open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Дыгул (рака)

**Дыгу́л** ()  — рака ў Інданезіі, на востраве Новая Гвінея, у правінцыі Папуа.

Даўжыня ракі каля 600 км. Плошча вадазбору каля 23 000 км². Сярэдні расход вады каля 1600 м³/с, аб’ём сцёку каля 50 км³/год. Выток ракі знаходзіцца ў гарах Джаявіджая. Працякае па забалочанай нізіне. Упадае Арафурскае мора. Рэчышча звілістае. Рака паўнаводная, суднаходная амаль да вярхоўяў.

## Літаратура 
* Дигу́р // 
* 
* 

## Спасылкі 
* Дигул // «Мегаэнциклопедия Кирилла и Мефодия» megabook.ru

Катэгорыя:Рэкі Інданезіі
Катэгорыя:Басейн Арафурскага мора
Сяргей Бяляеў

**Сяргей Бяляеў**:
* Сяргей Васілевіч Бяляеў (нар. 1920) — беларускі архітэктар.
* Сяргей Генадзевіч Бяляеў (нар. 1961) — беларускі архітэктар.
Міхаіл Захаравіч Пізенгольц

**Міхаіл Захаравіч Пізенгольц** (; ,  Рэчыцкага павета Гомельскай губерні — , ) — савецкі эканаміст, педагог. Спецыяліст у галіне фінансавай дзейнасці буйных сельскагаспадарчых прадпрыемстваў. Доктар эканамічных навук (1968), прафесар (1968).

## Біяграфія 
Скончыў эканамічны факультэт Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта (1951). У 1951—1954 гадах інспектар аддзялення Дзяржбанка ў горадзе Бор Горкаўскай вобласці. У 1957—1990 гадах старшы выкладчык, дацэнт, прафесар, загадчык кафедры статыстыкі і бухгалтарскага ўліку Варонежскага сельскагаспадарчага інстытута. У 1990—2000 гадах прафесар кафедры бухгалтарскага ўліку Усесаюзнага (Расійскага) сельскагаспадарчага інстытута завочнай адукацыі (горад Масква). З 2001 года прафесар Маскоўскага універсітэта спажыўкааперацыі.

Аўтар звыш 100 работ.

Сын — Пізенгольц Уладзімір Міхайлавіч — прафесар кафедры эканомікі прадпрыемства і прадпрымальніцтва Расійскага ўніверсітэта дружбы народаў.

## Навуковыя працы 
* «Учёт затрат и финансовых результатов в колхозах» (Москва, 1963),
* «Учёт затрат и закрытия счетов» (Москва, 1972),
* «Бухгалтерский учёт в сельском хозяйстве» (Москва, 1987).

## Спасылкі 
* https://vrnguide.ru/bio-dic/p/pizengolts-mikhail-zakharovich.html 

Катэгорыя:Эканамісты Расіі
Катэгорыя:Эканамісты СССР
Катэгорыя:Дактары эканамічных навук
Роман

**Роман** — прозвішча.

Вядомыя носьбіты:
* Алег Уладзіслававіч Роман (1925—2013) — вучоны ў галіне металургіі, акадэмік НАН Беларусі
* Сяргей Дзям’янавіч Роман (1917—1944) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза

## Расліны 
* народная назва роду 
* народная назва віду
Віктар Уладзіміравіч Бельцюкоў

**Віктар Уладзіміравіч Бельцюкоў** (нар. , с. , Алушцінскі раён, Крымская воблсць, УССР) — беларускі архітэктар. Муж архітэктара Ірыны Бельцюковай.

## Біяграфія 
Скончыў у 1985 годзе Свярдлоўскі архітэктурны інстытут (выкладчыкі архітэктурных дысцыплін Б.  Арлоў , А. М. Лікін, А.  Вянгераў). Працаваў у 1985—1987 гадах у Гомельскім філіяле інстытута «Белкалгаспраект»; у 1987—1991 гадах ў Жлобінскай АКМ інстытута «Гомельграмадзянпраект»; у 1991—1993 гадах КП «Інстытут Гомельсельбудпраект»; у 1993—2001 гадах ААТ «Інстытут Гомельпраект»; з 2001 года ў ТККП «Інстытут Гомельграмадзянпраект».

Член Беларускага саюза архітэктараў з 2000 года.

## Творчасць 
Асноўныя творчыя працы: праекты забудовы мікрараёнаў № 20 (1989), № 3 (1990), № 18 у г. Жлобіне (1991); квартал сядзібнай забудовы ў раёне вул. Паўночнай у г. Калінкавічы (1994, у сааўтарстве); жылы квартал у п. Навагорск Хімкінскага раёна Маскоўскай вобласці (1997, у сааўтарстве); жылы квартал «Рамонок» — карэктоўка праекта забудовы мікрараёна № 18 у г. Жлобіне (2000, у сааўтарстве).

## Узнагароды 
Узнагароджаны Дыпломам I ступені Рэспубліканскага агляду-конкурсу на лепшы архітэктурны твор года «Брэст-99» у намінацыі «Горадабудаўніцтва» за «Забудову пасёлка Навагорск Хімкінскага р-на Маскоўскай вобл.». Лаўрэат прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь «За духоўнае адраджэнне» (2020, у складзе аўтарскага калектыва) — за стварэнне мемарыяльнага комплексу на месцы спаленай в. Ала ў Светлагорскім раёне Гомельскай вобласці.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Жлобіна
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Члены Беларускага саюза архітэктараў
Катэгорыя:Архітэктары  Калінкавічаў
Катэгорыя:Архітэктары Расіі
Іна Авелеўна Бярозкіна

**Іна Авелеўна Бярозкіна** (у дзявоцтве **Брэгман**; нар. , Менск) — беларускі архітэктар. Дачка беларускага архітэктара Авеля Брэгмана.

## Біяграфія 
Скончыла ў 1960 годзе Беларускі політэхнічны інстытут з адзнакай (выкладчыкі Г. Заборскі, Н. Я. Трахтэнберг, У. А. Кароль (кіраўнік дыпломнага праекта)). У 1960—1968 гадах архітэктар, кіраўнік групы Белдзяржпраекта, у 1968—1990 гадах галоўны архітэктар праектаў Паўнзахдзіпрахарчпрама (Белдзіпрахарчпрам).

Член Саюза архітэктараў СССР з 1967 года. Пражывала ў Мінску.

