open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Палітрук

**Палітру́к** (скар. ад  — *палітычны кіраўнік*) — воінскае званне сярэдняга ваенна-палітычнага саставу Рабоча-Сялянскай Чырвонай Арміі з 1935 па 1942 год. Вышэй за званне малодшы палітрук, ніжэй за званне старшы палітрук. Адпавядала воінскаму званню старшы лейтэнант.

## Гісторыя 
У 1935 годзе з увядзеннем персанальных воінскіх і спецыяльных званняў сярод іншых былі ўведзеныя спецыяльныя званні для палітработнікаў: «малодшы палітрук», «палітрук» і «старшы палітрук», адпавядалі агульным воінскім званням «лейтэнант», «старшы лейтэнант» і «капітан». Старшыя палітработнікі мелі спецыяльныя званні са словам «камісар»: «батальённы камісар» (маёр), «палкавы камісар» (палкоўнік), «дывізіённы камісар» (камдыў) і гэтак далей (у дужках дадзены адпаведныя агульныя воінскія званні).

Рашэннем ДКА ад 9 кастрычніка 1942 года ў арміі і на флоце была ліквідаваная сістэма ваенных камісараў. Усе асобы, якія насілі гэтыя званні, былі пераатэставаныя і атрымалі стандартныя армейскія і флоцкія званні; пры пераатэстацыі званне прысвойвалася на прыступку ніжэй. Так, напрыклад, *старшы палітрук*, які меў да пераатэстацыі званне, роўнае капітану, пасля пераатэстацыі атрымліваў званне старшы лейтэнант. Рэзка была скарочана колькасць палітычных пасадаў. Частка ўчорашніх палітрукоў і камісараў прызначаліся намеснікамі камандзіраў па палітчастцы (ад роты і вышэй), частка была пераведзеная на камандныя пасады. Калі раней палітрук або камісар карысталіся роўнай з камандзірам уладай у падраздзяленні (часці), то цяпер яны сталі намеснікамі камандзіраў.

; Эквівалентныя чыны

## Знакі адрознення 
Для звання ***палітрук*** быў усталяваны знак адрознення — тры *кубікі* ў пятліцы, як у старшага лейтэнанта, адрознівалася толькі акантоўка пятліц. Замест камандзірскай залацістай акантоўкі была чорная, як у астатніх палітработнікаў, а таксама малодшага камсаставу і чырвонаармейцаў.

Ваеннаслужачыя палітычнага складу мелі на абодвух рукавах вышэй за абшлаг аднолькавыя для ўсіх званняў чырвоныя суконныя зоркі дыяметрам 55 мм. Зоркі па краі абшывалі чырвонай шаўковай ніткай, а ў цэнтры мелі вышытыя залацістай ніткай серп і молат.

## Гл. таксама 
* Камісар (у вайсковым падраздзяленні)
* Воінскія званні і знакі адрознення РСЧА 1935—1940
* Воінскія званні і знакі адрознення РСЧА 1940—1943

## Спасылкі 
* Знаки различия званий Русской Армии XX век
* Знаки различия званий военнослужащих РККА 1935-40 гг.
* Рабоче-Крестьянская Красная Армия 1940—1942 гг.

Катэгорыя:Воінскія званні Узброеных сіл СССР
Палкавы камісар

**Палкавы́ каміса́р** — у  спецыяльнае воінскае званне для старшага ваенна-палітычнага складу Чырвонай Арміі і Флоту ў 1935—1942 гадах. Папярэдняе званне  — батальённы камісар, пасля — старшы батальённы камісар у РСЧА, і батальённы камісар — у ВМФ СССР. Наступнае па рангу — брыгадны камісар.

## Гісторыя 
Спецыяльнае званне ўведзена пастановамі ЦВК СССР і СНК СССР ад 22 верасня 1935 года адначасова з іншымі персанальнымі воінскімі званнямі.

У РСЧА адпавядала воінскаму званню палкоўніка.

, герой абароны Брэсцкай крэпасці (1941)]]
Нароўні з камандзірам, палкавы камісар з’яўляўся прамым начальнікам усяго асабовага складу часці і нёс поўную адказнасць за палітыка-маральны стан палка, за выкананне воінскага абавязку і правядзенне вайсковай дысцыпліны ўсім асабістым складам часці, за баявую і мабілізацыйную гатоўнасць, за стан узбраення і вайсковай гаспадаркі палка.

Рашэннем ДКА СССР ад 9 кастрычніка 1942 года інстытут ваенных камісараў быў ліквідаваны, і ўсе камісары атрымалі армейскія і флоцкія званні на прыступку або некалькі ніжэй.

; Эквівалентныя чыны

## Знакі адрознення 
Для звання *палкавы камісар* быў усталяваны знак адрознення ў выглядзе 4-х прамавугольных «шпал» ў пятліцах ( — тры прамавугольныя «шпалы»), як і ў палкоўніка, без эмблемы роду войскаў  і з эмблемай роду войскаў пасля; агульная для палітработнікаў усіх званняў чырвоная зорка з сярпом і молатам, нашытая на абодвух рукавах вышэй за абшлаг (1 жніўня 1941 года нашэнне такіх нашывак было адменена). На флоце — у выглядзе 4-х сярэдніх залатых галуноў (як у капітана 2-га рангу) з чырвонымі прасветамі і чырвонай зоркай з залатой акантоўкай.

## Гл. таксама 
* Камісар (у вайсковым падраздзяленні)
* Воінскія званні і знакі адрознення РСЧА 1935—1940
* Воінскія званні і знакі адрознення РСЧА 1940—1943

## Літаратура 
* *Полковой комиссар Клинов Г.* Политотдел в боевой обстановке. Бои у Хасана. Партийно-политическая работа в боевой обстановке. — : Воениздат, 1939.

## Спасылкі 
* Рабоче-Крестьянская Красная Армия 1940—1942 гг.
* Введение постановлением ЦИК и СНК СССР персональных воинских званий в армии и на флоте (1935 г. 22.9)
* Знаки различия званий военнослужащих РККА 1935—1940 гг. Часть 3. Высший командный и начальствующий состав.
* Знаки различия званий военнослужащих Красной Армии 1940—1942 гг. Часть 3. Высший командный и начальствующий состав.
* Нарукавные знаки различия военнослужащих ВМФ (июнь 1941 — февраль 1943)
Катэгорыя:Воінскія званні Узброеных сіл СССР
Млынка (значэнні)

**Млынка** — тапонім.

## Беларусь 
* Млынка — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці.
* Млынка — рака ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці.
Станіслаў Дзмітрыевіч Стружкін

**Станіслаў Дзмітрыевіч Стружкін** (, с. 1 Мая, Ліскінскі раён, Варонежская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1962 годзе. Працаваў кіраўніком групы архітэктараў у Белпрампраекце, майстэрні Белжылпраекта, вытворча-мантажнага ўчастку Беларускага ўпраўлення гідраметэаслужбы, з 1985 года — кіраўнік групы архітэктараў у Белдзяржпраекце.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1967 года. Пражывае ў г. Мінск.

## Творчасць 
Асноўныя працы:  у Барысаве (1965), будынак райкама партыі і райвыканкама Ленінскага раёна (1977), закрыты стралковы цір на стадыёне «Дынама» (1979), кінатэатр «Салют» (1980); у аўтарскім калектыве: блок 9-павярховых жылых дамоў па вул. Пуліхава (1971), кінатэатр «Сучаснік» (1976), ЗАГС Фрунзенскага раёна (1978), адміністрацыйна-лабараторны корпус інфекцыйнай бальніцы (1986) у Мінску, добраўпарадкаванне спартлагера «Стайкі» (1981).

