва 1976); нацюрморты «Бэз» (1969), «Рускія падносы» (1972), «Нацюрморт з керамічнымі фігурамі» (1989) і інш.

У лютым 1988 года прымаў удзел у мастацкай выставе аб'яднання «Няміга-17»  у Мінску, у «Палацы мастацтваў». Яго твор з гэтай выставы — «Партрэт Арлена Кашкурэвіча» (1968, палатно, алей 120 х 90 см) — зараз знаходзіцца ў калекцыі Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Альгерд Адамавіч Малішэўскі — беларускі мастак 

Катэгорыя:Члены Беларускага саюза мастакоў
Катэгорыя:Мастакі СССР
Катэгорыя:Мастакі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі Беларусі
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Дамброўка (Брэсцкі раён)

**Дамбро́ўка** (, ) — хутар у Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дамачаўскага сельсавета. Размешчаны за 56 км на поўдзень ад Брэста, за 12 км ад чыгуначнай станцыі Дубіца.

У складзе адкрытага акцыянернага таварыства «Брэстрайаграсэрвіс» (цэнтр — г.п. Дамачава).

## Гісторыя 
Паводле пісьмовых крыніц вядома з XVIII стагоддзя як маёнтак у Берасцейскім павеце і ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага.

У XIX стагоддзі вёска — цэнтр маёнтка ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. Маёнтак, у склад якога ўваходзілі 6 фальваркаў і каля 20 навакольных вёсак, належаў графу Сіверу. Паводле рэвізіі 1833 года 2029 сялянскіх душ. Пасля смерці графа мантак перайшоў да яго дачкі. Паводле інвентару 1846 года ў ім налічвалася 2063 сялянскія душы і 4235 дзесяцін зямлі, якія належалі графіне Сівер і пані Бахмецевай. Працавалі млын, цагельны і вінакурны заводы, палатняная фабрыка. У 1870 годзе вёска адносілася да Цюхініцкай сельскай грамады.

У 1905 годзе вёска ў Косіцкай воласці Брэсцкага павета Гродзенскай губерні. Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Косіцкай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.

З 1939 года ў складзе БССР. Да 8 верасня 1959 года ў складзе Ліпінкаўскага сельсавета.

7 лютага 1972 года з уліковых дадзеных выключана вёска Дамброўка, жыхары якой перасяліліся ў вёску Ліпінкі.

## Насельніцтва 
* 51 жыхар (1905)
* 13 двароў, 83 жыхары (1921)
* 2 гаспадаркі, 3 жыхары (2005)

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 3, кн. 1. Брэсцкая вобласць / пад навук. рэд. А. І. Лакоткі. — Мн.: БелЭн, 2006. ISBN 985-11-0373-X.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Дамачаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Брэсцкага раёна
Тартус

thumb|280px
thumb|280px|Царква Маці Божай Тартускай.
thumb|280px|Тартус з космасу
**Тартус** (араб.: **طرطوس**) — другі па велічыні партовы горад у Сірыі пасля Латакіі, адміністрацыйны цэнтр мухафазы Тартус.

На латыні горад зваўся Антарадус (Antaradus), крыжакі яго звалі Антартус (Antartus) або Тартоса (Tortosa).

## Геаграфія 
Тартус размешчаны за 220 км на паўночны захад ад Дамаска і менш чым у гадзіне язды на поўдзень ад Латакіі. Адлегласць да мяжы з Ліванам — 25 км. У порце Тартуса размяшчалася савецкая, а пасля расійская ваенна-марская база ў Сірыі.

## Клімат 
Клімат у Тартусе — субтрапічны, міжземнаморскі. Тэмпература паветра ўлетку 30-35&nbsp;°C, узімку тэмпература можа апускацца да 5-10&nbsp;°C, а часам — да нуля. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 1000 мм.

## Гісторыя 
З часоў фінікійцаў у Тартусе захавалася зусім мала развалін — у тыя часы нашмат буйнейшым і важнейшым было суседняе паселішча на Арвадзе — адзіным востраве на Міжземным моры, якія належыць Сірыі.

