open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Мікалай Рыгоравіч Макарэвіч

**Мікалай Макарэвіч** (нар. 1927) — удзельнік беларускага патрыятычнага падполля ў 1946—1947 гг. у Баранавіцкай вобласці, сябра арганізацыі «Чайка».

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1927 г. у сялянскай сям’і ў в. Вольна, Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства ў Польскай Рэспубліцы (пазней — Гарадзішчанскі раён Баранавіцкай вобласці). У 1946 г. далучыўся да групы падпольнай беларускай арганізацыі «Чайка», якая планавала змаганне за беларускія нацыянальныя правы, годнасць, культуру, мову, гісторыю, свабоду і незалежнасць. Быў дарадцам Цэнтра Беларускага Вызваленчага Руху (ЦБВР).

У сярэдзіне 1947 г. арганізацыю выкрылі савецкія спецслужбы пасля арыштаў сябраў Саюза вызвалення Беларусі (яны былі выдадзены ўладам Алесем Бажко). Пасля гэтага пачаліся арышты і ўдзельнікаў «Чайкі», бо у выніку канспірацыйнай памылкі некаторыя сябры «Чайкі» утрымлівалі сувязь з СВБ. Мікалай Макарэвіч быў арыштаваны 9 ліпеня 1947 г. і асуджаны 18 кастрычніка 1947 г. судовым органам як член антысавецкай арганізацыі паводле артыкулаў 63-1 і 76 КК БССР на 10 гадоў канцлагераў і пазбаўленне правоў.

19 снежня 1975 справу пераглядаў Вярхоўны Суд БССР. Справа 6816-С знаходзіцца ў УКГБ Брэсцкай вобласці.

Далейшы лёс невядомы.

## Літаратура 
* Антысавецкія рухі ў Беларусі. 1944—1956. Даведнік, — Мінск, 1999. ISBN 985-6374-07-3.

## Спасылкі 
* [Макарэвіч Мікалай Рыгоравіч (1927)](https://by.openlist.wiki/%D0%9C%D0%B0%D0%BA%D0%B0%D1%80%D1%8D%D0%B2%D1%96%D1%87_%D0%9C%D1%96%D0%BA%D0%B0%D0%BB%D0%B0%D0%B9_%D0%A0%D1%8B%D0%B3%D0%BE%D1%80%D0%B0%D0%B2%D1%96%D1%87_(1927))

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Баранавіцкім раёне
Катэгорыя:Члены арганізацыі «Чайка»
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя савецкай уладай
Гарадзея (стадыён)

**Гарадзея** — футбольны стадыён з натуральным пакрыццём у гарадскім пасёлку Гарадзея, Беларусь. Максімальная ўмяшчальнасць — 1625 гледачоў. З’яўляўся хатнім стадыёнам футбольнага клуба «Гарадзея».

## Гісторыя 
Стадыён належыць спартыўна-аздараўленчаму комплексу ААТ «Гарадзейскі цукровы камбінат» і першапачаткова называўся **«Цукравік»**.

У 2011 годзе была праведзена рэканструкцыя адзінай трыбуны, якая змяшчала 1020 гледачоў.

Пасля выхаду «Гарадзеі» ў Вышэйшую лігу ў 2016 годзе кіраўніцтва камбіната прыняла рашэнне аб новай рэканструкцыі. Поле было пашырана, устаноўлены мачты асвятлення, пабудавана новая трыбуна. Умяшчальнасць стадыёна павялічылася да 1625 месцаў.

Цяпер стадыён мае дзве трыбуны, заходнюю і ўсходнюю, абсталяваны электронным табло, асвятленнем, прэс-ложай. Ёсць аўтамабільная паркоўка. Пакрыццё поля — натуральная трава.

## Спасылкі 
* Стадыён «Гарадзея» на сайце футбольнага клуба «Гарадзея»
* Профіль стадыёна на pressball.by

Катэгорыя:Футбольныя стадыёны Беларусі
Катэгорыя:Спорт у Нясвіжскім раёне
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Нясвіжскага раёна
Катэгорыя:Гарадзея
Сезон 2015 ФК Вікторыя Мар’іна Горка

У 2015 годзе футбольны клуб «Вікторыя» з Мар’інай Горкі прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
* Другой лізе чэмпіянату Беларусі 2015 (7 месца),
* Кубку Беларусі 2015/2016 (паражэнне ў 1/64 фіналу).

## Склад каманды 
|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

## Статыстыка выступленняў ігракоў 
## Спасылкі 
* Сезон 2015 на сайце *footballfacts.ru*
 
2015
Вікторыя Мар’іна Горка
Мікалай Макарэвіч

**Мікалай Макарэвіч**:
* Мікалай Алегавіч Макарэвіч (нар. 2002) — беларускі футбаліст.
* Мікалай Рыгоравіч Макарэвіч (нар. 1927) — удзельнік беларускага патрыятычнага падполля.
* Мікалай Уладзіміравіч Макарэвіч (нар. 1971) — музыкальны кіраўнік і дырыжор-пастаноўшчык Беларускага дзяржаўнага акадэмічнага музычнага тэатра.
Хоўхлаўскі сельсавет (Маладзечанскі раён)

**Хо́ўхлаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Хоўхлава.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Маладзечанскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года ў склад сельсавета з Сугваздаўскага сельсавета Валожынскага раёна перададзена вёска Пекары, 3 жніўня 1954 года з Дорскага сельсавета Валожынскага раёна — вёска Абухаўшчына. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Мінскай вобласці. 9 жніўня 1960 года ў склад сельсавета з Гарадоцкага сельсавета перададзены 9 населеных пунктаў (Бабры, Ваўчкі, Дарахі, Дровашы, Куляшы, Пранчэйкава, Чэрнева, Чэрнеўшчына і Шалыгі). У 2004 годзе скасаваны вёскі Крыжы-Луг і Палуйкі. 28 мая 2013 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Гарадоцкага (14 населеных пунктаў: Бабры, Ваўчкі, Дарахі, Дзяразкі, Дровашы, Ермакі, Каменшчына, Краснаармейская, Куляшы, Пранчэйкава, Селеўцы, Чэрнева, Чэрнеўшчына, Шалыгі) і Хажоўскага (13 населеных пунктаў: Абухаўшчына, Броды, Бярозаўцы, Віткоўшчына, Задварцы, Кукава, Лучанскія, Мацукоўшчына, Пекары, Сухапараўшчына, Хоўхлава, Чахі, Шараі) сельсаветаў.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1094 чалавекі, з іх 93,9 % — беларусы, 4,7 % — рускія.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 27 населеных пунктаў.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Маладзечанскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2013 годзе
Горшчык

**Горшчык** () — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Горшчыцкай вясковай абшчыны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Корасценскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1703 годзе
Помнік Васілю Іванавічу Чапаеву (Гродна)

**Помнік Васілю Іванавічу Чапаеву** — помнік у Гродне, прысвечаны герою Грамадзянскай вайны. Размешчаны на скрыжаванні вуліцы Міхася Васілька (у савецкі час вуліца Чапаева) і Карбышава, каля будынка Гродзенскага абласнога суда.

Бюст Чапаева ўсталявалі ў 1981 годзе. Паводле версіі гродзенскага краязнаўцы Віктара Саяпіна, помнік трапіў у Гродна выпадкова. Яго перадалі «ў нагрузку» з будаўнічымі матэрыяламі з украінскага камбіната.

