open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Прывід свабоды

**«Прывід свабоды»** () — кінафільм рэжысёра Луіса Буньюэля, які выйшаў на экраны ў 1974 годзе.

## Сюжэт 
Серыя сюррэалістычных эпізодаў, на першы погляд не злучаных паміж сабой. Нейкі спадар таемна перадае дзесяцігадовай дзяўчынцы пачак фатаграфій. Яе бацькі — буржуазная пара — разглядае гэтыя фатаграфіі як парнаграфічныя, але насамрэч гэта фатаграфіі парыжскіх помнікаў і будынкаў. Жанчына сярэдніх гадоў едзе ў правінцыю да паміраючага бацькі і спыняецца на ноч у невялікім правінцыйным гатэлі. У кожным нумары гасцініцы адбываюцца дзіўныя, незвычайныя падзеі, якія змешваюць разам рэлігію, амаральнасць і сексуальныя дэвіяцыі. Маленькая дзяўчынка знікае ў школе, і яе пошукі арганізуюцца паліцыяй у яе прысутнасці і з яе ж дапамогай. Мішэнню фільма становяцца ханжаства, царква, паліцыя.

У свеце Буньюэля ўсё перакульваецца дагары нагамі, і паміж эпізодамі ўзнікаюць карціны рэпрэсій з крыкам за кадрам «Далоў свабоду!».

## У ролях 
* Жан-Клод Брыялі — месье Фуко.
* Моніка Віці — мадам Фуко
* Поль Франкёр — гаспадар гасцініцы
* Франсуа Местр — прафесар
* Клод Пьеплю — камісар
* Мары-Франс Пізье — мадам Кальмет
* Жан Рашфор — месье Лежандр
* Бернар Верлей — капітан
* Мілена Вукоціч — медсястра
* Адрыяна Асці — дама ў чорным; сястра першага прэфекта паліцыі
* Жульен Берто — першы прэфект паліцыі
* Мішэль Пікалі — другі прэфект паліцыі
* Мішэль Лонсдэйл — капялюшнік
* Паскаль Одры — мадам Лежандр
* Анн-Мары Дэшот — Эдыт Розенблюм

## Зноскі 
Катэгорыя:Фільмы 1974 года
Пятавая косць

**Пя́тавая ко́сць** () — самая вялікая косць перадплюсны. Адносіцца да тыпу губчатых касцей. Злучана з кубападобнай косцю і з тараннай косцю.

На верхнім баку пятавай косці знаходзіцца баразна (), якая з баразной тараннай косці ўтварае пазуху (), якая адкрываецца з латаральнага боку на тыле ступні. У медыяльны бок адыходзіць адростак, які падтрымлівае галоўку тараннай косці, якая завецца падпорай тараннай косці (). Спераду на пятавай косці знаходзіцца седлападобная сустаўная паверхня для сучлянення з кубападобнай косцю. Ззаду цела пятавай косці заканчваецца шурпатым пятавым грудам ().

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Ступня
Катэгорыя:Косці ніжняй канцавіны
Чоўнападобная косць (перадплюсна)

**Чо́ўнападо́бная ко́сць** (, таксама ) — адна з касцей перадплюсны, якая размяшчаецца ў вобласці ўнутранага краю ступні.

Чоўнападобная косць размешчана паміж галоўкай тараннай косці і трыма клінападобнымі касцямі. З медыяльнага боку і ўніз мае грудаватасць ().

## Галерэя 

Выява:Gray268.png|Дарсальная паверхня
Выява:Gray269.png|Падэшвавая паверхня
Выява:Gray290.png|Медыяльная паверхня
Выява:Gray291.png|Латаральная паверхня
Выява:Gray359.png|Таранна-пятавы і таранна-пятава-чоўнападобны суставы (від зверху, таранная косць выдалена) 
Выява:Gray360.png|Касы зрэз левых суставаў Шапара і Лісфранка з выявай сустаўных поласцяў. 

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Ступня
Катэгорыя:Косці ніжняй канцавіны
Чоўнападобная косць

**Чоўнападобная косць**:
* Чоўнападобная косць () — косць перадплюсны.
* Чоўнападобная косць () — косць запясця.
Капітан Фракас (фільм, 1961)

**«Капітан Фракас»** () — французскі кінафільм з Жанам Марэ ў галоўнай ролі, экранізацыя аднайменнага рамана Тэафіля Гацье. У адной з другарадных роляў зняўся Луі дэ Фюнэс.

## Сюжэт 
Францыя, XVII стагоддзе. Трупа вандроўных акцёраў спыняецца на начлег у старым замку збяднелага барона дэ Сіганьяка (Жан Марэ). Барон-гасконец мае пісьменніцкі талент і таму вырашае ехаць разам з акцёрамі і пісаць для іх п’есы. Праз некаторы час яму даводзіцца замяніць памерлага акцёра, і ён выходзіць на падмосткі ў ролі камедыянта капітана Фракаса, але заўсёды хавае свой твар пад маскай, каб яго не пазналі. Па прыбыцці ў Парыж адна з актрыс, Ізабэла (Жэнеўева Град), становіцца ахвярай дамаганняў маладога герцага дэ Валамбрэза (Жэрар Барэ), але яе сэрца належыць Сіганьяку. Барон лічыць сваім абавязкам абараніць дзяўчыну ад герцага і цяжка раніць яго, пасля чаго высвятляецца, што Ізабэла — сястра герцага.

## У ролях 
* Жан Марэ — барон дэ Сіганьяк
* Жэнеўева Град — Ізабэла
* Жэрар Барэ — герцаг дэ Валамбрэз
* Філіп Нуарэ — Тыран
* Луі дэ Фюнэс
* Жан Рашфор — Маларцік
* Жак Тажа — Леандр
* Гі Дэлорм — начальнік целаахоўнікаў прынца дэ Мусі
* Рабер Беры — вандроўны гандляр (у тытрах не пазначаны)
* Рэнэ Шарвей — Людовік XIII
* Марыс Тэйнак — маркіз дэ Бруер
* Роберт Пізані — Блазіус.
* Жан Ёнэль — прынц дэ Мусі

## Зноскі 
Катэгорыя:Фільмы 1961 года
Сымеру (Кійлі)

**Сымеру** () — вёска ў воласці Кійлі павета Хар'юмаа, Эстонія.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Еўсіевіч

**Еўсіе́віч** — беларускае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Канстанцін Міхайлавіч Еўсіевіч — беларускі спецыяліст у галіне глебазнаўства.
* Надзея Паўлаўна Еўсіевіч (нар. 1955) — беларускі філолаг, мовазнавец.
Мішэль Сімон

**Франсуа Мішэль Сімон** (; ) — швейцарскі і французскі акцёр тэатра і кіно, які працаваў і жыў пераважна ў Францыі. Майстар гратэску. Здымаўся ў найбольш значных фільмах французскага кінематографа 1930-х — 1940-х гадоў, працуючы з такімі рэжысёрамі, як Жан Рэнуар, Марсель Карнэ, Жан Віго, Рэнэ Клер.

Змяніў мноства прафесій, служыў у войску, быў рознарабочым, баксёрам. З 1912 года — у тэатры. Упершыню з’явіўся на экране ў 1924 годзе. У 1929 пераехаў у Парыж, дзе выступаў на сцэне ў камедыі Марселя Ашара «Жан з Месяца». У пачатку 1930-х гадоў пазнаёміўся з Жанам Рэнуарам, які запрасіў яго зняцца ў двух сваіх фільмах «Сука» (1931) і «Будзю, выратаваны з вод» (1932). Агулам Мішэль Сімон зняўся больш чым у ста фільмах.

Сімон памёр ва ўзросце 80 гадоў ад лёгачнай эмбаліі і, паводле яго завяшчання, пахаваны на могілках камуны Гран-Лансі каля Жэневы, побач з яго бацькамі.

Сын — Франсуа Сімон, акцёр. Унучка — Мая Сімон, рэжысёр.

