open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Вальдштайны

**Вальдштайны** (, ) — адзін з найбольш знатных родаў Багеміі, які  ў пачатку XVII стагоддзя быў зацверджаны ў графскай Свяшчэннай Рымскай імперыі годнасці і з 1654 года да напалеонаўскай медыятызацыі меў месца і голас у Швабскай калегіі імперскіх графаў. Самы вядомы прадстаўнік роду — генералісімус Альбрэхт фон Валенштайн (1583—1634), герцаг Фрыдландскі і Мекленбургскі, князь Саганскі.

Нароўні з некалькімі іншымі знатнымі родамі, у тым ліку Вартэнбергаў, Вальдштайны вядуць сваё паходжанне ад Маркварта, які быў у палове XII стагоддзя каралеўскім камергерам. Першым прозвішча Вальдштайн па назве замка ў 3 км ад Турнава прыняў Здэнек (1248—1278), які знаходзіўся пры Пржэмысле Отакары ў прыбалтыйскім крыжовым паходзе. Ядром радавых вотчын у Сярэднявеччы служыў горад Млада-Болеслаў і яго ваколіцы. [thumb|left|165px|Інтэр'ер [Валенштайнскі палац|Валенштайнскага палаца ў Празе]]

Уплывовасць Вальдштайнаў значна павялічылася ў XVI стагоддзі. Большасць членаў роду ў час Рэфармацыі далучыліся да пратэстантаў. Тыя ж, хто застаўся верным каталіцкай веры, сталі пісацца на нямецкі лад **Валенштайнамі**. Знакаміты генералісімус сканцэнтраваў у сваіх руках велізарныя ўладанні ў Цэнтральнай Еўропе, але не паспеў імі распарадзіцца, а прамых спадчыннікаў у яго не было. Прадаўжальнікам роду апынуўся яго стрыечны брат, адзін з нашчадкаў якога знаходзіўся на службе ў Расіі, дзе ажаніўся з сястрой Румянцава-Задунайскага. Іх дачка ажанілася з графам І. А. Апраксіным.

У XVI—XVII стст. існавалі шэсць асноўных галін роду Валенштайнаў з рэзідэнцыямі ў Бртніцах, Добравіцах, Духцаве, Дзетаніцах, Ломніцах і Шцепаніцах. Старэйшай галіной была і застаецца мюнхенграцкая. Прадстаўнікі яе пражываюць у Вене і патрабуюць вяртанні ім нацыяналізаваных у ЧССР маёнткаў. З гэтай галіны паходзіў, напрыклад, пражскі архібіскуп Ян Бедржых Вальдштайн (1644—1694). Яго пляменнік Карл Эрнст (1661—1713), аўстрыйскі пасланец у Іспаніі, у разгар Вайны за іспанскую спадчыну вяртаўся дамоў на партугальскім караблі, які быў перахоплены французамі. Графа пратрымалі ў Венсенскім замку цэлы год, пакуль імператар не вымяняў яго на маршала Вільруа.

Духцаўская галіна найбольш вядомая чатырма бяздзетнымі братамі, якія жылі ў эпоху напалеонаўскіх войнаў. Старэйшым быў Ёзэф Карл фон Вальдштайн (1755—1814), заступнік Казановы, які напісаў свае мемуары ў яго ў Духцаўскім замку, дзе пасля Кульмскай бітвы спыняўся і рускі цар. Ягоны брат Фердынанд Эрнст — заступнік Бетховена, які прысвяціў яму Вальдштайнаўскую санату. Трэці брат, Франц Адам, — мальтыйскі рыцар, вядомы падарожнік і батанік; яго імя носіць род раслін сямейства Ружавыя. Чацвёрты брат — акняжаны абат Секау ў Штырыі.

File:Left back side of Duchcov Castle.JPG|Духцаўскі замак, дзе памёр Казанова
File:Litomysl3.jpg|Літамышльскі замак — помнік Сусветнай спадчыны
File:Detenice zamek.JPG|Замак Дзетаніцы
File:Mnichovo Hradiště castel1.jpg|Мюнхенграцкая рэзідэнцыя
File:Jicin1.jpg|Палац Валенштайна ў Йічыне

## Спасылкі 
* 
* Радавод Вальдштайнаў 

Катэгорыя:Графскія роды
Навадворка

**Навадво́рка**, **Нязя́нка** — рака ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Нявіша (басейн Котры). Даўжыня 9 км. Плошча вадазбору 21 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,2‰. Пачынаецца каля вёскі Курылаўцы, упадае ў Нявішу за 1 км на паўночны ўсход ад вёскі Равятычы. Рэчышча каналізаванае. Каля аграгарадка Новы Двор створана сажалка (плошча 0,08 км²).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Басейн Котры
Катэгорыя:Рэкі Шчучынскага раёна
Хафез Асад

**Хафез аль Асад** (; , правінцыя Латакія, Сірыя — ) — сірыйскі дзяржаўны, палітычны і ваенны дзеяч. Генерал арміі (1968). Прэзідэнт Сірыі (1971—2000).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 7 жніўня 1930 года ў правінцыі Латакія.

Атрымаў вышэйшую ваенную адукацыю. Камандуючы ВПС (1964—1970), адначасова з 1966 года — Міністр абароны Сірыі. У 1970—1971 гадах — Прэм’ер-міністр Сірыі. 3 1971 года па 10 чэрвеня 2000 года — Прэзідэнт Сірыйскай Арабскай Рэспублікі. Генеральны сакратар Партыі арабскага сацыялістычнага адраджэння (БААС, з 1971 па 10 чэрвеня 2000 года).

Памёр 10 чэрвеня 2000 года. Пахаваны ў маўзалеі ў роднай вёсцы Кардаха. У снежні 2024 года, пасля падзення рэжыму Асада, маўзалей быў разрабаваны.

## Літаратура 
* Асад // 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Прэзідэнты Сірыі
Кавалёўка (вадасховішча)

**Кавалёўка** — вадасховішча ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Знаходзіцца на  захадзе ад вёскі Кавалевічы, каля аўтамабільнай дарогі .

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Вадасховішчы Пухавіцкага раёна
Дом па вуліцы Інтэрнацыянальнай, 13а (Мінск)

**Дом па вуліцы Інтэрнацыянальнай, 13а** — будынак у Мінску, размешчаны ў Верхнім Горадзе. Пабудаваны ў сярэдзіне XIX ст. з цэглы.

## Архітэктура 
Двухпавярховы, прамавугольны ў плане будынак, накрыты вальмавым дахам. Фасады вырашаны плоскасна, прарэзаны невялікімі прамавугольнымі і лучковымі аконнымі праёмамі. Выкарыстоўваецца як жылы.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мінска
Катэгорыя:Інтэрнацыянальная вуліца (Мінск)
Катэгорыя:З’явіліся ў XIX стагоддзі
Катэгорыя:XIX стагоддзе ў Мінску
Катэгорыя:Верхні горад (Мінск)
Юліяна Юр’еўна Каравулава

'''Юліяна Юр'еўна Каравулава''' (нар. , ) — расійская эстрадная спявачка, былая салістка гурта 5sta Family, фіналістка «Фабрыкі зорак-5».

## Біяграфія 
### Дзяцінства 
Нарадзілася ў Маскве 24 красавіка 1988 года. Калі Юлианне было 4 гады, яе бацькі накіравалі на дыпламатычную службу ў Балгарыю, і яна разам з сям'ёй пераехала ў Сафію. Вучылася ў школе пры Пасольстве Расіі ў Балгарыі. Ва ўзросце 11 гадоў вярнулася ў Маскву. Скончыла школу № 1106.

У 2003 годзе заняла другое месца на конкурсе «Асоба года», арганізаваным падлеткавым часопісам «Yes!». Пасля гэтага яна стала адной з салістак музычнай групы «Yes».

### Фабрыка зорак 
У 2004 годзе стала ўдзельніцай тэлепраекта Першага канала «Фабрыка зорак-5» пад кіраўніцтвам Алы Пугачовай, у якім дайшла да фіналу.