## Творчасць 
Асноўныя працы: рэканструкцыя (частковая) і капітальны рамонт ДАВТ БССР (1966—1967, у асаўтарстве за В. Б. Ладыгінай); комплекс харчовых прадпрыемстваў у г. Чарджоу, Туркменістан (1971—1973, у І. Байцовым); комплекс адміністрацыйна-вытворчых будынкаў прадпрыемства ў г. Клайпеда, Літва (1975—1977, намінацыя на Дзяржаўную прэмію Літоўскай ССР); комплекс харчовых прадпрыемстваў у г. Набярэжныя Чаўны, Татарстан (1975—1980); адміністрацыйна-лабараторны корпус Мінскага маргарынавага завода (1979—1980); комплексы адміністрацыйна-вытворчых будынкаў прадпрыемстваў у гарадах Талін (1973—1975) і Нарва, Эстонія (1979—1981); комплекс вытворчых, адміністрацыйных і дапаможных будынкаў прадпрыемства ў г. Санкт-Пецярбургу на скрыжаванні вуліц В. Форш і Ціміразеўскай (1982—1985); праект культурна-асветнага цэнтра з кінаканцэртнай залай і басейнам у г. Бабруйску (1990—1991, інжынерная частка, архітэктурная акустыка—сумесна са спецыялістамі Лендзіпратэатра, Лендзіпрагара); комплекс будынкаў кандытарскага цэха ў Вільнюсе, Літва (1981-1983); кандытарская фабрыка (1986-91) і паліграфічная вытворчасць (1987-90) у комплексе харчовых прадпрыемстваў у прамвузле «Дражня» ў г. Мінску. Сярод ажыццёўленых прац: інтэр’еры кінатэатра «Партызан» (1964-66), кафэ «Каменная кветка» (1963-65) па вул. Талбухіна ў г. Мінску, прадпрыемства ЛВА Ленкандытарпрама ў г. Ленінградзе (1979-80), харчовыя прадпрыемствы ў гарадах Ціхвін (1982), Кінгісеп (1987-89) Ленінградскай вобл., у г. Савецку Калінінградскай вобл., Тутаеве Яраслаўскай вобл. (1986-91) і інш. Праекты прадпрыемстваў і комплексаў у гарадах Мінску (завод эндакрынных прэпаратаў, рэканструкцыя фабрыкі «Камунарка»), Волагдзе, Магнітагорску, Екабпілсе ў Латвіі (1976), Андыжане ва Узбекістане (1972); конкурсныя і тыпавыя праекты харчовых прадпрыемстваў.

Аўтар публікацый у часопісе «Архітэктура і будаўніцтва», у зборніку «Архітэктура ў імя жыцця».

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Члены  Саюза архітэктараў СССР
Катэгорыя:Архітэктары Бабруйска
Алег Уладзіслававіч Роман

**Алег Уладзіслававіч Ро́ман** (;  — ) — вучоны ў галіне парашковай металургіі, доктар тэхнічных навук (1972), прафесар (1972), акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1991), Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі БССР (1976).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ва Уладзівастоку. У 1948 годзе скончыў Беларускі політэхнічны інстытут, у 1951 годзе — аспірантуру Ленінградскага політэхнічнага інстытута. З 1951 года ў Беларускім політэхнічным інстытуце, дзе пад яго кіраўніцтвам у 1960 годзе створана лабараторыя парашковай металургіі. З 1972 г. А. У. Роман на пасадзе дырэктара Навукова-даследчага інстытута парашковай металургіі, у 1980—1993 гадах — генеральны дырэктар Беларускага рэспубліканскага навукова-вытворчага аб’яднання парашковай металургіі, з 1993 года — саветнік Беларускага дзяржаўнага навукова-вытворчага канцэрна парашковай металургіі. У 1991—1996 гадах старшыня Беларускага рэспубліканскага фонду фундаментальных даследаванняў.

## Навуковая і грамадская дзейнасць 
А. У. Роман з’яўляецца пачынальнікам і кіраўніком развіцця парашковай металургіі ў Беларусі. Па яго ініцыятыве і пад яго кіраўніцтвам створаны шэраг навуковых і вытворчых прадпрыемстваў, у т.л. 3 навукова-даследчых інстытуты, Маладзечанскі завод парашковай металургіі. Вучонаму належаць навуковыя працы па тэорыі металаў, тэорыі фармавання і ўшчыльнення парашковых матэрыялаў, спосабам атрымання металакерамічных вырабаў і інш.

З’яўляецца аўтарам больш за 340 навуковых прац, у т.л. 8 манаграфій, больш за 350 артыкулаў і дакладаў, больш за 60 аўтарскіх пасведчанняў і патэнтаў на вынаходніцтвы.

Пад кіраўніцтвам А. У. Романа абаранілі дысертацыі 7 дактароў тэхнічных навук і больш за 50 кандыдатаў тэхнічных навук.

Па ініцыятыве вучонага ў Індыі створаны цэнтр парашковай металургіі. Таксама ён з’яўляўся старшынёй таварыства дружбы «Беларусь — Індыя».

## Узнагароды і прэміі 
* Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга
* Ордэн Дружбы народаў
* Медаль «У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ільіча Леніна»
* Медаль Францыска Скарыны
* Дзяржаўная прэмія БССР 1980 г.
* Міжнародная прэмія імя Джавахарлала Нэру 1992 г.
* Прэмія Індыйскай асацыяцыі парашковай металургіі

У 2002 годзе на канферэнцыі Нацыянальнай асацыяцыі індыйскіх інжынераў у Дэлі А. У. Роман названы «Лепшым замежным інжынерам 2000 года».

## Літаратура 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Інстытут парашковай металургіі імя А. В. Романа — Гісторыя развіцця
* Биография Романа Олега Владиславовича  // Рэспубліканская навукова-тэхнічная бібліятэка Беларусі
* Юбилейная выставка «К 90-летию со дня рождения Олега Владиславовича Романа» // Цэнтральная навуковая бібліятэка НАН Беларусі
* Алег Уладзіслававіч Роман у базе даных «История белорусской науки в лицах» Цэнтральнай навуковай бібліятэкі імя Якуба Коласа НАН Беларусі 
* Памяці вучонага // НАН Беларусі
* База патентов Беларуси  

Катэгорыя:Матэрыялазнаўцы СССР
Катэгорыя:Матэрыялазнаўцы Беларусі
Катэгорыя:Парашковая металургія
Агнія Львоўна Барто

**Агнія Львоўна Барто** (, 4(17) лютага 1906,  — , там жа) — савецкая дзіцячая паэтка, пісьменніца, кінасцэнарыстка, радыёвядучая. Лаўрэат Сталінскай прэміі другой ступені (1950) і Ленінскай прэміі (1972).

## Творчасць 
Пісала пераважна для дзяцей. Зборнік  вершаў «Браткі» (1928), «Хлопчык наадварот» (1934), «Лялькі» (1936), «Снягір» (1939), «Вершы дзецям» (1949; Дзяржаўная прэмія СССР 1950), «Я расту» (1968), «За кветкамі ў зімовы лес» (1970; Ленінская прэмія 1972) і інш. Яе вершы адметныя мяккім гумарам, яснасцю мовы. Аўтар сцэнарыяў кінафільмаў «Падкідыш» (1939), «Алёша Пціцын выпрацоўвае характар» (1958), празаічных твораў «Знайсці чалавека» (1969, пра пошукі сем’яў дзяцей, што згубіліся ў Вялікую Айчынную вайну), «Запіскі дзіцячага паэта» (1976). 

На беларускую мову вершы Барто перакладалі Э. Агняцвет, В. Вітка, А. Вольскі, К. Шавель і інш.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Паэтэсы
Катэгорыя:Дзіцячыя паэты
Катэгорыя:Дзіцячыя пісьменнікі паводле алфавіта
Катэгорыя:Дзіцячыя пісьменнікі СССР
Катэгорыя:Рускамоўныя паэты
Катэгорыя:Члены Саюза пісьменнікаў СССР
Казімір Каменскі

**Казімір Каменскі** — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў . Жыў і працаваў у Пінску.

## Творчасць 
]]
У 1817 годзе каля Кафедральнага касцёла Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі і кляштар францысканцаў у Пінску па праекце К. Каменскага ўзведзена асобна пастаўленая трох’ярусная мураваная званіца, да якой у пачатку XX стагоддзя быў дабудаваны чацвёрты ярус.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары Пінска
Энгель

**Энгель** — прозвішча.

## Выбітныя асобы 
* Карл Людвіг Энгель — фінскі архітэктар
* Мікаэла Энгель — дацкі і грэнландскі палітычны дзеяч
БТР-70МБ1

**БТР-70МБ1** — адзін з беларускіх варыянтаў мадэрнізацыі савецкага бронетранспарцёра БТР-70.

## Гісторыя 
Распрацоўка мадэрнізаваных варыянтаў БТР-70 для ўзброеных сілаў краіны і замежных заказчыкаў пачалася на 140-м рамонтным заводзе МА РБ у горадзе Барысаў у пачатку 2000-х гадоў. Распрацоўка БТР-70МБ1 праходзіла за кошт уласных сродкаў прадпрыемства. Машына прапаноўвалася на экспарт яшчэ да заканчэння дзяржаўных выпрабаванняў .