У лютым 2019 года помнік Чапаеву дэмантавалі для рэканструкцыі, прымеркаванай да 75-годдзя Гродзенскай вобласці. Аднак пасля зваротаў грамадзян, Гродзенская абласная мастацка-экспертная рада раіла гарадскім уладам перанесці бюст у музей. Таксама былі прапановы на месцы бюста Чапаеву размясціць помнік паэту Міхасю Васільку, імя якога цяпер носіць вуліца дзе размяшчаўся помнік.

У жніўні 2020 года ўнучатая пляменніца Васіля Чапаева — Марына Чапаева звярталася да Аляксандра Лукашэнкі з просьбай перадаць помнік у Расію.

У траўні 2022 года бюст Чапаева вярнулі, але размясцілі ў скверы на вуліцы Шчорса, побач вайсковай часці 5522. Побач размяшчаецца помнік іншаму герою Грамадзянскай вайны ў Расіі — Мікалаю Шчорсу.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Помнікі Гродна
Катэгорыя:1981 год у Гродне
Катэгорыя:Вуліца Міхася Васілька (Гродна)
Катэгорыя:Вуліца Карбышава (Гродна)
Катэгорыя:Бюсты
Катэгорыя:Помнікі Чапаеву
Хажоўскі сельсавет

**Хажо́ўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Хажова.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Хажэўскі сельсавет** у складзе Маладзечанскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Хажэва. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 12 чэрвеня 1958 года ў склад Насілаўскага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (Вытрапаўшчына, Вязавец, Каледзіно, Куклаўшчына, Мянюткі, Разводава, Цюрлі). 11 верасня 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Цюрлеўскага сельсавета.

10 чэрвеня 1965 года сельсавет утвораны зноў у складзе Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці з цэнтрам у вёсцы Хажова ў складзе 15 населеных пунктаў (Аўчарнік, Брохаўшчына, Брускаўшчына, Бяртошкі, Гай, Драні, Жарлакі, Ізабеліна, Капачы, Кулёўшчына, Лелы, Мачыноўшчына, Мойсічы, Слабодка і Хажова), якія ўваходзілі ў склад Цюрлеўскага сельсавета. У 1974 годзе скасаваны хутар Аўчарнік. 5 сакавіка 1981 года сельсавет перайменаваны ў Хажоўскі, а цэнтр — у Хажова. 28 мая 2013 года да сельсавета далучана частка скасаванага Хоўхлаўскага сельсавета (13 населеных пунктаў: Абухаўшчына, Броды, Бярозаўцы, Віткоўшчына, Задварцы, Кукава, Лучанскія, Мацукоўшчына, Пекары, Сухапараўшчына, Хоўхлава, Чахі, Шараі) і частка Цюрлёўскага сельсавета (4 населеныя пункты: Адамавічы, Гаравіны, Мыслевічы, Рагазы).

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (14 населеных пунктаў) — 1376 чалавек, з іх 94,4 % — беларусы, 4,4 % — рускія; паводле перапісу 2019 года (31 населены пункт) — 2375 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1959 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1965 годзе
Дублін (графства)

**Графства Дублін** мае ў сучаснай Ірландыі (з 1994 года) два значэнні:
* Дублін (горад-графства) — адміністрацыйнае графства, якое фактычна прадстаўляе сабой гістарычную частку Дубліна.
* Дублін (традыцыйнае графства) — традыцыйнае графства, якое ўключае апроч горада-графства Дубліна яшчэ тры графствы: Дун-Лэарэ-Ратдаўн, Паўднёвы Дублін і Фінгал
Руслан Хасінавіч Болаў

**Руслан Болаў** (нар. , Нальчык) — расійскі футбаліст, нападнік валгаградскага «Ротара».

## Клубная кар’ера 
Нарадзіўся ў Нальчыку і пачынаў займацца футболам у мясцовай школе. З 2010 года выступаў за моладзевую каманду нальчыкскага «Спартака». 17 ліпеня 2011 года ў кубкавым матчы з уладзімірскім «Тарпеда» дэбютаваў у асноўнай камандзе, а 18 сакавіка 2012 года ў матчы з самарскімі «Крыламі Саветаў» дэбютаваў у Прэм’ер-лізе.

У ліпені 2013 года падпісаў кантракт з «Краснадар», дзе выступаў за рэзервовую і другую каманды. У лютым 2014 года на правах арэнды вярнуўся ў нальчыкскі «Спартак», а ў сезоне 2014/15, пасля таго як «Спартак» зняўся з Першынства ФНЛ, быў арандаваны астраханскім «Валгаром», дзе правёў два гады. Сезон 2016/17 правёў у варонежскім «Факеле», а ў сезоне 2017/18 разам з курскім «Авангардам» дайшоў да фіналу Кубка Расіі. У ліпені 2018 года, канчаткова пакінуўшы «Краснадар», стаў іграком клуба «Хімкі».

У сакавіку 2019 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Гомель». Стаў асноўным нападнікам гомельскага клуба, з 9 галамі стаў другім бамбардзірам каманды ў сезоне 2019, але не здолеў выратаваць яе ад вылету ў Першую лігу. У студзені 2020 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Гомель».

У лютым 2020 года далучыўся да ўзбекскага клуба «Наўбахор» з Намангана, а ў сакавіку 2021 года перайшоў у «Акжэтпес» з Першай лігі Казахстана. У 2023 годзе выступаў за клуб у Прэм’ер-лізе.

У лютым 2024 года стаў іграком валгаградскага «Ротара».

## Міжнародная кар’ера 
Выступаў за юнацкія і моладзевую зборную Расіі.

## Дасягненні 
* Пераможца Першай лігі Казахстана: 2022

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Расіі
Катэгорыя:Ігракі ФК Спартак Нальчык
Катэгорыя:Ігракі ФК Краснадар
Катэгорыя:Ігракі ФК Краснадар-2
Катэгорыя:Ігракі ФК Валгар Астрахань
Катэгорыя:Ігракі ФК Факел Варонеж
Катэгорыя:Ігракі ФК Авангард Курск
Катэгорыя:Ігракі ФК Хімкі
Катэгорыя:Ігракі ФК Хімкі-М
Катэгорыя:Ігракі ФК Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Наўбахор
Катэгорыя:Ігракі ФК Акжэтпес
Катэгорыя:Ігракі ФК Ротар Валгаград
Гарадзілаўскі сельсавет

**Гарадзі́лаўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Беразінскае (да 2008 г. вёска Гарадзілава).

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Маладзечанскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Гарадзілава. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Літвенскага сельсавета. 11 верасня 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Пякарскага сельсавета. 10 чэрвеня 1965 года ў склад Палачанскага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (Баркі, Канюхі, Літва, Мамоны, Рабінавая, Рачкава і Схоліна). З 20 студзеня 1960 года ў складзе Мінскай вобласці. 14 лютага 1983 года скасаваны хутары Асташкі і Якутына, у 2004 годзе — вёска Сенькаўшчына і хутар Кучукі. 18 сакавіка 2008 года цэнтр сельсавета перанесены ў аграгарадок Бярэзінскае.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 3191 чалавек, з іх 96,2 % — беларусы, 2,4 % — рускія, 0,6 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 2400 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Яўген Анатолевіч Зубейка

**Яўген Зубейка** (нар. , Артэміўск, Данецкая вобласць, УССР) — украінскі футбаліст, абаронца нямецкага клуба «Айнтрахт» з Эмзела.

## Клубная кар’ера 
Пачынаў займацца футболам на юнацкім узроўні ў Данецку, пазней вучыўся ў Днепрапятроўску. Першым прафесійным клубам стаў адэскі «Чарнаморац», дзе выступаў з ліпеня 2008 года спачатку за моладзевы склад, а ў сезоне 2010/11, калі «Чарнаморац» выбыў у Першую лігу, замацаваўся ў асноўнай камандзе, заставаўся ў асноўным складзе і пасля вяртання ў Прэм’ер-лігу, толькі часам прыцягваўся да моладзевых матчаў.

