open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Уладзімір Антонавіч Собалеў

**Уладзімір Антонавіч Собалеў** (, Днепрапятроўск, УССР) — савецкі ваенны, генерал-маёр, начальнік Вышэйшых курсаў КДБ СССР у Мінску з 1988 па 1992 гады.

## Біяграфія 
У 1959 годзе скончыў Дзяржынскі хімічны тэхнікум імя Чырвонай Арміі, працаваў электрыкам на заводзе Мінавіяпрама.

З 1959 па 1962 гады служыў у Савецкай арміі.

З 1962 года знаходзіцца ў органах дзяржбяспекі. У 1966 годзе скончыў Вышэйшую школу КДБ СССР з залатым медалём і быў накіраваны на працу ў вайсковую контрвыведку. З 1970 года працаваў у Вышэйшай школе КДБ СССР — выкладчыкам спецкафедры № 9, выкладчыкам, старшым выкладчыкам спецкафедры № 11.

З 1980 па 1985 гады працаваў у сакратарыяце КДБ СССР намеснікам начальніка аддзела, затым начальнікам аддзела. У 1985—1988 гадах працаваў начальнікам аддзела Кіравання кадраў КДБ СССР. З 1988 па 1992 гады начальнік Вышэйшых курсаў КДБ у Мінску.

Пасля распаду СССР працягнуў службу ў органах МБ — ФСБ Расіі. З 1999 года — на пенсіі.

## Узнагароды 
* Ордэн Чырвонай Зоркі
* Нагрудны знак Ганаровы супрацоўнік дзяржбяспекі

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Генерал-маёры СССР
Катэгорыя:Начальнікі Інстытута нацыянальнай бяспекі Рэспублікі Беларусь
Наталля Аляксандраўна Лаўрова

**Наталля Аляксандраўна Лаўрова** (; ,  — , Пензенская вобласць) — расійская гімнастка, чатырохразовая чэмпіёнка Еўропы, пяціразовая чэмпіёнка свету, першая двухразовая алімпійская чэмпіёнка па мастацкай гімнастыцы ў групавых практыкаваннях (акрамя яе гэтага пазней дабіліся Алена Пасевіна і Анастасія Блізнюк у групавых практыкаваннях, а таксама Яўгенія Канаева ў асабістым мнагабор’і). Першая гімнастка, якой удалося выйграць Алімпійскія гульні ў 16 гадоў. Заслужаны майстар спорту Расіі (2000), трэнер зборнай Расіі па мастацкай гімнастыцы. Загінула ў аўтамабільнай аварыі.
Царква Сімяона і Ганны (Санкт-Пецярбург)

**Царква Сімяона і Ганны** (афіцыйная назва — царква святых і праведных Сімяона Богапрыімца і Ганны Прарочыцы) — дзеючая праваслаўная царква ў Санкт-Пецярбургу, знаходзіцца на рагу вуліцы Бялінскага і Махавой вуліцы, помнік архітэктуры, адзін з найстарэйшых храмаў Санкт-Пецярбурга. З’яўлялася капітульным храмам ордэна Святой Ганны. Будавалася ў 1728—1734 гадах.

Храм адносіцца да Санкт-Пецярбургскай епархіі Рускай праваслаўнай царквы, уваходзіць у склад Цэнтральнай благачыннай акругі.

Катэгорыя:Храмы Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Храмы Санкт-Пецярбургскай епархіі
Катэгорыя:Руская архітэктура XVIII стагоддзя
Аліна Маратаўна Кабаева

**Аліна Маратаўна Кабаева** (нар. , ) — расійская спартсменка (мастацкая гімнастыка), грамадскі і палітычны дзеяч. З верасня 2014 года — Старшыня савета дырэктараў холдынгу «Нацыянальная Медыя Група». З 2016 года ўзначальвае савет дырэктараў ЗАТ «Спорт-Экспрэс».

Алімпійская чэмпіёнка на Гульнях 2004 года ў індывідуальным мнагабор’і і бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 2000 года ў індывідуальным мнагабор’і. Двухразовая абсалютная чэмпіёнка свету (1999 і 2003). Пяціразовая абсалютная чэмпіёнка Еўропы (1998—2000 2002, 2004). Шасціразовая абсалютная чэмпіёнка Расіі (1999—2001, 2004, 2006—2007). Заслужаны майстар спорту Расіі.

Член Вышэйшага савета партыі «Адзіная Расія» (2001—2005). Член Грамадскай палаты Расійскай Федэрацыі (2005—2007). Дэпутат Дзяржаўнай думы Федэральнага сходу Расійска Федэрацыі 5-га (2007—2011) і 6-га скліканняў (з 4 снежня 2011 года па 15 верасня 2014 года).

Узнагароджана ордэнамі Дружбы (2001) і «За заслугі перад Айчынай» IV ступені (2005), а таксама Ганаровай граматай Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі (2013).

Катэгорыя:Гімнасты Расіі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Расіі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёнкі па мастацкай гімнастыцы
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 2000 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2004 года
Катэгорыя:Гімнасты на летніх Алімпійскіх гульнях 2000 года
Катэгорыя:Гімнасты на летніх Алімпійскіх гульнях 2004 года
Катэгорыя:Чэмпіёны Еўропы
Катэгорыя:Чэмпіёны свету
Катэгорыя:Кандыдаты педагагічных навук
Катэгорыя:Дэпутаты Дзяржаўнай думы Расійскай Федэрацыі V склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Дзяржаўнай думы Расійскай Федэрацыі VI склікання
Катэгорыя:Жанчыны-палітыкі Расіі
Катэгорыя:Члены «Адзінай Расіі»
Царква Святога Панцеляймона (Санкт-Пецярбург)

**Царква Святога Панцеляймона** — храм на скрыжаванні вуліцы Песцеля і Салянога завулка, помнік архітэктуры. Пабудаваная ў 1735—1739 гадах (верагодна, архітэктар І. К. Корабаў) у памяць перамогі рускага флота пры Гангуце і Грэнгаме, уваходзіла ў ансамбль Партыкулярнай верфі. Храм з высокім гранёным купалам на 8-гранным барабане, трапезнай і званіцай са шпілем захоўвае рысы дойлідства першай паловы XVIII стагоддзя. Унутранае ўбранне і мармуровыя барэльефы на фасадзе (скулптар А. Лаганоўскі) адносяцца да XIX стагоддзя (рэстаўрацыя ў 1954 годзе) з пералікам воінскіх часцей, якія ўдзельнічалі ў перамозе пры Гангуце. Ад Панцеляймонаўскай царквы паходзіць былая назва вуліцы, а таксама назва моста.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Расіі
Катэгорыя:Храмы Рускай Праваслаўнай Царквы
Катэгорыя:Храмы Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Аб’екты культурнай спадчыны Расіі
Ігар Андрэевіч Бахматаў

**Ігар Андрэевіч Бахматаў** — беларускі ваенны. Намеснік старшыні Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь у 2010—2012 гадах.

## Біяграфія 
2 ліпеня 2003 года прызначаны начальнікам упраўлення знешняй разведкі Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь.

З 20 студзеня 2005 года па 10 ліпеня 2008 года працаваў начальнікам .