У маі 2014 года на выстаўцы зброі *MILEX-2014,* што праходзіла ў Мінску, завод паведаміў аб магчымасці вытворчасці на экспарт мадэрнізаванага бронетранспарцёра БТР-70МБ з рухавіком КАМАЗ. У лістападзе 2016 года БТР-70МБ1 паспяхова завяршыў дзяржаўныя выпрабаванні. 24 ліпеня 2018 года яшчэ 32 бронетранспарцёра перадалі на ўзбраенне 103-й асобнай гвардзейскай паветрана-дэсантнай брыгады. У гэтым жа годзе некалькі машын закупіў для сваіх узброеных сіл Судан і 4 адзінкі Кот-д’Івуар.

## Характарыстыка і апісанне 
У ходзе пераабсталявання БТР-70 у БТР-70МБ1 ладзіцца капітальны рамонт, рэматарызацыя (два бензінавых рухавіка ЗМЗ-4905 замяняюць на 8-цыліндравы дызельны рухавік КАМАЗ-7403.10 з магутнасцю 260 конскіх сіл), устаноўка новай раздатачнай каробкі і прывадаў яе кіравання.

Катэгорыя:Бронетранспарцёры
Катэгорыя:Бранятэхніка Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 2015 годзе
Галіна Аляксандраўна Барташэвіч

**Галіна Аляксандраўна Барташэ́віч** (, Слуцк — ) — беларускі фалькларыст, доктар філалагічных навук (1994), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі (1986).

## Біяграфія 
У 1956 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. У 1957—1993 гадах працавала ў Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН Беларусі. З 1993 года ў Інстытуце павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кіруючых работнікаў і спецыялістаў адукацыі (цяпер Акадэмія паслядыпломнай адукацыі), з 1994 года на пасадзе прафесара кафедры метадаў і зместу выхавання.

## Навуковая дзейнасць 
Даследуе праблемы беларускай фалькларыстыкі, фальклору Вялікай Айчыннай вайны, дзіцячы, каляндарна-абрадавы і пазаабрадавы сучасны фальклор.

Аўтар кніг «Вершаваныя жанры беларускага дзіцячага фальклору» (1976), «Беларуская народная паэзія веснавога цыкла і славянская фальклорная традыцыя» (1985), «Магічнае слова» (1990), «Жанравая спецыфіка каляндарна-абрадавай паэзіі ўсходніх славян» (1993) і інш.

## Зноскі 
## Літаратура 
* 
* 
* *Валодзіна Т. В.* У памяць пра Галіну Барташэвіч // Беларускі фальклор: матэрыялы і даследаванні: зб. навук. пр. — Мінск : Беларуская навука, 2022. — Вып. 9. — С. 406—409.

## Спасылкі 
* Барташэвіч Галіна Аляксандраўна // Праект ЭТНАЎСЁ

Катэгорыя:Фалькларысты Беларусі
Катэгорыя:Фалькларысты СССР
Меднаўскі сельсавет

**Меднаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Медна.

## Гісторыя 
Меднаўскі сельсавет быў утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Дамачаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Медна. 16 ліпеня 1954 года ў склад Страдзецкага сельсавета перададзена вёска Дурычы. З 17 снежня 1956 года ў складзе Брэсцкага раёна. 8 верасня 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Дурыцкага сельсавета без вёскі Страдзеч. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Меднаўскага сельсавета было 5 населеных пунктаў. 20 снежня 1974 года сельсавет перайменаваны ў Знаменскі, цэнтр перанесены ў вёску Знаменка (былыя Дурычы).

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Дамачаўскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Брэсцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1974 годзе
Сяргей Генадзевіч Бяляеў

**Сяргей Генадзевіч Бяляеў** (нар. , в. Адрыжын, Іванаўскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў у 1984 годзе архітэктурны факультэт БПІ па спецыяльнасці «Архітэктура» (выкладчыкі архітэктурных дысцыплін А. А. Воінаў, У. А. Чантурыя, У. В. Трацэўскі, Я. С. Панамарова, С. Д. Філімонаў (кіраўнік дыпломнага праекта)).

З 1984 года працаваў у праектным бюро пры Упраўленні архітэктуры і горадабудаўніцтва Магілёўскага аблвыканкама, з 1991 года ў ААТ «Магілёўграмадзянпраект», з 2011 па 2016 год — галоўны архітэктар ААТ «Магілёўграмадзянпраект». Галоўны архітэктар ТАА НВФ «Экалогія» з 2016 года.

Член БСА з 2003 года. Старшыня Магілёўскай абласной арганізацыі БСА, член Савета БСА з 2016 па 2019 год.

## Творчасць 
Асноўныя працы: рэканструкцыя будынка аўтавакзала ў г. Магілёве (2003); кіраўнік творчага калектыва па праектаванні генплана і аб’ектаў сацыяльнага прызначэння (2005—2006, у сааўтарстве з Ю. У. Слесаравым) і гасцініца (2008, у сааўтарстве з Ю. У. Слесаравым, Юркаўцом, Т. Г. Петухоўскай) у в. Александрыя Шклоўскага раёна; ФАК у г.п. Бялынічы, г.п. Краснаполле, г. Касцюковічы (2007—2009, у сааўтарстве з Ю. У. Слесаравым); Палац гімнастыкі (2009); гасцініца «Губернская» ў г. Магілёве (2005); комплекс будынкаў коннага манежа ў в. Гарадок Магілёўскага раёна (2006); філіял АСБ «Беларусбанк» у г. Касцюковічы; жылыя дамы ў раёне «Куркіна» ў г. Маскве; ГЦ «Maximus» у г. Магілёве; генплан забудовы мікрараёна «Спадарожнік» (2005, у сааўтарстве з Т. Г. Петухоўскай), ПДП жылога раёна «Усходні» (2010); добраўпарадкаванне Дняпроўскага бульвара (2007); жылыя дамы па пр. Міру ў г. Магілёве (2007, у сааўтарстве з А. А. Краткоўскім); грамадскі цэнтр у в. Гарадзец Шклоўскага раёна (2006); інтэр’еры залы пасяджэнняў Дома Саветаў (2002, у сааўтарстве з Юркаўцом); жылы дом па вул. Лепяшынскага ў г. Магілёве (2007, у сааўтарстве з В.  Мядзведнікавай); ФАК у г. Клімавічы (2010, у сааўтарстве з В. А. Разумавай); ФАК з аквапаркам у г.п. Круглае (2010), гісторыка-этнаграфічны музей у г. Горкі (рэканструкцыя з рэстаўрацыяй, 2012); жылы корпус з медблокам Чавускага псіханеўралагічнага дома-інтэрната (2011, аўтар праекта з удзелам архітэктара Т. Бельскай); маладзёжны культурна-забаўляльны цэнтр у г. Горкі (2011—2012), кіраўнік творчага калектыва па праектаваннi будынку ГЗЦ «Атрыум» у г. Магiлеве (2014—2016).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Магілёва
Катэгорыя:Архітэктары Бялынічаў
Катэгорыя:Архітэктары Краснаполля
Катэгорыя:Архітэктары Касцюковічаў
Катэгорыя:Архітэктары Клімавічаў
Катэгорыя:Архітэктары Горак
Катэгорыя:Члены Беларускага саюза архітэктараў
Якаўчыцкі сельсавет

**Я́каўчыцкі сельсаве́т** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жабінкаўскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Вялікія Якаўчыцы.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Жабінкаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Якаўчыцы. 16 ліпеня 1954 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Мацеевіцкага сельсавета.

