Рак падстраўнікавай залозы

**Рак падстраўнікавай залозы (РПЗ)** з’яўляецца, калі клеткі ў падстраўнікавай залозе (падстраўніцы), жалезістым органе за страўнікам, пачынаюць безкантрольна памнажацца і ўтвараюць масу. Гэтыя ракавыя клеткі здольныя распаўсюджвацца ў іншыя органы цела. Існуе шэраг відаў РПЗ. Найбольш распаўсюджаны — адэнакарцынома падстраўнікавай залозы, ён складае каля 90 % выпадкаў. Панятак «рак падстраўнікавай залозы» часам выкарыстоўваецца для абазначэння толькі гэтага тыпу. Гэтыя адэнакарцыномы з’яўляюцца ў той частцы падстраўнікавай залозы, якая вырабляе стрававальныя ферменты. Звычайна на ранніх стадыях захворвання няма заўважных сімптомаў, а спецыфічныя сімптомы, па якіх можна зрабіць здагадку аб РПЗ, звычайна не развіваюцца да часу, калі хвароба ўжо развілася да прасунутай стадыі. У многіх выпадках дыягназ РПЗ ўстанаўліваецца, калі пухліна ўжо распаўсюдзілася на іншыя органы цела.

РПЗ звычайна дыягнастуецца спалучэннем медыцынскіх метадаў візуалізацыі (напрыклад ультрагукавая і камп’ютарная тамаграфія), аналізу крыві і даследаваннем тканкавых узораў (біяпсія). Хвароба дзеліцца на стадыі: ад ранняй (I стадыя) да позняй (стадыя IV).

РПЗ рэдка сустракаецца ва ўзросце да 40 гадоў, і больш за палову выпадкаў адэнакарцыномы падстраўнікавай залозы сустракаецца ў асоб старэйшых за 70 гадоў. Рызыка захварэць у тых, хто паліць, змяншаецца пасля кідання палення і становіцца прыблізна аднолькавай з сярэднім паказнікам для ўсяго насельніцтва пасля 20 гадоў, але не практыкуецца ў Беларусі.

РПЗ можа распаўсюджвацца на іншыя органы. Звычайна адэнакарцынома падстраўнікавай залозы спачатку распаўсюджваецца ў найбліжэйшыя пасакавыя вузлы, а потым у печань альбо ў брухавінавую паражніну, тоўстую кішку ці лёгкія.

РПЗ можа быць другасным ракам, які распаўсюдзіўся з іншых частак цела. Гэта здараецца рэдка, толькі каля 2 % РПЗ з’яўляюцца другаснымі. На сённяшні дзень рак ныркі з’яўляецца найбольш распаўсюджаным ракам, які выклікае другасны РПЗ, за ім ідуць рак простай кішкі, скуры, малочнай залозы і лёгкіх. У выпадках другаснага РПЗ хірургічнае ўмяшанне можа быць праводзіцца на падстраўнікавай залозе з мэтай ацалення альбо аблягчэння сімптомаў.

У 2015 годзе РПЗ усіх тыпаў прывёў да 411 600 смерцяў у свеце. РПЗ — пятая па частаце прычына смерці ад раку ў Вялікабрытаніі і трэцяя па распаўсюджанасці ў ЗША. Захворванне сустракаецца часцей за ўсё ў развітых краінах, дзе было зафіксавана каля 70 % новых выпадкаў у 2012 годзе. Нейраэндакрынны рак мае лепшы прагноз: пасля афірматыўнага дыягназу 65 % дыягнаставаных жывуць пяць гадоў; гэты паказнік значна розніцца ў залежнасці ад тыпу пухліны.

