open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Свята-Уладзімірская царква (Бронная Гара)

**Свята-Уладзімірская царква** — драўляны праваслаўны храм у вёсцы Бронная Гара Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці.

## Гісторыя 
18 чэрвеня 2008 года, па багаславенні Іаана, епіскапа Брэсцкага і Кобрынскага, была арганізавана рэлігійная грамада.

У 2008 годзе была набыта хата. Будаваць царкву пачалі ў 2009 годзе па благаславенні Уладыкі Іаана.

9 жніўня 2012 года епіскап Брэсцкі і Кобрынскі Іаан асвяціў новую царкву ў гонар святога Роўнаапостальнага князя Уладзіміра. Пабудавана царква дзякуючы намаганням настаяцеля Сакалоўскага і Браннагорскага прыхода протаіерэя Уладзіміра Сеня, ахвяраванням прыхаджан, а таксама спонсарскай дапамозе мясцовых прадпрыемстваў і прадпрымальнікаў.

## Літаратура 
* Освящена новая церковь // Вечерний Брест. — 2012. — 13 августа.
* Синкевич, Н. Освящена новая церковь: [о храме в честь Равноапостольного князя Владимира в д. Бронная Гора] / Николай Синкевич // Маяк. — 2012. — 20 августа.

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Бярозаўскага раёна
Катэгорыя:Бронная Гара
Катэгорыя:Храмы Брэсцкай і Кобрынскай епархіі
Катэгорыя:2012 год у Беларусі
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Вуліца Уладзіміра Леніна (Орша)

**Вуліца Уладзіміра Леніна** () — цэнтральная вуліца Оршы.

## Забудова 
Забудова вуліцы вялася ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзя.

### Няцотны бок 
* № 7 — будынак (1930-я) — 

* № 9 — Музей гісторыі і культуры горада Орша.
* № 11 — будынак (канец ХІХ — пачатак ХХ стагоддзя) — 
* № 21 — Палац культуры льнокамбіната (1930-я). У наш час у будынку месціцца Дзіцячая школа мастацтваў № 1 г. Орша.
* № 31 — кінатэатр «Перамога» (рэканструяваны па праекце архітэктара Я. Яснагародскага).
* № 35 — будынак (канец ХІХ — пачатак ХХ стагоддзя) — 
]]
* № 41 — будынак былога рэальнага вучылішча (пачатак ХХ стагоддзя). Цяпер у будынку размяшчаецца гімназія № 2 г. Оршы. — 

* № 43 — будынак (канец ХІХ — пачатак ХХ стагоддзя) — 
* № 45 — царква ў імя святога Леаніда.
* № 79 — Лядовая арэна.
* № 195 — Аршанскі дзяржаўны медыцынскі каледж.

### Цотны бок 
* № 6а — комплекс былога езуіцкага калегіума: будынак бурсы, падмурак касцёла (ХVІІ — XVIII стагоддзі) — 
* № 20 — АУС Аршанскага райвыканкама.

* № 26 — будынак пачатак (ХХ стагоддзя). У будынку размяшчаецца Музей Уладзіміра Караткевіча. — 
* № 38 — Гарадскі псіханеўралагічны дыспансер, станцыя хуткай і неадкладнай медыцынскай дапамогі, супрацьтуберкулёзны дыспансер.
* № 162 — Аршанскі дзяржаўны політэхнічны прафесійна-тэхнічны каледж.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі
Дзяўчына з жамчужнай завушніцай (саўндтрэк)

«**Дзяўчына з жамчужнай завушніцай**» () — саўндтрэк Аляксандра Дэспла да аднайменнага фільма 2003 года.

Аляксандр Дэспла дэбютаваў у якасці кінакампазітара ў 1985 годзе і на момант напісання музыкі да фільма «*Дзяўчына з жамчужнай завушніцай*» быў аўтарам саўндтрэкаў да больш чым 70 пераважна французскіх фільмаў. Праца над фільмам Пітэра Уэбера вывела яго на міжнародную арэну і стала прарыўной для яго галівудскай кар’еры.

Саўндтрэк быў высока ацэнены крытыкамі, а кінастужка «*Дзяўчына з жамчужнай завушніцай*» была намініравана за музыку да фільма на «*Залаты глобус*», прэмію «*BAFTA*» і «*Еўрапейскую кінапрэмію*».

## Спіс кампазіцый 
## Гісторыя стварэння 
Запіс саўндтрэка адбываўся з 19 па 23 ліпеня 2003 года на студыі «*Sony Studios*» у Лондане. Дэспла выкарыстоўваў вялікі струнны аркестр з фартэпіяна, чэлестай, драўлянымі і меднымі духавымі інструментамі.

## Узнагароды і намінацыі 
## Зноскі 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Водгук на саўндтрэк на сайце «*Movie Music UK*» 
* Водгук на саўндтрэк на сайце «*Movie Wave*» 
* Саўндтрэк на сайце «*Soundtrack.net*» 
* Саўндтрэк на сайце «*Soundtrack Collector*» 

Катэгорыя:Альбомы Аляксандра Дэспла
Катэгорыя:Саўндтрэкі 2004 года
Катэгорыя:Саўндтрэкі
Барада (значэнні)

**Барада** — шматзначны тэрмін.

* Барада — валасяное покрыва на ніжняй частцы твару
* народная назва віду грыбоў 
* Барада (вёска)
* Барада (рака)
Яўген Пятровіч Крапіўны

**Яўген Пятровіч Крапіўны** (нар. , г. Брэст) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
У 1968—1973 гадах вучыўся ў Брэсцкім інжынерна-будаўнічым інстытуце. Пасля яго заканчэння прызначаны галоўным архітэктарам г. Асіповічы Магілёўскай вобласці. У 1974 годзе прыняты на працу ў «Брэстграмадзянпраект». У 1994 годзе стварыў «Персанальную творчую майстэрню архітэктара Крапіўнага Я. П.».

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Галоўныя архітэктары Асіповічаў
Катэгорыя:Архітэктары Пінска
Катэгорыя:Архітэктары Брэста
Катэгорыя:Архітэктары Пружанаў
Катэгорыя:Архітэктары Салігорска
Палац рымска-каталіцкіх архіепіскапаў (Львоў)

**Палац рымска-каталіцкіх архіепіскапаў** — помнік архітэктуры ХІХ стагоддзя, які знаходзіцца ў Львове на вул. Віннічэнка, 32.

## Гісторыя 
Палац рымска-каталіцкіх архіепіскапаў быў пабудаваны ў 1842-1844 гадах. Замоўнікам будынка выступіў архіепіскап Францішак Піштак. У 1886 годзе палац адрэстаўравалі, і яго выгляд трохі змяніўся. Пасля будынак выкарыстоўваўся як музей епархіі імя Яна Длугаша.

З 1944 года ў палацы быў размешчаны ваенны шпіталь. З 1970 года да пачатку 1990-х гадоў тут знаходзіўся навуковы інстытут "Сістэма" (займаўся ваеннымі распрацоўкамі).

25 чэрвеня 2001 года падчас свайго візіту ва Украіну палац наведаў Папа Рымскі Ян Павел II. Пасля гэтага будынак быў перададзены ў карыстанне Львоўскай архідыяцэзіі Рымска-Каталіцкай Царквы.