13 кастрычніка 1961 года ў склад Мацеевіцкага сельсавета Камянецкага раёна з Крыўлянскага сельсавета перададзены вёскі Агароднікі, Барздзілы, Вандалін, Вежкі, Мацясы, Пруск, Свішчы, Стаўпы, Якаўчыцы, у склад Крыўлянскага сельсавета перададзены вёскі Багны, Баляўшчына, Вялікія Сяхновічы (з крухмальным заводам), Грыцэвічы (з канторай нарыхтоўкі жывёлы), Карды, Мацеевічы, Новыя Дворы, Семенаўцы, цэнтр Мацеевіцкага сельсавета перанесены ў Якаўчыцы і сельсавет перайменаваны ў Якаўчыцкі. З 25 снежня 1962 года ў складзе Кобрынскага раёна, з 30 ліпеня 1966 года — у складзе адноўленага Жабінкаўскага раёна. У 1970 годзе скасаваны вёскі Багуславічы і Савіцкія (зліліся з вёскай Залуззе). 14 красавіка 1971 года вёска Якаўчыцы, якая ўваходзіла ў склад калгаса «Прамень», перайменавана ў Вялікія Якаўчыцы, вёска Якаўчыцы, якая ўваходзіла ў склад калгаса імя Чапаева, — у Малыя Якаўчыцы. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 13 населеных пунктаў.

11 мая 2012 года сельсавет скасаваны, частка тэрыторыі далучана да Жабінкаўскага сельсавета (вёскі Бабры, Вялікія Якаўчыцы, Залуззе, Панцюхі, Пруск), частка — да Крыўлянскага сельсавета (вёскі Агароднікі, Барздзілы, Вандалін, Вежкі, Малыя Якаўчыцы, Мацясы, Свішчы, Стаўпы).

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1329 чалавек, з іх 81,6 % — беларусы, 12,0 % — украінцы, 5,2 % — рускія.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Жабінкаўскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Камянецкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Кобрынскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1961 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2012 годзе
1952 год у гісторыі астраноміі

**1952** год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.

## Падзеі 
* 4—13 верасня — VIII Генеральная асамблея Міжнароднага астранамічнага саюза ў Рыме.

## Астранамічныя з’явы 
## Адкрытыя астранамічныя аб’екты 
## Нарадзіліся 
## Памерлі 
## Зноскі 

Катэгорыя:Гады ў астраноміі
Сакольскі павет (Расійская імперыя)

**Сакольскі павет**, **Саколкаўскі павет** () — адміністрацыйная адзінка ў складзе Беластоцкай вобласці і Гродзенскай губерні, якая існавала ў 1808—1920 гадах. Цэнтр — горад Саколка. Плошча складала 2290 вёрст².

## Гісторыя 
Сакольскі павет у складзе Беластоцкай вобласці Расійскай імперыі быў утвораны ў 1808 годзе на тэрыторыі, якая адышла ад Прусіі паводле Тыльзіцкага міру. У 1843 годзе, у сувязі з ліквідацыяй Беластоцкай вобласці, павет быў перададзены ў Гродзенскую губерню.

У Першую сусветную вайну акупіраваны германскімі войскамі. 3 канца 1918 года ў складзе адноўленай Польшчы. Усяго ў павеце больш за 650 нас. пунктаў

* Астрагорская воласць (цэнтр — в. ),
* Астроўская воласць (цэнтр — в. Востраў),
* Багнаўская воласць (цэнтр — в. ),
* Грабянёўская воласць (цэнтр — г. Новы Двор),
* Зубрыцкая воласць (цэнтр — в. ),
* Каменкаўская воласць (цэнтр — в. ),
* Каменская воласць (цэнтр — с. ),
* Круглянская воласць (цэнтр — г. Кузніца),
* Макаўлянская воласць (цэнтр — мястэчка Сідра),
* Нававольская воласць (цэнтр — в. ),
* Раманаўская воласць (цэнтр — в. ),
* Трафімаўская воласць (цэнтр — в. Трафімаўка),
* Чарнавеская воласць (цэнтр — в. Чорная Весь)

## Літаратура 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Паветы Гродзенскай губерні

Катэгорыя:Беластоцкая вобласць (Расійская імперыя)
Вячаслаў Мікалаевіч Бяспалаў

**Вячаслаў Мікалаевіч Бяспалаў** (нар. , г. , РСФСР) — беларускі архітэктар. Член-карэспандэнт Беларускай акадэміі архітэктуры (2010).

## Біяграфія 
Скончыў у 1967 годзе Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут (выкладчыкі Б. Ф. Кузьмін, Ашчэпкаў). У 1967—1970 гадах працаваў у праектным інстытуце «Новасібграмадзянпраект»; у 1970—2008 гадах галоўны архітэктар праектаў, галоўны архітэктар майстэрні ў інстытуце «Гомельграмадзянпраект».

Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года. Пражывае ў Гомелі, 17-павярховыя вышынныя маналітныя дамы; вытворчы будынак «Гомельграмадзянпраект», комплекс машынабудаўнічага тэхнікума ў Гомелі; добраўпарадкаванне і рэканструкцыя завода «Гомельбудматэрыялы» ў г. Гомелі (1990-95) аўтар; рэканструкцыя рэстарана «Анастасія» ў жылым раёне «Валатава» г. Гомеля (2001, сааўтар У. П. Талочка).

## Узнагароды 
Перамогі ў рэспубліканскіх, усесаюзных конкурсах: «Лаўрэат прэміі савецкіх прафсаюзаў» — гасцініца «Турыст» у г. Гомелі (жнівень 1988); Гран-пры Нацыянальнага фестывалю архітэктуры. Праектаванне і рэалізацыя будынка «Медыцынскага цэнтра (спецдыспансер)» у г. Гомелі, 2003 (арх. Я. Кобэ, В. Бяспалаў, В. Сухоцкая).

## Літаратура 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Гомеля
Дон-1500

**Дон-1500** — савецкі збожжаўборачны камбайн, які выпускаецца заводам «Растсельмаш». «1500» у назве азначае шырыню малацільнага барабана.
Мадыфікацыі: ДОН-1500, ДОН-1500А, ДОН-1500Б, Дон-1500Н (для нечарназемнай зоны), Дон-1500Р (рысаўборачны, гусенічны).

Серыйна камбайн пачаў выпускацца з 1986 года, у наступным стаўшы адным з самых папулярных збожжаўборачных камбайнаў у СНД. У 2006 годзе на змену «Дон-1500» прыйшла серыя камбайнаў «Acros 530» і «Vector 410».

