open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Вольга Іосіфаўна Пашкевіч

**Во́льга Язэ́паўна Пашке́віч** (, , ЯАССР, РСФСР) — пісьменніца, член Саюза пісьменнікаў Расіі.

## Біяграфія 
Яе бацька, Язэп Антонавіч (1932, в. Хадоркі, Ашмянскі павет, Віленскае ваяводства, Польшча), маці, Надзея Дзмітрыеўна, у дзявоцтве Скок, нарадзілася ў Іркуцкай вобласці, але яе дзядуля, Іван Дзям'янавіч Бакноўскі, паходзіў з Віцебшчыны.

Пасля заканчэння сярэдняй школы ў Якуцку вучылася ў Іркуцкім педінстытуце. Там у аматарскім студэнцкім тэатры выконвала ролю Джуліі ў інсцэнізацыі аповесці Васіля Быкава «Альпійская балада». Працавала выкладчыцай рускай літаратуры ў Якуцкім камандным рачным вучылішчы, потым — дацэнт Якуцкага філіяла Новасібірскай дзяржаўнай акадэміі воднага транспарту.

## Творы 
* Дружеские эпиграммы Ольги Пашкевич. (Рисовал А. Павлов) // Ленский водник. Якутск. 14 октября 1992.
* Судьбой подаренные встречи. Якутск. 2000.
* Юбилейная. // Якутский речной флот. Якутск. 2000. С. 22.
* Проблема национального менталитета в литературе народов Якутии. Автореферат диссертации… кандидата филологических наук. /Якутский государственный университет им. М. К. Аммосова./ Якутск. 2002.
* Проблема национального менталитета в литературе народов Якутии. Диссертация… кандидата филологических наук. Якутск. 2002.
* Превратности судьбы. Якутск. 2003. 136 с.
* Литература народов Якутии и проблема национального менталитета. Якутск. 2004. 185 с.
* Подготовка и чтение лекций (методические рекомендации). Якутск. 2005. 37 с.
* Претензия на удачу. Рассказы. Якутск. 2009. 79 с.

## Літаратура 
* Федоров В. «Я вам пишу, чего же боле…» // Якутия. Якутск. 29 июня 2001. С. 4.
* Баркоўскі А. Жыве ў Якуцку беларуска. // Кантакты і дыялогі. Мінск. № 11 (Расейская федэрацыя). 2001. С. 31.
* Якутская городская общественная организация Белорусская община «Суродич». // Илин. Якутск. № 1-2. 2007. С.44.

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Якуцку
Катэгорыя:Пісьменнікі Расіі
Фёдар Кузьмін

**Фёдар Кузьмін** — майстар разьбярнай і сталярнай спраў XVII стагоддзя. Паходзіў з Беларусі. Працаваў у Маскоўскай дзяржаве. Разам з іншымі майстрамі — выхадцамі з Беларусі прымаў удзел ва ўстаноўцы іканастаса царквы Данскога манастыра (1683), у вырабе мэблі і хатняга начыння для царскага дому ў Маскве.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Разьбяры Беларусі
Катэгорыя:Разьбяры Расіі
Вячаслаў Васільевіч Тычын

**Вячаслаў Васільевіч Тычын** (, Нова-Аляксандраўск /цяпер Зарасай/, Ковенская губерня, Расійская Імперыя — , ) — пісьменнік, член Саюза пісьменнікаў з 1952 г.

Нарадзіўся ў сям'і агранома і настаўніцы, з 18 гадоў пачаў працаваць: Данбас, Паўночны Каўказ. У 1937 г. трапіў пад рэпрэсіі. Быў на Калыме. У 1944 г. рэдактар мясцовага радыёвяшчання на Аўтабазе № 1 «Дальбуда». У 1945 г. працаваў карэспандэнтам магаданскіх газет «Советская Колыма» і «Стахановец Заполярья». Затым пераехаў у Іркуцкую вобласць. З 1964 г. у Курску, адказны сакратар Курскай пісьменніцкай арганізацыі (1964—1966). Затым жыў у Падмаскоўі.

## Творы 
* Большая Сибирь. Роман. Иркутск. 1952. 328 с.
* Год жизни. Роман. Иркутск. 1958. 507 с.
* Отважные мальчишки. Рассказы. Иркутск. 1961. 44 с.
* Трое из океана. Приключенческая повесть. Иркутск. 1963. 216 с.
* Птичий перевал. Москва. 1964. — 18 с.
* Снежная Россия. Роман. Москва. 1964. 336 с.
* Год жизни. Роман. Москва. 1965. 454 с.
* Трое из океана. Приключенческая повесть. Воронеж. 1966. 207 с.
* Желтая операция. Рассказы. Воронеж. 1967. 167 с.
* Снежная Россия. Роман. Воронеж. 1968. 314 с.
* Невидимая рука. Рассказы. Воронеж. 1972. 84 с.
* Год жизни. Роман. Москва. 1981. 432 с.
* Каникулы на колесах. Повесть. Киев. 1988. 270 с.
* Время бросать камни. Роман. Москва. 1991. 414 с.

## Літаратура 
* Тычин Вячеслав Васильевич. // Писатели Восточной Сибири (Краткий библиографический указатель). Новосибирск.1956. С. 261.

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Нарадзіліся 8 кастрычніка
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1909 годзе
Катэгорыя:Пісьменнікі Расіі
Катэгорыя:Памерлі 2 сакавіка
Катэгорыя:Памерлі ў 1994 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Зарасаі
Уладзімір Аляксандравіч Габрусь

**Уладзі́мір Алякса́ндравіч Га́брусь** (; , вёска Казулічы, Кіраўскі раён, Магілёўская вобласць) — расійскі грамадскі і палітычны дзеяч.

## Біяграфія 
Скончыў Цюменскі сельскагаспадарчы інстытут, Свярдлоўскую ВПШ. Старшыня калгасу «40 гадоў Кастрычніка» Ісецкага раёна Цюменскай вобласці. У 1990—1993 народны дэпутат РФ, сябар Канстытуцыйнай камісіі, сябар Вярхоўнай Рады РФ па сацыяльным развіцці вёскі, аграрных пытаннях і харчаванні, сябар Мандатнай камісіі З’езду народных дэпутатаў, уваходзіў у фракцыю «Аграрны саюз». Жыве ў в. Слабада Бешкіль Ісецкага раёна Цюменскай вобласці. Дэпутат Табольскай гарадское Думы, дараднік кіраўніка гораду, старшыні гарадское Думы, сябар Аграрнай партыі Расіі.

## Спасылкі 
* Біяграфія 

Катэгорыя:Палітыкі Расіі
Фелікс Рымкевіч

**Фелікс Рымкевіч** (,  — , Вільня) — навуковец-медык. Доктар медыцыны (1821), прафесар Віленскага ўніверсітэта (1826).

## Біяграфія 
Скончыў Віленскі ўніверсітэт (1820), дзе застаўся выкладаць спачатку ў Медыцынска-хірургічнай акадэміі, а з 1838 — у клініцы тэрапіі. У 1831 годзе прымаў удзел у барацьбе з халерай у Слуцку, Слоніме, Віцебску.

## Навуковая дзейнасць 
Аўтар навуковых прац па аўскультацыі сэрца і сасудаў, дыягностыцы хвароб печані, сэрца, дзіцячых і венерычных хвароб.

Узначальваў вядомую ў Расійскай імперыі медыцынскую навуковую школу, якая падрыхтавала больш за 30 дактароў медыцыны. Лічыцца першым беларускім псіхіятрам. Быў папулярызатарам стэтаскопа, у гэтым аспекце лічыцца піянерам на землях былой Рэчы Паспалітай. Выдаў «Лекцыі па шпітальнай тэрапіі» (1832).

Пахаваны на віленскіх могілках Роса.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Выпускнікі Віленскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Медыкі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Медыкі Беларусі
Катэгорыя:Выкладчыкі Віленскага ўніверсітэта
Ганна Юр’еўна Міцкевіч

**Ганна Юр’еўна Міцкевіч**, народжанае **Лёсік** (, Мікалаеўшчына, цяпер Стаўбцоўскі раён — ) — маці беларускага паэта і празаіка Якуба Коласа, сястра Язэпа і Антона Лёсікаў.

