open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Праскоўя Сцяпанаўна Іванова

{{Навуковец 
 |Імя                  = Праскоўя Сцяпанаўна Іванова
 |Арыгінал імя         = 
 |Фота                 = 
 |Шырыня               = 
 |Грамадзянства        = 
 |Навуковая сфера      = ветэрынарыя
 |Месца працы          =
 |Навуковая ступень    = 
 |Навуковае званне     = 
 |Альма-матэр          =  
 |Навуковы кіраўнік    = 
 |Знакамітыя вучні     = 
 |Вядомы як            = 
 |Вядомая як           = 
 |Узнагароды і прэміі  = { style="background:transparent"
{ style="background:transparent"
    
}
 |Роспіс               = 
 |Шырыня роспісу       = 
 |Сайт                 = 
 |Вікікрыніцы          = 
}}
**Праскоўя Сцяпанаўна Іванова** (;  — ) — вучоны ў галіне ветэрынарнай паразіталогіі. Доктар ветэрынарных навук (1949). Прафесар (1949).

## Біяграфія 
П. С. Іванова нарадзілася ў вёсцы Вялікае Воснае Усцюжанскага павета Наўгародскай губерні (зараз ва Усцюжанскім раёне Валагодскай вобласці Расіі). У 1927 годзе скончыла Ленінградскі ветэрынарны інстытут, працавала ветэрынарным ўрачом у Забайкаллі. У 1934 годзе паступіла ў аспірантуру, удзельнічала ў паразіталагічных экспедыцыях у Сярэдняй Азіі. У 1934 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю. З 1935 года дацэнт Маскоўскага зоаветэрынарнага інстытута, затым у Варонежы. З 1945 г. П. С. Іванова загадчык кафедрай паразіталогіі . У 1949 годзе абараніла доктарскую дысертацыю. З 1956 г. П. С. Іванова на пасадзе загадчыка кафедрай паразіталогіі Віцебскага ветэрынарнага інстытута.

## Навуковая дзейнасць 
П. С. Іванова займалася вывучэннем пратазойных хвароб, бабезіёзу і анаплазмозу буйной рагатай жывёлы, піраплазмозу і нуталіёзу коней і інш. Упершыню даказала ролю кляшчоў роду  у распаўсюджванні піраплазмозу. Апублікавала больш за 100 навуковых работ. Стварыла школу сваіх вучняў.

Сярод апублікаванага:
* Важнейшыя паразітарныя захворванні свіней. — Мн., 1959.;
* Кровопаразитные болезни крупного рогатого скота. — Мн., 1963. (разам з Р. К. Гобземам).

## Узнагароды 
* Ордэн «Знак Пашаны»
* Медаль «За працоўную доблесць»

## Літаратура 
*  — С. 393.
*  — С. 150.

## Спасылкі 
* Сайт Санкт-Пецярбургскай дзяржаўнай акадэміі ветэрынарнай медыцыны 
* Гісторыя кафедры паразіталогіі і інвазійных хвароб Віцебскай ордэна «Знак Пашаны» дзяржаўнай акадэміі ветэрынарнай медыцыны 

Катэгорыя:Паразітолагі
Будынак банка (Слонім)

**Будынак банка** — помнік архітэктуры мадэрну ў Слоніме (сучасная вуліца Васі Крайняга, 21).

Пабудаваны ў 1905 г. з цэглы.

1-павярховы будынак з сіметрычна-восевай кампазіцыяй галоўнага фасада. Цэнтр яго вылучаны рызалітам з увагнута-выпуклым пластычным шчытом.

Галоўны ўваход аформлены буйным руставаным парталам. Дэкаратыўнае вырашэнне заснавана на спалучэнні чырвонага фону цаглянай муроўкі і атынкаваных архітэктурных дэталей. Фасады рытмічна расчлянёныя вялікімі прамавугольнымі аконнымі праёмамі.

У інтэр’еры вылучаецца па памерах цэнтральная аперацыйная зала.

## Літаратура 
* Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Слонімскага раёна. — Мн.: БЕЛТА, 2004.— 752 с. – стар. 679.

Катэгорыя:Славутасці Слоніма
Катэгорыя:Банкаўскія будынкі
Зярня

**Зярня́** — рака ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Проня (басейн Дняпра).

Даўжыня ракі 12 км. Плошча вадазбору 43 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 3,8 м/км. Пачынаецца каля вёскі Бір, упадае ў Проню прыкладна за 1,5 км на ўсход ад вёскі Пералогі. Вадазбор у межах Аршанска-Магілёўскай раўніны.

Каля ракі вёскі Бір, Вялікія Барадзенкі, Губіна, Сласцёны, Пералогі.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* Ліст карты N-36-62. Выданне 1979 г. 
* Ліст карты N-36-63. Выданне 1982 г. 

Катэгорыя:Рэкі Дрыбінскага раёна
Катэгорыя:Прытокі Проні
Цілеўцы

Назву **Ці́леўцы** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Віцебская вобласць
** Цілеўцы — вёска ў Браслаўскім раёне
** Цілеўцы — вёска ў Мёрскім раёне
Слонімская аўстэрыя

**Слонімская аўстэрыя** — будынак у Слоніме, размешчаны па вул. Савецкай, 10. Пабудавана ў 2-й палове XVIII ст. з цэглы як заезны дом пры палацы слонімскага старосты М. К. Агінскага. Помнік архітэктуры барока. 

## Архітэктура 
Спачатку 2-павярховы (ў ХХ ст. надбудаваны 3-й паверх, завершаны 2-схільным дахам). Галоўны фасад прамавугольнага ў плане будынка раскрапаваны буйнамаштабнымі руставанымі лапаткамі і расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.

Палавіна 1-га паверха была адведзена пад гасціную, перакрытую 4 ветразевымі скляпеннямі з цэнтральнай апорай. Пад гэтай часткай дома размешчаны шырокія скляпеністыя падвалы. Цэнтральная лесвіца вядзе з вузкага вестыбюля на 2-і жылы паверх. Цяпер у будынку размешчана навучальная ўстанова.

## Літаратура 
* Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Слонімскага раёна. — Мн.: БЕЛТА, 2004.— 752 с. — стар. 679.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Славутасці Слоніма
Катэгорыя:Корчмы Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў XVIII стагоддзі
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў стылі барока
Устронь

Назву **Устро́нь** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Віцебская вобласць
** Устронь — хутар у Браслаўскім раёне
* Мінская вобласць
** Устронь — вёска ў Салігорскім раёне
Слонімскі замак

**Слонімскі замак** (замчышча) — назва старажытнага цэнтра Слоніма, а таксама шэрагу палаца-паркавых комплексаў пабудаваных на яго месцы ў ХІ — XVIII ст. Размяшчаліся на левым беразе р. Шчара.

Спачатку пабудаваны драўляны астрог, потым дзядзінец ХІІ — XIII ст., у XІV — XV ст. драўляны замак на высокім насыпе з падпорнай сценкай з вялікіх камянёў (разбураны пасля 1506). Умацаваным цэнтрам сярэдневяковага Слоніма быў Верхні замак, які займаў узвышша памерам 150x200 м. Замкавая пляцоўка мела форму няправільнага прамавугольніка, узвышалася над ракой на 3—4 м, была ахавана ровам шырынёй 15—18 м і глыбінёй каля 8 м. У 14—18 ст. побач з Верхнім размяшчаўся Ніжні замак, які займаў падковападобную пляцоўку. ахоўваўся земляным валам і вадзяным ровам. У 1520 г. перабудаваны ў невялікі драўляны палац з залай пасяджэнняў, дзе ў 2-й палове XVII ст. адбываліся генеральныя сеймікі. Палац быў абкружаны драўлянымі гароднямі з вежамі.

Каля 1768 г. зруйнаваны, на яго месцы пастаўлены архітэктурны комплекс — П-падобны ў плане палац (1-павярховы мураваны будынак з бакавымі драўлянымі флігелямі) з парадным дваром у цэнтры.