### Экзакрынныя карцыномы 
У экзакрыннай групе пераважае адэнакарцынома падстраўнікавай залозы — найбольш распаўсюджаны тып (каля 85 %) РПЗ. Гэта пры тым, што тканка, з якой карцынома ўзнікае — эпітэлій пратокі падстраўнікавай залозы — складае менш за 10 % аб’ёму клетак падстраўнікавай залозы, бо ўяўляе сабой толькі пратоку (разгалінаваная, капілярная сістэма пратокаў, якая выходзіць навонкі залозы) унутры падстраўнікавай залозы. Гэты рак бярэ пачатак у пратоках, якія выносяць вытворы (напрыклад, ферменты і бікарбанат) навонкі падстраўнікавай залозы. Каля 60-70 % адэнакарцыном сустракаецца ў галоўцы падстраўнікавай залозы. Як і «функцыянуючыя» эндакрынныя ракі, апісаныя ніжэй, ацынарнаклеткавая карцыномы здольныя выклікаць празмерны выраб пэўных малекул, у дадзеным выпадку — стрававальных ферментаў, якія могуць праяўляць сябе ў такіх сімптомах, як сып на скуры і боль у суставах.

На цыстаадэнакарцыномы прыпадае 1 % РПЗ, і яны маюць лепшы прагноз, чым іншыя экзакрынныя тыпы.

Муцынозныя кістозныя неаплазіі (новаўтварэнні; MCNs) — гэта шырокая група пухлін падстраўнікавай залозы, якія маюць розны злаякасны патэнцыял. Яны выяўляюцца з усё большай хуткасцю, бо камп’ютарная тамаграфія становіцца больш магутнай і даступнай. Абмеркаванне найлепных шляхоў іх ацэнкі і лячэння актыўна працягваецца з улікам таго, што многія з іх — дабраякасныя.

### Нейраэндакрынныя карцыномы 
Нязначная прапорцыя пухлін узнікае ў іншых частках падстраўнікавай залозы; у асноўным гэта нейраэндакрынныя пухліны падстраўнікавай залозы. Нейраэндакрынныя пухліны — гэта тып шматлікіх дабраякасных і злаякасных пухлін, якія ўзнікаюць з нейраэндакрынных клетак арганізма, што адказваюць за ўзаемадзеянне нервовай і эндакрыннай сістэм. Яны могуць з’яўляцца ў большасці органаў цела, у тым ліку падстраўнікавай залозе, аднак злаякасныя тыпы лічацца рэдкімі. Сярод нейраэндакрынных пухлін падстраўнікавай залозы адрозніваюць «функцыянуючыя» і «нефункцыянуючыя» тыпы — у залежнасці ад выпрацоўкі гармонаў. Функцыянуючыя пухліны вылучаюць у кроў гармоны, напрыклад інсулін, гастрын і глюкагон, часта ў вялікіх колькасцях, што выклікае сур’ёзныя сімптомы, такія як нізкі ўзровень цукру ў крыві, што дазваляе выяўляць гэтыя пухліны параўнальна рана. Найбольш распаўсюджаныя нейраэндакрынныя пухліны падстраўнікавай залозы — інсуліномы і гастрыномы, названыя ў сувязі з гармонамі, якія яны вылучаюць. Нефункцыянуючыя тыпы не вылучаюць гармоны ў колькасці, дастатковай для з’яўлення відавочных клінічных сімптомаў. Па гэтай прычыне нефункцыянуючыя нейраэндакрынныя пухліны падстраўнікавай залозы часта дыягнастуюцца толькі пасля таго, як рак распаўсюдзіўся на іншыя часткі цела.

Як і з іншымі нейраэндакрыннымі пухлінамі, гісторыя тэрміналогіі і класіфікацыі нейраэндакрынных пухлін падстраўнікавай залозы складаная, хоць цяпер ужо вядома, што яны на самой справе не ўзнікаюць з астраўковых клетак, як лічылася раней.