Падчас праекта выканала песню ў дуэце з Русланам Масюковым «Няма цябе», якая пазней перайшла да Алене Цярлеевай. Таксама была запісаная сольная кампазіцыя «Дождж». Да канца праекту Юліяна ўвайшла ў склад новай групы Максіма Фадзеева «Нэцке», у складзе якой запісала песні «Я джокер кіну на стол» і «Я трапіла ў сеткі»

Пасля «Фабрыкі зорак» каля паўгода вучылася ў Лондане. Некаторы час працавала рэдактарам часопіса «Yes!».

### 5sta Family 
У 2011 годзе, пасля сыходу Лои, Юліяна стала салісткай гурта «5sta Family». За 4 гады знаходжання ў ёй група запісала некалькі хітоў і атрымала шэраг прэстыжных намінацый і прэмій, у ліку якіх «Залаты Грамафон 2013» за песню «мы Разам».

У 2014 годзе Юліяна Каравулава скончыла прадзюсерскі факультэт Расійскай акадэміі музыкі імя Гнесіных. Раней яна скончыла факультэт эстрадна-джазавага вакалу акадэміі Гнесіных.

20 верасня 2015 года Юліяна Каравулава абвясціла аб сыходзе з групы.

### Сольная кар'ера 
У траўні 2015 года, будучы ў складзе 5sta Family, Юліяна прэзентаваў свой дэбютны кліп на песню «Ты не такі». Аўтарам музыкі і слоў песні стала вядомая r'n'b-выканаўца Б'янка. Здымкі кліпа праходзілі ў Рыме. Песня стала хітом, а кліп па стане на лістапад 2016 года мае звыш 20 000 000 праглядаў на відэахостынгу Youtube .

Дэбютны сольны альбом «Пачуццё Ю» быў выпушчаны 30 верасня 2016 года. Яго прэзентацыя і першы сольны канцэрт Юльяны Каравулавай адбыліся 1 лістапада ў маскоўскім клубе RED.

### Асабістая жыццё 
Складаецца ў блізкіх адносінах з саўнд-прадзюсарам Андрэем Чорным, з якім пазнаёмілася на «Фабрыцы зорак». 23 снежня 2016 года Андрэй зрабіў Юлианне прапанову, калі спявачка выступала на лядовым катку ВДНГ са сваёй песняй «Внеорбитные» падчас здымак навагодняй перадачы «Блакітны агеньчык».

## Дыскаграфія 
### Сольныя студыйныя альбомы 
## Відэаграфія 
### У складзе «Yes!» 
* 2004 — Перадумала

### У складзе «Нэцке» 
* 2004 — Я трапіла ў сеткі (запіс канцэртнага выступу)
* 2004 — Я джокер кіну на стол (запіс канцэртнага выступу)

### Сольныя кліпы 
### Дасягненні 
* 2015 — лаўрэат прэміі «Залаты грамафон. Санкт-Пецярбург» за песню «Ты не такі».
* 2015 — лаўрэат прэміі «Залаты грамафон. Мінск» за песню «Ты не такі».
* 2016 — лаўрэат прэміі RU TV за лепшы старт.
* 2016 — лаўрэат прэміі «Залаты грамафон» за песню «Внеорбитные».

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Выпускнікі Расійскай акадэміі музыкі імя Гнесіных
Чорная (правы прыток Нёмана)

**Чо́рная** — рака ў Карэліцкім і Навагрудскім раёнах Гродзенскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Нёман.

Даўжыня ракі 27 км, з іх 18 км на тэрыторыі Карэліцкага раёна. Пачынаецца ва ўрочышчы Касавец, за 5 км на паўночны ўсход ад вёскі Антанёва Карэліцкага раёна, цячэ пераважна праз лес, упадае ў Нёман на ўсход ад вёскі Гнесічы Навагрудскага раёна. Пойма часткова забалочаная. Рэчышча на працягу 7 км перад вусцем каналізаванае. У ніжнім цячэнні ў час разводдзя праз групу азёр Юзькавічы магчымы пераліў у раку Бойная.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Рэкі Карэліцкага раёна
Катэгорыя:Рэкі Навагрудскага раёна
Катэгорыя:Прытокі Нёмана
Гродзенскі філіял БІП

**Гродзенскі філіял БІП** — філіял Беларускага інстытута правазнаўства ў г. Гродна, размешчаны ў будынку былога танкасуконнага камбіната па адрасе вул. Маставая, 39.

## Гісторыя 
Створаны ў 1994 годзе, у той час вучэбна-адукацыйны працэс забяспечваўся адной кафедрай, першы набор студэнтаў быў праведзены па спецыяльнасці «Правазнаўства». Да 2010 года філіял размяшчаўся разам з Гродзенскім дзяржаўным прафесійным электратэхнічным каледжам імя І. Счаснага ў будынку па вуліцы Дзяржынскага, 41б. У 2005—2008 гадах таксама арандаваў памяшканні ў будынку па адрасе вул. Горкага, 121, дзе цяпер месціцца Упраўленне следчага камітэта Рэспублікі Беларусь па Гродзенскай вобласці.

З 2010 года месціцца ў новым будынку ў цэнтры горада на беразе р. Нёман. У філіяле створаны зал судовых пасяджэнняў для разгледжання судамі крымінальных, цывільных, эканамічных спраў у выязную сесію, правядзення дзелавых гульняў са студэнтамі па дысцыплінах працэсуальнага цыклу.

## Структура 
Падрыхтоўку спецыялістаў у інстытуце па 150 дысцыплінах ажыццяўляюць 4 кафедры:
* Кафедра тэорыі і гісторыі права
* Кафедра крымінальнага права, працэсу і крыміналогіі
* Кафедра філасофіі, паліталогіі і псіхалогіі
* Кафедра цывільнага і міжнароднага права

## Спецыяльнасці 
* Правазнаўства (спецыялізацыя «Гаспадарчае права»; «Падатковае і банкаўскае права»)
* Міжнароднае права (спецыялізацыя «Міжнароднае мытнае права»)
* Паліталогія (спецыялізацыя «Палітычная ўлада і палітычныя сістэмы»)
* Эканоміка і кіраванне на прадпрыемстве («Эканоміка і прававое забеспячэнне гаспадарчай дзейнасці»)

## Дырэктары 
* 1994—1998 — Рыгор Андрэевіч Колб
* 2000—2011 — Вячаслаў Цімафеевіч Леанавец
* 2011—2015 — Віталь Анатолевіч Пракопік
* з 2015 — Юрый Юр’евіч Гняздоўскі

## Вядомыя выкладчыкі 
* Наталля Уладзіміраўна Сліж — беларускі гісторык.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Вышэйшыя навучальныя ўстановы Гродна
Катэгорыя:Маставая вуліца (Гродна)
Катэгорыя:БІП — Універсітэт права і сацыяльна-інфармацыйных тэхналогій
Катэгорыя:Навучальныя ўстановы, заснаваныя ў 1994 годзе
Катэгорыя:1994 год у Гродне
Сярэдняя Вясейка

**Сярэ́дняя Вясе́йка** — рака ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Вясейка (басейн Дняпра).

Даўжыня ракі 14,3 (12) км. Плошча вадазбору 49 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,2 ‰. Пачынаецца за 2,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Чырвоная Старонка, вусце за 0,7 км на паўднёвы захад ад вёскі Ніва. Вадазбор раўнінны. Рэчышча каналізаванае.

Каля ракі населеныя пункты Чырвоная Старонка, Харошава, Паўлаўка.

