open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Публій Сульпіцый Квірыній

**Публій Сульпіцый Квірыній** (, , варыянты транскрыпцыі — *Квірыній, Кірыній, Кірэній*; нар. каля 45 года да н.э.; памёр 21 год н.э.) — старажытнарымскі палітычны дзеяч, консул 12 года да н.э.; двойчы рымскі намеснік правінцыі Сірыі (4 год да н.э. і 6 год н.э.). Праведзены ім па наказе цэзара Аўгуста перапіс насельніцтва перасякаецца з біблейскай, новазапаветнай гісторыяй (): з прычыны гэтага перапісу Іосіфу з Марыяй давялося адправіцца ў родны горад Віфлеем, дзе і нарадзіўся Ісус.

## Жыццядзейнасць 
Публій Сульпіцый паходзіў з італійскага горада Ланувій. Сярод яго продкаў не было найвысокіх магістратаў Рымскай рэспублікі.

Пра раннія этапы кар’еры Квірынія нічога не вядома. У 15 годзе да н.э. ён быў праконсулам правінцыі Крыт і Кірэнаіка, дзе паспяхова змагаўся з племем гарамантаў. Вярнуўшыся ў Рым з рэпутацыяй удачлівага палкаводца, ён быў абраны консулам на 12 год да н.э.. Пазней Аўгуст прызначыў яго намеснікам Галатыі і Памфіліі (5 — 3 гады да н.э.), дзе Квірыній авалодаў крэпасцю гама­на­даў, народнасці Кілікіі.

У якасці дарадцы знаходзіўся ў свіце ўнука імператара Аўгуста, Гая Цэзара, у падарожжы на Усход (1 г. да н.э. — 4 г. н.э.).

Пасля — рымскі ўладар Сірыі (па каляндарным вылічэнні той эпохі 759—764 года ад заснавання Рыма).

 і Іосіф перад губернатарам Квірыніем у час перапісу. Царкоўная мазаіка, музей Карыя, Стамбул.]]

### Рымскі намеснік Сірыі 
Пасля выгнання Ірада Архелая ў 6 годзе — дата, засведчаная Касіем Дыёнам, — Юдэя падпала пад наўпростае кіраванне Рыма і ўвайшла ў склад правінцыі Сірыі, і імператар Аўгуст прызначыў праконсула Квірынія ў Сірыю спаганяць падаткіІосіф Флавій. У той жа час Капоній быў пасланы пракуратарам у Юдэю, але Квірыній прыйшоў і туды, бо збор падаткаў ва ўсёй правінцыі быў яго адменным абавязкам. Для вызначэння падлеглай да спаганяння сумы быў зроблены па загадзе цэзара перапіс мясцовага насельніцтва: апроч ліку душ, кожны абавязаны быў паказаць свой стан і памер зямлі, якой валодаў.

Збор падаткаў з перапісам выклікаў вялікае незадавальненне сярод яўрэяў, і адкрыты мяцеж быў папярэджаны толькі стараннямі першасвятара Язара. І ўсё ж вынікам стала паўстанне Юды Галілеяніна і ўтварэнне партыі зелотаў. Іосіф Флавій кажа пра гэты збор таксама і ў іншым месцы.

### Сям’я 
* Першая жонка — Клаўдзія, дачка Апія Клаўдыя Пульхра, консула 38 г. да н.э..
* Другая жонка — Эмілія Лепіда (каля 4 года н.э.; развод каля 18 года).

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Іосіф Флавій. Юдэйскія старажытнасці.
* Мэцью Бансон. Энцыклапедыя Рымская імперыя. М. Тэра — Кніжны клуб, 2001. Артыкул «Квірыній Публій Сульпіцый».

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Персанажы Новага Запавету
Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання

Спіс членаў Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання (з 12 кастрычніка 2016 года па 6 снежня 2019 года)

## Прэзідыум 
## Члены Савета 
## Спасылкі 
* ШОСТАЕ СКЛІКАННЕ (З 12.10.2016 ПА 06.12.2019) 

6
Віктар Аляксандравіч Сняжыцкі

**Віктар Аляксандравіч Сняжы́цкі** (нар. , в. Гарнастаевічы, Свіслацкі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі кардыёлаг і дзяржаўны дзеяч. Доктар медыцынскіх навук (2006), прафесар (2008). Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Член Беларускага навуковага таварыства кардыёлагаў, Еўрапейскага таварыства кардыёлагаў. Замежны член Расійскай акадэміі навук (2022, кардыялогія).

## Біяграфія 
Скончыў у 1984 годзе з адзнакай Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут па спецыяльнасць «Лячэбная справа». У 1984—1986 гадах клінічны ардынатар кафедры шпітальнай тэрапіі Гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута. У 1989 годзе скончыў аспірантуру па спецыяльнасці «Унутраныя хваробы». У 1989—1995 гадах асістэнт кафедры шпітальнай тэрапіі. У 1995—2001 гадах загадчык аддзяленнем Гродзенскага абласнога кардыялагічнага дыспансера, у 2001—2006 гадах — галоўны ўрач.

У 2004—2008 гадах дацэнт кафедры шпітальнай тэрапіі ГрДМУ, з 2006 года прафесар. У 2006—2009 гадах прарэктар па навуковай працы, у 2009—2010 — першы прарэктар, з 2010 па 2020 гады — рэктар Гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта.

Скончыў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.

Выбраны членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь шостага склікання ад Гродзенскай вобласці. Член Пастаяннай камісіі Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь па адукацыі, навуцы, культуры і сацыяльным развіцці.

Быў членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Беларусі 7-га склікання.

## Навуковая дзейнасць 
Навуковыя даследаванні прысвечаны праблемам лячэння артэрыяльнай гіпертэнзіі, ішэмічнай хваробы сэрца, недастатковасці кровазвароту і парушэнням рытму сэрца. Аўтар звыш 450 навуковых прац, у тым ліку 12 манаграфій і 25 патэнтаў.

## Узнагароды 
* медаль Францыска Скарыны,
* знак «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь» (2007),
* медаль Свяціцеля Кірылы Тураўскага Беларускай Праваслаўнай царквы (2011),
* Заслужаны работнік адукацыі Рэспублікі Беларусь (2020).

## Спасылкі 
* Члены Савета Рэспублікі. Сняжыцкі Віктар Аляксандравіч 
* Віктар Аляксандравіч Сняжыцкі ў базе даных «История белорусской науки в лицах» Цэнтральнай навуковай бібліятэкі імя Якуба Коласа НАН Беларусі 

Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання
Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання
Катэгорыя:Рэктары Гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Дэпутаты Гродзенскага абласнога Савета дэпутатаў 28-га склікання
Катэгорыя:Кардыёлагі Беларусі
Катэгорыя:Замежныя члены РАН
Катэгорыя:Узнагароджаныя Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Узнагароджаныя Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь
Віндзія

**Пячора Віндзія** () — пячора ў Харватыі, размешчаная побач з горадам Вараждзін. Вядомая тым, што ў ёй утрымліваюцца адныя з лепш за ўсё захаваўшыхся рэшткаў неандэртальцаў у свеце. Знойдзены ў 1974 годзе. Мяркуецца, што неандэртальцы жылі там прыкладна 44 тыс. гадоў таму.