Катэгорыя:Славутасці Львова
Катэгорыя:Палацы Львова
Палац лацінскіх архіепіскапаў (Львоў)

**Палац лацінскіх архіепіскапаў** — помнік архітэктуры XVII - ХІХ стагоддзя, які знаходзіцца ў Львове па плошчы Рынак.

## Гісторыя 
Участак пад будаўніцтва палаца для львоўскіх рымска-каталіцкіх арцыбіскупаў князь Уладзіслаў Апольчык падарыў у 1375 (або 1376) годзе біскупу Мацвею з Эгера. З тых часоў зямля і будынкі на ёй належалі каталіцкім архіепіскапам Львова. У XIV стагоддзі горад не спяшаўся аддаваць участак галіцкаму арцыбіскупу Бернарду, які наклаў на Львоў інтэрдыкт - забарону адпраўляць рэлігійныя абрады, а затым адлучыў весь горад ад царквы. Львавяне паскардзіліся Папе Рымскаму, які адлучыў самога Бернарда ад царквы. Інтэрдык і адлучэнне скасаваў каталіцкі арцыбіскуп Перамышля Эрык. Дамы на гэтым месцы стаялі з XIV стагоддзя. У 1405 і 1420 гадах тут жыў вялікі князь Свідрыгайла, якога прымалі "віном і дарункамі". Вядома, што існаваў дом і ў 1527-1634 гадах.

Сучасны дом, які яшчэ называюць "арцыбіскупскім палацам", быў узведзены пры садзейнічанні рымска-каталіцкага арцыбіскупа Львова Станіслава Грахоўскага на месцы папярэдніх у 1634 годзе. У XVII стагоддзі гэта была адна з самых пышных камяніц, якая належала лацінскім арцыбіскупам. Тут спыняліся нават каралі Рэчы Паспалітай. У 1845 годзе дом быў значна перабудаваны: фасад перароблены ў стылі венскага класіцызму, дабудаваны чацвёрты паверх. На працягу пэўнага часу, у прыватнасці, у 1908 годзе, тут дзейнічала казіно. З 1957 года ў доме размяшчаецца гарадская бібліятэка для юнацтва.

Катэгорыя:Славутасці Львова
Катэгорыя:Палацы Львова
Зулейха расплюшчвае вочы

**Зулейха расплюшчвае вочы** () — гістарычны раман расійскай пісьменніцы Гузель Яхінай аб раскулачвання 1930-х гадоў у СССР. Упершыню апублікаваны ў 2015 годзе.

## Гісторыя стварэння 
Тэма лёсаў раскулачаных і жыццё ў спецпасяленні зацікавіла Яхіну дзякуючы расказах яе бабкі, якая перажыла ссылку ў Сібір. Аднак рэальных эпізодаў з яе біяграфіі ў рамане няма, тэкст створаны на аснове мемуараў вялікай колькасці іншых раскулачаных людзей.

Падрыхтоўка да напісання кнігі заняла ў аўтара два гады, яшчэ восем месяцаў сышло на непасрэдную працу над тэкстам. Першапачаткова тэкст рамана быў напісаны ў выглядзе сцэнара як навучальная праца для . У форме рамана гісторыя атрымала некалькі іншыя развіцця сюжэту і канцоўку.

Першая публікацыя ўрыўка рамана адбылася ў 2014 годзе ў майскім нумары часопіса «» (). Пасля шэрагу няўдалых спробаў самастойна знайсці выдаўца для рамана Яхіна звярнулася ў літаратурнае агенцтва. З яго дапамогай кніга ўбачыла святло і апынулася паспяховай. Пасля раман неаднаразова перавыдаваўся, а таксама быў пераведзены больш чым на 20 моў.

## Сюжэт 
Дзеянне рамана пачынаецца ў 1930 годзе ў татарскай вёсцы. Узімку 1930-га ў сялянкі Зулейхі забіваюць мужа, а яе саму разам з сотнямі іншых перасяленцаў адпраўляюць у вагоне-цяплушцы па катаржным маршруце ў Сібір. У другой частцы рамана распавядаецца гісторыя выжывання ссыльных, кінутых у глухой тайзе на беразе Ангары без ежы, прытулку і цёплай вопраткі. Людзям розных нацыянальнасцяў, канфесій і лёсаў даводзіцца разам змагацца за выжыванне супраць суровай прыроды і новых парадкаў.

## Узнагарода 
* 2015 — літаратурная прэмія «»
* 2015 — літаратурная прэмія «» (намінацыя «XXI стагоддзе»)
* 2015 — літаратурная прэмія «Кніга года»
* 2017 — літаратурная прэмія «»

## Экранізацыя 
У 2018 і 2019 гадах кінакампаніяй «Русское» для тэлеканала «Расія-1» паводле рамана зняты аднайменны 8-серыйны фільм. Галоўную ролю ў ім згуляла Чулпан Хаматава. Прэм'ера серыяла адбылася 13 красавіка 2020 года на канале «Расія-1».

Катэгорыя:Раманы на рускай мове
Катэгорыя:Дэбютныя раманы
Катэгорыя:Гістарычныя раманы
Барсук (значэнні)

**Барсук** — шматзначны тэрмін.

* Барсук — від жывёл.

## Прозвішча 
* Алена Барсук (1930 — ?) — дзяячка беларускага нацыянальнага супраціву.
* Захар Барсук (1915—1942) — беларускі яўрэйскі паэт.
* Ларыса Барсук (1931 — ?) — дзяячка беларускага нацыянальнага супраціву.
* Леанора Уладзіміраўна Барсук (нар. 1949) — беларуская нафтавіца, дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 9 склікання.
* Тамара Барсук (1929 — ?) — дзяячка беларускага нацыянальнага супраціву.

## Гл. таксама 
* Барсукі (значэнні)
Чарнейкаўскі сельсавет

**Чарне́йкаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Чарнейкі.

Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Горвальскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Рэчыцкага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Сведскага (Сведзельскага) сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / А.И. Карпачева и др. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 1: (1917―1941 гг.). — Мн., «Беларусь», 1985. — 390 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Рэчыцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Горвальскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1926 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1927 годзе
Затонскі сельсавет

Назву **Зато́нскі сельсавет** маюць:

* Затонскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай акругі
* Затонскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Стрэшынскага раёна Гомельскай вобласці
* Затонскі сельсавет — назва Робцаўскага сельсавета Дрыбінскага раёна Магілёўскай вобласці ў 1924—1925 гадах
Эфіопскі савет па правах чалавека

**Эфіопскі савет па правах чалавека** або **ЭСПЧ** — няўрадавая арганізацыя ў Эфіопія па ахове правоў чалавека, створаная ў 1991 годзе. Першапачатковыя мэты былі апісаны як дапамога ўраду Эфіопіі ў «павазе, абароне і ажыццяўленні правоў чалавека».

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт
Катэгорыя:Праваабарончыя арганізацыі Эфіопіі
Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 1991 годзе
Эфіопская камісія па правах чалавека

**Эфіопская камісія па правах чалавека** або **ЭКПЧ** () — установа ўрада Эфіопіі, што займаецца заахвочваннем правоў чалавека і расследаваннем іх парушэнняў. Была заснавана 4 ліпеня 2000 года ў якасці аўтаномнага органа, падсправаздачнага Палаце народных Прадстаўнікоў, ніжняй палаце федэральнага парламента краіны. У 2004 годзе парламент прызначыў першага галоўнага камісара ЭКПЧ.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт
Катэгорыя:Праваабарончыя арганізацыі Эфіопіі
Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 2000 годзе
Будынак Галіцкага намесніцтва (Львоў)

**Будынак Галіцкага намесніцтва** — помнік архітэктуры Украіны нацыянальнага значэння, які знаходзіцца ў Львове на вул. Віннічэнка, 18. Узор вялікага адміністрацыйнага будынку Аўстра-Венгерскай імперыі другой паловы XIX стагоддзя, выкананы ў гістарычным стылі неарэнесансу.