## Біяграфія 
Нарадзілася ў сям’і Юрыя і Хрысціны Лёсікаў. Як старэйшая дачка даглядала малодшых братоў і сясцёр, у юнацтве майстэрскі навучылася ткацтву. У 1878 годзе ўзяла шлюб з Міхаілам Міцкевічам, нарадзіла трынаццаць дзяцей, чацвёра з іх памерлі немаўлятамі.

Пасля смерці мужа перабралася з Альбуці ў Цёмныя Ляды, куды прызначылі палясоўнікам Уладзю Міцкевіча, яе старэйшага сына, потым — у Мікалаеўшчыну, дзе з братам Антосем купіла колішнюю карчму, згарэлую ў 1909―1910 гадах. Апошнім пераездам быў хутар Смольня.

Памерла ў 1929 годзе. Пахавана побач мужа на могілках Церабяжы ў Мікалаеўшчыне.

Катэгорыя:Якуб Колас
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Мікалаеўшчыне (Стаўбцоўскі раён)
Людвік Францішак Карвацкі

**Лю́двік Франці́шак Карва́цкі** (; ,  — , ) — езуіт.

Са шляхецкага роду Карвацкіх, пляменнік Станіслава, брат Томаша, Мацея, дзядзька Станіслава.

Уступіў 21 жніўня 1717 у Вільні. Прэфект школ у Ілукшце (1729—1730), прафесар філасофіі і рэгент семінарыі дыяцэзіяльнай у Браневе (1731—1733), прафесар філасофіі, матэматыкі і грэчаскай мовы ў Навагрудку (1734—1737), прэфект школаў у Навагрудку і місіянер у Любску (1740—1741), прэфект школ у Нясвіжы (1741—1742), Гродне (1742—1743), Драгічыне (1744—1745) і Рэшалі (1745—1746).

Людовік Францішак
Катэгорыя:Езуіты Вялікага Княства Літоўскага
Томаш Карвацкі

**То́маш Карва́цкі** (; , , Вармія — , ) — езуіт.

Са шляхецкага роду Карвацкіх, пляменнік Станіслава, брат Людовіка Францішка, Мацея, дзядзька Станіслава.

Уступіў у ордэн езуітаў 22 жніўня 1726 года, стаў ксяндзом 11 лістапада 1737 у Лагішыне, прафесар рыторыкі ў Гродна (1739—1740), місіянер лотаўскі з фундацыі Гільзена ў Дынабургу (1743—1758), супер'ёр у Ілукшце (1760—1761), рэктар у Коўне (1761—1765), прафесар маральнай тэалогіі ў Дынабургу (1767—1768), інструктар III прабацыі ў Вільні (1768—1772) і правінцыял Закона (1772—1773). Пасля скасавння закону жыў у Вільні.

Томаш
Катэгорыя:Езуіты Вялікага Княства Літоўскага
Станіслаў Карвацкі (1641—1694)

**Стані́слаў Карва́цкі** (; , Мазовія — , Ломжа) — езуіт.

Са шляхецкага роду Карвацкіх. Дзядзька Мацея, Томаша, Людвіка Францішка.

Ууступіў у ордэн езуітаў 19 жніўня 1662 у Вільні, дзейнічаў у Вільні і Варміі, прафесар езуіцкіх калегіумаў у Рэшалі, Тыльжы і Пултуску, місіянер у Стшагоцінах і Мышыньцах у 1675—1687 і Нестэпове ў 1690—1692 ля мяжы з Прусіяй.

Станіслаў, 1641-1694
Катэгорыя:Езуіты Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Памерлі ў Ломжы
Смаленскі Псалтыр

**Смале́нскі псалты́р**, таксама **Ане́жскі псалтыр** — рукапісны помнік беларускага пісьменства канца XIV ст. Створаны манахам Лукой Смалянінам у Пустынскім Успенскім манастыры пад Амсціславам у 1395 г. па заказе манаха Аляксея.

Твор напісаны на пергаменце. Уключае псалтыр «з даследаваннем», урыўкі з апостала і евангелле ад Іаана. Змяшчае 3 мініяцюры, 22 застаўкі, 150 ініцыялаў з мудрагелістым плеценым арнаментам, выявамі людзей, жывёл і пачвар, а таксама сімвалічнага малюнка (леў з арлінымі крыламі, заяц, мядзведзь, крылаты барс, пачвара з чалавечай галавой паміж рагоў. Пры аздабленні выкарыстаныя фарбы сіняга, зялёнага, чырвонага колераў і золата. На 72 і 129 аркушах перапісчык скарыстаў тайнапіс.

У 1657 г. па загаду патрыярха Нікана псалтыр вывезены на востраў  Анежскай затокі Белага мора. Смаленскі краязнавец Г. К. Бугаслаўскі адшукаў рукапіс у манастыры ў Анежскім павеце Архангельскай губерні, адсюль і паходзіць другая назва псалтыра — Анежскі.

Цяпер захоўваецца ў маскоўскім гістарычным музеі (Расія).

## Літаратура 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Трусаў А. А. Невядомыя беларускія дзяржавы. Вялікае Княства Смаленскае // Наша слова
* Онежская, или Смоленская Псалтирь. Гос. исторический музей, Муз. 4040. 1395 г. 

Катэгорыя:Старажытнабеларуская літаратура
Катэгорыя:Хрысціянскія рукапісы
Катэгорыя:Псалтыры
Катэгорыя:1395
Зборная Грэцыі па футболе

**Нацыянальная зборная Грэцыі па футболе** () прадстаўляе Грэцыю на міжнародных футбольных турнірах і ў таварыскіх матчах і кантралюецца Грэчаскай федэрацыяй футбола, кіруючым футбольным органам Грэцыі. Хатнім стадыёнам зборнай з’яўляецца Караіскакіс у Пірэе. Зборная Грэцыі з’яўляецца адной з дзевяці нацыянальных каманд, якія перамагалі на чэмпіянаце Еўропы, што робіць яе адной з самых паспяховых зборных у гісторыі гэтага спаборніцтва.

На чэмпіянаце Еўропы 1980 года Грэцыя ўпершыню гуляла ў асноўнай стадыі буйнога міжнароднага турніру, патрапіўшы ў васьмёрку найлепшых каманд кантынента, якія тады прымалі ўдзел у чэмпіянаце, але не выйшла з групы, набраўшы толькі адно ачко. У 1994 годзе зборная Грэцыі ўпершыню прабілася на чэмпіянат свету, але пасля бяспройграшнага выступу ў кваліфікацыі, прайграла ўсе тры матчы ў групавым раўндзе, не забіўшы ніводнага мяча.

Чэмпіянат Еўропы 2004 года быў адзначаны як найвышэйшая кропка ў гісторыі грэчаскага футбола, калі зборная стала чэмпіёнам кантынента, толькі ў другі раз удзельнічаўшы на спаборніцтве. Пачаўшы турнір у якасці аўтсайдараў, грэкі перамаглі некалькі фаварытаў, уключаючы дзеючых чэмпіёнаў зборную Францыі і зборную Партугаліі, якая прымала турнір, у першым і фінальным матчах чэмпіянату. Трыумф таксама дазволіў Грэцыі прымаць удзел на кубку Канфедэрацый 2005 года.

