open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Партрэт Янкі Купалы (другая карціна Полазава, 1921)

**Партрэт Янкі Купалы** — карціна рускага мастака Дзмітрыя Полазава, напісаная ў 1921 годзе. З'яўляецца часткай збору Дзяржаўнага літаратурнага музея Янкі Купалы ў Мінску.

## Гісторыя 
Другі партрэт Янкі Купалы пэндзля Дзмітрыя Полазава, напісаны ім з натуры ў Мінску ў 1921 годзе. З часу вяртання карціны захоўваюцца ў Дзяржаўным літаратурным музеі Янкі Купалы ў Мінску.

## Апісанне 
Пагрудны партрэт Янкі Купалы, твар павернуты ўправа на тры чвэрці. Валасы паэта зачасаны на правы бок, цёмны пінжак, белая кашуля з гальштукам серабрыста-бэзавага колеру. На адваротным баку палатна, уверсе, надпіс карычневай фарбай: «Портрет Янки Купалы. Писан худож. Д.Полозовым в г. Минске в 1921 г. Д.Полозов».

Катэгорыя:Карціны Дзмітрыя Полазава
Катэгорыя:Дзяржаўны літаратурны музей Янкі Купалы
Катэгорыя:Янка Купала
Катэгорыя:Партрэты
Партрэт Янкі Купалы (карціна Полазава, 1923)

**Партрэт Янкі Купалы** — карціна рускага мастака Дзмітрыя Полазава, напісаная ў 1923 годзе. З'яўляецца часткай збору Дзяржаўнага літаратурнага музея Янкі Купалы ў Мінску.

## Гісторыя 
Партрэт быў напісаны на пленэры ў 1923 годзе. У гады нямецка-фашысцкай акупацыі Мінска палатно было вывезена з Дзяржаўнай карціннай галерэі БССР у Германію. У 1945 годзе партрэт быў знойдзены, адрэстаўраваны і перададзены ў Літаратурны музей Янкі Купалы ў Мінску.

## Апісанне 
Паэт-рамантык Янка Купала паказаны на фоне шырокіх беларускіх зялёных палеткаў і воблачнага блакітнага неба. У правай вытанчанай руцэ — кніга ў чырвонай вокладцы, левая, нервова-напружаная, ляжыць на каленях. Пакутліва выгнуты бровы, напружаны лоб, насцярожаны погляд, расшпілены элегантны шэры пінжак. Свежы ветрык кранае валасы Песняра і гойдае адзінокую бярозку, якая ледзь бачыцца ў глыбіні поля на фоне згусцелых аблокаў.

Катэгорыя:Карціны Дзмітрыя Полазава
Катэгорыя:Дзяржаўны літаратурны музей Янкі Купалы
Катэгорыя:Янка Купала
Катэгорыя:Партрэты
Георгій Максімілянавіч Малянкоў

{{ДД
 | тытул                     = Старшыня Савета Міністраў СССР
 | парадак                   = 
 | пад імем                  = 
 | сцяг                      = State Emblem of the Soviet Union.svg
 | перыядпачатак             = 5 сакавіка 1953
 | перыядканец               = 8 лютага 1955
 | перыяд праўлення          = 
 | папярэднік                = Іосіф Сталін
 | пераемнік                 = Мікалай Булганін
 | прэм'ер                   = 
 | каментар                  = 

 | гады службы               = 
 | прыналежнасць             = 
 | род войскаў               = 
 | званне                    = 
 | камандаваў                = 
 | бітвы                     = 
| узнагароды =
{ Style = "background: transparent"
 
}
{ Style = "background: transparent"
       
}
}}
**Гео́ргій Максіміля́навіч Малянко́ў** (; , Арэнбург — , Масква) — савецкі дзяржаўны і палітычны дзеяч. Герой Сацыялістычнай Працы (1943).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 8 студзеня 1902 года ў Арэнбургу.

Удзельнік Грамадзянскай вайны.

Член ЦК (1939—57), Палітбюро (Прэзідыума) ЦК (1946—57, кандыдат з 1941), сакратар ЦК (1939—46 і 1948—53) КПСС. У Вялікую Айчынную вайну член Дзяржаўнага Камітэта Абароны СССР (1941—45).

У 1946—53 і 1955—57 гадах — намеснік старшыні, у 1953—55 гадах — старшыня Савета Міністраў СССР.

У 1957 годзе разам з Л. М. Кагановічам, В. М. Молатавым і іншымі выступіў супраць палітычнай лініі Мікіты Сяргеевіча Хрушчова, быў выведзены з Прэзідыума ЦК і ЦК КПСС. У 1957—61 гадах на гаспадарчай рабоце.

Памёр 14 студзеня 1988 года ў Маскве.

## Узнагароды 
* Герой Сацыялістычнай Працы (1943).

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Члены Палітбюро ЦК КПСС
Катэгорыя:Старшыні Савета Міністраў СССР
Катэгорыя:Сакратары ЦК КПСС
Катэгорыя:Члены Аргбюро ЦК УКП(б)
Лысая гара (значэнні)

**Лысая гара** — аронім у розных краінах:

## Беларусь 
* Лысая гара — гара Мінскім раёне, 342 м.
* Лысая гара — гара ў Пастаўскім раёне, 240,4 м.
* Лысая гара — гара ў Полацкім раёне, 148,7 м.
Парусны спорт на летніх Алімпійскіх гульнях 2016

, дзе праводзіліся спаборніцтвы па парусным спорце.]]
**Спаборніцтвы па парусным спорце на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года** праводзіліся ў Марыне да Глорыя ў заліве Гуанабара ў Рыа-дэ-Жанейра з 8 па 18 жніўня.

## Кваліфікацыя 
## Катэгорыі і каляндар 

## Вынікі 
## Медальны залік 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Спаборніцтвы на летніх Алімпійскіх гульнях 2016
Катэгорыя:Парусны спорт на Алімпійскіх гульнях
Гандбол на летніх Алімпійскіх гульнях 2016

, дзе праводзіліся спаборніцтвы па гандболе.]]
**Спаборніцтвы па гандболе на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года** праводзіліся на Арэне дэ Футура ў раёне Бара-да-Тыхука ў Рыа-дэ-Жанейра з 6 па 21 жніўня 2016 года. Былі разгуляны два камплекты ўзнагарод сярод мужчын і жанчын. У спаборніцтвах бралі ўдзел 12 мужчынскіх і 12 жаночых зборных.

## Кваліфікацыя 
### Мужчынская кваліфікацыя 
### Жаночая кваліфікацыя 
## Катэгорыі і каляндар 

## Вынікі 
## Медальны залік 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Спаборніцтвы на летніх Алімпійскіх гульнях 2016
Катэгорыя:Гандбол на Алімпійскіх гульнях
Катэгорыя:2016 год у гандболе

Катэгорыя:Міжнародныя спаборніцтвы па гандболе ў Бразіліі
Ілек (прыток Урала)

**Іле́к** (, ) — рака ў Акцюбінскай вобласці Казахстана і Арэнбургскай вобласці Расіі, самы буйны левабярэжны прыток Урала.

Даўжыня ракі 623 км, плошча вадазбору 41,3 тыс.км². Сярэднегадавы расход вады 39,8 м³/с (за 112 км ад вусця). Ілек мае шырокую, добра распрацаваную даліну з двума надпойменнымі тэрасамі. Рэчышча разгалінаванае. Замярзае рака ў другой палове лістапада, вызваляецца ад лёду ў другой палове красавіка.

Прытокі: Малая Пясчанка, Вялікая Пясчанка, Карабутак, Тамды, Іккырашан, Сарак-Салды і інш.

На Ілеку размешчаны гарады Кандыагаш, Алга, Актабэ, Соль-Ілецк.