Захворванне рэдка дыягнастуецца да 40-гадовага ўзросту. Звычайнымі сімптомамі адэнакарцыномы падстраўнікавай залозы, якія ўзнікаюць да дыягназу, з’яўляюцца:

* Боль у верхняй частцы жывата ці спіны, часта распаўсюджваецца ад жывата на спіну. Месца болю можа быць індыкатарам таго, у якой частцы падстраўнікавай залозы знаходзіцца пухліна. Боль можа ўзмацняцца ўначы, прагрэсаваць з часам да вельмі моцнага і няспыннага.
* Як мінімум 50 % людзей з адэнакарцыномай падстраўнікавай залозы маюць дыябет на момант дыягназу. У людзей, старэйшых за 50 гадоў, якія захварэлі на цукровы дыябет, рызыка развіцця адэнакарцыномы падстраўнікавай залозы на працягу наступных трох гадоў у восем разоў большая за сярэднюю, але ў далейшым адносная рызыка змяншаецца

* Рызыка развіцця РПЗ павялічваецца з узростам. Большасць выпадкаў здараецца пасля 65 гадоў.
* Атлусценне: ІМЦ большы за 35 павялічвае адносную рызыка прыблізна ўдвая. Рызыка значна ўзмацняецца, калі РПЗ меў месца ў найбліжэйшых крэўных сваякоў, але менш значна, калі РПЗ меў месца ва ўзросце да 50 гадоў. Спадчынны панкрэатыт павялічвае на 30-40 % рызыку развіцця РПЗ на працягу жыцця да ўзросту 70 гадоў.

### Алкаголь 
Празмернае ўжыванне алкаголю з’яўляецца асноўнай прычынай хранічнага панкрэатыту, што, у сваю чаргу, стварае схільнасць да РПЗ. Вялікая колькасць праведзеных даследаванняў, аднак, не змаглі адназначна даказаць, што спажыванне алкаголю з’яўляецца непасрэдным фактарам рызыкі развіцця РПЗ. У цэлым, асацыяцыя з ужываннем алкаголя стабільна слабая, а большасць даследаванняў не выявілі ніякай узаемасувязі, пры гэтым паленне з’яўляецца значным змешвальным фактарам. Больш пэўныя доказы сувязі РПЗ з алкаголем ёсць у дачыненні да ўжывання яго ў вялікіх колькасцях — прынамсі, шэсць напояў у дзень..

## Паталагічная фізіялогія 
### Перадракавы стан 
Прынята лічыць, што экзакрынныя карцыномы ўзнікаюць з некалькіх відаў перадракавых паражэнняў у падстраўнікавай залозе. Гэтыя паражэнні не заўсёды прагрэсуюць у рак. Усё большая іх колькасць выяўляецца як пабочны прадукт больш частага выкарыстання КТ дзеля іншых мэтаў, і не ўсе яны патрабуюць лячэння. Калі гэтыя паражэнні становяцца вялікімі, выклікаюць сімптомы або набываюць падазроныя прыкметы, іх звычайна можна паспяхова выдаліць хірургічным чынам.

### Інвазіўны рак 
Генетычныя з'явы пры пратокавай адэнакарцыноме добра апісаныя, і зроблена поўнае секвенаванне экзома самых распаўсюджаных відаў пухлін. Вядома, што чатыры гены мутуюць у большасці выпадкаў адэнакарцыном: KRAS (у 95 % выпадкаў), CDKN2A (таксама 95 %), TP53 (75 %) і SMAD4 (55 %). У апошнім выпадку прагноз развіцця хваробы асабліва кепскі.

### Нейраэндакрынныя карцыномы 
Гены, з якімі часта адбываюцца мутацыі пры нейраэндакрынных карцыномах, адрозніваюцца ад генаў пры экзакрынным РПЗ. Напрыклад, мутацый KRAS звычайна не назіраецца. Замест гэтага спадчынныя мутацыі гена MEN1 прыводзяць да сіндрома MEN1, пры якім першасныя пухліны ўзнікаюць у дзвюх і больш эндакрынных залозах. У прыблізна 40–70 % людзей, народжаных з мутацыяй MEN1, у выніку развіваюцца нейраэндакрынныя карцыномы. Іншыя гены, з якімі часта адбываюцца мутацыі, уключаюць DAXX, mTOR і ATRX. Сімптомы адрозніваюцца ў залежнасці ад месцазнаходжання рака ў падстраўнікавай залозе, у якой звычайна выдзяляюць (злева направа на большасці дыяграм) тоўстую галоўку, шыю і звужанае цела, якое заканчваецца ў хвасце.