Пасля гэтай перамогі зборная Грэцыі ўдзельнічала ў чатырох з шасці наступных буйных турнірах, дасягнуўшы чвэрцьфінальнай стадыі на чэмпіянаце Еўропы 2008 года і стадыі 1/8 фіналу на чэмпіянаце свету 2014 года. Апроч таго, на працягу дзесяці гадоў пасля перамогі на чэмпіянаце грэкі амаль бесперапынна ўваходзілі ў топ-20 каманд свету ў рэйтынгу ФІФА, займаўшы найвышэйшае для сябе сёмае месца ў студзені 2014 года.

thumb|300px|left|Зборная Грэцыі па футболе (2013)
Прытча аб заблудшай авечцы

thumb|Раннехрысціянская статуэтка
**Прытча аб заблудшай авечцы** — адна з прытчаў Ісуса Хрыста. Прытча падаецца ў двух Евангеллях: Евангелля ад Матфея 18:12-14 і Лукі 15:3-7. У ёй апісваецца, як пастух пакідае свой статак ў дзевяноста дзевяць авечак, каб знайсці адну авечку, якая згубілася. Гэта першая з трох прытчаў аб выкупленні, якія Ісус расказвае пасля таго, як фарысеі і рэлігійныя лідары абвінавачваюць Яго ў тым, што Ён гасцінна адносіцца да «грэшнікаў» і есць з імі. Дзве іншыя прытчы, якія ў Евангеллі ад Лукі ідуць за ёй следам — прытча аб страчанай манеце і блудным сыне.

## Біблейскае апавяданне 
[thumb|left|Добры Пастыр, карціна [Філіп дэ Шампань|Філіпа дэ Шампаня, XVII стагоддзе]]
Біблейскае апавяданне мае наступны змест:

*Але Ён расказаў ім наступную прытчу: хто з вас, маючы сто авечак і згубіўшы адну з іх, не пакіне дзевяноста дзевяці ў пустыні і не пойдзе па згубленую, пакуль не знойдзе яе? А знайшоўшы, возьме яе на плечы свае з радасцю прыйшоўшы дамоў, пакліча сяброў і суседзяў і скажа ім; парадуйцеся са мною, я знайшоў маю згубленую авечку. Гавару вам, што так на нябёсах болей радасці будзе за аднаго грэшніка, які каецца, чым за дзевяноста дзевяць праведнікаў, якім няма патрэбы ў пакаянні.*

Прытча закранае тэму страты, пошуку і радасці аб знаходцы разам прытчай аб страчанай манеце. Згубленая авечка або манета ўяўляе сабой чалавека. Як і ў прытчы пра Добрага Пастыра, Ісус ёсць пастыр, тым самым атаясамляючы сябе з Богам, Які як пастух шукае зблудзіўшыхся авечак Ізраіля ў Ез. 34:11-16. Абедзве прытчы паказваюць сутнасць Бога, які хоча несці адказнасць за пошук страчанага чалавека.

Радасць пастыра з яго сябрамі паказвае Бога, Які радуецца разам з анёламі. Вобраз Бога, Які радуецца вяртанню страчаных грэшнікаў, кантрастуе з крытыкай рэлігійных лідараў, для якіх і была расказана гэтая прытча.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Прытчы Ісуса Хрыста
Ірына Кліменка

**Ірына Кліменка** (, ) — беларускі музыкант. Клавішніца (акардэон) рок-гурта Naka.

## Біяграфія 
З 1985 па 1993 навучалася ў Мінскай дзіцячай музчынай школе №8. У 1997 скончыла Мінскае музычнае вучылішча імя Глінкі. У 2004—2009 — Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў. З 1998  выкладчыца ў дзіцячай школе мастацтва ў Полацку. З 2003 года — ў Мінскай дзіцячай музычнай школе №6. З 2004 — дзіцячай музычнай школе №18. З кастрычніка 2006 — грае ў рок-гурце Naka.

## Спасылкі 
* Біяграфія на сайце гурту Naka

Катэгорыя:музыканты Беларусі
Катэгорыя:Naka
Катэгорыя:Рок-музыканты Беларусі
Ігар Іванавіч Палуян

**́Ігар Ів́анавіч Палу́ян** () — беларускі дыпламат, лацінаамерыканіст, перакладчык.

## Біяграфія 
Скончыў Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут (1984).

На дыпламатычнай службе з 1994 г. Працаваў ва ўпраўленні інфармацыі, кіраваў прэс-службай, аддзелам Лацінскай Амерыкі МЗС РБ. З лістапада 1999 г. да лістапада 2002 г. быў саветнікам Пасольства Рэспублікі Беларусь у Аргенцінскай Рэспубліцы. 30 снежня 2002 года быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Куба. Заставаўся на гэтай пасадзе да 18 красавіка 2008 года. Намеснік начальніка ўпраўлення Амерыкі МЗС.

Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Эквадор з 2 мая 2014 г. Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Калумбія, Рэспубліцы Панама і Рэспубліцы Нікарагуа па сумяшчальніцтве з 14 кастрычніка 2014 г. 12 верасня 2019 года быў вызвалены з пасады.

Катэгорыя:Паслы Беларусі на Кубе
Катэгорыя:Выпускнікі БДПУ імя Максіма Танка
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Мінску
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Эквадоры
Зборная Алжыра па футболе

**Зборная Алжыра па футболе** () прадстаўляе Алжыр на міжнародных футбольных турнірах і ў таварыскіх матчах.
Аляксандр Антонавіч Кулікоўскі

**Аляксандр Антонавіч Кулікоўскі** (, Койданава, Мінскі павет, Мінская губерня, Расійская імперыя) — беларускі вучоны ў галіне механізацыі торфаздабычы, кандыдат тэхнічных навук (1983).

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (1947). У 1940—1941 гадах старшы інжынер Інстытута торфу АН БССР. 1 ліпеня 1941 года мабілізаваны ў Чырвоную армію, служыў памочнікам камандзіра роты 7-га асобнага аўтабата Заходняга фронту. 15 ліпеня 1941 года ў баях пад Смаленскам быў цяжка паранены, у жніўні 1942 года дэмабілізаваны з арміі. Са жніўня 1943 года старшы інжынер, вучоны сакратар Інстытута торфу АН БССР.

Узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі, медалямі.

## Творы 
* Исследование процесса получения гранулированных торфо-минеральных удобрений. Автореферат диссертации на соискание ўченой степени кандидата технических наук. — мМинск. 1954. 12 с.
* Торф в народном хозяйстве Белорусской ССР. — Минск. 1956. — 19 с.
* Совершенствование перспективного планирования роста производительности труда. На примере промышленности БССР. Автореферат диссертации на соискание ўченой степени кандидата экономических наук. — Минск. 1983. — 24 с.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Вучоныя Беларусі
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Філарэт (Раменскі)

**Філарэт** (свецкае імя **Феадосій Яўграфавіч Раменскі**; , вёска Старая Рудня, Рагачоўскі павет, Магілёўская губерня, цяпер , Гомельская вобласць — , , турма НКВД) — беларускі рэлігійны і грамадскі дзеяч.

## Біяграфічныя звесткі 
Скончыў гісторыка-філалагічны факультэт Маскоўскага ўніверсітэта (1911). Служыў сакратаром епархіяльнае вучыльнага савета ў Мінску. У 1916—1917 гадах памочнік Аляксандра Панова, інспектра Мінскай духоўнай семінарыі. З 1918 года выкладаў у Мінскай чыгуначнай гімназіі, іншых навучальных установах. У 1921 годзе пастрыжаны ў манашаскі сан з імем Філарэт і рукапаложаны ў іераманаха. Служыў у Аляксандра-Неўскім храме ў Мінску. Узнагароджаны санам протаіерэя.

У сакавіку 1923 мітрапалітам Мелхіседэкам (Паеўскім) хіратанісаны ў епіскапа Бабруйскага. Старшыня з’езду прадстаўнікоў духавенства і вернікаў Беларускай праваслаўнай епархіі (9—10 жніўня 1927; прынялі ўдзел прадстаўнікі 333 прыходаў), на якім было абвешчана аб стварэнні аўтакефаліі Беларускай царквы. Да 1930 года служыў у Мікалаеўскім саборы ў Бабруйску. Потым у Екацярынінскім саборы на Нямізе ў Мінску, Свята-Іаанаўскай царкве в. Вялікая Сляпянка (цяпер у межах Мінска). З 1934 года ў храме Св. Марыі Магдаліны на вул. Старажоўскай. У сярэдзіне 1935 года даў згоду архіепіскапу Магілёўскаму Паўліну (Крошачкіну) на аб’яднанне з кананічнай Царквой, прынёс пакаянне і мітрапалітам Сергіем (Страгародскім) прыняты ў зносіны з РПЦ. Пасля закрыцця вясной 1937 года ў Мінску апошняга каталіцкага храма дазволіў вернікам-каталікам маліцца ў царкве Св. Марыі Магдаліны.