## Узнагароды і прэміі 
* 1967 — Прыз Берлінскага кінафестывалю Сярэбраны мядзведзь за налепшую мужчынскую ролю ў фільме «Стары і дзіця»

## Зноскі 
Катэгорыя:Акцёры Францыі
Сымеру (Мар’ямаа)

**Сымеру** () — вёска ў воласці Мар’ямаа павета Рапламаа, Эстонія.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Мерэн (Швейцарыя)

**Мерэн** () — камуна кантона Жэнева ў Швейцарыі. У 1955 годзе ў Мерэне, пры ўдзеле 20 розных дзяржаў, была адкрыта асноўная пляцоўка CERN — Еўрапейскай арганізацыі па ядзерных даследаваннях.

На тэрыторыі Мерэна размешчаны Жэнеўскі міжнародны аэрапорт.

У Мерэне знаходзіцца музей «Мікрасвет», дзе знаходзіцца працоўная станцыя NeXTcube — самы першы ў свеце вэб-сервер, на якім у 1990 годзе Цім Бернерс-Лі запусціў першы ў свеце вэб-сайт info.cern.ch.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Камуны кантона Жэнева
Пінес

**Пінес** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Дан Пінес
* Лейзер Пінес
* Меер Пінес
Табачнік

**Табачнік** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Абрам-Бэр Табачнік — яўрэйскі пісьменнік
* Дзмітрый Уладзіміравіч Табачнік — палітык
* Мендзель Табачнік — яўрэйскі пісьменнік
Таямніца Маерлінга

**«Таямніца Маерлінга»** () — чорна-белы гістарычны кінафільм, пастаўлены ў 1949 годзе рэжысёрам Жанам Дэлануа з Жанам Марэ ў галоўнай ролі.

## Сюжэт 
Фільм распавядае пра трагедыю ў Майерлінгу — пра версіі трагічнай гібелі кронпрынца Рудольфа і яго каханай баранэсы Марыі Вечэра, якія памерлі 30 студзеня 1889 года пры загадкавых абставінах у замку Маерлінг недалёка ад Вены ў Аўстрыі. Акрамя афіцыйнай версіі пра самагубства, якая пасля ўтойвалася афіцыйнымі службамі, разглядаецца таксама версія пра забойства па палітычных матывах з-за падтрымкі Рудольфам Венгрыі ў нацыянальна-вызваленчым руху.

## У ролях 
* Жан Марэ — кронпрынц Рудольф
* Дамінік Бланшар — Марыя Вечэра
* Клод Фарэль — графіня Ларыш
* Сільвія Манфор — эрцгерцагіня Стэфанія
* Жан Дэбюкур — імператар Франц Іосіф I
* Маргарыта Жамуа — імператрыца Лізавета
* Жак Дакмін — эрцгерцаг Франц Фердынанд
* Мішэль Вітольд — эрцгерцаг Ёган Сальватар
* Дэніз Бенуа — Ганна Вечэра
* Жанна Маркен — баранэса Вечэра
* Жан Тулу — граф Таафэ
* Шарль Леманцье — Лошак
* Андрэ Карнеж — доктар

## Зноскі 
Катэгорыя:Фільмы 1949 года
Мацвіенка

**Мацвіенка** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Валянціна Іванаўна Мацвіенка — расійскі дзяржаўны дзеяч
* Ігар Ігаравіч Мацвіенка — расійскі музычны прадзюсар і кампазітар
* Ніна Мітрафанаўна Мацвіенка — савецкая і ўкраінская спявачка і актрыса
Клінападобныя косці (ступня)

**Клінападо́бныя косці** () — тры перадплюснявыя косці ступні, якія формай нагадваюць кліны. Гэта група касцей аб’ядноўвае медыяльную (), прамежкавую () і латаральную () косці. За клінападобнымі касцямі ляжыць чоўнападобная косць. Звонку ад іх знаходзіцца кубападобная косць. Паміж чоўнападобнай і клінападобнымі касцямі размяшчаецца кліначоўнападобны сустаў (), а з кубападобнай косцю клінападобныя косці злучаюцца клінакубападобным суставам (). Поласці гэтых суставаў паведамляюцца паміж сабой і з поласцю плюсне-перадплюснявых суставаў.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Ступня
Катэгорыя:Косці ніжняй канцавіны
Кубападобная косць

**Кубападо́бная ко́сць** () — адна з касцей перадплюсны, злучана з чацвёртай і пятай плюснявымі касцямі і з пятавай косцю.

Кубападобная косць залягае на латаральным краі ступні паміж пятавай косцю і асновамі IV і V плюснявых касцей. На падэшвавым баку косці выступае касы валік — грудаватасць кубападобнай косці (), спераду якога праходзіць баразна сухажылля доўгай малагалёнкавай цягліцы ().

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Ступня
Катэгорыя:Косці ніжняй канцавіны
Сымеру (Пайдэ)

**Сымеру** () — вёска ў муніцыпалітэта Пайдэ павета Ярвамаа, Эстонія.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Плюсна

**Плюсна́** () — сярэдні аддзел ступні, размешчаны паміж перадплюсной і пальцамі.

Плюсна складаецца з пяці плюснявых касцей (), якія адносяцца да кароткіх (монаэпіфізавых) трубчастых касцей і нагадваюць пясцевыя косці кісці. Падобна да апошніх, у іх адрозніваюць праксімальны канец, ці аснова (), сярэднюю частку, ці цела (), і дыстальны канец, ці галоўку ().

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Ступня
Катэгорыя:Косці ніжняй канцавіны
Радыёэлектронны цэнтр у Лурдэсе

**Радыёэлектронны цэнтр у Лурдэсе** — галоўны савецкі, а затым і важнейшы расійскі замежны цэнтр радыёэлектроннай разведкі. Быў размешчаны ў Лурдэсе, паўднёвым прыгарадзе кубінскай сталіцы Гаваны. Будаўніцтва пачалося ў 1962 годзе, здадзены ў эксплуатацыю ў 1967 годзе, выкарыстоўваўся па прызначэнні да 2002 года.

## Гісторыя 
Цэнтр адыгрываў ключавую ролю ў атрыманні разведвальнай інфармацыі падчас Халоднай вайны. Абсталяванне неаднаразова мадэрнізавалася. Магчымасці цэнтра дазвалялі перахопліваць звесткі з амерыканскіх спадарожнікаў сувязі, наземных тэлекамунікацыйных кабеляў, а таксама паведамленні з амерыканскага цэнтра кіравання палётамі НАСА ў найбліжэйшым амерыканскім штаце Фларыда.

У постсавецкі час аб’ект выкарыстоўваўся і для прамысловага шпіянажу.

Вывад базы быў ажыццёўлены ў жніўні 2002.

Будынкі цэнтра былі рэканструяваны і потым выкарыстоўваліся кубінскім Універсітэтам інфармацыйных тэхналогій.

## Гл. таксама 
* Група савецкіх ваенных спецыялістаў на Кубе

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* 
* Satellite Imagery of Lourdes from Global Security
* FAS site on Lourdes

Катэгорыя:Спецслужбы СССР
Катэгорыя:Халодная вайна
Катэгорыя:Ваенныя базы
Катэгорыя:Расійская ваенная прысутнасць за мяжой
Гета ў Сіняўцы

**Гета ў Сіняўцы** (лета 1941 — жнівень 1943) — яўрэйскае гета, месца прымусовага перасялення яўрэяў вёскі Сіняўка Клецкага раёна і бліжэйшых населеных пунктаў падчас Халакосту.

## Гісторыя 
У вёсцы Сіняўка перад вайной жылі 700 яўрэяў, з якіх 105 былі школьнага ўзросту. Да пачатку вайны ў Сіняўцы знаходзіліся і шматлікія яўрэі-бежанцы з Польшчы.

Неўзабаве пасля акупацыі мястэчка, летам 1941 года, немцы, рэалізуючы нацысцкую праграму знішчэння яўрэяў, арганізавалі ў мястэчку гета і стварылі юдэнрат.

Гета займала квартал, дзе да вайны жылі большасць габрэяў мястэчка — уздоўж Пінскага тракту да перасячэння з шашы Брэст— Масква. Сіняўскае гета было абгароджана калючым дротам, і яго перыметр патрулявалі паліцаі.