Мінск. Вуліца Пуліхава. 2020 (17).jpg|9-павярховыя жылыя дамы па вул. Пуліхава
Majakoŭskaha street 230819 (Minsk) p12.jpg|Адміністрацыя Ленінскага раёна
Rokossovski avenue-Minsk-1c.jpg|Кінатэатр «Салют»

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Аляксандр Генадзевіч Суслаў

**Аляксандр Генадзевіч Суслаў** (, Арэнбург) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1972 годзе. Працаваў у Мінскпраекце, старшым архітэктарам у ІБіА Дзяржбуда БССР, кіраўніком групы архітэктараў у Белдзіпрагандлі, з 1987 года — кіраўнік групы архітэктараў у Мінсксельбудпраекце.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1977 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
]]
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): 9-павярховы жылы дом па вул. Ангарскай (1976), 9-, 12-павярховыя жылыя дамы з убудаванымі прадпрыемствамі гандлёвага і бытавога абслугоўвання па вул. Маякоўскага (1980), Рэспубліканскі шахматна-шашачны клуб (1985) у Мінску, эксперыментальныя складскія памяшканні з аблегчаных канструкцый у Брэсцкай і Гомельскай вобласці (1976—1977, пад кіраўніцтвам Э. М. Кірыенкі).

## Узнагароды 
Узнагароджаны дыпломам Міжнароднага конкурсу ў Варне (1972) за конкурсны студэнцкі праект «Прастору калектыўнага вольнага часу».

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Тэрмінатар 3: Паўстанне машын

**«Тэрмінатар 3: Паўстанне машын»** () — навукова-фантастычны баявік рэжысёра Джонатана Мостава з Арнольдам Шварцэнэгерам у галоўнай ролі. Фільм з’яўляецца працягам фільма 1991 года «Тэрмінатар 2: Судны дзень».

## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 3 кінаўзнагародамі і яшчэ 24 намінацыямі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы ЗША 2003 года
Катэгорыя:Фантастычныя фільмы 2003 года
Катэгорыя:Фільмы-баевікі 2003 года
Катэгорыя:Фантастычныя фільмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы-баевікі ЗША
Катэгорыя:Фільмы пра Тэрмінатара
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Марка Белтрамі
Кізільнік бліскучы

**Кізі́льнік бліскучы** (*Cotoneaster lucidus*) — від кветкавых раслін роду  сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Лістападны куст вышынёй да 2. Расце ў стэпах, на ўзлесках і палянах, камяністых россыпах, у парках і садах, каля дарог. Цвіце ў чэрвені—жніўні. Плады паспяваюць у жніўні—верасні.

Ахоўваецца на тэрыторыі Бураціі і Іркуцкай вобласці Расіі.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Кізільнік
Катэгорыя:Флора Азіі
Катэгорыя:Дэкаратыўныя кусты
Анатоль Анатолевіч Сувораў

**Анатоль Анатолевіч Сувораў** (нар. , Брэст) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў у 1972 годзе Брэсцкі інжынерна-будаўнічы інстытут. З 1972 года — асістэнт кафедры архітэктурнага праектавання Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытута, з 1975 года — старшы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў у Белдзяржпраекце.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1979 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
, 53]]
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): кінатэатр «Масква», будынак райвыканкама і РК КПБ Партызанскага раёна (1980) у Мінску, Дом сувязі ў пас. Нарач (1980), археалагічны музей «Бярэсце» ў Брэсце (1981).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Смігель

**Смігель** () — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 360 км на захад ад Варшавы і за 55 км на паўднёвы захад ад Познані. Уваходзіць у склад Касцянскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Смігель. Займае плошчу 5,3 км². Насельніцтва 5,7 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Чэмпінь

**Чэмпінь** () — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 340 км на захад ад Варшавы і за 35 км на поўдзень ад цэнтра Познані. Уваходзіць у склад Касцянскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Чэмпінь. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 3,32 км². Насельніцтва 5,3 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Роберт Харыс

**Роберт Харыс** (, нар. 7 сакавіка 1957) — англійскі пісьменнік, сцэнарыст і журналіст.

## Бібліяграфія 
Катэгорыя:Пісьменнікі XX стагоддзя
Катэгорыя:Пісьменнікі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Сцэнарысты XX стагоддзя
Катэгорыя:Сцэнарысты XXI стагоддзя
Масква слязам не верыць

**«Масква слязам не верыць»** — савецкі меладраматычны фільм рэжысёра Уладзіміра Меньшова. Лідар пракату 1980 года ў СССР (каля 90 млн гледачоў)  . Прэм'ера адбылася ў канцы 1979 года ў маскоўскім кінатэатры «Зорны». 11 лютага 1980 года фільм быў упершыню паказаны па тэлебачанні 

У 1981 годзе быў уганараваны прэміяй «Оскар» у намінацыі «Лепшы фільм на замежнай мове»  і Дзяржаўнай прэміі СССР. 

## У ролях 
## Прэміі і ўзнагароды 
* Дзяржаўная прэмія СССР (1981), атрымалі: Уладзімір Мяньшоў, мастак фільма Саід Мяняльшчыкаў, акцёры Вера Алентава, Ірына Мураўёва, Раіса Разанава, Аляксей Баталаў.
* Лепшы фільм 1980 года па версіі часопіса «Савецкі экран», а Вера Алентова лепшая акторка 1980 года.
* Прэмія «Оскар» Амерыканскай Акадэміі кінамастацтва за лепшы фільм на замежнай мове (1981).
* Намінацыя на прэмію Берлінскага кінафестывалю «Залаты мядзведзь» (1980).
* У 2009 годзе фільм атрымаў узнагароду MTV Russia Movie Awards як лепшы савецкі фільм.

## Спасылкі 
* У чым сутнасць фразы «Масква слязам не верыць» // «Руская Сямёрка». 

Катэгорыя:Фільмы пра Маскву
Катэгорыя:Фільмы СССР 1979 года
Катэгорыя:Фільмы на рускай мове
Катэгорыя:Фільмы — лаўрэаты прэміі «Оскар» за найлепшы фільм на замежнай мове
Акшардхам

**Акшардха́м** ( અક્ષરધામ, Дэванагары: दिल्ली अक्षरधाम) — індуісцкі храмавы комплекс у г. Дэлі. Увайшоў у Кнігу рэкордаў Гінеса як самы грандыёзны індуісцкі храм у свеце. Адкрыццё храма адбылося ў 2005 годзе. Яго будаўніцтва вялося на працягу 5 гадоў з удзелам 7 тысяч майстроў з Раджастхана, Арысы і Бенгаліі. Будаўніцтва абышлося ў 500 млн долараў ЗША, сабраных за кошт добраахвотных ахвяраванняў.