Арыштаваны 28 ліпеня 1937 года ў Мінску па адрасе: вул. Пажарная, д. 8. 3 верасня 1937 года тамасама была арыштавана яго сястра Марыя (нарадзілася 24 кастрычніка 1882). Асуджаныя 25 кастрычніка 1937 года разам з шэрагам свяшчэнна- і царкоўнаслужыцелей і актыўных прыхаджанаў тройкай НКВД за «антысавецкую дзейнасць» да вышэйшае меры пакарання з канфіскацыяй маёмасці. Расстраляныя 1 лістапада 1937 года. Сястра рэабілітавана 11 сакавіка 1958 года трыбуналам БВА, сам епіскап — 31 сакавіка 1989 года пракуратурай БВА.

## Спасылкі 
* Рэпрэсаваныя праваслаўныя свяшчэнна- i царкоўнаслужыцелі Беларусі. 1917—1967. Том 2

Катэгорыя:Прадстаяцелі праваслаўных цэркваў
Катэгорыя:Грамадскія дзеячы Беларусі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Жлобінскім раёне
Катэгорыя:епіскапы бабруйскія
Катэгорыя:Епіскапы Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай царквы
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя савецкай уладай
Катэгорыя:Расстраляныя
Беларускі клуб (Вільня)

**Беларускі клуб** — культурна-асветніцкая суполка, якая існавала ў Вільні ў 1916—1920 гадах  пад старшынствам грамадскага дзеяча Івана Луцкевіча.

Да канцы лютага 1917 года клуб размяшчаўся на Вялікай вул. у доме Мухіна. Пазней пераязджае ў новае памяшканне на Віленскай вул., 28. З лета 1917 года знаходзіўся на Юраўскім пр., 22

Першая пасля прыходу нямецкіх войск вечарына адбываецца 17 верасня 1916 года з не надта багатаю праграмай. Наступныя вечарыны ладзіліся са спевамі, спектаклямі, дэкламацыямі, танцамі і музыкай.

Тут пачынае гуртавацца аматарская драматычная дружына пад кіраўніцтвам Францішка Аляхновіча, якая пачынае ставіць драматычныя спектаклі.

Паказваюцца п’есы: «Калісь», «Бутрым Няміра», «Чорт і баба», «На вёсцы», «Манька», «Базылішк», а таксама «Антось Лата» Якуба Коласа, «Хам» паводле Э. Ажэшкі, «Міхалка» Далецкіх, «Мядзведзь» Антона Чэхава і інш.

У канцы лютага Беларускі клуб перамяшчаецца з дома Мухіна на Вялікай вуліцы ў памяшканне на Віленскай вул., 28. Вось што пра гэта піша Францішак Аляхновіч:

У канцы лютага 1917 г. беларускі тэатр мае ўжо сваю ўласную сцэну ў новым памяшканні клубу на Віленскай вул. № 28, дзе спектаклі адбываюцца што нядзелю. Улетку з прычыны рэквізіцыі гэтага памяшкання ваеннай уладай клуб разам з тэатрам перабіраюцца на Юраўскі праспект (цяпер вул. Міцкевіча) № 22, дзе таксама ёсць сцэна.

У клубе таксама ладзяцца ўдачныя дзіцячыя спектаклі Драматычнага гуртка таварыства «Золак» пад старшынствам Станіславы Корф. Рэпертуар: батлейкі і містэрыі.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Беларускія клубы
Катэгорыя:1916 год у Вільні
Катэгорыя:З’явіліся ў 1916 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1920 годзе
Беларускі дзяржаўны камітэт

**Беларускі дзяржаўны камітэт** (*БДК*) — грамадска-палітычная арганізацыя ў Сярэдняй Літве.

Заснаваны 17 красавіка 1921 года. Створаны пад уплывам дзеячаў Найвышэйшай Беларускай Рады, дзеля спробы кансалідацыіі ўсяго беларускага руху.

Меў прапольскі, антылітоўскі і антынямецкі характар. Напачатку БДК дзейнічаў кансператыўна.

У склад БДК уваходзілі:
* Антон Луцкевіч — старшыня
* Яўген Ладноў — віцэ-старшыня
* Браніслаў Тарашкевіч — сакратар
* Лявон Вітан-Дубейкаўскі — скарбнік
* Адам Станкевіч
* Фабіян Ярэміч
* Максім Гарэцкі
* Сымон Рак-Міхайлоўскі
* Аркадзь Смоліч
* Эдуард Буцька

Напачтаку ў склад БДК не ўваходзілі эсэры, але сустрэчы праведзеныя Жаўрыдам і Пракулевічам прывялі да станоўчых вінікаў. Пад уплывам БДК знаходзіўся таксама і Станіслаў Балаховіч.

Згодна паказанняў Антона Луцкевіча і Браніслава Тарашкевіча дадзеных НКВД, БДК сваім страрэннем абавязаны II аддзелу Генеральнага штаба, які ўздзейнічаў на беларускі рух, праз свайго агента Яўгена Ладнова.

БДК быў ліквідаваны адразу ж як высветлілася сапраўдная роля Ладнова.

## Літаратура 
* Кароткі нарыс беларускага пытання — Варшава, 31 студзеня 1928 // ARCHE 11-2007

Катэгорыя:Арганізацыі Вільні
Катэгорыя:Сярэдняя Літва
Катэгорыя:З’явіліся ў 1921 годзе
Катэгорыя:1921 год у Вільні
Капліца Святых Пятра і Паўла (Шарашова)

**Царква́ Святы́х Апо́сталаў Пятра́ і Па́ўла** — праваслаўны храм у Шарашове, збудаваны ў 1824 годзе. Помнік драўлянага дойлідства з рысамі архітэктуры класіцызму.

## Гісторыя 
Калі ў 1760 годзе была пабудавана новая Прачысценская царква, стары будынак, 1700 года пабудовы, разабралі і перанеслі на могілкі на ўскрайку мястэчка. У 1820—1824 гадах гэтая царква была перабудавана і асвечаная ў гонар святых апосталаў Пятра і Паўла.

Ля ўсходняе (алтарнае) сцяны царквы знаходзіцца магіла заслужанага прафесара Віленскага ўніверсітэта Міхаіла Баброўскага, які быў настаяцелем у мясцовай парафіяльнай царкве.

Улетку 1995 года храм загарэўся ад удару маланкі ў суседняе дрэва, аднак агонь не паспеў нанесці значных пашкоджанняў. Пасля рамонту быў усталяваны новы прастол.

Царква дзейнічае, набажэнствы адбываюцца ў дзень святых Першавярхоўных апосталаў Пятра і Паўла, а таксама ў дні паміну спачылых.

## Архітэктура 
thumb|злева|Роспісы на галоўным фасадзе
Адназрубная пабудова з трохграннай алтарнай апсідай накрытая двухсхільным дахам з вальмамі над алтаром. Шэсць калон надаюць порціку падабенства да класіцыстычнага. Галоўны фасад з трохвугольным франтонам, на якім размешчаныя два рамбічныя акенцы, увенчаны двух'яруснай фігурнай вежачкай. Астатнія вокны прамавугольныя.

У аздабленні храма выкарыстаныя паліхромная афарбоўка, дэкаратыўная шалёўка, роспіса на рэлігійныя сюжэты.

Інтэр’ер зальны. Скляпенні плоскія.

## Літаратура 
* 
* Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4

## Спасылкі 
* 
* 
* Праваслаўе. By 

Шарашова
Катэгорыя:Шарашова
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Пружанскага раёна
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў стылі класіцызм
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Катэгорыя:1824 год у Беларусі
Катэгорыя:Храмы Брэсцкай і Кобрынскай епархіі
Аляксандр Сямёнавіч Гацук

**Алякса́ндар Сямёнавіч Гацу́к** (, мястэчка Сялец, Пружанскі павет, Гродзенская губерня, цяпер , Брэсцкая вобласць — , , турма НКУС) — беларускі грамадска-палітычны дзеяч, член УКП(б).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1897 годзе ў м. Сялец Пружанскага павета Гродзенскай губерні ў сялянскай сям’і.