Камбайны «ДОН-1500» камплектуюцца дызельнымі рухавікамі Д-260 і ЯМЗ-238. Першапачаткова ўсталёўваўся рухавік СМД-31А.

## Тэхнічныя характарыстыкі 
* Магутнасць рухавіка ЯМЗ-238 — 235 к. с.
* Шырыня захопу жняяркі — ад 6 да 8, 6 м
* Прапускная здольнасць малатарні — 10 — 12 кг/сек.
* Максімальная хуткасць:
** Транспартная — 22 км/г
** Рабочая — да 10 км/г
* Аб’ём бункера — 6 м3
* Колькасць клавіш соломотряса — 5
* Прадукцыйнасць, т/гадзіну — 14
* Дыяметр барабана, мм — 800
* Шырыня малатарні — 1500

На гэтыя камбайны ўсталёўваюцца капняльні, драбняльні і раскідвальнікі.

## Гл. таксама 
* Дон-1200
* СК-5 "Ніва"
* СК-6 "Колас"

Катэгорыя:Збожжаўборачныя камбайны
Глеб Юр’евіч Верашчагін

**Глеб Юр’евіч Верашча́гін** (;  — ) — вучоны ў галіне лімналогіі, гідрабіялогіі, доктар геаграфічных навук, прафесар.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў вёсцы Гасцееўка Казлоўскага павета Тамбоўскай губерні (зараз у Мічурынскім раёне  Расіі). У 1908 годзе скончыў Варшаўскую гімназію, у 1913 годзе — Варшаўскі ўніверсітэт. Быў прызначаны заштатным захавальнікам Заалагічнага музея Варшаўскага ўніверсітэта. З 1914 года на пасадзе малодшага заолага Заалагічнага музея Пецярбургскай Акадэміі навук, з 1918 г. — малодшага захавальніка. З 1924 г. Г. Ю. Верашчагін па сумяшчальніцтву — вучоны сакратар Камісіі па вывучэнню возера Байкал, з 1929 г. — загадчык Байкальскай біялагічнай станцыяй, а з в 1930 г. яе дырэктар.

Памёр 5 лютага 1944 г. пахаваны на беразе Байкала, на могілках у пасёлку Лісцвянка (Іркуцкі раён Іркуцкай вобласці).

## Навуковая дзейнасць 
Вучонаму належаць працы па планктоне і прэснаводным ракападобным, ледавіковым рэжыме, дынаміцы і марфалогіі берагоў Байкала, яго гідрабіялогіі, дынаміцы водных мас. Аўтар тэорыі марскога паходжання флоры і фаўны возера Байкал.

З’яўляецца аўтарам 286 навуковых прац, апошняя з іх — навукова-папулярны нарыс «Байкал», напісаная вучоным у апошнія дні жыцця.

У 1927 годзе Г. Ю. Вершчагін прымаў удзел у 4-м Міжнародным лімналагічным кангрэсе ў Рыме, на якім атрымаў медаль і дыплом і быў абраны членам Савета міжнароднага аб’яднання лімнолагаў.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* *Кардашевская П. А.* Верещагин Глеб Юрьевич // Национальная библиотека Республики Бурятия. Информационный портал — Байкал-Lake 
* Глеб Юрьевич Верещагин (1889—1944) // Магия Байкала

Катэгорыя:Выпускнікі Варшаўскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Географы СССР
Катэгорыя:Біёлагі СССР
Катэгорыя:Даследчыкі Сібіры
Верашчагін

**Верашчагін** — прозвішча.

Вядомыя носьбіты:
* Аляксандр Леапольдавіч Верашчагін (нар. 1949) — беларускі мастак.
* Васіль Васілевіч Верашчагін (1842—1904) — рускі жывапісец
* Віктар Рыгоравіч Верашчагін (нар. 1936) — вучоны ў галіне фізічнай оптыкі, доктар фізіка-матэматычных навук
* Глеб Юр’евіч Верашчагін (1889—1944) — вучоны ў галіне гідрабіялогіі, доктар геаграфічных навук
* Леанід Фёдаравіч Верашчагін (1909—1973 — вучоны, акадэмік АН СССР, Герой Сацыялістычнай працы
* Міхаіл Мікалаевіч Верашчагін (нар. 1950) — беларускі спецыяліст у галіне парашковай металургіі, кампазіцыйных матэрыялаў, апрацоўкі металаў ціскам.

## Гл. таксама 
* Верашчагіна — горад у Пермскім краі Расіі
Гвозніцкі сельсавет

**Гво́зніцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Маларыцкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Гвозніца.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Маларыцкага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Збуражскага сельсавета. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў Брэсцкім раёне. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 7 населеных пунктаў. 10 кастрычніка 2025 года ў склад Гвозніцкага сельсавета з Олтушскага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (вёскі Ацяты, Збураж, Навалессе, Пяртышча, Радзеж, Хмелішча і Хмялёўка).

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (5 населеных пунктаў) — 762 чалавекі, з іх 94,5 % — беларусы, 2,4 % — украінцы, 2,4 % — рускія; паводле перапісу 2019 года (5 населеных пунктаў) — 493 чалавекі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Брэсцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Кобрынскі павет (Вялікае Княства Літоўскае)

**Кобрынскі павет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Падляшскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага ў XVI стагоддзі. Цэнтр — горад Кобрын.

## Перадгісторыя 
Папярэднікам Кобрынскага павета было Кобрынскае княства. Пасля смерці ў 1490 годзе князя Івана Сямёнавіча згас па мужчынскай лініі род князёў Кобрынскіх. Княства засталося ў пажыццёвым карыстанні ўдавы Фядоры. Двары Чаравачыцы і Грушавое адышлі ў якасці вена да мачахі памерлага князя Ульяны, пасля яе смерці — уласнасць Сангушкаў. Уладальнікам асноўнай часткі княства ў 1492 годзе стаў другі муж Фядоры Юрый Пацавіч (памёр у 1506), у 1508 — трэці муж Мікалай Радзівіл (памёр у 1509). Пасля смерці Фядоры ў 1512 княства перайшло ва ўладанне апошняй прадстаўніцы роду Кобрынскіх — князёўны Ганны Сямёнаўны, якая была замужам за Венцлавам Косцевічам.

## Гісторыя 
Пасля яе смерці ў 1519 годзе уладанні Кобрынскіх былі ператвораны ў Кобрынскае стараства. Разам з Чаравачыцамі і Грушавам, а таксама маёнткамі, якія ў папярэднія часы былі падараваны князямі Кобрынскімі сваім васалам (Бухавічы, Імянін, Камень, Патрыкі, Прышыхвосты і інш.) і Кобрынскаму Спаскаму манастыру (Корчычы), яны ўтварылі Кобрынскі павет у складзе Падляшскага ваяводства. Косцевіч атрымаў пажыццёва статус кобрынскага намесніка. 33 былыя васалы князёў Кобрынскіх у 1528 годзе выстаўлялі ў войска 62 коннікаў, 18 баяр ішлі ў войска асабіста, 14 коннікаў выстаўлялі 8 баяр з Чаравачыц і Грушава. У 1532 годзе Кобрынскае стараства перайшло да каралевы Боны, якая далучыла да яго Чаравачыцы і Грушава, адсудзіўшы іх у Сангушкаў. У 1534 годзе праведзена праверка правоў на зямлю былых васалаў Кобрынскага княства, тыя з іх, хто вытрымаў праверку, атрымалі статус паўнапраўнай шляхты.