У пластах G3 і G1 ўтрымліваюцца толькі косткі неандэртальцаў, у пласце F знаходзяць косткі і неандэртальцаў і сучасных людзей, у пазнейшых пластах знаходзяцца толькі рэшткі *Homo sapiens* — прадстаўнікоў гравецкай культуры. Радыявугляводны аналіз гідраксапраліну (спецыфічнай для калагена амінакіслоты) з адкладаў з пласта F паказаў, што сучасныя людзі з'явіліся ў пячоры Виндия праз прыкладна 8 тыс. гадоў пасля знікнення неандэртальцаў >40 тыс. гадоў да цяперашняга часу (калібраваная дата). 

Два ўзору *Vindija 33.25* і *Vindija 33.16* выкарыстоўваліся ў праекце расшыфроўкі геному неандэртальца. Узор *Vindija 33.16* паслужыў асноўнай крыніцай інфармацыі (больш за 99%) з усіх атрыманых узораў ДНК, у выніку чаго было прачытана 2 мільярды пар нуклеатыдаў (калі выключыцьфрагменты, якія паўтараюцца) — 63% неандертальского геному.

## Гл. таксама 
* Музей крапінскіх неандэртальцаў
* Даславянская Харватыя
* Мязмайская пячора
* Дзянісава пячора

## Спасылкі 
* *Опубликован черновой вариант генома неандертальца*, «Компьюлента», 07.05.2010.
* Vindija, Enciclopedia Britannica
* 
* Vindija G1 now 32,000 BP 
* Higham T, Ramsey CB, Karavanic I, Smith FH, Trinkaus E. 2006. Revised direct radiocarbon dating of the Vindija G1 Upper Paleolithic Neandertals. Proc Nat Acad Sci USA 103:553-557. Abstract 
* «New discoveries and interpretations of hominid fossils and artifacts from Vindija Cave, Croatia » (pdf) James C. M. Aherna, Ivor Karavanic, Maja Paunovic, Ivor Jankovic, Fred H. Smith
* Smith FH, Trinkaus E, Pettitt PB, Karavanic I, Paunovic M. 1999. Direct radiocarbon for dates Vindija G1 and Velika Pecina Late Pleistocene hominid remains. Proc Nat Acad Sci USA 12281-12286. Поўны тэкст 
* Відэа (.mov 9.1 MB)

Катэгорыя:Еўропа каменнага веку
Катэгорыя:Месцы палеанталагічных знаходак
Катэгорыя:Знаходкі неандэртальцаў
Катэгорыя:Пячоры Харватыі
Жгуцік

пад электронным мікраскопам]]
**Жгуцікі** — ніткападобныя рухомыя цытаплазматычныя вырасты цела ў жгуцікакых прасцейшых, многіх бактэрый, зааспор, сперматазоідаў раслін і жывёл.

Служаць пераважна для перамяшчэння ў вадкім асяроддзі. У клетцы бывае 1—4 (зрэдку больш) жгуцікаў. Структура іх складаная: звонку тонкая мембрана (пелікула), ва ўнутранай поласці цытаплазма. Падоўжная вось складаецца з 2 цэнральных і 9 перыферычных (простых або падвойных) вельмі тонкіх ніцей (фібрыл). У аснове жгуціка — 2 перпендыкулярныя базальныя цельцы. Рухаюцца пераважна хвалепадобна. Знаходэяцца з аднаго, абодвух бакоў або па ўсёй паверхні клеткі.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Цыталогія
Stadthalle Fürth

**«Stadthalle»** — шматмэтавая арэна ў Фюрце, Германія. Была адкрытая ў 1982 годзе і займае плошчу ў 2,500 м². Сярод знакамітасцяў, якія выступалі на «Stadthalle», Чак Беры, Фрэнк Запа, Эліс Купер, Тэд Ньюджэнт, Озі Осбарн, гурты «Бісці Бойз» і «Run-DMC». З 2006 года на арэне праходзіць снукерны турнір «Пол Хантэр Класік», які ў 2016 годзе стаў паўнавартасным рэйтынгавым турнірам, адным з двух, якія праходзяць на тэрыторыі Германіі.

Катэгорыя:Канцэртныя залы Германіі
Катэгорыя:Снукерныя арэны
Катэгорыя:Фюрт
Катушкі

**Катушкі** (*Planorbidae*) — сямейства бруханогіх малюскаў.

## Апісанне 
Цела асіметрычнае, укрыта ракавінай (дыяметр яе 2—32 мм), складаецца з галавы, вантробнага мяшка і нагі. Ракавіна з 4—8 абаротамі завіта ў адной плоскасці, дыскападобная, аліўкава-карычневага або карычневага колеру з рознымі адценнямі. На галаве ротавая адтуліна, адна пара доўгіх ніткападобных шчупальцаў, каля асновы іх размешчана пара вачэй.

Органы дыхання — лёгачныя мяшкі і жабры. Крывяносная сістэма не замкнёная. Нервовая сістэма складаецца з нервовых вузлоў. Апладненне ўнутранае.

## Пашырэнне 
Пашыраны ў прэсных вадаёмах Еўразіі. На Беларусі адзначана больш 10 відаў. Трапляюцца ў прыбярэжнай зоне азёр, сажалках, канавах, іншых плыткіх вадаёмах са стаячай або слаба праточнай вадой.

## Асаблівасці экалогіі 
Пераважна раслінаедныя і дэтрытаедныя малюскі. Удзельнічаюць у біялагічным ачышчэнні вадаёмаў. Корм для рыб.

Пры высыханні вадаёмаў і на зіму закопваюцца ў вільготны іл.

## Літаратура 
* *Гаўрылаў С.* Катушкі // 


Катэгорыя:Сямействы бруханогіх
Пол Хантэр Класік 2017 (снукер)

**Пол Хантэр Класік 2017** () — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 22 па 27 жніўня 2017 года ў Stadthalle, у горадзе Фюрт, Германія. Прызавы фонд турніру склаў £100,000, з якіх £20,000 атрымаў пераможца.

## Прызавыя грошы 
Прызавы фонд турніру склаў £100,000, з якіх £20,000 атрымаў пераможца.

Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады.

## Папярэднія раўнды 
### Першы раўнд 
### Другі раўнд 
### Трэці раўнд 
## Спасылкі 
* Пол Хантэр Класік 2017 на Snooker.org 
* Статыстыка Пол Хантэр Класік 2017 на CueTracker.net 

Катэгорыя:Пол Хантэр Класік (снукер)
Катэгорыя:2017 год у снукеры
Катэгорыя:Спорт у Германіі ў 2017 годзе
Катэгорыя:Снукерны сезон 2017/2018
Катэгорыя:Снукерныя турніры ў Германіі
Катэгорыя:2017 год у Фюрце
Катэгорыя:Жнівень 2017 года
Чэмпіянат Беларусі па складанні шашачных кампазіцый 2017

**Чэмпіянат Беларусі па складанні шашачных кампазіцый 2017 года**

Катэгорыя «праблемы-64»: 1 месца — Петр Шклудаў (Наваполацк); 2 месца — Мікалай Ляшкевіч (Мінск); 3 месца — Аляксандр Перавознікаў (Рагачоў).