Працаваў інспектаpам Пухавіцкага раённага аддзела народнай адукацыі. Быў жанаты, меў двох дзяцей. Арыштаваны 9 верасня 1937 года ў пасёлку Мар’іна Горка Пухавіцкага раёна. Асуджаны 9 снежня 1937 года тройкай НКУС як «агент польскай разведкі» да вышэйшай меры пакарання. Расстраляны 1 лютага 1938 года. Рэабілітаваны пракурорам Беларускай ваеннай акругі 31 сакавіка 1989 года. Асабовая справа Г. № 21740-с з фотаздымкам захоўваецца ў архіве KДБ Беларусі.

## Спасылкі 
* Александр Семенович Гацук
* Аляксандр Сямёнавіч ГАЦУК 

Катэгорыя:Палітыкі Беларусі
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя савецкай уладай
Катэгорыя:Расстраляныя
Царква Святой Ганны (Ялова)

**Царква́ Свято́й Га́нны** — праваслаўны храм на могілках у вёсцы Ялова Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці.

## Гісторыя 
Царква збудавана ў гонар святой праведнай Ганны ў 1871 годзе. На працягу ўсёй сваёй гісторыі храм з’яўляўся прыпісным да парафіі Свята-Мікалаеўскай царквы ў Шарашове.

1 чэрвеня 1961 года дзеючая прыпісная царква ў вёсцы Ялова была знята з уліку Брэсцкім аблвыканкамам. У 2006 годзе дзяржаўныя ўлады зноў зарэгістравалі праваслаўны прыход царквы Святой Ганны ў в. Ялова.

Набажэнствы ў храме праводзяцца ў дзень памяці святой праведнай Ганны, на трэці дзень Уваскрашэння Хрыстова, Святой Тройцы і Раства.

## Архітэктура 
 XVI ст. НММРБ]]
Царква — помнік народнага драўлянага дойлідства. Храм пабудаваны з хваёвага бруса. Кампактны прамавугольны ў плане аб’ём пераходзіць у трохгранную апсіду, трохвальмавае пакрыццё якой пластычна ўзбагачае дах асноўнага аб’ёма. Канёк даху над галоўным фасадам завершаны двухяруснай чатырохкантовай вежкай на канічнай падставе. Кантавыя фасады завершаны франтончыкамі з драўлянымі скульптурамі ў іх. Вынас даху на галоўным фасадзе стварае слупковае «падценне», пад якім размешчаны прамавугольны ўваходны праём. Справа ад уваходу размяшчаецца паўзашклёная веранда з асобным уваходам. Сцены пазбаўлены дэкору, прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў простай дашчанай ліштве.

## Літаратура 
*  — С. 377

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Пружанскага раёна
Ялова
Катэгорыя:З’явіліся ў 1871 годзе
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Катэгорыя:Ялова (Пружанскі раён)
Катэгорыя:Храмы Брэсцкай і Кобрынскай епархіі
Катэгорыя:1871 год у Беларусі
Крыжаўзвіжанская царква (Зельзін)

**Крыжаўзвіжанская царква** — праваслаўная царква ў Зельзіне Брэсцкай епархіі, збудаваная ў 1878 годзе. Храм — помнік эклектычнай архітэктуры, ахоўваецца дзяржавай.

## Гісторыя 
Першая царква ў Зельзіне была пабудавана ў 1420—1430-я гады. Як сведчыць паданне, яе паставіла княгіня на месцы, дзе ледзь не загінула ў балоце, і была выратавана дзякуючы дапамозе падаспелых паляўнічых.

Новая Крыжаўзвіжанская царква была пабудавана ў XIX стагоддзі на зямлі прыходскіх могілак. Са старой царквы ў яе перанеслі асабліва шанаваны мясцовымі жыхарамі абраз Божай Маці і дубовы крыж.

У 1900 годзе на сродкі святара Антонія Радкевіча ля царквы была пастаўлена мураваная капліца, асвечаная ў гонар святых віленскіх мучанікаў Антонія, Іаана і Яўстафія.

У 1962 годзе, за савецкім часам, царква адабраная пад вясковы клуб. Царкоўнае начынне і абразы перавезлі ў лыскаўскую царкву, частку царкоўных кніг — у ружанскі касцёл. Аднак памяшканне царквы, якое патрабавала рамонту, так і не было пад яго прыстасаванае, і дырэктар мясцовай школы Шыманскі выкарыстоўваў храм як стралковы цір для вучняў.

У 1963 царква знішчаная пажарам, засталіся адно каменныя сцены.

У пачатку 90-х пачалося аднаўленне царквы. З дапамогай мясцовых калгасаў будынак быў адрэстаўраваны практычна за год. У 1994 (паводле іншых звестак — у 1995
* Ігар Мрыхін (1995 — ?)

## Літаратура 
* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.
## Спасылкі 
* 
* 
* Праваслаўе.by 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Пружанскага раёна
Катэгорыя:Храмы Святога Крыжа
Катэгорыя:З’явіліся ў 1878 годзе
Катэгорыя:Зельзін
Катэгорыя:Храмы Брэсцкай і Кобрынскай епархіі
Катэгорыя:1878 год у Беларусі
Зборная Камеруна па футболе

**Зборная Камеруна па футболе** прадстаўляе Камерун на міжнародных футбольных турнірах і ў таварыскіх матчах.
Уладзімеж Антаневіч

**Уладзімеж Антаневіч** (,  — ) — польскі археолаг. Прафесар (1920), правадзейны член Польскай АН (1952).

## Біяграфія 
У 1925—1933 гадах выкладаў у Віленскім універсітэце, а ў 1936—1939 рэктар Варшаўскага ўніверсітэта і адначасова кіраўнік кафедры археалогіі.

Спрабаваў акрэсліць тэрыторыю свідэрскай культуры на Беларусі і выказаў меркаванне, што яе плямёны з'явіліся тут не пазней за канец верхняга неаліту.

У 1934 ў Мінску ўзяў удзел у навуковай канферэнцыі, наладзіў кантакты з беларускімі археолагамі Аляксандрам Ляўданскім, Сяргеем Дубінскім, Канстанцінам Палікарповічам.

Аўтар каля 300 навуковых прац па археалогіі, народным мастацтве, музейнай справе.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Выкладчыкі Варшаўскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Археолагі Польшчы
Катэгорыя:Правадзейныя члены Польскай Акадэміі навук
Марыя Ямант

**Мары́я Я́мант**, у шлюбе **Дмахоўская** (; ), у расійскай традыцыі **Марыя Мацвееўна Ямант** — удзельніца паўстання 1863—1864 гадоў, нарачоная Канстанціна Каліноўскага. Сястра Юзафа Яманта і Людвікі Ямант.

## Біяграфія 
З роду Ямантаў. Дачка надворнага саветніка Мацея Яманта і Схаластыкі з Макрыцкіх. Мела чатырох братоў (сярод іх Юзаф Ямант — паплечнік Каліноўскага) і трох сясцёр (Людвіку, Гелену, Схаластыку). Бацька меў вышэйшую юрыдычную адукацыю, узначальваў адміністрацыю маёнткаў князя Пятра Сайн-Вітгенштэйна. Уваходзіла ў нелегальны Жаночы камітэт у Вільні. Вучылася ў вядомага педагога Аляксандра Здановіча.

У 1861 годзе праз брата Юзафа пазнаёмілася ў Вільні з кіраўніком нацыянальнага паўстання Канстанцінам Каліноўскім. Пазней Каліноўскі напіша ёй з-пад варты вядомы верш «Марыська чарнабрэва, галубка мая».

З чэрвеня 1863 года на кватэры Ямантаў у доме Шышкіна на Вялікай вуліцы ў Вільні знаходзілася адна з галоўных канспіратыўных явак Канстанціна Каліноўскага, дзе сакратаром быў яе брат Юзаф.