З 10 ліпеня 2008 года па 22 студзеня 2010 года з’яўляўся начальнікам Інстытута нацыянальнай бяспекі Рэспублікі Беларусь.

22 студзеня 2010 года прызначаны намеснікам старшыні Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь па кадравым забеспячэнні і арганізацыйнай працы.

3 мая 2012 года вызвалены ад пасады намесніка старшыні Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь па кадравым забеспячэнні і арганізацыйнай працы і звольнены з ваеннай службы ў запас па ўзросце

З 2018 года з’яўляецца прарэктарам па адміністрацыйна-гаспадарчай працы Беларускага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта.

## Санкцыі ЕС 
У 2011 годзе, пасля правядзення прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі 2010 года, якія Еўрапейскім Саюзам былі прызнаныя недэмакратычнымі, а таксама пасля сілавога разгону акцыі пратэсту ў Мінску 19 снежня 2010 года, быў уключаны ў Чорны спіс Еўрасаюза. У 2012 годзе Савет Еўрапейскага саюза прызнаў Бахматава адказным за рэпрэсіўную працу КДБ супраць грамадзянскай супольнасці і дэмакратычнай апазіцыі.

Катэгорыя:Генерал-маёры (Беларусь)
Катэгорыя:Супрацоўнікі беларускіх спецслужбаў
Катэгорыя:Начальнікі Інстытута нацыянальнай бяспекі Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Беларускія асобы ў Чорным спісе ЕС
Чэрскі сельсавет

Назву **Чэ́рскі сельсавет** маюць:

* Чэрскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці
* Чэрскі сельсавет — назва Горскага сельсавета Лепельскага раёна Віцебскай вобласці ў 1971—1989 гадах
Студзянецкі сельсавет

Назву **Студзяне́цкі сельсавет** маюць:

* Студзянецкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Касцюковіцкага раёна Магілёўскай вобласці
* Студзянецкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Клімавіцкага раёна Магілёўскай вобласці
ГК Машэка Магілёў

**«Машэка»** — беларускі гандбольны клуб з горада Магілёў. Заснаваны ў 2007 годзе.

## Дасягненні 
* **Чэмпіянат Беларусі:**
**  Бронзавы прызёр (4): 2007/2008, 2009/2010, 2019/2020, 2024/2025
* **Кубак Беларусі:**
**  Фіналіст (3): 2008, 2011, 2022
**  3-е месца (1) : 2019

## Статыстыка выступленняў 
## Галоўныя трэнеры 
* Леанід Бразінскі (2008)
* Аляксандр Жыркевіч (2012)
* Казімір Катлінскі (2014—2017)
* Сяргей Багатыроў (2017—2021)
* Аляксей Васільеў (з 2021)

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Сайт клуба 

Катэгорыя:2007 год у Магілёве
Сідараўскі сельсавет

**Сі́дараўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Краснапольскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Сідараўка.

6 красавіка 1973 года цэнтр Гарадзецкага сельсавета Краснапольскага раёна Магілёўскай вобласці БССР перанесены ў вёску Сідараўка, сельсавет перайменаваны ў Сідараўскі. У 1977 годзе скасаваны пасёлак Пагарэлец. 31 студзеня 1992 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Наваельненскага сельсавета. У 2006 годзе скасавана вёска Крывяліцк.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1300 чалавек, з іх 97,9 % — беларусы, 1,0 % — рускія, 0,8 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года (20 населеных пунктаў) — 1018 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / С.Д. Гриневич и др. — Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 2: (1944―1980 гг.). — Минск: «Беларусь», 1987. — 283 с.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1973 годзе
Каменскі сельсавет (Лепельскі раён)

**Ка́менскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лепельскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Камень.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Лепельскага раёна Барысаўскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Полацкай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лепельскім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. У 1965 годзе ў склад Несінскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (Бароўка 2 і Слабодка). На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 24 населеныя пункты.

4 сакавіка 1987 года ў склад Каменскага сельсавета з Заазерскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Балотнікі, Забароўе, Плігаўкі, Пяскі і Стараселле). 31 ліпеня 1995 года з часткі сельсавета ўтвораны Бароўскі сельсавет.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1761 чалавек, з іх 92,4 % — беларусы, 5,7 % — рускія, 0,7 % — армяне, 0,6 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 1500 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Англійскі мост (Санкт-Пецярбург)

**Англійскі мост** — мост цераз раку Фантанка, насупраць Англійскага праспекта (адсюль назва), пешаходны мост-цеплаправод. З 1910 года тут быў 5-пралётны драўляны мост. У 1962—1963 гадах пабудаваны 3-пралётны металічны мост на жалезабетонных апорах з гранітнай абліцоўкай (інжынер А. А. Керлікаў, архітэктар П. А. Арэшаў). Па канцах маста лесвічныя спускі. Даўжыня 60,8 м, шырыня 4,7 м.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Пешаходныя масты Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Масты цераз Фантанку
Катэгорыя:Стальныя масты
Санкт-Пецярбургская дзяржаўная Тэатральная бібліятэка

**Санкт-Пецярбургская дзяржаўная Тэатральная бібліятэка** (, вуліца Дойліда Росі, 2) — найстарэйшая тэатральная бібліятэка Расіі. Заснавана ў 1756 годзе як бібліятэка расійскага Прыдворнага тэатра. У гады Вялікай Айчыннай вайны не спыняла працу. У фондах (1990) каля 490 тыс. адзінак захоўвання. Бібліятэка мае зборы літаратуры па гісторыі і тэорыі тэатра, рукапісныя матэрыялы (дзённікі, пісьмы, фонд «Руская драматургія»), калекцыю балетных лібрэта, фонды труп французскіх і нямецкіх тэатраў, драматычнай цэнзуры, архівы дзеячоў рускай сцэны, эскізы спектакляў, калекцыю газетных выразак. У бібліятэцы 2 чытальныя залы на 50 месцаў. Вядзе даведкава-бібліяграфічную працу па пытаннях тэатра і драматургіі.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Бібліятэкі Расіі
Катэгорыя:Тэатр Расіі
Катэгорыя:Культура Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Адукацыя ў Санкт-Пецярбургу
Мікалаеўскі сельсавет (Шумілінскі раён)

**Мікала́еўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шумілінскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Мікалаева.

Утвораны 1 красавіка 1960 года ў складзе Сіроцінскага раёна Віцебскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Мішкавіцкага і Баранькаўскага сельсаветаў. 23 лістапада 1961 года Сіроцінскі раён перайменаваны ў Шумілінскі. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Бешанковіцкага раёна. У 1963 годзе ў склад Бешанковіцкага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (Акулёнкі, Галі, Запруддзе, Клімава, Лутаўе і Міралюбава). З 30 ліпеня 1966 года сельсавет у складзе адноўленага Шумілінскага раёна. 10 жніўня 1970 года ў склад сельсавета з Дабейскага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (Акулёнкі, Галі, Запруддзе, Клімава, Лутаўе і Міралюбава). На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 48 населеных пунктаў.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1498 чалавек, з іх 94,5 % — беларусы, 4,5 % — рускія, 0,7 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 1089 чалавек.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / С. Д. Гриневич и др. — Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 2: (1944―1980 гг.). — Минск: «Беларусь», 1987. — 283 с.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Сіроцінскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Бешанковіцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1960 годзе
Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны музей тэатральнага і музычнага мастацтва

**Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны музей тэатральнага і музычнага мастацтва** () — першы ў Расіі музей, прысвечаны гісторыі рускага тэатра. У калекцыі музея 450000 экспанатаў, якія апавядаюць пра , опернае і балетнае мастацтва за час яго існавання ў Расіі. Музей размешчаны ў былым будынку Дырэкцыі імператарскіх тэатраў, які ўваходзіць у архітэктурны ансамбль плошчы Астроўскага, спраектаваны Карлам Іванавічам Росі ў XIX стагоддзі.