## Гісторыя 
Манументальнае збудаванне было пабудавана ў 1870-1878 гадах архітэктарамі Феліксам Ксенжарскім і Сільвестрам Гаўрышкевічам. Падчас Першай сусветнай вайны тут дзейнічаў штаб 8-й рускай арміі. У міжваенны перыяд тут размяшчалася ўпраўленне Львоўскага ваяводства, у перыяд нямецкай акупацыі - адміністрацыя губернатара дыстрыкту Галіцыя. У савецкі перыяд тут размяшчаўся абласны камітэт камуністычнай партыі. Цяпер у будынку размяшчаюцца падраздзяленні Львоўскага абласнога савета, упраўленні і аддзелы Львоўскай абласной дзяржаўнай адміністрацыі, прадстаўніцтва Міністэрства замежных спраў Украіны.

Катэгорыя:Славутасці Львова
Катэгорыя:Палацы Львова
Павел Сямёнавіч Матышэўскі

**Павел Сямёнавіч Матышэўскі** (10 кастрычніка 1919, в. Клешава, Слуцкі павет, Мінская губерня — 11 лістапада 2001, Кіеў) — савецкі правазнавец. Доктар юрыдычных навук (1971), прафесар (1971), акад. АПрНУ (2000).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 10 кастрычніка 1919 года ў в. Клешава Слуцкага павета Мінскай губерні (цяпер — Слуцкі раён Мінскай вобласці).

Вучыўся ў Мінскім медыцынскім інстытуце (1939) і Азербайджанскім універсітэце (1942—1944). Удзельнік Вялікай айчыннай вайны.

Скончыў Кіеўскі ўніверсітэт (1946), дзе з тых часоў і працаваў: 1971—1987 — загадчык, 1987—1995 — прафесар кафедры крымінальнага права і крыміналогія, у той жа час 1974—1983 — дэкан юрыдычнага факультэта. З 1997 года — прафесар кафедры крымінальнага правасуддзя Запарожскага ўніверсітэта. З 1999 года — прафесар кафедры крыміналістыкі, крымінальнага права і працэсу Акадэміі працы і сацыяльных адносін (Кіеў).

Памёр 11 лістапада 2001 года ў Кіеве.

## Навуковыя працы 
* «Ответственность за преступления против общественной безопасности, общественного порядка и здоровья населения». Москва, 1964;
* «Ответственность за преступления против социалистической собственности». К., 1968;
* «Уголовно-правовая охрана социалистической собственности в Украинской ССР». К., 1972;
* «Правовые и медицинские меры борьбы с пьянством, алкоголизмом и наркоманией». К., 1987 (в соавторстве);
* «Преступления против собственности и смежные с ними преступления». К., 1996;
* «Кримінальне право України: Заг. частина». К., 1997 (в соаторстве).

## Спасылкі 
* Кафедра уголовного права и правосудия 
* МАТИШЕ́ВСЬКИЙ Павло Семенович 

Катэгорыя:Правазнаўцы СССР
Катэгорыя:Правазнаўцы Украіны
Катэгорыя:Дэканы
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Керыя Ібрагім

**Керыя Ібрагім** (; нар. 22 сакавіка 1973) — эфіопскі палітык і спікер Палаты Федэрацыі з 2018 па 2019. Яна была кіраўніком Дзяржаўнай службы ў раёне Тыграй і галоўным адміністратарам зоны Дэбуб Місракаві. Адзін з дзевяці членаў ЦК НФВТ і кіраўнік аддзела па справах жанчын у рэгіёне Тыграй.

## Біяграфія 
Керыя Ібрагім нарадзілася ў Асмэры, сучасная Эрытрэя (тады эфіопская тэрыторыя), і вырасла ў Вукро, Тыграй, Эфіопія. Нягледзячы на тое, што Керыя не змагла здаць нацыянальны экзамен па заканчэнні сярэдняй школы, яна стала экспертам па сельскай гаспадарцы і атрымала ступень бакалаўра ў галіне эканомікі і ступень магістра ў экалагічнай антрапалогіі.

З 6 мая 2018 яна стала была спікерам Палаты Федэрацыі. Аднак з-за пандэміі COVID-19 Палата Федэрацыі адклала нацыянальныя выбары, якія павінны былі адбыцца 24 жніўня 2020 года (па эфіопскім календары). Пасля гэтага, 9 чэрвеня, Керыя абвінаваціла ўрад Абія Ахмеда Алі ў тым, што ён пазбаўляе краіну суверэнітэту, і сышла ў адстаўку з пасады спікера парламента. Яна таксама дадала, што не можа быць «саўдзельніцай, калі парушаецца канстытуцыя і фармуецца дыктатарскі ўрад».

## Вайна ў Тыграі 
З пачаткам Тыграйскага канфлікту засталася ў шэрагах НФВТ і падтрымала Дэбрэцыана Гебрэмікаэля.

13 лістапада Федэральная паліцэйская камісія Эфіопіі выдала ордэр на арышт Керыі і 64 іншых высокапастаўленых членаў НФВТ. Па даных Федэральнай паліцэйскай камісіі, Керыя і яе калегі здзейснілі дзяржаўную здраду і нясуць адказнасць за парушэнні правоў чалавека і карупцыю. 1 снежня федэральныя ўлады заявілі, што Керыя здалася федэральным сілам бяспекі ў Мэкэле, сталіцы рэгіёну Тыграй. 16 студзеня 2021 года Керыя паўстала перад судом.

11 сакавіка яна была вызвалена пад заклад, паколькі пракуратура не знайшла дастатковых доказаў для затрымання падазраваных падчас расследавання і папрасіла суд вызваліць Керыю.

30 сакавіка 2023 года Керыя і ўсе грамадзянскія і ваенныя лідары НФВТ былі вызвалены з турмы. За некалькі месяцаў да гэтага ўлады і паўстанцы падпісалі мірнае пагадненне.

## Зноскі 
Катэгорыя:Члены Народнага фронту вызвалення Тыграя
Катэгорыя:Палітыкі Эфіопіі
Сексуальны гвалт падчас Тыграйскага канфлікту

У лістападзе 2020 года ў рэгіёне Тыграй на поўначы Эфіопіі ўспыхнуў узброены канфлікт паміж мясцовай партыяй Народны фронт вызвалення Тыграя і федэральным урадам прэм’ер-міністра Абія Ахмеда Алі. Падчас гэтых падзей былі неаднаразова зафіксаваныя выпадкі сексуальнага гвалту.
* 28 лютага: Некалькі жанчыны з клініцы «Айдэр» у Мэкэле былі згвалтаваны байцамі ўрадавай арміі па шляху з бібліятэкі ў свае спальні.

### 2022 
* 16 лютага: арганізацыя «Amnesty International» апублікавала даклад, у якім абвінаваціла тыграйскіх паўстанцаў у згвалтаванні непаўналетніх. Інцыдэнты мелі месца ў канцы жніўня і пачатку верасня 2021 г. Паводле тэксту дакумента, «баевікі НФВТ наўмысна забілі дзясяткі чалавек, згвалтавалі дзясяткі жанчын і дзяўчынак, некаторым з якіх было ўсяго 14 гадоў, а таксама падвергнулі рабаванню прыватную і грамадскую ўласнасці ў двух раёнах рэгіёну Амхара на поўначы Эфіопіі».

