Рольф Штайнер

**Рольф Франц Хайнц Штайнер** (; нар. ) — былы нямецкі найміт, удзельнік некалькіх ваенных канфліктаў.

## Дзяцінства і маладосць 
Нарадзіўся ў сям’і лётчыка Першай сусветнай вайны, які служыў у эскадрыльі Манфрэда фон Рыхтгофена. Дзяцінства прайшло ў Трэцім Рэйху. Распаўсюджаны міф, что падчас Другой сусветнай Штайнер уступіў у Гітлерюгенд, але яму на момант падзення нацысцкай улады не было 14 гадоў. Аднак хлопчык, адпаведна ўзросту, быў членам дзіцячай арганізацыі «Юнгфольк».

У 17 гадоў Штайнер пачаў ваенную кар’еру ў Французскім замежным легіёне.

На «грамадзянцы» ўступіў ва ўльтраправую групоўку  і стаў камандзірам аднаго з сектараў падпольнай арганізацыі. За сувязь з баевікамі трапіў у турму. Пасля зняволення адкрыў невялікае кафэ ў Парыжы. Мірнае жыццё не вельмі спадабалася Штайнеру, таму ён вырашыў стаць наймітам.

## Наёмніцтва 
Сваю найміцкую кар’еру немец пачаў у Біяфры і нават прыняў грамадзянства дзяржавы. У краіну ён першапачаткова прыбыў як ваенны кансультант. Пасля першых сваіх поспехаў пад Энугу ў студзені 1968 года найміт атрымаў званне маёра. Пад яго кіраўніцтвам спачатку дзейнічала група камандас, пазней — 4-я дэсантная брыгада.

Зайздрасць з боку біяфрыйскіх генералаў і правальная  ў лістападзе 1968 года пахіснулі пазіцыі найміта. Апошняй кропляй стала п’яная бойка Штайнера з прэзідэнцкай аховай. Немца і яшчэ пяць наймітаў выслалі з Біяфры.

Пасля Біяфры ваенны авантурыст некаторы час жыў у Швейцарыі. Між тым яму паступалі прапановы з іншымі наёмніцкімі місіямі, але ён адмаўляўся. Аднак пазней далучыўся да сепаратыстаў Паўдневага Судана. У чэрвені 1969 года ён прыбыў у «гарачую кропку» ў якасці эмісара дабрачыннай каталіцкай арганізацыі. Штайнер спрабаваў шляхам гуманітарнай дапамогі аказаць падтрымку баевікам. Пазней на немца звярнулі ўвагу кіраўнікі паўстанцаў, і той заняўся ваеннай падрыхтоўкай сепаратыстаў.

У кастрычніку 1970 года ён вырашыў, што яго місія ў Судане скончана і пара вяртацца ў Еўропу. Аднак ва Угандзе найміта арыштавалі і перадалі суданцам. У жніўні 1971 года хартумскі суд вынес Штайнеру смяротны прысуд, але затым яго замянілі на 20-гадовае турэмнае зняволенне. Пасля трох з паловай гадоў пры дапамозе ўрада ФРГ Штайнера вызвалілі.

## Пасля Афрыкі 
У 1976 годзе ў прэсе з’явіліся чуткі, что Штайнер змагаецца ў Ліване, аднак выданне Die Zeit абвергла гэта.

Станам на 2013 год жыў у родным Мюнхене, часта наведваў піўныя і па-ранейшаму захоўваў, як пісалі журналісты, «ваяўнічы настрой».

## Сям’я 
З першай жонкай ажаніўся ў 1963 годзе і пражываў у Ніцы.

## Погляды 
Штайнер ніколі не лічыў сябе наймітам і сцвярджаў у мемуарах, што не атрымліваў ніякіх грошаў, акрамя выдаткаў на падраздзяленні. У адным з інтэрв’ю ён заявіў: 
Многія журналісты лічылі яго за гэта ідэалістам.

## Мемуары 
* *Carré rouge: du Biafra au Soudan, le dernier condottiere.* R. Laffont, Paris 1976.
* *The last Adventurer: from Biafra to the Sudan.* Weidenfeld and Nicolson, London 1978, ISBN 0-297-77363-1.
* *Meine Zeit in der Fremdenlegion*. In: *Pallasch. Zeitschrift für Militärgeschichte*. Bd. 18 (2014), Heft 50, S. 237—244.

## Гл. таксама 
* Зігфрыд Мюлер

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Biographie von Steiner auf kriegsreisende.de; abgerufen am 2. Januar 2013
* Artikel über Söldner in Biafra. In: *Time*; mit einem Porträt von Steiner, abgerufen am 2. Januar 2013
* Ulli Kulke: *Rolf Steiner, ein Welt-Krieger in eigener Mission*. Welt Online, 11. Oktober 2013

Катэгорыя:Найміты
Катэгорыя:Вайскоўцы Замежнага легіёна (Францыя)
Катэгорыя:Прысуджаныя да смяротнага пакарання