## Гісторыя 
У аснову музея пакладзена калекцыя партрэтаў і матэрыялаў, якую збіраў артыст Александрынскага тэатра . Значная частка гэтых матэрыялаў упершыню экспаніравалася на Першай рускай тэатральнай выстаўцы, арганізаванай Літаратурна-мастацкім таварыствам у сакавіку 1908 года. У 1920-х гадах музею перадалі матэрыялы пастановачнай часткі Дырэкцыі дзяржаўных тэатраў, а таксама прыватныя калекцыі , А. Малчанава, С. Ф. Святлова і інш.

У 2009 годзе музей атрымаў прэмію «Музейны Алімп» у галоўнай катэгорыі, у 2011 года — за найлепшую экспазіцыю года..

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Музеі Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Тэатр Расіі
Катэгорыя:Тэатральныя музеі
Адміралцейская набярэжная

**Адміралцейская набярэжная** (; з 1918 года па 13 студзеня 1944 года — «набярэжная Рашаля») — набярэжная ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга. Праходзіць па левым беразе ракі Вялікай Нявы і 2-га Адміралцейскага вострава. Пачынаецца ад скрыжавання Дварцовага праезда з Дварцовай набярэжнай і Дварцовым мостам, заканчваецца Сенацкай плошчай.

Набярэжная была створана, калі ў 1844 годзе ўсе суднабудаўнічыя працы былі перанесены ў Галерную гавань, і ў сувязі з гэтым былі засыпаны усе каналы і басейны на тэрыторыі Адміралцейства.

У 1909 і 1910 гадах перад прыстанямі былі ўстаноўлены скульптурныя групы «Пётр I ратуе тапельцаў у Лахце ў 1724 годзе» і «Цар-цясляр».

З 1912 года пачалося будаўніцтва Дварцовага моста, і ў сувязі з гэтым у 1914—1916 гадах прыстань была разабрана і перанесена на новае месца, ніжэй па цячэнні — у старце варот усходняга павільёна Адміралцейства. Парфіравыя вазы былі перанесены на Пятроўскую прыстань.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Набярэжныя Санкт-Пецярбурга
Князь-Уладзімірскі сабор (Санкт-Пецярбург)

**Князь-Уладзімірскі сабор** (афіцыйная назва — сабор Святога роўнаапостальнага князя Уладзіміра) у Санкт-Пецярбургу — праваслаўны храм, знаходзіцца ў квартале, абмежаваным праспектам Дабралюбава, Храмавым завулкам, вуліцай Блахіна і завулкам Талаліхіна (насупраць станцыі метро «Спартыўная»). З’яўляўся капітульным храмам ордэна Святога Уладзіміра. Будаваўся ў 1766—1789 гадах.

Храм належыць Санкт-Пецярбургскай епархіі Рускай праваслаўнай царквы, з’яўляецца цэнтрам Петраградскай благачыннай акругі.

Катэгорыя:Храмы Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Саборы Расіі
Чэмпіянат Беларусі па гандболе 2020/2021

**Чэмпіянат Беларусі па гандболе 2020/2021** — 29-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.

## Турнірная табліца 
30 верасня 2020 года клуб «Віцязь-Леон» адмовіўся праводзіць матч чэмпіянату Беларусі з ГК «Машэка-Універсітэт-ЦАР», па прычыне арышту баскетбалісткі Алены Леўчанка. Як растлумачылі ў камандзе, арышт Леўчанка яны лічаць незаконным і пратэстуюць супраць ціску на грамадзян Беларусі. 1 кастрычніка Беларуская федэрацыя гандбола зняла клуб «Віцязь» з чэмпіянату на сумесным пасяджэнні спартыўна-тэхнічнай і галоўнай судзейскай камісій па пытанні няяўкі каманды на матч.

## Спасылкі 
* Беларуская федэрацыя гандбола
* Первый дивизион 2020/2021

2021
Катэгорыя:2020 год у гандболе
Катэгорыя:2021 год у гандболе
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2020 годзе
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2021 годзе
Меншыкаўскі палац (Санкт-Пецярбург)

**Меншыкаўскі палац** (; філіял Эрмітажа — палац Меншыкава, у рэестры культурных помнікаў — палац Меншыкава А. Д.) — пабудаваны ў 1710—1712 і 1713—1727 гадах для набліжанага імператара Пятра Першага, першага губернатара Санкт-Пецярбурга Аляксандра Данілавіча Меншыкава, палац выкананы ў стылі пятроўскага барока, першы каменны будынак Санкт-Пецярбурга. Аўтары праекта — запрошаныя дойліды Д. М. Фантана і Г. І. Шэдэль. Першапачаткова ў комплекс палаца Меншыкава ўваходзілі каменныя палаты і драўляны палац, што ўтваралі невялікі горад на востраве ў асяроддзі садоў і паркаў. Да цяперашняга часу дайшоў толькі каменны будынак палацавага комплексу. Першапачаткова палац складаўся з 3-павярховага корпуса на набярэжнай і флігеляў, якія абмяжоўвалі з паўночнага захаду і ўсходу невялікі двор, акружаны адкрытай галерэяй на калонах. На прылеглай тэрыторыі быў разбіты рэгулярны сад са скульптурай, фантанамі, гротам і аранжэрэямі, а з боку Нявы пабудавана прыстань. Планіроўка будынка цэнтрычная і строга сіметрычная, памяшканні размешчаны анфіладай. Невялікія і невысокія пакоі з вялікімі ашклянёнымі вокнамі і дзвярмі азбодленыя фаянсавымі пліткамі.

Пасля арышту і апалы Меншыкава ў 1727 годзе палац узяты ў казну, потым перададзены калегіі замженых спраў. У 1732—1918 гадах у Меншыкаўскім палацы размяшчаўся Шляхетны (з 1800 года — 1-ы кадэцкі) корпус. У 1926—1957 гадах у Меншыкаўскім палацы і іншых будынках 1-га кадэцкага корпуса размяшчалася Ленінградскае ваенна-палітычнае вучылішча імя Ф. Энгельса. У 1967 годзе палац перададзены Эрмітажу.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Палацы Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Універсітэцкая набярэжная
Катэгорыя:Музеі Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Эрмітаж
Дом Мертэнса

**Дом Мертэнса** () — помнік архітэктуры на Неўскім праспекце ў Санкт-Пецярбургу: гандлёвы дом, стыль якога ўяўляе сабой сумесь мадэрна і неакласіцызму.

Першы будынак на гэтым месцы быў пабудаваны ў 1740-x гадах.