Каля 300 сіняўскіх яўрэяў былі забітыя ў чэрвені 1942 года. Падчас гэтай акцыі габрэям загадалі выйсці з дамоў. Тых, хто хаваўся, знаходзілі і заганялі да астатніх. На шашы паставілі два кулямёты, і пад іх прыцэлам немцы з мясцовымі і літоўскімі калабарантамі гналі калону асуджаных людзей па Пінскім тракце ўніз, за масток, да месца расстрэлу. Там людзей пасадзілі на зямлю, па 10 чалавек прымушалі распранацца і гналі да расстрэльнай ямы. Гэтую яму загадзя прымусілі выкапаць саміх габрэяў, схлусіўшы ім, што гэта будзе бамбасховішча.

Апошніх вязняў забілі ў жніўні 1943 года на ўскраіне вёскі Нарэшавічы.

Усяго ў мястэчку Сіняўка былі забітыя 920 габрэяў.

## Памяць 
На месцы расстрэлу апошніх яўрэяў Сіняўкі каля вёскі Нарэшавічы ўсталяваны помнік ахвярам Халакосту.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 

Сіняўка
Катэгорыя:Гісторыя Клецкага раёна
Катэгорыя:Сіняўка
Сутыкненні ў Бенгазі (2013)

**Сутыкненні ў Бенгазі 2013 года** — адзін з эпізодаў унутраналівійскага канфлікту 2011—2014 гадоў. Паводле The Economist, падзеі паклалі канец «праўленню апалчэнцаў» і прывялі да аднаўлення пазіцый дзяржаўных органаў.

## Ход падзей 
8 чэрвеня па меншай меры 31 чалавек быў забіты і 100 параненыя ў выніку сутыкненняў паміж дэманстрантамі і апалчэннем «Шчыт Лівіі», якое дзейнічае з дазволу Міністэрства абароны.

15 чэрвеня сотні ўзброеных людзей у цывільным напалі на некалькі аб’ектаў бяспекі, захапіўшы частку базы пяхотнай брыгады. Прынамсі шэсць лівійскіх вайскоўцаў былі забітыя падчас штурму — чацвёра снайперскім агнём і двое ў выніку нажавых раненняў. Усе загінулыя былі членамі элітнага падраздзялення «Аль-Сайга». Падчас нападаў пацярпелі 11 чалавек, у тым ліку некалькі нападнікаў. Каля дарогі да аэрапорта таксама адбыліся сутыкненні, у выніку чаго паветраную гавань закрылі. З Трыпалі было накіравана ўрадавае падмацаванне.   

Кіраўнік Агенцтва па барацьбе са злачыннасцю Бенгазі выказаў здагадку, што за сутыкненнямі стаяць прыхільнікі зрынутага кіраўніка краіны Муамара Кадафі. Палкоўнік Сулейман Абу-Вішах паведаміў, што двое членаў пра-кадафісцкай дыверсійнай групы былі арыштаваныя. Паводле сілавіка, задача групы — выклікаць рознагалоссі і беспарадкі ў горадзе.

У 2:30 19 чэрвеня моцны выбух цалкам зруйнаваў паліцэйскі ўчастак у раёне Аль-Хадаек, але абышлося без ахвяр, паколькі ён быў зачынены пасля папярэдняга нападу ў маі.

2 ліпеня на кантрольна-прапускным пункце выбухнуў замініраваны аўтамабіль, у выніку чаго былі параненыя чацвёра вайскоўцаў і па меншай меры тры грамадзянскія асобы.

26 ліпеня крытык «Братоў-мусульман» Абдэльсалам аль-Масмары быў застрэлены на выхадзе з мячэці пасля пятнічнай малітвы падчас Рамадана. Пасля гэтага пратэстоўцы напалі на маёмасць «Братоў-мусульман» як у Бенгазі, так і ў сталіцы Трыпалі. Праз два дні будынкі судоў былі разбамбаваныя. Адбыліся сутыкненні паміж невядомымі апалчэнцамі і вайсковым спецназам.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Бітвы грамадзянскай вайны ў Лівіі
Катэгорыя:Чэрвень 2013 года
Катэгорыя:Ліпень 2013 года
Сымеру

**Сымеру**:
* Сымеру (воласць)
* Сымеру (Кійлі)
* Сымеру (Козэ)
* Сымеру (Ляэнэ-Вірумаа)
* Сымеру (Мар’ямаа)
* Сымеру (Пайдэ)
Перадплюсна

, B — таранная, C — кубападобная, D — чоўнападобная, E-F-G — латаральная, прамежкавая і медыяльная клінападобныя косці.]]
**Перадплюсна́** () — сукупнасць невялікіх касцей ступні, якія размешчаны паміж вяліка- і малагалёнкавай касцямі галёнкі (праксімальна) і касцямі плюсны (дыстальна). Сустаў, які ўтвараецца паміж касцямі галёнкі і перадплюсной, дакладней яе тараннай косцю, называецца галёнкаступнёвым.

Перадплюсна ўтвараецца сямю кароткімі губчатымі касцямі, якія, падобна да касцей запясця, размешчаны ў два шэрагі. Задні, ці праксімальны, шэраг складаецца з дзвюх буйных касцей: тараннай і пятачнай, якая ляжыць пад ёй. Пярэдні, ці дыстальны, шэраг складаецца з медыяльнага і латаральнага аддзелаў. Медыяльны аддзел утвораны чоўнападобнай косцю і трыма клінападобнымі касцямі. У латаральным аддзеле знаходзіцца толькі кубападобная косць.

## Галерэя 

Gray268.png|Косці правай ступні, від зверху (тыльная паверхня)
Gray269.png|Косці правай ступні, від знізу (падэшвавая паверхня)
Gray290.png|Косці левай ступні, від знутры
Gray291.png|Косці левай ступні, від знадворку

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Ступня
Катэгорыя:Косці ніжняй канцавіны
Джавані Дзі Ларэнца

**Джавані Дзі Ларэнца** (; нар. ) — італьянскі футбаліст, абаронца клуба «Напалі і нацыянальнай зборнай Італіі.

## Кар’ера 
### Клубная 
Дзі Ларэнца пачынаў сваю кар’еру ў моладзевай сістэме «Рэджыны» ў 2009 годзе. 29 мая 2011 года ён дэбютаваў на прафесійным узроўні ў матчы Серыі Б супраць «Сасуола». Сезон 2012—2013 гадоў правёў на правах арэнды ў складзе «Кунеа», дзе выходзіў на поле ў 27 матчах і прыцягнуў на сябе ўвагу дзякуючы сваім шматспадзеўным выступам. Пасля некалькіх гадоў у найніжэйшых дывізіёнах, у жніўні 2017 года абаронца склаў працоўны дагавор з «Эмпалі». Дзі Ларэнца дапамог камандзе прабіцца ў Серыю А, дэбютаваўшы ў найвышэйшым дывізіёне Італіі 19 жніўня 2018 года ў матчы супраць «Кальяры». 7 чэрвеня 2019 года італьянец далучыўся да «Напалі», які выклаў за іграка 8 мільёнаў еўра. У свой першы год ён адразу замацаваўся ў першай адзінаццатцы і здабыў з клубам Кубак Італіі, адолеўшы ў фінале супраціўленне «Ювентуса». 15 ліпеня 2020 года з'явіліся чуткі аб мажлівым пераходзе футбаліста да шыхтаў англійскага «Манчэстэр Юнайтэд», але замест гэтага ён падпісаў новы 5-гадовы кантракт з «Напалі», згодна з якім падоўжыў супрацоўніцтва з клубам да 2026 года. 14 ліпеня 2022 года Дзі Ларэнца быў прызначаны новым капітанам каманды пасля сыходу Ларэнца Інсінье і Каліду Кулібалі. 4 кастрычніка таго ж года адзначыўся першым голам у Лізе чэмпіёнаў, пацэліўшы мяч у браму «Аякса». Той матч скончыўся пераканаўчай выязной перамогай з лікам 6:1.

### Міжнародная 
Прыцягваўся да матчаў моладзевай зборнай краіны. У нацыянальнай зборнай Італіі паклаў пачатак кар’еру 15 кастрычніка 2019 года, згуляўшы ў стартавым складзе ў выязным матчы супраць зборнай Ліхтэнштэйна, які яго каманда перамагла з лікам 5:0. У чэрвені 2021 года быў уключаны ў склад зборнай Італіі з 26 чалавек на чэмпіянат Еўропы 2020 года трэнерам Раберта Манчыні. На гэтым турніры стаў чэмпіёнам Еўропы, адгуляўшы цалкам фінальны матч супраць зборнай Англіі.