На пачатку 1864 года Марыя арыштавана і зняволена ў былым віленскім кляштары місіянераў, пасля чаго саслана разам з роднымі ў Табольск.

Каля 1874 года вярнулася з Сібіры і пасялілася ў Варшаве, пазней узяла шлюбам з былым паўстанцам Войцехам Дмахоўскім, сынам Казіміра Юстынавіча і пляменнікам вядомага мастака і ўдзельніка нацыянальна-вызваленчага руху Генрыха Дмахоўскага. Пахавана на Паванзкоўскіх могілках у Варшаве.

## Звязаныя факты 
* Дзякуючы цётцы Марыі Ямант — Ядвізе Макрыцкай, Каліноўскі перадаў на волю «Лісты з-пад шыбеніцы».
* Месца пахавання Марыі Ямант працяглы час было малавядомым, для шырокай вядомасці яго знайшла арганізацыя «Беларуская нацыянальная памяць» 6 лютага 2008 года.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Віктар Шукеловіч. МАРЫЯ І КАНСТАНЦІН. Новы Час № 11 (40), 2004 г.;
* «Марыська, чарнаброва, галубка мая…», блог арганізацыі «Беларуская нацыянальная памяць», 7 люты 2008.
* 

Катэгорыя:Удзельнікі паўстання 1863—1864 гадоў
Марыя Мацвееўна
Яўстафій Каліскі

[350px|thumb|Рада [Віленская і Літоўская епархія|Літоўскай і Віленскай епархіі (1930). Протаіерэй Яўстафій Каліскі — чацвёрты злева.]]
**Яўста́фій Ка́ліскі** (; , Гродзенская губерня, Расійская імперыя — , , ЛітССР, СССР) — праваслаўны святар, мітрафорны протаіерэй Літоўска-Віленскай епархіі.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Гродзенскай губерні ў сям'і святара. Скончыў Жыровіцкае духоўнае вучылішча, Віленскую духоўную семінарыю (1888). Выконваў абавязкі псальмяра ў расенскай царкве. Рукапакладзены ў дыяканы ў 1889 годзе; пасля рукапакладзены ў святары і прызначаны ў засімавіцкі прыход (Пружанскі павет Гродзенскай губерні).

У 1893 пераведзены ў новаадчынены прыход у горадзе Янава Ковенскага павета. З 1901 — клірык ковенскай царквы Святога Аляксандра Неўскага, наглядальнік царкоўна-прыходскіх школаў.

З пачаткам Першай сусветнай вайны айцец Яўстафій прызначаны святаром 1-га Рыпінскага пагранічнага палка, яго жонка і дачка сталі сёстрамі міласэрнасці, а двое сыноў — вольнавызначанымі ў войску. У 1915 годзе разам з палком Яўстафій пакінуў Коўну, быў дабрачынным пагранічнай дывізіі. Пасля дэмабілізацыі ў 1918 служыў спярша ў трысвяцкім, пасля ў друйскім прыходзе Віленскай губерні.

У 1920 прызначаны даверанай асобай мітрапаліта Еляўферыя ў Літве і пераехаў у Коўну. з 1921 — старшыня Каўнаскай царкоўнай управы, настаяцель . У 1923 абраны членам епархіяльнага савета Літоўскай епархіі пры архіепіскапе Еляўферыі.

Рэдактар ковенскіх «Голосов Литовской Православной Епархии» (былыя «Литовские Епархиальные Ведомости»), адзін з заснавальнікаў ковенскага пахавальна-дабрачыннага брацтва імя прападобнага Серафіма Сароўскага, наглядальнік царкоўна-прыходскіх школаў епархіі, выканаўца абавязкаў капелана літоўскага войска (да 1926).

Па Другой сусветнай вайне служыў у Віленскай епархіі Маскоўскай патрыярхіі. Мітрафорны протаіерэй.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Нарадзіліся 20 чэрвеня
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1865 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Гродзенскай губерні
Катэгорыя:Памерлі 29 жніўня
Катэгорыя:Памерлі ў 1954 годзе
Катэгорыя:Памерлі ў Каўнасе
Катэгорыя:Постаці літоўскага праваслаўя
Дыярыуш Філіповіча

thumb|left|180px|«Дыярыуш» прападобнага Апанаса

«**Дыярыуш Афанасія Філіповіча**» () — публіцыстычны звод (паводле М. Дабрыніна — аўтабіяграфічная палемічная аповесць, паводле С. Гараніна — споведзь-пропаведзь) берасцейскага ігумена Афанасія Філіповіча, які складаецца з сямнаццаці інфармацыйных фрагментаў, два з якіх напісаныя пасля смерці святара.

У ім аб’яднаныя ў адно цэлае дарожныя і тлумачальныя запіскі аўтара, яго ўспаміны, дзённікі і аўтабіяграфічны нарыс аб пражытым і перажытым, легенды і містычныя прывіды, пасланні і лісты А. Філіповіча, яго выкрывальныя прамовы, канспектыўныя накіды асобных артыкулаў, філасофскія трактаты багаслоўскага характару, вершы, прысвечаныя барацьбе, і нават напеў гімнападобнага канта — аднаго з найбольш ранніх нотных запісаў у беларускай музыцы.

У тэкст Дыярыуша уваходзяць творы: «Гісторыя падарожжа ў Маскву», «Першая супліка», «Тлумачальная запіска суду духоўнай кансісторыі», «Навіны прававерным пажаданыя…», «Падмурак непарадку рымскага касцёла», «Трэцяя супліка», «Падрыхтоўка да суда», «Парада каралю», «Пра царкоўны фундамент», «Прычыны ўчынку». У дадатку змешчаны творы, напісаныя пасля смерці А, Філіповіча манахамі берасцейскага Сімяонаўскага манастыра: «Пра слаўную смерць… Афанасія Філіповіча» і «Надгробак Афанасію Філіповічу».

«Дыярыуш» А. Філіповіча напісаны ў пераходны і пераломны для рэлігійнай барацьбы час і стаіць на памежжы палемічнай і мемуарнай літаратуры. Твор вызначаецца адкрытай тэндэнцыйнасцю, палітычнай і рэлігійнай завостранасцю, пафаснасцю, насычанасцю грамадска-палітычным зместам і агітацыйнасцю. У «Дыярыушы» спалучаюцца элементы барока, гатычнай паэтыкі і рэалізму, неаднародная кампазіцыя і мова твору — месцамі амаль размоўная, месцамі ўскладнёная і заблытаная са шматлікімі паланізмамі і стараславянізмамі.

На беларускую мову «Дыярыуш» перакладалі Івана Саверчанка (Роднае слова, № 1, 2003) і С. Вераціла (Полымя, № 1, 2002).

## Спасылкі 
* Старабеларускі арыгінал  «Дыярыуша»
* Беларускі пераклад

Катэгорыя:Літаратурныя творы паводле алфавіта
Катэгорыя:Літаратура Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Творы XVII стагоддзя
Катэгорыя:Мемуары і аўтабіяграфіі
Катэгорыя:Афанасій Філіповіч
Беларуская біблейская камісія

**Беларуская біблейская камісія** Беларускага Экзархата РПЦ створана ў 1989 годзе. Мэта Камісіі — падрыхтаваць прымальныя для Царквы пераклады на сучасную беларускую мову Свяшчэннага Пісання і літургічных тэкстаў, а ў выніку выпрацаваць такі варыянт царкоўна-беларускай мовы, які бы не руйнаваў старажытнай славянскай традыцыі, а разам з тым адпавядаў бы кадыфікацыі нацыянальнай моўнай сістэмы. Праца над перакладам Новага Запавету цягнулася больш за 25 гадоў, плён іх працы быў надрукаваны ў канцы 2017 года і лічыцца міжканфесійным.

Наяўныя вынікі: чатырохмоўныя (на грэчаскай, царкоўнаславянскай, рускай і беларускай мовах), з паралельнымі месцамі выданні Евангелляў; «Кароткі царкоўнаславянска-беларускі слоўнік» (1996), «Скарочаны малітоўнік» (1998), беларускамоўныя «Збор імёнаў святых» (1995), «Малебен за беларускі народ з акафістам святым мучанікам Віленскім Антонію, Іаану і Яўстафію» (1998), «Бажэсцвенная Літургія» (1998), «Малебен з малым вадаасвячэннем і асвячэннем іконы» (1999).