Палац меў 116 пакояў і залу (найбольш пышная ў стылі ракако «зала багінь», рэстаўрыравана ў 1788). У комплекс уваходзілі манеж, аранжарэя, вялікія дамы для прыдворных і гасцей, друкарня (1777), гаспадарчыя пабудовы і тэатр, пабудаваны паблізу замка на беразе выраўнаванага рукава р. Шчара.

Палацавы комплекс аддзяляўся ад гарадскіх збудаванняў і гандлёвай плошчы сажалкай і рэгулярным садам (майстар паркавай архітэктуры Ле Рак, прыгонны садоўнік Васіль). Не збярогся.

## Літаратура 
* Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Слонімскага раёна. — Мн.: БЕЛТА, 2004.— 752 с. — стар. 680.
* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мн.: БелЭн, 2002. — Т. 15. — 552 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0251-2 (Т. 15), С. 21.

Катэгорыя:Замкі Беларусі
Катэгорыя:Замкі Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Славутасці Слоніма
Вішнёвы фэст

**Вішнёвы фэст** — фестываль у Глыбокім (Віцебская вобл.), які прыпадае на сезон паспявання вішняў (ліпень). 

## Гісторыя 
Глыбокае мае імідж гораду-саду амаль трыста гадоў. Сады ў горадзе былі пры кляштары кармелітаў і базыльянскім кляштары. Вуліца Садовая не пераймяноўвалася ніколі, а глыбоцкія вішні ў народзе называюць лапыровымі.

Першы фэст адбыўся ў 2013 годзе, падчас якога прайшлі агляд-конкурс падворкаў «Вішнёвае багацце» і ўрачыстая рэгістрацыя шлюбаў «Вішнёвае вяселле». 
Потым было вішнёвае шэсце і абранне вішнёвай каралевы, спаборніцтвы па хуткасным паяданні вішань і стральбе костачкамі, тэатральны форум са знакавай назвай «Вішнёвы сад». Прайшоў аўкцыён па продажы апошняга вядра вішні. 

У 2014 годзе фестываль доўжыўся адзін дзень.

У 2015 годзе фестываль праходзіў пяць дзён.

## Памятныя знакі 
У гонар першага фестывалю ў Глыбокім 30 красавіка 2013 года пасадзілі вішнёвы сад. На шыльду на ўездзе ў горад з боку Полацка дадалі надпіс «Вішнёвая сталіца». У 2013 годзе на вуліцы Леніна ўсталявалі помнік вішні «Глыбоцкая вішня». Аўтар — Іван Казак.

## Цікавыя факты 
«Вішнёвы фэст» не адзіны ягадны фестываль у Беларусі. У Полацку штогод ладзіцца фестываль «Полацкія чарніцы», фэст «Жураўлі і журавіны Мёрскага краю», свята «Лунінецкія клубніцы», Лёзненскі фестываль суніц.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Культура Глыбокага
Латвія на конкурсе песні Еўрабачанне

Латвія прыняла ўдзел у Еўрабачанні 21 раз, першы раз выступіўшы на конкурсе ў 2000 годзе, дзе група Brainstorm заняла трэцяе месца з песняй *«My Star»*. Першую і пакуль адзіную перамогу Латвіі прынесла спявачка Marie N у 2002 годзе з песняй *«I Wanna»*, абышоўшы Мальту на 12 балаў. Латвія — другая былая савецкая краіна, якая заняла першае месца на конкурсе. Еўрабачанне 2003 праводзілася ў сталіцы Латвіі Рызе. Краіна ў трэці раз трапіла ў топ-10 у 2005 годзе, калі дуэт Valters and Kaža заняў пятае месца з кампазіцыяй *«The War Is Not Over»*.

Латвія не ўдзельнічала ў фінале з 2009 года да 2014 года, шэсць гадоў запар не прайшоўшы ў фінал, пры гэтым у 2009, 2010 і 2013 годзе Латвія заняла апошняе месца ў паўфінале. У 2015 годзе Латвія ўпершыню з 2008 года прайшла ў фінал конкурсу: спявачка Аміната з песняй *«Love Injected»* заняла 6-е месца. У наступным, 2016 годзе, латвійскі спявак Юстс Сырмайс (Justs Sirmais) таксама прайшоў у фінал і заняў 15-е месца.

Латвія займала апошняе месца ў паўфінале конкурсу 5 разоў — больш, чым любая іншая краіна-ўдзельніца.

## Удзельнікі 
Катэгорыя:Краіны на конкурсе песні Еўрабачанне
Езуіцкая рэзідэнцыя (Слонім)

**Сло́німская езуі́цкая рэзідэ́нцыя** — былая ўстанова ордэна езуітаў у горадзе Слонім.

Спробы ўтварэння місіі пачаліся ў 1664—1665 гадах. У пачатку XVIII стагоддзя зямельныя наданні слонімскім езуітам рабілі жмудскі кашталян А. Уніхоўскі, муж і жонка Талаканскія, М. Кошчыц, пробашч Віленскай кафедры ксёндз П. Палубінскі.

У 1709—1725 гадах вядома як місія Навагрудскага езуіцкага калегіума, у 1725—1773 гадах — рэзідэнцыя. Драўляны касцёл Святога Іосіфа ўзведзены ў Слоніме ў 1713—1715 гадах, другі мураваны пачаў будавацца ў 1740 годзе (не быў завершаны).

Пры місіі дзейнічалі школы граматыкі (з 1713 года), паэтыкі і рыторыкі (з 1714 года). У 1736 годзе пры рэзідэнцыі створана школа філасофіі, з 1750 года вывучаліся гісторыя і матэматыка. Меліся музычная бурса, канвікт (інтэрнат) для дзяцей збяднелай шляхты, бібліятэка.

У розны час місіі і рэзідэнцыі належалі маёнткі Вішава, Грынкі, Дабосня, Шулякі, дзейнічалі місіі ў Ваўкавыску (з 1736 года) і Дабосні.

Пасля скасавання рэзідэнцыі школа пераўтворана ў павятовае вучылішча. Будынкі не захаваліся.

## Літаратура 
* 
* Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Слонімскага раёна. — Мн.: БЕЛТА, 2004.— 752 с. — С. 87.
* 

## Спасылкі 
* Хронология истории города Слонима  

Катэгорыя:Гісторыя Слоніма
Слонім
Абшчына

**Абшчына** — у шэрагу краін назва мясцовай адміністрацыйна-тэрытарыяльнай адзінкі 1, 2, 3 або 4 узроўню. Абшчына, як правіла, уяўляе сабой невялікую адміністрацыйную адзінку з горадам або буйным сельскім населеным пунктам у якасці цэнтра, вакол якога могуць размяшчацца некалькі невялікіх паселішчаў або хутароў. Часам суполку ўтварае ўсяго адзін населены пункт. Блізкімі адзінкамі з’яўляюцца — камуна, горад, муніцыпальнае ўтварэнне. Беларускаму тэрміну «абшчына» ў розных мовах адпавядаюць розныя словы:
* У **славянскіх мовах** выкарыстоўваюцца аднакарэнныя словы: , , , , , .
* **У нямецкамоўных** рэгіёнах тэрмінам «абшчына» перакладаецца .
* Адпаведнае слова ў **раманскіх мовах** (, ) перакладаецца як «камуна», аднак «суполкамі» могуць называцца  (літар. «сельскія супольнасці») у некаторых краінах Афрыкі.
* У **англійскай мове** ў многіх выпадках беларускай «абшчыне» адпавядае .
* Словам «абшчына» ў асобных выпадках перадаюцца таксама тэрміны, літаральна значныя «**прыход**, **парафія**» (, , ), але ў дачыненні да згуртавання прыхільнікаў таго ці іншага веравызнання (канфесіі) больш натуральны тэрмін «рэлігійная суполка».