## Дасягенні 
**«Напалі»**:
* Чэмпіён Італіі: 2023
* Уладальнік Кубка Італіі: 2020

**Італія**:
* Чэмпіён Еўропы: 2020

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Італіі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Італіі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Рэджына
Катэгорыя:Ігракі ФК Кунеа
Катэгорыя:Ігракі ФК Матэра
Катэгорыя:Ігракі ФК Эмпалі
Катэгорыя:Ігракі ФК Напалі
Нікало Барэла

**Нікало Барэла** (; нар. ) — італьянскі футбаліст, паўабаронца клуба «Інтэрнацыянале» і нацыянальнай зборнай Італіі. Часцяком узгадваецца як адзін з найлепшых паўабаронцаў Еўропы.

## Кар’ера 
### Клубная 
Барэла ёсць выхаванцам футбольнай акадэміі «Кальяры». Упершыню з'явіўся на полі ў кашулі сардзінскага клуба 15 студзеня 2015 года ў матчы Кубка Італіі супраць «Пармы». 19 лютага 2019 года матч супраць «Сампдорыі» стаў сотым у кашулі «Кальяры». На той момант гульцу было 22 гады.

12 ліпеня 2019 года Барэла далучыўся да міланскага «Інтэру» на ўмове арэнды з абавязацельствам выкупу іграка. Італьянец дэбютаваў у клубе 26 жніўня ў матчы супраць «Лечэ», калі выйшаў з лаўкі запасных у другім тайме замест Маціяса Весіна. Ігрок дапамог здабыць гол Антоніа Кандрэва і ўсталяваць фінальны лік 4:0. Футбаліст адразу атрымаў месца ў стартавым складзе клуба. У сезоне 2020—2021 гадоў «Інтэрнацыянале» здабыў перамогу ў Серыі А, а Барэла быў высунуты кандыдатам на найлепшага паўабаронцу турніру. 5 лістапада 2021 года ігрок склаў новую працоўны дагавор з «Інтэрам», паводле якога ён мусіць заставацца ў клубе да 2026 года. Па заканчэнні сезона 2021—2022 гадоў паўабаронца чацвёрты раз запар быў уключаны ў сімвалічную зборную Серыі А.

### Міжнародная 
Прыцягваўся да матчу юніёрскай і моладзевай зборных Італіі. У кастрычніку 2017 года быў упершыню выкліканы да складу нацыянальнай зборнай Італіі на адборачныя матчы чэмпіянату свету 2018 года супраць зборных Паўночнай Македоніі і Албаніі. Але дэбютаваў паўабаронца крыху пазней 10 кастрычніка 2018 года пад кіраўніцтвам трэнера Раберта Манчыні ў таварыскім матчы супраць зборнай Украіны ў Генуі, які скончыўся ўнічыю 1:1. 23 сакавіка 2019 года Барэла ўключыў своё першы гол за зборную ў матчы кваліфікацыі чэмпіянату Еўропы 2020 года. У чэрвені 2021 года быў далучаны да складу зборнай Італіі на пераможным чэмпіянаце Еўропы 2020 года. Ігрок быў адным з ключавых ігракоў каманды.

## Дасягненні 
**«Інтэрнацыянале»**:
* Чэмпіён Італіі: 2021, 2024
* Уладальнік Кубка Італіі: 2022, 2023
* Уладальнік Суперкубка Італіі: 2021, 2022, 2023

**Італія**:
* Чэмпіён Еўропы: 2020

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Італіі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Італіі па футболе
Катэгорыя:Чэмпіёны Еўропы па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Кальяры
Катэгорыя:Ігракі ФК Кома
Катэгорыя:Ігракі ФК Інтэрнацыянале Мілан
Матэа Рэтэгі

**Матэ́а Рэтэ́гі** (; нар. ) — італьянскі футбаліст, нападнік клуба «Аталанта» і нацыянальнай зборнай Італіі. Рэтэгі ёсць сынам колішняга іграка па хакеі на траве Карласа Рэтэгі, які абараняў колеры Аргенціны. Мае мянушку «тыгра».

## Кар’ера 
Сваю прафесійную кар’еру пачаў у складзе «Бокі Хуніярс». Упершыню ён быў запрошаны ў галоўную каманду клуба трэнерам Гільермам Барасам Скелотам падчас сезона 2017—2018 гадоў. Дэбютаваў 17 лістапада 2018 года, калі ў канцы матчу супраць «Патраната» з'явіўся на пляцоўцы. У наступным выпраўляўся ў арэнды ў шэраг клубаў. У лютым 2022 года на правах арэнды далучыўся да «Тыгрэ», у складзе якога стаў найлепшым бамбардзірам чэмпіянату Аргенціны 2022 года.

26 ліпеня 2023 года Рэтэгі склаў дагавор з італьянскім клубам «Джэноа» на пяць гадоў. Клуб, які толькі вярнуўся ў Серыю А выдаткаваў на куплю іграка 15 млн еўра. 11 жніўня 2023 года футбаліст паклаў на свой рахунак першы гол у кашулі генуэзцаў, адзначыўшыся голам у кубкавым матчы супраць клуба «Модэна». 8 жніўня 2024 года Рэтэгі перайшоў у «Аталанту» ў выніку пагаднення на суму 28 мільёнаў еўра.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:футбалісты Аргенціны
Катэгорыя:футбалісты Італіі
Катэгорыя:Ігракі ФК Бока Хуніярс
Катэгорыя:Ігракі ФК Эстудыянтэс
Катэгорыя:Ігракі ФК Тальерэс Кордава
Катэгорыя:Ігракі ФК Тыгрэ
Катэгорыя:Ігракі ФК Джэноа
Катэгорыя:Ігракі ФК Аталанта
Рауль Беланова

**Рау́ль Белано́ва** (; нар. ) — італьянскі футбаліст, правы абаронца клуба «Аталанта» і нацыянальнай зборнай Італіі. Акрамя звычайнай пазіцыі крайняга абаронцы, ён таксама можа згуляць на пазіцыі цэнтральнага абаронцы ў лініі абароны з трох ці чатырох ігракоў.

## Кар’ера 
### Клубная 
У ліпені 2019 года Беланова быў афіцыйна прадстаўлены ў якасці іграка «Бардо». 10 жніўня 2019 года дэбютаваў у дарослым футболе, з'явіўшыся ў пачатковым складзе каманды ў матчы супраць «Анжэ». Гэты матч быў адзіным у складзе французскага клуба. Пасля абаронца быў у арэндах у італьянскіх клубах «Аталанта», «Пескара» і «Кальяры». Апошні з памянёных клубаў скарыстаўся мажлівасцю выкупу іграка, у выніку чаго 31 мая 2022 года Беланова стаў паўнавартасным футбалістам клуба з Сардзініі. Тым не менш, ужо ўлетку стала вядома, што чаканы сезон абаронца будзе бараніць колеры міланскага «Інтэра» паводле пагаднення арэнды. 1 ліпеня 2023 года футбаліст падпісаў дагавор з «Тарына», што каштавала гэтаму клуба 8 мільёнаў еўра, якія турынцы мусілі выкласці «Кальяры» за іграка. Дамова прадугледжвала, што Беланова мусіць быў часткай «Тарына» наступныя чатыры гады. Дэбют іграка прыпаў на 14 жніўня, калі ён з'явіўся ў стартавым складзе дружыны ў кубкавым матчы «Феральпісала», выйгранага з лікам 2:1. У наступны панядзелак пасля кубкавага матча Беланова дэбютаваў у матчы Серыі А супраць «Кальяры». Сустрэча скончылася ўнічыю з лікам 0:0. 16 лютага 2024 года абаронца ўключыў мяч у браму «Лечэ», адкрыўшы лік сваім галам. 22 жніўня 2024 года італьянец вярнуўся ў «Аталанту» за каля 25 мільёнаў еўра, уключна з бонусамі.

### Міжнародная 
Беланова прыцягваўся да матчаў кожнай з юнацкіх і моладзевых зборных краіны. 24 сакавіка 2024 года паклаў пачатак выступы ў складзе нацыянальнай зборнай Італіі, з'явіўшыся ў таварыскім матчы супраць зборнай Эквадора. Пазней у тым жа годзе быў абраны трэнерам Лучана Спалеці ў заяўку зборнай Італіі на чэмпіянат Еўропы 2024 года.