## Літаратура 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Государственный водный реестр РФ
* *Повалишникова Е. С.* Илек // Научно-популярная энциклопедия «Вода России»
* 

Катэгорыя:Памежныя рэкі
Катэгорыя:Рэкі Акцюбінскай вобласці
Катэгорыя:Рэкі Арэнбургскай вобласці
Катэгорыя:Прытокі Урала
Партрэт Янкі Купалы (першая карціна Полазава, 1921)

**Партрэт Янкі Купалы** — карціна рускага мастака Дзмітрыя Полазава, напісаная ў 1921 годзе. З'яўляецца часткай збору Дзяржаўнага літаратурнага музея Янкі Купалы ў Мінску. Памер карціны — 57 × 45 см.

## Гісторыя 
Першы партрэт Янкі Купалы пэндзля Дзмітрыя Полазава, напісаны ім з натуры ў Мінску ў 1921 годзе. З часу вяртання карціны захоўваюцца ў Дзяржаўным літаратурным музеі Янкі Купалы ў Мінску.

## Апісанне 
Пагрудны партрэт Янкі Купалы выкананы ў анфас. Фон — цёплы, зеленаваты. Светла-залацістыя валасы паэта зачасаны назад, высокі адкрыты лоб, карыя вочы ў ценю надброўных дугаў, пранізлівы позірк, прамы нос, светлыя вусы, чорны строгі пінжак з белай кашуляй і сіні з бэзавым ды чырвоным узорам гальштук.

Катэгорыя:Карціны Дзмітрыя Полазава
Катэгорыя:Дзяржаўны літаратурны музей Янкі Купалы
Катэгорыя:Янка Купала
Катэгорыя:Партрэты
Тавуш

**Таву́шская вобласць** () — вобласць на паўночным усходзе Арменіі. Мяжуе з Ларыйскай вобласцю на захадзе, Катайкскай вобласцю на паўднёвым захадзе, Гехаркунікскай вобласцю на поўдні, з Азербайджанам на ўсходзе і Грузіяй на поўначы. Адміністрацыйны цэнтр — горад Іджэван, іншыя гарады — Дыліжан, Берд, Наемберан.

## Геаграфія 
Тавушская вобласць знаходзіцца на паўночным усходзе Рэспублікі Арменія. Тут знаходзяцца больш 50 % лясных рэсурсаў Арменіі.

## Гісторыя 
Сучасная Тавушская вобласць была ўтворана законам пра адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Рэспублікі Арменія ад 7 лістапада 1995 года, у выніку аб'яднання Іджэванскага, Наемберанскага і Тавушскага раёнаў Арменіі.

## Насельніцтва 
Археалагічнымі даследаваннямі даказана, што Тавушская вобласць заселена яшчэ з каменнага веку. Паводле раскопаў, праведзеных у ваколіцах Іджэвана і знойдзеным пахаванням, ён заселены яшчэ ў II—I тысячагоддзях да н.э. Насельніцтва моцна пацярпела ў часы татара-мангольскіх нашэсцяў. Дзясяткі тысяч людзей былі забіты і ўзяты ў палон, былі спустошаны цэлыя раёны. Прыток насельніцтва зафіксаваны ў пачатку XVIII стагоддзя, калі з некаторых гавараў Арцаха значная колькасць армянаў перасяліўся ў Тавуш.

## Гл. таксама 
* Лявон Врамавіч Аруцюнян

## Спасылкі 
* Даведнік
* Інфармацыя на сайце Міністэрства горадабудаўніцтва Арменіі
Нігмаціла Тулкінавіч Юлдашаў

**Нігмаціла Тулкінавіч Юлдашаў** (; , Ташкент) — узбекскі дзяржаўны дзеяч, выконваючы абавязкі Прэзідэнта Узбекістана з 2 па 8 верасня 2016 года.

Сенатар (2015), старшыня Сената Олій Мажліса Рэспублікі Узбекістан.

## Біяграфія 
Нігмаціла Юлдашаў нарадзіўся 5 лістапада 1962 года ў Ташкенце. Скончыў юрыдычны факультэт Ташкенцкага дзяржаўнага ўніверсітэта. У розны час працаваў старшым следчым пракуратуры Алмалык (1987—1991); следчым пракуратуры Юнусабадскага раёна Ташкента (1991—1993); старшым следчым пракуратуры Ташкента (1993—1994); пракурорам ўпраўлення Генеральнай пракуратуры Узбекістана (1994—1999); начальнікам аддзела Галоўнага следчага ўпраўлення Генеральнай пракуратуры (1999—2000); начальнікам Інспекцыі забеспячэння ўнутранай бяспекі Генеральнай пракуратуры (2000—2003); вядучым інспектарам службы Дзяржаўнага саветніка Прэзідэнта па каардынацыі дзейнасці праваахоўных і кантралюючых органаў (2003—2006); начальнікам Дэпартамента па барацьбе з падатковымі, валютнымі злачынствамі і легалізацыяй злачынных даходаў пры Генеральнай пракуратуры (2006—2008); намеснікам Генеральнага пракурора (2008—2011).

21 чэрвеня 2011 года Нігмаціла Юлдашаў заступіў на пасаду Міністра юстыцыі Узбекістана, якую займаў да 26 студзеня 2015 года.

20 студзеня 2015 года ўказам Прэзідэнта Узбекістана Нігмаціла Юлдашаў быў прызначаны сенатарам. 22 студзеня 2015 года тайным галасаваннем абраны на пасаду старшыні Сената.

Пасля смерці Іслама Карымава 2 верасня 2016 года ў адпаведнасці з артыкулам 96 Канстытуцыі стаў выконваючым абавязкі Прэзідэнта Узбекістана, але 8 верасня таго ж года заявіў пра самаадвод.

Катэгорыя:Прэзідэнты Узбекістана
Шырак

**Шыра́кская вобласць** () — вобласць (марз) у Арменіі, на поўначы краіны мяжуе з Грузіяй, на захадзе з Турцыяй, на поўдні з Арагацотнскай вобласцю, а на ўсходзе з Ларыйскай вобласцю. Адміністрацыйны цэнтр — Гюмры, іншыя гарады — Маралік і Арцік.

## Гл. таксама 
* Возера Арпі
* Марыям Петросаўна Марцірасян

## Спасылкі 
* Краеведческий музей Ширака  
* Даведнік 
* Інфармацыя на сайце Міністэрства горадабудаўніцтва Арменіі
Мікалай Андрэевіч Малевіч

**Мікалай Андрэевіч Мале́віч** (, Лібава, Курляндская губерня, Расійская імперыя — ) — беларускі графік. Бацька беларускага архітэктара Юрыя Малевіча.

## Творчасць 
, 1938 год.]]
Працаваў пераважна ў кніжнай графіцы. У 1920—1930-я гады працаваў у газеце «Чырвоная змена», рабіў ілюстрацыі да часопісаў «Іскры Ільіча» і «Беларускі піянер». Аформіў кнігі для дзяцей «Першы дзень у дзіцячым садзе» (1928), «Пра смелага ваяку Мішку і яго слаўных таварышаў» М. Лынькова (1937), «Казка пра рыбака і рыбку» А. Пушкіна, «» П. Яршова (абедзве 1938), «Верабейчык» Я. Герасімовіча (1939), «Як дзядзька Тамаш напалохаў ваўкоў» К. Чорнага (1941). У 1920-я гады працаваў і як карыкатурыст (8 пано-плакатаў «Падпал рэйхстага Ван дэр Любэ»).

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мастакі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі СССР
Катэгорыя:Мастакі Беларусі
Катэгорыя:Графікі Беларусі
Катэгорыя:Графікі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-карыкатурысты Беларусі
Катэгорыя:Мастакі-ілюстратары Беларусі
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Пехацінцы Вялікай Айчыннай вайны
NIBMAR

**No Independence Before Majority Rule** — «Незалежнасць толькі пасля прадастаўлення ўлады большасці», скарочана **NIBMAR ** — палітычны прынцып, які быў прыняты ў Брытанскай імперыі падчас працэсу дэкаланізацыі Афрыкі, паводле якога незалежнасць не можа быць прадастаўлена тым афрыканскім дзяржавам, дзе захавалася ўлада белай каланіяльнай меншасці (і дыскрымінацыя афрыканцаў у той ці іншай ступені).