Незалежна ад месцазнаходжання пухліны, найбольш распаўсюджаным сімптомам з'яўляецца невытлумачальная страта вагі, якая можа быць вялікай значнай. Ад 35 % да 47 % людзей з дыягназам хваробы жаляцца на млоснасць, ваніты або пачуццё слабасці. Пухліны ў галоўцы падстраўнікавай залозы звычайна таксама выклікаюць жаўтуху, боль, страту апетыту, цёмную мачу і светлы кал. Пухліны ў целе і хвасце звычайна таксама выклікаюць боль..

Такія метады медыцынскіай візуалізацыі, як камп'ютарная тамаграфія (КТ) і эндасанаграфія, выкарыстоўваюцца як для пацверджання дыягназу, так і для прыняцця рашэння аб магчымасці выдалення пухліны хірургічным шляхам - аб ейнай "рэзектабельнасці". Таксама могуць выкарыстоўвацца магнітна-рэзанансная тамаграфія (МРТ) і пазітронна-эмісійная тамаграфія (ПЭТ).

Тонкаіголкавая аспірацыйная пункцыйная біяпсія (ТАПБ), часта - з дапамогай эндасанаграфіі, выкарыстоўваецца там, дзе існуе няпэўнасць у дыягназе. Гісталагічная дыягностыка, аднак, неабавязковая для прыняцця рашэння аб выдаленні пухліны хірургічным шляхам.

Каб дапамагчы з рашэннем аб лячэнні, новаўтварэнні падзяляюцца на тры шырокія катэгорыі - у залежнасці ад таго, ці хірургічнае выдаленне пухліны ўяўляецца магчымым. Пухліны ацэньваюцца як "рэзектабельныя", "памежна-рэзектабельныя", альбо "неаперабельныя". Калі захворванне яшчэ знаходзіцца на ранняй стадыі (I і II стадыі ў класіфікацыі AJCC-UICC) і не пашырылася на буйныя крывяносныя сасуды ці аддаленыя органы, такія як пячонка ці лёгкія, можа праводзіцца хірургічная рэзекцыя пухліны, калі пацыент згодны і фізічна моцны для гэтай складанай аперацыі. Яны рэдка распаўсюджваецца ў косткі ці мозг.. Пры выкарыстанні гэтай схемы паэтапныя вызначэнні для нейраэндакрынных карцыном адрозніваюцца ад вызнчэнняў для экзакрынных пухнін. Іншую сістэму TNM для нейраэндакрынных карцыном прапанавала Еўрапейскае таварыства нейраэндакрынных пухлін. У 2014 г. сістэматычнае даследванне-агляд паказала, што ёсць дастаткова доказаў таму, што спажыванне цытрусавых і куркумы змяншае рызыку РПЗ і, магчыма, ёсць станоўчы эфект ад цэльназерневых прадуктаў, фоліевай кіслаты, селену і нясмажанай рыбы. Разам з тым, новыя метады і скрынінг строга вызначаных мэтавых груп праходзіць ацэнку. Рэгулярнае абследаванне з дапамогай эндаскапічнага УГД і МРТ або КТ рэкамендуецца асобам з падвышанай рызыкай, абумоўленай спадчыннай генетыкай.