Вышыня храма складае 42 м, шырыня і даўжыня 94 і 106 метраў. Ён упрыгожаны 234 калонамі, 9 купаламі, 20 чатырохграннымі шыхкарамі і больш за 20 тыс. фігур. Па перыметры будынка размяшчаюцца фігуры 148 сланоў. У цэнтры размешчана трохметровая статуя Нілкантха Вармі, ушанаванага як увасабленне Свамінараяна.
У храм забаронены ўваход з любой фота-відэа апаратурай і мабільнымі тэлефонамі, перад уваходам ёсць бясплатныя камеры захоўвання. На ўваходзе ў храм стаяць рамкі металадэтэктара, пасля іх праходжання адбываецца ручны догляд.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Дэлі
Катэгорыя:Індуісцкія храмы Індыі
Катэгорыя:З’явіліся ў 2005 годзе
Катэгорыя:2005 год у Азіі
Аляксандр Свірыдавіч Якавенка

**Аляксандр Свірыдавіч Якавенка** (, Піскошынэ, Кацярынаслаўская губерня — , Люблін) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).

## Біяграфія 
. Мемарыял 8-ай танкавай дывізіі, памятная дошка]]

Адукацыя пачатковая. Працаваў трактарыстам у МТС. З пачаткам Вялікай айчыннай вайны знаходзіўся ў эвакуацыі ў Азербайджане. У войску з сакавіка 1942 года. Асабліва вызначыўся пры вызваленні Польшчы.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 22 жніўня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі малодшаму сяржанту Аляксандру Свірыдавічу Якавенку прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» (пасмяротна).

## Літаратура 
* Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: Воениздат, 1988. — Т. 2 /Любов — Ящук/. — 863 с. — 100 000 экз. — ISBN 5-203-00536-2.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Танкісты Вялікай Айчыннай вайны
Пшэдач

**Пшэдач** () — горад у Польшчы. Размешчаны за 170 км на захад ад Варшавы і за 150 км на ўсход ад Познані. Уваходзіць у склад Кольскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Пшэдач. Займае плошчу 2,98 км². Насельніцтва 1,7 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Сульмяжыцы

**Сульмяжыцы** () — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 310 км на захад ад Варшавы і за 110 км на поўдзень ад Познані. Уваходзіць у склад Краташынскага павета Велікапольскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Займае плошчу 29,29 км². Насельніцтва 2,9 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Козмін Велькапольскі

**Козмін Велькапольскі** () — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 290 км на захад ад Варшавы і за 90 км на паўднёвы ўсход ад Познані. Уваходзіць у склад Краташынскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Козмін Велькапольскі. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 5,89 км². Насельніцтва 6,6 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Аддзяленны камандзір

**Аддзялены камандзір**:
* воінскае званне ваеннаслужачых малодшага каманднага і малодшага начальніцкага складаў РСЧА (у тым ліку  пасля  —  і войскаў НКУС СССР (уключаючы марпагранахову НКУС) у перыяд ** гадоў** (не варта блытаць з вайсковай пасадай *камандзір аддзялення*, назва якой часам ужываецца ў аналагічным кантэксце). Уведзена Пастановамі ЦВК СССР  і СНК СССР  ад  а таксама Пастановай   ад Загадамі НКА  ад  і   ад , а таксама Пастановай   ад  замест воінскага звання *аддзялены камандзір* уведзены новыя: сяржант — для РСЧА і  і старшына — для карабельнага складу ВМФ і марпагранаховы .
* спецыяльнае званне супрацоўнікаў малодшага начальніцкага складу міліцыі НКУС СССР у перыяд ** гадоў**. Уведзена для асабістага складу Рабоча-сялянскай міліцыі сумеснай Пастановай ЦВК і  ад  Ніжэйстаячае спецыяльнае званне — старшы міліцыянер, наступныя па рангу — памкамузвода або старшыня.Указам Прэзідыума  ад  замест спецыяльнага звання *аддзялены камандзір* уведзена новае — старшы сяржант міліцыі.

Як правіла, штатнай пасадай у УС Саюза ССР для ваеннаслужачых у званні *аддзялены камандзір* з’яўлялася пасада камандзіра аддзялення (лёгкага танка, бронеаўтамабіля, гарматы, кулямётнага разліку  Таксама званне *аддзялены камандзір* у выключных выпадках магло быць прысвоена пры звальненні ў запас найбольш вызначыўшымся ваеннаслужачым тэрміновай службы, якія маюць званне на адзін ранг ніжэй, але якія займаюць штатную пасаду камандзіра аддзялення або ёй роўную.

Да воінскага звання грамадзяніна, які знаходзіцца ў запасе або знаходзіцца ў адстаўцы, дадавалася адпаведна словы «запасу» або «ў адстаўцы».

Ва ўзброеных сілах (УС) большасці дзяржаў і краін свету савецкаму воінскаму званню *аддзялены камандзір* умоўна адпавядала званне «сяржант» (), а ў германскіх УС — званне «унтэр-афіцэр» ().

Спецыяльнае званне *аддзялены камандзір* міліцыі (3 трохвугольніка ў пятліцах узору   умоўна адпавядала воінскаму званню малодшы камузвод&nbsp;РСЧА (пасля 1940 года — старшы сяржант), у той час як ніжэйстаячае спецыяльнае званне старшы міліцыянер (2 трохвугольніка ў пятліцах узору   у дадзены перыяд умоўна адпавядала воінскаму званню *аддзялены камандзір*&nbsp;РСЧА (пасля 1940 года — сяржант).

## Гл. таксама 
* Воінскія званні і знакі адрознення РСЧА 1935—1940

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Воінскія званні Узброеных сіл СССР
Леанід Аляксандравіч Стукачоў

**Леанід Аляксандравіч Стукачоў** (, Пецярбург — , Гомель) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Пецярбургу ў сям’і інжынера. Бацькі паходзілі з сем’яў вядомых маскоўскіх купцоў. Атрымаў добрую адукацыю і выхаванне, выдатна іграў на фартэпіяна, быў заўзятым шахматыстам. Пасля заканчэння школы ён паступіў у Маскоўскі архітэктурны інстытут. Разам са сваімі сябрамі па вечарах арганізоўваў урокі танцаў, хатнія спектаклі. У лютым 1935 года, калі ён вучыўся на 3-м курсе інстытута, у час такога хатняга спектакля па п’есе М. А. Булгакава «» яго з сябрамі па даносе арыштавалі супрацоўнікі НКУС. Па сфабрыкаваных абвінавачваннях рашэннем Спецыяльнай нарады пры НКУС усе яны былі асуджаны па арт. 58 п.п.10 і 11 КК РСФСР да пяці гадоў выпраўленча-працоўных лагераў. У 1938—1940 гадах працаваў архітэктарам ва Упраўленні Амурлага, потым быў адкамандзіраваны ва Упраўленне чыгуначнага будаўніцтва СССР і працаваў да 1944 года архітэктарам праектнага аддзела . У 1944 годзе накіраваны на будаўніцтва № 108 (Азербайджан), старшым інжынерам тэхнічнага аддзела. У 1946 годзе вызвалены з сістэмы ГУЛАГа і накіроўваецца ў распараджэнне Ленінградскага ўпраўлення па справах архітэктуры, дзе працуе да канца 1950-х гадоў архітэктарам, кіраўніком групы архітэктараў. У канцы 1950-х пераехаў у Казахстан, дзе працаваў некалькі гадоў у горадзе Кустанаі, потым — у Кемераве.