## Дасягненні 
**«Інтэрнацыянале»**:
* Уладальнік Кубка Італіі: 2023
* Уладальнік Суперкубка Італіі: 2022

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:футбалісты Італіі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Італіі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Бардо
Катэгорыя:Ігракі ФК Аталанта
Катэгорыя:Ігракі ФК Пескара
Катэгорыя:Ігракі ФК Кальяры
Катэгорыя:Ігракі ФК Інтэрнацыянале Мілан
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарына
Галёнка

thumb|Галёнка чалавека
**Галё́нка** (; ) — аддзел канцавіны ў жывёл.

## У чалавека 
Шкілет галёнкі прадстаўлены вялікай і малой галёнкавымі касцямі. У чалавека гэтыя косці сучленены і амаль на ўсім працягу злучаны міжкасцявой перапонкай, а ўнізе — звязкамі.

Цягліцы галёнкі дзеляцца на групы: пярэднюю (разгінальнікі ступні і пальцаў), вонкавую (згінальнікі ступні, якія адводзяць і варочаюць яе вонкі) і заднюю (згінальнікі пальцаў, ступні і галёнка). Інервуецца галёнка вялікагалёначным і малагалёнкавым нервамі. Яе кровазабеспячэнне забяспечваецца галінамі падкаленнай артэрыі. Адток крыві ажыццяўляецца па вялікай і малой падскуравым і глыбокім вялікагалёначным венам.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Анатомія ніжняй канечнасці
Матэа Палітана

**Матэ́а Паліта́на** (; нар. , Мезанне, Італія) — італьянскі футбаліст, паўабаронца клуба «Напалі» і нацыянальнай зборнай Італіі.

## Кар’ера 
### Клубная 
Продкі Матэа паходзяць з Калабрыі, а сваю кар’еру малады ігрок пачаў у акадэміі «Ромы». У рымскім клубе Матэа гуляў у моладзевах камандах, выступаючы ў Прымаверы. У ліпені 2012 года быў аддадзены ў арэнду ў клуб «Перуджа», з якім дэбютаваў у матчы Кубку Італіі.

30 чэрвеня 2013 года быў прададзены ў «Пескару», стаўшы часткага дагавора аб пераходзе шэрагу футбалістаў паміж клубамі. У новым клубе Напаліта прабіўся ў асноўны склад, дзякуючы чаму вымусіў «Рому»  выкупіць іграка назаж за 601 тысячу еўра. Аднак ужо праз некалькі дзён «Рома» аддала іграка ў «Сасуола» ў часовае валоданне з правамі выкупу іграка. Праз сезон у чэрвені 2016 года «Сасуола» скарысталася пунктам у дамове і выкупіла іграка.

30 чэрвеня 2018 года Палітана адправіўся ў міланскі «Інтэрнацыянале», паводле пагаднення «Сасуола» з клубам з поўначы краіны. Дамова разлічана на год да чэрвеня 2019 года, аднак міланскі клуб мае правы на выкуп футбаліста. 16 верасня 2018 года Матэа згуляў свой 100 матч у Серыі А, які аднак склаўся не вельмі ўдала для клуба, бо «Інтэр» саступіў «Парме» ў хатнім матчы з лікам 0:1.

### Міжнародная 
Палітана прыцягваўся да складу юнацкай і моладзевай зборнй Італіі. 5 лістапада 2016 года ўпершыню быў запрошаны ў склад зборнай Італіі на адборачныя матчы да чэмпіянату свету 2018 года супраць зборнай Ліхтэнштэйна. Аднак, дэбют іграка прыпаў на таварыскі матч супраць зборнай Саудаўскай Аравіі, які скончыўся перамогаў італьянцаў з лікам 2:1.

## Дасягненні 
**«Напалі»**:
* Чэмпіён Італіі: 2023
* Уладальнік Кубка Італіі: 2020

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Профіль на Soccerway.
* Профіль на UEFA.

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:футбалісты Італіі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Італіі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Перуджа
Катэгорыя:Ігракі ФК Пескара
Катэгорыя:Ігракі ФК Сасуола
Катэгорыя:Ігракі ФК Інтэрнацыянале Мілан
Катэгорыя:Ігракі ФК Напалі
Абадзія

**Абадзія** (**Авадзія, **) — нашчадак Булана, заснавальнік дынастыі хазарскіх цароў (бекаў). З яго імем звязаны канчатковы этап умацавання іўдаізму ў Хазарыі.  

Уладарыў пасля 799 г. да 809 г. Правёў рэформы: увёў рабінскі іўдаізм, пабудаваў сінагогі і школы, запрасіў яўрэйскіх вучоных. Стварыў сістэму двайнога ўладарства, дзе рэальная ўлада перайшла да яго нашчадкаў, а каганы засталіся сімвалічнымі фігурамі. Увёў спадкаемства ад бацькі да сына, але пасля яго ўнука Манасіі I улада перайшла да яго брата Хануккі, магчыма, з-за супраціву знаці.  

Некаторыя даследчыкі (напрыклад, К. Цукерман) лічаць Абадзію міфічным уладаром, бо ён не згадваецца ў кароткім спісе хазарскіх цароў (XII ст.), але гэтая думка не агульнапрынятая.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Хазары
Манасія I

**Манасія** (, *«не памятаючы дрэннае»*) — уладар (бек-мелех) Хазарскага каганата з дынастыі цароў (бекаў) Буланідаў. Згаданы ў Яўрэйска-хазарскай перапісцы. Пра яго нічога невядома, акрамя імя. Уладарыў на пачатку або ў 1-й палове IX стагоддзя пасля свайго бацькі Езэкіі, сына Абадзія.

Пасля яго ўладарства сталец перайшоў да брата Абадзіі — Ханукі.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Хазары
Прорвінскі ППЛ

**Прорвінскі папраўча-працоўны лагер** (**ПрорвЛАГ**) — падраздзяленне, якое дзейнічала ў сістэме папраўча-працоўных устаноў ГУЛАГ СССР, якое працавала ў 1930—1940 гадах на востраве Прорва ў Каспійскім моры.

Вязні лагера займаліся рыбнай лоўляй і яе апрацоўкай.

## Гісторыя 
Папраўча-працоўны лагер створаны 5 верасня 1932 года ў сістэме ГУЛАГ АДПУ пры СНК СССР, якое працавала на востраве Прорва Казахскай АССР. Начальнікам лагера прызначылі члена УКП(б) з 1920 года М. У. Цеплова, які да таго часу ўжо больш за 10 гадоў працаваў у органах УНК–АДПУ.

Да закрыцця навігацыі 1932 года, гэта значыць на працягу 4-х месяцаў, промысел быў у неабходнай меры забудаваны і забяспечаны ўсім патрэбным для падрыхтоўкі да вясновай пуціны. На працягу зімы былі ўзведзены вытворчыя будынкі і пракапаны канал даўжынёю каля 3 км, які палягчаў доступ да промыслу з мора.

17 красавіка 1940 года перайменаваны ў Астраханскі ППЛ.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Іванова, Г.М. Забытый остров архипелага ГУЛАГ – Прорвинский ИТЛ / Галина Михайловна Иванова // Historia provinciae — журнал региональной истории. — 2021. —Т. 5. — № 4. — С. 1254—1293.

Катэгорыя:Лагеры ГУЛАГ ў Казахстане
Катэгорыя:Атырау
Катэгорыя:Атыраўская вобласць
Катэгорыя:Астрахань
Паўла Дыбала

**Па́ўла Дыба́ла** (; нар. ) — аргенцінскі футбаліст, нападнік італьянскага клуба «Рома» і нацыянальнай зборнай Аргенціны. Праз дзеда мае польскія карані. Вылучаецца сваёй тэхнікай, бачаннем поля і майстэрствам у выкананні штрафных удараў.

## Кар’ера 
### Клубная 
Пачаў кар’еру ў мясцовым клубе «Інстытута» з Кордавы, дзе дэбютаваў у 2011 годзе ва ўзросце 17 гадоў. Здольнасць да атакуючай гульні і выдатны ўдар хутка зрабілі яго адным з самых перспектыўных маладых ігракоў краіны.