## Літаратура 
* 
*  — С, 68.
* 
* Ліст карты N-35-104. Выданне 1987 г. Стан мясцовасці на 1983 г.

Катэгорыя:Басейн Случы (прыток Прыпяці)
Катэгорыя:Рэкі Слуцкага раёна
Пікарэц

**Пікарэ́ц** — рака ў Беларусі, у Свіслацкім і Ваўкавыскім раёнах Гродзенскай вобласці, у басейне Нёмана.

Даўжыня ракі 11 км. Плошча вадазбору 99 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,1 м/км. Пачынаецца за 2,5 км на захад ад вёскі Палонка, цячэ ў межах Ваўкавыскага ўзвышша, зліваючыся з ракой Навумка на поўдзень ад вёскі Мсцібава ўтварае раку Нятупа. У верхнім цячэнні называецца **Палонка**. Асноўны прыток — рака Свінка. Пойма часткова забалочаная. Рэчышча ў вярхоўі каналізаванае. Каля вёсак Палонка і Шусцікі створаны сажалкі (плошчай адпаведна 0,02 км² і 0,56 км²).

## Літаратура 
* 
*  — С. 190.

Катэгорыя:Рэкі Свіслацкага раёна
Катэгорыя:Рэкі Ваўкавыскага раёна
Катэгорыя:Басейн Росі
Здэнек Фірлінгер

{{Дзяржаўны дзеяч
 |імя                  = Здэнек Фірлінгер
 |арыгінал імя       = Zdeněk Fierlinger
 |выява          = 
 |шырыня               = 
 |апісанне выявы = 
 |апісанне             = 
 |пасада            = Старшыня Урада Чэхаславакіі
 |сцяг                 = Flag of Czechoslovakia.svg
 |перыядпачатак         = 5 красавіка 1945
 |перыядканец          = 2 ліпеня 1946
 |папярэднік       = Рудальф Беран (як апошні прэм'ер даваеннай Чэхаславакіі)Ян Шрамек (як старшыня Чэхаславацкага ўрада ў выгнанні)Рыхард Бінерт (як прэм'ер Пратэктарата Багемія і Маравія)
 |пераемнік             = Клемент Готвальд
 |прэзідэнт            = Эдвард Бенеш
 |пасада_2          = Старшыня Нацыянальнага сходу Чэхаславакіі
 |сцяг_2               = Flag of Czechoslovakia.svg
 |перыядпачатак_2       = 20 лютага 1953
 |перыядканец_2        = 23 чэрвеня 1964
 |папярэднік_2     = 
 |пераемнік_2           = Богуслаў Лаштавічка
 |маці                 = 
 |жонка              = 
 |дзеці                 = 
 |узнагароды              = {

}
 |сайт                 = 
 |вікісховішча            = 
}}

**Здэ́нек Фі́рлінгер** (, 11 ліпеня 1891 года, Оламаўц — 2 мая 1976 года, Прага) — чэхаславацкі палітык.

## Біяграфія 
У час Першай сусветнай вайны быў прызваны ў аўстра-венгерскую армію, аднак перайшоў на бок Расійскай імперыі і ўступіў у Чэхаславацкі легіён. Пасля вяртання быў паслом Чэхаславакіі ў Нідэрландах, Румыніі, ЗША, Швейцарыі, Аўстрыі і СССР. Член Чэшскай сацыял-дэмакратычнай партыі з 1924, у час знаходжання ў СССР пазнаёміўся з Клементам Готвальдам.

У рамках рэалізацыі Кошыцкай праграмы, узначальваў урад Нацыянальнага фронту Чэхаславакіі з красавіка 1945 па ліпень 1946. Быў прыхільнікам аб'яднання левых сацыял-дэмакратаў Чэхаславакіі з КПЧ.

На выбарах 26 мая 1946 года Чэшская сацыял-дэмакратычная партыя атрымала 12,05% галасоў у цэлым па Чэхаславакіі і 37 месцаў у Заканадаўчым народным сходзе. 2 ліпеня разам дзвюма найбуйнейшымі партыямі ў парламенце — КП Чэхіі і КП Славакіі — сфарміравала ўрад на чале з Клементам Готвальдам.

У 1948 годзе ўступіў у КПЧ. Намеснік старшыні ўрада ў 1948-1953 гадах, старшыня Прэзідыума Нацыянальнага сходу з 15 кастрычніка 1953 па 23 чэрвеня 1964 года. Заставаўся членам ЦК КПЧ аж да 1966 года. Адным з яго апошніх публічных актаў быў пратэст каля пасольства СССР супраць здушэння Пражскай вясны ў 1968 годзе.

## Узнагароды 
* Вялікі крыж ордэна Адраджэння Польшчы
* Два ордэны Клемента Готвальда (7.5.1955, 11.7.1961).

## Спасылкі 
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Чэхаславакіі
Катэгорыя:Дыпламаты Чэхаславакіі
Катэгорыя:Паслы Чэхаславакіі ў ЗША
Катэгорыя:Паслы Чэхаславакіі ў СССР
Катэгорыя:Паслы Чэхаславакіі ў Румыніі
Катэгорыя:Паслы Чэхаславакіі ў Нідэрландах
Катэгорыя:Паслы Чэхаславакіі ў Аўстрыі
Катэгорыя:Паслы Чэхаславакіі ў Швейцарыі
Катэгорыя:Ваеннапалонныя Першай сусветнай вайны (Аўстра-Венгрыя)
Катэгорыя:Удзельнікі Грамадзянскай вайны ў Расіі
Катэгорыя:Камуністы Чэхіі і Славакіі
Катэгорыя:Члены Чэшскай сацыял-дэмакратычнай партыі
Свінка (прыток Пікарца)

**Сві́нка** — рака ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Пікарэц (басейн Нёмана). Даўжыня 9 км. Пачынаецца на поўнач ад вёскі Скраблы, упадае ў Пікарэц за 0,5 км на паўднёвы захад ад пасёлка Астроўскі. Рэчышча на працягу 2,5 км (ад аграгарадка Вердамічы да вёскі Манчыцы) каналізаванае. Пойма часткова забалочаная. Каля вёскі Вердамічы створана сажалка (плошча 0,02 км²).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Рэкі Свіслацкага раёна
Катэгорыя:Басейн Росі
Рыгор Мікалаевіч Міткевіч

{{Ваенны дзеяч
|імя              = Рыгор Мікалаевіч Міткевіч
|дата нараджэння  = 
|месца нараджэння =
|дата смерці      = 
|месца смерці     =
|выява            = 
|шырыня           = 
|апісанне выявы   = 
|мянушка          = 
|прыналежнасць    = 
|гады службы      = 
|званне           = 
|род войскаў      = 
|камандаваў       = 
|часць            = 
|бітвы            = Вялікая Айчынная вайна
|узнагароды       = {
 
}
|сувязі           = 
|у адстаўцы       = 
}}
**Рыгор Мікалаевіч Міткевіч** (6 мая 1923, Кіраўскі раён, Магілёўская вобласць — 18 кастрычніка 1959) — савецкі вайсковец, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, поўны кавалер ордэна Славы, камандзір аддзялення 1230-га стралковага палка, малодшы сяржант.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 6 мая 1923 года ў вёсцы Старыя Дваранінавічы Кіраўскага раёна Магілёўскай вобласці. Беларус. Скончыў 4 класа. З 1939 г. працаваў на цагляным заводзе.

У Чырвонай Арміі з 1941 года. Трапіў у палон. Збег да партызанаў. З ліпеня 1944 г. зноў на фронце.

Кулямётчык 1230-га стралковага палка чырвонаармеец Міткевіч 15 жніўня 1944 года каля населенага пункта Ваішын на левым беразе Віслы захапіў у палон шэсць праціўнікаў і падавіў кулямёт праціўніка, чым садзейнічаў прасоўванню нашых падраздзяленняў наперад. 26 жніўня 1944 года ў баі на поўначы ад горада Краснік знішчыў 7 праціўнікаў. Загадам па 370-й стралковай дывізіі № 066 ад 5 кастрычніка 1944 года чырвонаармеец Міткевіч Рыгор Мікалаевіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.