У 1911—1912 гадах па праекце архітэктара М. С. Лялевіча тут быў збудаваны будынак гандлёвага дома для фірмы футравых вырабаў Ф. Л. Мертэнса. Пры праектаванні будынка былі ўжытыя абсалютна новыя інжынерныя і мастацкія рашэнні: маналітная жалезабетонная апорная канструкцыя будынка і тры вялізныя зашклёныя аркі, якія ўпрыгожваюць яго манументальны фасад.

У 1944 годзе ў будынку быў адкрыты першы ў Ленінградзе Дом мадэляў адзення, у дадатак да агульнасаюзнага дома мадэляў адзення ў Маскве (Кузнецкі мост, адкрыты ў 1933 годзе).

У сярэдзіне 2008 года будынак быў адрэстаўраваны і аддадзены ў арэнду — у ім адкрыўся флагманскі магазін Zara ў Санкт-Пецярбургу.

Катэгорыя:Неўскі праспект
Катэгорыя:Помнікі архітэктуры Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Збудаванні ў стылі мадэрн
Катэгорыя:Гандлёвыя будынкі і збудаванні
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Санкт-Пецярбурга
Марыян Станіслававіч Лялевіч

**Марыянаў Станіслававіч Лялевіч** (; , Ваўкавышкі, Сувалкская губерня, цяпер  — , ) — рускі і польскі архітэктар і выкладчык, акадэмік архітэктуры Імператарскай Акадэміі мастацтваў, прадстаўнік мадэрну і неакласіцызму. Старшыня Пецярбургскага таварыства архітэктараў (1917—1918) і Таварыства архітэктараў-мастакоў.

## Пабудовы 
* Дом Мертэнса
* Жылы гарадок пры КЗВС (Казённым завод ваенных самаходных машын), пабудаваны брытанскай кампаніяй BEKOS у Падліпках, цяпер Каралёў, Маскоўскай вобласці.
Універсітэт Капашвара

**Універсітэт Капашвара** () — венгерская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Капашвар.

## Характарыстыка і структура 
Універсітэт Капашвара быў заснаваны 1 студзеня 2000 года шляхам аб’яднання некалькіх навукова-даследчых устаноў.

З 2004 года падзяляецца на чатыры факультэты:
* Факультэт сельскагаспадарча-экалагічных навук
* Факультэт эканамічных навук
* Факультэт педагогікі
* Факультэт мастацтваў

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Венгрыі
Катэгорыя:Капашвар
Сью Бёрд

**Сюзанна Брыджыт «Сью» Бёрд** (; нар. , Саёсет, Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканская баскетбалістка, выступае за клуб жаночай нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі (ВНБА) «Сіэтл Шторм». Алімпійская чэмпіёнка 2004, 2008, 2012, 2016 і 2020 гадоў, чэмпіёнка свету 2002, 2010 і 2014 гадоў, а таксама бронзавы прызёр чэмпіянату свету 2006 года ў складзе нацыянальнай зборнай ЗША.

Выступаючы за баскетбольную каманду школы яна была абраная гульцом года штата Нью-Ёрк, гульцом года па версіі New York Daily News і абраная ва Усеамерыканскую каманду. У 2002 годзе падчас драфта ВНБА была абраная пад першым нумарам камандай «Сіэтл Шторм». Выступаючы за каманду яна восем разоў прымала ўдзел у матчы ўсіх зорак і сем разоў уключалася ў зборную ўсіх зорак. Бёрд адна з сямі баскетбалістак, якія выйгравалі залаты алімпійскі медаль і станавіліся чэмпіёнамі NCAA і ВНБА.

Катэгорыя:Баскетбалісткі ЗША
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па баскетболе
Катэгорыя:Ігракі жаночай зборнай ЗША па баскетболе
Катэгорыя:Ігракі ЖБК «Дынама» Масква
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па баскетболе
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад ЗША
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2004 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2008 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2012 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2016 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2020 года
Катэгорыя:Баскетбалісты на летніх Алімпійскіх гульнях 2004 года
Катэгорыя:Баскетбалісты на летніх Алімпійскіх гульнях 2008 года
Катэгорыя:Баскетбалісты на летніх Алімпійскіх гульнях 2012 года
Катэгорыя:Баскетбалісты на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года
Катэгорыя:Баскетбалісты на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года
Вуліца Маякоўскага (Санкт-Пецярбург)

**Вуліца Маякоўскага** (у пачатку XIX стагоддзя Сярэдні праспект, Шасцілавачная вуліца, да 1936 — Надзеждзінская вуліца) — вуліца паміж Неўскім праспектам і Кірачнай вуліцай. Назва ў гонар паэта У. У. Маякоўскага. Вядомая з 1804 года, у сучасных межах з 1876 года. Забудова канца XIX — пачатку XX стагоддзяў уключала прыватныя медыцынскія ўстановы: радзільны дом імя прафесара Снегірова (д. 5), Александрынская жаночая бальніца (цяпер Нейрахірургічны інстытут імя А. Л. Паленава), даходныя дамы і іншыя. Вуліца звязаная з жыццём і дзейнасцю І. С. Тургенева (д. 52), А. Ф. Коні (д. 3), У. В. Стасава (д. 11), Маякоўскага (д. 52/6, мемарыяльная дошка).

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Вуліцы Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Вуліцы, названыя ў гонар Уладзіміра Маякоўскага
Андрэ Ігудала

**Андрэ Тайлер Ігудала** (; нар. , Спрынгфілд, штат Ілінойс) — амерыканскі баскетбаліст, які выступае за каманду Нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі (НБА) «Маямі Хіт». Гуляе на пазіцыі лёгкага форварда, вылучаецца высокім майстэрствам пры гульні ў абароне. Да пачатку прафесійнай кар’еры Ігудала гуляў за каманду старэйшай школы Ланфіер са Спрынгфілда і студэнцкую каманду Арызонскага ўніверсітэта «Арызона Уайлдкэтс». На драфце НБА 2004 года ён быў абраны пад дзявятым нумарам клубам «Філадэльфія Сэвенці Сіксерс», за які выступаў на працягу васьмі сезонаў, пакуль у 2012 годзе яго не абмянялі ў «Дэнвер Нагетс». Пасля аднаго сезона ў Дэнверы, улетку 2013 года Ігудала падпісаў чатырохгадовы кантракт з «Голден Стэйт Уорыярз». У сезоне 2014/2015 ён дапамог камандзе выйграць чэмпіянат НБА, а сам Андрэ быў прызнаны самым каштоўным гульцом фінальнай серыі супраць «Кліўленд Кавальерс».

Па выніках свайго першага сезона ў НБА Ігудала быў уключаны ў сімвалічную Зборную найлепшых пачаткоўцаў лігі. У 2006 годзе ён быў прызнаны самым каштоўным гульцом Матча пачаткоўцаў і быў фіналістам конкурсу па кідках зверху. У 2011 годзе за паспяховую гульню ў абароне Ігудала быў уключаны ў другую Зборную ўсіх зорак абароны НБА, а ў 2014 годзе трапіў у першую зборную. Адзін раз, у 2012 годзе, баскетбаліст удзельнічаў у Матчы ўсіх зорак НБА.

У складзе амерыканскай баскетбольнай зборнай ён стаў чэмпіёнам свету ў 2010 годзе і алімпійскім чэмпіёнам у 2012 годзе.