Горад быў упадабаны імператарам Канстанцінам з-за таго, што насельніцтва Тартуса ўшаноўвала Дзеву Марыю. Лічыцца, што першая капліца ў яе гонар была пабудавана ў Тартусе ў III стагоддзі. Праз два стагоддзі землетрасенне разбурыла капліцу, але цудам ацалеў алтар. Царква Маці Божай Тартускай была пабудавана ў гонар гэтай падзеі крыжакамі ў 1123. У гэтай царкве і захоўваецца старажытны алтар, паглядзець на які прыходзяць паломнікі з усяго свету. Пасля адваявання мусульманамі горада, царква выкарыстоўвалася як мячэць, а ў асманскі перыяд — як казармы. Пры французскім кіраванні будынак быў адрэстаўраваны і цяпер у ім размешчаны музей.

Адзін час Тартус знаходзіўся пад кантролем тампліераў, якія ўдасканалілі абарончыя збудаванні ў горадзе і на востраве Арвад. Саладзін адваяваў наваколлі горада ў тампліераў у 1188, а самі тампліеры наглуха закрыліся ў горадзе. Тым не менш, Тартус заставаўся пад кантролем тампліераў да 1291, калі яны беглі на Арвад, дзе яшчэ засталіся на 10 гадоў.

Гістарычны цэнтр Тартуса складаецца з больш сучасных будынкаў, пабудаваных на сценах і ўнутры сцен крэпасці часоў крыжакоў, роў ад якой дагэтуль падзяляе стары і новы горад. Унутры крэпасці захавалася некалькі гістарычных помнікаў.

## Расійская ваенная база 
У Тартусе з 1971 года размяшчаўся адзіны за межамі былога СССР расійскі пункт матэрыяльна-тэхнічнага забеспячэння ВМФ РФ, у якім маглі абслугоўвацца расійскія баявыя караблі ў Міжземным моры.

У студзені 2025 года база была эвакуіравана

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Густерин П. В. Города Арабского Востока. — М.: Восток—Запад, 2007. — 352 с. — (Энциклопедический справочник). — 2000 экз. — ISBN 978-5-478-00729-4

Катэгорыя:Гарады Сірыі
Катэгорыя:Парты Міжземнага мора
Катэгорыя:Крыжовыя паходы
Катэгорыя:Рымскія калоніі
Нотынгемскі сабор

**Нотынгемскі сабор** () — каталіцкі кафедральны сабор у Нотынгеме. Прысвечаны Святому Варнаве. Сабор з'яўляецца рэзідэнцыяй біскупа Нотынгемскага.

Сабор будаваўся на працягу 1841-1844 гадоў на рагу вуліц Дэрбі-Роўд ды Норт-Сёркус побач з Альберт-Холам. На той час кошт будаўніцтва склаў прыблізна 15 тысяч фунтаў стэрлінгаў (па стане на 2010—2011 гг гэта сума складае каля 1,2 млн фунтаў). Сабор пабудаваны згодна з праектам Аўгустуса П'юджына.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт Нотынгемскага сабора Святога Варнавы
*Афіцыйны сайт Нотынгемскай дыяцэзіі 

Катэгорыя:Нотынгем
Катэгорыя:Саборы Вялікабрытаніі
Сарган I

**Шару-кін I** або **Сарган I** ( — *«сапраўдны цар»*) — кіраўнік горада Ашура ў XIX стагоддзі да н.э. Сын Ікунума.

## Біяграфія 
Сарган не пакінуў надпісаў у храме Ашура. Маецца толькі адбітак яго пячаткі на дакуменце купца, які паходзіць з Каніша ў Малой Азіі.

Паводле спісу ліму Сарган кіраваў 41 год. На 6-ым годзе кіравання Саргана (ліму Пузур-Іштар) адбылося сонечнае зацьменне, якое паводле сучасных вылічэнняў прыпадае на 1833 да н.э.

## Літаратура 
* История Древнего Востока. Зарождение древнейших классовых обществ и первые очаги рабовладельческой цивилизации. Часть 1. Месопотамия / Под редакцией И. М. Дьяконова. — М.: Главная редакция восточной литературы издательства «Наука», 1983. — 534 с. — 25 050 экз.
* Древний Восток и античность. // Правители Мира. Хронологическо-генеалогические таблицы по всемирной истории в 4 тт. / Автор-составитель В. В. Эрлихман. — Т. 1.

Катэгорыя:Кіраўнікі Асірыі
Катэгорыя:Кіраўнікі Азіі XIX стагоддзя да н.э.
Дубіца (Брэсцкі раён)

**Ду́біца** (, ) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дамачаўскага сельсавета. Размешчана за 39 км на поўдзень ад Брэста, чыгуначная станцыя на лініі Брэст — Уладава, на поўдні лес, на поўначы меліярацыйныя каналы, непадалёку (1 км) аўтадарога Брэст — Тамашоўка.