Кобрынскі павет праіснаваў да адміністрацыйнай рэформы 1565—1566 гадоў, у выніку якой далучаны да Берасцейскага павета. Паўторнае стварэнне Кобрынскага павета предугледжвалася соймавай канстытуцыяй 1791 года, аднак яе хуткае скасаванне не дало магчымасці яго стварыць.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Паветы Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Падляшскае ваяводства (1513—1795)
Катэгорыя:1519 год у Еўропе
Катэгорыя:З’явіліся ў 1519 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1566 годзе
Катэгорыя:Гісторыя Кобрына
Слонімскі павет

Назву **Слонімскі павет** мелі наступныя адміністрацыйна-тэрытарыяльныя адзінкі:
* Слонімскі павет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Вялікага Княства Літоўскага (1507—1795).
* Слонімскі павет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Расійскай імперыі (1795—1920).
* Слонімскі павет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Польскай Рэспублікі (1920—1940).
Бельскі павет (Падляшскае ваяводства, 1513—1795)

**Бельскі павет** (***Бельская зямля***) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Падляшскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага і Польскага каралеўства ў XVI—XVIII стагоддзях.

## Гісторыя 
У XII—XIII стст. землі павета ўваходзілі ў склад Галіцка-Валынскага княства, у пачатку XIV стагоддзя, пры вялікім князе літоўскім Гедзіміне, увайшлі ў склад Вялікага Княства Літоўскага. Бельскі павет вылучыўся ў другой палове XV стагоддзя са складу Дарагічынскага павета. Ахопліваў землі ў вярхоўях рэк Нараў і Бебжа з гарадамі Бельск, Бранск, Сараж, Нараў, Высокае, Тыкоцін, Кнышын, Ганязь, Райгорад, Аўгустаў. У 1501 годзе вялікі князь літоўскі Аляксандр выдаў Бельскаму павету прывілей, якім даў мясцовай шляхце польскае права на самакіраванне (з абмежаваннямі), у т.л. права абіраць земскі і гродскі суды. Першапачаткова цэнтр павета, месца збору сойміка і судоў — Бельск, аднак хутка яны былі пераведзены ў Бранск.

З 1513 года Бельскі павет у складзе Падляшска-Берасцейскага (Падляшскага) ваяводства. У павеце дамінавала буйное шляхецкае і дзяржаўнае землеўладанне. Дзяржаўнае Бельскае стараства знаходзілася ў трыманні ў прадстаўнікоў буйнейшых магнацкіх родаў, у 1506—1513 гадах — у вялікай княгіні Алены Іванаўны, пасля — у А. Гаштольда, у якога ў 1533 годзе стараства выкупіла вялікая княгіня Бона (грошы сабрала дробная бельская шляхта, незадаволеная свавольствам Гаштольда). У 1547 годзе бельскай шляхце прадстаўлена поўнае польскае права.

Пры заключэнні Люблінскай уніі ў 1569 годзе павет увайшоў у склад Польскага каралеўства. Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе ў складзе Прусіі.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Паветы Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Падляшскае ваяводства (1513—1795)
Катэгорыя:З’явіліся ў XV стагоддзі
Катэгорыя:Зніклі ў 1795 годзе
Сцяпанкаўскі сельсавет

**Сцяпа́нкаўскі сельсаве́т** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жабінкаўскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Сцяпанкі.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Жабінкаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. З 8 жніўня 1959 года ў складзе Камянецкага раёна, з 25 снежня 1962 года — у складзе Кобрынскага раёна. З 4 студзеня 1965 года сельсавет у складзе 13 населеных пунктаў (Алізараў Стаў, Горкі, Грабаўцы, Жыцін, Канатопы, Лойкі, Малыя Сяхновічы, Меляшы, Падрэчча, Сенькавічы, Сцяпанкі, Хмялёўка і Шпіталі) у складзе Брэсцкага раёна, 5 населеных пунктаў сельсавета (Арэпічы, Вярхі, Налезнікі, Рэчыца і Селішчы) перададзены ў склад Крыўлянскага сельсавета Кобрынскага раёна. 31 сакавіка 1965 года вёскі Арэпічы, Вярхі, Налезнікі, Рэчыца і Селішчы вернуты ў склад сельсавета. З 30 ліпеня 1966 года сельсавет у складзе адноўленага Жабінкаўскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 18 населеных пунктаў. 19 жніўня 1985 года вёска Сенькавічы перададзена ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Жабінкаўскага гарсавета.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1185 чалавек, з іх 83,6 % — беларусы, 9,3 % — украінцы, 5,2 % — рускія; паводле перапісу 2019 года — 1022 чалавекі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Камянецкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Кобрынскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Брэсцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Вялікае Княства Літоўскае (значэнні)

**Вялікае Княства Літоўскае**:

* Вялікае Княства Літоўскае — усходнееўрапейская дзяржава, якая існавала з сярэдзіны XIII стагоддзя па 1795 год.
* Вялікае Княства Літоўскае — нерэалізаваны праект дзяржавы, прапанаваны ў 1811 годзе.
* Вялікае Княства Літоўскае — праект дзяржавы пад патранатам Напалеона I падчас вайны 1812 года супраць Расіі.
* Вялікае Княства Літоўска-Беларускае — нерэалізаваны праект дзяржавы, прапанаваны ў 1918 годзе.
* «Вялікае Княства Літоўскае» — трохтомная энцыклапедыя на беларускай мове.
Радзівіл

**Радзівіл** — прозвішча літоўскага паходжання.

* Радзівілы — арыстакратычны род гербу «Трубы».

## Вядомыя асобы 
* Алена Радзівіл з Пшадзецкіх (1753—1821) — статс-дама, жонка віленскага ваяводы Міхала Гераніма Радзівіла; заснавальніца парку «Аркадыя» ў .
* Аляксандр Людвік Радзівіл (1594—1654) — дзяржаўны і ваенны дзеяч Вялікага княства Літоўскага.
* 
* 
* Барбара Радзівіл (1520—1551) — каралева польская і вялікая княгіня літоўская, знакамітая літоўская прыгажуня.
* Вацлаў Мікалай Радзівіл (1880—1914) — арыстакрат, ваенны, муж Марыі Магдалены Радзівіл.
* Войцех Радзівіл (1476—1519) — рэлігійны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
* Геранім Лявон Радзівіл (1808—1885) — 11-ы ардынат клецкі, генерал ад кавалерыі ў рускай імператарскай арміі.
* Дамінік Мікалай Радзівіл (1643—1697) — дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай.
* Жыгімонт Караль Радзівіл (1591—1642) — дзяржаўны і ваенны дзеяч Вялікага княства Літоўскага, мецэнат.
* Ежы Юзаф Радзівіл (1668—1689) — дзяржаўны дзеяч Вялікага княства Літоўскага, 7-ы ардынат Нясвіжскі.
* Канстанцін Мацвеевіч Радзівіл (1793—1869) — арыстакрат, палітычны і грамадскі дзеяч Царства Польскага і Расійскай імперыі.
* Караль Станіслаў Радзівіл «Пане Каханку» (1734—1790) — ваявода віленскі, вялікі мечнік літоўскі, 10-ы нясвіжскі ардынат.
* Леан Уладзіслаў Радзівіл (1888—1959) — палітычны дзеяч Польскай Рэспублікі, апошні нясвіжскі і клецкі ардынат.
* Леон Радзівіл (1880—1927) — французскі арыстакрат.
* Магдалена Радзівіл з Завішаў (1861—1945) — дзеяч беларускага культурнага руху, мецэнатка.
* Максім Радзівіл (нар. 1988) — канадскі матэматык.
* Марыя Радзівіл (1625—1660) — княгіня, другая жонка вялікага гетмана літоўскага Януша Радзівіла, дзяячка праваслаўнай царквы.
* Мацей Радзівіл (нар. 1961) — польскі філосаф і фінансіст.
* 
* 
* Станіслаў Казімір Радзівіл (1648—1690) — дзяржаўны дзеяч Вялікага княства Літоўскага, 5-ы ардынат Клецкі.
* Стэфанія Радзівіл (1809—1832) — фрэйліна, адзіная дачка князя Дамініка Гераніма Радзівіла.
* Франц Радзівіл (1895—1983) — нямецкі мастак.
* Эліза Радзівіл (1803—1834) — князёўна Радзівіл, увайшла ў гісторыю як першае каханне кайзера Вільгельма I.
* 
* 
*
Міхаіл Радзівіл