Катэгорыя «мініяцюры-64»: 1 — Петр Шклудаў (Наваполацк); 2 — Аляксандр Кагоцька (Бабруйск); 3 — Мікалай Ляшкевіч (Мінск).

Катэгорыя «эцюды-64»: 1 — Петр Шклудаў (Наваполацк); 2 — Віктар Шульга (Мінск); 3 — Дзмітрый Камчыцкі (Магілёў).

Катэгорыя «задачы-64»: 1 — Аляксандр Шурпін (Івянец); 2 — Мікалай Зайцаў (Баранавічы); 3 — Мікалай Вяргейчык (Гомель).

Катэгорыя «дамачныя праблемы-64»: 1 — Петр Шклудаў (Наваполацк); 2 — Віталь Варушыла (Мінск); 3 — Дзмітрый Камчыцкі (Магілёў).

Катэгорыя «бразільскія шашкі»: 1 — Дзмітрый Камчыцкі (Магілёў); 2 — Віталь Варушыла (Мінск); 3 — Петр Шклудаў (Наваполацк).

Катэгорыя:Шашкі
Віктар Іванавіч Шульга

**Віктар Шульга** (нар.) — беларускі шашачны кампазітар. Трэці прызёр III чэмпіянату свету па шашачнай кампазіцыі ў жанры праблемы (раздел малыя праблемы), PWCP-III (2009—2010 гг).

Міжнародны майстар спорту па шашачнай кампазіцыі.

Жыве ў горадзе Мінск.
Георгій Паўлавіч Збродаў

{{Навуковец 
 |Імя                  = Георгій Паўлавіч Збродаў
 |Арыгінал імя         = 
 |Фота                 = 
 |Шырыня               = 
 |Подпіс               = 
 |Дата нараджэння      = 
 |Месца нараджэння     =
 |Дата смерці          = 
 |Месца смерці         =
 |Грамадзянства        = 
 |Навуковая сфера      = электраэнергетыка
 |Месца працы          = 
 |Навуковая ступень    = 
 |Навуковае званне     = 
 |Альма-матэр          = 
 |Навуковы кіраўнік    = 
 |Знакамітыя вучні     = 
 |Вядомы як            = 
 |Вядомая як           = 
 |Узнагароды і прэміі  = { style="background:transparent"
 
}
{ style="background:transparent"
 
}
 |Роспіс               = 
 |Шырыня роспісу       = 
 |Сайт                 = 
 |Вікікрыніцы          = 
}}

**Георгій Паўлавіч Збро́даў** (; —) — вучоны ў галіне электраэнергетыкі, доктар тэхнічных навук (1994), прафесар (1996).

## Біяграфія 
Г. П. Збродаў нарадзіўся ў горадзе Мелекес (сучасны Дзімітраўград ва  Расіі). У 1959 годзе скончыў Беларускі політэхнічны інстытут. Паступіў у аспірантуру на створаную кафедру «Электрычныя сістэмы». З 1964 года працаваў у навукова-даследчых інстытутах і іншых установах.

## Навуковая дзейнасць 
Г. П. Збродаву належаць навуковыя працы па матэматычным мадэляванні галіновых сістэм кіравання, па ўзаемадзеянні энергетычных сістэм са спажыўцамі электрычнай энергіі. Распрацаваў тэарэтычныя асновы дазіраванага кіравання і манеўравання спажываннем электраэнергіі.

Сярод апублікаванага:
* Режимное взаимодействие энергетических систем с потребителями // Известия вузов. Энергетика, 1997, № 4.

## Літаратура 
*  — С. 30.

## Спасылкі 
* Кафедра «Электрические системы»  // Сайт Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта

Катэгорыя:Дактары тэхнічных навук
Катэгорыя:Энергетыкі Беларусі
Сервеер (касмічная праграма)

, акруга Калумбія, ЗША]]
**«Серве́ер»** () — серыя амерыканскіх аўтаматычных касмічных апаратаў для даследавання Месяца; праграма іх распрацоўкі.

Пасля мяккай пасадкі на паверхню Месяца праводзіліся панарамныя здымкі, даследаванне грунту, таксама адпрацоўваліся некаторыя элементы праграмы «Апалон».

Маса «Сервеераў» на Зямлі каля 1 т, пасля пасадкі на Месяц каля 285 кг.

У 1966—1968 гадах былі запушчаны 7 «Сервеераў».

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Сервеер (касмічная праграма)
Катэгорыя:Касмічныя праграмы ЗША
Катэгорыя:Касмічныя праграмы
Атрата

**Атра́та** () — рака ў Паўднёвай Амерыцы, у Калумбіі.

Даўжыня ракі 644 км. Плошча вадазбору 36 000 (32 200) км². Сярэдні расход вады каля 2500 (2300) м³/с. Выток ракі знаходзіцца на Заходняй Кардыльеры. Працякае па забалочанай даліне (шырынёй каля 80 км) у напрамку на поўнач паміж хрыбтамі Саранія-дэ-Баўдо і Заходняя Кардыльера.
Упадае ў заліў Ураба (частка Дар’енскага заліва Карыбскага мора), утвараючы дэльту. Рака суднаходная на 560 км да горада Кібдо.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* Atrato River // Encyclopædia Britannica

Катэгорыя:Рэкі Калумбіі
Катэгорыя:Рэкі, якія ўпадаюць у Карыбскае мора
Месяц (касмічная праграма)

|-
| Праграма «Месяц»:
* Уверсе: апараты *Месяц-1* і *Месяц-3*
* Унізе: Месцы прылуненняў «Месяцаў» (чырвоныя), «Апалонаў» (зялёныя) і «Сервеераў» (жоўтыя). Справа: самая першая ў гісторыі выява , зробленая *Месяцам-3*.
|}
**«Ме́сяц»** — серыя савецкіх аўтаматычных міжпланетных станцый (АМС) для даследавання Месяца і касмічнай прасторы, а таксама праграма іх распрацоўкі і запускаў.

Створаны для дасягнення паверхні Месяца і мяккай пасадкі на яе, вываду на калямесяцавую арбіту, транспарціроўкі месяцавых самаходных апаратаў, вяртання на Зямлю і іншага.

## Дасягненні праграмы 
* «Месяц-1» (запуск 2.1.1959) — першая ў свеце АМС, запушчаная ў бок Месяца, першы штучны спадарожнік Сонца.
* «Месяц-2» (запуск 12.9.1959) упершыню ў свеце дасягнула паверхні Месяца (14.9.1959).
* «Месяц-3» (запуск 4.10.1959) перадала на Зямлю фотаздымкі  Месяца (7.10.1959).
* «Месяц-9» (запуск 31.1.1966) здзейсніла мяккую пасадку на паверхню Месяца (3.2.1966).
* «Месяц-10» (запуск 31.3.1966) — першы штучны спадарожнік Месяца.
* «Месяц-16» (запуск 12.9.1970) даставіла месяцавы грунт на Зямлю; гэта ж зрабілі «Месяц-20» і «Месяц-24».
* «Месяц-17» (запуск 10.11.1970) даставіла на Месяц месяцавы самаходны апарат («Месяцаход-1»); гэта ж зрабіла «Месяц-21» з «Месяцаходам-2».
Усяго ў 1959—1976 запушчаны 24 «Месяцы».