Асноўныя працы — жылыя і грамадзянскія збудаванні на Далёкім Усходзе, Дамы Саветаў у Арле і Керчы, гасцініцы ў Валгаградзе і Севастопалі, праектныя інстытуты ў Кемераве і Ленінградзе (1938—1966), мікрараёны № 6 (1967—1973), Заходні (1971—1973), Цэнтраліт (1969—1973), № 5А (1976—1979), 51, 63а, 64, 70, 71 (1977—1983) у Гомелі, № 3, 4 у Светлагорску (1969—1973, 1980), № 2, 5, 7 у Мазыры (1973), манумент «Дружбы» на мяжы РСФСР, УССР і БССР (1970—1973).

## Сям’я 
Жонка — Лідзія Васілеўна Карніец, дачка — Наталля Шылава (Стукачова).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Расіі
Катэгорыя:Архітэктары Кемерава
Катэгорыя:Архітэктары Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Архітэктары Гомеля
Катэгорыя:Архітэктары Светлагорска
Катэгорыя:Архітэктары Мазыра
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя савецкай уладай
Катэгорыя:Рэабілітаваныя ў СССР
Уладлен Міхайлавіч Сухарослаў

**Уладлен Міхайлавіч Сухарослаў** (, с. Байкі, Караідэльскі раён, Башкірская АССР) — беларускі і расійскі архітэктар. Заслужаны архітэктар РФ.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1971 года. Член КПСС з 1981 года. Пражывае ў г. Валгаград.

## Літаратура 
* 
* Архитекторы Волгограда. С. 264.

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары СССР
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Уфы
Катэгорыя:Архітэктары Валгаграда
Катэгорыя:Архітэктары Расіі
Катэгорыя:Архітэктары Наваполацка
Катэгорыя:Архітэктары Салігорска
Уладзіслаў Дзмітрыевіч Таліцкі

**Уладзіслаў Дзмітрыевіч Таліцкі** (, Мінск) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1972 годзе. Працаваў тэхнікам, старшым архітэктарам, кіраўніком групы архітэктараў, галоўным архітэктарам праектаў, з 1978 года — кіраўнік архітэктурна-канструктарскай майстэрні, з 1987 года — галоўны спецыяліст Белдзяржпраекта.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
]]
Асноўныя працы: лячэбны корпус НДІ траўматалогіі і артапедыі па Слуцкай шашы (1981), спецыялізаваны лячэбны корпус 4-й клінічнай бальніцы (1982); у аўтарскім калектыве: стаматалагічная паліклініка № 8 (1979), тэрапеўтычны корпус 1-й клінічнай бальніцы па Ленінскім праспекце (1987) у Мінску, цэнтральная раённая бальніца ў Слуцку (1987), санаторый «Верасы» на воз. Рагазнянскім Брэсцкай вобласці.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Галіна Генадзеўна Тарасава

**Галіна Генадзеўна Тарасава** (, Мінск) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1971 годзе. З 1973 г. — аспірант, выкладчык кафедры тэорыі і гісторыі архітэктуры Беларускага політэхнічнага інстытута, з 1984-га — выкладчык, з 1986 года — загадчыца аддзялення Мінскага архітэктурна-будаўнічага тэхнікума.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1978 года. Пражывае ў Мінску.

## Навуковая дзейнасць 
Удзельнічала ў падрыхтоўцы Атласа помнікаў архітэктуры і мемарыяльных комплексаў Беларусі (1983).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Апанасенка

**Апана́сенка** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксандр Рыгоравіч Апанасенка (1911—2003) — балетмайстар.
* Іосіф Радзівонавіч Апанасенка (1890—1943) — савецкі ваенны дзеяч, генерал арміі.
* Марыя Акімаўна Апанасенка — беларуская танцорка.
Георгій Рыгоравіч Тарасевіч

**Георгій Рыгоравіч Тарасевіч** (, в. Пілкі, цяпер Мастоўскі раён, Гродзенская вобласць — 24 снежня 2009, Гродна) — беларускі архітэктар, грамадскі актывіст.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1962 годзе. Працаваў у Гродзенскім аблпраекце, Гродзенскіх і Магілёўскіх ПКМ Белжылпраекта, з 1977 года — галоўны архітэктар праектаў, вядучы архітэктар тэхаддзела ў Гроднаграмадзянпраекце.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1974 года.

Памёр 24 снежня 2009 года ў Гродне, пахаваны там жа.
 
## Творчасць 
Асноўныя працы: ПДП гарадскога цэнтра, забудовы Паўночнага жылога раёна, мікрараёна Раслякі (1962—1968, у аўтарскім калектыве) у Лідзе, рэканструкцыя жылых дамоў (1975—1976), адміністрацыйна-вытворчы будынак ПКМ Белжылпраекта (1977) у Магілёве.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Грамадскія дзеячы Беларусі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Мастоўскім раёне
Катэгорыя:Архітэктары Ліды
Катэгорыя:Архітэктары Магілёва
Аўрора Канстанцінаўна Тэн

**Аўрора Канстанцінаўна Тэн** (, г. Спаск) — беларускі і казахскі архітэктар.

## Біяграфія 
Карэянка. Скончыла ў 1958 годзе Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут. Працавала ў праектных інстытутах Алма-Аты, Караганды. З 1968 г. — кіраўнік групы архітэктараў, галоўны архітэктар праектаў у Белдзіпрагандлі.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1963 года. Пражывала ў Мінску.

## Творчасць 
Запраектавала мяса-малочны павільён на Нікольскім рынку ў Алма-Аты (1960), будынкі Упраўлення вугальнай прамысловасці (1963), аўтавакзала (1969, з В. І. Цыцыным) у Карагандзе.

]]
 на Партызанскім праспекце]]
Асноўныя працы ў Беларусі: адміністрацыйны корпус «Белкультгандлю» (1970), сталовая аўтазавода па Сацыялістычнай вуліцы (1978) у Мінску; у аўтарскім калектыве: будынак РК КПБ і райвыканкама Фрунзенскага раёна (1970, сааўтары Я. Цюкаў, А. Жалдакоў), сталовая па вул. Някрасава (1970, грамата ВДНГ БССР), кафэ «Малочнае» (1974), Палац культуры Мінпрамбуда БССР (1983) у Мінску.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Алматы
Катэгорыя:Архітэктары Караганды
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Старшы батальённы камісар

**Старшы батальённы каміса́р** — ва  спецыяльнае воінскае званне для старшага ваенна-палітычнага складу Чырвонай Арміі і Флоту ў 1940—1942 гг. Папярэдняе званне — батальённы камісар, наступнае па рангу — палкавы камісар. Адпавядала воінскаму званню падпалкоўнік.

## Гісторыя 
  зенітна-артылерыйскага палка падпалкоўнік М. Т. Бандарэнка і ваенны камісар палка *старшы батальённы камісар* Г. І. Марозкін (справа). Тула, кастрычнік — лістапад 1941 года.]]
Уведзена  пастановай СНК СССР  , абвешчана Загадам НКА  

Рашэннем ДКА ад 9 кастрычніка 1942 года інстытут ваенных камісараў быў ліквідаваны, і ўсе камісары атрымалі армейскія і флоцкія званні на прыступку або некалькі ніжэй.

## Знакі адрознення 
Для звання *старшы батальённы камісар* быў усталяваны знак адрознення ў выглядзе трох прамавугольных «шпал» у пятліцах (без эмблемы роду войскаў да  і з эмблемай роду войскаў пасля ) і агульная для палітработнікаў усіх званняў чырвоная зорка з сярпом і молатам, нашытая на абодвух рукавах вышэй за абшлаг (1 жніўня 1941 года нашэнне такіх нашывак было адменена).