Часам тэрмін інтэрпрэтуюць як no independence before majority African rule — «Незалежнасць толькі пасля прадастаўлення ўлады афрыканскай большасці».

Асабліва вядомым такі падыход да прадастаўлення незалежнасці стаў, тады калі было паднята пытанне аб прадастаўленні незалежнасці Паўднёвай Радэзіі, дзе кіравала белая меншасць на чале з Янам Смітам. Брытанскі ўрад на чале з Гаральдам Вільсанам стаў на пазіцыі захавання прынцыпа NIMBAR. Дзяржава Радэзія, якая абвясціла незалежнасць 11 лістапада 1965 года, заставалася міжнародна непрызнанай да 1980 года, калі да ўлады была дапушчана афрыканская большасць (краіна стала называцца Зімбабвэ).

## Літаратура 
Катэгорыя:Брытанская імперыя
Катэгорыя:Гісторыя Афрыкі
Катэгорыя:Гісторыя Зімбабвэ
Катэгорыя:Гаральд Вільсан
Катэгорыя:Афрыканская палітыка
Сюнік

**Сюнікская во́бласць** () — вобласць у Арменіі, на поўдні краіны. На захадзе мяжуе з Азербайджанам (Нахічэванская АР), на поўдні з Іранам, на ўсходзе з непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікай і на поўначы з Ваёцдзорскай вобласцю Арменіі. Адміністрацыйны цэнтр — Капан, гарады — Гарыс, Мегры, Сісіян, Каджаран, Агарак, Дастакерт. Знаходзіцца на частцы тэрыторыі старажытнага армянскага наханга (правінцыі) Сюнік, у позным Сярэднявеччы і ў Новы час (да 1919 года) вядомай пад назвай *«Зангезур».*

Плошча вобласці складае 15 % ад тэрыторыі ўсёй краіны, а насельніцтва — 4,7 % (на 2011 год). Тэрыторыя Сюнікскай вобласці складаецца з тэрыторыі былых Гарыскага, Капанскага, Мегрынскага і Сісіянскага раёнаў.

## Гл. таксама 
* Тацеўская канатная дарога

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 
* Інфармацыя на сайце Міністэрства горадабудаўніцтва Арменіі 
* Карта правінцыі
Лары (марз)

**Ларыйская во́бласць** () — вобласць на поўначы Арменіі.

## Нацыянальны склад 
## Спасылкі 
* Региональный туризм  
* Списки памятников 
* Путеводитель 
* Информация на сайте Министерства градостроительства Армении  
* Культурно-исторические памятники Лори 
* Храмы Лорийского региона 
* Гостиницы Лорийского региона 
* Региональная библиотека 
* Страничка дома музея Ст. Зоряна
Катайк

**Ката́йкская во́бласць** () — вобласць у цэнтральнай частцы Арменіі. Адміністрацыйны цэнтр — Раздан. Іншыя гарады — Егвард, Нор-Ачын, Абавян, Бюрэгаван, Чарэнцаван, Цахкадзор.

Таксама Катайкская вобласць з'яўляецца адзіным марзам Арменіі, што не мае дзяржаўнай мяжы.

## Нацыянальны склад 
## Спасылкі 
* Kotayk Путеводитель (англ.)
* Информация на сайте Министерства градостроительства Армении (англ.)
Гімнастыка на летніх Алімпійскіх гульнях 2016

, дзе праводзіліся спаборніцтвы па гімнастыцы.]]

**Спаборніцтвы па гімнастыцы на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года** праводзіліся на Алімпійскай арэне Рыа ў Рыа-дэ-Жанейра з 6 па 21 жніўня 2016 года. Яны ўключалі ў сябе спартыўную гімнастыку, мастацкую гімнастыку і скачкі на батуце.

## Кваліфікацыя 
## Катэгорыі і каляндар 

## Вынікі 
## Медальны залік 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Спаборніцтвы на летніх Алімпійскіх гульнях 2016
2016
Цімаці Пікерынг

**Цімаці Пікерынг** (; 17 ліпеня 1745 — 29 студзеня 1829) — амерыканскі палітык і 3-і Дзяржаўны сакратар ЗША з 1795 па 1800 год.

## Біяграфія 
### Раннія гады 
Пікерынг нарадзіўся ў Сейлеме, Масачусетс, у сям’і дыякана Цімаці і Мэры Уингейт Пікерынг. Ён быў адным з дзевяці дзяцей, а малодшы брат Цімаці Джон, у будучыні стаў спікерам Масачусецкага палаты прадстаўнікоў. Цімаці вучыўся ў гімназіі Сейлема, а ў 1763 годзе скончыў Гарвардскі ўніверсітэт. Сейлемський унітарыянскіх міністр Уільям Бэнтлі адзначыў Пікерынга: «Ён з юнацтва быў прамым, клапатлівым і упартым».

Пасля заканчэння Гарвардскага універсітэта Пікерынг вярнуўся ў Сейлем, дзе ўладкаваўся гарадскім клеркам. У 1768 годзе ён быў прыняты ў Масачусецкі суд, а ў 1774 годзе прызначаны суддзёй. 8 красавіка 1776 Цімаці Пікерынг ажаніўся з Рэбекай Уайт. У студзені 1766 Пікерынг стаў лейтэнантам міліцэйскага корпуса акругі Эсэкс, Масачусетс. Праз тры гады ён быў капітанам. У 1769 годзе Пікерынг апублікаваў свае ідэі па стварэнні Эсэкскай газеты.

### Вайна за незалежнасць 
У снежні 1776 Пікерынг узначальваў міліцэйскі корпус Эсэкса, калі генерал Джордж Вашынгтан прапанаваў яму званне генерал-ад’ютанта ў Кантынентальнай арміі. На гэтай пасадзе ён курыраваў ўстаноўку «Вялікі ланцуг», якую выкавалі на металургічным заводзе Стырлінга. У жніўні 1780 Кантынентальны кангрэс абраў Пікерынга генерал-кватэрмайстараў.

### Прыход да ўлады 
Пасля заканчэння вайны Пікерынг заснаваў некалькі няўдалых прадпрыемстваў: у 1783 годзе ён заснаваў камерцыйнае таварыства з Сэмюэлем Ходжданам, якое пацярпела няўдачу праз два гады. У 1786 годзе ён пераязджае ў Ваёмінгскую даліну (Пенсільванія), дзе прыняў шэраг офісаў у акрузе Лузерн. Калі Пікерынг паспрабаваў выселіць пасяленцаў Канектыкута, яго занялі ў закладнікі на дзявятнаццаць дзён. У 1787 годзе ўдзельнічаў у Пенсільванскім кангрэсе па пытанні ратыфікацыі Канстытуцыі ЗША. У 1794 годзе Пікерынг удзельнічаў у падпісанні дагавора Канандэйгуа.

### Член кабінета 
У 1791 годзе Вашынгтан прызначыў Цімаці Пікерынга Генеральным паштмайстрам ЗША. На гэтай пасадзе ён заставаўся да 1795 года. З 1795 па 1800 год Пікерынг знаходзіўся на пасадзе Дзяржаўнага сакратара ЗША. У 1799 годзе ён наняў сабе асабістага сакратара Джозефа Дэні. Пасля канфлікта з прэзідэнтам Джонам Адамсам праз план заключэння міру з Францыяй, Пікерынг быў адхілены ад улады. У 1803 годзе яго прызначаюць сенатарам Федэралісцкай партыі ад штата Масачусетс. У 1812 годзе ён абіраецца ў Палату прадстаўнікоў, дзе і заставаўся да 1817 года.