## Зноскі 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Месяц (касмічная праграма)
Катэгорыя:Касмічныя праграмы
Катэгорыя:Касманаўтыка СССР
Гуцянка

**Гуця́нка**, **Любонка** — рака ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Бярэзіна (басейн Дняпра).

Даўжыня ракі 10 км. Плошча вадазбору 53 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,9 м/км. Выток ракі знаходзіцца каля паўднёвай ускраіны вёскі Сяргеевічы. Упадае ў старарэчча на пойме Бярэзіны прыкладна за 1 км на паўднёвы захад ад вёскі Гута. Вадазбор у межах Цэнтральнабярэзінскай раўніны.

Каля ракі аграгарадок Любонічы, вёска Гута. У басейне ракі каля аграгарадка Любонічы і вёскі Уласавічы сажалка.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* Ліст карты N-35-107. Выданне 1982 года.

Катэгорыя:Рэкі Магілёўскай вобласці
Катэгорыя:Рэкі Кіраўскага раёна
Пештэра-ку-Оасэ

**Пештэра-ку-Оасэ** (, літаральна «пячора з косткамі») — археалагічная стаянка каля горада Аніна ў Румыніі. Знаходзіцца ў Карпацкіх гарах над Дунаем. У пячоры Пештэра-ку-Оасэ выяўленыя найстаражытныя ў Еўропе рэшткі краманьёнцаў, датаваныя узростам каля 35-40,5 тыс. гадоў таму.

Сківіца, знойдзеная ў пячоры, досыць масіўная і некаторымі даследчыкамі памылкова прыпісвалася неандэртальцу. Аналіз ДНК сківіцы Oase 1, знойдзенай спелеолагамі ў 2002 годзе, паказаў, што дадзены індывід мужчынскага полу, які жыў 40 тыс. гадоў таму, меў у ліку сваіх нядаўніх продкаў неандэртальца (у папярэдніх 4-6 пакаленнях). Oase 1 быў уладальнікам мітахандрыяльнай гаплагрупы N. У Oase 1 першапачаткова была вызначана Y-храмасомная гаплагрупа F, але ў 2016 годзе група Позніка вызначыла ніжэйшую Y-хромосомную субкладу K2a*, роднасную гаплагрупе NO, як у усць-ішымскага чалавека.

Падлетак Пештэра-ку-Оасэ 2 вельмі падобны да Дар-эс-Солтан II H5 з Марока.

## Спасылкі 
* *Human fossils set European record*, BBC News
* *A jaw-some discovery: Earliest modern human fossils in Europe found in bear cave*, Record, Washington University of St.Louis 

Катэгорыя:Археалогія ў Румыніі
Катэгорыя:Карпаты
Катэгорыя:Знаходкі гамінідаў
Катэгорыя:Палеаліт Еўропы
Катэгорыя:Пячоры Румыніі
Катэгорыя:Караш-Северын
Андрат

**А́ндрат** (, малаялам * ആന്ധ്രോത് *) — найбуйнейшы востраў у групе Лакадыўскіх астравоў. Уваходзіць у склад Лакшадвіп, саюзнай тэрыторыі Індыі. Плошча сушы - 4,98 км². Насельніцтва (2014 г.) - 11 464 чал.

Востраў Андрат мае каралавае паходжанне, з'яўляецца часткай аднайменнага атола. Клімат субэкватарыяльны, мусонны. Перыяд з сакавіка да мая найбольш спякотны, калі сярэдняя тэмпература дасягае 25°C - 35°C. С сярэдзіны мая да сярэдзіны верасня ідуць сезонныя дажджы, з-за моцных штармоў забараняецца выводзіць лодкі за межы лагуны.

Андрат злучаны з Кочы і Мінікоем марскім транспартам. На востраве дзейнічаюць 10 адукацыйных устаноў, у тым ліку ўніверсітэцкі цэнтр, шпіталь, база ВМФ Індыі. З-за недахопу эектрычнасці яе выкарыстанне абмежавана некалькімі гадзінамі ў дзень.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт
* Турыстычная інфармацыя 
* База ВМФ Індыі

Андрат
Андрат
Андрат
Дзегцярова (возера)

**Дзегцяро́ва** — возера ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Дняпро.

Возера знаходзіцца прыкладна за 3,5 км у напрамку на ўсход ад горада Рэчыца.

Плошча паверхні 0,16 км². Даўжыня 1,5 км, найбольшая шырыня 0,09 км, даўжыня берагавой лініі 3 км.

Катлавіна возера старычнага тыпу. У паўднёвай частцы двума пратокамі злучаецца з ракой Дняпро. У паўночнай частцы ў возера ўпадае ручай.

## Літаратура 
*  — С. 173.
* 
* Ліст карты N-36-121. Выданне 1989 г. Стан мясцовасці на 1985 г.

Катэгорыя:Азёры Рэчыцкага раёна
Катэгорыя:Басейн Дняпра
Дзень цішыні

**Дзень цішыні** — дзень напярэдадні дня галасавання, у які законам забараняецца перадвыбарная агітацыя. Любая агітацыйная дзейнасць у гэты дзень лічыцца незаконнай і цягне за сабой наступствы для кандыдата або выбарчага аб'яднання, у чыіх інтарэсах яна праводзіцца. Забарона датычыцца ўсіх відаў агітацыі: у дзень цішыні не паказваюцца перадвыбарчыя ролікі па тэлебачанні, не распаўсюджваюцца газеты і ўлёткі, не праводзяцца дэбаты і сустрэчы з выбаршчыкамі. Як правіла, не здымаюцца малафарматныя стацыянарныя друкаваныя агітматэрыялы (напрыклад, папяровыя ўлёткі), калі яны былі вырабленыя і распаўсюджаныя ў адпаведнасці з законамі да наступлення перыяду забароны агітацыі. Забарона на агітацыю заканчваецца пасля закрыцця выбарчых участкаў на ўсёй тэрыторыі, дзе праводзяцца выбары.

Задача дня цішыні — забяспечыць кожнаму выбаршчыку самастойнасць выбару, абараніць ад магчымага выпадковага ўплыву якіх-небудзь матэрыялаў, псіхалагічнага ціску. З той жа мэтай ўводзіцца і забарона на публікацыю вынікаў апытанняў грамадскай думкі, якія могуць паўплываць на дзеянні выбаршчыкаў. Электаральнае паводзіны Нявызначаных часткі выбарчага корпуса часткова можа вызначацца рэйтынгам таго ці іншага кандыдата, здольнасцю або няздольнасцю партыі пераадолець працэнтны бар'ер, таму публікацыя такіх рэйтынгаў і, тым больш, наўмыснае іх прыніжэнне або завышэнне таксама могуць сказіць свабоднае волевыяўленне. Па гэтай прычыне тэрмін забароны на публікацыю апытанняў і рэйтынгаў, як правіла, вышэй.