Пераклад Новага Запавету Камісія выконвае з «агульнапрынятага тэксту» (Textus Receptus), звяртаючыся таксама да «крытычных выданняў», фіксуючы разыходжанні і адрозненні, уласцівыя гэтым тэкстам. Улічваецца дослед перакладу Евангелля на розныя мовы свету, асабліва сучасныя славянскія. Бярэцца да ўвагі ўсё, што раней зроблена беларускімі перакладчыкамі як праваслаўнымі, так і прадстаўнікамі іншых канфесіяў (Леанід Л. Дзекуць-Малеем і А. Луцкевічам, П. Татарыновічам, Я. Станкевічам, М. Міцкевічам і інш.). Дослед папярэднікаў не толькі абагульняецца, але і дасканала аналізуецца. Пры дапамозе адмысловых тэстаў правяраецца, як актыўныя носьбіты беларускай мовы ўспрымаюць розныя варыянты «абеларушвання» адпаведнага фонду лексікі і канкрэтнай тэрміналогіі, якая прапаноўваецца наўзамен царкоўнаславянскай.

Усе пераклады стала ўдасканальваюцца, апрабуючыся першым чынам святарамі, задзейнічанымі ў Камісіі.

Практыка актыву Беларускай Біблейскай камісіі ўключае таксама падрыхтоўку перакладных і ўласных матэрыялаў на рэлігійную тэматыку для перыядычных выданняў Царквы — «Праваслаўе», «Ортапрэс», «Веснік Беларускага Экзархата», «Царкоўнае слова» і інш.

Беларуская Біблейская Камісія падтрымлівае сувязі з Аб'яднанымі біблейскімі грамадствамі, Біблейскім грамадствам Рэспублікі Беларусь, секцыяй перакладу Саюза беларускіх пісьменнікаў і асабліва цеснае — з Беларускім праваслаўным брацтвам Св. віленскіх мучанікаў, ажыццявіўшы сумесна шэраг выданняў, якія падрыхтаваныя самой Камісіяй, а таксама распрацаваўшы серыю зборнікаў «Праваслаўе ў славянскіх культурных традыцыях».

Дослед працы Камісіі па розных аспектах абагульнены ў манаграфіі І. А. Чароты «Беларуская мова і Царква».

## Спасылкі 
* Інфармацыя з сайту Петра-Паўлаўскага сабора
* Інфармацыя з сайту Царква

Катэгорыя:Арганізацыі Беларускай Праваслаўнай Царквы
Катэгорыя:З’явіліся ў 1989 годзе
Катэгорыя:1989 год у Беларусі
Максіміліянштрасэ

у 2006 года.]]
**Максіміліянштрасэ** ( — «вуліца Максіміліяна») — адна з чатырох галоўных (*каралеўскіх*) вуліц Мюнхена.

Вуліца названа ў гонар караля Баварыі Максіміліяна II, па ўказу якога пачалося яе будаўніцтва. Максіміліянштрасэ працягнулася з захаду на усход ад плошчы Макса Іосіфа, дзе размешчаны Мюнхенская рэзідэнцыя і Нацыянальны тэатр, да Максіміліянеума, дзе засядае Ландтаг Баварыі.

Максіміліянштрасэ — адна з самых дарагіх вуліц Германіі. На ёй размешчаны буйны фешэнэбельны гатэль *Hotel Vier Jahreszeiten Kempinski*, тэатр «Камершпіле», а таксама мноства гандлёвых пунктаў вядомых брэндаў, буцікі і ювелірныя магазіны. Таксама на ёй размешчаны і будынак урада Верхняй Баварыі.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Славутасці Мюнхена
Катэгорыя:Вуліцы Мюнхена
Эдмантазаўры

**Эдмантазаўры** (*Edmontosaurus*, перакладаецца як «яшчар з Эдманта», ад назвы горада Эдмантан у Канадзе і  — яшчар) — род дыназаўраў з сямейства гадразаўрыд (качканосых дыназаўраў), які адносяць да гадразаўрынаў — падсямейства гадразаўрыдаў, якія не мелі грэбня. Акамянеласці гэтых старажытных паўзуноў былі выяўлены ў заходняй частцы Паўночнай Амерыкі ў адкладах узростам ад 73 да 65,5 млн гадоў. Шматлікія рэшткі эдмантазаўраў добра вывучаны, выяўлена нават некалькі акамянелых мумій.

Род эдмантазаўраў быў упершыню апісаны ў 1917 годзе па рэштках, выяўленых на поўдні Канады, аднак асобныя асобіны апісваліся як да гэтага, так і пазней як прадстаўнікі іншых родаў: *Claosaurus*, *Thespesius*, *Trachodon* і *Anatosaurus*. Эдмантазаўры былі аднымі з найбуйнейшых гадразаўрыдаў, да 13 м у даўжыню і вагай да 3,2 т, і былі шырока распаўсюджаны ў Паўночнай Амерыцы (акамянеласці выяўляліся як у Каларада, так і на Алясцы). Вывучэнне парод, у якіх былі знойдзены косці эдмантазаўраў, дазваляе выказаць здагадку, што яны насялялі прыбярэжныя раўніны. Эдмантазаўры былі траваеднымі, перамяшчаліся галоўным чынам на чатырох нагах, але пры неабходнасці маглі падымацца на заднія. Вядомыя рэшткі са слядамі зубоў дазваляюць выказаць здагадку, што эдмантазаўры маглі быць аб'ектамі палявання тыраназаўраў, а масавыя пахаванні ў касцяносных пластах — што яны былі статкавымі жывёламі.

## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Гадразаўрыды
Катэгорыя:Дыназаўры Паўночнай Амерыкі
Зборная Коста-Рыкі па футболе

**Зборная Коста-Рыкі па футболе** прадстаўляе Коста-Рыку на міжнародных спаборніцтвах па футболе з 1921 года. Каманда кантралюецца Костарыканскай федэрацыяй футбола, якая з’яўляецца адным з 41 члена КАНКАКАФ (Паўночнаамерыканская футбольная канфедэрацыя) і ўваходзіць у ФІФА.

## Выступы на турнірах 
### Чэмпіянат свету
Максіміліян II (кароль Баварыі)

{{Дзяржаўны дзеяч
| імя              = Максіміліян II
| арыгінал імя   = Maximilian II
| выява      = MaximilianII.jpg
| шырыня           = 300px
| парадак          = 3
| апісанне выявы =
| пасада        = кароль Баварыі
| сцяг             = Flag of Bavaria (striped).svg
| сцяг2            = Armoiries du royaume de Bavière (1835).svg
| перыядпачатак     = 20 сакавіка 1848
| перыядканец      = 10 сакавіка 1864
| папярэднік   = Людвіг I
| пераемнік         = Людвіг II
| дата нараджэння    = 
| месца нараджэння   = 
| дата смерці      = 
| месца смерць     = 
| нацыянальнасць   = немец
| веравызнанне  = каталіцтва
| пахаваны        = 
| род              = 
| бацька             = 
| маці             = 
| жонка          = 
| дзеці             = 
| узнагароды          = {

}
}}

**Максіміліян II** (, *Максіміліян Іосіф*;  — ) — кароль Баварыі з 1848 года, з дынастыі Вітэльсбахаў.

## Біяграфія 
Сын караля Людвіга I. Па заканчэнні ў 1831 годзе курсу гістарычных і юрыдычных навук у Гётынгене і Берліне, здзейсніў некалькі вялікіх падарожжаў па Германіі, Італіі і Грэцыі. Узыйшоў на прастол у 1848 годзе пасля адрачэння бацькі.

У 1863 годзе Максіміліян для папраўкі здароўя адправіўся ў Італію, але абвастрэнне адносін паміж Прусіяй і Даніяй выклікала яго на радзіму, дзе ён неўзабаве памёр. Помнікі Максіміліяну ўзведзены ў Мюнхене, Байрэйце, Ліндау і Кісінгене.