Катэгорыя:Дзяржаўныя сакратары ЗША
Катэгорыя:Ваенныя міністры ЗША
Катэгорыя:Выпускнікі Гарварда
Гольф на летніх Алімпійскіх гульнях 2016

, дзе праводзіліся спаборніцтвы.]]
**Спаборніцтвы па гольфе на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года** праводзіліся на Алімпійскім полі для гольфа ў раёне Бара-да-Тыхука ў Рыа-дэ-Жанейра з 11 па 14 жніўня 2016 года (мужчынскі турнір) і з 17 па 20 жніўня 2016 года (жаночы турнір). Гольф быў уключаны ў праграму Алімпійскіх гульняў упершыню з 1904 года.

## Кваліфікацыя 
## Катэгорыі і каляндар 

## Вынікі 
## Медальны залік 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Спаборніцтвы на летніх Алімпійскіх гульнях 2016
Катэгорыя:Гольф на Алімпійскіх гульнях
Гегаркунік

**Гехаркунікская во́бласць** () — вобласць на ўсходзе Арменіі, якая мяжуе на поўначы з Тавушскай, на захадзе з Катайкскай, на паўднёвым захадзе з Арарацкай, на поўдні з Ваёцдзорскай абласцямі, на ўсходзе з Азербайджанам, а на паўднёвым усходзе з непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікай. Найбуйнейшая вобласць краіны, займае 18 % плошчы ўсёй рэспублікі. Значную частку тэрыторыі займае возера Севан.

У Гехаркунікскую вобласць уваходзіць таксама эксклаў Арцвашэн, аточаны тэрыторыяй Азербайджана і ў наш час кантраляваны ім.

## Насельніцтва 
У сельскіх паселішчах жыве 67 % насельніцтва.

### Нацыянальны склад 
## Гл. таксама 
* Могілкі Наратус

## Спасылкі 
* Путеводитель 
* Информация на сайте Министерства градостроительства Армении  
* ПРИЛОЖЕНИЕ К ЗАКОНУ «ОБ АДМИНИСТРАТИВНО-ТЕРРИТОРИАЛЬНОМ ДЕЛЕНИИ РЕСПУБЛИКИ АРМЕНИЯ» Перечень общин и населённых пунктов Республики Армения
Спаса-Праабражэнская царква (Нагорнае)

**Спаса-Праабражэнская царква** — праваслаўны храм у в. Нагорнае Клецкага раёна Мінскай вобласці.

## Гісторыя 
На могілках. Пабудавана ў канцы 18 ст. з дрэва.

## Архітэктура 
Помнік народнага дойлідства. Вырашана прамавугольным зрубам з вузейшым пяцігранным алтарным прырубам, двухсхільны дах над якім пераходзіць у вальмавы. Бакавыя вертыкальна ашаляваныя фасады зруба і апсіды прарэзаны адзіночнымі высока ўзнятымі прамавугольнымі аконнымі праёмамі.

## Літаратура 
* Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4

Катэгорыя:Нагорнае (Клецкі раён)
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Клецкага раёна
Катэгорыя:Помнікі беларускага народнага дойлідства
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў XVIII стагоддзі
Катэгорыя:Храмы Слуцкай епархіі
Дзюдо на летніх Алімпійскіх гульнях 2016

» (у цэнтры), дзе праводзіліся спаборніцтвы па дзюдо.]]
**Спаборніцтвы па дзюдо на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года** праводзіліся на «Арэне Карыёка 2» у раёне Бара-да-Тыхука ў Рыа-дэ-Жанейра з 6 па 12 жніўня 2016 года. Каля 386 спартсменаў разыгралі 14 камплектаў медалёў у адпаведнасці са сваімі весавымі катэгорыямі (7 мужчынскіх разрадаў і 7 жаночых).

## Кваліфікацыя 
## Катэгорыі і каляндар 
## Вынікі 
## Медальны залік 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Спаборніцтвы на летніх Алімпійскіх гульнях 2016
Катэгорыя:Дзюдо на Алімпійскіх гульнях
Азербайджан на летніх Алімпійскіх гульнях 2016

Гаджы Аліеў.]]
**Азербайджан на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года** быў прадстаўлены ў 18 відах спорту.

## Прызёры 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Краіны на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года
2016
Свята-Мікалаеўская царква (Нагародавічы)

**Свята-Мікалаеўская царква** — праваслаўны храм у вёсцы Нагародавічы Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца на паўночнай ускраіне вёскі.

## Гісторыя 
Пабудавана ў другой палавіне XIX стагоддзя з дрэва.

## Архітэктура 
Помнік народнага дойлідства. Храм 3-зрубны: прамавугольныя ў плане прытвор, малітоўная зала і пяцігранная апсіда з бакавой рызніцай. Архітэктурная выразнасць дасягаецца сродкамі аб’ёмнай кампазіцыі, яе прасторавага і яруснага нарастання ад нізкага прытвора да высокага цэнтральнага зруба і паліганальнай апсіды. Гэтаму садзейнічае і спалучэнне разнастайных па форме гонтавых дахаў: нізкага двухсхільнага над прытворам, высокага над асноўным зрубам, які плаўна пераходзіць у 3-вальмавае пакрыццё апсіды; і зусім нізкага над рызніцай. Пластычны элемент у архітэктуру храма ўносяць гранёны цыбулепадобны купал на васьмігранным барабане па цэнтры асноўнага даху і чатырохслуповыя каркасная шатровая званічка над дахам прытвора. Пэўную графічнасць фасадам надае іх вертыкальная шалёўка, на фоне якой вылучаюцца прамавугольныя аконныя праёмы ў простых ліштвах.

## Інтэр’ер 
Унутры плоская бэлечная столь падтрымліваецца 4 слупамі.

## Літаратура 
* Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4
* Лаўрэш Леанід. Грэка-каталіцкая парафія ў Нагародавічах // на pawet.net

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Дзятлаўскага раёна
Катэгорыя:З’явіліся ў XIX стагоддзі
Катэгорыя:Помнікі беларускага народнага дойлідства
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі

Катэгорыя:Храмы Навагрудскай епархіі
Генры Нокс

**Генры Нокс** (; 25 ліпеня 1750 — 25 кастрычніка 1806) — ваенны дзеяч ЗША, першы ваенны міністр ЗША.

З дзяцінства працаваў клеркам у кнігарні ў Бостане, пазней сам адкрыў уласны кніжны гандаль. З 18 гадоў удзельнічаў у Амерыканскай рэвалюцыі на баку паўстанцаў.

Нокс з 1772 года служыў грэнадзёрам у Бостанскім грэнадзёрскім корпусе. За ваенныя заслугі Джордж Вашынгтон ў 1775 годзе надаў яму званне палкоўніка, неўзабаве яны пасябравалі. Скарыстаўшыся захопленай ў брытанцаў зброяй, стварыў уласнае артылерыйскае падраздзяленне, якое паспяхова праявіла сябе ў шэрагу кампаній.

З 1785 года — міністр абароны. Як міністр абароны змог арганізаваць рэгулярны ваенны флот ЗША, апалчэнне ЗША, стварыў сетку берагавых умацаванняў. Адначасова наладзіў добрыя адносіны з індзейскімі плямёнамі, частка якіх падтрымала амерыканцаў у вайне супраць англічан. Разам з Вашынгтонам праводзіў праграму цывілізацыі індзейцаў, асабліва Пяці цывілізаваных плямёнаў. 2 студзеня 1795 года сышоў у адстаўку, займаўся фермерствам. 

16 чэрвеня 1774 года ажаніўся з Люсі Флакер, бацькі якой падтрымалі брытанцаў. Памёр ад няшчаснага выпадку — праглынуў курыную костку, якая выклікала разрыў кішэчніка, што прывяло да перытанiту.

Катэгорыя:Ваенныя міністры ЗША
Албанія на летніх Алімпійскіх гульнях 2016

**Албанія на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года** была прадстаўлена ў 3 відах спорту. Нягледзячы на тое, што краіна дэбютавала на Алімпійскіх гульнях у 1972 годзе, гэта былі толькі восьмыя летнія гульні для Албаніі.