Катэгорыя:Адміністрацыйныя адзінкі
Чэхія на конкурсе песні Еўрабачанне

**Чэшская Рэспубліка** ўдзельнічае ў конкурсе песні «Еўрабачанне» з 2007 года. Дэбют быў няўдалым, як і наступныя два гады ўдзелу, Чэхія тройчы не патрапіла ў фінал, больш за тое, у паўфіналах яна двойчы заняла апошняе месца, і адзін раз перадапошняе.

Пасля атрымання 0 балаў у 2009 годзе і адсутнасці зацікаўленасці чэшскай грамадскасці, ČT вырашыла адмовіцца ад удзелу ў конкурсе. Але праз 5 гадоў краіна ўсё ж павярнулася на конкурс, ČT абвясціла аб вяртанні ў 2015 годзе. Упершыню Чэхія вырашыла выкарыстаць унутраны адбор для выбара ўдзельніка, аднак і на гэты раз краіне не пашанцавала.

У 2016 годзе Чэхія ўпершыню выйшла ў фінал конкурса, Габрыэла Гунчыкава з песняй «I Stand» заняла 25 месца ў фінале.
Праз год, у 2018, Чэхіі зноў удалося выйсці ў фінал, Мікалас Ёзэф з песняй «Lie to Me» стаў 6-ым, гэта лепшы вынік краіны за ўсю гісторыю на конкурсе.

За ўсю гісторыю ўдзелу ў конкурсе Чэхія атрымала ў фіналах 648 балаў, а ў паўфіналах — 1181 бал.

## Удзельнікі 

## Гісторыя галасавання 
Станам на  год гісторыя чэшскага галасавання выглядае наступным чынам:

|

|

|

|}

## Галерэя

Image:ESC 2007 Czech Republic - Kabat - Mala dama.jpg|Kabát у Хельсінкі (2007)
Image:Tereza Kerndlova - ESC 2008.jpg|Тэрэза Керндлава ў Бялградзе (2008)
image:20150516 ESC 2015 Marta Jandová & Václav Noid Bárta 8033.jpg|Марта Яндава  i Вацлаў Нойд Барта ў Вене (2015)
image:ESC2016 - Czech Republic 17.jpg|Габрыэла Гунчыкава ў Стакгольме (2016)
image:Martina Bárta Kyiv 2017.jpg|Марціна Барта ў Кіеве (2017)
image:Mikolas Josef (2) 20180508 EuroVisionary.jpg|Мікалас Ёзэф у Лісабоне (2018)
image:ESC2019-CzechRepublic.jpg|Lake Malawi ў Тэль-Авіве (2019)

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт конкурса песні Еўрабачанне

Катэгорыя:Музыка Чэхіі
Катэгорыя:Краіны на конкурсе песні Еўрабачанне
Катэгорыя:Чэхія на конкурсе песні Еўрабачанне
Анісімавічы

Назву **Ані́сімавічы** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Брэсцкая вобласць
** Анісімавічы — былая вёска ў Баранавіцкім раёне
* Віцебская вобласць
** Анісімавічы — вёска ў Браслаўскім раёне
Атраднае

Назву **Атра́днае** маюць:

## Тапонім 
### Беларусь 
* Віцебская вобласць
** Атраднае — вёска ў Браслаўскім раёне
* Магілёўская вобласць
** Атраднае — пасёлак у Бялыніцкім раёне
* Мінская вобласць
** Атраднае — вёска ў Любанскім раёне
### Казахстан 
* Атраднае (Буландынскі раён)
* Атраднае (Усходне-Казахстанская вобласць)
### Расія 
* Атраднае (Бранскі раён)
* Атраднае (раён Масквы)
## Метро 
* Атраднае (станцыя метро)
Дукелі

Назву **Дуке́лі** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Віцебская вобласць
** Дукелі — вёска ў Браслаўскім раёне
* Гродзенская вобласць
** Дукелі — вёска ў Ашмянскім раёне

## Назва 
Фіксавалася ашмянскае прозвішча Дукель, лідскія Дук, Дука, Дуковіч, з-пад Вільні было Дукойць. Ёсць літоўскія *Dukas,* *Dukelis*, латышскія *Duks, Dūkis*. Аснова *Duk-* выкарыстоўвалася ў старажытных балцка-літоўскіх двухасноўных імёнах. 

Вадзім Жучкевіч аснову *Duk-* у тапонімах Дукойні, Дукелі, у прозвішчы Дукельскі звязваў з літоўскім *dūkinėti, dūkinti* «шалець».

## Крыніцы
Дубкі

Назву **Дубкі́** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Віцебская вобласць
** Дубкі — вёска ў Бешанковіцкім раёне
** Дубкі — вёска ў Браслаўскім раёне
** Дубкі — вёска ў Сенненскім раёне
* Гродзенская вобласць
** Дубкі — вёска ў Смаргонскім раёне
* Мінская вобласць
** Дубкі — вёска ў Валожынскім раёне
** Дубкі — вёска ў Маладзечанскім раёне
** Дубкі — вёска ў Мінскім раёне
### Расія 
* Дубкі (Дагестан)
* Дубкі (Угранскі раён)
Ходараўскі сельсавет

Назву **Хо́дараўскі сельсавет** маюць:

* Ходараўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лідскага раёна Гродзенскай вобласці
* Ходараўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Горацкага раёна Магілёўскай вобласці
Крэпасць Амбер

**Амбе́р**, або **Аме́р** () — фартыфікацыйна-палацавае збудаванне ў індыйскім штаце Раджастхан. У нашы дні ўваходзіць у склад горада Джайпур. 

Пабудавана ў другой палове XVI - пачатку XVII ст. на месцы больш старажытнага ўмацавання XI ст. Да заснавання Джайпура з'яўлялася ваенным і адміністрацыйным цэнтрам дзяржавы раджпутаў. Падзелена на чатыры сектары, кожны з якіх мае асобную браму і двор. Складанай часткай крэпасці з'яўляецца Шыш-Махал, былая рэзідэнцыя амберскіх манархаў. Асноўны будаўнічы матэрыял — жоўты пясчанік. Акрамя таго, для дэкарацый выкарыстоўваліся мармур і граніт.  

Амбер — адна з найбольш вядомых славутасцяў Джайпура. Разам з іншымі крэпасцямі Раджастхана ўключана ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт

Амбер
Амбер
Горныя крэпасці Раджастхана

**Горныя крэпасці Раджастхана** () — фартыфікацыйна-палацавыя збудаванні, помнікі сусветнай спадчыны ў індыйскім штаце Раджастхан. 

Уключае 6 крэпасцей VIII - XVIII стст.:
* Крэпасць Амбер
* Крэпасць Гагрон
* Крэпасць Джайсалмер
* Крэпасць Кумбхалгарх
* Крэпасць Ратхамбор
* Крэпасць Чытаргарх

Для ўсіх аб'ектаў характэрна эклектычная архітэктура. На працягу стагоддзяў крэпасці выконвалі функцыі ваенных, адміністрацыйных, рэлігійных, культурных і гандлёвых цэнтраў раджпутскіх дзяржаў.

## Спасылкі 
* Сайт ЮНЕСКА

Катэгорыя:Сусветная спадчына ў Індыі
Катэгорыя:Крэпасці Індыі
Сасык (Крым)

**Сасы́к**, **Сасы́к-Сіва́ш** (, ) — ліман лагуннага тыпу, або салёнае возера на паўвостраве Крым паміж гарадамі Еўпаторыя і Сакі, плошча 71 — 75 км², глыбіня да 1,5 м, узровень на 0,6 м ніжэй за ўзровень Чорнага мора. Даўжыня 14 км, найбольшая шырыня да 9 км. Салёнасць ад 90 да 160 ‰. Утварылася з лагуны Каламіцкага заліва Чорнага мора, ад якога аддзеленае шырокай перасып'ю. На поўначы і захадзе — доўгія вузкія залівы.