## Лячэнне 
### Экзакрынныя карцыномы 
Ключавой ацэнкай, якая праводзіцца пасля дыягностыкі, з'яўляецца вызначэнне магчымасці хірургічнага выдалення пухліны (гл. Групаванне па стадыях), паколькі гэта адзіны спосаб вылячэння ад РПЗ. Магчымасць выканання хірургічнай рэзекцыі залежыць ад таго, наколькі рак распаўсюдзіўся. Дакладнае месцазнаходжанне пухліны таксама з'яўляецца важным фактарам. КТ можа паказаць, як яна звязана з асноўнымі крывяноснымі сасудамі, якія праходзяць побач з падстраўніцы. Таксама трэба браць пад увагу агульны стан здароўя чалавека. Сталы ўзрост сам па сабе не з'яўляецца перашкодай для хірургічнага лячэння. Узрост пацыента сам па сабе не з’яўляецца прычынай не праводзіць хірургічнае лячэнне, але яго агульны стан павінен адпавядаць патрабаванням цяжкай аперацыі. У некаторых выпадках рэзекцыя можа быць магчымай, нават калі пухліна ахоплівае часткі крывяносных сасудаў, асабліва калі магчымая папярэдняя неаад'ювантная тэрапія з выкарыстаннем хіміятэрапіі і (або) прамянёвай тэрапіі. Можа праводзіцца даследчая лапараскапія — невялікая хірургічная працэдура з дапамогай камеры, — каб атрымаць больш дакладнае ўяўленне пра вынік галоўнай аперацыі.

Для лячэння выпадкаў, калі пухліна пашкодзіла галоўку падстраўнікавай залозы, звычайна ўжываецца працэдура Уіпла. Гэта цяжкая хірургічная аперацыя, якая ўключае выдаленне разам галоўкі падстраўнікавай залозы і выгіна дванаццаціперснай кішкі (панкрэатадуадэнактамія або панкрэатадуадэнтальная рэзекцыя), стварэнне абводнага шляху для ежы са страўніка ў тонкую кішку (гастра-ейнастамія) і прымацаванне пятлі тонкай кішкі да пузырнай пратокі для адводу жоўці (халецыста-ейнастамія). Працэдуру Уіпла можна праводзіць толькі ў тым выпадку, калі чалавек здольны вытрымаць сур’ёзную хірургічную аперацыю і калі пухліна лакалізавана — не распаўсюдзілася ў мясцовыя структуры і не метастазавала. Па гэтай прычыне працэдура робіцца ў нязначнай колькасці выпадкаў РПЗ. Рак хваста падстраўнікавай залозы можна рэзекаваць пры дапамозе працэдуры, вядомай як дыстальная рэзекцыя падстраўнікавай залозы, якая часта таксама ўключае выдаленне селязёнкі. калі чалавек знаходзіцца ў дастаткова добрым стане.

У Беларусі стандартнымі формамі хіміятэрапіі пры РПЗ з'яўляюцца кальцыя фалінат, гемцытабін, капецытабін і схемы GEMCAR і FOLFIRINOX. Хіміятэрапія з выкарыстаннем аднаго гемцытабіну была стандартам цягам прыблізна дзясяцігоддзя, бо шэраг даследванняў, якія выпрабоўвалі яго ў спалучэнні з іншымі прэпаратамі, не прадэманстравалі істотна лепшых вынікаў. Аднак было ўстаноўлена, што камбінацыя гемцытабіну з эрлацінібам нязначна павялічвае выжывальнасць. У выніку FDA дазволіў выкарыстоўваць пры РПЗ эрлацініб у 2005 г.

Схема хіміятэрапіі FOLFIRINOX, якая складаецца з чатырох прэпаратаў, была прызнана больш эфектыўнай, чым гемцытабін, але яна выклікае значныя пабочныя эфекты, таму падыходзіць толькі пацыентам з добрай вынослівасцю. Гэта тычыцца і наб-паклітаксэла, які FDA дазволіў для выкарыстання ў камбінацыі з гемцытабінам пры РПЗ у 2013 г. Пад канец 2013 г. FOLFIRINOX і камбінацыя наб-паклітаксэла з гемцытабінам лічыліся добрым выбарам для тых, хто здольны пераносіць пабочныя эфекты, а гемцытабін заставаўся найбольш эфектыўным варыянтам для тых, хто не. Шматлікія даследванні варыянтаў хіміятэрапіі ў апошнія гады павячылі працягласць жыцця з РПЗ толькі на некалькі месяцаў. Некаторыя невялікія пухліны дыяметрам менш за 1 см, якія выпадкова ідэнтыфікуюцца падчас, напрыклад, КТ, могуць заставацца пад назіраннем.