## Лёгкая атлетыка 
### Трэкавыя і дарожныя віды 
### Палявыя віды 
## Плаванне 
## Цяжкая атлетыка 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Краіны на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года
2016
Вільгельм Міклас

**Вільгельм Міклас** (, 15 кастрычніка 1872 — 20 сакавіка 1956) — аўстрыйскі палітык. Прэзідэнт Аўстрыі з 1928 года да анексіі Аўстрыі Нямеччынай ў 1938 годзе.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сям’і паштовага чыноўніка ў Кремс-ан-дэр-Дона, вывучаў гісторыю і геаграфію ў Венскім універсітэце.

З 1923 па 1928 гады займаў пасаду старшыні Нацыянальнага савета Аўстрыі. 10 снежня 1928 ён быў абраны прэзідэнтам Аўстрыі.

Міклас спрабаваў правесці амністыю зняволеных нацыстаў, але гэта было адпрэчана нацыянальнай паліцыяй на чале з Артуром Зейс-Інквартом, праз якога Гітлер праводзіў ваенныя аперацыі за мяжой. Міклас быў вымушаны саступіць іх патрабаванням і прызначыў Зейс-Інкварта міністрам унутраных спраў Аўстрыі.

Міклас быў вельмі непапулярны сярод аўстрыйскіх нацыстаў, таму што ён адхіліў адмену смяротнага прысуду ў адносінах да забойцаў канцлера Энгельберт Дольфуса пасля няўдалага путчу ў 1934 г.

Нямецкія запыты раслі, і 11 сакавіка 1938 года Герман Герынг запатрабаваў прызначыць Зейс-Інкварта федэральным канцлерам Аўстрыі, інакш нямецкія войскі пяройдуць мяжу Аўстрыі на наступны ж дзень.

Міклас адхіліў гэтую прапанову. Пасля таго, як Гітлер атрымаў пацверджанне ад Мусаліні аб тым, што ён не будзе ўмешвацца, было абвешчана, што нямецкія войскі нападуць ў Аўстрыю на наступны дзень. Апоўначы Міклас капітуляваў і абвясціў Зейс-Інкварта новым канцлерам, але было ўжо занадта позна. Калі нямецкія войскі перасеклі мяжу, іх сустракалі як герояў.

13 лістапада 1938 года Міклас падаў у адстаўку; выконваючым абавязкі прэзідэнта стаў канцлер Зейсс-Инкварт, які і падпісаў закон аб уваходжаньні Аўстрыі ў склад Трэцяга Рэйху. Пасля гэтага былы прэзідэнт быў пасаджаны пад хатні арышт і адхілены ад палітычнага жыцця краіны. Памёр 20 сакавіка 1956 года ў Вене.

Катэгорыя:Прэзідэнты Аўстрыі
Рыгор Іванавіч Сачок

**Рыгор Іванавіч Сачо́к** (, в. Зазерка, Пухавіцкі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі вучоны ў галіне геалогіі, геаграфіі, геаэколагіі і матэматыкі. Кандыдат геолага-мінералагічных навук, доктар геаграфічных навук (1989).

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. У 1964—1980 гадах у Інстытуце геалагічных навук НАН Беларусі, Беларускім навукова-даследчым геолагаразведачным інстытуце. З 1990 года ў Інстытуце праблем выкарыстання прыродных рэсурсаў і экалогіі (загадчык лабараторыі).

## Навуковая дзейнасць 
Аўтар навуковых прац па выкарыстанні колькасных і матэматычных метадаў і камп’ютарнага мадэліравання ў геалагічных і геаграфічных даследаваннях, сістэмна-структурнай метадалогіі аналізу ландшафту Беларусі.

## Бібліяграфія 
* Ацэнка ўздзеянняў на навакольнае асяроддзе : Тэорыя, метадалогія, фармалізацыя / Фонд фундам.даслед. Рэсп. Беларусь. АН Беларусі. Ін-т прабл.выкарыстання прырод.рэсурсаў і экалогіі. — Мн., 1994. (разам з В. В. Калядой)

## Літаратура 
* 
* Геологи и горные инженеры Беларуси: биографический справочник. [В 2 ч.]. Ч. 1. — Минск, 2008.

## Спасылкі 
* 
* Сачок, Рыгор Іванавіч // Нацыянальная бібліятэка Беларусі

Катэгорыя:Геолагі Беларусі
Катэгорыя:Географы Беларусі
Сферычны робат

**Сферычны робат** - гэта робат з двума стрыжнявымі злучэннямі і адным прызматычным суставам;
іншымі словамі, двумя паваротнымі восямі і адной лінейнай воссю.
Сферычныя робаты маюць руку, якая ўтварае сферычную сістэму каардынат. Прыкладам гэтага тыпу з'яўляецца робат Sphero.

## Спасылкі 
* Сферычныя робаты,  напрыклад, Стэнфардcrfz рукf, і Ultimate

Катэгорыя:Робаты
Марыя Міхайлаўна Лазук

**Марыя Міхайлаўна Лазук** (нар. 15 кастрычніка 1983, Мінск, БССР) — беларуская гімнастка, сярэбраны прызёр Алімпійскіх гульняў 2000 года па мастацкай гімнастыцы ў групавым мнагабор'і. Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь (2000).

Скончыла БДУФК з чырвоным дыпломам, працуе трэнерам.

Катэгорыя:Гімнасткі (мастацкая гімнастыка) Беларусі
Катэгорыя:Гімнасты на летніх Алімпійскіх гульнях 2000 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 2000 года
Катэгорыя:Выпускнікі БДУФК
Кінематычная пара

)]]
) злучэнне]]
**Кінематычная пара** () — гэта злучэнне двух звёнаў, якое забяспечвае пэўны адносны рух.

Для ўсіх кінематычных пар неабходны пастаянны кантакт паміж іх элементаў, гэта дасягаецца альбо з дапамогай пэўных намаганняў, альбо наданнем элементам пэўнай геаметрычнай формы.

## Класіфікацыя 
* Па колькасці сувязяў на адносны рух:
** ад адной да пяці сувязяў. Гэта звязана са ступенямі свабоды, якіх для матэрыяльнага цела ўсяго шэсць; выключаючы (звязваючы) па адной, мы атрымліваем пяць варыянтаў сувязяў.

* Па кантакту паміж звёнамі:
** вышэйшыя (кантакт па кропцы або лініі);
** ніжэйшыя (кантакт па паверхні).

## Гл. таксама 
* Кінематычны ланцуг

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Дэталі машын і механізмаў
Катэгорыя:Механізмы
Нокс

**Нокс** — прозвішча, тапонім.

## Прозвішча 
* Генры Нокс (1750—1806) — ваенны дзеяч ЗША.
* Джон Нокс (1514—1572) — шатландскі святар і лідар пратэстанцкай Рэфармацыі.
* Роналд Нокс (1888—1957) — англійскі рэлігійны дзеяч і пісьменнік.

## Тапонім 
* Нокс (акруга, Тэхас)
Егвард

**Егва́рд** () — горад у Арменіі ў Катайкскай вобласці. Знаходзіцца ля падножжа гары Ара на шырокай тэрасе сярод фруктовых садоў, вінаграднікаў і палёў; за 14 км на паўночны ўсход ад Аштарака і за 19 км ад Ерэвана.

## Гісторыя 
Упершыню згадваецца ў 574 годзе ў сувязі з абраннем каталікоса Маўсеса II Егвардскага (574—604), потым — у 603 годзе ў сувязі з вызвольным змаганнем армянаў супраць Сасанідскага панавання. Блізу Егварда адбыліся 3 буйныя бітвы.

## Архітэктура 
 год.]]
Егвард вядомы сваімі гістарычнымі помнікамі. З іх найболей значная базіліка V стагоддзя. Ніжняя частка яе сцен захавалася дагэтуль. Пабудавана з высечанага туфа.