Катэгорыя:Баскетбалісты ЗША
Катэгорыя:Ігракі зборнай ЗША па баскетболе
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па баскетболе
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па баскетболе
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад ЗША
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2012 года
Катэгорыя:Баскетбалісты на летніх Алімпійскіх гульнях 2012 года
Катэгорыя:Ігракі «Філадэльфія Севенці Сіксерс»
Катэгорыя:Ігракі «Дэнвер Нагетс»
Катэгорыя:Ігракі «Голдэн Стэйт Уорыярз»
Катэгорыя:Ігракі «Мемфіс Грызліс»
Катэгорыя:Ігракі «Маямі Хіт»
Універсітэт Такай-Хедзьялья

**Універсітэт Такай-Хедзьялья** () — венгерская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Шарашпатак.

## Агульная характарыстыка 
27 красавіка 2021 года парламент Венгрыі заснаваў Універсітэт Такай-Хегьяля ў якасці ўніверсітэта прыкладных навук, які затым быў перададзены ва ўласнасць адпаведнаму фонду, які прадстаўляе грамадскія інтарэсы. Фонд быў зарэгістраваны ў канцы чэрвеня, апякунскі савет правёў сваё першае пасяджэнне 2 ліпеня і з тых часоў працуе бесперапынна.

У нядзелю 1 жніўня 2021 года Універсітэт Такай-Хедзьялья пачаў сваю працу з першага ўрачыстага пасяджэння Сената. Універсітэт заснаваны ў Шарашпатаку на базе кампуса Comenius і адпаведнага факультэта Універсітэта Караля Эстэрхазі.

Канцэпцыя навучальнай прапановы ўстановы заснавана на гісторыка-культурнай спадчыне рэгіёну Такай-Хедзьялья і ўключае падрыхтоўку спецыялістаў па вінаробству, турызму і грамадскаму харчаванню, сельскай гаспадарцы і кіраванню, прадпрымальніцтву, а таксама школьных настаўнікаў і дашкольных выхавацеляў.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Універсітэты Венгрыі
Катэгорыя:Шарашпатак
Загарадны праспект (Санкт-Пецярбург)

**Загарадны праспект** () — праспект у Санкт-Пецярбургу паміж Уладзімірскай плошчай і Маскоўскім праспектам. Узнік у 1730-х гадах за мяжой горада (адсюль назва). З другой паловы XVIII стагоддзя забудоўваўся каменнымі дамамі (дом 8, 15, 32). У 1829—1831 гадах пабадаваны будынак Тэхналагічнага інстытута (архітэктар А. І. Постнікаў, Э. Х. Анерт). У 1836—1839 гадах пабудаваны будынак жаночга аддзялення Абухаўскай бальніцы (архітэктар П. С. Паўлаў), цяпер адна з клінік Ваенна-медыцынскай акадэміі (д. 47). У 1837 годзе адкрыты Царскасельскі вакзал, цяпер Віцебскі вакзал. У XIX — пачатку XX стагоддзяў сфарміраваўся архітэктурны ансамбль на перакрыжаванні сучаснага Загараднага праспекта, вуліц Раз’езджай, Рубінштэйна і Ламаносава («Пяць вуглоў»). У 1902 годзе пабудаваны дом 44 (архітэктар Л. П. Шышко), у 1902—1903 гадах — дом 13 (архітэктары А. М. і М. І. Багданавы), у 1913 годзе — дом 11 (архітэктар А. Л. Лішнеўскі), у 1914—1916 гадах — дом 27 для фабрыканта І. Я. Кузняцова (архітэктар Б. М. Вялікоўскі, А.Розенберг). У 1930—1931 гадах пабудавана Пажарнае дэпо (дом 56, архітэктар І.Капцюг). У 1955 годзе адкрыты станцыі метро «Пушкінская» і «Тэхналагічны інстытут».

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Праспекты Санкт-Пецярбурга
Універсітэт Паноніі

**Універсітэт Паноніі** () — венгерская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Веспрэм.

## Агульная інфармацыя 
Універсітэт быў заснаваны ў 1949 годзе. Спачатку ён працаваў рэгіянальным факультэтам Будапешцкага тэхналагічнага ўніверсітэта. У 1951 годзе ён стаў незалежным пад назвай Веспрэмскі ўніверсітэт хімічнай інжынерыі. З 1991 года ўніверсітэт называўся Універсітэтам Веспрэма, у 2006 годзе быў перайменаваны ва Універсітэт Паноніі.

## Структура 
* Факультэт эканамічных навук
* Інжынерны факультэт
* Сельскагаспадарчы факультэт
* Факультэт інфармацыйных тэхналогій
* Факультэт сучаснай філалогіі і сацыяльных навук

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Венгрыі
Катэгорыя:Веспрэм
Універсітэт Ньірэдзьхазы

**Універсітэт Ньірэдзьхазы** () — венгерская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Ньірэдзьхаза.

## Структура 
* Інстытут прыкладной адукацыі і псіхалогіі
* Інстытут эканомікі
* Інстытут экалагічных навук
* Інстытут матэматыкі і інфармацыйных тэхналогій
* Інстытут тэхнічных і сельскагаспадарчых навук
* Інстытут мовы і літаратуры
* Інстытут сацыяльных і культурных навук
* Інстытут фізічнага выхавання і спорту
* Інстытут гісторыі і філасофіі
* Інстытут турызму і геаграфіі
* Інстытут візуальнай культуры
* Інстытут музыкі
* Інстытут сельскагаспадарчых і малекулярных навук
* Настаўніцкая школа

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Венгрыі
Катэгорыя:Ньірэдзьхаза
Эдуарда Альварэс

**Эдуарда Альварэс** (; нар. , Маямі, Фларыда) — амерыканскі бейсбаліст і шорт-трэкіст, прызёр Алімпійскіх гульняў.

У пяць гадоў упершыню стаў на ролікавыя канькі. Першапачаткова займаўся баскетболам, гуляў за зборную каледжа.

У 2013 годзе быў уведзены ў нацыянальную зборную ЗША.

На Алімпіядзе ў Сочы не змог выйграць асабістых медалёў, а ў складзе эстафетнай чацвёркі заваяваў срэбра, саступіўшы зборнай Расіі.

Увайшоў у склад зборнай ЗША па бейсболе на Алімпійскіх гульнях 2020, нёс сцяг ЗША на цырымоніі адкрыцця. Стаў шостым у гісторыі атлетам, які выйграў медаль і на летняй, і на зімовай Алімпіядзе.