## Колькасць ахвяр 
У канцы сакавіка 2021 года агульная колькасць згвалтаванняў, зарэгістраваных у пяці медыцынскіх установах Мэкэле, Адыграта, Вукро, Шырэ і Аксума, склала 512—516. Толькі ў Адыграцкай бальніцы было зарэгістравана 170 згвалтаваных жанчын, прычым назіралася тэндэнцыя да павелічэння колькасці інцыдэнтаў. Вафа Саід, каардынатар дапамогі Арганізацыі Аб’яднаных Нацый, чакаў, што праўдзівая колькасць згвалтаванняў будзе нашмат вышэй, таму што большасць медыцынскіх устаноў не функцыянавала. Да сярэдзіны красавіка Фасіка Амдэселасіе, высокапастаўлены чыноўнік грамадскай аховы здароўя ў пераходным урадзе Тыграя, заявіла, што па меншай меры 829 выпадкаў сексуальнага гвалту былі зарэгістраваны ў пяці дзеючых бальніцах з пачатку канфлікту.

## Расследванне 
31 студзеня 2021 года Філсан Абдулахі, федэральны міністр Эфіопіі па справах жанчын, дзяцей і моладзі, заявіў у адказ на згадванне Дэбрэцыана Гебрэмікаэля аб сексуальным гвалце падчас вайны ў Тыграі, што федэральны ўрад «праводзіць палітыку нулявой цярпімасці да любой формы сексуальнага гвалту», гэта значыць карае злачынцаў. Для расследвання злачынстваў была створана спецыяльная група на чале з былым генеральным пракурорам Аданах Абібі. Мэтавая група, пачынаючы з 1 лютага, апытвала пацярпелых і збірала медыцынскія доказы. Ужо 11 лютага яна ўстанавіла, што згвалтаванні сапраўды мелі месца. Філсан заявіў, што паліцыя апрацоўвала «даныя ў выглядзе лічбаў», не робячы ніякіх заяваў аб усталяванні вінаватых.

## Гл. таксама 
* Сексуальны гвалт падчас Кангалезскіх войн

## Зноскі 
Катэгорыя:Тыграйскі канфлікт
Катэгорыя:Правы чалавека ў Эфіопіі
Катэгорыя:Ваенныя злачынствы
Катэгорыя:Сексуальны гвалт
Чаргінец

**Чаргіне́ц** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Ігар Мікалаевіч Чаргінец — генеральны дырэктар авіякампаніі «Белавія», сын Мікалая Іванавіча Чаргінца
* Мікалай Іванавіч Чаргінец — беларускі пісьменнік і палітычны дзеяч
Царква Святой Марыі Магдаліны (Сігневічы)

**Царква Святой Марыі Магдаліны** — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Сігневічы Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца на вуліцы Кастрычніцкая, 21.

## Гісторыя 
На тэрыторыі аграгарадка Сігневічы ніколі не было праваслаўнага храма. Рашэнне аб будаванне царквы было прынята разам з утварэннем рэлігійнай грамады на першым сходзе жыхароў вёсак: Сігневічы, Маравіль, Мар’янова і Зарэчча. Сход праходзіў 8 снежня 2009 года. Закладзіны храма адбыліся 23 жніўня 2010 года.

1 ліпеня 2014 года настаяцелем храма быў прызначаны іерэй Аляксей Асіпчук.

Будаўніцтва храма завершана ў 2015 годзе, ён быў асвечаны 4 жніўня Іаанам, епіскапам Брэсцкім і Кобрынскім.

Пры храме дзейнічае Нядзельная школа.

## Літаратура 
* Семенюк, О. В агрогородке Сигневичи Березовского района освящен новый храм в честь Равноапостольной Марии Магдалины / Ольга Семенюк // Брестская газета. — 2015. — 13 августа.
* Чиж, В. Престольный праздник в Сигневичах: [о праздновании престольного праздника будущего храма] / Валентина Чиж // Маяк. — 2012. — 22 августа.

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Бярозаўскага раёна
Катэгорыя:Сігневічы
Катэгорыя:Храмы Брэсцкай і Кобрынскай епархіі
Катэгорыя:2015 год у Беларусі
Nexuiz

**Nexuiz** — камп’ютарная гульня ў жанры шутар ад першай асобы, створаная кампаніяй *Alientrap*. Гульня  распаўсюджваецца на ўмовах вольнай ліцэнзіі GNU GPL і з’яўляецца абсалютна бясплатнай. Nexuiz выкарыстоўвае гульнявы рухавік DarkPlaces, які быў заснаваны на рухавіку Quake, і падтрымлівае аперацыйныя сістэмы Linux, Mac OS X, OpenSolaris і Microsoft Windows. Першая версія была выпушчана 31 мая 2005 года.

Лагатып гульні заснаваны на кітайскім іерогліфе 力, які азначае «*сіла*». Гэты ж іерогліф выкарыстоўваецца для унутрагульнявых бонусаў.

Паводле афіцыйнай статыстыкі, на сакавік 2010 года гульня «Nexuiz» была спампаваная чатырма мільёнамі унікальных карыстальнікаў.

Распрацоўка гульні спыненая, «*духоўным працягам*» з’яўляецца Xonotic. Апошняя актуальная версія 2.5.2 з’явілася ў сетцы 1 кастрычніка 2009 года.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт «Nexuiz»
* Афіцыйны сайт рухавіка «DarkPlaces»
* Файл канфігурацыі на рускай

Катэгорыя:Камп’ютарныя гульні 2005 года
Катэгорыя:Гульні для Linux
Катэгорыя:Гульні для macOS
Катэгорыя:Гульні для Windows
Катэгорыя:Камп’ютарныя гульні з трохмернай графікай
Катэгорыя:Шутары ад першай асобы
Дэпартацыя эрытрэйцаў з Эфіопіі (2020—2021)

**Выгнанне эрытрэйскіх бежанцаў** — гвалтоўная рэпатрыяцыя эрытрэйскіх бежанцаў з Эфіопіі на радзіму, якая адбылася падчас Тыграйскага канфлікту.

## Хроніка 
### Лістапад 2020 
19 лістапада, па даных The New York Times, пасля таго, як эрытрэйскія ўзброеныя сілы прыбылі ў лагер бежанцаў «Хітсат», у дадатак да збіцця і пазасудовых пакаранняў смерцю, яны гвалтоўна забралі 40 бежанцаў-суайчыннікаў назад у Эрытрэю.

### Студзень 2021 
10 студзеня 2021 года Europe External Programme with Africa (EEPA) заявіла, што бежанцы з Хітсата былі вымушаны вярнуцца ў Эрытрэю. EEPA таксама распавяла пра лагер «Шымельба», які быў цалкам знішчаны, а людзі адтуль вярнуліся ў Эрытрэю.

### Люты 2021 
1 лютага «Аль-Джазіра» паведаміла, што сотні бежанцаў з Хітсата прыбылі ў Май-Айні, яшчэ адзін лагер для эрытрэйцаў. Сведка паведаміў AFP, што 26 або 27 бежанцаў былі вывезены ваеннымі ў невядомым кірунку. 2 лютага Вярхоўны камісар Арганізацыі Аб’яднаных Нацый па справах бежанцаў Філіпа Грандзі заявіў пасля візіту ў Эфіопію, што эрытрэйскія бежанцы «патрапілі пад крыжаваны агонь, былі выкрадзены і вымушаны вярнуцца ў Эрытрэю пад ціскам эрытрэйскі войск». Паводле афіцыйнай ацэнцы ААН, лік зніклых без вестак бежанцаў складаў 20 000 чалавек. Па стане на 1 лютага ні КПЧ ААН, ні эфіопскае агенцтва па справах бежанцаў і вяртанцаў не мелі доступу ў лагеры Хітсат і Шымельба.

