Францішак Рамейка

**Франці́шак Раме́йка** () — каталіцкі святар, беларускі грамадскі дзеяч.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Нецьках Свянцянскага павета, цяпер Мядзельскі раён Мінскай вобласці Беларусі у сялянскай сям’і каталікоў Андрэя Рамейкі і Антаніны з Янцэвічаў. У 1892 годзе сям’я набыла зямлю ў маёнтку Порплішча, цяпер Докшыцкі раён.

Вучыўся ў народным вучылішчы ў Докшыцах.

У лістападзе 1903 года, каб пацвердзіць веданне лацінскай мовы, вытрымаў іспыт на званне аптэкарскага вучня пры экзаменацыйнай камісіі Маскоўскае навучальнае акругі.

У 1905—1909 — студэнт духоўнай каталіцкай семінарыі ў Вільні.

23 мая (5 чэрвеня) 1909 года прыняў святарскае пасвячэнне. 7 (20) чэрвеня 1909 года быў прызначаны вікарыем касцёла святых Пятра і Паўла ў Іўі. 28 жніўня (10 верасня) 1909 года пераведзены на пасаду вікарыя ў касцёл святых Францішка і Бернарда (былы бернардзінскі) у Вільні.

29 ліпеня (11 жніўня) 1910 года прызначаны адміністратарам касцёла ў вёсцы Сялец Пружанскага павета, дзе займаўся будаўніцтвам новага касцёла.

27 красавіка (10 мая) 1913 года прызначаны пробашчам касцёла Найсвяцейшай Тройцы ў мястэчку Шарашове Пружанскага павета. У гэты час пабудаваў касцёл у вёсцы Чарневічы.

11 красавіка 1929 года пераведзены на пасаду пробашча ў кемелішкаўскім касцёле Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі. Восенню 1930 года перахварэў на грып, які даў сур’ёзныя ўскладненні. Кс. Францішак Рамейка правёў тры месяцы ў шпіталі, аднак яго фізічны і псіхічны стан заставаўся цяжкім, а навакольныя звярталі ўвагу на яго дзіўныя паводзіны.

16 чэрвеня 1931 года Францішак Рамейка прыехаў у Вільню, дзе зайшоў на кватэру да Адама Станкевіча на плябаніі касцёла святога Мікалая. Не застаўшы гаспадара, скончыў жыццё самагубствам, застрэліўшыся з рэвальвера. Пахаваны 18 чэрвеня 1931 года на Бернардзінскіх могілках Вільні. Падчас канікул распаўсюджваў у родных мясцінах газету «Наша Ніва» і беларускую літаратуру. Быў знаёмы з многімі дзеячамі беларускага нацыянальнага руху, у тым ліку Янкам Купалам, Паўлінай Мядзёлкай, Язэпам Драздовічам.

Служачы святаром, карыстаўся беларускай мовай у размовах з вернікамі і катэхізацыі дзяцей. У час Першай Сусветнай вайны прамаўляў казанні па-беларуску ў касцёле ў Шарашове і капліцы ў Вялікім Сяле, з яго дазволу ў касцёле пачалі спяваць рэлігійныя песні на беларускай мове. Засноўваў дзіцячыя прытулкі і школы.

У 1928 годзе частка задарожскіх парафіян на чале з буйнымі польскімі землеўласнікамі накіравала зварот да арцыбіскупа Рамуальда Ялбжыкоўскага, у якім абвінавачвала кс. Францішку Рамейку ў «беларускай агітацыі». Паводле аўтараў звароту, з 1921 года кс. Рамейка распаўсюджваў сярод парафіян беларускія газеты, у тым ліку «Krynicu» (орган Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі), беларускія малітоўнікі і іншую літаратуру, ужываў беларускую мову ў катэхізацыі, заклікаў галасаваць за беларускіх кандыдатаў на парламенцкіх выбарах 1928 года.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* Рамейка Францішак // Беларускія рэлігійныя дзеячы XX ст.: Жыццярысы, мартыралогія, успаміны / Аўтар-укладальнік: Юрась Гарбінскі. -- Менск-Мюнхен: Беларускі кнігазбор, 1999. --  

## Спасылкі 
*

Катэгорыя:Постаці беларускага каталіцтва
Катэгорыя:Грамадскія дзеячы Беларусі
Катэгорыя:Самазабойцы
Катэгорыя:Застрэліліся