Малодшы сяржант Міткевіч у ноч на 6 лютага 1945 года ў раёне горада Франкфурт-на-Одэры на чале аддзялення фарсіраваў раку Одэр і ў ходзе бою за пашырэнне плацдарма авалодаў вышынёй, агнём кулямёта прыкрываў пераправу падраздзяленняў палка. Яго аддзяленне знішчыла 2 кулямёта і больш за 25 варожых салдат. Загадам па 69-й арміі № 099 ад 27 сакавіка 1945 года малодшы сяржант Міткевіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.

21 красавіка 1945 года ў баі каля населенага пункта Вулькаў з групай з пяці байцоў знішчыў 18 праціўнікаў і вынес параненага камандзіра ўзвода з-пад агню. 23 красавіка 1945 года ў раёне населенага пункта Трэплін замяніў камандзіра і сіламі ўзвода адбіў 3 контратакі ворага.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 31 мая 1945 года за мужнасць, адвагу і гераізм малодшы сяржант Рыгор Мікалаевіч Міткевіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені.

У 1947 годзе старшына Міткевіч дэмабілізаваны. Вярнуўся на радзіму. Працаваў на машынна-транспартнай станцыі. Памёр 18 кастрычніка 1959 года.

Узнагароджаны ордэнамі Славы 1-й, 2-й і 3-й ступені, медалямі.

## Літаратура 
* *Долготович Б. Д.* Кавалеры ордена Славы. — Минск, 2006.
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Пехацінцы Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Поўныя кавалеры ордэна Славы
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Кіраўскім раёне
Фур’е

'''Фур'е''' — французскае прозвішча.

* Жан Батыст Жазеф Фур’е (1768—1830) — французскі матэматык і фізік
* Франсуа Мары Шарль Фур'е (1772—1837) — французскі філосаф, сацыёлаг
Тушамлянка

**Тушамля́нка** — рака ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Нараў (басейн Заходняга Буга). Даўжыня 9 км. Пачынаецца за 3 км на паўднёвы захад ад вёскі Тушамля, вусце каля вёскі Броўск. Рэчышча каналізаванае.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Басейн Віслы
Катэгорыя:Рэкі Свіслацкага раёна
Пчолка (рака)

**Пчо́лка** — рака ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі і ў Польшчы, правы прыток ракі Нараў (басейн Буга). 

Даўжыня ракі 14 км. Пачынаецца каля аграгарадка Дабраволя Свіслацкага раёна, вусце на тэрыторыі Польшчы. Каналізавана 9,5 км рэчышча (ад вытоку да мяжы з Польшчай).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Прытокі Нарава
Катэгорыя:Рэкі Свіслацкага раёна
Катэгорыя:Рэкі Падляскага ваяводства
Навіна (рака)

**Наві́на**, **Асе́ліца** — рака ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Жалудзянка (басейн Нёмана).

Даўжыня ракі 11 км. Плошча вадазбору 32 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 4,5 м/км. Пачынаецца каля вёскі Казарэзы, упадае ў Жалудзянку на заходняй ускраіне гарадскога пасёлка Жалудок. Каля вёсак Зара Камунізму і Вялікае Сяло створаны сажалкі (плошчай 0,08 і 0,1 км² адпаведна).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Басейн Лебяды
Катэгорыя:Рэкі Шчучынскага раёна
Громчак

**Гро́мчак** — ручай у Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Нявіша (басейн Нёмана). Даўжыня 9,4 км. Пачынаецца на паўночны ўсход ад вёскі Голдзішкі, упадае ў Нявішу на паўднёвы ўсход ад вёскі Вуглы. На ўсім працягу каналізаваны. Каля вёскі Яхнавічы створана сажалка (плошча 0,14 км²).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Басейн Котры
Катэгорыя:Рэкі Шчучынскага раёна
Нямержанка

**Няме́ржанка** — рака ў Беларусі, у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці і Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Нараў (басейн Віслы). 

Даўжыня ракі 8 км. Пачынаецца за 4 км на паўночны захад ад вёскі Папялёва Пружанскага раёна, вусце за 2 км на поўнач ад вёскі Нямержа Свіслацкага раёна. Цячэ па Белавежскай пушчы. Каналізавана 3 км рэчышча ад вытоку.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Басейн Віслы
Катэгорыя:Рэкі Пружанскага раёна
Катэгорыя:Рэкі Свіслацкага раёна
Уладзімір Маркавіч Пасікаў

**Уладзімір Маркавіч Пасікаў** (10 жніўня 1922 — 15 студзеня 1984) — разведчык; камандзір аддзялення, узвода пешай разведкі 933-га стралковага палка 254-й стралковая дывізія 2-га Украінскага фронту, сяржант.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 10 жніўня 1922 года ў вёсцы Мікольск Горацкага раёна Магілёўскай вобласці ў сялянскай сям'і. Беларус. Скончыў 7 класаў. Працаваў у калгасе, затым на чыгунцы.

У Чырвонай Арміі і ў баях Вялікай Айчыннай вайны з верасня 1941 года. Абараняў Ленінград, Маскву, ваяваў на Ленінградскім, 2-м і 1-м Украінскіх франтах.

Разведчык 933-га стралковага палка малодшы сяржант Уладзімір Пасікаў на чале групы разведчыкаў у ноч на 31 мая 1944 года на паўночным захадзе ад румынскага горада Ясы пракраўся на вышыню, якую абараняў вораг. Разведчыкі пад камандаваннем малодшага сяржанта Пасікава выявілі размяшчэнне агнявых кропак, закідалі гранатамі бліндаж, знішчыўшы звыш аддзялення салдат праціўніка.

Загадам па 254-й стралковай дывізіі ад 14 чэрвеня 1944 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях малодшы сяржант Пасікаў Уладзімір Марковіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.

Камандзір аддзялення, узвода пешай разведкі 933-га стралковага палка сяржант Уладзімір Пасікаў з разведчыкамі даручанага яму аддзялення 21 жніўня 1944 года ў баі за населены пункт Варавешцій, размешчаны ў дзесяці кіламетрах на захад ад румынскага горада Ясы, гранатамі і агнём з аўтаматаў знішчыў да дзесяці варожых пехацінцаў, а чацвярых узяў у палон.

Загадам па 4-й гвардзейскай арміі ад 29 верасня 1944 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях сяржант Пасікаў Уладзімір Марковіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.

12-13 студзеня 1945 года камандзір аддзялення, узвода пешай разведкі 933-га стралковага палка сяржант Уладзімір Пасікаў пры вызваленні польскага горада Хмельнік асабістым прыкладам першым падняў байцоў у атаку і першым уварваўся ў варожую траншэю, у баях забіў шасцярых праціўнікаў, а дваіх узяў у палон.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 10 красавіка 1945 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-варожымі захопнікамі сяржант Пасікаў Уладзімір Марковіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.

У 1947 годзе старшына Пасікаў дэмабілізаваны. Вярнуўся ў родную вёску Мікольск Горацкага раёна. Працаваў брыгадзірам паляводчай брыгады, з 1964 года — трактарыстам у калгасе. Памёр 15 студзеня 1984 года.

Узнагароджаны ордэнамі Славы 1-й, 2-й, 3-й ступені, медалямі.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Поўныя кавалеры ордэна Славы
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Кунда

**Кунда** () — горад на поўначы Эстоніі ў павеце Ляэнэ-Віру.

## Насельніцтва 
## Эканоміка 
Кунда — важны прамысловы і партовы горад паўночна-ўсходняй Эстоніі. Тут дзейнічае цэментны завод (943 тысяч тон прадукцыі у 2006 г.), гандлёвы порт (1,7 мільёна тон грузаў у 2007 г.), у 2006 годзе пабудаваны цэлюлозны завод магутнасцю 140 тысяч тон.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка

Катэгорыя:Гарады Эстоніі
Чэхаславацкі ўрад у выгнанні

**Чэхаславацкі ўрад у выгнанні** — неафіцыйная назва Нацыянальнага камітэта вызвалення Чэхаславакіі, які першапачаткова атрымаў дыпламатычнае прызнанне ў якасці ўрада ад Вялікабрытаніі. Назва стала выкарыстоўвацца іншымі краінамі-саюзнікамі Вялікабрытаніі ў Другой сусветнай вайне, а пасля імі быў прызнаны і сам урад.