## Гл. таксама 
* Дэпартацыя эрытрэйцаў з Судана

## Зноскі 
Катэгорыя:Тыграйскі канфлікт
Катэгорыя:Рэпатрыяцыя
Катэгорыя:Парушэнні правоў чалавека
Катэгорыя:Правы чалавека ў Эфіопіі
Катэгорыя:Лістапад 2020 года
Катэгорыя:Студзень 2021 года
Катэгорыя:Люты 2021 года
Крапіўны

**Крапіўны** — мужчынскае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксандр Паўлавіч Крапіўны (1929—1990) — беларускі арнітолаг.
* Віталь Паўлавіч Крапіўны (нар. 1945) — беларускі архітэктар.
* Яўген Пятровіч Крапіўны (нар. 1949) — беларускі архітэктар.
Свята-Ануфрыеўская царква (Спорава)

**Свята-Ануфрыеўская царква** — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Спорава Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці.

## Гісторыя 
Першы вядомы храм быў узведзены ў 1890—1900 гады. Ён быў 3-х купальны, драўляны. 7 красавіка 1944 года храм быў спалены.

15 верасня 2008 года была зарэгістравана грамада, якая стала ўзводзіць на месцы спаленага новы храм. Храм збудаваны з газасілікатных блокаў, мае 5 невялікіх, 1 вялікі купал і званіцу.

7 снежня 2013 года Іаан, епіскап Брэсцкі і Кобрынскі, здзейсніў чын асвяшчэння храма. Яму саслужылі: Сакратар Брэсцкага епархіяльнага ўпраўлення протаіерэй Пётр Романовчі, Благачынны цэркваў Бярозаўскай акругі протаіерэй Георгій Шаўцоў, в. а. настаяцеля храма протаіерэй Уладзімір Глушак і духавенства благачыння.

Пасля богаслужэння быў здзейснены хросны ход і адслужаны малебен. Іаан прамовіў пропаведзь на тэму любові і праяўлення міласэрнасці да блізкіх, павіншаваў айца настаяцеля і прыхаджан храма са святам.

Настаяцелем храма з’яўляецца Мікалай Шустаў.

 
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Бярозаўскага раёна
Катэгорыя:Спорава
Катэгорыя:Храмы Брэсцкай і Кобрынскай епархіі
Катэгорыя:2013 год у Беларусі
Уладзімір Нахімавіч Казакоў

**Уладзімір Нахімавіч Казакоў** (нар. , г. Куйбышаў) — беларускі архітэктар-рэстаўратар.

## Біяграфія 
У 1969—1974 гадах вучыўся ў Брэсцкім інжынерна-будаўнічым інстытуце. Пасля яго заканчэння ў 1974 годзе прыняты на працу намеснікам галоўнага архітэктара г. Пермі. У 1982 годзе прызначаны на пасаду галоўнага мастака г. Баранавічы. З 1987 года ў інстытуце «Брэстграмадзянпраект» . У 1989 годзе прыняты ў інстытут «Белспецпраектрэстаўрацыя» галоўным архітэктарам Брэсцкай абласной майстэрні, ператворанай ў 1991 у ГМП «Брэстрэстаўрацыяпраект». З 2006 па 2012 яго дырэктар. У 2012 годзе стварыў сваё прадпрыемства «РэстаўрацыяІнвест».

## Літаратура 
* Шамрук А. С. Архитектура Беларуси XX — начала XXI в.: Эволюция стилей и художественных концепций / Минск: Белорусская наука, 2007. — с. 227, 282.
* Шамрук А. С. Традиция в проектных стратегиях современной архитектуры / — Минск: Белорусская наука, 2014. — с. 59, 69.
* Владимир Казаков. Коссовский ансамбль-дорога к осознанию… / Архитектура и строительство, № 2, 2010 г. с. 105—111.

## Спасылкі 
* Казаков Владимир Нахимович

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Рэстаўратары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары Брэста
Жан Кар’е

**Жан Кар’е** (), або **Бенедыкт XIV II** (, прыблізна 1370 — 1437) ― французскі рэлігійны дзеяч, прыхільнік антыпапы Бенедыкта XIII падчас Вялікай заходняй схізмы. Быў антыпапам у перыяд з 1429—1430 па 1433—1437 гады (наконт дакладных дат няма ўсеагульнага гістарычнага кансэнсусу), у перыяд пантыфікату Папаў Марціна V і Яўгена IV.

## Біяграфія 
Першыя згадкі пра Жана Кар’е ў крыніцах апісваюць яго як аднаго з кіраўнікоў паўстанцкага руху 1406 года супраць прызначэння Вітала дэ Кастэльмару Арцыбіскупам Тулузскім. Бунт дасягнуў сваёй мэты, бо ў яго выніку кафедру заняў П’ер Рават, які пазней стаў кардыналам у курыі антыпапы Бенедыкта XIII. Самога Жана Кар’е антыпапа таксама ўзнагародзіў пэўным чынам: напрыклад, у 1412 годзе Кар’е быў пастаўлены архідыяканам у Радэзе. З 1413 года належаў да кола дарадцаў графаў Арманьяк: спачатку Бернарда VII, а потым і Яна IV, яго сына.

Жан Кар’е (разам з графам Янам IV) заставаўся прыхільнікам антыпапы Бенедыкта XIII нават пасля Канстанцкага сабору. У 1420 годзе Кар’ер згадваецца ў буле Папы Марціна V як адзін асуджаных схізматыкаў. Варта адзначыць, што антыпапа Бенедыкт XIII, які пражываў у Пеньісколе, Каралеўства Арагон, да канца жыцця працягваў лічыць сябе законным і сапраўдным Папам. 27 лістапада 1422 года, за два дні да сваёй смерці, Бенедыкт XIII прызначыў Жана Кар’е кардыналам-прэсвітарам Санта-Стэфана-аль-Монтэ-Чэліа.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Антыпапы
Уладзімір Казакоў

**Уладзімір Казакоў**:
* Уладзімір Валер’евіч Казакоў (нар. 1970) — савецкі і расійскі футбаліст, трэнер.
* Уладзімір Васільевіч Казакоў (1938—1988) — савецкі пісьменнік, паэт і драматург.
* Уладзімір Іванавіч Казакоў (1950—2001) — савецкі футбаліст.
* Уладзімір Мікалаевіч Казакоў (нар. 1965) — старшыня Курганскай абласной Думы з 2010 года.
* Уладзімір Нахімавіч Казакоў (нар. 1946) — беларускі архітэктар-рэстаўратар.
Камісія па расследаванні надзвычайных сітуацый (Тыграй)

**Камісія па расследаванні надзвычайных сітуацый у рэгіёне Тыграй** — эфіопская ўрадавая арганізацыя, створаная для маніторынгу, расследавання і прадухілення парушэнняў правоў чалавека падчас надзвычайнага становішча ў ходзе вайны ў Тыграі, якая пачалася ў лістападзе 2020 года. 

У адпаведнасці з артыкулам 93/6 следчая камісія была абавязана: (а) у месячны тэрмін апублікаваць імёны асоб, арыштаваных у сувязі з надзвычайным становішчам, і прычыны арышту; (b) расследаваць і прадухіляць бесчалавечныя меры; (c) рэкамендаваць карэкціруючыя меры прэм’ер-міністру або Кабінету Міністраў; (d) забяспечыць судовы пераслед асоб, якія падазраюцца ў бесчалавечных дзеяннях; (e) прадстаўляць сваё меркаванне па любым запыце аб падаўжэнні надзвычайнага становішча.