Не распаўсюджваецца дзень цішыні на распаўсюд інфармацыі непасрэдна пра выбары, якія праводзяцца, на прыняць у іх удзел, на тлумачэнне заканадаўчых нормаў і парадку галасавання. Такая дзейнасць ажыццяўляецца выбарчымі камісіямі рознага ўзроўню.

Існуюць спосабы абысці дзень цішыні. Распаўсюджанай тактыкай з'яўляецца стварэнне кандыдатам або партыяй інфармацыйнай нагоды, паколькі прадастаўленне аб'ектыўнай інфармацыі ў СМІ не адносіцца да агітацыйнай дзейнасці. Значна менш складаным з'яўляецца правядзенне схаванай агітацыі праз распаўсюд матэрыялаў, якія прама не заклікаюць аддаць перавагу тую ці іншую партыю на выбарах, але якія змяшчаюць дастаткова празрыстыя дасылкі да іх лозунгаў або пазнавальныя выказванні іх лідараў. Істотна спрашчае выкарыстанне ўсіх падобных спосабаў выкарыстанне адміністрацыйнага рэсурсу.

У Беларусі, дзе галасаванне традыцыйна праводзіцца ў нядзелю, дзень цішыні надыходзіць у 0 гадзін у ноч з пятніцы на суботу. Агітацыя ў дзень галасавання не дапускаецца. Агітацыйныя друкаваныя матэрыялы, раней вывешаныя па-за памяшканнямі для галасавання, захоўваюцца на ранейшых месцах.

Катэгорыя:Выбары
Аракал

**Арака́л** () — гістарычная дзяржава на паўднёвым захадзе паўвострава Індастан (1545 — 1819 гг.) 

Назва дзяржавы паходіць ад горада Аракал (зараз вёска Айікара ў Керале), дзе ў 1545 г. усталявалася дынастыя алі-раджаў. Згодна паданням, яе заснавальнік Мухамад Алі-раджа быў нашчадкам тамільскай дынастыі Чэра па матчынай лініі, або атрымаў уладу выпадкова, калі выратаваў мясцовую прынцэсу і ажаніўся з ёй. Алі-раджа быў тытулам кіраўнікоў па мужчынскай лініі. Жанчыны-кіраўнікі насілі тытул алі-беяў. У вонкавым свеце тытул валадароў Аракала вызначаўся як султаны. Дзяржаўнай рэлігіяй з'яўляўся іслам, але большасць насельніцтва спавядала індуізм. 

Развіццё дзяржавы Аракал адбывалася ў вострай канкурэнцыі з партугальскімі, англійскімі, французскімі і галандскімі каланізатарамі. Падпарадкаванне Лакадыўскіх астравоў дазволіла алі-раджам на некаторы час усталяваць кантроль над гандлёвымі зносінамі ў Аравійскім моры і стаць пасрэднікамі ў гандлі паміж поўднем Індыі і еўрапейскімі кампаніямі. Мухамад Алі-раджа падтрымліваў саюзныя адносіны з імперыяй Вялікіх Маголаў і ўзначальваў ваенны флот магольскіх імператараў. У XVIII ст. алі-раджы фармальна прызнавалі сваю залежнасць ад уладароў Майсура. У 1763 г. пры падтрымцы майсурскага флота яны захапілі Мальдыўскія астравы. 

Саслабленне Майсура ў выніку войн з Брытанскай Ост-Індскай кампаніяй у 1767 — 1799 гг. вымусіла алі-раджаў шукаць падтрымку з боку Асманскай Порты. З 1780 г. Аракал прыняў бок Брытанскай Ост-Індскай кампаніі. У 1819 г. алі-раджы перадалі кіраванне сваёй дзяржавай брытанцам наўзамен на фінансавую падтрымку, хаця захавалі тытул султанаў і да нашых дзён вызначаюць сябе як адзіныя манархі Кералы. 

## Спасылкі 
* Arakkal Palace 
* How a Muslim became Arakkal Raja
* Arakkal Dynasty — Roopesh Arakkal 

Катэгорыя:Гісторыя Індыі
Катэгорыя:Гістарычныя дзяржавы Паўднёвай Азіі
Герман Воўк

**Герман Воўк** (;  — ) — амерыканскі пісьменнік, уладальнік Пулітцэраўскай прэміі.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Пісьменнікі ЗША
Катэгорыя:Стагадовыя доўгажыхары
Уладзімеж Вольскі

**Уладзімеж Вольскі** (;  — ) — польскі паэт, празаік, перакладчык, лібрэтыст.

## Біяграфічныя звесткі 
Нарадзіўся ў Пултуску. Вучыўся ў Варшаве і друкаваў свае творы ў варшаўскіх часопісах, а таксама ў багемных выданнях. Браў удзел у Студзеньскім паўстанні 1863 года, пасля яго падаўлення пераехаў у Брусэль, дзе і памёр 29 ліпеня 1882 года.

## Творчасць 
Аўтар лібрэта да операў “Галька” і “Графіня” Станіслава Манюшкі. Апроч таго пакінуў пасля сябе зборнікі вершаў “Паўстанцкія спевы” (*Śpiewy powstańcze*, 1863), “Праменьчыкі” (*Promyki*, 1869), “Лісты з Бельгіі”, раман “Дамок на вуліцы Глыбокай” (*Domek przy ulicy Głębokiej*, 1859) і іншыя творы.

“Марш зуаваў” (*Marsz żuawów*) — адна з самых вядомых песняў Студзеньскага паўстання 1863 году. Яна была напісаная Уладзімежам Вольскім для атрада паўстанцаў, сфармаванага ў лютым 1863 году ў Айцове з дабравольцаў французскім афіцэрам Франсуа Рашанбрунам на ўзор частак французскай пяхоты ў Алжыры і названага “зуавамі смерці” (воіны атраду насілі чорныя накідкі з белым крыжам, у баі не адступалі і не здаваліся). Песня хутка зрабілася папулярнай. Музыку для “Марша зуаваў” напісаў Фларыян Міладоўскі. На позні варыянт мелодыі ў 1879 годзе Вацлаў Свянціцкі напісаў песню “Варшавянка”. На беларускую мову тэкст пераклаў Васіль Сёмуха.

## Спасылкі 
* Уладзімеж Вольскі. Марш зуаваў

Катэгорыя:Пісьменнікі Польшчы
Катэгорыя:Польскамоўныя пісьменнікі
Віктар Георгіевіч Амбражэйчык

**Віктар Георгіевіч Амбражэйчык** (нар. 8 красавіка 1963, в. Мілавіды, Баранавіцкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 8 красавіка 1963 года ў вёсцы Мілавіды Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці.

Скончыў Беларускі тэхналагічны інстытут імя С. М. Кірава.

Працоўную дзейнасць пачаў слесарам калгаса імя Дзяржынскага Баранавіцкага раёна. Служыў у радах Савецкай Арміі. Працаваў майстрам лесу Кобрынскага міжгаспадарчага лясгаса, памочнікам ляснічага Дзівінскага лясніцтва, ляснічым Павіцьеўскага лясніцтва, начальнікам Дзівінскага цэха перапрацоўкі драўніны Кобрынскага лясгаса. Дырэктар дзяржаўнай лесагаспадарчай установы «Драгічынскі лясгас».