У складзе адкрытага акцыянернага таварыства «Птушкафабрыка Медна» (цэнтр — аг. Медна).

## Гісторыя 
Паводле пісьмовых крыніц вядома з XVI стагоддзя ў складзе Берасцейскага павета Берасцейскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. Пад 1574 годам упамінаецца як маёнтак.

У XIX стагоддзі вёска ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. У 1870 годзе ў Дамачаўскай воласці. У 1883 годзе заснаваны лесапільны завод, на якім у 1895 годзе працаваў 21 рабочы, у 1884 годзе ўведзены паравы рухавік. У 1890 годзе сялянам Дубіцкага сельскагаспадарчага таварыства належала 308 дзесяцін зямлі. Працаваў хлебазапасны магазін.

У 1905 годзе вёска, чыгуначны паўстанак Дубіца (10 жыхароў) Брэсцкага павета Гродзенскай губерні. Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польшчы, у Дамачаўскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.

З 1939 года ў складзе БССР. У 1940 годзе цэнтр Дубіцкага, затым Ляплёўскага (1954) сельсаветаў Дамачаўскага раёна, які ў 1956 годзе аднесены да Брэсцкага раёна.

У Вялікую Айчынную вайну гітлераўцы спалілі 8 двароў, загубілі 14 жыхароў; 30 вяскоўцаў загінулі на фронце.

З 1957 года ў складзе Дамачаўскага пассавета.

9 верасня 2011 года ў склад вёскі ўвайшла станцыя Дубіца.

## Насельніцтва 
* 101 мужчына, 88 жанчын (1870)
* 71 двор, 410 жыхароў (1876)
* 358 жыхароў (1897)
* 374 жыхары (1905)
* 53 двары, 265 жыхароў (1921)
* 106 двароў, 420 жыхароў (1940)
* 406 жыхароў (1970)
* 92 гаспадаркі, 166 жыхароў (1997)
* 60 гаспадарак, 110 жыхароў (2005)

## Славутасці 
* Будынак чыгуначнай станцыі (1897) — 

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 3, кн. 1. Брэсцкая вобласць / пад навук. рэд. А. І. Лакоткі. — Мн.: БелЭн, 2006. ISBN 985-11-0373-X.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Дамачаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Брэсцкага раёна
Навасады (Брэсцкі раён)

**Наваса́ды** (, ) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дамачаўскага сельсавета. Размешчаны за 59 км на поўдзень ад Брэста, за 18 км ад чыгуначнай станцыі Дубіца.

У складзе адкрытага акцыянернага таварыства «Брэстрайаграсэрвіс» (цэнтр — гарадскі пасёлак Дамачава).

## Гісторыя 
У XIX стагоддзі вёска ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. У 1868 годзе ў складзе маёнтка Мутвіцы Олтушскай воласці. З 1892 года яго ўладальнікам быў Дз. Лабачоў, які вызначаўся жорсткімі адносінамі да сваіх сялян. Толькі за 1896 год ён узбудзіў супраць іх 237 спраў.

Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Олтушскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.

З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну гітлераўцы знішчылі 37 двароў, загубілі 7 жыхароў; 7 вяскоўцаў загінулі на фронце, 1 — у партызанах.

Да 18 снежня 1972 года ў складзе Чэрскага сельсавета, у 1972—2013 гадах у складзе Дамачаўскага пассавета.

## Насельніцтва 
* 42 жыхары (1868)
* 163 жыхары (1905)
* 19 двароў, 111 жыхароў (1921)
* 38 двароў, 206 жыхароў (1941)
* 27 гаспадарак, 31 жыхар (1997)
* 38 гаспадарак, 77 жыхароў (2005)

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 3, кн. 1. Брэсцкая вобласць / пад навук. рэд. А. І. Лакоткі. — Мн.: БелЭн, 2006. ISBN 985-11-0373-X.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Дамачаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Брэсцкага раёна
Падлужжа

**Падлу́жжа** — тапонім.

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Брэсцкая вобласць:
** Падлужжа — вёска ў Брэсцкім раёне
* Гомельская вобласць:
** Падлужжа — былы пасёлак у Веткаўскім раёне
** Падлужжа — былая вёска ў Чачэрскім раёне
* Магілёўская вобласць:
** Падлужжа — вёска ў Глускім раёне
** Падлужжа — вёска ў Кіраўскім раёне
** Падлужжа — аграгарадок у Мсціслаўскім раёне
* Мінская вобласць:
** Падлужжа — вёска ў Капыльскім раёне
Падлужжа (Брэсцкі раён)

**Падлу́жжа** (, ) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дамачаўскага сельсавета. Размешчана за 56 км на поўдзень ад Брэста, 12 км ад чыгуначнай станцыі Дубіца, на захадзе — рака Заходні Буг (прыток Нарава) і дзяржаўная граніца з Польшчай, аўтадарогай звязана з гарадскім пасёлкам Дамачава і шашой Брэст — Тамашоўка.