Камітэт вызвалення першапачаткова быў створаны былым чэхаславацкім прэзідэнтам Эдвардам Бенешам у Парыжы ў кастрычніку 1939 года. Няўдалыя перамовы з Францыяй наконт яго дыпламатычнага статусу, а таксама наступная нацысцкая акупацыя Францыі вымусілі Камітэт у 1940 годзе перамясціцца ў Лондан. Адтуль ён у 1941 годзе пераехаў у Эстан-Эбатс, дзе знаходзіўся ў адноснай бяспецы ад нямецкіх бамбардзіровак Лондана.

На працягу Другой сусветнай вайны гэты ўрад прызнаваўся законным урадам Чэхаславакіі (у прыватнасці, Савецкі Саюз усталяваў з ім дыпламатычныя адносіны праз пасольства СССР пры Саюзных урадах у Лондане). Быўшы антыфашысцкім, ён імкнуўся адмяніць прызнанне законнасці Мюнхенскага пагаднення і наступнай нямецкай акупацыі Чэхаславакіі і аднавіць рэспубліку ў яе межах 1937 года. Такім чынам, з боку тых краін, якія яго прызнавалі, ён дэ-юрэ з’яўлялася ўрадам Першай Чэхаславацкай Рэспублікі, якая працягвала існаваць.

## Літаратура 
* Neil Rees «The Secret History of The Czech Connection — The Czechoslovak Government in Exile in London and Buckinghamshire» compiled by Neil Rees, England, 2005. ISBN 0-9550883-0-5.

Катэгорыя:Палітыка ў Другой сусветнай вайне
Катэгорыя:Гісторыя Чэхаславакіі
Катэгорыя:Урады ў выгнанні
Катэгорыя:Палітыка Чэхаславакіі
Цішоўка (рака)

**Цішо́ўка** — рака ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Свіслач (басейн Нёмана). Даўжыня 7 км. Пачынаецца за 1,7 км на паўночны ўсход ад вёскі Цецяроўка, упадае ў Свіслач за 1,1 км на захад ад вёскі Мінчыкі.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Рэкі Бераставіцкага раёна
Катэгорыя:Прытокі Свіслачы (прыток Нёмана)
Дыега Кіспэ Ціта

**Дыега Кіспэ Ціта** (; 1611 — 1681) — лацінаамерыканскі мастак інкскага паходжання. 

Нарадзіўся ў высакароднай інкскай сям'і ў Куска. Першы твор быў зроблены ў 1627 г. у стылі, характэрным для мастацкай школы Куска. Аднак у далейшым працаваў у стыле маньерызм, відавочна пад уплывам італьянскага езуіта Бернарда Біцці (1548 — 1610). Некаторыя карціны адлюстроўваюць уплыў фламандскага жывапісу. Большасць карцін прысвечана рэлігійнай тэматыцы.

## Галерэя 

Historical scene (1650) by Diego Quispe Tito.jpg|Гістарычная сцэна, 1650 г. 
Brooklyn Museum - Virgin of Carmel Saving Souls in Purgatory - Circle of Diego Quispe Tito - overall.jpg|Святая панна кармеліцкая выратоўвае душы ў чысцяцы

## Спасылкі 
* Diego Quispe Tito (1611-1681)
* Diego Quispe Tito 1611-1681 Peru-Mannerism

Ціта
Ціта
Ціта
Рудаўка (прыток Свіслачы)

**Руда́ўка** — рака ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Свіслач (басейн Нёмана). Даўжыня 9 км. Пачынаецца каля вёскі Ятвезь, упадае ў Свіслач за 1 км на захад ад вёскі Ражкі 1-ыя. Рэчышча каналізаванае.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Прытокі Свіслачы (прыток Нёмана)
Катэгорыя:Рэкі Свіслацкага раёна
Аймара (значэнні)

* **Аймара** — індзейскі народ Лацінскай Амерыкі
* **Аймара** — родная мова народа аймара
* **Аймараэс** — правінцыя ў рэгіёне Апурымак, Перу
Друнёўка

**Друнё́ўка**, **Друню́ўка** — рака ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Рудаўка (басейн Заходняга Буга).

Даўжыня ракі 11 км. Плошча вадазбору 52 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1 м/км. Пачынаецца за 1,5 км на поўнач ад вёскі Цяраспаль (за 3 км ад хутара Ялава). Вусце за 6 км на ўсход ад вёскі Рудня. Каналізавана 5,3 км рэчышча ад вытоку.

## Літаратура 
* 
*  — С. 216.

Катэгорыя:Басейн Нарава
Катэгорыя:Рэкі Свіслацкага раёна
Узброеныя сілы Турцыі

**Узбро́еныя сі́лы Ту́рцыі** () — сукупнасць войскаў Турцыі, прызначаных для абароны свабоды, незалежнасці і тэрытарыяльнай цэласнасці дзяржавы.

Складаюцца з сухапутных войскаў, ваенна-марскіх сіл, ваенна-паветраных сіл, жандармерыі і берагавой аховы. Арганізацыйна ўваходзяць у склад двух міністэрстваў — Міністэрства абароны і Міністэрства ўнутраных спраў.

Сухапутныя войскі Турцыі лічацца другімі па сіле ў блоку NATO, пасля сухапутных войскаў ЗША.

Колькасць асабовага баявога складу ВС Турцыі, не лічачы рэзервістаў, складае 362 284 чалавекі. Разам з грамадзянскім персаналам і супрацоўнікамі Генштаба і Мінабароны агульная колькасць кадравага складу Ўзброеных сіл Турцыі складае 401 199 чалавек. У шэрагах сухапутных войскаў, ваенна-марскіх і ваенна-паветраных сіл Турцыі служаць 25 728 старэйшых і малодшых афіцэраў, 64 655 прапаршчыкаў, 47 167 сяржантаў і 16 018 радавых (2017). Для мабілізацыйнага разгортвання ў ваенны час можа быць выкарыстаны ваеннаабучаны рэзерв колькасцю да 90 000 чалавек, у тым ліку 38 000 — рэзерв першай чаргі.

Армія Турцыі камплектуецца па прызыву, прызыўны ўзрост 20—41 год, тэрмін абавязковай ваеннай службы складае ад 6 да 15 месяцаў. Па звальненню з войска грамадзянін лічацца ваеннаабавязаным і знаходзіцца ў запасе да ўзросту 45 гадоў. У ваенны час, у адпаведнасці з законам, у войска могуць быць прызваны мужчыны ва ўзросце ад 16 да 60 гадоў і жанчыны ад 20 да 46 гадоў, здольныя насіць зброю.

Вышэйшым органам аператыўнага кіраўніцтва ўзброенымі сіламі з’яўляецца Генеральны штаб, кіруе якім вярхоўны галоўнакамандуючы узброенымі сіламі. Ён прызначаецца прэзідэнтам па рэкамендацыі Савета міністраў. Яму падпарадкаваныя галоўнакамандуючыя відамі узброеных сіл: сухапутнымі войскамі (СВ), ваенна-паветранымі сіламі (ВПС), ваенна-марскімі сіламі (ВМС), жандармерыі (колькасць да 1150 тыс. чалавек) і берагавой аховы (БАХ). Паводле турэцкай табелі аб рангах, начальнік Генштаба займае чацвёрты радок пасля прэзідэнта, старшыні парламента і прэм'ер-міністра.

Станам на лістапад 2016 года начальнікам генеральнага штаба з’яўляецца Хулусі Акар, камандуючы сухапутнымі сіламі — Саліх Зэкі Чолак, ваенна-марскім флотам — Бюлент Бостаноглу, ваенна-паветранымі сіламі — Абідын Унал.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка
Плошча Казінца (Мінск)

**Плошча Казінца** — плошча ў Кастрычніцкім раёне Мінска, знаходзіцца на перакрыжаванні вуліц Казінца і Каржанеўскага. Названа ў гонар Ісая Казінца (1910—1942), аднаго з арганізатараў і кіраўнікоў мінскага падполля ў гады Вялікай Айчыннай вайны, Героя Савецкага Саюза.