Дэпутат Драгічынскага раённага Савета дэпутатаў 27-га склікання. Скончыў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. У 2016 годзе выбраны членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь шостага склікання ад Брэсцкай вобласці. Член Пастаяннай камісіі Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь па рэгіянальнай палітыцы і мясцовым самакіраванні.

## Узнагароды 
Узнагароджаны ганаровымі граматамі Міністэрства лясной гаспадаркі Рэспублікі Беларусь, Брэсцкага абласнога Савета дэпутатаў.

## Спасылкі 
* Старонка на сайце Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 

Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання
Іван Мікалаевіч Антановіч

**Іван Мікалаевіч Антановіч** (нар. 27 чэрвеня 1958, в. Лобча, Лунінецкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 27 чэрвеня 1958 года ў вёсцы Лобча Лунінецкага раёна Брэсцкай вобласці.

Скончыў Ляхавіцкі саўгас-тэхнікум МСГ БССР, Беларускую ордэна Кастрычніцкай рэвалюцыі і ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга сельскагаспадарчую акадэмію.

Служыў у радах Савецкай Арміі. Працаваў намеснікам начальніка вытворчасці ўчастка па раслінаводстве калгаса імя Фрунзе Лунінецкага раёна, старшым спецыялістам па кормавытворчасці, галоўным эканамістам, сакратаром парткама, намеснікам старшыні, інжынерам-будаўніком калгаса «За Радзіму» Столінскага раёна, загадчыкам аддзела эканомікі, рыначных адносін і прыватызацыі Столінскага райвыканкама, старшынёй калгаса «17 Партз’езд», старшынёй сельскагаспадарчага вытворчага кааператыва «Сямігосцічы», старшынёй сельскагаспадарчага вытворчага кааператыва «Новая Прыпяць» Столінскага раёна. Дырэктар адкрытага акцыянернага таварыства «Новая Прыпяць» Столінскага раёна.

У 2016 годзе выбраны членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь шостага склікання ад Брэсцкай вобласці. Член Пастаяннай камісіі Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь па эканоміцы, бюджэце і фінансах.

## Спасылкі 
* Старонка на сайце Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 

Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Столінскага раёна
Катэгорыя:Дэпутаты Брэсцкага абласнога Савета дэпутатаў 28-га склікання
Рыгор Рыгоравіч Бысюк

**Рыгор Рыгоравіч Бысюк** (нар. 29 кастрычніка 1954, в. Неплі, Брэсцкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 29 кастрычніка 1954 года ў вёсцы Неплі Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці.

Скончыў Брэсцкі педагагічны інстытут імя А. С. Пушкіна, Мінскую вышэйшую партыйную школу, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.

Працоўную дзейнасць пачаў сакратаром камсамольскай арганізацыі Брэсцкага музычнага вучылішча. Працаваў сакратаром камсамольскай арганізацыі цэха Брэсцкага электрамеханічнага завода, інструктарам арганізацыйнага аддзела Брэсцкага гарадскога камітэта камсамола, сакратаром камітэта камсамола Брэсцкага ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга панчошнага камбіната імя 50-годдзя СССР, першым сакратаром Маскоўскага раённага камітэта ЛКСМБ г. Брэста, загадчыкам аддзела прапаганды і агітацыі Маскоўскага раённага камітэта КПБ г. Брэста, намеснікам старшыні Брэсцкага гарвыканкама, начальнікам упраўлення культуры Брэсцкага аблвыканкама.

Дырэктар дзяржаўнай установы «Мемарыяльны комплекс „Брэсцкая крэпасць-герой“».

У красавіку 2024 года быў выбраны дэлегатам на Усебеларускі народны сход 7-га склікання ад Беларускага грамадскага аб’яднання ветэранаў.

## Узнагароды 
* Ордэн Дружбы (Расія, 2021)

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Старонка на сайце Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 

Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання
Катэгорыя:Дэлегаты Усебеларускага народнага сходу 7-га склікання
Джон Апдайк

**Джон Хоер Апдайк** (; 18 сакавіка 1932 — 27 студзеня 2009) — амерыканскі пісьменнік. Звязаны з часопісам «Нью-Йоркер» з 1955 года, ён зарабіў свой аўтарытэт дзякуючы вывастранай прозе, паэзіі і крытычным артыкулам. Яго працы ўключаюць «Кентаўр» (1963), «Шлюбныя пары» (1968), «Трус разбагацеў» (1981), «Версія Роджэра» (1986), «S.» (1988), у іх апісваецца жыццё сучаснага сярэдняга класа Амерыкі і яго псіхалагічныя нюансы.

Катэгорыя:Пісьменнікі ЗША
Тросліўка

**Тро́сліўка, Гіжэнка** — рака ў Чэрыкаўскім і Слаўгарадскім раёнах Магілёўскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Проня (басейн Дняпра).

Даўжыня ракі 16 км. Плошча вадазбору 67 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,2 м/км. Выток ракі знаходзіцца за 1 км у напрамку на паўночны захад ад вёскі Гіжня Чэрыкаўскага раёна. Вусце прыкладна за 2,5 км на паўднёвы захад ад аграгарадка Гіжэнка (Слаўгарадскі раён). У нізоўі працякае праз старарэчча на пойме Проні. Вадазбор у межах Аршанска-Магілёўскай раўніны.

Асноўны прыток — Усошка (злева).

## Літаратура 
* 
* 
* 
* Лсіт карты N-36-87. Выданне 1982 г.

## Спасылкі 
* Общая характеристика речной сети Могилёвской области (в разрезе районов) // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь»  

Катэгорыя:Рэкі Чэрыкаўскага раёна
Катэгорыя:Рэкі Слаўгарадскага раёна
Катэгорыя:Прытокі Проні
Тошчыца (значэнні)

**Тошчыца** — тапонім:

## Беларусь 
* Тошчыца — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці
* Тошчыца — станцыя Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці
* Тошчыца — рака ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці, правы прыток ракі Дняпро
Лясгасп Аляксееўскі

**Лясгасп Аляксееўскі** () — лясгасп у Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Акольскай гарадской адміністрацыі. Знаходзіцца прыкладна за 10 км на заход ад цэнтра горада Аколь. Код КАТА — 113220200.

## Насельніцтва 
У 1999 годзе насельніцтва лясгаспа складала 484 чалавекі (245 мужчын і 239 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у лясгаспе пражывалі 353 чалавекі (175 мужчын і 178 жанчын).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Акольскага раёна
Ерназар (Акмолінская вобласць)

**Ерназар** () — сяло ў Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Акольскай гарадской адміністрацыі. Знаходзіцца прыкладна за 17 км на заход ад цэнтра горада Аколь. Код КАТА — 113220300.

## Насельніцтва 
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 167 чалавек (82 мужчыны і 85 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 99 чалавек (54 мужчыны і 45 жанчын).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Акольскага раёна
Багенбай (Акмолінская вобласць)

**Багенбай** () — сяло ў Сцепнагорскай гарадской адміністрацыі (да 2013 года — у Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Багенбайскай сельскай акругі. Код КАТА — 111847300.