Орган узначальвала Лема Тэсема.

Катэгорыя:Праваабарончыя арганізацыі Эфіопіі
Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 2020 годзе
Катэгорыя:Тыграйскі канфлікт
Сямірога

**Сямірога** — шматзначны тэрмін.

* народная назва віду 
* народная назва грыба
Вуліца Шчотаўка (Мінск)

**Вуліца Шчо́таўка** — вуліца ў Заводскім раёне Мінска. Названая ў гонар колішняй вёскі Шчотаўка, якая ў 1959 годзе была ўключаная ў межы горада, ёсць адзінай вуліцай гэтай вёскі.

## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Вуліцы Мінска
Партугалія на конкурсе песні Еўрабачанне

**Партугалія** прымае ўдзел у конкурсе песні Еўрабачанне з 1964 года. З моманту пачатку ўдзелу краіна прапусціла 5 конкурсаў: у 1970, 2000, 2002, 2013, 2016 гадах.

Партугалія з’яўляецца адной з краін, якія не маюць асаблівых поспехаў на конкурсе. З 1964 да 2016 года найлепшым вынікам краіны было 6-е месца, дасягнутае ў 1996 годзе. Аднак у 2017 годзе, з 49-й спробы, краіне ўдалося здабыць перамогу, якую прынёс Салвадор Сабрал, з песняй «*Amar Pelos Dois*».

Акрамя таго краіна 4 разы займала апошняе месца: у 1964, 1974, 1997 і 2018 гадах. З гэтых чатырох параз, дзве былі з нулявым вынікам — у 1964 і 1997 годзе краіна не атрымала ніводнага бала.

З моманту ўвядзення паўфіналаў у 2004 годзе Партугалія 9 разоў не змагла прайсці ў фінал, у тым ліку 4 гады запар (з 2004 па 2007 год).

За ўсю гісторыю ўдзелу Партугалія атрымала ў фінале 2053 бала, а ў паўфінале — 971 бал.

## Удзельнікі 

## Правядзенне Еўрабачання ў краіне 
## Гісторыя галасавання 
СТанам на  год гісторыя галасавання Партугаліі выглядае наступным чынам:

|

|

|

|}

## Узнагароды 
### Прэмія Марселя Безансона 
### Прэмія Барбары Дэкс 
## Фотагалерэя 

File:Eurovision Song Contest 1965 - Simone de Oliveira.jpg|Сімона ды Алівейра ў Неапалі ()
File:JoseCidEurovision.jpg|Жазэ Сід у Гаазе ()
File:Sofia Vitória - Portugal 2004.jpg|Сафія Віторыя ў Стамбуле ()
File:ESC 2007 Portugal - Sabrina - Dança comigo.jpg|Сабрына ў Хельсінкі ()
File:Vânia Fernandes Final.jpg|Ваня Фернандыш у Бялградзе ()
Image:Esc port.jpg|Flor-de-Lis у Маскве ()
File:Filipa Azevedo 01.JPG|Філіпа Азеведу ў Осла ()
File:ESC2014 - Portugal 01.jpg|Сюзі ў Капенгагене ()
File:20150520 ESC 2015 Leonor Andrade 3452.jpg|Леанор Андрады ў Вене ()
Image:Salvador Sobral (Eurovision 2017).jpg|Салвадор Сабрал у Кіеве ()
Image:Cláudia Pascoal (Portugal 2018).jpg|Клаўдыя Пашкаал у Лісабоне ()
Image:ESC2019-Portugal.jpg|Конан Асірыс у Тэль-Авіве ()

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт конкурса песні Еўрабачанне 

Катэгорыя:Краіны на конкурсе песні Еўрабачанне
Катэгорыя:Музыка Партугаліі
Факультэт ваеннай разведкі ВАРБ

**Факультэт ваеннай разведкі Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь** — адзін з факультэтаў Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь.

## Апісанне 
Факультэт створаны 20 ліпеня 2009 года.

Палявыя і практычныя заняткі з ужываннем узбраення і ваеннай тэхнікі праводзяцца на палявой вучэбна-матэрыяльнай базе палігона «Белая Лужа» і воiнскiх часцей сіл спецыяльных аперацый. Вайсковыя стажыроўкі і практыкі арганізуюцца на базе злучэнняў і часцей Узброеных Сіл, у інтарэсах якіх ажыццяўляецца падрыхтоўка афіцэрскіх кадраў.

Пасля завяршэння абучэння выпускнікі факультэта праходзяць службу на наступных першасных афіцэрскіх пасадах:
* для выпускнікоў па спецыяльнасці «Кіраванне падраздзяленнямі сіл спецыяльных аперацый» — камандзір узвода (групы) з наступным выкарыстаннем, без дадатковай падрыхтоўкі, на пасадах камандзіра роты, начальніка штаба, намесніка камандзіра батальёна;
* для выпускнікоў па кірунку «Тэлекамунікацыйныя сістэмы (радыёкантроль і супрацьдзеянне)» — камандзір узвода, інжынер часці, начальнік пункта, начальнік змены аператараў пастоў з наступным выкарыстаннем, без дадатковай падрыхтоўкі, на пасадах камандзіра роты, старэйшага інжынера, начальніка цэнтра.

## Склад 
У цяперашні час уключае ў свой склад упраўленне факультэта, батальён курсантаў і тры кафедры:
* разведкі і замежных армій;
* радыёэлектроннай разведкі і радыёэлектроннай барацьбы;
* сіл спецыяльных аперацый і вайсковай разведкі.

## Спецыяльнасці 
На факультэце ажыццяўляецца падрыхтоўка выпускнікоў па дзвюх спецыяльнасцях, тэрмін навучання па якіх складае 5 гадоў:
* «Кiраванне падраздзяленнямі сіл спецыяльных аперацый», кваліфікацыя «Спецыяліст па кіраванню з веданнем замежных моў», па спецыялізацыях: «Кiраванне падраздзяленнямі спецыяльнай разведкі»; «Кіраванне падраздзяленнямі вайсковай разведкі»; «Кіраванне мабільнымі падраздзяленнямі»;
* «Тэлекамунікацыйныя сістэмы» па кірунку: 1-95 02 04-02 «Тэлекамунікацыйныя сістэмы (радыёкантроль і супрацьдзеянне)», кваліфікацыя «Інжынер. Спецыяліст па кіраванню», па спецыялізацыях: «Ужыванне, эксплуатацыя і рамонт сродкаў радыё- і радыётэхнічнай разведкі»; «Ужыванне, эксплуатацыя і рамонт сродкаў радыёэлектроннай барацьбы з наземнымі і самалётнымi сродкамі».