У снежні 2014 года стаў іграком расійскага клуба «Тосна», аднак за паўгода згуляў усяго ў адным матчы і ў чэрвені 2015 года пакінуў каманду. Вярнуўшыся ва Украіну стаў гуляць за харкаўскі «Металіст», аднак пасля сезона 2015/16 ён быў расфарміраваны, і ў верасні 2016 года абаронца далучыўся да львоўскіх «Карпат». У сезоне 2017/18 зноў гуляў за «Чарнаморац», а ў другой палове 2018 года быў іграком данецкага «Алімпіка».

У сакавіку 2019 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Мінск». У складзе «Мінска» стаў асноўным правым абаронцам, толькі часам прапускаў гульні з-за траўм. У снежні 2019 года пакінуў каманду.

У студзені 2020 года зноў стаў іграком адэскага «Чарнаморца». Па выніках сезона 2020/21 дапамог камандзе вярнуцца ў Прэм’ер-лігу, хоць рэдка выхадзіў на поле. У ліпені 2021 года перайшоў у мыкалаіўскую «Вікторыю», якая заявілася ў Другую лігу. У лютым 2022 года далучыўся да «Альянс», але так і не згуляў за яго. У ліпені 2022 года перабраўся ў нямецкі «Айнтрахт» з Эмзела.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Украіны
Катэгорыя:Ігракі ФК Чарнаморац Адэса
Катэгорыя:Ігракі ФК Тосна
Катэгорыя:Ігракі ФК Металіст Харкаў
Катэгорыя:Ігракі ФК Карпаты Львоў
Катэгорыя:Ігракі ФК Алімпік Данецк
Катэгорыя:Ігракі ФК Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Вікторыя Мыкалаіўка
Катэгорыя:Ігракі ФК Альянс Лыпава Далына
Катэгорыя:Футбалісты паводле клубаў Германіі
Гурам Георгіевіч Тэтрашвілі

**Гурам Тэтрашвілі** (нар. , Арджанікідзэ) — расійскі футбаліст, абаронца.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец асецінскага футбола, пачынаў прафесійную кар’еру ва ўладзікаўказскім «Аўтадары» ў 2007 годзе. У 2011 годзе, пасля расфарміравання «Аўтадара», перайшоў у «Аланія-Д». У сезоне 2012/13 таксама гуляў у трэцім дывізіёне за пяцігорскі «Машук-КМВ».

У 2013 годзе перайшоў ва ўладзівастоцкую «Прамень-Энергію» з другога дывізіёна, правёў там паўтары гады. У канцы 2014 года далучыўся да «Тосна», дзе стаў адным з асноўных ігракоў, быў капітанам каманды. У студзені 2017 года разарваў канракт з «Тосна» і стаў іграком махачкалінскага «Анжы», у складзе якога 12 сакавіка 2017 года дэбютаваў у Прэм’ер-лізе ў матчы супраць маскоўскага «Спартака». У лістападзе 2018 года па пагадненні бакоў пакінуў «Анжы».

У студзені 2019 года стала вядома аб вяртанні абаронцы ў «Анжы», аднак у сакавіку 2019 года ён падпісаў кантракт з беларускім клубам «Гомель». Стаў адным з асноўных абаронцаў «Гомеля». У ліпені 2019 года перайшоў у «Тамбоў», дзе таксама трывала гуляў у аснове. Пакінуў клуб у сувязі з фінансавымі праблемамі ў студзені 2021 года разам з большасцю іншых ігракоў.

У красавіку 2021 года далучыўся да казахстанскага «Акжэтпеса». Па выніках сезона 2022 дапамог клубу вярнуцца ў Прэм’ер-лігу, пасля чаго пакінуў каманду.

## Дасягненні 
* Пераможца Першай лігі Казахстана: 2022

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Расіі
Катэгорыя:Ігракі ФК Аўтадар Уладзікаўказ
Катэгорыя:Ігракі ФК Аланія-Д Уладзікаўказ
Катэгорыя:Ігракі ФК Машук-КМВ Пяцігорск
Катэгорыя:Ігракі ФК Прамень-Энергія Уладзівасток
Катэгорыя:Ігракі ФК Тосна
Катэгорыя:Ігракі ФК Анжы
Катэгорыя:Ігракі ФК Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Тамбоў
Катэгорыя:Ігракі ФК Акжэтпес
Сакорыкы

**Сакорыкы** () — пасёлак у Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Корасценскага раёна
Рудня (Навынскі сельсавет)

**Ру́дня** () — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Навынскага сельсавета.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Корасценскага раёна
Барды (Украіна)

**Барды** () — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Корасценскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1783 годзе
Акакій Хубутыя

**Акакій Хубутыя** (; нар. , , Грузінская ССР) — грузінскі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Грузіі (2010—2014).

## Клубная кар’ера 
Пачынаў кар’еру ў клубе «Норчы Дынамаелі», пазней гуляў за рэзервовыя каманды тбіліскіх «Лакаматыва» і «Дынама». У другой палове 2004 года на правах арэнды гуляў у Беларусі за «Зорку-БДУ», пасля перайшоў у літоўскі «Каўнас», адкуль аддаваўся ў арэнды ў іншыя літоўскія клубы — «Нявежыс», «Шылуце», «Вільнюс». У 2007 годзе вярнуўся ў «Каўнас» і дапамог яму стаць чэмпіёнам краіны.

У 2009 годзе, пасля таго як «Каўнас» перайшоў у трэці літоўскі дыізіён, стаў іграком румынскага клуба «Газ Метан», дзе замацаваўся ў аснове. Сезон 2011/12 правёў у клубе турэцкай Суперлігі «Самсунспор», пасля вярнуўся ў «Газ Метан». У лютым 2013 года падпісаў кантракт з расійскім клубам «Мардовія», застаўся ў камандзе і на сезон 2013/14, калі «Мардовія» выбыла з Прэм’ер-лігі, і дапамог ёй вярнуцца ў элітны дывізіён. У другой палове 2014 года быў іграком ізраільскага клуба «Хапаэль» з Петах-Тыквы, за які гуляў у Кубку Тота. Першую палову 2015 года правёў у грэчаскай «Керкіры», у сезоне 2015/16 быў іграком славацкага «Земпліна».

У 2016 годзе на некаторы час вярнуўся ў тбіліскае «Дынама», а пазней зноў стаў іграком «Газ Метана». У пачатку 2018 года далучыўся да клуба «Полі», аднак згуляў толькі ў двух матчах, і ў канцы года далучыўся да грузінскага клуба «Руставі».

У сакавіку 2019 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Віцебск» і ў лютым падпісаў з ім кантракт. Быў адным з асноўных абаронцаў віцебскай каманды. У снежні 2019 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Віцебск».

У сакавіку 2021 года далучыўся да клуба ўкраінскай Першай лігі «ВПК-Агра» з Шэўчэнкіўкі, пакінуў яго ў студзені 2022 года.

## Міжнародная кар’ера 
Выступаў за юнацкія і моладзевыя зборныя Грузіі розных узростаў. 17 лістапада 2010 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Грузіі ў таварыскім матчы са Славеніяй (2:1).