У складзе адкрытага акцыянернага таварыства «Брэстрайаграсэрвіс» (цэнтр — гарадскі пасёлак Дамачава).

## Гісторыя 
У XIX стагоддзі вёска ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. Уваходзіла ў склад маёнтка Дамачава. Паводле рэвізіі 1858 года ўласнасць князя Вітгенштэйна. У 1870 годзе вёска з'яўлялася цэнтрам сельскай грамады.

Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Дамачаўскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.

З 1939 года ў складзе БССР. У 1940—1954 гадах цэнтр Падлужскага сельсавета. Да 8 верасня 1959 года ў складзе Ліпінкаўскага сельсавета.

## Насельніцтва 
* 267 сялянскіх душ (1858)
* 54 двары, 348 жыхароў (1897)
* 370 жыхароў (1905)
* 37 двароў, 186 жыхароў (1921)
* 321 жыхар (1959)
* 266 жыхароў (1970)
* 54 гаспадаркі, 121 жыхар (2005)

## Інфраструктура 
* Пачатковая школа
* Клуб
* Бібліятэка
* Аддзяленне сувязі
* Магазін

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 3, кн. 1. Брэсцкая вобласць / пад навук. рэд. А. І. Лакоткі. — Мн.: БелЭн, 2006. ISBN 985-11-0373-X.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Дамачаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Брэсцкага раёна
Рудня (Брэсцкі раён)

**Ру́дня** () — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дамачаўскага сельсавета. Размешчана за 52 км на поўдзень ад Брэста, 10 км ад чыгуначнай станцыі Дубіца, на рацэ Капаеўцы (прыток Заходняга Буга), вакол лес. Транспартныя сувязі па прасёлачнай, затым аўтадарозе Брэст — Тамашоўка.

У складзе адкрытага акцыянернага таварыства «Брэстрайаграсэрвіс» (цэнтр — гарадскі пасёлак Дамачава).

## Гісторыя 
Паводле пісьмовых крыніц вядома з XVI стагоддзя ў складзе Берасцейскага павета Берасцейскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. У 1550 годзе кароль Жыгімонт II Аўгуст па хадайніцтве берасцейскага старосты Мікалая Радзівіла зацвердзіў фундуш на будаўніцтва Руднянскай царквы. У 1748 годзе сяло — уласнасць А. Кіркора і Б. Краеўскага.

Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) у складзе Расійскай імперыі, у Слонімскай, з 1797 года — у Літоўскай, з 1801 года — у Гродзенскай губернях.

Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Дамачаўскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.

З 1939 года ў складзе БССР.

Да 18 снежня 1972 года ў складзе Чэрскага сельсавета, у 1972—2013 гадах у складзе Дамачаўскага пассавета.

## Насельніцтва 
* 19 двароў, 104 жыхары (1876)
* 16 двароў, 95 жыхароў (1897)
* 102 жыхары (1905)
* 131 жыхар (1959)
* 121 жыхар (1970)
* 25 гаспадарак, 61 жыхар (2005)

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 3, кн. 1. Брэсцкая вобласць / пад навук. рэд. А. І. Лакоткі. — Мн.: БелЭн, 2006. ISBN 985-11-0373-X.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Дамачаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Брэсцкага раёна
Шыкілі

**Шыкілі́** (, ) — вёска ў Беларусі, у Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дамачаўскага сельсавета.

У складзе адкрытага акцыянернага таварыства «Брэстрайаграсэрвіс» (цэнтр — гарадскі пасёлак Дамачава).

## Назва 
Было старое стаўпецкае прозвішча Шыкіль.

## Геаграфія 
Знаходзіцца за 56 км на поўдзень ад Брэста, 12 км ад чыгуначнай станцыі Дубіца, аўтадарогай звязана з гарадскім пасёлкам Дамачава і шашой Брэст — Тамашоўка, на ўсходзе лес, на захадзе — рака Заходні Буг (прыток ракі Нараў).