**Міхаіл Радзівіл**
* Міхаіл (Мікалай) Радзівіл (1801—1853) — дзяржаўны і ваенны дзеяч.
* Міхаіл Гедэон Радзівіл (1778—1850) — генерал, правадыр паўстання 1830 года
* Міхал Геранім Радзівіл (1744—1831) — віленскі ваявода
* Міхал Казімір Радзівіл Рыбанька (1702—1762) — гетман вялікі літоўскі.
Уладзімір Паўлаў

**Уладзімір Паўлаў**:
* Уладзімір Аляксеевіч Паўлаў (нар. 1941) — украінскі палітык, народны дэпутат Украіны.
* Уладзімір Андрэевіч Паўлаў (1935—2020) — пісьменнік, лаўрэат Літаратурнай прэміі імя Івана Мележа (1997)
* Уладзімір Віктаравіч Паўлаў (нар. 1973) — украінскі футбаліст, абаронца.
* Уладзімір Уладзіміравіч Паўлаў (1921—1975) — капітан, Герой Савецкага Саюза, пісьменнік.
* Уладзімір Рыгоравіч Паўлаў (1921—1978) — палкоўнік авіяцыі, Герой Савецкага Саюза.
* Уладзімір Мікалаевіч Паўлаў (1915—1993) — савецкі дыпламат, перакладчык.
* Уладзімір Пятровіч Паўлаў (1851—1906) — галоўны ваенны пракурор, генерал-лейтэнант.
* Уладзімір Фёдаравіч Паўлаў (1918—1998) — старшы лейтэнант авіяцыі, Герой Савецкага Саюза.
* Уладзімір Якаўлевіч Паўлаў (1923—1998) — савецкі партыйны дзеяч, дыпламат.
Белікаў

**Белікаў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Генадзь Іванавіч Белікаў — беларускі архітэктар
* Іван Аляксандравіч Белікаў — расійскі футбаліст
Вінакураў

**Вінакураў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Ілья Ягоравіч Вінакураў (1896—1957) — савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч
* Валерый Фёдаравіч Вінакураў (1941—2020) — беларускі геолаг, адзін са стваральнікаў Музея валуноў
* Фёдар Пятровіч Вінакураў (1900—1990) — вучоны ў галіне гідратэхнікі. Акадэмік АН БССР, акадэмік Акадэміі будаўніцтва і архітэктуры СССР, Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі БССР
* Яўген Фёдаравіч Вінакураў (1925—2012) — беларускі вучоны ў галіне будаўнічай механікі

## Гл. таксама 
* Вінакурава
Фантана

**Фантана** — шматзначнае слова:
* Фантана — ледніковае возера ў Аргенціне.
* Фантана — шляхецкі герб.

## Прозвішча 
* Альберта Марыя Фантана (нар. 1974) — італьянскі футбаліст, брамнік.
* Арыяна Фантана (нар. 1990) — італьянская канькабежка, якая спецыялізуецца ў шорт-трэку.
* Аціліа Фантана (нар. 1952) — італьянскі юрыст, адвакат і палітык.
* Джавані Марыя Фантана (1670—1712) — італьянскі архітэктар эпохі барока, які працаваў у Расіі.
* Дамінік Джозеф Фантана (*Дыджэй Фантана*; 1931—2018) — амерыканскі музыкант, барабаншчык Элвіса Прэслі.
* Даменіка Фантана (1543—1607) — італьянскі архітэктар і інжынер, прадстаўнік ранняга барока.
* Дамінік Фантана — архітэктар барока ў Рэчы Паспалітай.
* Дэвід Фантана (1934—2010) — брытанскі псіхолаг і пісьменнік.
* Жазэ Фантана (Джузэпэ) (1841—1876) — дзеяч партугальскага рабочага руху, публіцыст.
* Ізабелі Фантана (нар. 1983) — бразільская манекеншчыца і супермадэль.
* Ёзэф Фантана (нар. 1937) — аўстрыйскі гісторык і нацыяналіст, член Камітэта вызвалення Паўднёвага Ціроля.
* Іосіф Фантана II (1676—1739) — польскі архітэктар італьянскага паходжання.
* Іосіф Фантана III (1700—1755) — італьянскі архітэктар барока. Адзін з родапачынальнікаў стылістычнай плыні віленскага барока ў Вялікім Княстве Літоўскім.
* Карла Фантана (1634—1714) — італьянскі архітэктар і скульптар, прадстаўнік позняга барока.
* Лавінія Фантана (1552—1614) — італьянская мастачка, дачка Праспера Фантаны.
* Ларэнца Фантана (нар. 1980) — італьянскі палітык.
* Луча Фантана (1899—1968) — італьянскі мастак, стваральнік этапных узораў абстракцыянізму.
* Людвіг Францавіч Фантана (1824—1894) — архітэктар Санкт-Пецярбурга.
* Нікало Фантана (*Нікало Тарталья*, каля 1499—1557) — матэматык-самавук, педагог, адзін з адкрывальнікаў спосабаў рашэння кубічных ураўненняў.
* Нарберта Фантана (нар. 1975) — аргенцінскі аўтагоншчык.
* Оскар Маўрус Фантана (1889—1969) — аўстрыйскі пісьменнік і драматург, нарысіст.
* Паала Фантана (1696—1765) — італьянскі архітэктар позняга барока, які працаваў у Рэчы Паспалітай.
* Праспера Фантана (1512—1597) — італьянскі мастак эпохі Рэнесансу.
* П'ера Бруна Уга Фантана (нар. 1912) — аргенцінскі кінарэжысёр і акцёр.
* Самер Фантана (нар. 2008) — амерыканская актрыса.
* Сільвія Фантана (нар. 1976) — італьянская фігурыстка-адзіночніца.
* Том Фантана (нар. 1951) — амерыканскі сцэнарыст і прадзюсар, шоўранер, публіцыст.
* Ураніа Фантана (1815—1881) — італьянскі кампазітар і музычны педагог.
* Фелічэ Фантана (1730—1805) — італьянскі фізік, натураліст і анатам, батанік, хімік.
* 
* Энтані Фантана (нар. 1999) — амерыканскі футбаліст, паўабаронца.
* Юліян Фантана (1810—1869) — польскі піяніст і кампазітар, педагог.
* Якуб Фантана (1710—1773) — польскі архітэктар.