## Дасягненні 
*   Чэмпіён Літвы: 2007
*   Срэбраны прызёр чэмпіянату Літвы: 2008
*  Уладальнік Кубка Літвы: 2008
*  Пераможца Першынства ФНЛ: 2013/14

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Грузіі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Грузіі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Лакаматыў Тбілісі
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Тбілісі
Катэгорыя:Ігракі ФК Энергетык-БДУ
Катэгорыя:Ігракі ФК Каўнас
Катэгорыя:Ігракі ФК Нявежыс Кедайней
Катэгорыя:Ігракі ФК Шылуце
Катэгорыя:Ігракі ФК Вільнюс
Катэгорыя:Ігракі ФК Газ Метан Медыяш
Катэгорыя:Ігракі ФК Самсунспор
Катэгорыя:Ігракі ФК Мардовія Саранск
Катэгорыя:Ігракі ФК Хапаэль Петах-Тыква
Катэгорыя:Ігракі ФК Керкіра
Катэгорыя:Ігракі ФК Земплін Міхалаўцы
Катэгорыя:Ігракі ФК Полі Тымішаара
Катэгорыя:Ігракі ФК Руставі
Катэгорыя:Ігракі ФК Віцебск
Катэгорыя:Ігракі ФК ВПК-Агра Шэўчэнкіўка
Пякарскі сельсавет

**Пяка́рскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Маладзечанскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Пекары.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Соўлаўскі сельсавет** у складзе Маладзечанскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Соўлава. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года сельсавет перайменаваны ў Пякарскі, цэнтр перанесены ў вёску Пекары. 11 верасня 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Гарадзілаўскага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Маладзечанскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1959 годзе
Эміль Ёнасен

**Эміль Ёнасен** (; нар. , Шыен, Нарвегія) — нарвежскі футбаліст, абаронца.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец клуба «Од», дэбютаваў за яго ў Тыпелізе 26 верасня 2010 года, выйшаўшы на замену ў матчы з «Санеф’ёрдам» (5:0). У сезоне 2012 замацаваўся ў асноўным складзе каманды, заставаўся там і ў 2013 годзе, але пазней стаў зрэдку з’яўляцца на полі. У 2016 годзе перайшоў у клуб «Будзё-Глімт», які па выніках сезона 2016 страціў месца ў Тыпелізе, але не наступны год перамог у другім дывізіёне і вярнуў месца ў эліце. Сезон 2018, як і папярэднія, абаронца пачынаў у стартавым складзе, але пазней стаў радзей з’яўляцца на полі.

У сакавіку 2019 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб БАТЭ з Барысава і неўзабаве падпісаў з ім кантракт. Пачатак сезона прапусціў з-за траўмы, у маі 2019 года, аднавіўшыся ад траўмы, стаў выхадзіць у стартавым складзе, аднак пазней у асноўным заставаўся на лаўцы запасных. У верасні 2019 года па пагадненні бакоў пакінуў БАТЭ.

У сакавіку 2020 года вярнуўся ў Нарвегію, стаўшы іграком «Стабека», а ў жніўні 2021 года зноў далучыўся да «Ода». У сакавіку 2022 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры.

## Міжнародная кар’ера 
Выступаў за юнацкія і моладзевыя зборныя Нарвегіі розных узростаў.

## Дасягненні 
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Нарвегіі: 2014
*  Пераможца Першага дывізіёна Нарвегіі: 2017

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Нарвегіі
Катэгорыя:Ігракі ФК Од
Катэгорыя:Ігракі ФК Будзё-Глімт
Катэгорыя:Ігракі ФК БАТЭ
Катэгорыя:Ігракі ФК Стабек
Мікіта Станіслававіч Татаркоў

**Мікіта Татаркоў** (нар. , Запарожжа, Украіна) — украінскі футбаліст, паўабаронца крыварожскага «Крыўбаса».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец акадэміі запарожскага «Металурга», выступаў за юнацкую і моладзевую каманды. 6 красавіка 2014 года дэбютаваў за «Металург» у Прэм’ер-лізе ў матчы супраць адэскага «Чарнаморца», у хуткім часе стаў трывала з’яўляцца ў першай камандзе. У снежні 2015 года разам з шэрагам іншых ігракоў пакінуў «Металург» у сувязі з працэсам ліквідацыі клуба.

У студзені 2016 года падпісаў кантракт з адэскім «Чарнаморцам». У 2016 годзе трывала з’яўляўся ў стартавым складзе, у пачатку сезона 2017/18 часцей заставаўся на лаўцы запасных, але пазней вярнуў месца ў аснове. У сезоне 2018/19 стаў часцей выхадзіць на замену.

У лютым 2019 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Шахцёр» з Салігорска і ў сакавіку падпісаў з ім кантракт. У салігорскай камандзе выкарыстоўваўся як ігрок ратацыі, пераважна выхадзіў на замену. У жніўні 2019 года разарваў кантракт з «Шахцёрам».

У кастрычніку 2019 года стаў іграком «Львова». У жніўні 2020 года перайшоў у палтаўскую «Ворсклу», дзе звычайна заставаўся на лаўцы запасных, выйшаў на поле толькі ў адным матчы. У студзені 2021 года перабраўся ў армянскі «Пюнік», а ў ліпені 2021 года вярнуўся ва Украіну, папоўніўшы склад крыварожскага «Крыўбаса».

## Міжнародная кар’ера 
Выступаў за юніёрскую і моладзевую зборныя Украіны.

## Дасягненні 
*  Уладальнік Кубка Беларусі: 2019

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Украіны
Катэгорыя:Ігракі ФК Крыўбас Крывы Рог
Катэгорыя:Ігракі ФК Пюнік
Катэгорыя:Ігракі ФК Ворскла Палтава
Катэгорыя:Ігракі ФК Львоў
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Салігорск
Катэгорыя:Ігракі ФК Чарнаморац Адэса
Катэгорыя:Ігракі ФК Металург Запарожжа
2007 год у гісторыі астраноміі

**2007** год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.

## Падзеі 
## Астранамічныя з’явы 
## Адкрытыя астранамічныя аб’екты 
## Нарадзіліся 
## Памерлі 
## Зноскі 

Катэгорыя:Гады ў астраноміі
Эйфелевы мост

**Эйфелевы мост** — агульная назва мастоў, спраектаваных Гюставам Эйфелем.

## Спіс мастоў 
* Эйфелевы мост (Баранавічы) — былы мост у Беларусі.
* Эйфелевы мост (Міляцка) — мост у Босніі і Герцагавіне.
* Эйфелевы мост (Унгень) — мост у Малдове і Румыніі.
Эйфелевы мост (Унгень)

**Эйфелевы мост** — мост праз раку Прут і кантрольна-прапускны пункт паміж Малдовай і Румыніяй. Мост размешчаны паміж горадам Унгень (Малдова) і камунай Унгень (Румынія).

## Гісторыя 
6 (18) мая 1872 года расійскі дыпламат Іван Аляксеевіч Зіноўеў і міністр замежных спраў Румыніі Георгій Костафору падпісалі пагадненне аб чыгуначных вузлах, якое было ратыфікавана 9 (21) студзеня 1873 года.

Чыгунка Ясы — Унгень была адчынена 1 жніўня 1874 года. У рамках падрыхтоўкі да руска-турэцкай вайны (1877—1878), Расійская імперыя ў 1871 годзе распачала будаўніцтва чыгункі Кішынёў — Карнешты — Унгены (будаўніцтва з 1871 па 1875 гады), якая і была адчынена 1 чэрвеня 1875 года. Унгенская мытня таксама была адкрыта ў 1875 годзе. Участак чыгункі Кішынёў — Карнешты быў адкрыты раней, яшчэ ў 1873 годзе.