## Гісторыя 
У XIX стагоддзі вядома як прысёлак у Дамачаўскай воласці Брэсцкага павета Гродзенскай губерні.

Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польшчы, у Дамачаўскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.

З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну загінулі 7 жыхароў.

Да 8 верасня 1959 года ў складзе Ліпінкаўскага сельсавета.

## Насельніцтва 
* 25 двароў, 165 жыхароў (1897)
* 16 двароў, 65 жыхароў (1921)
* 208 жыхароў (1959)
* 171 жыхар (1970)
* 30 гаспадарак, 83 жыхары (2005)

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 3, кн. 1. Брэсцкая вобласць / пад навук. рэд. А. І. Лакоткі. — Мн.: БелЭн, 2006. ISBN 985-11-0373-X.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Дамачаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Брэсцкага раёна
Каўказская ваенная акруга

thumb|420px|Карта ваенных акруг. 1913 г.
**Каўказская ваенная акруга** – ваенная акруга Расійскай Імперыі, створаная ў 1865 годзе згодна з Указам імператара Аляксандра ІІ. Першапачаткова ў яе ўваходзілі Стаўрапольская, Тыфліская, Бакінская і Эрыванская губерніі, Кубанская, Церская і Дагестанская вобласці, Кутаіскае генерал-губернатарства.

На чале акругі стаяў камандуючы войскамі. На Каўказе яму было прысвоена званне намесніка Каўказа і галоўнакамандуючага войскамі акругі.

Камандуючы акругай праз ваенна-акруговы савет ажыццяўляў кіраўніцтва ваеннай гаспадаркай, праз штаб кіраваў войскамі акругі, а праз астатнія аддзелы забяспечваў кіраўніцтва і забеспячэнне ўсіх родаў войскаў.

## Склад
У склад акругі па стану на першую палову 1914 уваходзілі:
* 1-ы Каўказскі армейскі корпус (Тыфліс, Елізаветполь, Ахалцых, Карс, Сарыкамыш)
* 2-і Каўказскі армейскі корпус (Тыфліс, Кутаіс, Сухум, Эрывань)
* 3-і Каўказскі армейскі корпус (Паўночны Каўказ)

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Ваенныя акругі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Ваенная гісторыя Расіі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1865 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1918 годзе
Холм

**Холм**:

## Беларусь 
* Холм (Бешанковіцкі раён)

## Польшча 
* Холм (Хэлм)

## Расія 
### Наўгародская вобласць 
* Холм (Наўгародская вобласць)
### Смаленская вобласць 
* Холм (Ельнінскі раён)
* Холм (Забор’еўскае сельскае паселішча)
* Холм (Кардымаўскі раён)
* Холм (Манастыршчынскі раён)
* Холм (Навадугінскі раён)
* Холм (Пачынкаўскі раён)
* Холм (Сафонаўскі раён)
* Холм (Смаленскі раён)
* Холм (Холм-Жыркоўскі раён)
* Холм (Цёмкінскі раён)
* Холм (Цітоўшчынскае сельскае паселішча)
* Холм (Ярцаўскі раён)
Сарган

**Сарган** ( — ŠAR.RU.KI.IN — **Шуру-кін** — *«сапраўдны цар»*) можа адносіцца да наступных асоб:
* Сарган Старажытны — цар Акада і Шумера (каля 2316—2261 гады да н.э.)
* Сарган I — цар Асірыі (каля 1920—1881 гады да н.э.)
* Сарган II — цар Асірыі (каля 722—705 гады да н.э.)
Замосце

**Замо́сце** — распаўсюджаная назва населеных пунктаў.

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Брэсцкая вобласць:
** Замосце — былая вёска ў Кобрынскім раёне

* Віцебская вобласць:
** Замосце — вёска ў Талачынскім раёне

* Гомельская вобласць:
** Замосце — вёска ў Веткаўскім раёне
** Замосце — былы хутар у Жыткавіцкім раёне 
** Замосце — вёска ў Калінкавіцкім раёне
** Замосце — вёска ў Петрыкаўскім раёне

* Мінская вобласць:
** Замосце — вёска ў Лагойскім раёне 
** Замосце — вёска ў Маладзечанскім раёне
** Замосце — вёска ў Пухавіцкім раёне 
** Замосце — вёска ў Слуцкім раёне 
** Замосце — вёска ў Смалявіцкім раёне 
** Замосце — вёска ва Уздзенскім раёне

## Іншае 
* Замосце — прадмесце Слоніма

## Гл. таксама
* Замасць