## Гл. таксама 
* Камісар (у вайсковым падраздзяленні)
* Воінскія званні і знакі адрознення РСЧА 1935—1940

## Спасылкі 
* Рабоче-Крестьянская Красная Армия 1940—1942 гг.
* Введение постановлением ЦИК и СНК СССР персональных воинских званий в армии и на флоте (1935 г. 22.9)
* Знаки различия званий военнослужащих РККА 1935—1940 гг. Часть 3. Высший командный и начальствующий состав.
* Знаки различия званий военнослужащих Красной Армии 1940—1942 гг. Часть 3. Высший командный и начальствующий состав.
Катэгорыя:Воінскія званні Узброеных сіл СССР
Асечна

**Асечна** () — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 340 км на захад ад Варшавы і за 70 км на поўдзень ад Познані. Уваходзіць у склад Ляшчынскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Асечна. Займае плошчу 4,76 км². Насельніцтва 2,3 тыс. чалавек.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
## Спасылкі
Цімафей Пятровіч Ціванаў

**Цімафей Пятровіч Ціванаў** (, в. Каралёўка, Горацкі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію ў 1958 годзе. Працаваў інжынерам-планіроўшчыкам, галоўным інжынерам праектаў, з 1977 года — кіраўнік майстэрні Магілёўграмадзянпраекта.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1970 года. Член КПСС з 1968 года. Пражываў у г. Магілёў.

## Творчасць 
Асноўныя працы: жылыя пасёлкі і комплексы па адкорме свіней у саўгасе «Усход» Магілёўскага (1976), буйной рагатай жывёлы ў калгасе імя Кірава Шклоўскага (1978), па гадоўлі цялушак у саўгасе «Усход» Быхаўскага (1980), маладняка і цялушак у Мілаславічах Клімаўскага (1981) раёнаў Магілёўскай вобласці, генплан і ПДП г.п. Бялынічы (1971, у аўтарскім калектыве), пасёлак шклозавода «Кастрычнік» (1970), Прыдняпроўская птушкафабрыка Магілёўскага раёна (1977).

## Узнагароды 
Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны» (1974), бронзавым медалём ВДНГ СССР за праект планіроўкі і добраўпарадкавання цэнтральнай сядзібы пасёлка «Крычаўскі».

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Бялынічаў
Вольга Аляксандраўна Кавалькова

**Вольга Аляксандраўна Кавалькова** (нар. , ) — беларуская грамадска-палітычная дзяячка.

## Біяграфія 
Скончыла Акадэмію МУС Беларусі ў 2006 годзе па спецыяльнасці «юрыст». Атрымала спецыяльнасць «бухгалтар» у Рэспубліканскім інстытуце павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў (2005 год) і спецыяльнасць «палітолаг» ва Усходнееўрапейскай школе палітычных даследаванняў.

Працавала з 2004 па 2008 год у раённых адміністрацыях Мінска, пасля юрыстам, старшынёй і галоўным бугалтарам у жыллёва-будаўнічых спажывецкіх кааператывах, у 2011—2014 гадах — лектарам у Інстытуце павышэння кваліфікацыі.

З 2011 года член партыі «Беларуская хрысціянская дэмакратыя». Сустаршыня БХД. У інтэрв'ю ў 2024 годзе стала вядома, што Кавалькова выйшла з партыі Беларуская хрысціянская дэмакратыя.

Падчас прэзідэнцкіх выбараў 2020 года — давераная асоба Святланы Ціханоўскай. 18 жніўня У складзе Каардынацыйнай рады. 19 жніўня абрана ў Прэзідыум Рады.

24 жніўня ля прахадной МТЗ затрымалі сябраў Каардынацыйнай рады Вольгу Кавалькову і Сяргея Дылеўскага. Знаходзілася ў ІЧУ на Акрэсціна.

З’ехала з Беларусі. 6 сакавіка 2023 года Мінскі гарадскі суд завочна прысудзіў Вользе Кавальковай 12 гадоў пазбаўлення волі.

## Спасылкі 
* Жыццяпіс Вольгі Кавальковай 

Катэгорыя:Жанчыны-палітыкі Беларусі
Катэгорыя:Юрысты Беларусі
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі імя Сахарава
Катэгорыя:Народнае антыкрызіснае ўпраўленне
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя рэжымам Лукашэнкі
Неўмывакін

**Неўмыва́кін** — мужчынскае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Іван Паўлавіч Неўмывакін (1928—2018) — савецкі і расійскі медык, спецыяліст па касмічнай і альтэрнатыўнай медыцыне.
* Сяргей Барысавіч Неўмывакін (1930—2012) — беларускі архітэктар.
Увага, дзверы зачыняюцца

«**Увага, дзверы зачыняюцца**» () — мастацкі фільм 1998 года рэжысёра . Галоўныя ролі ў фільме выканалі Гвінет Пэлтрау, Джон Ханна, Джон Лінч, Джын Трыплгорн.

## Сюжэт 
Хелен спускаецца ў метро, каб сесці ў цягнік, але раптам вырашае вярнуцца дадому, дзе застае свайго хлопца ў ложку з іншай жанчынай. Лёс прапаноўвае ёй іншы варыянт: усё ж сесці ў цягнік і сустрэць там мужчыну, які стане каханнем яе жыцця. Гледачу прапаноўваецца паралельна сачыць за развіццём абодвух сюжэтаў…

## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 6 кінаўзнагародамі і яшчэ 4 намінацыямі.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы-драмы 1998 года
Катэгорыя:Фільмы-меладрамы 1998 года
Катэгорыя:Кінакамедыі 1998 года
Катэгорыя:Фільмы Вялікабрытаніі 1998 года
Катэгорыя:Фільмы ЗША 1998 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Фільмы-драмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы-меладрамы Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Фільмы-меладрамы ЗША
Катэгорыя:Кінакамедыі Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Кінакамедыі ЗША
Катэгорыя:Фільмы пра метрапалітэн
Пушчыкова

**Пушчыкова** () — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 310 км на захад ад Варшавы і за 15 км на поўдзень ад цэнтра Познані. Уваходзіць у склад Пазнаньскага павета Велікапольскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Займае плошчу 16,39 км². Насельніцтва 9,8 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Віктар Кірылавіч Сушчыц

**Віктар Кірылавіч Сушчыц** (, в. Таль, Любанскі раён, Мінская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1958 годзе. Працаваў у Белсельпраекце, з 1961 года — архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў, галоўны архітэктар праектаў у БелНДІПгорадабудаўніцтва.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1964 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
Асноўныя працы: генпланы Мсціслава (1960), Слуцка (1963), Навагрудка (1965), Баранавічаў (1967); у аўтарскім калектыве: схемы развіцця і размяшчэння сеткі зон адпачынку і турызму (1971), спартыўных збудаванняў (1987) на тэрыторыі БССР, ПРП зоны адпачынку «Нарач» (1974), Брэсцкага, Магілёўскага адміністрацыйных раёнаў (1976—1978), генпланы зон адпачынку «Горваль», «Чыгірынка», «Асіповічы», «Ула», «Азёры» (1980-85), Бярозы (1986).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Горадабудаўнікі Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары Мсціслава
Катэгорыя:Архітэктары Слуцка
Катэгорыя:Архітэктары Навагрудка
Катэгорыя:Архітэктары Баранавічаў
Альманія — Вітаем у Германіі

«**Альманія — Вітаем у Германіі**» () — мастацкі фільм 2011 года рэжысёра . Галоўныя ролі ў фільме выканалі Ведат Эрынджын, Фахры Агюн Ярдым, Лілай Хусэр.