У 1876 годзе пасля вясновай паводкі ракі Прут чыгуначны мост, які злучаў Бесарабію і Румынію быў амаль знішчаны. Кіраванне чыгунак запрасіла Гюстава Эйфеля ў Расію, каб перапраектоўваць і перабудаваць мост.

Мост быў адкрыты 9 (21) красавіка 1877 года, усяго за тры дні да пачатку руска-турэцкай вайны. 11 (23) красавіка 1877 года войскі Расіі ўвайшлі ў Румынію праз Унгень і на наступны дзень абвясцілі вайну Асманскай імперыі.

Праз дзесяць гадоў пасля будаўніцтва моста, Эйфель пачаў будаваць Эйфелеву вежу, якія падобная па стылі.

6 мая 1990 года мост быў месцам акцыі, вядомай як «Мост кветак» (), непасрэдным эфектам якой было спрашчэнне пераходу граніцы паміж Румыніяй і Малдовай. У акцыі прыняло ўдзел каля 1200000 асоб. Сімвалічна, з абодвух бакоў маста, былі раскіданы кветкі, адкуль пайшла назва акцыі.

У чэрвені 1991 года, яшчэ да распаду СССР і атрымання незалежнасці Малдовы, дайшло да другой акцыі, названай «другім мастом кветак», якая прывяла да дагавора, згодна якім жыхары Малдовы маглі без дакументаў пераходзіць у Румынію.

У красавіку 2012 года, незадоўга да 135-годдзя моста, на пасяджэнні мясцовай рады малдоўскага горада Унгень было прапанавана афіцыйна назваць мост, які злучае Малдову і Румынію, «мастом Эйфеля» ().

## Спасылкі 
Катэгорыя:Памежныя масты
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Румыніі
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Малдовы
Катэгорыя:Транспарт у Малдове
Катэгорыя:Транспарт у Румыніі
Internetowa encyklopedia PWN

**Internetowa encyklopedia PWN** (Інтэрнэт-энцыклапедыя ПВН) — анлайн-энцыклапедыя на польскай мове, даступная бясплатна і без неабходнасці рэгістрацыі, выпускаемая польскім выдавецтвам з добрай рэпутацыяй —Wydawnictwo Naukowe PWN (Навуковае выдавецтва ПВН). Змяшчае больш за 80 тысяч артыкулаў і каля 5 тысяч відарысаў.

Галоўная старонка змяшчае: скромную храналагічную табліцу, выпадковы відарыс, выпадковы артыкул і цікавы факт. Артыкулы магчыма знайсці з дапамогай спіса або праз акно пошуку.

## Спасылкі 
* Сайт энцыклапедыі «Internetowa encyklopedia PWN»

Катэгорыя:Анлайнавыя энцыклапедыі
Катэгорыя:Універсальныя энцыклапедыі
Катэгорыя:Энцыклапедыі на польскай мове
PWN

**PWN** ( — «Дзяржаўнае навуковае выдавецтва») — польскае выдавецтва са штаб-кватэрай у Варшаве, заснавана ў 1951 годзе, як акцыянернае таварыства дзейнічае з 1997 года. Поўная юрыдычная назва — . З’яўляецца вядучай кампаніяй холдынгу *Grupa Kapitałowa PWN*, у склад якой уваходзіць некалькі дзясяткаў прадпрыемстваў, галоўным чынам выдавецтваў.

## Гісторыя выдавецтва 
Выдавецтва з’явілася ў Варшаве ў 1951 годзе пад назвай *Państwowe Wydawnictwo Naukowe* («Дзяржаўнае навуковае выдавецтва»), як самастойнае выдавецтва, вылучанае з *WsIP (Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, «Школьныя і педагагічныя выдавецтва»)*. Назва *Państwowe Wydawnictwo Naukowe* выкарыстоўвалася ў прыватызацыі выдавецтва ў 1991 годзе.

PWN займаецца галоўным чынам выданнем:
* энцыклапедый,
* польскамоўных слоўнікаў,
* іншамоўных слоўнікаў,
* навуковай і навукова-папулярнай літаратуры, у тым ліку акадэмічных падручнікаў.

Штаб-кватэра выдавецтва да 28 лютага 2009 года знаходзілася ў  (Pałac Młodziejowskich). Пасля тымчасовага размяшчэння на вуліцы Постэмпу, на пачатку 2013 года выдавецтва змяняе сваё месцазнаходжанне на БЦ «Libra» на вуліцы Готліба Даймлера.

## Дзейнасць выдавецтва 
Найважнейшыя публікацыі PWN:
* Вялікая універсальная энцыклапедыя PWN, 13 тамоў (Wielka Encyklopedia Powszechna PWN) (1962—1970),
* Папулярная энцыклапедыя PWN (Encyklopedia popularna PWN), сістэматычна актуалізуецца, 30-е выдавецтва мела месца у 2002 г..),
* Новая энцыклапедыя PWN (Nowa encyklopedia PWN), 6 тамоў з дадаткамі: электронным выдавецтвам на 4 CD ці 1 DVD, а таксама з штогоднік 2001, 2002),
* Вялікая энцыклапедыя PWN (Wielka encyklopedia PWN), 2001—2005 (30 тамоў, найбуйнейшая польская папяровая энцыклапедыя),
* Інтэрнэт-энцыклапедыя PWN (Internetowa encyklopedia PWN)
* Бібліятэка класікаў псіхалогіі (Biblioteka Klasyków Psychologii) — кніжная серыя.
* Бібліятэка сучасных філосафаў (Biblioteka Współczesnych Filozofów) — кніжная серыя.
* Бібліятэка класікаў філасофіі (Biblioteka Klasyków Filozofii) — кніжная серыя.
* Выбраныя тэксты па гісторыі філасофіі (Wybrane Teksty z Historii Filozofii) — кніжная серыя.

## Спасылкі 
* [Http://www.pwn.pl Афіцыйны сайт кампаніі]

Катэгорыя:Выдавецтвы адукацыйнай літаратуры
Катэгорыя:Выдавецтвы Польшчы
Аляксей Аляксандравіч Збунь

**Аляксей Збунь** (нар. , Сабаліўка, Жытомірская вобласць) — украінскі футбаліст, паўабаронца балгарскага клуба «Хебар» з Пазарджыка.

## Клубная кар’ера 
На юнацкім узроўні гуляў за БВВФК з Бравараў, у 2015 годзе выступаў на аматарскім узроўні за клуб «Шполатэхагра» са Шполы ў чэмпіянаце Чаркаскай вобласці. У 2015 годзе стаў іграком «Зоркі», аднак у сезоне 2015/16, пераможным для каманды ў Першай лізе, не з’яўляўся на полі. Пасля выхаду каманды ў Прэм’ер-лігу выступаў пераважна ў моладзевым першынстве, дэбютаваў у Прэм’ер-лізе 1 красавіка 2017 года, выйшаўшы на замену ў другім тайме ў матчы супраць «Дняпра». У сезоне 2018/19, калі «Зорка» зноў апынулася ў Першай лізе, замацаваўся ў стартавым складзе каманды.

У сакавіку 2019 года, пасля таго як «Зорка» знялася з Першай лігі, падпісаў кантракт з беларускім клубам «Тарпеда» з Мінска. У складзе мінскай каманды ў асноўным выхадзіў на замену. У ліпені 2019 года вярнуўся ва Украіну, стаўшы іграком клуба «Гарняк-Спорт».

У студзені 2021 года перайшоў у крыварожскі «Крыўбас», якому па выніках сезона 2020/21 дапамог выйсці ў Першую лігу. У ліпені 2022 года папоўніў склад літоўскага «Джугаса», дзе гуляў да канца сезона 2022. У студзені 2023 года перайшоў у «Судуву», а ў жніўні 2023 года далучыўся да балгарскага «Хебара».