Прамянёвая тэрапія можа выкарыстоўваецца ў некаторых выпадках, калі ўз'яўляецца боль, напрыклад, з-за пашырэння метастазаў ў косткі. Некаторыя нейраэндакрынныя карцыномы паглынаюць пэўныя пептыды альбо гармоны, і гэтыя пухліны могуць рэагаваць на прамянёвую тэрапію радыёактыўна пазначанымі пептыдамі або гармонамі, такімі як іёбенгуан (ёд-131-MIBG). Таксама могуць выкарыстоўвацца радыёчастотная абляцыя (RFA), крыяабляцыя і эмбалізацыя пячоначнай артэрыі.

### Паліятыўнае лячэнне 
Паліятыўнае лячэнне - гэта медыцынская дапамога, накіраваная на лячэнне сімптомаў цяжкіх захворванняў, такіх як рак, і паляпшэнне якасці жыцця. Паколькі адэнакарцынома падстраўнікавай залозы звычайна дыягнастуецца пасля таго, як яна перайшла ў запушчаную стадыю, паліятыўная дапамога для аблягчэння сімптомаў часта з'яўляецца адзіным магчымым метадам лячэння.

Паліятыўная дапамога скіраваная не на лячэнне асноўнага рака, а на лячэнні такіх сімптомаў, як боль або млоснасць. Боль можа ўтаймоўвацца лекамі, напрыклад апіоідамі, альбо пры дапамозе такіх працэдурных умяшанняў, як правадніковай анастэзіі на сонечным спляценні (CPB). Гэта працэдура змяняе альбо, у залежнасці ад тэхнікі, якая прымяняецца, разбурае нервы, якія перадаюць боль з жывата. CPB - бяспечны і эфектыўны спосаб паменшыць боль. Ён звычайна зніжае неабходнасць апіоідных болесуцяшальнікаў, якія маюць значныя негатыўныя пабочныя эфекты.

Іншыя сімптомы або ўскладненні, якія лечацца з дапамогай паліятыўнай хірургіі, з'яўляюцца блакаванне пухлінай кішачніка або жоўцевых параток. У апошнім выпадку, які сустракаецца больш чым у палове выпадкаў РПЗ, невялікая металічная трубка - стэнт - усталёўваецца з дапамогай эндаскопа дзеля дрэнавання праток [29]. Паліятыўнае лячэнне таксама можа прымяняцца для лячэнні дэпрэсіі, якая з'яўляецца частым наступствам дыягназа РПЗ. Менш чым у 20% выпадкаў адэнакарцыномы падстраўнікавай залозы з дыягназам лакалізаванага і невялікага росту (менш за 2 см на стадыі Т1) амерыканскія пацыенты жывуць даўжэй за пяць гадоў. У 2015 годзе РПЗ усіх відаў стаў прычынай 411 600 смерцяў ва ўсім свеце. Гэта сёмая прычына смерці ад раку ва ўсім свеце.

Адносна нейраэндакрынных карцыном, верагоднасць рака астраўковых клетак была першапачаткова выказана ў 1888 г. Першы выпадак гіперінсулінізму з-за пухліны гэтага тыпу быў зарэгістраваны ў 1927 г. Выяўленне нейраэндакрынных карцыном, якія не сакрэтуюць інсулін, звычайна прыпісваецца амерыканскім хірургам Р.М. Золінгеру і Э. Элісану. Іх імёнамі быў названы сіндром Золінгера-Элісана пасля таго, як яны выявілі існаванне гастрынапрадукуючых пухлін падстраўнікавай залозы, апісаных у 1955 г. у справаздачы аб двух выпадках незвычайна цяжкіх пептычных язваў.