## Сюжэт 
10 верасня 1964 года Германія адчыніла дзверы сотням тысяч працоўных эмігрантаў. Праз 45 гадоў сям’я Хюсэіна, які прыехаў сюды з Турцыі, значна павялічылася, у кожнага з сямейнікаў сваё жыццё і свае праблемы. Атрымаўшы пад старасць нямецкае грамадзянства, Хюсэін з жонкаю, дзецьмі ды ўнукамі выпраўляецца ў падарожжа ў Турцыю, каб нагадаць маладзейшым пра іх карані.

## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 12 кінаўзнагародамі і яшчэ 5 намінацыямі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы-драмы 2011 года
Катэгорыя:Фільмы Германіі 2011 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Германіі
Вольга Ісаеўна Ціхава

**Вольга Ісаеўна Ціхава** (, Свярдлоўск — 2013, Гомель) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыла Уральскі політэхнічны інстытут у 1961 годзе. Працавала ў Новакузнецку, з 1967 года — кіраўнік групы архітэктараў, галоўны архітэктар праектаў у Гомельграмадзянпраекце.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 г. Пражывала ў Гомелі.

## Творчасць 
]]
]]
Асноўныя працы: лабараторны корпус Інстытута металапалімерных сістэм (1972, з Л.  Тамковым), прыбудова навучальнага корпуса чыгуначна-будаўнічага тэхнікума, Дом палітасветы з навучальным корпусам і актавай залай (1973, у аўтарскім калектыве), кінатэатр «Юбілейны» (1978), будынак чакання ў аэрапорце (1986) у Гомелі.

## Сям’я 
У шлюбе з архітэктарам Рыгорам Ціхавым.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Гомеля
Віктар Іванавіч Ткачоў

**Віктар Іванавіч Ткачоў** (, в. Рудня, Гомельскі раён, Гомельская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1968 годзе. З 1968 года — старшы архітэктар, галоўны архітэктар аддзела ў Белдзіпрахарчпраме.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1975 года. Пражывае ў г. Мінск.

## Творчасць 
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): будынак Белдзіпрахарчпрама (1970), гармалзаводы ў Брэсце, Магілёве, хлебакамбінаты ў Шаўляі (1974), Вільяндзі, камбінаты безалкагольных напояў у Іркуцку, Рызе, Ульянаўску, Саранску, комплекс інтэрнатаў санаторыя «Баравое» на возеры Нарач, рэстаўрацыя сядзібна-паркавага комплексу «Уселюб» у Гродзенскай вобласці.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Прамысловыя архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары Брэста
Катэгорыя:Архітэктары Магілёва
Міхаіл Фёдаравіч Ткачук

**Міхаіл Фёдаравіч Ткачук** (, Ленінград) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Інстытут жывапісу, скульптуры і архітэктуры ў Ленінградзе ў 1961 г. Працаваў у Ленінградскім аддзяленні Гідрапраекта, Малддзіпрабудзе, з 1965 года — галоўны архітэктар праектаў у Мінскпраекце, Белдзіпрагандлі, з 1975 года — у Мінскім мастацка-вытворчым камбінаце.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1968 года. Пражывае ў Мінску, мемарыяльны комплекс «Рыленкі» ў Дуброўне (1978).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары Кішынёва
Белы алеандр

«**Белы алеандр**» () — мастацкі фільм 2002 года рэжысёра . Галоўныя ролі ў фільме выканалі Элісан Лоўмэн, Мішэль Пфайфер, Робін Райт, Рэнэ Зелвегер, Патрык Ф’юджыт, Коўл Хаўзер, Святлана Яфрэмава.

## Сюжэт 
Бестурботнае каліфарнійскае жыццё Астрыд і Інгрыд Магнусэн, дачкі і маці, перапыняецца, калі ў Інгрыд з’яўляецца каханак. Парушыўшы ўсе ўласныя правілы, яна ўрэшце аказваецца ў турме за забойства. Для Астрыд пачынаецца адысея па прыёмных сем’ях, падчас якой яна імкліва сталее, пераглядаючы ўсё тое, чаму вучыла яе маці.

## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 3 кінаўзнагародамі і яшчэ 7 намінацыямі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы-драмы 2002 года
Катэгорыя:Фільмы ЗША 2002 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Томас Ньюман
Провады (фільм, 2008)

«**Провады**» () — мастацкі фільм 2008 года рэжысёра . Галоўныя ролі ў фільме выканалі Масасіро Матокі, Рыёко Хіросу, Кіміко Ё.

## Сюжэт 
Малады музыка Дайго Кобаясі набывае дарагую віяланчэль і ўладкоўваецца на працу ў адзін з прыватных такійскіх аркестраў. Калі пасля аднаго з выступаў менеджар абвяшчае, што аркестр распушчаны, Кобаясі застаецца без працы ды дзеля эканоміі пастанаўляе перабрацца разам з жонкаю ў роднае мястэчка. Маці, што памерла некалькі гадоў таму, пакінула яму ў спадчыну дом. Маладая сям’я асвойваецца на новым месцы, і неўзабаве Кобаясі натрапляе ў газеце на абвестку: турыстычнаму агенцтву трэба працаўнік, практыка неабавязковая. Калі Кобаясі з’яўляецца ў офісе агенцтва, то нечакана пераконваецца, што фірма зарганізоўвае провады нябожчыкаў у апошні шлях…

## Крытыка 
Вядомы амерыканскі кінакрытык Роджэр Эберт адзначыў фільм чатырма зоркамі з чатырох магчымых і занёс у свой спіс «*Выдатных фільмаў*». 

## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 40 кінаўзнагародамі і яшчэ 11 намінацыямі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы-драмы 2008 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Японіі
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Дзё Хісаісі
Катэгорыя:Фільмы — лаўрэаты прэміі «Оскар» за найлепшы фільм на замежнай мове
Катэгорыя:Выдатныя фільмы (Роджэр Эберт)
Юбілейны (кінатэатр, Гомель)

**«Юбілейны»** — колішні кінатэатр у Гомелі, размешчаны па вул. Юбілейнай. Адкрыты ў 1979 годзе. Пабудаваны па тыпавым праекце з перапрацоўкай фасадаў і інтэр’ераў (архітэктар В. Ціхава). У кінатэатры праводзіліся кінафестывалі, тэматычныя паказы фільмаў, заняткі кіналекторыяў і кінаклубаў, арганізоўваліся перасоўныя выстаўкі.

Першым у горадзе пачаў паказ фільмаў у фармаце 3D. Балансатрымальнік маёмасці, Гомельскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт, здаў кінатэатр у арэнду ПУП "Інвестыцыйная Кампанія «Капітал-актыў». У 2008 годзе была праведзена мадэрнізацыя кінатэатра, устаноўлены новая сістэма гуку, 21-метровы бясшвоўны экран. Пасля крызісу кінатэатр у 2011 годзе быў закрыты. 28 снежня 2018 года з дзясятай спробы кінатэатр быў прададзены на аўкцыёне за 250,2 тысяч беларускіх рублёў ТАА «Элфента-спорт». Уласнік плануе выкарыстоўваць будынак для размяшчэння спартыўна-забаўляльнага комплексу.