## Міжнародная кар’ера 
У чэрвені 2017 года згуляў у двух таварыскіх матчах за моладзевую зборныя Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Украіны
Катэгорыя:Ігракі ФК Зорка Крапыўныцкы
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Гарняк-Спорт
Катэгорыя:Ігракі ФК Крыўбас Крывы Рог
Катэгорыя:Ігракі ФК Джугас Цяльшэй
Катэгорыя:Ігракі ФК Судува Марыямпале
Катэгорыя:Ігракі ФК Хебар Пазарджык
Таварыства былых паліткатаржан і ссыльнапасяленцаў

**Таварыства былых паліткатаржан і ссыльнапасяленцаў** — грамадская арганізацыя ў СССР, існавала ў 1921—1935 гадах.

## Дзейнасць 
Створана ініцыятывай П. П. Маслава, Д. І. Навамірскага і іншых. Аказвала матэрыяльную дапамогу былым паліткатаржанам і ссыльнапасяленцам, арганізоўвала іх выступленні, успаміны, даклады, лекцыі. Важным кірункам дзейнасці таварыства былі збор, вывучэнне і выданне гістарычна-дакументальных матэрыялаў. У 1921—1923 гадах аддзяленні таварыства ўзніклі ў Віцебску, Гомелі, Мінску. 

У 1921 годзе таварыства налічвала 200 членаў, у 1926 — 1786, у 1931 — 2759. У 1924, 1925, 1928 і 1931 гадах адбыліся ўсесаюзныя з’езды членаў таварыства. Беларускае аддзяленне да 1928 года правяло 3 канферэнцыі. Навукова-даследчую работу члены таварыства вялі ў секцыях: па гісторыі дзекабрызму, рэвалюцыі 1905—1907 гадоў, нарадавольцаў і інш. Яны абмяркоўвалі даклады і мемуары, рыхтавалі да друку зборнікі дакументаў, манаграфіі. Таварыства выдавала часопіс «Каторга и ссылка» (1921—1935), біябібліяграфічны слоўнік «Деятели революционного движения в России» (1927—1934), «Бюллетень Центрального совета Всесоюзного обшества бывших политкаторжан и ссыльнопоселенцев» (1929—1933), у якіх ёсць біяграфічныя артыкулы і звесткі пра дзеячаў, чый лёс быў звязаны з Беларуссю. Таварыства супрацоўнічала з Гістпартам, Інстытутам Маркса—Энгельса—Леніна і іх філіяламі на месцах, з Усесаюзным таварыствам старых бальшавікоў. 

Спыніла дзейнасць у 1935 годзе ва ўмовах разгортвання ў СССР палітычных рэспрэсій.

## Літаратура 
* 
* 
* Политическая каторга и ссылки: библиографический справочник членов о-ва политкаторжан и ссыльно-поселенцев / Всесоюзное общество политкаторжан и ссыльно-поселенцев. — М.: Всесоюзное Общество политкаторжан и ссыльно-поселенцев, 1934. — 879 с.
* *Юнге, М.* Революционеры на пенсии. Всесоюзное общество политкаторжан и ссыльнопоселенцев, 1921—1935. — М.: Аиро-XXI, 2015. — 640 с. — ISBN 978-5-91022-302-2.
* 

Катэгорыя:Грамадскія арганізацыі СССР
Катэгорыя:З’явіліся ў 1921 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1935 годзе
(3482) Лясная

**(3482) Лясная** — астэроід (малая планета) Галоўнага пояса астэроідаў. Адкрыты ў 1975 годзе Т. М. Смірновай у Крымскай астрафізічнай абсерваторыі. Названая ў гонар перамогі рускіх воінаў у бітве пад Лясной 1708 г.

Сярэдні дыяметр астэроіда 11 км, сярэдняя адлегласць ад Сонца 416,1 млн км, перыяд абарачэння 4,638 гадоў.

## Літаратура 
*  — С. 428.

## Спасылкі 
* The Minor Planet Center is hosted by the Center for Astrophysics

Катэгорыя:Астэроіды Галоўнага пояса
Катэгорыя:Астранамічныя аб’екты, адкрытыя ў 1975 годзе
Таварыства беларускага тэатра

**Таварыства беларускага тэатра** *ў Латвіі* — культурна-асветная арганізацыя беларускай меншасці ў Латвіі, створаная для каардынацыі тэатральна-мастацкай дзейнасці ў 1920-я — пачатку 1930-х гадоў. 

## Дзейнасць 
Першы арганізацыйны сход адбыўся 25 сакавіка 1927 г. Таварыства ўзнікла з Беларускіх (1-й і 2-й) драматычных дружын І. С. Дварчаніна і Я. Камаржынскага, драматычных гурткоў пры Дзвінскай і Люцынскай беларускіх гімназіях, таварыстваў «Рунь» і «Беларуская хата», Беларускага народнага тэатра (І-га) у Рызе. Дзякуючы дзейнасці таварыства з 1928 г. пачалі працу Рыжскі і Дзвінскі народныя тэатры. Дырэктарам таварыства была В. В. Пігулеўская-Бароўская. Фінансавую дапамогу тэатрам аказвалі Латвійскі культурны фонд і Беларускі аддзел пры Міністэрстве асветы Латвіі. Таварыства рэкамендавала для пастановак п’есы К. Каганца, В. Дуніна-Марцінкевіча, У. Галубка, М. Чарота і інш. Інсцэніроўкі для беларускіх тэатраў рабілі У. Пігулеўскі, Камаржынскі. У 1931 г. таварыства паставіла 10 спектакляў, у т.л. 3 прэм’еры. Рэжысёры часта запрашалі артыстаў латышскіх і рускіх тэатраў. Таварыства арганізавала драматычныя гурткі амаль ва ўсіх беларускіх навучальных установах. У іх праводзіліся вечарыны з дакладамі, дэкламацыямі і спектаклямі. Так, 12 снежня 1932 г. Таварыства беларускай моладзі ў Латвіі адзначыла 50-годдзе Я. Купалы пастаноўкай п’есы «Раскіданае гняздо», а 11 лютага 1933 г. разам з вучнямі Рыжскай беларускай вячэрняй дадатковай школы наладзілі спектакль-вечарыну (пастаўлена «Паўлінка» Я. Купалы). Пасля дзяржаўнага перавароту ў Латвіі ў 1934 г., культурна-асветніцкая дзейнасць беларусаў, як і іншых нацыянальных меншасцей, пачала затухаць.

## Літаратура 
* Панізнік, С. Таварыства беларускага тэатра / Сяргей Панізнік // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі: У 6 т. / Беларус. Энцыкл.; Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (галоўны рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. Т. 6. Кн. 1: Пузыны — Усая. — Мн.: БелЭн, 2001. — 591 с.: іл. — С. 488. — ISBN 985-11-0214-8.

Катэгорыя:Арганізацыі беларусаў Латвіі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1920-я гады
Катэгорыя:Зніклі ў 1930-я гады
Грыцэнка

**Грыцэнка** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Алена Мікалаеўна Грыцэнка — беларускі дыпламат.
* Анатоль Сцяпанавіч Грыцэнка — украінскі палітык.
* Васіль Трафімавіч Грыцэнка (1923—2002) — ганаровы грамадзянін г.п. Новамыкалаіўка Запарожскай вобласці (1971) і горада Ваўкавыска (1979).
* Мікалай Алімпіевіч Грыцэнка — савецкі акцёр.
Анатоль Васільевіч Квашнін

**Анатоль Васільевіч Квашнін** (, ,  — , Масква) — расійскі ваенны і дзяржаўны дзеяч. Начальнік Генеральнага штаба Узброеных сіл Расійскай Федэрацыі — першы намеснік Міністра абароны Расійскай Федэрацыі (1997—2004). Паўнамоцны прадстаўнік Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ў Сібірскай федэральнай акрузе (2004—2010).