Сілкаванне возера адбываецца ў асноўным за кошт падземных крыніц і фільтрацыі марской вады праз перасып. Улетку плошча значна памяншаецца, салёнасць вады павялічваецца.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Азёры Крыма
Катэгорыя:Салёныя азёры
Эра (тэлеканал)

** Эра **(укр. Ера) — украінскі тэлеканал. Пачаў вяшчанне ў 2001 годзе.

## Гісторыя 
З 1 студзеня 1999 па лістапад 2001 тэлекампанія на заказ УТ-1 вырабляла для канала розныя перадачы, такія як «Добрай раніцы, Украіна!». З 24 снежня 2001 па 2017 год эфір канала выхадзіў на аналагавай частаце Першага нацыянальнага канала з 6:00 да 09:00 і з 23:00 да 01:18 штодня. Падчас футбольных матчаў, Алімпійскіх гульняў, вячэрніх шоу на Першым эфір Эры пачынаецца пасля 23:00.

## Пакрыццё 
Эфірнае — 98,8 % насельніцтва Украіны, кабельнае, спадарожнікавае.

## Эфір 
### Праграмы 
* «Вынікі»
* Ад першай асобы
* «На слыху»
* «Цяпло. UA»
* «Навіны»
* «Спорт»
* «Вертыкаль улады»
* «Надвор’е»
* «АграЭра»
* Эра будаўніцтва

### Вядучыя 
* Віталь Дячук
* Таццяна Церахава
* Дзяніс Зерчанка
* Марыя Гузік
* Юлія Бенкендорф
* Вольга Ксёнз
* Алена Кірык
* Святлана Чарэднік
* Сяргей Чарнышоў

Катэгорыя:Тэлеканалы Украіны
Мікалай Янавіч Кезгайла

**Мікалай Янавіч Кезгайла** (каля 1451—1512) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага, маршалак вялікі літоўскі (1510—1512).

## Біяграфія 
Прадстаўнік літоўскага шляхецкага роду Кезгайлаў герба «Задора». Другі сын Яна Кезгайлавіча (каля 1415 — 1485), старасты жамойцкага і кашталяна віленскага. Старэйшы брат — староста жамойцкі і гетман вялікі літоўскі Станіслаў Янавіч Кезгайла (каля 1451 — 1527).

З 1509/1510 займаў пасаду маршалка земскага літоўскага.

Пасля смерці свайго бацькі Мікалай Кезгайла атрымаў у спадчыну частку Дзевялтава і Крожаў, Дварэц, Ельню і іншыя маёнткі.

Дзеці:
* Мікалай Кезгайла (каля 1495—1529)
* Барбара, жонка цівуна віленскага Андрэя Завішы (каля 1450 - да 1534)
* Ганна, жонка Станіслава Шэмета

## Літаратура 
* Rimvydas Petrauskas "Lietuvos Diduomenė XIV a. Pabaigoje — XV a. " 254 psl.

 

Мікалай Янавіч
Катэгорыя:Маршалкі вялікія літоўскія
Вярбоўка

Назву **Вярбо́ўка** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Віцебская вобласць
** Вярбоўка — хутар у Браслаўскім раёне
* Магілёўская вобласць
** Вярбоўка — вёска ў Чавускім раёне
Вітал Суарыс

**Ві́тал Энры́кі Баты́ста Суа́рыс** (; 13 лістапада 1874, Валенса, Баія — 19 красавіка 1933, Салвадор, Баія) — бразільскі дзяржаўны дзеяч, адвакат, абраны віцэ-прэзідэнт Бразіліі. Не заняў пасаду з-за рэвалюцыі 1930 года.

## Абранне віцэ-прэзідэнтам 
У 1928—1930 гадах Суарыс займаў пасаду губернатара штата Баія.

Пасля таго, як губернатар Сан-Паўлу Жуліу Прэстыс быў абвешчаны спадчыннікам Вашынгтана Луіса, Суарыс балатаваўся на пасаду віцэ-прэзідэнта Бразіліі.

На выбарах, якія адбыліся 1 сакавіка 1930 года, Прэстыс і Суарыс атрымалі перамогу, аднак яна не была прызнана апазіцыяй, таму што супярэчыла «палітыцы кавы з малаком». Незадоўга да даты афіцыйнага ўступлення Прэстыса і Суарыса на свае пасады адбылася рэвалюцыя, і ўлада апынулася ў руках хунты.

## Спасылкі 
* *Вітал Суарыс* на сайце прэзідэнта Бразіліі.
* *Braziliada* — Усе прэзідэнты Бразіліі .

Катэгорыя:Віцэ-прэзідэнты Бразіліі
Катэгорыя:Юрысты Бразіліі
Васілька Раманавіч

**Васілька Раманавіч** (1203—1269) — князь белзкі (1207—1211), берасцейскі (1208—1210, 1219—1228), пярэмільскі (1209—1218), перасопніцкі (1225—1229), луцкі (1229—1238), валынскі (1231—1269), сын Рамана Мсціславіча, князя галіцка-валынскага і вялікага князя кіеўскага, і яго другой жонкі Ганны.

У палітычных справах выступаў разам са сваім братам Данілам Раманавічам. Іх дзейнасць у значнай меры закранала тэрыторыю Беларусі. У 1246 і 1247 гадах разам з братам разбіў каля Пінска атрады літвы, якія нападалі на Валынскую зямлю. Асабліва актыўную дзейнасць Васілька Раманавіч і яго брат разгарнулі ў 1249—1254 гадах супраць Новагародка. У 1249 годзе войска Васількі Раманавіча ўдзельнічала ў паходзе на Новагародскую зямлю (праз Ваўкавыск), у 1251 годзе зноў на Новагародак, а таксама на Горадню. У 1258 годзе Васілька Раманавіч разам з ардынскім ваяводам Бурундаем ваяваў Літоўскую і Нальшчанскую землі. У 1264 годзе войска Васількі Раманавіча дапамагала князю Войшалку ў заваяванні Дзяволтвы і Нальшчанаў.

## Літаратура 
* 
* 
* *Войтович Л.* Княжеские династии Восточной Европы (конец IX — начало XVI в.).
* 
* Славянская энциклопедия. Киевская Русь — Московия: в 2 т. / авт.-сост. В. В. Богуславский. — М.: Олма-Пресс, 2001.

Катэгорыя:Князі валынскія
Катэгорыя:Князі луцкія
Катэгорыя:Князі берасцейскія
Жуліу Прэстыс

**Жу́ліу Прэ́стыс ды Албуке́ркі** (; , , Сан-Паўлу — , ) — бразільскі адвакат і палітычны дзеяч. Быў выбраны прэзідэнтам Бразіліі ў 1930 годзе, але не заняў пасаду ў сувязі з рэвалюцыяй.

## Біяграфія 
Жуліу Прэстыс скончыў Юрыдычны факультэт універсітэта Сан-Паўлу ў 1906 годзе. У 1909 годзе быў выбраны дэпутатам заканадаўчага сходу штата Сан-Паўлу. У 1924—1927 гадах засядаў у Палаце дэпутатаў Бразіліі. 14 ліпеня 1927 года заняў пасаду губернатара Сан-Паўлу.

Кандыдатура Жуліу Прэстыса на пасаду прэзідэнта Бразіліі была падтрымана прэзідэнтам Вашынгтонам Луісам у пачатку 1930 года. 1 сакавіка ў краіне прайшлі выбары, і Прэстыс атрымаў на іх перамогу.

Аднак яго абранне супярэчыла «палітыцы кавы з малаком», паводле якой кандыдатам ад дзеючай улады павінен быў стаць губернатар Мінас-Жэрайса Антоніу Карлус Рыбейру ды Андрада. Апазіцыйная партыя Ліберальны альянс, да якой далучыўся Антоніу Карлус, не прызнала вынікі выбараў і абвінаваціла ўрад у фальсіфікацыі вынікаў. Гэтыя падзеі прывялі да рэвалюцыі, якая зрынула прэзідэнта Вашынгтана Луіса за месяц да перадачы ўлады Прэстысу.