## Насельніцтва 
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 581 чалавек (283 мужчыны і 298 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 195 чалавек (103 мужчыны і 92 жанчыны).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты гарадской адміністрацыі Сцепнагорска
Мірнае (Акмолінская вобласць)

**Мірнае** — сяло ў Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Багенбайскай сельскай акругі.

## Насельніцтва 
Паводле дадзеных 1999 года, у сяле не было пастаяннага насельніцтва. Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле жыў 1 мужчына.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Акольскага раёна
Сэрвач (прыток Сэрвачы)

**Сэ́рвач** — ручай у Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Сэрвач (басейн Віліі).

Даўжыня ручая 10 (12) км. Плошча вадазбору 56 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,7 м/км. Пачынаецца за 2 км у напрамку на захад ад вёскі Дзядкі, упадае ў раку Сэрвач за 2 км на паўднёвы захад ад вёскі Курдзекі. Рэчышча амаль цалкам каналізаванае. На вадазборы сетка меліярацыйных каналаў.

## Літаратура 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Общая характеристика речной сети Витебской области (в разрезе районов) // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь» 

Катэгорыя:Рэкі Докшыцкага раёна
Катэгорыя:Басейн Сэрвачы (прыток Віліі)
Кына

**Кына** () — аул у Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Карасайскай аульнай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 74 км на ўсход ад цэнтра горада Аколь. Код КАТА — 113241100.

## Насельніцтва 
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 1266 чалавек (614 мужчын і 652 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 859 чалавек (422 мужчыны і 437 жанчын).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Акольскага раёна
Дамбыралы

**Дамбыралы** () — аул у Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кенескай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 9 км на ўсход ад цэнтра горада Аколь. Код КАТА — 113243100.

## Насельніцтва 
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 1245 чалавек (608 мужчын і 637 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 889 чалавек (451 мужчына і 438 жанчын).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Акольскага раёна
Кенес (Акмолінская вобласць)

**Кенес** () — сяло ў Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кенескай сельскай акругі. Код КАТА — 113243200.

## Насельніцтва 
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 349 чалавек (170 мужчын і 179 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 664 чалавекі (323 мужчыны і 341 жанчына).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Акольскага раёна
Красны Гарняк (Акмолінская вобласць)

**Красны Гарняк** () — сяло ў Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кенескай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 17 км да поўначы ад цэнтра горада Аколь. Код КАТА — 113243300.

## Насельніцтва 
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 103 чалавекі (49 мужчын і 54 жанчыны). Паводле даных перапісу 2009 года, у сяле жыло 82 чалавекі (45 мужчын і 37 жанчын).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Акольскага раёна
Малы Барап

**Малы Барап** () — сяло ў Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кенескай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 11 км на паўночны ўсход ад цэнтра горада Аколь. Код КАТА — 113243400.

## Насельніцтва 
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 434 чалавекі (223 мужчыны і 211 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 424 чалавекі (201 мужчына і 223 жанчыны).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Акольскага раёна
Мінскае (Акмолінская вобласць)

**Мінскае** — сяло ў Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Мінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 88 км на ўсход ад цэнтра горада Аколь.

## Насельніцтва 
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1083 чалавекі (540 мужчын і 543 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 472 чалавекі (226 мужчын і 246 жанчын).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Акольскага раёна
Сцепнагорскае

**Сцепнагорскае** () — сяло ў складзе гарадской адміністрацыі Сцепнагорска Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Багенбайскай сельскай акругі. Да 2013 года было ў складзе Акольскага раёна. Код КАТА — 111847100.

## Насельніцтва 
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 990 чалавек (478 мужчын і 512 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 476 чалавек (242 мужчыны і 234 жанчыны).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты гарадской адміністрацыі Сцепнагорска
Наумаўка (Акмолінская вобласць)

**Наумаўка** () — сяло ў Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Наумаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 43 км на захад ад цэнтра горада Аколь. Код КАТА — 113247100.

## Насельніцтва 
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 940 чалавек (475 мужчын і 465 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 735 чалавек (367 мужчын і 368 жанчын).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Акольскага раёна
Вінаградаўка (Акмолінская вобласць)

**Вінаградаўка** () — сяло ў Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Наумаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 32 км на заход ад цэнтра горада Аколь. Код КАТА — 113247200.

## Насельніцтва 
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 288 чалавек (144 мужчыны і 144 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 234 чалавекі (118 мужчын і 116 жанчын).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Акольскага раёна
Азат (Акольскі раён)

**Азат** () — аул у Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Іванаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 42 км на ўсход ад цэнтра горада Аколь. Код КАТА — 113239100.

## Насельніцтва 
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 1478 чалавек (776 мужчын і 702 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 1152 чалавекі (577 мужчын і 575 жанчын).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Акольскага раёна
Талва

**Та́лва** — рака ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Ілія (прыток Віліі, басейн Нёмана).

Даўжыня ракі 10 км. Плошча вадазбору 30 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 3,5 м/км. Выток ракі знаходзіцца каля вёскі Зарэчча. Упадае ў Ілію за 2,5 км у напрамку на паўночны ўсход ад вёскі Крамянец. Вадазбор у межах Мінскага ўзвышша. Рэчышча часткова каналізаванае.

## Літаратура 
*  — С. 75.
* 
* Ліст карты N-35-56. Выданне 1987 г. Стан мясцовасці на 1984 г.

## Спасылкі 
* Общая характеристика речной сети Минской области (в разрезе районов) // Справочник « Водные объекты Республики Беларусь» 

Катэгорыя:Рэкі Лагойскага раёна
Катэгорыя:Прытокі Іліі
Точанка

**То́чанка, Тучанка, Каранскі канал** — рака ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Сіняя (басейн Свіслачы).

Даўжыня ракі 11 км. Плошча вадазбору 48 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,5 м/км. Пачынаецца з сеткі меліярацыйных каналаў за 2,5 км у напрамку на поўнач ад вёскі Старое Сяло, ва ўрочышчы Гальчаўка. Упадае ў Сінюю каля паўднёвай ўскраіны горада Асіповічы, за 1,5 км на ўсход ад вёскі Малоціна. Вадазбор у межах Цэнтральнабярэзінскай раўніны. Рэчышча Точанкі каналізаванае.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* Ліст карты N-35-106. Выданне 1984 г.

## Спасылкі 
* Общая характеристика речной сети Могилёвской области (в разрезе районов) // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь» 

Катэгорыя:Рэкі Асіповіцкага раёна
Катэгорыя:Басейн Свіслачы (прыток Бярэзіны)
Юрый Іванавіч Губарэвіч

**Юрый Іванавіч Губарэвіч** (нар. , Белаазёрск, Бярозаўскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі палітык, старшыня Руху «За Свабоду», каардынатар кампаніі «Кадравы рэзерв для новай Беларусі».

## Біяграфія 
Бацькі — інжынеры-будаўнікі.

У 1996—1998 гадах — адзін з арганізатараў Маладога Фронту, член яго Цэнтральнага савета. У 1998—1999 гадах — выканаўчы сакратар Беларускага студэнцкага прафсаюза «Салідарнасць». У 1999—2000 гадах — рэгіянальны каардынатар Моладзевага інфармацыйнага цэнтра.