У 3 км ад горада знаходзіцца паўразбураная двух'ярусная царква Заравар сярэдзіны VII стагоддзя. Паводле гісторыкаў, яна была збудавана армянскім князем Грэгарам Маміканянам. Захавалася толькі паўночная частка будынка. Ніжні ярус мае 8 вялікіх трохвугольных выступаў — апсід, верхні ярус — знадворку шматсценны, знутры мае цыліндрычную форму. Аздабленне царквы, розныя геаметрычныя матывы і матывы з жывёламі, хораша апрацаваныя карнізы надаюць невялікаму па памерах будынку манументальны выгляд.

У цэнтры Егварда знаходзіцца двухпавярховая царква-магільны склеп Аствацацын, пабудаваная ў 1301 годзе. На першым паверсе, квадратным у плане, знаходзіцца магільны склеп. Другі паверх у плане амаль крыжаваты, тут знаходзіцца памінальны храм. Каменныя кансольныя ступені зроблены толькі ва ўваходу на другі паверх — да іх прыстаўляліся драўляныя ўсходы. Купал цэрквы конусападобны, падтрымваецца 12-ю калонамі. Сцены царквы вылучаюцца вылучным багаццем дэкаратыўнага аздаблення. Царква Аствацацын — адна з добра захаваных цэркваў эпохі Сярэднявечча ў Арменіі.

Дамы ў горадзе шматпавярховыя, каменныя, гарадскога тыпу, вялікая частка — з чорнага туфа.

## Насельніцтва 
Насельніцтва Егварда ў 1831 складала 279 чалавек, у 1897 — 2144, у 1926 — 2865, у 1939 — 3021, у 1959 — 3940, у 1970 — 5398, у 1974 — 6050. Па дадзеных на 2006 год насельніцтва горада склала 10 656 чалавек.

Тут нарадзіліся каталікосы Маўсес II (574—604) і Маштоц I (897—898), які заснаваў Севанскі манастыр і з'яўляецца прататыпам галоўнага героя драмы Лявона Шанта «Старыя багі».

Катэгорыя:Гарады Арменіі
Катэгорыя:Населеныя пункты марза Катайк
Арцвашэн

**Арцвашэн** ()/**Башкенд** (), **Стары Башкенд** — сяло ў Закаўказзі. Згодна адміністрацыйна-тэрытарыяльнаму падзелу Арменіі і дэ-юрэ села знаходзіцца ў Гехаркунікскай вобласці Арменіі, згодна адміністрацыйна-тэрытарыяльнаму падзелу Азербайджана, які фактычна кантралюе сяло, яно знаходзіцца ў Кедабекскім раёне Азербайджана. У савецкі час з'яўляўся эксклавам Армянскай ССР на тэрыторыі Азербайджанскай ССР. У жніўні 1992 года сяло было занята азербайджанскімі войскамі, а жыхары пакінулі яго.

Катэгорыя:Спрэчныя тэрыторыі ў Азіі
Катэгорыя:Населеныя пункты марза Гегаркунік
Катэгорыя:Эксклавы
Катэгорыя:Анклавы
Арарат (марз)

**Арара́цкая во́бласць** () — вобласць у Арменіі, на захадзе мяжуе з Турцыяй, на поўдні — з Азербайджанам, на паўднёвым усходзе — з Ваёцдзорскай вобласцю, на ўсходзе — з Гехаркунікскай вобласцю, на поўначы — з Катайкскай вобласцю і сталічнай акругай Ерэван, на паўночным захадзе з Армавірскай вобласцю. Адміністрацыйны цэнтр — Арташат. Іншыя гарады — Арарат, Ведзі, Масіс.

## Нацыянальны склад 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт  
* Даведнік 
* Інфармацыя на сайце Міністэрства горадабудаўніцтва Арменіі
Армавір (марз)

**Армавірская во́бласць** () — вобласць у Арменіі. Змесцаваны на паўднёвым захадзе краіны, у Арарацкай даліне паміж горамі Арарат і Арагац, мяжуе з Турцыяй. Адміністрацыйны цэнтр — горад Армавір. Іншыя гарады — Вагаршапат (Эчміядзін) і Мецамор.

## Нацыянальны склад 
## Спасылкі 
* Даведнік (англ.)
* Інфармацыя на сайце Міністэрства горадабудаўніцтва Арменіі (англ.)
Chiasmia clathrata

**Chiasmia clathrata** — гэта матылек сямейства пядзенікаў, які належыць да падсямейства Ennominae, размешчаны ў трыбе Macariini.

## Арэал 
ёЁн сустракаецца па ўсей Еўропе, на Блізкім Усходзе і ў Паўночнай Афрыцы і далей на ўсход праз Расію і Сібір у Японію. Гэта даволі распаўсюджаны від на Брытанскіх астравах.

Катэгорыя:Насякомыя Еўропы
Катэгорыя:Пядзенікі
Ваёц-Дзор

**Ваёцдзо́рская во́бласць** () — вобласць у Арменіі. Знаходзіцца на паўднёвым усходзе краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Ехегнадзор, іншыя гарады — Джэрмук, Вайк. Ваёцдзорская вобласць — найменш населеная сярод абласцей Арменіі. Вобласць мяжуе на захадзе з Арарацкай вобласцю, на поўначы з Гехаркунікскай вобласцю, на паўночным усходзе з Шаўмянаўскім раёнам Нагорна-Карабахскай Рэспублікі, на ўсходзе з Сюнікскай вобласцю і на поўдні з Нахічэванскай Аўтаномнай Рэспублікай.

Праходзіць будаванне тунэля Джэрмук—Арпа—Севан, пабудавана новая здраўніца «Рэзорт», лінная дарога і новы водаканал «Гндэваз».

## Гл. таксама 
* Марцірос
* Нор-Азнаберд
* Угедзор

## Спасылкі 
* Путеводитель (англ.)
* Информация на сайте Министерства градостроительства Армении (англ.) 
* Экотуризм в Вайоц-Дзоре 
* Выращивание чая недалеко от Вайка
* Фотография вида с Селимского перевала
* Пейзаж Вайоц-Дзора
* Армянские церкви в Вайоц-Дзоре 
* Развитие туризма
* Гетнатунский винный завод
Рабатызаваная рука

**Рабатызаваная рука, маніпулятар** - гэта тып механічнай рукі, звычайна праграмуемай, з аналагічнымі функцыямі чалавечай рукі; рука можа быць асобным механізмам або можа быць часткай больш складанага робата. Звёны такога маніпулятара злучаныя на шарнірах, што дазваляе альбо вярчальны рух (напрыклад, у шарнірным робаце) або паступальнага (лінейнага) перамяшчэння. Звёны маніпулятара могуць разглядацца ў выглядзе кінематычнага ланцуга. Заканчэнне кінематычнага ланцуга маніпулятара называецца канчатковым звяном ці захопнай прыладай і аналагічна кісці чалавечай рукі.

## Рабатызаваная кісць 
Канчатковае звяно або рабатызаваная кісць, можа быць прызначана для выканання любой патрабаванай задачы, такой як зварка, сцісканне, закручванне і г. д., у залежнасці ад прымянення. Напрыклад, робаты-маніпулятары ў аўтамабільнай зборачнай лініі выконваць розныя задачы, такія як зварка і кручэнне частак і размяшчэнне ў працэсе зборкі. У некаторых выпадках блізкая эмуляцыя чалавечай рукі з'яўляецца жаданай, як у робатаў, прызначаных для раззбраення і ўтылізацыі выбуховых прылад.