Прэстыс быў вымушаны звярнуцца ў брытанскае консульства для прадастаўлення яму палітычнага прытулку. У Бразілію ён вярнуўся толькі ў 1934 годзе, пасля прыняцця канстытуцыі. На палітычную арэну Прэстыс змог вярнуцца толькі ў 1945 годзе, заснаваўшы партыю Нацыянал-дэмакратычны саюз. Аднак Прэстыс не паспеў прыняць актыўнага ўдзелу ў палітычным жыцці краіны, таму што памёр на наступны год.

## Спасылкі 
* Braziliada — Усе прэзідэнты Бразіліі 

Катэгорыя:Прэзідэнты Бразіліі
Катэгорыя:Юрысты Бразіліі
Ашмянцы

* Вёска Ашмянцы, Ваўкавыскі раён
* Вёска Ашмянцы, Шчучынскі раён
Палітыка кавы з малаком

**Палітыка кавы з малаком** () — тэрмін, якім пазначаюць дамінаванне ў бразільскай палітыцы ў часы Старой рэспублікі (1889—1930) алігархіі найбуйнейшых і найбагацейшых штатаў Сан-Паўлу (цэнтр вытворчасці кавы) і Мінас-Жэрайс (цэнтр малочнай прамысловасці).

На працягу перыяду старой рэспублікі сістэма патранажу, якая вызначала бразільскую палітыку (асабліва ў сельскай мясцовасці), давала магчымасць аграрным алігархам з багатых штатаў мець перавагу ў дзяржаўных структурах. Палітыка кавы з малаком фактычна азначала, што губернатары двух галоўных штатаў чаргаваліся на пасадзе прэзідэнта рэспублікі.

Гэта палітыка цалкам грунтавалася на алігархічнай сістэме, вядомай як каранелізм () або «ўлада палкоўнікаў», пры якой уся ўлада сканцэнтравана ў руках аднаго алігарха, вядомага як «палкоўнік» (), які размяркоўваў прывілеі ў адказ на лаяльнасць.

Тым часам, у прадстаўнікоў іншых штатаў такая структура размеркавання дзяржаўнай улады выклікала незадаволенасць. Страшная засуха 1877 года на паўночным усходзе краіны і эканамічны спад у выніку адмены рабства ў 1880-х гадах прывялі да значнай працоўнай міграцыі вызваленых рабоў і іншых сялян з паўночнага ўсходу на паўднёвы ўсход, паскорыўшы распад цукровай алігархіі Поўначы. Паступова з ростам значэння кавы на паўднёвым усходзе Сан-Паўлу пачаў адыгрываць ролю цэнтральнага штата ва ўладзе Старой рэспублікі.

З іншага боку, рост гандлю і прамысловасці ў Сан-Паўлу падрывалі перавагу кававых алігархаў у палітыцы самога штата. У час кіравання Жэтуліу Варгаса, якое суправаджалася ўзмацненнем сярэдняга класа і аграрнай алігархіі перыферыйных штатаў, у Бразіліі сфарміравалася больш цэнтралізаваная дзяржаўная структура, паступова выцясняючы палітыку каранелізму. Зрэшты, спадчына палітыкі кавы з малаком яшчэ доўгі час праяўляла сябе. Бразільская палітыка вядомая сваёй надзвычай кланавай, алігархічнай і персаналістычнай структурай, а Сан-Паўлу і Мінас-Жэрайс застаюцца вядучымі штатамі краіны.

Катэгорыя:Гісторыя Бразіліі
Катэгорыя:Палітыка Бразіліі
Радзевічы

**Радзе́вічы** (, ) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Вярховіцкага сельсавета.

Да 6 чэрвеня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Вярховіцкага сельсавета, да 23 чэрвеня 2011 года — у склад Каленкавіцкага сельсавета (у 1960—1968 гадах — Бушміцкі сельсавет).

## Назва 
У гэтым жа рэгіёне, ля Пружанаў у "Рэвізіі Кобрыньскай эканоміі" 1563 г. тройчы згадваюцца носьбіты асабістага імені "Радзь": "*Радь Олишковъ*", "*Радь Осташевичъ*", "*Радь Малеевичъ*" (з гнязда вёсак Малеч, Залужжа, Падкраічы). Патранімічнае прозвішча Радзевіч - з суседніх Кабакоў і Лінава. У ХІХ ст. фіксавалася віленскае прозвішча Радзь.

На думку М. Бірылы, прозвішчы *Радзевіч, Радзь* і да т. п. паходзяць ад адной з формаў мужчынскага ўласнага імені *Радзівон*.

Ёсць сучасныя літоўскія *Radys, Radaitis*. Аснова *Rad-* частая ў складзе старажытных двухасноўных балцка-літоўскіх імёнаў.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Вярховіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Камянецкага раёна
Перкавічы (Камянецкі раён)

**Пе́ркавічы** (, ) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Войскага сельсавета.

Да 14 красавіка 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Агародніцкага сельсавета.

## Назва 
У гэтым жа рэгіёне, у Дабучыне ў 1563 г. фіксавалася  прозвішча "Перковичъ", там сама засведчаны баярын путны "Перко Мельковичъ". Ёсць літоўскія прозвішчы *Perkus, Melkūnas*. У гэтым жа рэгіёне в. Пярковічы.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Войскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Камянецкага раёна
Загорнае

Назву **Заго́рнае** маюць:

## Населеныя пункты 
* Беларусь
** Загорнае — вёска ў Клецкім раёне Мінскай вобласці
** Загорнае — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці

## Азёры 
* Загорнае — возера ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці, у басейне ракі Дрысвята
Хунта 1930 года ў Бразіліі

**Хунта 1930 года**, вядомая таксама як **Першая хунта**, або  **Хунта прымірэння** — ваенная хунта, трыўмвірат, які кіраваў Бразіліяй з 24 кастрычніка па 3 лістапада 1930 года.

Члены трыўмвірата:
* Аўгусту Тасу Фрагозу, генерал, глава хунты;
* Жуан ды Дэус Мена Барэту, генерал;
* Жазэ Ісаяс ды Наронья, адмірал.

Хунта прыйшла да ўлады падчас рэвалюцыі 1930 года, зрынуўшы прэзідэнта Вашынгтана Луіса, урад якога быў няздольны супрацьстаяць рэвалюцыі. Аднак ужо 3 лістапада, не жадаючы працягу кровапраліцця, хунта добраахвотна перадала ўладу лідару рэвалюцыянераў Жэтуліу Варгасу, за што і атрымала назву «Хунта прымірэння». Так пачалася эра Варгаса.

## Гл. таксама 
* Рэвалюцыя 1930 года ў Бразіліі

Катэгорыя:Прэзідэнты Бразіліі
Катэгорыя:Гісторыя Бразіліі
Манапанк

**Манапанк** — жанр літаратуры, камп’ютарных гульняў, мультыплікацыі, кіно. Мадэлюе фантастычны сусвет, які дасягнуў высокай ступені тэхнічнага развіцця, выкарыстоўваючы не электрычнасць, не цеплавую ці атамную энергію, а магію. Машыны ў такім сусвеце часцей за ўсё працуюць на магічных крышталях, эліксірах, пентаграмах, загаворах. Манапанк прадстаўляе альтэрнатыўны варыянт развіцця чалавечай цывілізацыі. Знаходзіцца на скрыжаванні фэнтэзі і навуковай фантастыкі.

## Паходжанне тэрміну 
«Манапанк» паходзіць ад спалучэння слоў «мана» (у камп’ютарных гульнях адзінка вымярэння запасаў магічнай энергіі) і англ. «punk» («смецце», «адкід»). Слова ўтворана па аналогіі з паняццямі «стымпанк», «кіберпанк» і інш.

## Прыклады кніг 
* Трылогія «Цёмныя пачаткі» Філіпа Пулмана (элементы манапанку, у прыватнасці механічны апарат, якім кіруе злы дух).
* Серыя кніг Макса Фрая (караблі, амабілеры, якія працуюць на магічных крышталях).
* «Жыццё маё» Ірыны Сырамятнікавай.