Катэгорыя:Шорт-трэкісты ЗША
Катэгорыя:Бейсбалісты ЗША
Катэгорыя:Бейсбалісты на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 2020 года
Катэгорыя:Шорт-трэкісты на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры зімовых Алімпійскіх гульняў 2014 года
Катэгорыя:Спартсмены некалькіх відаў спорту
Фядот Мікалаевіч Казакоў

**Фядот Мікалаевіч Казакоў** (1901, Чорная Вірня, Рагачоўскі павет, Магілёўская губерня, Расійская імперыя — ?) — беларускі дзяржаўны дзеяч, педагог.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў шматдзетнай беларускай сялянскай сям’і. З 1924 года працаваў настаўнікам Кармянскай 9-гадовай школы. З красавіка 1925 па 1929 год працаваў загадчыкам раённага аддзела народнай адукацыі і быў абіраны членам Кармянскага раённага выканкама. У 1929—1932 гадах вучыўся ў Мінскім педагагічным інстытуце. З 1932 па 1934 год узначальваў школьны сектар народнага камісарыята асветы БССР і мінскі гарадскі аддзел народнай адукацыі. З 1934/1935 навучальнага года працаваў выкладчыкам, а з верасня 1935 года — намеснікам дырэктара па навучальнай частцы Мінскага педінстытута. У 1935—1939 гадах кіраваў Магілёўскім педагагічным інстытутам. Арыштаваны 4 ліпеня 1938 года. Абвінавачваўся ў «правядзенні антысавецкай прапаганды». 28 мая 1939 вызвалены і рэабілітаваны пастановай НКУС Магілёўскай вобласці. З 1939 па 1941 год узначальваў магілёўскі абласны аддзел народнай адукацыі.

З 1941 па 1946 год знаходзіўся ў Чырвонай Арміі. Служыў камісарам, палітруком, інструктарам прапаганды 23-га палка сувязі Паўднёва-Уральскай ваеннай акругі. У верасні 1942 года прызначаны агітатарам палітуправы той жа акругі. З 1943 года з’яўляўся намеснікам начальніка і лектарам-кансультантам акруговага дома афіцэраў Паўднёва-Уральскай ваеннай акругі.

10 кастрычніка 1946 года быў прызначаны дырэктарам Гомельскага педагагічнага інстытута імя В. П. Чкалава, які ўзначальваў да 20 красавіка 1947 года. У пачатку 1950-х гадоў працаваў намеснікам міністра асветы БССР.

## Літаратура 
* 
* КАЗАКОЎ Фядот Мікалаевіч // 
* 

## Спасылкі 
* Інфармацыя на сайце ГДУ імя Ф. Скарыны
* https://www.youtube.com/watch?v=pvSEJcQMyk0&ab_channel=%D0%93%D0%BE%D0%BC%D0%B5%D0%BB%D1%8C%D1%81%D0%BA%D0%B8%D0%B9%D0%B3%D0%BE%D1%81%D1%83%D0%B4%D0%B0%D1%80%D1%81%D1%82%D0%B2%D0%B5%D0%BD%D0%BD%D1%8B%D0%B9%D1%83%D0%BD%D0%B8%D0%B2%D0%B5%D1%80%D1%81%D0%B8%D1%82%D0%B5%D1%82%D0%B8%D0%BC%D0%B5%D0%BD%D0%B8%D0%A4%D1%80%D0%B0%D0%BD%D1%86%D0%B8%D1%81%D0%BA%D0%B0%D0%A1%D0%BA%D0%BE%D1%80%D0%B8%D0%BD%D1%8B

Катэгорыя:Рэктары Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта
Катэгорыя:Рэктары Магілёўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Аркадзя Куляшова
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя ў БССР
Катэгорыя:Педагогі СССР
Катэгорыя:Педагогі Беларусі
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Жлобінскім раёне
Віктар Аляксандравіч Ляхар

**Ві́ктар Алякса́ндравіч Ля́хар** ( 1965, Брэст, Беларуская ССР) — беларускі гісторык, мастак, геральдыст. Эксперт у галіне гістарычнай і сучаснай геральдыкі, ваеннай сімволікі і атрыбутыкі. Стваральнік дзясяткаў гербаў населеных пунктаў Беларусі, эмблем, сцягоў.

## Біяграфічныя звесткі 
Скончыў брэсцкую школу № 10. Працаваў маляром на брэсцкім заводзе «Тэкстыльмаш».

У 1987 годзе скончыў Львоўскае вышэйшае ваенна-палітычнае вучылішча па спецыяльнасці «культпрасветработнік». На вайсковай службе ў СССР, а пасля ў Беларусі займаўся распрацоўкай ваеннай сімволікі, атрыбутыкі, рэканструкцыяй даспехаў і вайсковай формы.

Быў ваенным мастаком, начальнікам аддзела ілюстрацый і афармлення ў часопісе «Армия», намеснікам начальніка Ваеннага інфармацыйнага агенцтва Узброеных сіл Беларусі «Ваяр». Падпалкоўнік запасу.

У 2001—2018 гадах уваходзіў у склад Геральдычнай рады пры Прэзідэнце Беларусі.

Член Беларускага саюза журналістаў і Міжнароднага саюза дызайнераў.

Аўтар шматлікіх прац у геральдыцы, сімволіцы, атрыбутыцы і вопратцы дзяржаўных устаноў і грамадскіх аб’яднанняў.

## Палітычны пераслед 
Праз распачаты пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года тэрор супраць любой нелаяльнасці да рэжыму Лукашэнкі і пагрозы Віктар Ляхар быў вымушаны выехаць з Беларусі ў Польшчу. У 2021 годзе з бібліятэк Беларусі загадалі прыбраць ягоныя кнігі «Ваенныя героі Беларусі. Гісторыя. Сімвалы. Колеры» і «Ваенная сімволіка Беларусі. Штандары і мундзіры», бо ў іх быццам бы ўтрымліваецца «антыдзяржаўная прапаганда». 18 красавіка 2022 года суд Ленінскага раёна Гродна прызнаў кнігу «Ваенная гісторыя Беларусі. Героі. Сімвалы. Колеры» экстрэмісцкай.

## Узнагароды 
Узнагароджаны медалём «За бездакорную службу» (2003).

## Бібліяграфія 
* «7 битв 2-й мировой» (2010, у суаўт.)
* «7 битв белорусского воинства» (2010)
* «7 битв Белой Руси» (2010, у суаўт.)
* «Твои сыновья, Беларусь!: XII―XVIII вв.» (2010, у суаўт.)
* «Военная символика белорусов: знамёна и мундиры» (2014)
* «Военная история Беларуси: герои, символы, цвета» (2019)
* «Ваенная гісторыя Беларусі: героі, сімвалы, колеры» (2019)
* «Сражение со звездой: символика, атрибутика, униформа, знаки различия антисоветских формирований на территории Беларуси в годы Второй мировой войны» (2018)
* «Служить Беларуси! Иллюстрированная история» (2020)
* «Современный мундир Беларуси: о современной форменной одежде различных ведомств» (2020)
* «Символы ада. Войска НКВД и СС» (2020)
;Удзел у калектыўных працах:
* Беларусь геральдычная. Мінск, 2014; 2020.
* Современная геральдика Беларуси. Минск, 2012; 2014.
* Ваенная энцыклапедыя Беларусі. Мінск, 2010.
* 7 битв Белой Руси. Минск, 2010.
* Твои сыновья, Беларусь!: XII—XVIII вв. Минск, 2010.
* Ваяры Белай Русі. Мінск, 2006.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт - liakhor.pl
* 

Катэгорыя:Выпускнікі Львоўскага вышэйшага ваенна-палітычнага вучылішча
Катэгорыя:Гісторыкі Беларусі
Катэгорыя:Цэнзура ў Беларусі
Катэгорыя:Геральдысты Беларусі
Катэгорыя:Члены Геральдычнага савета пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Даследчыкі гісторыі Вялікага Княства Літоўскага
Універсітэт Шопрана

**Універсітэт Шопрана** () — венгерская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Шопран.

## Гісторыя 
Папярэднікам універсітэта была Школа горназдабыўной прамысловасці і металургіі, заснаваная Карлам III у Сельмекбанье. У 1762 годзе Марыя Тэрэзія прысвоіла школе званне акадэміі. З 1846 года ў вучэбную праграму было ўключана і лясніцтва. Выкладанне было прыпынена ў 1848—1849 гадах, у перыяд Вясны народаў. У 1867 годзе, пасля ўтварэння Аўстра-Венгрыі, мова выкладання была зменена з нямецкай на венгерскую, і ўніверсітэт быў перайменаваны ў Каралеўскую венгерскую акадэмію горнай і лясной гаспадаркі.