## Тапонім 
* Фантана — горад у штаце Каліфорнія, ЗША.
* Фантана-Ліры — камуна ў правінцыі Фразінонэ, Італія.
Джэймс Мэціс

**Джэймс Норман Мэціс** (; нар. 8 верасня 1950, Пулмен, Вашынгтон, ЗША) — амерыканскі вайсковец, галоўнакамандуючы Цэнтральнага камандавання ЗША (2010—2013), галоўнакамандуючы міжвідавага камандавання ўзброеных сіл ЗША (2007—2010), вярхоўны галоўнакамандуючы аб’яднанага камандавання НАТА па трансфармацыі (2007—2009). Да гэтага — камандзір 1-га экспедыцыйнага корпуса марской пяхоты ЗША і 1-й дывізіі марской пяхоты. Генерал у адстаўцы. 1 снежня 2016 года абраны прэзідэнт ЗША Дональд Трамп абвясціў аб намеры намінаваць Мэціса на пасаду міністра абароны.
Вядзернікаў

**Вядзернікаў** — прозвіша.

Вядомыя носьбіты:

* Андрэй Сяргеевіч Вядзернікаў (нар. у 1961)  — майстар баявых мастацтваў, заснавальнік і кіраўнік International Karate Association of Belarus
* Васіль Іванавіч Вядзернікаў (1919—1991) — матэматык, доктар фізіка-матэматычных навук

## **Вядзернікава** 
* Людміла Андрэеўна Вядзернікава (нар. у 1989) — майстар баявых мастацтваў, тэхнічны дырэктар International Karate Association of Belarus
Галецыя

Галецыя (лац. Gallaecia, Callaetia, Galecia) — правінцыя Рымскай імперыі і каралеўства ранняга сярэднявечча. Размяшчалася на паўночным захадзе Іспаніі (прыблізна сучасныя паўночная Партугалія і Леон (правінцыя), Астурыя, Галісія ў Іспаніі). Паселішча Bracara Augusta, сучасны партугальская горад Брага, лічыцца гістарычнай сталіцай Галецыі.

## Гісторыя 
Рымляне называлі Галецыяй паўночна-заходнюю частку Пірэнэйскага паўвострава па імі племя галекаў, якія засялялі тыя землі. У 138 да н. э. консул Дэцім Юній Брут Калаік заваяваў галекаў

Катэгорыя:Правінцыі Старажытнага Рыма
Катэгорыя:Кельты Іберыі
Катэгорыя:Гісторыя Іспаніі
Катэгорыя:Гісторыя Партугаліі
Масевіцкі сельсавет

**Масе́віцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Маларыцкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Масевічы.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Велікарыцкага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Маларыцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Антоні Радзівіл

**Антоні Радзівіл**:
* Антоні Альбрэхт Радзівіл (1885—1935) — палітычны дзеяч Польскай Рэспублікі, адзін з лідараў «віленскіх кансерватараў», 16-ы нясвіжскі ардынат.
* Антоні Вільгельм Радзівіл (1833—1904) — ваенны дзеяч Прусіі, генерал артылерыі, 14-ы ардынат нясвіжскі, 11-ы ардынат клецкі.
* Антоні Генрык Радзівіл (1775—1833) — палітычны дзеяч, кампазітар, мецэнат.
* Антоні Станіслаў Радзівіл (1959—1999) — журналіст.
* Антоні Радзівіл (1936—1999)
Васіль Іванавіч Вядзернікаў

**Васіль Іванавіч Вядзе́рнікаў** (; ,  — , ) — вучоны ў галіне матэматыкі, доктар фізіка-матэматычных навук (1969), прафесар (1970).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Ліпецку. У 1941 годзе скончыў Варонежскі дзяржаўны ўніверсітэт, з 1950 года працаваў у ім. З 1959 года ў Горкаўскім педагагічным інстытуце, з 1969 года ў Беларускім дзяржаўным універсітэце.

## Навуковая дзейнасць 
В. І. Вядзернікаву належаць навуковы працы па канформнай дыферэнцыяльнай геаметрыі, тэорыі гіперпаверхняў Еўклідавай прасторы, тэорыі абагульненага метаду нармалізацый, тэорыі спецыяльнага класа аднародных прастораў і інш.

Сярод апублікаванага:
* Конформная наложимость поверхностей // Учен. зап. Казан. ун-та., 110:3 (1950)
* Обобщение метода нормализации А. П. Нордена на случай расслоенного пространства // Учен. зап. Казан. ун-та., 123:1 (1963)
* Псевдолинейная связность // Изв. вузов. Матем., 1964, № 2
* Симметрические пространства и их обобщения // Итоги науки и техн. Сер. Алгебра. Топол. Геом., 14 (1976) (у сааўтарстве)
* Дифференциальная геометрия. — Мн. 1982 (у сааўтарстве)

## Літаратура 
*  — С. 338.

## Спасылкі 
* *Малаховский В. С.* Мои воспоминания о геометрах — Калининрад, 2013. — С. 37. 
* Ведерников Василий Иванович // Математический институт им. В. А. Стеклова РАН

Катэгорыя:Геометры
Катэгорыя:Матэматыкі СССР
Катэгорыя:Матэматыкі Беларусі
Катэгорыя:Матэматыкі XX стагоддзя
Катэгорыя:Выкладчыкі БДУ
Казімір Нарбут (1838—1903)

**Казімір Нарбут** (,  — 1903, Кракаў, Польшча) — адстаўны капітан, удзельнік Вызваленчага паўстання 1863 года.

## Біяграфія 
Шляхціц Кобрынскага павета. Браў удзел у баявых дзеяннях паўстанцаў на тэрыторыі Падляшша і Заходняга Палесся. У атрадзе, які быў створаны ў красавіку 1863 у прыбускіх лясах і якім камандаваў выхаванец духоўнай семінарыі Стасякевіч, Казімір Нарбут быў начальнікам штабу. Атрад, у якім было да 300 чалавек, дзейнічаў у Брэсцкім павеце. 14 мая 1863 гэты атрад быў разбіты расійскімі войскамі каля в. Чэрск Брэсцкага павета.

Пазней капітан Казімір Нарбут узначальваў свой атрад з 80 вершнікаў, які дзейнічаў у Брэсцкім і Кобрынскім паветах.

Пасля задушэння паўстання жыў у эміграцыі. Служыў у французскім і швейцарскім войску. Пазней вярнуўся ў Польшчу і быў землеўладальнікам. Пахаваны ў Кракаве на Ракавіцкіх могілках.

## Літаратура 
* Powstanie styczniowe i zesłańcy syberyjscy. Katalog fotografii ze zbiorów Muzeum Historycznego m. st. Warszawy, t. I, Warszawa 2004.

Казімір
Катэгорыя:Удзельнікі паўстання 1863—1864 гадоў
Катэгорыя:Кіраўнікі паўстанцкіх атрадаў 1863—1864 гадоў
Бутакоў

**Бутакоў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксандр Іванавіч Бутакоў (1921—2009) — тэатральны педагог, тэатразнавец, аўтар шматлікіх навуковых прац па пытаннях тэатра і выхавання акцёра, заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі (1980).
* Аляксей Іванавіч Бутакоў (1816—1869) — расійскі ваенна-марскі дзеяч, контр-адмірал.
* Рыгор Іванавіч Бутакоў (1820—1882) — расійскі ваенна-марскі і дзяржаўны дзеяч, адмірал.
Равянькі

**Равянькі** — тапонім.

## Расія 
* Равянькі — пасёлак гарадскога тыпу ў Белгародскай вобласці.

## Украіна 
* Равэнькы ці Равянькі — горад у Луганскай вобласці.