## Гл. таксама 
* Вуліца Казінца

Катэгорыя:Плошчы Мінска
Плошча Ванеева (Мінск)

**Плошча Ванеева** — плошча ў Заводскім і Партызанскім раёнах Мінска. Знаходзіцца на скрыжаванні Партызанскага праспекта і вуліцы Ванеева. Названа ў гонар Уладзіміра Ванеева (1896—1941), партыйнага і дзяржаўнага дзеяча БССР.

## Гл. таксама 
* Вуліца Ванеева

## Спасылкі 
Катэгорыя:Плошчы Мінска
Аўтавакзал

]]
**Аўтавакзал (аўтобусны вакзал)** — аб'ект транспартнай інфраструктуры, які ўключае ў сябе размешчаны на спецыяльна адведзенай тэрыторыі комплекс будынкаў і збудаванняў, прызначаных для аказання паслуг пасажырам і перавозчыкам пры ажыццяўленні перавозак пасажыраў і багажу, які забяспечвае магчымасць адпраўлення больш за 1000 чалавек у суткі. Падобны аб'ект, які забяспечвае магчымасць адпраўлення ад 250 да 1000 чалавек у суткі, вызначаецца як **аўтастанцыя**.

## Гл. таксама 
* Вакзал

## Спасылкі
Крынкі (рака)

**Кры́нкі**, **Кры́нка** — рака ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці і Польшчы, левы прыток ракі Свіслач (басейн Нёмана). Даўжыня 7 км. Пачынаецца ў Польшчы, на заходняй ускраіне горада Крынкі, перасякае мяжу, упадае ў Свіслач на паўночны ўсход ад вёскі Парэчча. На працягу 1,7 км ад вусця каналізаваная.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Прытокі Свіслачы (прыток Нёмана)
Катэгорыя:Рэкі Бераставіцкага раёна
Катэгорыя:Рэкі Падляскага ваяводства
Псеўданавука

**Псеўданавука** ( — «ілжывы» + навука) — дзейнасць або вучэнне, якія прадстаўляюцца прыхільнікамі як навуковыя, але па сутнасці такімі не з’яўляюцца. Іншае распаўсюджанае вызначэнне псеўданавукі — «уяўная або ілжывая навука; сукупнасць перакананняў пра свет, памылкова разгляданая як заснаваная на навуковым метадзе ці як тая, што мае статус сучасных навуковых ісцін».

Ілжэнавука нярэдка матываваная той жа мэтай, што і прыкладная навука — дасягненнем неадкладнага практычна карыснага выніку. Аднак ілжэнавука дэмагагічна апелюе да навуковых метадаў, толькі імітуючы іх. Пры гэтым яна ніколі не ставіць перад сабой у якасці цэнтральнай задачы сапраўднае пазнанне рэчаіснасці. «альтэрнатыўная навука», «неакадэмічная навука». У англамоўнай літаратуры для псеўданавукі таксама выкарыстоўваюцца такія тэрміны як *pathological science*, *junk science*, *voodoo science*, *crackpot science* и *bad science*. Некаторыя даследчыкі пазначаюць комплекс гэтых паняццяў, якія скажаюць вобраз сапраўднай навукі, тэрмінам «дэвіянтная навука» ( — адхіленне), паказваючы, што гэтыя негатыўныя формы паразітуюць на целе навукі і вядуць да дэфармацый яе каштоўнаснага ядра.

Сацыякультурны выток папулярнасці (і, адпаведна, прычына ідэалагічнай падтрымкі) псеўданавукі ў тым, што «яна рэалізуе спакусу простых рашэнняў, абслугоўвае сацыяльны запыт на агульнадаступную, зразумелую масам без спецыяльнай прафесійнай падрыхтоўкі расшыфроўку „непразрыстых“ з’яў прыроды і культуры».

Пытанне аб навуковым статусе надзвычай важны для прадстаўнікоў розных ненавуковых напрамкаў, з прычыны чаго псеўданавука часта завецца сваімі прыхільнікамі «альтэрнатыўнай» («народнай») навукай. У сувязі з тым, што за апошнія 300 гадоў з дапамогай навуковага метаду былі дасягнуты ўражальныя поспехі ў самых розных галінах ведаў, у грамадстве складаецца меркаванне, што «навука — гэта добра і годна, а тое, што не з’яўляецца навукай — дрэнна». Таму тэрміны «псеўданавука» і «псеўданавуковы» часцяком разглядаюцца як прыніжальныя, а аўтары псеўданавуковых тэорый, як правіла, актыўна аспрэчваюць такую характарыстыку. напрыклад, акадэмік АН СССР усходазнавец М. Я. Мар («новае вучэнне пра мову»), акадэмік РАН матэматык  («новая храналогія»).

Не варта адносіць да псеўданавукі тыя канцэпцыі з абласцей рэлігіі, філасофіі, мастацтва, маралі і г. д., якія не адпавядаюць сучасным навуковым уяўленням, але і не прэтэндуюць на ролю навукі. Неабходна таксама адрозніваць псеўданавуку ад непазбежных навуковых памылак і ад паранавукі як гістарычнага этапу развіцця навукі.

## Гл. таксама 
* 
* 
* 

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Філасофія навукі
Мікіта Іосіфавіч Перавознікаў

{{Ваенны дзеяч
|імя              = Мікіта Іосіфавіч Перавознікаў
|дата нараджэння  = 
|месца нараджэння =
|дата смерці      =
|месца смерці     = 
|выява            = 
|шырыня           = 
|апісанне выявы   = 
|мянушка          = 
|прыналежнасць    = 
|гады службы      = 
|званне           = 
|род войскаў      = пяхота
|камандаваў       = 
|часць            = 
|бітвы            = Вялікая Айчынная вайна
|узнагароды       = {
 
}
|сувязі           = 
|у адстаўцы       = 
}}
**Мікіта Іосіфавіч Перавознікаў** (1908—1966) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, поўны кавалер ордэна Славы.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 14 студзеня (27 студзеня па новаму стылю) 1908 года ў вёсцы Чачэвічы Расійскай імперыі, цяпер Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі ў сялянскай сям’і. Беларус.

Скончыў пяць класаў школы, затым — курсы жывёлаводаў і ветэрынарных фельчараў. Працаваў брыгадзірам, затым загадчыкам фермы. З 1939 па жнівень 1941 года быў камандзірам ветэрынарнага ўзвода пры Магілёўскім абласным упраўленні міліцыі. У шэрагах Чырвонай Арміі з 1930 па 1933 год, са жніўня 1941 па студзень 1942 года і з лютага 1944 года. У лютым-ліпені 1942 года знаходзіўся ў акружэнні.. З ліпеня 1942 па люты 1944 года — камандзір аддзялення 425-га партызанскага атрада 11-й быхаўскай брыгады.

Памочнік камандзіра ўзвода 244-га гвардзейскага стралковага палка (82-я гвардзейская стралковая дывізія, 8-я гвардзейская армія, 1-ы Беларускі фронт) гвардыі старшы сяржант Перавознікаў 19 жніўня 1944 года падчас бою на паўднёвым захадзе ад горада Магнушаў (Польшча) адным з першых уварваўся ў траншэю праціўніка, з асабістай зброі ліквідаваў 6 гітлераўцаў. Быў паранены, але застаўся ў страі.

Загадам па 82-й гвардзейскай стралковай дывізіі ад 16 верасня 1944 года старшы сяржант Перавознікаў Мікіта Іосіфавіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.

Разведчык таго ж палка Перавознікаў у складзе групы захопу 21 снежня 1944 года ў раёне населенага пункта Зосін (на паўднёвым захадзе ад горада Варка, Польшча) пранікнуў у размяшчэнне ворага, гранатамі знішчыў двух кулямётчыкаў, прыкрыў адыход групы разведчыкаў, захапіў у палон гітлераўца.