У 2012 годзе Дыбала пераехаў у Італію, далучыўшыся да клуба «Палерма». Праз тры гады, у 2015 годзе, Дыбала стаў іграком італьянскага «Ювентуса», дзе правёў самыя плённыя гады кар’еры. З клубам ён пяць разоў выйграваў чэмпіянат Італіі, некалькі разоў станавіўся ўладальнікам Кубка і Суперкубка краіны, а таксама дапамог камандзе дасягнуць фінала Лігі чэмпіёнаў 2017 года.

У 2022 годзе аргенцінец пакінуў «Ювентус» і падпісаў кантракт з «Ромай».

### Міжнародная 
Выступае за нацыянальную зборную Аргенціны, з якой здабыў Кубак Амерыкі 2021 года і стаў чэмпіёнам свету 2022 года.

## Дасягненні 
**«Ювентус»**:
* Чэмпіён Італіі: 2016, 2017, 2018, 2019, 2020
* Уладальнік Кубка Італіі: 2016, 2017, 2018, 2021
* Уладальнік Суперкубка Італіі: 2015, 2018, 2020

**Аргенціна**:
* Чэмпіён свету: 2022

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Профіль на сайце «Ювентусу»
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Аргенціны
Катэгорыя:Ігракі зборнай Аргенціны па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Інстытута Кордава
Катэгорыя:Ігракі ФК Палерма
Катэгорыя:Ігракі ФК Ювентус
Катэгорыя:Ігракі ФК Рома
Ханука (цар хазарскі)

**Ханука** () — хазарскі ўладар (бек-мелех) з роду Буланідаў, брат першага бек-мелеха з гэтай дынастыі — Абадзіі. Уладарыў пасля яго сына Эзэкіі і ўнука Манасіі, уладарства якіх было нядоўгім і, імаверна, вызначылася канфліктамі сярод хазарскай эліты пасля рэформ Абадзіі, які ўзвысіў свой род над дынастыяй каганаў і зацвердзіў іўдаізм.

Спробы Ханукі аднавіць уладу над аб’яднаннем уграў на чале з Лебедыем і палянскім племянным саюзам аказаліся марнымі, таму Ханука аднавіў саюз з Візантыйскай імперыяй, атрымаў ад імператара Феафіла будаўнікоў, якія да 837 года пабудавалі крэпасць Саркел на Доне для абароны ад магчымага нападу былога кагана Тувіна, уграў і палян. Таксама Ханука пачаў засноўваць хазарскія гандлёва-рамесныя паселішчы на Доне. Адначасова хазарскі ўладар прызнаў уладу Візантыі над Херсанесам і Заходнім Крымам.

Ханука памёр каля 840 года або троху пазней. Уладу ўспадкаваў яго сын Ісак. Нашчадкі Ханукі, перадавалі сталец строга ад бацькі да сына і ўладарылі Хазарыяй да яе разгрому ў 960-х гадах.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Хазары
Ваэла

**Ваэла** () — вёска ў воласці Кійлі павета Хар'юмаа, Эстонія.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Варэла

**Варэла**:
* Абдуліа Хасінта Варэла — уругвайскі футбаліст
* Сілвештры Варэла — партугальскі футбаліст
* Хасэ Энрыке Варэла — іспанскі ваенны дзеяч, генерал
Аэла

**Аэла** () — вёска ў воласці Козэ павета Хар'юмаа, Эстонія.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Бернхард Шлінк

**Бернхард Шлінк** (; нар. , ) — нямецкі юрыст і пісьменнік.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сям’і прафесара тэалогіі Эдмунда Шлінка, які пераехаў у Гейдэльберг пасля вайны. Дзяцінства і юнацтва Бернхарда прайшлі ў Гейдэльбергу. Скончыўшы класічную гімназію, ён паступіў ва ўніверсітэт на юрыдычны факультэт, пазней пераехаў у берлінскі Свабодны ўніверсітэт. Абараніўшы доктарскую дысертацыю, у 1982 годзе ён атрымлівае пасаду прафесара Бонскага ўніверсітэта. Займаўся канстытуцыйным правам.

Прыкладна ў канцы васьмідзесятых гадоў пачынаюцца яго першыя літаратурныя спробы. Спачатку разам са сваім сябрам, а потым адзін ён стварае трылогію пра прыватнага дэтэктыва Гебхарда Зэльбэ.

Ва ўсіх трох кнігах яго галоўны герой сутыкаецца з падзеямі, якія так ці інакш злучаны з непераадоленым мінулым, вызначальным і цяперашнія злачынствы. «Права — віна — будучыня» — пад такім загалоўкам у 1988 годзе Шлінк апублікаваў сваё першае публіцыстычнае эсэ, дзе закранаюцца тэмы, якія пазней сталі ключавымі для рамана «Чытальнік». Перш за ўсё — тэма ўнутранага канфлікту «другога пакалення», які раздзіраецца паміж жаданнем зразумець вытокі злачынстваў, учыненых пакаленнем бацькоў, і імкненнем асудзіць гэтыя злачынствы.

Бернхард Шлінк стаў першым заходнегерманскім прафесарам права, які ўжо ў 1990 годзе пачаў выкладаць ва ўсходнеберлінскім універсітэце імя Гумбальта, прафесарам якога ён з’яўляецца і дагэтуль.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Пісьменнікі Германіі
Алекс Мерэт

**А́лекс Мерэ́т** (; нар. ) — італьянскі футбаліст, брамнік клуба «Напалі» і нацыянальнай зборнай Італіі.

## Кар’ера 
### Клубная 
У сезоне 2015—2016 гадоў Мерэт, як выхаванец клуба «Удынезэ», быў пераведзены ў першую каманду ў якасці другога галкіпера пасля Арэстыса Карнезіса. Дэбютаваў у прафесійным футболе 2 снежня 2015 года матчы Кубка Італіі супраць «Аталанты». У ліпені 2016 года Мерэт быў выпраўлены ў арэнду ў клуб Серыі Б СПАЛ. Па вяртанні з арэнды зноў быў накіраваны ў СПАЛ на яшчэ адзін сезон.

5 ліпеня 2018 года брамнік далучыўся да «Напалі» з 30 чэрвеня 2023 года. Сума трансферу, узгодненая з «Удынезэ», складала 35 мільёнаў еўра. Ігрок дэбютаваў у еўрапейскіх турнірах 14 лютага 2019 года ў выязным пераможным матчы з лікам 3:1 над швейцарскім «Цюрыхам» у першай двубойнай сустрэчы 1/8 фіналу Лігі Еўропы. Цягам першых двух сезонаў у «Напалі» адбывалася ратацыя Мерэта разам з калумбійцам Давідам Аспінам. Аднак пад кіраўніцтвам новага трэнера клуба Джэнара Гатуза італьянец часцей апынаўся на лаўцы запасных да перапынку ў сезоне з чынніку пандэміі каранавірусу ў сакавіку 2020 года. Па дыскваліфікацыі Аспіны перад фінальным матчам Кубка Італіі супраць «Ювентусу» Мерэт зноў выйшаў у стартавым складзе і дапамог камандзе здабыць кубак краіны. У далейшым Мерэт зноў ратаваўся з Аспінам. Пры Лучана Спалеці брамнік зноў стаў другім галкіперам каманды, пераважна баронячы браму толькі ў Лізе Еўропы і Кубку Італіі.

З сезона 2022—2023 гадоў пасля таго, як Аспіна пакінуў клуб, Мерэт стаў галоўным брамнікам каманды. Ён сыграў важкую ролю ў тым, каб неапалітанскі клуб здабыў тытул чэмпіёну Італіі.

### Міжнародная 
У сакавіку 2017 года, пасля ўражлівых выступаў у складзе СПАЛ у Серыі Б, Мерэт быў выкліканы да складу нацыянальнай зборнай Італіі дзеля ўдзелу ў кваліфікацыі чэмпіянату свету на матч супраць зборнай Албаніі і таварыскі матч супраць зборнай Нідэрландаў. Брамнік дэбютаваў у асноўным складзе зборнай пад кіраўніцтвам трэнера Раберта Манчыні 18 лістапада 2019 года, выйшаўшы на замену Сальваторэ Сірыгу ў хатнім пераможным матчы супраць зборнай Арменіі ў апошнім адборачным матчы Італіі да чэмпіянату Еўропы 2020 года.