Герой Расійскай Федэрацыі (1999), генерал арміі (1997), сапраўдны дзяржаўны саветнік Расійскай Федэрацыі 1 класа (2004), доктар ваенных навук.

Катэгорыя:Дактары ваенных навук
Катэгорыя:Начальнікі Генштаба Узброеных Сіл РФ
Катэгорыя:Прадстаўнікі прэзідэнта Расіі ў федэральных акругах
Катэгорыя:Кавалеры ордэна РПЦ святога дабравернага князя Данііла Маскоўскага
Катэгорыя:Члены Савета бяспекі Расіі
Катэгорыя:Правадзейныя дзяржаўныя саветнікі Расійскай Федэрацыі 1-га класа
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Махачкалы
Сімон Візенталь

**Сімон Візенталь** (, , Бучач, Аўстра-Венгрыя, цяпер у Цярнопальская вобласць Украіны — , ) — аўстрыйскі архітэктар і грамадскі дзеяч, «паляўнічы на нацыстаў».

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Бучачы, у яўрэйскай сям’і. Скончыў тэхнічны ўніверсітэт у Празе, з 1932 года жыў у Львове, працаваў архітэктарам. У 1941 годзе пасля акупацыі Львова нацыстамі Візенталь і яго жонка апынуліся ў львоўскім гета, адкуль ім удалося ўцячы. Аднак у чэрвені 1944 года Візенталя злавілі ў Львове і адправілі ў канцэнтрацыйны лагер Маўтхаўзен, адкуль вызвалены амерыканскімі войскамі 5 мая 1945 года.

Катэгорыя:Архітэктары Львова
Катэгорыя:Дзеячы яўрэйскіх грамадскіх арганізацый
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Вены
Катэгорыя:Выжылі ў Халакосце
Катэгорыя:Паляўнічыя на нацыстаў
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Цярнопальскай вобласці
Катэгорыя:Вязні канцэнтрацыйнага лагера Маўтгаўзен
Катэгорыя:Вязні польскіх гета
Мікалай Ільіч Падвойскі

**Мікалай Ільіч Падвойскі** (4 [16] лютага 1880, сяло Кунашыўка, Нежынскі павет, Чарнігаўская губерня — , ) — рускі рэвалюцыянер, бальшавік, савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч.

Катэгорыя:Удзельнікі Грамадзянскай вайны ў Расіі
Катэгорыя:Ваенныя Украіны
Катэгорыя:Мемуарысты Расіі
Катэгорыя:Мемуарысты СССР
Катэгорыя:Члены Усерасійскага Устаноўчага сходу
Катэгорыя:Дзяржаўныя дзеячы СССР
Катэгорыя:Бальшавікі
Катэгорыя:Рэвалюцыянеры Расіі
Баршчыў (Радамышльскі раён)

**Баршчыў** () — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радамышльскай гарадской абшчыны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Радамышльскага раёна
Юрый Мікалаевіч Балуеўскі

**Юрый Мікалаевіч Балуеўскі** (нар. , Трускавец, Львоўская вобласць, Украінская ССР) — савецкі і расійскі военачальнік. Начальнік Генеральнага штаба Узброеных сіл Расійскай Федэрацыі — першы намеснік Міністра абароны Расійскай Федэрацыі (2004—2008). Генерал арміі (2005).

Катэгорыя:Члены Савета бяспекі Расіі
Катэгорыя:Начальнікі Генштаба Узброеных Сіл РФ
Катэгорыя:Выпускнікі Ваеннай акадэміі Генштаба
Зузана Чапутава

**Зу́зана Ча́путава** (; нар. , , Чэхаславацкая Сацыялістычная Рэспубліка) — славацкі адвакат, грамадскі актывіст і ліберальны палітык. Атрымала перамогу на прэзідэнцкіх выбарах у Славакіі 30 сакавіка 2019 года, першая жанчына-прэзідэнт у гісторыі краіны.

Катэгорыя:Прэзідэнты Славакіі
Катэгорыя:Юрысты Славакіі
Катэгорыя:Жанчыны-прэзідэнты
Алег Валер’евіч Ляшко

**Алег Валер’евіч Ляшко** (; нар. , , Украінская ССР) — украінскі журналіст, палітычны дзеяч, народны дэпутат Украіны, лідар Радыкальнай партыі Алега Ляшко, кандыдат у прэзідэнты Украіны на выбарах 2014 і 2019 гадоў.

Катэгорыя:Народныя дэпутаты Вярхоўнай Рады Украіны VIII склікання
Катэгорыя:Народныя дэпутаты Вярхоўнай Рады Украіны VII склікання
Катэгорыя:Народныя дэпутаты Вярхоўнай Рады Украіны VI склікання
Катэгорыя:Народныя дэпутаты Вярхоўнай Рады Украіны V склікання
Катэгорыя:Кандыдаты ў прэзідэнты Украіны
Катэгорыя:Удзельнікі Еўрамайдана
Катэгорыя:Рэдактары Украіны
Катэгорыя:Палітыкі Украіны
Катэгорыя:Журналісты Украіны
Анатоль Сцяпанавіч Грыцэнка

**Анатоль Сцяпанавіч Грыцэнка** (; нар. , Багачыўка, Чаркаская вобласць) — украінскі палітык, дэпутат Вярхоўнай Рады Украіны ад блока «Наша Украіна — Народная самаабарона» (2007—2012) і УА «Бацькаўшчына» (2012 −2014), міністр абароны Украіны (у трох кабінетах міністраў запар — Юліі Цімашэнка, Юрыя Еханурава і Віктара Януковіча, 2005—2007), лідар партыі «Грамадзянская пазіцыя», кандыдат у прэзідэнты Украіны ў 2010, 2014, 2019 гадах.

Катэгорыя:Кандыдаты тэхнічных навук
Катэгорыя:Інжынеры СССР
Катэгорыя:Інжынеры Украіны
Катэгорыя:Міністры абароны Украіны
Катэгорыя:Кандыдаты ў прэзідэнты Украіны
Катэгорыя:Народныя дэпутаты Вярхоўнай Рады Украіны VI склікання
Катэгорыя:Народныя дэпутаты Вярхоўнай Рады Украіны VII склікання
Катэгорыя:Члены СНБА Украіны
Ляшко

**Ляшко** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Алег Валер’евіч Ляшко — украінскі палітык
* Яўген Валер’евіч Ляшко — беларускі футбаліст
Барыс Яўгенавіч Патон

**Бары́с Яўге́навіч Пато́н** (, Кіеў, Украінская дзяржава — , Кіеў) — украінскі навуковец у галіне металургіі і тэхналогіі металаў, доктар тэхнічных навук, прафесар. З 1962 года — прэзідэнт Нацыянальнай акадэміі навук Украіны. З 1953 года — дырэктар Інстытута электразваркі імя Я. А. Патона. Найстарэйшы (адначасова па ўзросце і па тэрміне знаходжання на пасадзе) прэзідэнт дзяржаўнай Акадэміі навук у свеце, а таксама найстарэйшы (як па ўзросце, так і па працягласці знаходжання ў статусе) сапраўдны член Нацыянальнай акадэміі навук Украіны і Расійскай акадэміі навук.