## Камп’ютарныя гульні 
* Аллоды онлайн.
* Arcanum: Of Steamworks and Magick Obscura — у сусвеце гульні супрацьстаяць адна адной дзве цывілізацыі, першая з якім засвоіла складаныя магічныя тэхналогіі, другая — паравыя.

## Гл. таксама 
* Стоўнпанк
* Сандалпанк
* Мідлпанк
* Клокпанк
* Стымпанк
* Дызельпанк
* Кіберпанк
* Біапанк
* Нанапанк

## Спасылкі 
Манапанк  

Катэгорыя:Вытворныя кіберпанку
Катэгорыя:Паджанры фэнтэзі
Астравіты

Назву **Астраві́ты** маюць:

## Населеныя пункты 
* Астравіты — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці
* Астравіты — былая вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці

## Азёры 
* Астравіты — возера ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці, у басейне ракі Друйка
Антоніу Карлус Рыбейру ды Андрада

**Анто́ніу Ка́рлус Рыбе́йру ды Андра́да** (, 5 верасня 1878, Барбасена, Мінас-Жэрайс, Бразільская імперыя — , Рыа-дэ-Жанэйра, Бразілія) — бразільскі юрыст і палітычны дзеяч, губернатар штата Мінас-Жэрайс у 1926—1930 гадах.

## Біяграфія 
Антоніу Карлус скончыў Юрыдычны факультэт універсітэта Сан-Паўлу ў 1891 годзе і да 1902 года займаўся юрыдычнай практыкай. Працаваў пракурорам у горадзе Уба, выкладаў сусветную гісторыю і камерцыйнае права ў Акадэміі гандлю ў Жуіс-ды-Форы.

У 1902 годзе быў прызначаны на пасаду міністра фінансаў Мінас-Жэрайса, у 1905—1906 працаваў мэрам Белу-Арызонты. У наступным годзе Антоніу Карлуса выбралі ў Сенат Мінас-Жэрайса.

У 1911 годзе Рыбейру ды Андрада быў выбраны ў Палату дэпутатаў Бразіліі. У 1917 годзе ён пакінуў Кангрэс і заняў пасаду міністра фінансаў ва ўрадзе Венсеслау Браса. У 1918 годзе вярнуўся ў Палату дэпутатаў, а ў 1925 годзе стаў сенатарам.

У 1926 годзе Антоніу Карлус узначаліў штат Мінас-Жэрайс. Паводле «палітыкі кавы з малаком» менавіта ён як губернатар Мінас-Жэрайса павінен быў быць кандыдатам ад улады на прэзідэнцкіх выбарах у 1930 годзе. Аднак прэзідэнт Бразіліі Вашынгтан Луіс абвясціў сваім пераемнікам Жуліу Прэстыса, губернатара Сан-Паўлу.

Рыбейру ды Андрада адмовіўся падтрымаць кандыдатуру Прэстыса і далучыўся да апазіцыйнага Ліберальнага альянсу Жэтуліу Варгаса. Пасля паражэння Варгаса на выбарах Антоніу Карлус стаў галоўным архітэктарам рэвалюцыі 1930 года.

У 1932—1933 гады Рыбейру ды Андрада ўзначальваў Канстытуцыйную асамблею Бразіліі, пасля прыняцця Канстытуцыі ў 1934—1937 гадах займаў пасаду старшыні Палаты дэпутатаў краіны. Некалькі дзён выконваў абавязкі прэзідэнта ў 1935 годзе падчас візіту Варгаса ў Уругвай і Аргенціну. Пасля абвяшчэння Варгасам «Эстаду Нову» пакінуў палітычную арэну.

## Памяць 
У гонар Антоніу Карлуса названы два муніцыпалітэты ў штатах Мінас-Жэрайс і Санта-Катарына.

## Спасылкі 
* Біяграфія 

Катэгорыя:Палітыкі Бразіліі
Катэгорыя:Юрысты Бразіліі
Арагуайская герылья

**Арагуайская герылья** () — спроба арганізацыі сельскай герыльі атрадамі Камуністычнай партыі Бразіліі ў басейне ракі Арагуая. Барацьба супраць дыктатарскага рэжыму ў краіне працягвалася ў перыяд з 1967 па 1974 гады. 60 удзельнікаў герыльі, якія былі забітыя ваенным рэжымам, дагэтуль лічацца «зніклымі без весткі».

## Гл. таксама 
* Герылья ў Капарао

Катэгорыя:Паўстанні ў Бразіліі
Камуністычная партыя Бразіліі

**Камуністычная партыя Бразіліі, КПБ** () — палітычная партыя Бразіліі. Рэгістрацыйны нумар партыі Бразіліі — «65». Прытрымліваюцца ідэалогіі — марксізму-ленінізму-мааізму.

## Гісторыя 
Партыя ўтварылася 18 лютага 1962 года, адшчапіўшыся ад Бразільскай камуністычнай партыі (БКП). Заснавальнікамі КПБ былі Жуан Амазонас, Маурысіу Грабойс, Педру Помар і інш. КПБ адмоўна адносілася да савецкага рэвізіянізму, і схілялася больш да мааісцкай пазіцыі.

У 1967—1974 атрады партыі вялі партызанскую вайну ў басейне ракі Арагуая.

Пасля смерці Маа Цзэдуна ў 1976 і змены курсу КПК партыя адмаўляецца ад мааізму. Пачынаючы з 1978 года партыя з'яўляецца прыхільнікам Энвера Ходжы ў яго крытыцы кітайскага кіраўніцтва і лічыць Албанію апошняй апорай сталінізму.

З 1979 года пачынаецца легалізаванне партыі. КПБ пачынае актыўна ўзаемадзейнічаць з прафсаюзамі і студэнцкімі арганізацыямі.

Супрацоўнічала з Партыяй рабочых ва ўсіх электаральных кааліцыях, якія высоўвалі Лулу да Сілву ў прэзідэнты. У цяперашнім кабінеце Дылмы Русеф КПБ уяўляе міністр спорту Алду Рэбелу.

## Удзел у выбарах 
На якія адбыліся 1 кастрычніка 2006 года выбарах у Палату дэпутатаў Бразіліі (ніжнюю палату парламента) Камуністычная партыя Бразіліі атрымала 1 982 323 галасы (2,1%) і 13 мандатаў (з 513). На выбарах у верхнюю палату бразільскага парламента — Сенат, якія адбыліся ў той жа дзень, камуністы атрымалі 6 364 019 галасоў (7,5%) і 1 мандат (з 81). 	

На парламенцкіх выбарах 3 кастрычніка 2010 года Камуністычная партыя, сабраўшы 2 748 290 галасоў (2,8 %), атрымала 15 месцаў у Палаце дэпутатаў і, сабраўшы 12 561 716 галасоў (7,4 %), атрымала яшчэ 1 месца ў Сенаце (разам у партыі 2 сенатара).

## Кіраўнікі КПБ 
* Жуан Амазонас (1962-2001)
* Жазэ Рэнату Рабелу (з 2001)

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт Камуністычнай партыі Бразіліі 

Катэгорыя:Палітычныя партыі Бразіліі
Катэгорыя:Мааісцкія партыі Бразіліі
Катэгорыя:Камуністычныя партыі Бразіліі
Катэгорыя:Палітычныя партыі, заснаваныя ў 1962 годзе
Жазэ Ліньярыс

**Жазэ́ Лінья́рыс** (; , , Сеара, Бразілія — , Кашамбу, Мінас-Жэрайс, Бразілія) — бразільскі дзяржаўны дзеяч, юрыст. Часова выконваў абавязкі прэзідэнта Бразіліі з 29 кастрычніка 1945 па 31 студзеня 1946 года.

## Юрыдычная кар’ера 
Жазэ Ліньярыс скончыў Юрыдычны факультэт Сан-Паўлу ў 1908 годзе, пасля чаго пачаткаў юрыдычную практыку ў якасці суддзі. Няўхільна прасоўваючыся па кар’ернай лесвіцы, у снежні 1937 года Ліньярыс увайшоў у склад Вярхоўнага суда Бразіліі. Ужо ў 1940 годзе ён стаў намеснікам старшыні Вярхоўнага суда, а 26 мая 1945 года ўзначаліў Вярхоўны суд.