## Культурная палітыка 
Прытрымліваючыся традыцый дому Вітэльсбахаў, ён акружаў сябе мастакамі, музыкантамі і пісьменнікамі. У 1858 годзе ён заснаваў пры Мюнхенскай акадэміі дзве камісіі: адну — гістарычную, іншую — прыродазнаўчую і тэхнічную; першая зрабіла вялікі ўнёсак у справу вывучэння нямецкай гісторыі.

## Унутраная палітыка 
У якасці кіраўніка адрозніваўся некаторым лібералізмам; уплыву фаварытаў і палюбоўніц, якія кіравалі Баварыяй пры яго бацьку, быў пакладзены канец; распаўсюджванню народнай адукацыі перасталі чыніць перашкоды; друк стаў больш свабадным, і кароль не жадаў уступаць у сутычкі з народным прадстаўніцтвам, хоць яго не раз падахвочвалі яго да гэтага.

## Знешняя палітыка 
У 1848—1849 гадах Максіміліян выступіў рашучым праціўнікам імкненняў да германскага адзінства і ў процівагу гэтым імкненням стварыў план саюза дробных дзяржаў Сярэдняй Германіі пад вяршэнствам Баварыі, досыць моцнага, каб супрацьстаяць Прусіі і Аўстрыі.

## Сям'я 
У 1842 годзе ажаніўся з Марыяй Прускай (1825—1889), унучкай Фрыдрыха Вільгельма II. Дзеці:
* Людвіг (1846—1886), кароль Баварыі з 1864 па 1886;
* Ота (1848—1916), кароль Баварыі з 1886 па 1913, быў цяжка псіхічна хворы.

## Літаратура 
* 
* Hauff, «Leben und Wirken Maximilian’s II, Königs vou Bayern» (Мюнхен, 1864);
* Söltl, «M. II» (2 выд. Аўгсбург, 1867);
* V. Müller, «M. II» (Рэгенсбург, 1864);
* Heigel, «Histor. Vorträge und Studien» (3 выд. Мюнхен, 1887);
* Bodenstedt, «Eine Konigsreise» (1878).

Катэгорыя:Каралі баварскія
Катэгорыя:Вітэльсбахі
Зборная Ганы па футболе

**Зборная Ганы па футболе** прадстаўляе Гану на міжнародных футбольных турнірах і ў таварыскіх матчах.
Зборная Нігерыі па футболе

**Зборная Нігерыі па футболе** прадстаўляе Нігерыю на міжнародных матчах і турнірах па футболе з 1949 года. Кіруецца і кантралюецца Футбольнай федэрацыяй Нігерыі, якая з’яўляецца адным з 56 членаў КАФ (Канфедэрацыя Афрыканскага футбола) і ўваходзіць у ФІФА.

## Выступы на турнірах 
### Чэмпіянат свету 
## Крыніцы
Антон Дрэкслер

**Антон Дрэкслер** (; , Мюнхен, — , там жа) — заснавальнік Нямецкай рабочай партыі («Deutsche Arbeiterpartei»; DAP), якую пазней (пад назвай НСДАП) узначаліў Гітлер.

## Біяграфія 
Сын чыгуначнага рабочага. У 1902—23 гадах працаваў слесарам. У 1917 годзе ўступіў у толькі што заснаваную Нямецкую айчынную партыю. Таксама стаў членам Нямецкага акультнага таварыства Туле.

Палітычным настаўнікам Дрэкслера, быў доктар Паўль Тафель — дырэктар кампаніі MAN, які таксама быў членам «Таварыства Туле» і, акрамя таго, з'яўляўся лідарам Пангерманскага саюза. Асноўнай ідэяй доктара было стварэнне нацыяналістычнай партыі, якая б абапіралася на рабочых, у адрозненне ад падобных партый сярэдняга класа.

У сакавіку 1918 са сваімі калегамі заснаваў *«Свабодны рабочы камітэт за добры мір»* (), а пазней у тым жа годзе — кансерватыўны *«Палітычны рабочы кружок»* (Камітэт Незалежных рабочых).

5 студзеня 1919 года разам з Карлам Харэрам у піўной Штэрнекерброй заснаваў Нямецкую рабочую партыю, якая 24 лютага 1920 года была пераназвана ў Нацыянал-сацыялістычную нямецкую рабочую партыю. У студзені 1919 года Дрэкслер апублікаваў артыкул *«Крушэнне пралетарскіх Інтэрнацыяналаў і крах ідэі ўсеагульнага братэрства»*. У тым жа годзе з'явіўся памфлет *«Маё палітычнае абуджэнне. З дзённіка нямецкага рабочага-сацыяліста»*, на які звярнуў увагу малады Гітлер.

Неўзабаве пасля таго, як Гітлер упершыню з'явіўся на сходзе Нямецкай рабочай партыі, ён стаў яе актыўным удзельнікам і ў 1921 годзе стаў яе новым старшынёй. Дрэкслер, які губляў уплыў, спрабаваў за яго спіной весці перамовы аб аб'яднанні з іншымі правымі партыямі. 25 ліпеня 1921 года Дрэкслер звярнуўся ў паліцыю з заявай аб правакацыйнай дзейнасці Гітлера. 29 ліпеня 1921 года Гітлер быў абраны старшынёй партыі. Дрэкслер быў прызначаны «ганаровым старшынёй» і захоўваў гэту пасаду да 1923 года. У Піўным путчы 1923 года Дрэкслер не ўдзельнічаў. З 1923 года, пасля забароны партыі, Дрэкслер уваходзіў у «Народны блок», у 1924—1928 гадах абіраўся ў дэпутаты баварскага ландтага. Пасля аднаўлення дзейнасці партыі ў 1925 годзе ён не прымаў удзелу ў яе дзейнасці, а пасля прыходу нацыстаў да ўлады ў 1933 годзе зноў уступіў у партыю. У 1934 годзе быў узнагароджаны «Ордэнам крыві» (памятным медалём у гонар путчу 1923 года), аднак больш не адыгрываў у палітыцы ніякай ролі.

Гітлер апісаў яго ў «Майн Кампф» як чалавека, які «не быў салдатам», які «не прайшоў дастатковай школы жыцця», і таму застаўся чалавекам слабым і меў сумненні.

## У папулярнай культуры 
* У серыі раманаў Гары Тартлдава, у жанры альтэрнатыўнай гісторыі герой Энтані спісаны з Антона Дрэкслера.
* З'яўляецца дапаможным персанажам у гульні «ÜberSoldier (Усходні фронт — Невядомая вайна)».
* У фільме «Гітлер: Узыходжанне д'ябла», брытанскі акцёр Роберт Гленістэр іграе Дрэкслера, хоць Дрэкслер не мае свайго «таварнага знака» — ачкоў і вусоў.

## Літаратура 
* *Гейден К.* История германского фашизма. — М.-Л.:Госсоцэкономиздат, 1935

## Спасылкі 
* Біяграфія Антона Дрэкслера 

Катэгорыя:Кіраўнікі НСДАП
Катэгорыя:Члены Нямецкай айчыннай партыі
Мінейран

**Мінейран** (, часам — **Мінейрау**; афіцыйная назва стадыёна — **Губернатар Магальянс Пінту**, ) — футбольны стадыён у Бразіліі, размешчаны ў раёне Пампулья горада Белу-Арызонты. На стадыёне выступаюць два вялікіх бразільскіх клуба — «Крузейру» і «Атлетыку Мінейру». Часам тут свае матчы праводзіць трэцяя каманда штата Мінас-Жэрайс, «Амерыка Мінейру», а таксама зборная Бразіліі.

## Спасылкі 
* Copa 2014: projeto do novo Mineirão é apresentado aos membros da Fifa
* Артыкул пра стадыён
* Фота стадыёна 
* Фота стадыёна 

Катэгорыя:З’явіліся ў 1965 годзе
Катэгорыя:Футбольныя стадыёны Бразіліі
Катэгорыя:Белу-Арызонты