Загадам па 8-й гвардзейскай арміі ад 13 студзеня 1945 года гвардыі старшы сяржант Перавознікаў Мікіта Іосіфавіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені

## Узнагароды 
* Узнагароджаны ордэнамі Славы 1-й (15 мая 1946, № 1725), 2-й (13 студзеня 1945, № 7032) і 3-й (16 верасня 1944 г., № 239860) ступеняў, а таксама медалямі.

## Літаратура 
* *Долготович Б. Д.* Кавалеры ордена Славы. — Минск, 2006.
* 

## Спасылкі 
* 
* Перевозников Мікіта Іосіфавіч

Катэгорыя:Поўныя кавалеры ордэна Славы
Катэгорыя:Партызаны Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Пехацінцы Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Члены КПСС
Плішчын

**Плі́шчын** — возера ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Прыпяць, за 15,6 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Жыткавічы, за 4,1 км на поўнач ад вёскі Перароў, на тэрыторыі нацыянальнага парку «Прыпяцкі».

Плошча паверхні возера 0,17 (0,14) км². Даўжыня 1,6 (1,65) км, найбольшая шырыня 0,17 (0,13) км. Даўжыня берагавой лініі 3,75 (3,44) км. Катлавіна возера старычнага тыпу, выцягнутая ў напрамку з захаду на ўсход. Схілы катлавіны невыразныя, забалочаныя. Берагавая лінія звілістая. У заходняй частцы возера востраў плошчай 1 га. Возера праточнае. На захадзе ўпадае ручай з возера без назвы, на ўсходзе выцякае ручай, злучаючы Плішчын з невялікімі азёрамі і возерам Мута.

## Літаратура 
* 
* 
* 
* Ліст карты N-35-140. Выданне 1991 г. Стан мясцовасці на 1987 г.

## Спасылкі 
* *А. А. Свирид, А. О. Шилько, В. С. Ровная, А. А. Абрамчик* Диатомовые водоросли планктона старичного озера Плищин (Национальный парк «Припятский») // Белорусский государственный педагогический университет имени Максима Танка
* Морфаметрычныя параметры азёр Гомельскай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь»  
* *Иванов-Смоленский В. Г.* Все озёра Беларуси. Популярная иллюстрированная энциклопедия. Т. 4.

Катэгорыя:Азёры Жыткавіцкага раёна
Катэгорыя:Басейн Прыпяці
Іван Іванавіч Пятроўскі

**Іван Іванавіч Пятроўскі** (, в. Блонь,  — ) — беларускі фізік. Кандыдат фізіка-матэматычных навук (1955), дацэнт (1957).

## Біяграфія 
Іван Іванавіч Пятроўскі нарадзіўся ў Бабах і вучыўся ў Бабоўскай першапачатковаў школе (Па афіцыйным дадзеным — ён нарадзіўся ў в. Блонь).

Бацька, Іван Пятроўскі, быў у 20-30-е гады 20-га стагоддзя настаўнікам у школе. Пятроўскія жылі ў хаце Паўловіча Сідара Міронавіча.

Удзельнічаў у Другой сусветнай вайне.

У 1950 г. скончыў фізіка-матэматычны факультэт БДУ, аспірантуру па эксперыментальнай фізіцы (1953). Працаваў у БДУ выкладчыкам, старшым выкладчыкам, дацэнтам.

Аўтар кнігі «Электронная теория полупроводников», якая выдавалася двойчы.

Узнагароджаны ордэнам Баявога Чырвонага Сцяга, Чырвонай Зоркі, медалём «Партызану Вялікай Айчыннай вайны».

## Літаратура 
* Исследование генерирующих кристаллических диодов : автореферат диссертации … кандидата физико-математических наук / И. И. Петровский. — Минск, 1955.
* Библиография диссертаций, защищенных в Белорусской ССР за 1945—1955 годы. — Минск, 1958. (БА55794) Физический факультет. — Минск, 2008.

## Спасылкі 
* Петровский, Иван Иванович (кандидат физико-математических наук ; 1923—1973)

Катэгорыя:Фізікі Беларусі
Плошча Змітрака Бядулі (Мінск)

**Плошча Змітрака Бядулі** — плошча ў Партызанскім раёне Мінска, знаходзіцца на вуліцы Змітрака Бядулі. Да плошчы прылягаюць Вайсковы завулак і вуліца Міхайлава.

Назва плошчы «народная», у афіцыйным спісе гарадскіх назваў яна не значыцца — у адрозненне ад вуліцы Змітрака Бядулі.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Плошчы Мінска
Катэгорыя:Вуліца Змітрака Бядулі (Мінск)
Катэгорыя:Вуліца Казлова (Мінск)
Імперыя Малі

**Малі́** — дзяржаўнае ўтварэнне ў Заходнім Судане ў 8—17 ст. на тэрыторыі сучасных Малі і Гвінеі, у раёне верхняга цячэння ракі Нігер. Этнічная аснова Малі — плямёны .

Да пачатку 13 ст. знаходзілася ў залежнасці ад Ганы.
З 11 ст. дзяржаўная рэлігія Малі — іслам.
У 2-й палавіне 13 ст. пры мансе (правіцелі)  пачаўся хуткі ўздым Малі (сталіца — г. Ніяні).
Дасягнула росквіту пры Мусе І (1312—1337) і  (1341—1360), калі Малі займала тэрыторыю ад Атлантычнага акіяна да г.  ў сярэднім цячэнні Нігера.
Асновай багацця быў гандаль рабамі і золатам.
З 1370-х гадоў пачаўся заняпад, з 2-й палавіны 15 ст. Малі ў залежнасці ад дзяржавы Сангаі.
У 17 ст. Малі існавала як невялікая вобласць вакол паселішча Кангаба, дзе захавалася улада царскага .

## Літаратура 
*  С. 29.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Вікіпедыя:Істотныя артыкулы
Катэгорыя:Імперыі Афрыкі
Катэгорыя:Гісторыя Малі
Катэгорыя:Гісторыя Гвінеі
Катэгорыя:Гісторыя Маўрытаніі
Катэгорыя:Гісторыя Сенегала
Пенніца альховая

**Пенніца альховая** (*Aphrophora alni*) — від пенніц.

## Распаўсюджанне 
Палеарктыка: Еўропа, Паўночная і Малая Азія, Паўночная Афрыка.

## Апісанне 
Дробныя раўнакрылыя насякомыя, даўжыня 8-10 мм. Сустракаюцца на лугавых травах, на ўзлесках, у садах і парках. Верх у валасінках. Шчыток плоскі. Знешні край стылуса ўвагнуты. Надкрылы шаравата-бурыя, звонку з касой светлай плямай перад сярэдзінай і з такой жа перад вяршыняй. Лічынкі жывуць на раслінах у камячках утваранай імі пены, у якіх і ліняюць у імага.

## Спасылкі 
* BioLib.cz, Biological Library
* Фауна Europaea 

Катэгорыя:Цыкадавыя
Плошча Мяснікова (Мінск)

**Плошча Мяснікова** — плошча ў Маскоўскім раёне Мінска, знаходзіцца паміж вуліцамі Савецкай, Мяснікова і Бабруйская. Названа ў гонар Аляксандра Мяснікова (1886—1925), рэвалюцыянера, савецкага партыйнага і дзяржаўнага дзеяча, аднаго з кіраўнікоў усталявання савецкай улады ў Беларусі.
 на плошчы ў 1907 годзе]]

## Гл. таксама 
* Вуліца Мяснікова
## Спасылкі 
Катэгорыя:Плошчы Мінска
Народны камісарыят харчавання БССР

**Наро́дны камісарыя́т харчава́ння Белару́скай ССР** быў утвораны 4 лютага 1919 года на базе Камісарыята харчавання Часовага рабоча-сялянскага ўрада Беларусі. Неўзабаве спыніў сваю дзейнасць у сувязі са стварэннем Літбела. Аднавіў сваю дзейнасць у 1920 годзе пасля другога абвяшчэння незалежнасці ССРБ.