## Прыход да ўлады 
29 кастрычніка 1945 года ў Бразіліі адбыўся дзяржаўны пераварот: сілавыя міністры ўрада Жэтуліу Варгаса, Педру Мантэйру і Эўрыку Гаспар Дутра, зрынулі яго з пасады прэзідэнта і пасадзілі пад хатні арышт. На 2 снежня ў краіне былі прызначаны прэзідэнцкія выбары, да абвяшчэння выніку якіх абавязкі прэзідэнта як старшыня Вярхоўнага суда стаў часова выконваць Жазэ Ліньярыс.

На пасадзе прэзідэнта Ліньярыс перш за ўсё зрушыў галоўных прыхільнікаў Варгаса з пасад «інтэрвентараў» штатаў, мэраў і начальнікаў паліцыі буйных гарадоў. Для падліку галасоў на выбарах ён адабраў суддзяў з муніцыпалітэтаў замест афіцыйных урадавых чыноўнікаў.

Выбары прэзідэнта адбыліся ў прызначаны тэрмін, стаўшы на той момант аднымі з самых сумленных за ўсю гісторыю Бразіліі. Перамогу на іх атрымаў маршал Дутра. 31 студзеня 1946 года Ліньярыс перадаў уладу абранаму прэзідэнту.

## Далейшая кар’ера 
Ліньярыс працягваў узначальваць Вярхоўны суд да 1949 года, у 1951 быў ізноў выбраны старшынёй. У 1956 годзе ён выйшаў у адстаўку і памёр праз год.

## Спасылкі 
* Біяграфія 

Катэгорыя:Прэзідэнты Бразіліі
Катэгорыя:Юрысты Бразіліі
Вашынгтан Луіс Перэйра ды Соза

**Ва́шынгтан Луі́с Перэ́йра ды Со́за** (; , Макаэ, Рыа-дэ-Жанэйра, Бразільская імперыя — , , Бразілія) — бразільскі адвакат і палітык, 13-ы прэзідэнт Бразіліі (1926—1930).

Вашынгтан Луіс — апошні прэзідэнт, які кіраваў у перыяд Старой рэспублікі.

## Біяграфія 
У 1920—1924 гадах Вашынгтон Луіс займаў пасаду губернатара штата Сан-Паўлу. У 1926 годзе балатаваўся на пасаду прэзідэнта Бразіліі і перамог.

Калі Луіс прыйшоў да ўлады, ён вызначыў прыярытэтнымі задачамі для свайго ўрада будаўніцтва дарог і правядзенне фінансавай рэформы. Каб дамагчыся фінансавай стабілізацыі, ён прыступіў да стварэння нацыянальнага залатога запасу, прычым на першым этапе — шляхам тых жа міжнародных пазык.

Падчас крызісу 1929 года ён у значнай ступені страціў падтрымку эліты. У 1930 годзе ён, у парушэнне дамоўленасцей «палітыкі кавы з малаком», назваў сваім пераемнікам Жуліу Прэстыса, таксама выхадца з Сан-Паўлу. У выніку, з-за незадаволенасці гэтым крокам апазіцыі, 24 кастрычніка, незадоўга да заканчэння сваіх паўнамоцтваў, Вашынгтан Луіс страціў уладу падчас рэвалюцыі 1930 года. Да ўлады прыйшла часовая хунта, якая ў той жа дзень арыштавала прэзідэнта і пасадзіла яго ў форт Капакабана.

Пасля вызвалення Луіс эміграваў у ЗША, затым некаторы час жыў у Еўропе. У 1947 годзе ён вярнуўся ў Бразілію, але адмовіўся вяртацца ў палітыку.

## Спасылкі 
* Braziliada — Усе прэзідэнты Бразіліі .

Катэгорыя:Прэзідэнты Бразіліі
Катэгорыя:Юрысты Бразіліі
Катэгорыя:Кіраўнікі гарадоў
Катэгорыя:Пахаваныя ў Сан-Паўлу
Асмолаўка

Назву **Асмо́лаўка** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Магілёўская вобласць
** Асмолаўка — вёска ў Бялыніцкім раёне
* Мінская вобласць
** Асмолаўка — вёска ў Бярэзінскім раёне
Фернанду ды Мелу Віяна

**Ферна́нду ды Ме́лу Вія́на** (; , Сабара, Мінас-Жэрайс, Бразільская імперыя — , Рыа-дэ-Жанэйра, Бразілія) — бразільскі адвакат і палітычны дзеяч, віцэ-прэзідэнт Бразіліі ў 1926—1930 гадах.

Мелу Віяна — другі мулат на пасадзе віцэ-прэзідэнта Бразіліі (пасля Нілу Песаньі).

## Біяграфія 
Фернанду атрымаў вышэйшую адукацыю на Юрыдычным факультэце Ору-Прэту, які скончыў у 1900 годзе. Працаваў пракурорам, адвакатам і суддзёй у Сак-ды-Эспаньі, Уберабе і іншых гарадах.

У 1919 годзе Мелу Віяна быў прызначаны генеральным пракурорам Мінас-Жэрайса, у 1922 годзе стаў міністрам унутраных спраў штата.

У жніўні 1924 года Мелу Віяна быў выбраны губернатарам Мінас-Жэрайса. Ён пакінуў гэту пасаду ў верасні 1926 года, каб заняць пасаду віцэ-прэзідэнта Бразіліі ва ўрадзе Вашынгтана Луіса, на якую быў выбраны ў сакавіку 1926 года.

Пасля перамогі рэвалюцыі ў 1930 годзе Мелу Віяна выехаў у Еўропу і жыў у эміграцыі на працягу 8 гадоў. Вярнуўшыся ў Бразілію, займаўся юрыдычнай практыкай. Пасля звяржэння Варгаса вярнуўся ў палітыку і быў выбраны сенатарам ад Сацыял-дэмакратычнай партыі. У 1954 годзе Мелу Віяна памёр у Рыа-дэ-Жанэйра.

## Спасылкі 
* Біяграфія  

Катэгорыя:Віцэ-прэзідэнты Бразіліі
Катэгорыя:Юрысты Бразіліі
Віктар Антонавіч Ламака

**Віктар Антонавіч Лама́ка** (, Дубіцкая Слабада, Мінскага раёна — , ) ― заслужаны лесавод Рэспублікі Беларусь, заснавальнік Глыбоцкага дэндрарыя.

## Біяграфія 
Выхоўваўся ў шматдзетнай сялянскай сям’і. Пасля школы вучыўся ў Магілёўскім землеўпарадкавальным тэхнікуме, у Гомельскім лесатэхнічным інстытуце.

Ваяваў у Чырвонай Арміі, атрымаў раненне недалёка ад Берліна.

Пачаў працаваць у кастрычніку 1945 года ў Глыбоцкім лясгасе. У 1977 годзе за арганізацыю і вырошчванне пасадачнага матэрыялу і стварэнне лесанасенных плантацый В. А. Ламака быў узнагароджаны бронзавым медалём ВДНГ СССР, а ў 1983 годзе — другім медалём, як стваральнік дэндралагічнага сада. У 1986 годзе па просьбе настаўнікаў Слабадской СШ Шаркаўшчынскага раёна ён распрацаваў праект міні-дэндрасада памяці І. П. Сікоры.

У 1990 годзе В. А. Ламака выдаў аўтарскую кнігу «Дэндралагічны сад Глыбоцкага лясгаса». Вынікам творчай працы стаў фотаальбом «Глыбоцкаму вопытнаму лясгасу — 60 год», у які ўвайшло каля 300 здымкаў розных гадоў з апісаннем асноўных этапаў развіцця лясгаса і яго дасягненні за гэты перыяд.