## Архітэктура 
Актыўна ўдзельнічае ў фарміраванні архітэктурнага аблічча гандлёва-бытавога цэнтра. 2-павярховы асіметрычны складанай канфігурацыі ў плане будынак. У аснове кампазіцыі кантраст глухіх паверхняў сцен і вітража на галоўным фасадзе. У планіровачнай структуры будынка вылучаны функцыянальныя групы памяшканняў. На 1-м паверсе размешчаны касавы вестыбюль, адміністрацыйнае памяшканне, буфет. Цэнтральная лесвіца злучае ўваходную групу памяшканняў з фае і глядзельнымі заламі на 300 і 800 месцаў (вырашаны амфітэатрам). У аздабленні фасадаў і інтэр'ераў выкарыстаны дэкаратыўная тынкоўка пад граніт, чырвоная керамічная і гіпсавая пліткі.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Кінатэатры Гомеля
Катэгорыя:Юбілейная вуліца (Гомель)
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Вольгі Ціхавай
Катэгорыя:1979 год у Гомелі
Міжнародны навукова-тэхнічны ўніверсітэт імя акадэміка Юрыя Бугая

**Міжнародны навукова-тэхнічны ўніверсітэт імя акадэміка Юрыя Бугая** — украінская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова.

## Агульная характарыстыка 
Навучальная ўстанова заснавана ў 1993 годзе ў Кіеве, сярод заснавальнікаў — Нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт Украіны «Кіеўскі політэхнічны інстытут», Інстытут кібернетыкі імя В. М. Глушкова НАН Украіны, карпарацыя IBM і інш.

Універсітэт сярод іншага спецыялізуецца на падрыхтоўцы інжынераў для нафтагазавай сферы, эканамістаў, менеджараў, філолагаў-перакладчыкаў, сацыяльных работнікаў, спецыялістаў па фізічнай рэабілітацыі і інш. З’яўляецца членам Міжнароднай асацыяцыі ўніверсітэтаў.

Універсітэт мае IV (вышэйшы) узровень акрэдытацыі. Студэнты навучаюцца па дзённай, завочнай і дыстанцыйнай формах навучання. Па выніках навучання выпускнікі атрымліваюць кваліфікацыйныя ўзроўні малодшага спецыяліста, бакалаўра, спецыяліста ці магістра, функцыянуе аспірантура і дактарантура, ваенная кафедра, маецца ўласны інтэрнат, ёсць падрыхтоўчыя курсы.

## Структура 
* Кіеўскі кампус
* Данбаскі інстытут тэхнікі і менеджменту ў Краматорску
* Жытомірскі вучэбна-кансультацыйны цэнтр
* Карпацкі інстытут інфарматыкі і прадпрымальніцтва ў Івана-Франкоўску
* Луцкі біятэхнічны інстытут
* Палтаўскі інстытут бізнесу
* Чарнігаўскі інстытут інфармацыі, бізнесу і права

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка ўніверсітэта

Катэгорыя:1993 год ва Украіне
Катэгорыя:Універсітэты Кіева
Ткачук

**Ткачу́к** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аксана Фёдараўна Ткачук (нар. 1933) — беларускі архітэктар.
* Анатоль Уладзіміравіч Ткачук (нар. 1962) — беларускі палітык.
* Васіль Мітрафанавіч Ткачук (1926—2005) — мастак-графік.
* Лук’ян Рыгоравіч Ткачук (1902—1981) — геолаг.
* Марыя Іосіфаўна Ткачук (1924—2022) — эканамістка, спецыялістка ў галіне фінансаў, грашовага абарачэння і крэдыту.
* Міхаіл Фёдаравіч Ткачук (нар. 1934) — беларускі архітэктар.
* Эрнэста Ткачук (нар. 1994) — украінскі прафесійны баскетбаліст.
Аўтагенацыд

**Аўтагенацыд** (ад  — сам,  — род, племя і  — забіваю), **унутраны генацыд** — дзеянні, скіраваныя на наўмыснае знішчэнне грамадзян якой-небудзь краіны, здзейсненыя іх уласным урадам або іншымі суайчыннікамі.

Дадзены тэрмін быў уведзены ва ўжытак у другой палове 1970-х гадоў для характарыстыкі генацыду ў Камбоджы, ажыццёўленага камуністычным рэжымам «чырвоных кхмераў» у 1975—1979 гадах. Менавіта скіраванасць на грамадзян уласнай краіны (або на свой народ) адрознівае аўтагенацыд (напрыклад, армян ці асірыйцаў) ад «вонкавага» генацыду, скіраванага на жыхароў акупаваных тэрыторый (напрыклад, яўрэяў і славян на захопленых Германіяй падчас Другой сусветнай вайны тэрыторыях).

Катэгорыя:Генацыд
Аляксандр Рыгоравіч Апанасенка

**Аляксандр Рыгоравіч Апана́сенка** ( — ) — балетмайстар, Заслужаны артыст УССР (1951), Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларускай ССР (1961).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Кіеве. У 1959—1971 гадах — заснавальнік, мастацкі кіраўнік і галоўны балетмайстар Дзяржаўнага ансамбля танца БССР. Таксама працаваў у вакальна-харэаграфічным ансамблі «Таўрыя» Крымскай дзяржаўнай філармоніі мастацкім кіраўніком і галоўным балетмайстрам.

## Творчасць 
На аснове нацыянальных харэаграфічных традыцый стварыў сцэнічныя варыянты беларускіх танцаў «Лянок», «Мяцельца», «Лявоніха» і інш. Сярод значных пастановак: «Беларусь партызанская», «Беларуская сюіта», «Беларуская рапсодыя», «Малдаўская сюіта», «Маладзёжная сюіта».

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Государственное учреждение «Заслуженный коллектив Республики Беларусь Государственный академический ансамбль танца Беларуси» 
* Вокально-хореографический ансамбль «Таврия» им. Л. Д. Чернышевой: История ансамбля 
* Славянский форум искусств «Золотой Витязь» 

Катэгорыя:Постаці Дзяржаўнага ансамбля танца Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Балетмайстры СССР
Катэгорыя:Заслужаныя артысты Украінскай ССР
Катэгорыя:Заслужаныя дзеячы мастацтваў Беларускай ССР
Факультэт інфакамунікацый БДУІР

**Факультэт інфакамунікацый БДУІР (ФІК БДУІР)** — адзін з факультэтаў Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта інфарматыкі і радыёэлектронікі.

Гісторыя факультэта інфакамунікацый бярэ пачатак у 1980 годзе, калі ў ходзе рэарганізацыі структуры Мінскага радыётэхнічнага інстытута быў створаны *факультэт электрасувязі*. У 1995 годзе факультэт электрасувязі быў рэарганізаваны ў *факультэт тэлекамунікацый*. 1 верасня 2017 года факультэт тэлекамунікацый быў ператвораны ў факультэт інфакамунікацый. З 15 жніўня 2022 года факультэт змяніў назву на Факультэт інфармацыйнай бяспекі.

## Склад факультэта 
Факультэт мае ў сваім складзе наступныя кафедры:
* Аховы інфармацыі
* Інфакамунікацыйных тэхналогій
* Фізвыхавання

## Дэканы 
* Сяргей Віктаравіч Дработ (з 2017)

## Спасылкі 
* Старонка ФІК на сайце БДУІР

Катэгорыя:1980 год у Мінску
Катэгорыя:З’явіліся ў 1980 годзе
Каралева (фільм, 2006)

«**Каралева**» () — мастацкі фільм 2006 года рэжысёра Стывена Фрырза. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Хелен Мірэн, Майкл Шын, Джэймс Кромвэл, Сілвія Сімз.