## Дасягненні 
**«Напалі»**:
* Чэмпіён Італіі: 2023
* Уладальнік Кубка Італіі: 2020

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:футбалісты Італіі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Італіі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Удзінезэ
Катэгорыя:Ігракі ФК СПАЛ
Катэгорыя:Ігракі ФК Напалі
Дон (прыток Уза)

**Дон** () — рака ў Англіі ў графстве Саўт-Ёркшыр. Даўжыня — 112,65 км. Назва ракі паходзіць ад імя кельцкай багіні Дану. На рацэ стаяць гарады Шэфілд, Ротэрэм, Данкастэр і Гул. Пабудавана мноства плацін.

Прытокі: Локслі, Рывелін, Шыф, Портэр, Ротэр і Дэарн.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Рэкі Англіі
Стывен Долдры

**Стывен Дэ́від До́лдры** (; нар.  года, Дорсет, Англія, Вялікабрытанія) — англійскі рэжысёр і прадзюсар, найбольш вядомы па фільмах «Білі Эліёт» (2000), «Гадзіннік» (2002) і «Чытальнік» (2008). Лаўрэат трох «прэмій Лоўрэнса Аліўе» і дзвюх прэмій «Тоні». Трохразовы намінант на прэмію «Оскар» (2001, 2003, 2009) у катэгорыі «Найлепшая рэжысура», двухразовы намінант на прэмію «Залаты глобус» (2003, 2009), а таксама лаўрэат прэмій «Эмі» (2018) (2001).
## Крыніцы 
Катэгорыя:Рэжысёры Вялікабрытаніі
Ротэрэм

**Ротэрэм** () — горад у графстве Саўт-Ёркшыр (Англія), адміністрацыйны цэнтр раёна Ротэрэм. Горад размешчаны на месцы злучэння рэк Ротэр і Дон. Знаходзіцца за 10 км ад цэнтра Шэфілда і ўваходзіць у агламерацыю Шэфілд.

У горадзе развіта вытворчасць сталі, сельскагаспадарчай тэхнікі.
## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Англіі
Тэракт пад Пахалгамам

**Тэракт пад Пахалгамам** — тэрарыстычны акт, здзейснены 22 красавіка 2025 года паблізу горада Пахалгам у Джаму і Кашміры (саюзная тэрыторыя Індыі).

## Перадгісторыя 
З канца 1980-х Джаму і Кашмір ахапіла ісламісцкае ўзброенае паўстанне. У жніўні 2019 года ўрад Індыі пазбавіў штат асаблівых паўнамоцтваў і падзяліў яго на дзве саюзныя тэрыторыі — Джаму і Кашмір і Ладакх. Гэты крок дазволіў мясцовым уладам выдаваць статус пастаяннага жыхара людзям, якія раней не адпавядалі патрабаванням, што дазволіла ім купляць зямлю і ўладкоўвацца на працу на гэтай тэрыторыі. У красавіку 2025 года ўрад паведаміў, што за апошнія два гады 83 000 чалавек атрымалі сертыфікаты аб пастаянным пражыванні па новых правілах. Па даных Forbes, Кашмір быў адной з самых мілітарызаваных зон у свеце. Пасля адмены абмежаванай аўтаноміі рэгіёну індыйскія ўлады пачалі масавыя рэпрэсіі ў рэгіёне. Гэта прывяло да пагаршэння адносін з Пакістанам на фоне кашмірскага канфлікту.

## Тэракт 
22 красавіка 2025 года ў маляўнічай мясцовасці пад Пахалгамам узброеныя людзі (іх меркавана было шасцёра) выйшлі з лесу і адкрылі бязладны агонь па турыстах, а затым сталі мэтанакіравана выяўляць немусульман (правяралі, ці маецца абразанне, прымушалі прамаўляць шахаду) і забіваць менавіта іх.

Мясцовы жыхар Саед дыл Хусейн Шах, які знаходзіўся разам з турыстамі і перавозіў іх на кані, паспрабаваў вырваць аўтамат з рук аднаго з тэрарыстаў, але быў застрэлены.

Усяго загінула 26 чалавек, не менш за 20 чалавек былі параненыя. Адказнасць за напад узяла на сябе арганізацыя «Фронт супраціву», звязаная з групоўкай «Лашкар-э-Тойба».

Сярод забітых былі індыйскія турысты з розных штатаў краіны, а таксама грамадзянін Непала.

Індыя абвінаваціла ў тэракце Пакістан, што выклікала пагаршэнне адносін паміж краінамі.

Міністр абароны Пакістана Хаваджа Асіф заявіў 23 красавіка, што абвінаваціць Пакістан у нападзе «лёгка», але ён не мае ніякага дачынення да забойстваў у Пахалгаме і лічыць гэта ўнутраным выступам супраць індыйскага ўрада. Прадстаўнік Міністэрства замежных спраў Пакістана Шафкат Алі Хан выказаў спачуванні блізкім загінулых і пажадаў хутчэйшага выздараўлення параненым.

24 красавіка 2025 года Міністэрства замежных спраў Індыі запатрабавала ад усіх грамадзян Пакістана, якія знаходзяцца ў Індыі, пакінуць краіну да 27 красавіка, да гэтага тэрміну ўсе выдадзеныя пакістанцам візы будуць ануляваныя (медыцынскія візы былі сапраўдныя да 29 красавіка). Урад Пакістана ўвёў серыю мер у адказ: прыпыніў дзеянне віз для грамадзян Індыі, за выключэннем сікхскіх паломнікаў, абвясціў індыйскіх ваенных саветнікаў персонамі нон грата і загадаў ім пакінуць краіну.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Тэрарыстычныя акты ісламістаў
Катэгорыя:2025 год у Індыі
Катэгорыя:Вікіпедыя:Артыкулы са спасылкамі на элементы Вікіданых без беларускага подпісу
Катэгорыя:Красавік 2025 года
Катэгорыя:Падзеі 22 красавіка
Катэгорыя:Забойствы, здзейсненыя ў 2025 годзе
Катэгорыя:Тэрарыстычныя акты 2025 года
Оскар (кінапрэмія, 2000)

**72-я цырымонія ўручэння прэміі «Оскар»** за заслугі ў вобласці кінематографа за 1999 год адбылася 26 сакавіка 2000 года ў канцэртнай зале «» (Лос-Анджэлес).

## Лаўрэаты і намінанты 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Спіс намінантаў на афіцыйным сайце
* «Оскар»-2000 на сайце IMDb

2000
Катэгорыя:Сакавік 2000 года
Катэгорыя:Падзеі 26 сакавіка
Катэгорыя:2000 год у Каліфорніі
Катэгорыя:Кінапрэміі 2000 года
Інфармацыйная бяспека

**Інфармацыйная бяспека** (, а таксама *InfoSec*) — тэорыя і практыка прадухілення несанкцыянаванага доступу, выкарыстання, раскрыцця, скажэння, мадыфікацыі, даследавання, рэгістрацыі або знішчэння інфармацыі. З’яўляецца ўніверсальнай канцэпцыяй, што ўжываецца незалежна ад формы, якую могуць прымаць даныя (электронная або, напрыклад, фізічная). Асноўнай задачай інфармацыйнай бяспекі з’яўляецца збалансаваная абарона прыватнасці, цэласнасці і даступнасці даных з улікам выгоды прыкладання і без якой-небудзь шкоды для прадукцыйнасці арганізацыі.

Інфармацыйная бяспека дасягаецца, у асноўным, з дапамогай шматэтапнага працэсу кіравання рызыкамі, які дазваляе ідэнтыфікаваць асноўныя сродкі і нематэрыяльныя актывы, крыніцы пагроз, уразлівасці, патэнцыйную ступень уздзеяння і магчымасці кіравання рызыкамі. Гэты працэс суправаджаецца ацэнкай эфектыўнасці плана па кіраванні рызыкамі. Для таго каб стандартызаваць гэтую дзейнасць, навуковая і прафесійная супольнасці знаходзяцца ў пастаянным супрацоўніцтве, накіраваным на выпрацоўку базавай метадалогіі, палітыкі і індустрыяльных стандартаў у галіне тэхнічных мер абароны інфармацыі, юрыдычнай адказнасці, а таксама стандартаў навучання карыстальнікаў і адміністратараў. Гэтая стандартызацыя ў значнай меры развіваецца пад уплывам шырокага спектру заканадаўчых і нарматыўных актаў, якія рэгулююць спосабы доступу, апрацоўкі, захоўвання і перадачы інфармацыі. Аднак укараненне любых стандартаў і метадалогій у арганізацыі можа мець толькі павярхоўны эфект, калі культура бесперапыннага паляпшэння не прышчэпленая належным чынам.