## Начальнікі 
* Арцём Валянцінавіч Няверка

Ваеннай разведкі
Катэгорыя:З’явіліся ў 2009 годзе
Катэгорыя:2009 год у Мінску
Катэгорыя:Ваенная разведка
Затонскі сельсавет (Рэчыцкі раён)

**Зато́нскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Затон.

Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Горвальскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Рэчыцкага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Баравікоўскага сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / А.И. Карпачева и др. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 1: (1917―1941 гг.). — Мн., «Беларусь», 1985. — 390 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Рэчыцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Горвальскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1926 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1927 годзе
Узброеныя сілы Эфіопіі

**Узброеныя сілы Эфіопіі** — ваенная арганізацыя Рэспублікі Эфіопія, прызначаная для абароны свабоды, незалежнасці і тэрытарыяльнай цэласнасці дзяржавы. Складаюцца з сухапутных войскаў і ваенна-паветраных сіл.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт
* - WITH THE ARMIES OF MENELIK II by Alexander K. Bulatovich
* Ethiopian Military website
* LaVerle Berry, Thomas P. Ofcansky, Ethiopia: A Country Study, Library of Congress, 1991
* A history of the Ethiopian Air Force (dehai-news)
* CIA World Factbook: Ethiopia
Перспектива

**«Перспектива»** () — беларуская рэгіянальная газета, якая асвячае падзеі Гродна і Гродзенскага раёна. Рэдакцыя размешчана ў Гродне па адрасе вул. Горкага, 51. Выходзіць па серадах і пятніцах, тыраж — болей  асобнікаў.

## Спасылкі
*
*Газета на сайце Гродзенскага раённага выканаўчага камітэта 

Катэгорыя:Газеты Гродна
Насовіцкі сельсавет

**Насо́віцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Добрушскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Насовічы.

Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Насовіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Гомельскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаваных Антонаўскага, Запрудоўскага, Лагуноўскага і Старасельскага сельсаветаў. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Гомельскім раёне БССР. З 10 лютага 1931 года ў складзе Церахоўскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Гомельскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Добрушскага раёна. 18 студзеня 1965 года ў склад сельсавета з Грабаўскага сельсавета перададзены пасёлак Кавалёў. 8 снежня 1966 года ў склад зноў утворанага Івакаўскага сельсавета перададзены пасёлак Надзежда. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Насовіцкага сельсавета 14 населеных пунктаў. 7 чэрвеня 1979 года скасаваны пасёлак Усходняя Зара.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2688 чалавек, з іх 93,4 % — беларусы, 4,5 % — рускія, 1,3 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 2367 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Насовіцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Гомельскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Церахоўскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1926 годзе
Царква ў гонар абраза Божай Маці «Адшуканне загінулых» (Клейнікі)

**Царква ў гонар абраза Божай Маці «Адшуканне загінулых»** — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Клейнікі Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці.

## Гісторыя 
Праваслаўная грамада арганізавана і зацверджана 28 красавіка 2004 года. Пасля прашэння было адведзена месца пад будаўніцтва храма. Праект па будаванні двухпавярховага храма распрацаваў архітэктар А. М. Гуляка.

31 мая 2006 года Іаанам, епіскапам Брэсцкім і Кобрынскім, закладзена пліта і асвячона месца пад будаўніцтва царквы.

Цягам некалькіх гадоў быў пабудаваны ніжні храм, праведзена яго ўпарадкаванасць. 30 жніўня 2014 года епіскап Брэсцкі і Кобрынскі Іаан правёў чын асвячэння ніжняга храма і правёў першую ў новапабудаваным храме літургію. Уладыку паслуговалі сакратар Брэсцкага епархіяльнага ўпраўлення протаіерэй Пётр Рамановіч, благачынны цэркваў Брэсцкай раённай акругі протаіерэй Уладзімір Карнялюк, а таксама шэраг настаяцеляў храмаў суседніх вёсак, якія ўваходзяць у благачынне.

25 ліпеня 2018 года на будаўніцтве царквы загінуў пенсіянер.

Пры храме дзейнічае нядзельная школа і прыходская бібліятэка.

## Настаяцелі 
* Іерэй Валерый Машлякевіч.

 
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Брэсцкага раёна
Катэгорыя:Клейнікі
Катэгорыя:Храмы Брэсцкай і Кобрынскай епархіі
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Анатоля Гулякі
Анатоль Навумавіч Разумовіч

**Анатоль Навумавіч Разумо́віч** ( — ) — вучоны ў галіне біяхіміі і генетыкі, доктар біялагічных навук (1973), прафесар (1974).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў гарадскім пасёлку Любча (Навагрудскі павет, Навагрудскае ваяводства, зараз у Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі). У 1959 годзе скончыў Мінскі медыцынскі інстытут. У 1960—1963 гадах працаваў у Гродзенскім медыцынскім інстытуце. У 1963—1975 гадах — у Сектары геранталогіі Акадэміі навук БССР, дзе з 1971 года займаў пасаду загадчыка лабараторыі. З 1975 года А. Н. Разумовіч у Беларускім дзяржаўным універсітэце (прафесар кафедры біяхіміі), з 1980 года — у Інстытуце генетыкі і цыталогіі Акадэміі навук БССР.

## Навуковая дзейнасць 
Аўтар навуковых прац па біялогіі старэння жывых арганізмаў, фізіка-хімічных уласцівасцях сасудзістых і мітахандрыяльных скарачальных бялкоў, малекулярных механізмах энергетычнага абмену.

Сярод апублікаванага:
* Биоэнергетические процессы и старение организма. — Мн.: Наука и техника, 1972;
* Введение в экспериментальную геронтологию / АН БССР, Сектор геронтологии. — Мн.: Наука и техника, 1975 (разам з Т. Л. Дубінай);
* Биоэнергетические процессы при гетерозисе / Л. В. Хотылева, А. Н. Разумович, В. В. Титок и др.; Акад. наук БССР, Ин-т генетики и цитологии, Белорус. о-во генетиков и селекционеров. — Мн.: Наука и техника, 1991.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Разумович, Анатолий Наумович (доктор биологических наук; 1936—1987) // Электронны каталог ЦНБ НАН Беларусі
* Беларусь у асобах і падзеях. Разумовіч Анатоль Навумавіч. // Нацыянальная бібліятэка Беларусі
* История студенческого научного общества  // Сайт Студэнцкага навуковага таварыства Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта

Катэгорыя:Біяхімікі СССР
Катэгорыя:Генетыкі СССР
Катэгорыя:Супрацоўнікі Інстытута генетыкі і цыталогіі НАНБ
Катэгорыя:Геранталогія ў Беларусі
IPhuck 10

**«iPhuck 10»** — пятнаццаты раман Віктара Пялевіна, які быў напісаны ім у 2017 годзе і выйшаў 26 верасня таго ж года ў выдавецтве «Эксмо». За гэты раман аўтар атрымаў прэмію Андрэя Белага.

## Сюжэт 
Апісаны ў рамане свет канца XXI стагоддзя складаецца з абласцей Пэйсы (або Прамежнасці) і новай Канфедэрацыі (пераемнікі ЗША), еўрапейскага Халіфата (захопленай ісламістамі Еўропы), Расіі і ўсходняй звышдзяржавы. Людзі ўжо амаль не займаюцца цялесным сексам з-за небяспечнага штаму віруса Зіка і таму, што гэты працэс прапагандуецца як неэтычны. Паўсюдна распаўсюджаны віртуальны секс з выкарыстаннем спецыяльных прылад — андрагінаў і айфакаў. Мара і Парфіры аглядаюць творы сучаснага мастацтва, набытыя часцяком нелегальна. Пасля высвятляецца, што Мара з камандай аднадумцаў, якія загінулі ў мінулым, стварыла штучны інтэлект, здольны генераваць творы мастацтва. Продажы гэтых твораў прыносяць Мары значныя даходы, але пры гэтым увесь час існуе небяспека выяўлення падробкі.

Парфіры позна выяўляе рэальныя намеры Мары ў адносінах да яго і практычна знішчаецца, паспеўшы захаваць рэзервовую копію свайго алгарытму. Кавалкі яго кода паглынаюцца створаным ШІ ў вобразе дзяўчыны Жаны, якую Мара лічыла страчанай.