Пры лясгасе створаны музей прыроды, дзе значная частка экспазіцыі прысвечана дзейнасці Віктара Антонавіча

## Літаратура 
* *Бородин В.* Чудо по имени ― дендрарий // Белорусская нива, 2000, 29 января
* *Чайка Л.* Щедрое наследие // Веснік Глыбоччыны, 2002, 8 чэрвеня

## Спасылкі 
* Глубокский историко-этнографический музей 
* Дэндрасад пад Глыбокім канкурэнт мінскаму батанічнаму. Але з вольным уваходам // Віцебскі Зялёны партал 
* Ломако, Виктор Антонович (лесное хозяйство ; 1910—2001) // Нацыянальная бібліятэка Беларусі

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Мінскім раёне
Катэгорыя:Выпускнікі БДТУ
Катэгорыя:Лесаводы СССР
Катэгорыя:Лесаводы Беларусі
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Пражэктар (значэнні)

Назву **Пражэ́ктар** маюць:

Пражэктар — асвятляльная прылада.

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Магілёўская вобласць
** Пражэктар — пасёлак у Бялыніцкім раёне
** Пражэктар — вёска ў Кіраўскім раёне
Крэпасць Гагрон

**Крэпасць Гагрон** — фартыфікацыйнае збудаванне ў штаце Раджастхан, Індыя. Разам з іншымі крэпасцямі Раджастхана ўключана ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.

Крэпасць была заснавана ў 1195 г. у лясістай горнай мясцовасці. З двух бакоў акружана рэкамі. У мінулым выконвала функцыі рэзідэнцыі мясцовага манарха. У старажытных пісьмовых крыніцах узгадваецца як горад. 

У нашы дні з'яўляецца турыстычнай славутасцю Раджастхана.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Gagaron Fort of Rajasthan also listed by UNESCO
* Hill Forts of Rajasthan Gagron Fort 

Гагрон
Ярмолічы (Нарачанскі сельсавет)

**Ярмо́лічы** (, ) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нарачанскага сельсавета.

Да 16 снежня 1982 года вёска ўваходзіла ў склад Рускасельскага сельсавета.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Нарачанскі сельсавет (Вілейскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Вілейскага раёна
Данііл Кірылавіч Забалотны

{{Навуковец 
 |Імя                  = Данііл Кірылавіч Забалотны
 |Арыгінал імя         = 
 |Фота                 = 
 |Шырыня               = 
 |Подпіс               = 
 |Дата нараджэння      = 
 |Месца нараджэння     = 
 |Дата смерці          = 
 |Месца смерці         =
 |Грамадзянства        = 
 |Навуковая сфера      = 
 |Месца працы          = 
 |Навуковая ступень    = 
 |Навуковае званне     = , , 
 |Альма-матэр          = 
 |Навуковы кіраўнік    = 
 |Знакамітыя вучні     = 
 |Вядомы як            = 
 |Вядомая як           = 
 |Узнагароды і прэміі  = { style="background:transparent"
{ style="background:transparent"
}
 |Роспіс               = 
 |Шырыня роспісу       = 
 |Сайт                 = 
 |Вікікрыніцы             = 
}}

**Данііл Кірылавіч Забалотны** ( — ) — вучоны ў галіне мікрабіялогіі і эпідэміялогіі. Акадэмік Акадэміі навук УССР (1922), Акадэміі навук БССР (1928), Акадэміі навук СССР (1929).

Д. К. Забалотны нарадзіўся ў сяле Чабатаркі Падольскай губерні (зараз сяло Забалотнае ў Крыжопальскім раёне Вінніцкай вобласці). У 1891 годзе экстэрнам скончыў Наварасійскі ўніверсітэт. Працаваў на заснаванай І. І. Мечнікавым бактэрыялагічнай станцыі ў Адэсе. У 1894 годзе скончыў медыцынскі факультэт Кіеўскага ўніверсітэта.

Д. К. Забалотны займаўся вывучэннем чумы, халеры, малярыі і іншых хвароб. У 1893 г. разам з І. Р. Саўчанкам даказаў на сабе, што ўвядзенне халернай вакцыны праз рот ахоўванне ад захворвання. Удзельнічаў ў стварэнні першых супрацьчумных лабараторый. У 1898 годзе Д. К Забалотны арганізаваў у Пецярбургскім жаночым медыцынскім інстытуце кафедру бактэрыялогіі і быў яе загадчыкам да 1928 г. У 1910—1911 гг. узначальваў экспедыцыю па вывучэнню лёгачнай чумы ў Маньчжурыі. У 1920 годзе Д. К Забалотны заснаваў першую ў свеце кафедру эпідэміялогіі і ў 1921 годзе Адэскі медыцынскі інстытут, быў яго рэктарам.

У 1928 годзе Д. К. Забалотны заснаваў Украінскі інстытут эпідэміялогіі і мікрабіялогіі АН УССР, названы яго імем. Адзін з заснавальнікаў Міжнароднага таварыства мікрабіёлагаў, заснавальнік і ганаровы член мікрабіялагічнага таварыства ў Ленінградзе. У 1928—1929 гг. Д. К. Забалотны — Прэзідэнт АН УССР.

Навуковую дзейнасць Д. К. Забалотны спалучай з грамадскай і дзяржаўнай. Выбіраўся членам ЦВК СССР і УУЦВК, Петраградскага і Кіеўскага саветаў рабочых і сялянскіх дэпутатаў.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* 
* Данііл Кірылавіч Забалотны ў базе даных «История белорусской науки в лицах» Цэнтральнай навуковай бібліятэкі імя Якуба Коласа НАН Беларусі 
* Біябібліаграфічны паказальнік у рэпазіторыі Цэнтральнай навуковай бібліятэкі імя Якуба Коласа НАН Беларусі 
* Акадэмік Забалотны Данііл Кірылавіч // Сайт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі

Катэгорыя:Выпускнікі Рышэльеўскай гімназіі
Катэгорыя:Бактэрыёлагі Украіны
Катэгорыя:Біёлагі Украіны
Катэгорыя:Правадзейныя члены УУАН
Катэгорыя:Правадзейныя члены АН СССР
Катэгорыя:Супрацоўнікі ІЭМ Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Бактэрыёлагі СССР
Катэгорыя:Члены ЦВК СССР
Катэгорыя:Мікрабіёлагі СССР
Катэгорыя:Эпідэміёлагі СССР
Катэгорыя:Біёлагі Расіі
Катэгорыя:Эпідэміёлагі Украіны
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Вінніцкай вобласці
Крэпасць Ратхамбор

**Ратхамбор** () — фартыфікацыйна-палацавае збудаванне ў індыйскім штаце Раджастхан. Разам з іншымі крэпасцямі Раджастхана ўключана ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.

Пабудавана ў канцы IX ст. або ў пачатку X ст. на гары Ран. Умацаваны высокім мурам даўжынёй 7 км. Будаўнічы матэрыял здабываўся на месцы. Пазней каменяломні былі пераўтвораны ў сажалкі. Падыход ідзе праз вузкую горную даліну, на тэрыторыі якой былі створаны асобныя ўмацаванні. Знутры крэпасці знаходзяцца некалькі палацаў і храмаў. Храм бога Ганешы дзейнічае і з'яўляецца месцам паломніцтваў.

У старажытных пісьмовых крыніцах крэпасць узгадваецца як горад Ранастамбхапура, адзін з сярэднявечных цэнтраў распаўсюджвання джайнізму. 

## Спасылкі 
* Ranthambore Fort - Ranthambore National Park
* Ranthambore Fort, Sawai Madhopur 

Ратхамбор
Ратхамбор
Хоцькава

Назву **Хо́цькава** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Віцебская вобласць
** Хоцькава — вёска ў Мёрскім раёне
** Хоцькава — вёска ў Расонскім раёне
### Расія 
* Хоцькава (Сычоўскі раён)
Фаміно

Назву **Фаміно́** маюць:

* Фаміно — біялагічны заказнік рэспубліканскага значэння ў Расонскім раёне.

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Віцебская вобласць
** Фаміно — вёска ў Расонскім раёне
* Магілёўская вобласць
** Фаміно — вёска ў Хоцімскім раёне