## Сюжэт 
Калі брытанцы даведаліся пра смерць прынцэсы Дыяны, — несумненна, самай знакамітай жанчыны ў свеце, — яны былі ў шоку, не маглі паверыць у трагедыю. Між тым яе каралеўская міласць Лізавета II з сям’ёю за мурамі Балморальскага замка не ў стане зразумець гэткую грамадскую рэакцыю на гібель прынцэсы. Новаабраны прэм’ер-міністр Тоні Блэр адчувае, як трэба народу падтрыманне яго лідараў. Беспрэцэдэнтная хваля эмоцый усё расце і расце, таму Блэр мусіць знайсці спосаб, як аднавіць сувязь паміж каралевай і брытанскім народам.

## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 96 кінаўзнагародамі і яшчэ 97 намінацыямі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы-драмы 2006 года
Катэгорыя:Фільмы Вялікабрытаніі 2006 года
Катэгорыя:Фільмы Францыі 2006 года
Катэгорыя:Фільмы Італіі 2006 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Францыі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Італіі
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Аляксандр Дэспла
Дэрсу Узала (фільм, 1975)

**Дэрсу Узала** (; ) — савецка-японскі мастацкі фільм Акіры Курасавы, створаны ў 1975 годзе па матывах твораў У. К. Арсеньева «Па Усурыйск краі» і «Дэрсу Узала». Першы фільм рэжысёра ня на японскай мове і ў той жа час адзіны, зняты ім на шырокафарматнага кінаплёнку 70-мм.

## У ролях 
* Максім Мунзук — *Дэрсу Узала*
* Юрый Саломін — *Уладзімір Клаудзіевіч Арсеньеў*
* Святлана Данільчанка — *Ганна Канстанцінаўна Арсеньева, жонка В. К. Арсеньева*
* Дзіма Коршыкаў — *Вова*
* Суйменкул Чокмораў — *Чжан-бао*
* Уладзімір Крэмена — *Туртыгін*
* Аляксандр Пяткоў — *Аленцьеў*
* Міхаіл Бычкоў — *член атрада Арсеньева*
* Саветбек Джумадылаў
* Уладзімір Хрулёў
* Мікалай Волкаў — *магільшчык*
* Данііл Нетребін — *паліцэйскі прыстаў*
* Уладзімір Прыходзька — *рускі салдат*

## Узнагароды 
* 1975 — залаты прыз і прэмія ФІПРЭСІ на IX Маскоўскім кінафестывалі
* 1976 — прэмія «Оскар» за найлепшы фільм на замежнай мове
* 1976 — Прэмія «Юсі» і дыплом Асацыяцыі фінскіх крытыкаў савецкаму акцыянернаму таварыству «Космас-фільмаў» у Фінляндыі за выпуск фільма на экраны краіны
* 1977 — два прызы «Давід дзі Данатэла»: за лепшую рэжысуру замежнага фільма (Акіра Курасава) і «Спецыяльны Давід» за якасць вытворчасці («Масфільм»)
* 1977 — прэмія «Сярэбраная стужка» Італьянскага нацыянальнага сіндыката кінажурналістаў за лепшую рэжысуру замежнага фільма (Акіра Курасава)
* 1977 — спецыяльны прыз Нацыянальнай асацыяцыі пісьменнікаў і сцэнарыстаў Іспаніі за найлепшы замежны фільм, паказаны ў краіне
* 1977 — прэмія Саюза іспанскіх кінакрытыкаў за найлепшы замежны фільм (сумесна з фільмам «Бары Ліндан»)
* Прэмія французскіх кінакрытыкаў за лепшую акцёрскую гульню (Максім Мунзук)
* 1980 — найлепшы фільм сярод фільмаў 1970-х гадоў па апытанні кінакрытыкаў Перу

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Фільмы-драмы 1975 года
Катэгорыя:Фільмы СССР 1975 года
Катэгорыя:Фільмы Японіі 1975 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы СССР
Катэгорыя:Фільмы-драмы Японіі
Катэгорыя:Фільмы на рускай мове
Катэгорыя:Фільмы Акіры Курасавы
Катэгорыя:Фільмы па сцэнарыях Акіры Курасавы
Катэгорыя:Фільмы студыі «Масфільм»
Катэгорыя:Фільмы — лаўрэаты прэміі «Оскар» за найлепшы фільм на замежнай мове
Катэгорыя:Ватыканскі спіс фільмаў
Штрэйкбрэхер

**Штрэйкбрэхер** (, ад *Streik* — забастоўка і *brechen* — ламаць) — асоба, якая працуе ў час забастоўкі і гэтым самым перашкаджае яе правядзенню. Эканамічная аснова штрэйкбрэхерства - беспрацоўе.

У заканадаўстве Рэспублікі Беларусь не рэгулюецца статус штрэйкбрэхераў. Аднак, артыкулам 398 Працоўнага кодэкса Рэспублікі Беларусь прадугледжваецца адказнасць аж да крымінальнай для страйкоўцаў-работнікаў, якія перашкаджаюць выкананню працоўных абавязкаў работнікам, якія не ўдзельнічаюць у страйку.

## Гл. таксама 
*Жоўты прафсаюз

## Спасылкі 
*Штрейхбрекер на анлайн-слоўніку skarnik.by
Катэгорыя:Працоўнае права
Жоўты прафсаюз

**«Жоўты» прафсаюз** — тэрмін, які сустракаецца ў літаратуры для абазначэння прафсаюзаў, якія знаходзяцца пад кантролем і кіраваннем свайго працадаўцы.

Лічыцца, што тэрмін «жоўты прафсаюз» паўстаў падчас стачкі ў Монса-ле-Мін у 1887 годзе, калі прадпрымальнікі ўтварылі прафсаюз для зрыву стачкі. Члены гэтага саюза засядалі ў памяшканні, у якім акно было заклеена жоўтай паперай (наўзамен шкла, разбітага бастуючымі працаўнікамі).

## Спасылкі 
* «Жоўты» прафсаюз у Вялікай савецкай энцыклапедыі

Катэгорыя:Прафсаюзы
Кізільнік суцэльнакрайні

**Кізі́льнік суцэльнакрайні, кізільнік звычайны** (*Cotoneaster integerrimus*) — від кветкавых раслін роду  сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Лістападны шматгадовы галінасты куст вышынёй да 2. Расце ў горных стэпах і на горных сухіх лугах, камяністых россыпах, у парках і садах. Цвіце ў маі—чэрвені. Плады паспяваюць у ліпені—жніўні.

Ахоўваецца на тэрыторыі шэрагу рэгіёнаў Расіі, Івана-Франкоўскай і Чарнігаўскай абласцей Украіны.

Дэкаратыўная расліна.

## Сінонімы 
*  nom. illeg.
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* 
* *Cotoneaster integerrimus* Medik. // ИАС «ООПТ России»

Катэгорыя:Кізільнік
Катэгорыя:Флора Еўразіі
Катэгорыя:Дэкаратыўныя садовыя расліны
Катэгорыя:Дэкаратыўныя кусты
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1753 годзе
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1793 годзе