У 1920 годзе ў адпаведнасці з Трыянонскім дагаворам, калі Паўночная Венгрыя апынулася ў межах Чэхаславакіі, універсітэт быў пераведзены ў Шопран. У 1922 годзе ён быў перайменаваны ў Венгерскі каралеўскі каледж горна-лясной гаспадаркі. У 1934 годзе каледж быў уключаны ў структуру Будапешцкага тэхніка-эканамічнага ўніверсітэта як факультэт горназдабыўной прамысловасці, металургіі і лясной гаспадаркі.

У 1949 годзе Парламент Венгрыі прыняў рашэнне аб стварэнні Універсітэта Мішкальца. У яго склад увайшлі кафедры горназдабыўной і металургічнай прамысловасці, пераведзеныя з Шопрана, а таксама нядаўна створаны факультэт машынабудавання. Факультэт лясной гаспадаркі дзейнічаў з 1952 года як Каледж лясной гаспадаркі. Пасля Венгерскай рэвалюцыі 1956 года значная група студэнтаў і выкладчыкаў пакінула Венгрыю. Многія з іх адправіліся ў Канаду, дзе ўтварылі аддзел Шопрана на факультэце лясной гаспадаркі пры Універсітэце Брытанскай Калумбіі.

З 1957 года пашырана адукацыйная прапанова на навукі аб драўніне, а ў 1962 годзе ўстанову перайменавалі ва ўніверсітэт лясной гаспадаркі і дрэваапрацоўчай прамысловасці. У 1996 годзе ён быў перайменаваны ва Універсітэт Шопрана. У 2000 годзе ўніверсітэт быў пашыраны і перайменаваны ва Універсітэт Заходняй Венгрыі. У 2008 годзе да ўніверсітэта далучыліся іншагароднія цэнтры ў гарадах Дзьёр і Мошанмадзяравар, а таксама ў Сомбатхей. У 2017 годзе універсітэт быў зноў перайменаваны і атрымаў сучасную назву.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Венгрыі
Катэгорыя:Шопран
ФК Лімановія Ліманова

**Гарадскі спартыўны клуб Лімановія Ліманова** () — польскі аматарскі футбольны клуб з Ліманова Малапольскага ваяводства Польшчы. У цяперашні час выступае ў IV лізе (усходняя малапольская група).

## Галоўныя трэнеры 
* Петр Капуста

Лімановія Ліманова
ФК Драгічын

**«Драгічын»** — беларускі аматарскі футбольны клуб з Драгічына Брэсцкай вобласці. У цяперашні час выступае ў Другой лізе чэмпіянату Беларусі.

## Гісторыя 
Да 2020 года клуб з Драгічына часам удзельнічаў у чэмпіянаце Брэсцкай вобласці, выступаў пад назвамі «Драгічын» і «Юнацтва». У 2021 годзе «Драгічын» заявіўся ў Другую лігу чэмпіянату Беларусі.

14 жніўня 2021 года клуб адмовіўся ад удзелу ў матчы 15-га тура з «Маларытай», у выніку чаго яму было залічана тэхнічнае паражэнне.

## Статыстыка выступленняў 
### Чэмпіянат і Кубак Беларусі 
## Крыніцы 
Драгічын
Дэль-Мар (Каліфорнія)

**Дэль-Мар** () — горад у акрузе Сан-Дыега, штат Каліфорнія, ЗША. Заснаваны 15 ліпеня 1959 года. «Дэль-Мар» па-іспанску азначае «ля мора», што адлюстроўвае яго размяшчэнне на ўзбярэжжы Ціхага акіяна. Колькасць насельніцтва - 4 347 чалавек (2018 год).

## Гісторыя 
У 1885 палкоўнік Джэйкаб Тэйлар купіў 338 акраў (1,37 км2) у Энаха Талберта, маючы намер пабудаваць марскі курорт для багатых і знакамітых. Ваенна-марскі флот ЗША эксплуатаваў ваенна-марскую дапаможную авіяцыйную базу для дырыжабляў у Дэль-Мары падчас Другой сусветнай вайны.

## Рэльеф 
Асноўная маса насельніцтва горада пражывае ўздоўж узбярэжжа і скалаў над акіянам. Аднак гэтая ўласцівасць робіць яго вельмі ўразлівым перад зменамі клімату і выкліканым ім павышэннем узроўня акіяна і наступнай эрозіяй узбярэжжа. Ужо цяпер транспартная інфраструктура горада знаходзіцца пад пагрозай. У горадзе ёсць план адаптацыі да зменаў клімату, у якім аднак няма стратэгіі кіраванага адступленням горада ўглыб кантынента пад націскам вады, хоць ён і быў рэкамендаваны Прыбярэжнай камісіяй штата Каліфорнія ў 2019 годзе.

## У культуры 
У амерыканскім тэлесерыяле «Траўка» горад фігуруе пад трохі змененай назвай «Рэн-Мар». Менавіта ў ім разгортваюцца падзеі аднаго з сезонаў тэлесерыялу.

Катэгорыя:Гарады Каліфорніі
Фаралонавы астравы

**Фарало́навы астравы** (, ад  «высокая скала») — архіпелаг каля ўзбярэжжа Каліфорніі (ЗША). У нашы дні з'яўляецца запаведнікам. Плошча сушы — 0,41932 км².

## Геаграфія 
Фаралонавы астравы месцяцца ў 41,7 км на захад ад Сан-Францыска. Складаюцца з 3 груп: Паўночнай, Паўднёва-Усходняй і Сярэдняй. Часам у склад архіпелага ўключаюць прыбярэжную водмель Фані-Шоп. Найбольшую плошчу мае Паўднёва-усходняя група (387 688 м²). Плошча Паўночнай групы — усяго 28 270 м², Сярэдняй — 3 362 м². Усе астравы ўяўляюць сабою гранітныя скальныя фармацыі кантынентальнага паходжання, рэшткі старажытнага горнага ланцуга, адгалінавання Сьера-Невада. Найвышэйшы пункт знаходзіцца ў Паўднёва-усходняй групе і дасягае 109 м над узроўнем акіяна.

## Прырода 
Флора Фаралонавых астравоў абмежавана купкамі травяністай расліннасці, мохамі і лішайнікамі. Архіпелаг з'яўляецца натуральным прыбежышчам марскіх птушак — гарбатак, буравеснікаў, сеўцападобных, бакланаў і інш. На скалах існуюць лежбішчы ластаногіх. Прыбярэжныя воды насяляюць васьміногі, кіты і акулы.