## Тыпы 
* **Робат з дэкартавай сістэмай каардынатаў / Партальны робат**: выкарыстоўваецца для прац па зборцы і перамяшчэнню аб'ектаў, нанясення герметыка, мантажных прац, пагрузкі станкоў і зваркі. Гэта робат, чыя рука мае тры прызматычныя шарніры, восі якіх супадаюць з асямі дэкартавай сістэмы каардынат.
* **Цыліндрычны робат**: выкарыстоўваецца для мантажных работ, працы на станках, зваркі і абслугоўвання на машынах для ліцця пад ціскам. Гэта робат, чые восі ўтвараюць цыліндрычную сістэму каардынат.
* **Сферычны робат / Палярны робат** выкарыстоўваецца для абслугоўвання  станкоў, кропкавай зваркі, ліцця пад ціскам, футроўкі апаратаў, газавая зварка і дугавая зварка. Гэта робат, чые восі ўтвараюць сферычную сістэму каардынат.
* **Робат SCARA**: прац па зборцы і перамяшчэнню аб'ектаў, нанясення герметыка, мантажных прац і абслугоўвання станкоў. Гэты робат мае два паралельных круцільных злучэння для забеспячэння выканання на плоскасці.
* **Шарнірны робат**: выкарыстоўваецца для аперацый зборкі, ліцця пад ціскам, наладкі машын, газавай зваркі, дугавой зваркі і напылення. Гэта робат, чыя рука мае, па меншай меры, тры круцільных злучэнні.
* **Паралельны робат**: выкарыстоўваецца як мабільная платформа, якая трымае кабіну лятальных трэнажораў. Гэта робаткарыстаецца рукой, якая мае паралельныя прызматычныя або сферычныя злучэнні.
* **Антрапаморфны робат**: ён фарміруецца такім чынам, каб нагадваць чалавечую руку, г. зн. з незалежнымі пальцамі.

## Зноскі 

## Спасылкі 
* Robot Arm Types 
* How to build your printed robot arm assistant 

Катэгорыя:Робаты
Арагацотн

**Арагацо́тнская во́бласць** () — вобласць у Арменіі, на захадзе краіны. На паўночным захадзе мяжуе з Шыракскай вобласцю, на паўночным усходзе з Ларыйскай вобласцю, на ўсходзе з Катайкскай вобласцю, на паўднёвым усходзе з Ерэванам, на поўдні з Армавірскай вобласцю, а на захадзе з Турцыяй. Адміністрацыйны цэнтр — Аштарак. Іншыя гарады — Апаран, Талін.

## Дэмаграфія 
### Нацыянальны склад 
У Арагацотнскай вобласці, апроч армянаў, жывуць таксама езіды, асноўная этнічная меншасць Арменіі (жывуць як у армянскіх населеных пунктах, так і асобнымі вёскамі), и курды.

## Гл. таксама 
* Гара Арагац

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт  
* Даведнік 
* Інфармацыя на сайце Міністэрства горадабудаўніцтва Арменіі
Вільям Вестан

**Ві́льям Ве́стан** (; каля 1444 - каля 1504 гг.) — англійскі мараплавец з Брысталя, даследчык усходняга ўзбярэжжа Паўночнай Амерыкі. 

Удзельнічаў у экспедыцыі Джона Кабата 1497 г., якая адкрыла кароткі паўночны шлях у Новы свет. У 1499 г. або ў 1500 г. Вільям Вестан арганізаваў новую экспедыцыю з Брысталя ў Паўночную Амерыку. Каралеўская перапіска сведчыць пра тое, што Генрых VII Цюдар ведаў пра плаванне Вільяма Вестана і аказваў яму падтрымку. Вынікі экспедыцыі не вядомы. 

## Спасылкі 
* John Cabot was not Bristol's only explorer 
* Evan T. Jones, Henry VII and the Bristol expeditions to North America: the Condon documents

Вестан
Вестан
Вестан
Барысаглебская царква (Накрышкі)

**Свята-Барыса-Глебская царква** — праваслаўны храм у вёсцы Накрышках Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца на паўночнай ускраіне вёскі.

## Гісторыя 
Храм закладзены ў 1790 годзе як уніяцкі памешчыцай Францішкай Стравінскай з роду Валадковічаў з бутавага каменю замест колішняй драўлянай святыні, якая стаяла да 1788 года на захадзе ад цяперашняй. Узвядзеннем царквы кіраваў святар Мікалай Міхайлавіч Бароўскі. Царква была дабудавана і асвечана ў 1821 годзе.

У 1860 годзе была адкрыта царкоўнапрыходская школа. У 1881 годзе на сродкі прыхаджан быў пастаўлены новы іканастас, асвечаны ў 1883 годзе. Будынак адрамантаваны ў 1885—1886 гадах малодшым інжынерам Іванам Трубнікавым.

У 1902 годзе царкву наведаў з архіпастырскім візітам епіскап Гродзенскі і Брэсцкі Іаакім. У сустрэчы архірэя ўдзельнічалі 200 дзяцей і хор з 60 чалавек. У 1907 годзе айцец Міхаіл Дзяканаў заснаваў праваслаўнае брацтва. У прыходзе дзейнічалі два вучылішчы, дзве царкоўнапрыходскія школы і дзве школы граматы; ўзведзены плябаніі для святара і псаломшчыка, адрамантавана царква.

Пасля вайны храм дзейнічаў. У канцы 1980-х гадоў да яго быў прыбудаваны прытвор. У 2010 годзе царква была занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.

## Архітэктура 
Храм вырашаны ў архітэктуры позняга класіцызму. Кампактны прамавугольны ў плане аб’ём накрыты двухсхільным дахам з вальмай над алтарнай часткай, вільчык якога па цэнтры адзначаны цыбулепадобным купалам на гранёным барабане. Архітэктурная выразнасць збудавання дасягаецца спалучэннем мастацкай бутавай муроўкі сцен з атынкаванымі элементамі дэкору: шырокімі пілястрамі, карнізам і падкарнізным поясам, ліштвамі высокіх арачных праёмаў (першапачаткова былі арачныя люкарны). Да галоўнага фасада далучаны каркасны ашаляваны прытвор, над якім на галоўным фасадзе шырокая паўкруглая люкарна хораў.

У інтэр’еры пры ўваходзе хоры на 2 слупах і бакавая 2-маршавая лесвіца на іх. Драўляны 3-ярусны іканастас зроблены ў 1883 годзе.

Перад храмам у правым кутку бутавай агароджы пастаўлена таксама змураваная з бутавага каменю 1-ярусная шатровая званіца.

## Святары 
У царкве служылі святары: Мікалай Міхайлавіч Бароўскі (1788—1821), Пётр Міхайлавіч Бароўскі (1821—1847), Мікалай Пятровіч Бароўскі (1847—1878), Мікалай Міхайлавіч Вяхіраў (1878—1899), Міхаіл Пятровіч Дзяканаў (1899—1907), Канстанцін Гайдукевіч (1907—1918), Андрэй Максімавіч Кучук (1918—1924), Антон Андрэевіч Сокал-Кутылоўскі (1924—1931), Дзмітрый Ільіч Гладкоў (1931—1958), Андрэй Емяльянавіч Зянюк (1958—2010).

У 1904—1905 гадах псаломшчыкам у царкве служыў Феафан (Семяняка), будучы архіепіскап Мінскі і Беларускі.

## Літаратура 
* 
* Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Накрышкі
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Дзятлаўскага раёна
Катэгорыя:1821 год у Беларусі
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў стылі класіцызм
Катэгорыя:Храмы Навагрудскай епархіі
Свята-Ільінская царква (Нарач, Мядзельскі раён)

**Свята-Ільінская царква** — праваслаўны храм у аграгарадку Нарач Мядзельскага раёна Мінскай вобласці.

## Гісторыя 
У цэнтры вёскі. Акаймавана бутавай агароджай з цаглянай брамай. Пабудавана ў 1860-я гг. з бутавага каменю і цэглы. Да 1990-х гг. не дзейнічала.