## Меркаванні крытыкаў 
Па меркаванні літаратурнага крытыка Галіны Юзэфовіч, гэта «дзіўны, глыбокі і хвалюючы раман, які сплаўляе розум і пачуццё ў нейкай зусім новай для Пялевіна (ды, мабыць, і для ўсёй расійскай прозы) прапорцыі, і дакладна лепшы тэкст аўтара за апошнія гады — ва ўсякім выпадку, самы інтэлектуальна захапляльны».

Таксама адзначаецца багацце сюжэтаў, звязаных з сексуальным гвалтам, і адсылак, традыцыйных для аўтара.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Літаратурныя творы паводле алфавіта
Катэгорыя:Раманы на рускай мове
Сморгаўскі тракт

**Смо́ргаўскі тракт** — тракт у Цэнтральным раёне Мінска. Ідзе ад вуліцы Кахоўскай да Прыгараднай, перасякае Брагінскі сквер.

## Гісторыя 
Сморгаўскі тракт названы па засценку (хутары) Сморгаўка (Сморгаўцы) і аднайменным прадмесці. Засценак месціўся прыкладна там, дзе цяпер вуліца Прыгарадная і зялёная зона, якая пераходзіць у ворныя землі. У сярэдзіне XIX ст. у месцы, дзе сыходзяцца вуліца Чарвякова і Сморгаўскі тракт, было звычайнае скрыжаванне дзвюх дарог: налева — на Даўгінава (старажытная вёска ў Вілейскім раёне, важны пункт на шляху з Варшавы ў Полацк), направа — на Сморгаўку. Пазней гэтыя дарогі ператварыліся ў вуліцы і атрымалі свае назвы — Даўгінаўскі і Сморгаўскі тракты. Пасля на скрыжаванні з’явіліся хаты, вырас прыватны сектар. У 1960-х гадах ля прыватнага сектара пабудаваныя 5-павярховыя хрушчоўкі.

## Літаратура 
* 
* *Жучкевич В. А.* Краткий топонимический словарь Белоруссии. Мн.: Изд-во БГУ, 1974. С. 447.
* Smorgówka // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. — Tom X (Rukszenice — Sochaczew), 1889. — S. 833.

Катэгорыя:Тыпы дарог
Дом па вуліцы Уладзіміра Леніна, 26 (Орша)

**Дом па вуліцы Уладзіміра Леніна, 26** — будынак у Оршы. Пабудаваны ў пачатку XX ст. У савецкі час тут знаходзілася медыцынская ўстанова. Цяпер у будынку размяшчаецца Музей Уладзіміра Караткевіча. Помнік эклектычнай архітэктуры.

## Архітэктура 
Галоўны фасад прамавугольнага ў плане аднапавярховага аб’ёму, выцягнутага ўздоўж вуліцы, мае сіметрычна-восевае вырашэнне з лучковымі ўваходным і аконнымі праёмамі. Над уваходам навес па вітых арнаментальных кранштэйнах з жалеза. Пластыка і дэкор фасада ствараюцца сродкамі дэкаратыўнай цаглянай муроўкі, выкарыстаны сандрыкі, руст, лапаткі, цокаль апрацаваны філёнгамі. Прафіляваны карніз, які аддзяляе фасад ад двухсхільнага даху, у цэнтры вылучаны франтонам.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Вуліца Уладзіміра Леніна (Орша)
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Оршы
Катэгорыя:Славутасці Оршы
Катэгорыя:XX стагоддзе ў Оршы
Катэгорыя:З’явіліся ў XX стагоддзі
Катэгорыя:Збудаванні Оршы ў стылі эклектыкі
Таемныя віды на гару Фудзі

**«Таемныя віды на гару Фудзі»** — шаснаццаты раман Віктара Пялевіна, які быў напісаны ім у 2018 годзе і выйшаў 27 верасня таго ж года ў выдавецтве «Эксмо».

## Сюжэт 
Раман апавядае пра расійскага прадпрымальніка Даміяна Уліціна і яго стартап «Fuji experiences», сутнасць якога зводзіцца да продажу шчасця. Дакладней, які забяспечвае кліентам набор працэдур, эфект ад якіх гарантуе даўно забытае задавальненне ад жыцця. У паралельнай сюжэтнай лініі сяброўка галоўнага героя далучаецца да секты «Новых паляўнічых», якія практыкуюць «эзатэрычны фемінізм», які ўзыходзіць да вучэння адной з паслядоўніц Кастанеды. У фінальнай частцы рамана лёсы герояў чакана пераплятаюцца самым саркастычным чынам.

## Меркаванні крытыкаў 
У рамане «Таемныя віды на гару Фудзі» Вольга Амінава ўбачыла сатыру і на стартапераў з Сколкава, і на алігархаў, і на фемінізм, і на заходнюю (а можа, і агульначалавечую) сквапнасць.

Крытык Галіна Юзэфовіч ацаніла новы раман як «самы будысцкі» і «самы прамалінейны», але ўгледзела ў ім «мізагінічны душок», здольны «падсапсаваць уражанне ад рамана, ва ўсіх іншых адносінах яркага, яснага, абаяльнага і багатага мілымі „велькамі“ для даўніх прыхільнікаў творчасці пісьменніка».

Палітык Гаўрыіл Папоў лічыць, што Пялевін прыйшоў да правільнай «высновы аб тым, што неабходна змяніць сам падмурак сучаснай цывілізацыі. Неабходны глабальны перагляд усіх яе пастулатаў. Адмова ад засяроджвання на сваім „я“, ад грамадства спажывання. <>… перспектывы абяцае толькі  аб'яднанне таго лепшага, што далі сацыялістычная, калектывісцкая ідэалогія і анархісцкія, экзістэнцыяльныя ідэалогіі індывідуалізму».

## Спасылкі 
* Анатацыя рамана на сайце выдавецтва «Эксмо»
* Константин Мильчин. Джана без нимитты. Рецензия на новый роман Виктора Пелевина «Тайные виды на гору Фудзи»
* Евгения Коробкова. Пелевин стал женщиной 

Катэгорыя:Раманы на рускай мове
Дом па Мінскай вуліцы, 11 (Орша)

**Дом па Мінскай вуліцы, 11** — будынак у Оршы. Вуглавы, па скрыжаванні вуліц Мінскай і Леніна, на ўзгорку. Пабудаваны ў пачатку XX ст. У савецкі час у ім размяшчаліся Дом піянераў і школьнікаў, музычная школа. У архітэктуры шырока выкарыстаны дэкаратыўныя ўласцівасці фігурнай цаглянай муроўкі.

## Архітэктура 
Двухпавярховы прамавугольны ў плане будынак накрыты двухсхільным дахам. Да галоўнага фасада асіметрычна далучаецца аб’ём уваходнага тамбура з міжпаверхавай лесвіцай, да тарцовага — прыбудова. Элементы дэкору фасадаў вырашаны сродкамі цаглянай муроўкі: ліштвы акон, сандрыкі, клінападобныя аркі, філёнгі, лапаткі, міжпаверхавы фігурны пояс. Папярочнай сцяной дом падзелены па 2 палавіны, планіроўка зменена адпаведна сучаснаму выкарыстанню.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Мінская вуліца (Орша)
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Оршы
Катэгорыя:Славутасці Оршы
Катэгорыя:XX стагоддзе ў Оршы
Катэгорыя:З’явіліся ў XX стагоддзі
Катэгорыя:Збудаванні Оршы ў стылі эклектыкі