Вярнуўся ў Белаазёрск. Разам з іншымі актывістамі на мясцовыя выбары 2003 года яны вылучылі на большасць акруг кандыдатаў і выйгралі. Дэмакраты атрымалі большасць, а Юрый Губарэвіч, як лідар гэтай групы, з’яўляўся намеснікам старшыні Белаазёрскага гарсавета ў сакавіку-снежні 2003 года. Пасля давыбараў быў пазбаўлены пасады. Да 2007 года — дэпутат Белаазёрскага гарадскога Савета дэпутатаў. У 2003—2004 гадах — рэгіянальны прадстаўнік па Брэсцкай вобласці ЗАТ «АНК Белраснафтахімрэсурс».

У 2003—2008 гадах — старшыня Брэсцкай абласной арганізацыі Партыі БНФ. У 2004—2005 гадах — дырэктар, намеснік дырэктара рэкламна-выдавецкага ПУП «Палард». У 2004 годзе балатаваўся ў Палату прадстаўнікоў. З 2006 года — намеснік дырэктара аналітычнага аддзела ГА «Міжнароднае аналітычна-інфармацыйнае агенцтва „Еўрапейская хваля“». У 2006 годзе — давераная асоба і кіраўнік Брэсцкага штаба Аляксандра Мілінкевіча на прэзідэнцкіх выбарах. У 2016 годзе балатаваўся ў Мінску.

У 2017 годзе прыняў удзел у «Маршах недармаедаў» у Мінску і Маладзечне. Пасля акцыі ў Маладзечне быў затрыманы і 11 сакавіка асуджаны на 15 сутак арышту. У 2018 годзе — кандыдат у дэпутаты Мінскага гарсавета.

## Вылучэнне ў кандыдаты на пасаду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь 
Удзельнік прэзідэнцкай выбарчай кампаніі 2020 года. Прымаў удзел у праймерыз па вызначэнні адзінага кандыдата ад апазіцыі: лідыраваў пасля першага этапу, на другім — заняў другое месца.

29 кастрычніка 2024 года Цэнтральная выбарчая камісія адмовіла ў рэгістрацыі ініцыятыўнай групы Губарэвіча. Паводле тлумачэння ЦВК, прычынай стаў «непрадбачаны законам» спосаб падачы дакументаў — праз электронную пошту.

## Грамадская дзейнасць пасля 2020 
Адказны па пытаннях рэгіянальнага развіцця ў Народным антыкрызісным кіраўніцтве.

З лістапада 2022 года — намеснік Паўла Латушкі ў Аб’яднаным пераходным кабінеце Беларусі па транзіце ўлады. Курыруе працу па падрыхтоўцы кадравага рэзерву для новай Беларусі.

## Сям’я 
Разведзены, мае дзвюх дачок

## Спасылкі 
* Юрый Губарэвіч 

Катэгорыя:Палітыкі Беларусі
Катэгорыя:Члены Маладога Фронту
Катэгорыя:Члены Партыі БНФ
Катэгорыя:Народнае антыкрызіснае ўпраўленне
Катэгорыя:Асобы Аб’яднанага пераходнага кабінета Беларусі
Кайнар (Акмолінская вобласць)

**Кайнар** () — аул у Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жалгызкарагайскай аульнай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 22 км на паўночны ўсход а цэнтра горада Аколь. Код КАТА — 113251200.

## Насельніцтва 
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 113 чалавек (52 мужчыны і 61 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 50 чалавек (24 мужчыны і 26 жанчын).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Акольскага раёна
Енбек (Акольскі раён)

**Енбек** () — сяло ў Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Енбекскай сельскай акругі. Код КАТА — 113253100.

## Насельніцтва 
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1123 чалавекі (550 мужчын і 573 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 925 чалавек (443 мужчыны і 482 жанчыны).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Акольскага раёна
Кірава (Акмолінская вобласць)

**Кірава** () — сяло ў Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Енбекскай сельскай акругі. Код КАТА — 113253300.

## Насельніцтва 
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 266 чалавек (136 мужчын і 130 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 173 чалавекі (90 мужчын і 83 жанчыны).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Акольскага раёна
Падлеснае (Акмолінская вобласць)

**Падлеснае** () — сяло ў Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Енбекскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 19 км да паўднёвага захаду ад цэнтра горада Аколь. Код КАТА — 113253400.

## Насельніцтва 
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 245 чалавек (132 мужчыны і 113 жанчын). Паводле даных перапісу 2009 года, у сяле жыло 95 чалавек (43 мужчыны і 52 жанчыны).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Акольскага раёна
Урупінка

**Урупінка** () — сяло ў Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Урупінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 37 км на заход ад цэнтра горада Аколь. Код КАТА — 113255100.

## Насельніцтва 
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1649 чалавек (827 мужчын і 822 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1590 чалавек (808 мужчын і 782 жанчыны).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Акольскага раёна
Амангельды (Акмолінская вобласць)

**Амангельды** () — сяло ў Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Урупінскай сельскай акругі. Код КАТА — 113255200.

## Насельніцтва 
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 310 чалавек (153 мужчыны і 157 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 299 чалавек (151 мужчына і 148 жанчын).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Акольскага раёна
Талкара

**Талкара** () — аул у Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Урупінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 24 км на захад ад цэнтра горада Аколь. Код КАТА — 113255600.

## Насельніцтва 
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 359 чалавек (180 мужчын і 179 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражываў 321 чалавек (169 мужчын і 152 жанчыны).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Акольскага раёна
Кырыккудык (Акмолінская вобласць)

**Кырыккудык** () — сяло ў Сцепнагорскай гарадской адміністрацыі (да 2013 года — у Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Былы адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Чарнякоўскай сельскай акругі. Код КАТА — 111851100. 11 красавіка 2013 года ўвайшло ў склад гарадской адміністрацыі Сцепнагорска.

## Насельніцтва 
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 888 чалавек (431 мужчына і 457 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 567 чалавек (283 мужчыны і 284 жанчыны).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты гарадской адміністрацыі Сцепнагорска
Аколь

**Ако́ль** (, у перакладзе — белае возера; **Аляксееўка** у 1887—1997 гадах) — горад у Казахстане, цэнтр Акольскага раёна Акмолінскай вобласці. Размешчаны на беразе возера Аколь, за 100 км на поўнач ад Астаны ўздоўж хуткаснай аўтамагістралі А1 Астана — Шчучынск. Чыгуначная станцыя на лініі Петрапаўлаўск — Астана.
Прадпрыемствы чыгуначнага транспарту, рамонтна-механічны завод, цагельня, камбінат будаўніча-мантажных канструкцый, маслазавод, мэблевая фабрыка.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Акимат Аккольского района 
* Фонд Земли «Устойчивое развитие» 

Катэгорыя:Населеныя пункты Акольскага раёна
Катэгорыя:Гарады Акмолінскай вобласці
Акольскі раён

**Акольскі раён** () — адміністрацыйная адзінка ў цэнтры Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр — горад Аколь.

## Спасылкі 
* Інфармацыйны партал акімата Акольскага раёна
* Інфармацыя пра раён на сайце вобласці