## Архітэктура 
Помнік архітэктуры сінадальнага накірунку рэтраспектыўна-рускага стылю. Будынак чатырохчасткавай аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі: трох’ярусная шатровая званіца (васьмярык на 2 чацверыках), прамавугольная ў плане трапезная, кубападобны аб’ём малітоўнай залы, паўкруглая апсіда. На фоне бутавай муроўкі сцен вылучаюцца пабеленыя элементы архітэктурнага дэкору: лапаткі, кілепадобныя ліштвы арачных праёмаў. Прафіляваныя карнізы з сухарыкамі, круглыя разеткі з крыжамі, «ізумрудны» руст. Шатровыя дахі званіцы і асноўнага аб’ёму завершаны цыбулепадобнымі галоўкамі. Галоўны ўваход вырашаны магутным парталам з кілепадобнай аркай на 2 калонах, бакавыя прамавугольныя ўваходныя праёмы аформлены прафіляванымі арачнымі парталамі з круглымі разеткамі. Мастацкі эфект будынка ствараецца буйнамаштабнай бутавай муроўкай шэраружага колеру з запаўненнем вапнавых швоў дробнымі каменчыкамі, а таксама спалучэннем гэтакай паліхроміі з атынкаванымі элементамі архітэктурнага дэкору.

## Інтэр’ер 
Унутры памяшканні храма аб’яднаны ў агульную прастору шырокімі арачнымі прасветамі. Мастацкім акцэнтам інтэр'ера з’яўляецца драўляны разны двух’ярусны іканастас — твор народнага прыкладнога мастацтва мяжы 19 — 20 ст. У скразную арнаментальную разьбу царскіх варот укампанаваны абразы-тонды евангелістаў.

## Літаратура 
* Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4

## Спасылкі 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Мядзельскага раёна
Катэгорыя:Нарач (аграгарадок, Мядзельскі раён)
Катэгорыя:Храмы Маладзечанскай епархіі
Свята-Мікалаеўская царква (Азяты)

**Свята-Мікалаеўская царква** — праваслаўны храм у аграгарадку Азяты Жабінкаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца на паўночна-заходняй ускраіне вёскі.

## Гісторыя 
Вядома з XV—XVI стагоддзяў. У 1555 годзе берасцейскі кашталян Ян Гайка атрымаў правы на Азяцкую царкву. У 1629 годзе згадваецца святар царквы Васіль Ждановіч. На працягу ХVII—ХVIII стагоддзяў настаяцелямі прыхода была святарская дынастыя Будзіловічаў.

У 1851 годзе храм наведаў епіскап Брэсцкі Ігнацій, дзе правёў урачыстую літургію. Праз шэсць гадоў святаром царквы стаў айцец Адам Лехачэўскі, які склаў «Царкоўны летапіс Азяцкай Свята-Мікалаеўскай царквы».

Закладка новага храма адбылася 20 красавіка (3 мая) 1867 года чаравачыцкім дабрачынным святаром Антоніем Катовічам. Каштарыс на ўзвядзенне царквы выканаў брэсцкі архітэктар Мсціслаў Барташэўскі, які таксама быў выканаўцам работ па яе будаўніцтве.

18 (31) кастрычніка 1870 царква была асвечана. Да 1877 года вяліся царкоўныя летапісы. Прыход па звестках 1899 года аб’ядноўваў 2090 вернікаў у 6 вёсках; дзейнічалі капліца ў Старым Сяле, царкоўна-прыходскае брацтва і народнае вучылішча. У 1912 годзе яго наведаў епіскап гродзенскі і брэсцкі Міхаіл.

У пачатку XX стагоддзя ў храме служылі айцы Васіль Катовіч, Міхал Тэадаровіч, Мікалай Каранец (1913—1918) і Рыгор Богуш (1919—1947). У 1947—2007 гадах настаяцелем прыхода быў святар Іаан Петручук, з 2007 года — Вадзім Літвінюк. Вырашана кубападобным зрубам, да якога далучаюцца прамавугольная апсіда, трапезная і трох’ярусная шатровая званіца. Пакаты чатырохсхільны дах па цэнтры завершаны купалам на васьмігранным барабане.

Іканастас змяшчае абразы XVI—XVII стагоддзяў «Маці Божая Адзігітрыя» і «Спас Пантакратар», захоўваюцца драўляная скульптура трэцяй чвэрці XVIII ст. «Гэта чалавек» і разны ківот XIX стагоддзя. Колішні шанаваны абраз Святога Мікалая XV стагоддзя захоўваўся ў храме яшчэ ў 1899 годзе.

## Літаратура 
*  — С. 183
* Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Азяты
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Жабінкаўскага раёна
Катэгорыя:Помнікі беларускага народнага дойлідства
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Катэгорыя:Храмы Святога Мікалая
Катэгорыя:Храмы Брэсцкай і Кобрынскай епархіі
Катэгорыя:1870 год у Беларусі
Себасцьян Кабат

**Себасцьян Ка́бат**, або **Себасцьян Кабо́т** (, , ; каля  — ) — англійскі і іспанскі мараплавец венецыянскага паходжання, даследчык усходняга ўзбярэжжа Паўночнай і Паўднёвай Амерыкі.

Нарадзіўся ў сям’і Джона Кабата ў Венецыі. Год нараджэння застаецца меркаваным. Першы запіс датычыцца 11 снежня 1484 г., калі Себасцьян разам з бацькам атрымаў венецыянскае грамадзянства. У далейшым сам не аднойчы падкрэсліваў, што з’яўляецца грамадзянінам Венецыянскай рэспублікі. У маленстве разам з сям’ёй жыў у Венецыі і Іспаніі, і ў 1497 г. пераехаў у Англію. Паводле ўзгадкі самога Себасцьяна, прымаў удзел у англійскай экспедыцыі 1497 г. з Брысталя ў Новы свет на чале са сваім бацькам Джонам Кабатам. У 1505 г. атрымаў ад Генрыха VII штогадовую выплату ў 20 фунтаў стэрлінгаў за службу ў Брысталі.

У 1508—1509 гг. узначальваў экспедыцыю праз Атлантычны акіян. Хрыстафор Калумб і Джон Кабат лічылі, што знайшлі шлях у Азію. Аднак да 1507 г. стала вядома, што Амерыка з’яўляецца самастойным кантынентам. Экспедыцыя Себасцьяна Кабата была накіравана для адкрыцця паўночнага прахода ў Ціхі акіян. Пра яе вядома галоўным чынам праз пераказы іспанскіх пасрэднікаў, да якіх пазней звяртаўся Себасцьян Кабат.

У маі 1512 г. суправаджаў англійскую армію ў Францыю ў якасці картографа. У верасні таго ж года пераехаў у Іспанію, дзе прапанаваў свае паслугі для арганізацыі плавання ў Ньюфаўндленд і атрымаў званне капітана. Аднак з-за смерці Фердынанда Арагонскага яно так і не пачалося. У 1420 г. зноў наведаў Англію для перагавораў пра новую экспедыцыю ў Паўночную Амерыку, але перарваў іх і вярнуўся ў Іспанію. Вёў далейшыя перагаворы з Іспаніяй і Венецыяй.

Узначальваў іспанскую экспедыцыю 4 сакавіка 1525 г. — жніўня 1530 г. у раён Ла-Плата для пошукаў паўднёвага прахода ў Ціхі акіян. З-за сутычак з індзейцамі і недахопу правіянту яна скончылася беспаспяхова. Себасцьян Кабат быў высланы іспанскімі ўладамі ў Аран, аднак у 1533 г. памілаваны.

У 1547 г. зноў пераехаў у Англію. Удзельнічаў у стварэнні Маскоўскай кампаніі. У канцы жыцця вёў перапіску з каралём Іспаніі, у якой абяцаў падараваць невядомыя тры сакрэты за дазвол вярнуцца ў гэту краіну. Перапіска перарвалася ў канцы 1557 г., відавочна, з-за смерці Себасцьяна Кабата.

## Спасылкі 
* Biography — CABOT, SEBASTIAN
* «Sebastian Cabot» England and Spain 1474 CE 
* Sebastian Cabot — Elizabethan Era

Катэгорыя:Даследчыкі Паўночнай Амерыкі
Катэгорыя:Даследчыкі Паўднёвай Амерыкі
Катэгорыя:Мараплаўцы Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Мараплаўцы Іспаніі
Катэгорыя:Гісторыя Канады
Катэгорыя:Эпоха Вялікіх геаграфічных адкрыццяў