У Брэславе ў 1912 г. нямецкі хірург Вальтэр Каўш упершыню выдаліў разам вялікія часткі дванаццаціперснай кішкі і падстраўнікавай залозы. У 1918 г. падчас аперацый на сабаках было прадэманстравана, што істота выжывае нават пасля поўнага выдалення дванаццаціперснай кішкі, але пра такія вынікі ў хірургіі чалавека не паведамлялася да 1935 г., калі амерыканскі хірург Ален Уіпл апублікаваў вынікі трох аперацый, зробленых у Калумбійскім прэзбітарыянскім шпіталі ў Нью-Ёрку. Дванаццаціперсная кішка была выдалена толькі ў аднаго з пацыентаў, але ён пражыў два гады і памёр ад метастазаў у печані. Першая аперацыя была незапланаванай, бо рак быў выяўлены падчас аперацыі. Поспех працэдуры Уіпла вызначыў кірунак хірургічнага лячэння РПЗ, але аперацыя заставалася цяжкай і небяспечнай многія дзясяцігоддзі. Уіпл апублікаваў некалькі ўдакладненняў сваёй працэдуры, у тым ліку першае поўнае выдаленне дванаццаціперснай кішкі ў 1940 г., але ў суме ён зрабіў толькі 37 аперацый. У 1970-я гады група амерыканскіх хірургаў заклікала адмовіцца ад працэдуры з-за ейнай небяспекі. З тых часоў вынікі лячэння ў буйных лякарнях значна палепшыліся, і смяротнасць ад аперацыі цяпер часта складае менш за 4%.

## Кірункі даследванняў 
Даследаванні ранніх стадый РПЗ уключаюць генетыку пухлін і ранняе выяўленне, лячэнне на розных стадыях рака, хірургічныя стратэгіі і таргетныя метады лячэння, такія як затарможванне фактараў росту, імунная тэрапія і вакцыны.

Ключавым пытаннем з'яўляецца час і паслядоўнасць з'яў па меры развіцця хваробы, у прыватнасці, роля дыябету, Веданне таго, што новы дыябет можа быць ранняй прыкметай РПЗ, можа садзейнічаць своечасовай дыягностыцы і прафілактыцы, калі атрымаецца вынайсці дзейсную стратэгію скрынінга. Даследванне "Еўрапейскі рэестра спадчыннага панкрэатыту і сямейнага РПЗ" (EUROPAC) накіравана на вызначэнне таго, ці рэгулярны скрынінг людзей, якія маюць сямейную гісторыю захворвання, можа быць эфектыўным.

Цяпер праходзіць ацэнку магчымасць  ужывання лапараскапіі замест працэдуры Уіпла, асабліва з пункту гледжання часу аднаўлення пацыента пасля аперацыі. Незваротная электрапарацыя - адносна новая методыка абляцыі, якая можа дазволіць пераводзіць стан РПЗ на больш раннюю стадыю і падоўжыць выжывальнасць у людзей з лакальна-распаўсюджаным захворваннем, асабліва пры пухлінах, блізіх да панкрэатычных сасудаў, што дазволіла б пазбегнуць пашкоджання сасудаў.

Робяцца намаганні па распрацоўцы новых лекаў, у тым ліку скіраваных на малекулярныя механізмы ўзнікнення рака, стваловыя клеткі Іншы падыход прадугледжвае выкарыстанне імунатэрапіі, напрыклад, анкалітычных вірусаў. Роля галектынаў у механізмах мікраасяроддзя пухліны таксама вывучаецца.

## Спасылкі 
* Клинический протокол «Алгоритмы диагностики и лечения злокачественных новообразований» (стар. 151-60)

Катэгорыя:Карцыномы
Катэгорыя:Гепаталогія
Катэгорыя:Захворванні страўнікава-кішачнага тракту