Быў скасаваны ў 1924 годзе.

## Наркамы 
* Майсей Калмановіч (1919)
* Іосіф Адамайціс (1920 — 1924)

## Спасылкі 
* Фонды Нацыянальнага архіва Беларусі

Катэгорыя:Скасаваныя органы выканаўчай улады Беларусі
Катэгорыя:Народныя камісарыяты БССР
Катэгорыя:З’явіліся ў 1919 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1924 годзе
Валерый Мікалаевіч Гадуноў

**Валéрый Мікалáевіч Гадунóў** (нар. , в. Садовая, Клецкага раёна, Мінскай вобласці) — прафесар, дырэктар Інстытута перападрыхтоўкі і павышэння кваліфікацыі суддзяў, супрацоўнікаў пракуратуры, судоў і ўстаноў юстыцыі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, загадчык кафедры грамадзянскага права юрыдычнага факультэта БДУ. Былы дэкан юрыдычнага факультэта БДУ.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 5 лютага 1954 года ў вёсцы Садовая Клецкага раёна Мінскай вобласці Беларускай ССР.

Скончыў юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта ў 1976 годзе па спецыяльнасці «Правазнаўства» і адразу паступіў у аспірантуру юрыдычнага факультэта па спецыяльнасці «Грамадзянскае і сямейнае права».

У 1980 годзе атрымаў званне кандыдата юрыдычных навук, абараніўшы дысертацыю на тэму «Прававыя пытанні арганізацыі пастаўкі прадукцыі па прамых працяглых гаспадарчых сувязях». Праз 24 года абараніў дысертацыю на саісканне вучонай ступені доктара юрыдычных навук па тэме «Прававыя сродкі забеспячэння дзяржаўных патрэб у таварах работах і паслугах».

Прымаў удзел у падрыхтоўцы праекта Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь 1994 года, а таксама праектаў Грамадзянскага кодэкса і іншых заканадаўчых актаў Рэспублікі Беларусь.

З яго актыўным удзелам у БДУ былі адкрыты Інстытут перападрыхтоўкі і павышэння кваліфікацыі суддзяў, супрацоўнікаў пракуратуры, судоў і ўстаноў юстыцыі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта і Юрыдычны каледж.

Катэгорыя:Юрысты Беларусі
Катэгорыя:Выкладчыкі БДУ
Катэгорыя:Дактары юрыдычных навук
Катэгорыя:Дэканы юрыдычнага факультэта БДУ
Кольнік коласападобны

**Кольнік коласападобны** (*Phyteuma spicatum*) — кветкавая травяністая расліна з роду  сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 50—60 (да 100) см, з тоўстым мясістым коранем. Сцябло голае, крыху баразнаватае, пустое ў сярэдзіне. Прыкаранёвае і ніжняе сцябловае лісце з доўгімі чаранкамі, верхняе сядзячае. Кветкі жаўтавата-белага колеру, у густых коласападобных суквеццях. Плод — шарападобная каробачка. Цвіце ў чэрвені—ліпені.

## Таксанамія 
## Літаратура 
*  — С. 53.

## Спасылкі 
* 
* Phyteuma spicatum (PYTSP) // EPPO Global Database

Катэгорыя:Званочкавыя
Катэгорыя:Флора Еўропы
Катэгорыя:Дэкаратыўныя расліны
Вексілярый

**Вексілярый** (ад vexillarius, ад *vexillum* — сцяг, штандар) — назва сцяганосца ў рымскай арміі. Вексілярый насіў штандар у выглядзе тканевага прамавугольніка з эмблемай і нумарам воінскага падраздзялення, прымацаванага да папярочнай перакладзіны на доўгім дрэўку. Як правіла, вексілумы з’яўляліся штандарамі асобных воінскіх падраздзяленняў (пешых і конных), якія дзейнічаюць па-за складу легіёна. Таксама вексілумы мелі прэтарыянскія кагорты.

Вексілярыі, як і ўсе сцяганосцы (сігніферы) рымскай арміі, адрозніваліся звярынымі шкурамі, надзетымі на шлем, з завязанымі на грудзях лапамі. У судах насілі мядзведжыя і ваўчыныя шкуры, у прэтарыянскай гвардыі — ільвіныя. Узбраенне складалі меч (гладыюс), кінжал (пугіа). Ахоўная экіпіроўка ўключала шлем, кальчугу або лускаваты даспех і невялікі круглы шчыт (парма) .

У часы позняй Імперыі (3 — 5 стст. н.э.) вексілум паступова выцесніў традыцыйныя штандары рымскай арміі (сігнумы), стаўшы асноўным відам рымскага сцяга (у сучасным разуменні гэтага тэрміна).

Катэгорыя:Войска Старажытнага Рыма
Цырымонія закрыцця летніх Алімпійскіх гульняў 2016

**Цырымонія закрыцця** летніх Алімпійскіх гульняў 2016 года адбылася 21 жніўня 2016 года з 20:00 да 22:50 па бразільскаму часу на стадыёне «Маракана» ў Рыа-дэ-Жанэйра, Бразілія.
 
У адпаведнасці з традыцыйным алімпійскім пратаколам, цырымонія мела прыкметы прэзентацый культуры як дзеючай краіны-гаспадара гульняў (Бразілія), так і наступнай (Японія), а таксама ўтрымоўвала заключныя заўвагі прэзідэнта Міжнароднага алімпійскага камітэта (МАК) Томаса Баха і кіраўніка Аргкамітэта гульняў Карласа Артура Назмана, афіцыйную перадачу алімпійскага сцяга ад мэра Рыа-дэ-Жанэйра Эдуарда Паеса губернатару Токіа Юрыко Коіке, чый горад будзе праводзіць Летнія Алімпійскія гульні 2020, а таксама згашэнне алімпійскага агню.

## Гл. таксама 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Летнія Алімпійскія гульні 2016
Катэгорыя:Цырымоніі
Гісторыя навукі

**Гісторыя навукі** — даследаванне феномену навукі ў яго гісторыі. Навука, у прыватнасці, уяўляе сабой сукупнасць эмпірычных, тэарэтычных і практычных ведаў аб Свеце, атрыманых навуковай супольнасцю. Паколькі з аднаго боку навука ўяўляе аб'ектыўнае веданне, а з другога — працэс яго атрымання і выкарыстання людзьмі, добрасумленная гістарыяграфія навукі павінна браць пад увагу не толькі гісторыю думкі, але і гісторыю развіцця грамадства ў цэлым.

Вывучэнне гісторыі сучаснай навукі абапіраецца на мноства захаваных арыгінальных або перавыданых тэкстаў. Аднак самі словы «навука» і «навуковец» ўвайшлі ва ўжыванне толькі ў XVIII—XX стагоддзях, а да гэтага прыродазнаўцы называлі свой занятак «натуральнай філасофіяй».

Хоць эмпірычныя даследаванні вядомыя яшчэ з антычных часоў (напрыклад, працы Арыстоцеля і Тэафраста), а навуковы метад быў у сваіх асновах распрацаваны ў сярэдневякоўе (напрыклад, у Ібн ал-Хайсама, Аль-Біруні або Роджэра Бэкана), пачатак сучаснай навукі ўзыходзіць да Новага часу, перыяду, званаму *навуковай рэвалюцыяй*, якая адбылася ў XVI—XVII стагоддзях у Заходняй Еўропе.

Навуковы метад лічыцца такім істотным для сучаснай навукі, што многія навукоўцы і філосафы лічаць працы, зробленыя да навуковай рэвалюцыі, «пераднавучнымі». Таму гісторыкі навукі нярэдка даюць навуцы больш шырокае вызначэнне, чым прынята ў наш час, каб уключаць у свае даследаванні перыяд Антычнасці і Сярэднявечча.

## Гл. таксама 
* 

## Літаратура 
*  (у пер.)

## Спасылкі