У інфармацыйнай бяспецы, як сферы занятасці, паўстала мноства прафесійных спецыялізацый, напрыклад, такіх, як бяспека сетак і звязанай з імі інфраструктуры, абарона праграмнага забеспячэння і баз даных, аўдыт інфармацыйных сістэм, планаванне бесперапыннасці бізнесу, выяўленне электронных запісаў і камп’ютарная крыміналістыка. Прафесіяналы інфармацыйнай бяспекі маюць вельмі стабільную занятасць і высокі попыт на рынку працы.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Інфармацыйная бяспека
Катэгорыя:Артыкулы са сцвярджэннямі, заснаванымі на неаўтарытэтнай крыніцы
Катэгорыя:Бяспека даных
Плеўрозій

**Плеўрозій** (*Pleurozium*)  — род гіпнавых імхоў, уключае 1 від — .

## Апісанне 
Двухдомная лістасцябловая расліна. Дзярнінкі рыхлыя, зялёныя або жоўта-зялёныя, бліскучыя.

Сцябло ўзыходнае, даўжынёй 10-15 см, з ляжачай асновай, карычнева-чырвонае, акругла-аблісцелае. Лісце чарапічнае, увагнутае, злёгку складкаватае, прадаўгавата- або шырокаяйцападобнае, на верхавінцы тупое, закругленае або кароткаадагнутае слабазубчастае. Жылка кароткая, падвойная ці непрыкметная.

Каробачка схіленая, падоўжана-яйцападобная, на чырвонай ножцы. Перыстом двайны. Каўпачок клабукападобны. Вечка конусападобнае, тупое.

## Пашырэнне 
Пашыраны ў Галарктыцы, радзей у гарах Паўднёвай Амерыкі. Тыповы кампанент брыяфлоры хвойных лясоў, часта ўтварае амаль суцэльнае покрыва. На Беларусі трапляецца на сухой лясной глебе, у хмызняках, на сухіх лугах, мохавых балотах. Спараносіць восенню.

Стварае спрыяльныя ўмовы для развіцця шапкавых грыбоў. Служыць сховішчам для дробных жывёл.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Гіпнавыя імхі
Гета ў Барані

**Гета ў Барані** (верасень 1941 — 8 красавіка 1942) — яўрэйскае гета, месца прымусовага перасялення яўрэяў горада Барані Аршанскага раёна і бліжэйшых населеных пунктаў падчас Халакосту.

## Гісторыя 
Да чэрвеня 1941 года ў горадзе Барань пражывала больш за 50 яўрэяў. Да прыходу немцаў эвакуіравалася толькі сям’я Чарнамордзік. Некалькі мужчын-яўрэяў прызвалі ў Чырвоную Армію. Паселішча было захоплена нямецкімі войскамі 16 ліпеня 1941 года. Акупацыя доўжылася амаль тры гады — да 27 чэрвеня 1944 года.

У верасні 1941 года немцы, рэалізуючы нацысцкую праграму знішчэння яўрэяў, сагналі ў гета ўсіх пакінутых яўрэяў мястэчка — каля 45 чалавек.

Гета Барані было адкрытага тыпу і займала два двухпавярховыя дамы № 19 і 21 на вуліцы Ялцінскай (сёння — Зарэчная). Вязням забаранялася выходзіць з памяшканняў пасля 18.00 і пакідаць тэрыторыю Барані.

Габрэі ў гета галадалі і абменьвалі апошнія рэчы на прадукты. Спаць большасці вязняў даводзілася на падлозе. Яўрэяў выкарыстоўвалі на самых цяжкіх і брудных прымусовых работах.

8 красавіка 1942 года апошніх яўрэяў Барані (50 чалавек) пад канвоем нямецкіх салдат і беларускіх калабарантаў прыгналі да загадзя выкапанай ямы на могілкі і забілі. Падчас акцыі спрабавала ўцячы 16-гадовая Лена Палыкоўская, але яе застрэлілі. Выратавацца ўдалося Абраму Хаўкіну і Іллі Глезіну.

## Памяць 
Помнік ахвярам генацыду яўрэяў у Барані размешчаны на гарадскіх могілках за 300 метраў ад вуліцы Сарокіна.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
*  
* 

Барань
Катэгорыя:Гісторыя Аршанскага раёна
Уладзімір Мсціславіч

* Уладзімір Мсціславіч (1132—1171) — вялікі князь кіеўскі
* Уладзімір Мсціславіч (1158—1170) — князь берасцейскі
* Уладзімір Мсціславіч (1178—1226) — князь пскоўскі і ржэўскі
Лоўчыцкая мячэць

**Лоўчыцкая мячэць** — мячэць у вёсцы Лоўчыцы Навагрудскага раёна. Будынак пабудаваны ў 1688 годзе. Пасля Другой сусветнай вайны зачынена, была ў паўразбураным стане. Адноўлены ў 2002 годзе. Помнік гісторыі і культуры.

## Гісторыя 
Мяркуецца, што мусульманская абшчына ў Лоўчыцах з’явілася прыблізна ў 1420 годзе. Такую дату прапанаваў Станіслаў Крычынскі, спасылаючыся на паданні. Даследчык Станіслаў Думін лічыць, што першы будынак мячэці быў пабудаваны ў 1530-я гады і з’яўляецца адным з найстарэйшых у Вялікім Княстве Літоўскім. Тады, у пачатку XVI стагоддзя, зямля ў Лоўчыцах знаходзілася ў валоданні князя Мартузы Багатырэвіча. Не пазней за 1558 год для мячэці, у якой служыў мула (пасада служыцеля ў XVIII стагоддзі пераходзіла ад бацькі да сына па родзе Асановічаў), была вылучана зямля. Лявон Крычынскі адзначае, што будынак, які захаваўся да пачатку XX стагоддзя, узведзены ў 1688 годзе. У 1783 годзе мулой Лоўчыцкай мячэці быў выбраны Ахмет Асановіч.

У міжваеннай Польшчы будынак узяты пад ахову дзяржавы. Пасля заканчэння Вялікай Айчыннай вайны савецкімі ўладамі быў забаронены рамонт храма, які пасля быў зачынены. Сам будынак быў у сумным стане: дах і купал абваліліся, падлога згніла. У 1999 годзе пачаліся работы па аднаўленні мячэці, якая 5 ліпеня 2002 года была ўрачыста адкрыта.

### Магіла Контуся 
Побач з мячэццю размешчаны могілкі, на якіх знаходзіцца магіла Святога Контуся. Існуе прысвечаная Контусю легенда, кароткая версія якой была апублікаваная збіральнікам беларускага фальклору Міхаілам Дзмітрыевым у 1859 годзе ў «Весніку імператарскага Рускага геаграфічнага таварыства». Тое ж паданне, але ўжо ў пашыраным варыянце, з’явілася на старонках «Віленскага весніка» ў 1861 годзе. Паводле легенды Контусь валодаў здольнасцю імгненна перамяшчацца ў Мекку.

## Архітэктура 
Мячэць уяўляе сабой падоўжнае драўляны зрубны будынак з міхрабам, які накрыты двухсхільным дахам. Таксама маецца мінарэт, які сваім выглядам нагадвае макаўку царквы. Такія макаўкі характэрныя для драўляных праваслаўных і ўніяцкіх храмаў XVI—XVII стагоддзяў.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Мячэці Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1688 годзе
Катэгорыя:1688 год у Еўропе
Катэгорыя:Драўляныя мячэці Беларусі
Катэгорыя:Лоўчыцы
Катэгорыя:Храмы Навагрудскага раёна
Катэгорыя:Помнікі беларускага народнага дойлідства