Common Murre and California Sea Lions (14097745868).jpg|
GFNMS - Elephant Seals At Ano Nuevo SP (31363169812).jpg|
Sanc0116 - Flickr - NOAA Photo Library.jpg|
GFNMS - giant pacific octopus - Rittenberg Bank (28128852275).jpg|

## Ахова 
У 1909 г. Тэадор Рузвельт падпісаў указ аб стварэнні запаведніка Фаралонавы астравы, аднак у яго склад увайшла толькі Паўночная група. У 1969 г. ён быў пашыраны на ўсе групы астравоў. У 1981 г. Кангрэс ЗША зацвердзіў закон аб уключэнні ў склад запаведніка навакольных водных прастораў. Апошні раз тэрыторыя запаведніка пашыралась у 2015 г. і дасягнула агульнай плошчы 8 534 км². Фаралонавы астравы з'яўляюцца важным месцам навуковых даследаванняў.

## Спасылкі 
* Farallon Islands National Wildlife Refuge
* Farallon Islands — Visit California
* Farallon Islands National Wildlife Refuge

Катэгорыя:Геаграфія Каліфорніі
Катэгорыя:Астравы Ціхага акіяна
Катэгорыя:Астравы ЗША
Катэгорыя:Незаселеныя астравы
Катэгорыя:Катэгорыя МСАП IV
ФК Крэчат Бяроза

**«Крэчат»** — беларускі аматарскі футбольны клуб з Бярозы Брэсцкай вобласці. У цяперашні час выступае ў Другой лізе чэмпіянату Беларусі.

## Гісторыя 
У 2016 годзе, пасля таго як спыніў існаванне клуб «Бяроза-2010», мясцовая каманда заявілася ў чэмпіянат Брэсцкай вобласці. З 2017 года яна выступала пад назвай «Крэчат». У 2021 годзе ў выніку рэформы рэгіянальных чэмпіянатаў «Крэчат» трапіў у Другую лігу.

У першым туры Другой лігі матч з высокаўскім «Еўраэкспартам» завяршыўся з лікам 0:0. Спачатку «Крэчат» паскардзіўся на незарэгістраванага іграка ў саперніка і атрымаў тэхнічную перамогу 3:0. Пасля «Еўраэкспарт» знайшоў у «Крэчата» дакладна такога ж іграка. У выніку, абедзвюм камандам залічаны тэхнічныя паражэнні.

## Статыстыка выступленняў 
### Чэмпіянат і Кубак Беларусі 
## Крыніцы 
Крэчат Бяроза
Універсітэт Мішкальца

**Універсітэт Мішкальца** () — венгерская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Мішкальц.

## Агульная характарыстыка 
Навучальная ўстанова прапануе шырокі спектр навучальных праграм на 8 факультэтах: навук аб Зямлі, матэрыялазнаўства, інжынерыі і інфармацыйных тэхналогій, юрыдычных навук, эканамічных навук, гуманітарных навук, музыкі і медыцынскіх навук. Ва ўніверсітэце налічваецца амаль 100 кафедраў. У Мішкальцы праводзяцца заняткі ў асноўным кампусе, а з 2017 года — яшчэ і ў кампусах, размешчаных у гарадах Озд і Шатаральяуйхей. Універсітэцкі гарадок уяўляе сабой кампус на 85 гектараў, навучальнымі будынкамі, а таксама падраздзяленнямі, якія абслугоўваюць студэнтаў, такімі як інтэрнаты, спартыўная зала, басейн, крамы і забаўляльныя ўстановы. Універсітэт як пераемнік Горнай акадэміі ў Банска-Шцьяўніцы ўдзельнічае ў практыцы венгерскіх студэнцкіх традыцый салідарнасці, якая была ўключана ў Спіс нематэрыяльнай культурнай спадчыны ЮНЕСКА ад Венгрыі ў 2014 годзе.

Сённяшні ўніверсітэцкі кампус быў пабудаваны ў 1950 годзе. Сфера падрыхтоўкі ва ўніверсітэце пачала пашырацца ў 1980-х гадах, калі ўпершыню пачалася юрыдычная падрыхтоўка, а затым пачалася эканамічная падрыхтоўка. ВНУ вядомая як Універсітэт Мішкальца з 1990 года.

У 1999 годзе горад Мішкальц прысвоіў універсітэту ганаровае званне высокапрафесійнага ўніверсітэта. Універсітэт Мішкальца, першая з венгерскіх вышэйшых навучальных устаноў, быў удастоены прэміі за якасць вышэйшай адукацыі ў 2008 годзе і міністэрскага прызнання выдатнага ўніверсітэта ў 2010 годзе. У 2018 годзе ў конкурсе на інавацыі ў галіне якасці ў катэгорыі арганізацый, якія працуюць у сектары адукацыі, яму была прысуджана нацыянальная прэмія. Сусветны рэйтынг універсітэтаў у 2020 годзе паставіў універсітэт па ўзроўні падрыхтоўкі інжынераў у свеце на 401—450 пазіцыю.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Венгрыі
Катэгорыя:Мішкальц
Мошанмадзьяравар

**Мошанмадзьяравар** () — горад у Венгрыі.

## Гісторыя 
У мінулым сённяшні горад складаўся з двух меншых гарадоў: Мадзьяравар і Мошан. У Сярэднявеччы сядзіба Мошанскага герцагства, якое ўваходзіла ў склад Венгерскага каралеўства, было перанесена з Мошана ў Мадзьяравар. Абодва гарады былі аб’яднаныя ў 1939 годзе. Падчас Венгерскага паўстання ў 1956 годзе ў горадзе адбыліся расправы з мірнымі жыхарамі.

Катэгорыя:Гарады Венгрыі
Катэгорыя:Дзьёр-Мошан-Шопран
Бор (лес)

[thumb|[Іван Іванавіч Шышкін|І. І. Шышкін. Раніца ў сасновым лесе]]
[thumb|Верасовы бор на пясчанай грыве ([Ліпічанская пушча, Дзятлаўскі раён)]]
**Бор** — спелы хваёвы лес, які расце пераважна на пясчаных, супясчаных і лёгкасугліністых глебах. Пашыраны на  і водна-ледавіковых нізінах і раўнінах, дзюнах, озах, камах. На Беларусі самыя вялікія бары на Полацкай, Нарачана-Вілейскай, Верхнянёманскай, Верхнебярэзінскай нізінах, на Мінскім узвышшы, Палессі, Цэнтральнабярэзінскай і Чачорскай раўнінах; найбольш старыя — у Белавежскай пушчы. Дрэвастоі ў барах часам з дамешкам бярозы, месцамі — елкі; падлесак рэдкі. Паводле наглебавага покрыва вылучаюць бары-беламошнікі, ці лішайнікавыя, і бары-зеленамошнікі — верасовыя, бруснічныя, імшыстыя, чарнічныя. Бары бываюць сухія, свежыя, вільготныя. Маюць глеба- і водаахоўнае значэнне, даюць драўніну, выкарыстоўваюцца для падсочкі жывіцы, збору ягад, грыбоў, лекавых раслін.

## Гл. таксама 
* Субар

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Лясы
Катэгорыя:Геаграфічная тэрміналогія
Катэгорыя:Хваёвы лес