Акадэмік АН СССР (1958; член-карэспандэнт 1951). Двойчы Герой Сацыялістычнай Працы (1969, 1978). Герой Украіны (1998). Заслужаны вынаходнiк СССР (1983). Лаўрэат Ленінскай прэміі (1957), Сталінскай прэміі трэцяй ступені (1950), прэміі Савета Міністраў СССР і двух Дзяржаўных прэмій Украіны (1970, 2004). Член КПСС з 1952 года, член ЦК КПСС (1966—1991).

Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР (1962—1989), член Прэзідыума Вярхоўнага Савета УССР (1963—1980), прэзідэнт Міжнароднай асацыяцыі акадэмій навук, ганаровы член Рымскага клуба, ганаровы грамадзянін Кіева (1998) і Марыупаля (1998).

## Навуковыя інтарэсы 
Аўтар звыш 1000 публікацый, у т.л. 20 манаграфій; звыш 400 вынаходніцтваў. Навуковыя даследаванні прысвечаны працэсам аўтаматычнага і паўаўтаматычнага зварвання пад флюс, распрацоўцы тэарэтычных асноў стварэння аўтаматаў і паўаўтаматаў для дугавога зварвання і зварачных крыніц сілкавання; умовам працяглага гарэння дугі і яе рэгуляванню; праблеме кіравання зварачнымі працэсамі. Вывучае сістэмы кіравання з разнастайнымі кібернетычнымі прыборамі, працуе над стварэннем зварачных робатаў. Вялікую ўвагу надае вывучэнню металургіі зварвання, удасканаленню існуючых і стварэнню новых металічных матэрыялаў.

Узначальваў даследаванне па выкарыстанні зварачных крыніц цеплыні ў спецыяльных плавільных агрэгатах, якія ўвянчаліся стварэннем новай галіны якаснай металургіі — спецэлектраметалургіі (электрашлакавай, плазмава-дугавой і электронна-прамянёвай).

## Спасылкі 
* Барыс Яўгенавіч Патон у базе даных «История белорусской науки в лицах» Цэнтральнай навуковай бібліятэкі імя Якуба Коласа НАН Беларусі 

Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 10-га склікання
Катэгорыя:Члены Шведскай каралеўскай акадэміі інжынерных навук
Катэгорыя:Машынабудаўнікі СССР
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 11-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 9-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 8-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 7-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 6-га склікання
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Марыупаля
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Кіева
Катэгорыя:Члены ЦК КПСС
Катэгорыя:Двойчы Героі Сацыялістычнай Працы
Катэгорыя:Народныя дэпутаты СССР ад КПСС
Катэгорыя:Героі Украіны
Катэгорыя:Стагадовыя доўгажыхары
Катэгорыя:Члены Прэзідыума Вярхоўнага Савета УССР
Катэгорыя:Члены СНБА Украіны
Катэгорыя:Замежныя члены НАНБ
Катэгорыя:Узнагароджаныя Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Акадэмікі НАН Украіны
Дзень абаронцаў Украіны

**Дзень абаронцаў Украіны** () — дзяржаўнае свята Украіны, якое адзначаецца штогод 1 кастрычніка. Уведзена ў 2014 годзе. З 2015 года непрацоўны дзень ва Украіне. Свята Пакроў Прасвятой Багародзіцы, адзначанае 1 кастрычніка, было вельмі значным для запарожскіх казакаў. Менавіта на Пакроў абіраліся новыя старшыні.

Да 2022 года свята адзначалася 14 кастрычніка, бо да 1 верасня 2023 года хрысціянскія цэрквы Украіны жылі па юліянскім календары.

## Афіцыйны статус 
thumb|Памятная манета «Дзень абаронца Украіны» (2015)
Дзень абаронца Украіны ўведзены 14 кастрычніка 2014 года загадам Прэзідэнта Украіны. Адначасова быў адменены загад 2009 года, паводле якога Дзень абаронца Айчыны адзначалі 23 лютага.

5 сакавіка 2015 года Вярхоўная Рада Украіны абвясціла 14 кастрычніка выхадным днём.

10 кастрычніка 2015 года ўнесены змены ў загад Прэзідэнта Украіны ад 23 жніўня 2004 года «Пра Дзень Дзяржаўнага Сцяга Украіны». Спіс дзяржаўных свят, падчас якіх мясцовым уладам, прадпрыемствам і арганізацыям прапанавана вывешваць дзяржаўны сцяг Украіны, дапоўнены Днём абаронца Украіны.

12 кастрычніка 2015 года Нацыянальны банк Украіны ўвёў у зварот 50 тысяч памятных манет «День захисника України» наміналам 5 грыўняў.

14 ліпеня 2021 года Вярхоўная Рада Украіны ўхваліла законапраект 25 2325 пра ўнясенне змен у артыкул 73 Працоўнага кодэкса Украіны, паводле якога «День захисника України» перайменаваны на «День захисників і захисниць України». Закон уступіў у сілу 5 жніўня 2021 года.

Пасля правядзення Архірэйскага Сабора 24 мая 2023 года стала вядома, што Праваслаўная Царква Украіны будзе прасіць улады перанесці Дзень абаронцаў Украіны, а таксама Дзень украінскай дзяржаўнасці, у сувязі з каляндарнай рэформай, бо Пакроў Прасвятой Багародзіцы ў ПЦУ і УГКЦ з 2023 года будуць адзначаць 1 кастрычніка. 28 чэрвеня 2023 года Прэзідэнт Украіны Уладзімір Зяленскі падаў у Вярхоўную Раду Украіны законапраект пра перанос Дня абаронцаў Украіны з 14 кастрычніка на 1 кастрычніка. Законапраект быў прыняты Вярхоўнай Радай Украіны 14 ліпеня 2023 года.

## Гл. таксама 
* Святы Украіны

Катэгорыя:Святы Украіны
Катэгорыя:З’явіліся ў 2014 годзе
Катэгорыя:Святы 14 кастрычніка
Катэгорыя:Узброеныя сілы Украіны
Літл-Танага

**Літл-Танага** () — востраў у групе Андрэянаўскіх астравоў. Уваходзіць у склад амерыканскага штата Аляска. Плошча — 85,38 км². Незаселены.

Месціцца за 2,39 км ад вострава Кагаласка, за 1,27 км ад вострава Умак. Складаецца з 4 масіваў сушы вулканічнага паходжання, злучаных перасмыкамі. Найвышэйшы пункт (532 м) знаходзіцца на захадзе вострава.

Клімат вільготны, пераходны ад умеранага да арктычнага.

Да 1855 г. меў алеуцкую назву Танага. Назва была зменена, каб адрозніваць ад іншага вострава Танага. У 1922 г. былі інтрадуцыраваны арктычныя лісы.

## Спасылкі 
* Kuluk Bay and Approaches – Including Little Tanaga and Kagalaska Straits 
* SUMMARY OF INTRODUCED ARCTIC FOX ERADICATION EFFORTS AT LITTLE TANAGA ISLAND, 1989 TO 1996
* Little Tanaga Island High Point, Alaska

Катэгорыя:Алеуцкія астравы
Катэгорыя:Незаселеныя астравы
Нава Мар’яніўка

**Нава Мар’яніўка** () — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пацііўскай вясковай абшчыны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Радамышльскага раёна
Чайкіўка (Радамышльскі раён)

**Чайкіўка** () — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Радамышльскага раёна
Біла Крыныця

**Біла Крыныця** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Жытомірскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты Жытомірскага раёна
Адаміўка (Бараніўскі раён)

**Адаміўка** () — вёска ў Бараніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Доўбышскай пасялковай абшчыны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Бараніўскага раёна