Архітэктура Сербіі

Захаваліся рэшткі старажытна-рымскіх паселішчаў, напрыклад, Сінгідунум (цяпер Бялград). Унікальны помнік візантыйскага горадабудаўніцтва — рэшткі г.  (Царычын-Град).

У архітэктуры XII—XIV стст. сфарміравалася т.зв. . Манастыры і храмы будавалі з каменю, часам з мармуровай абліцоўкай, паводле візантыйскай кампазіцыйнай схемы ў спалучэнні з раманскімі аркатурнымі паясамі, перспектыўнымі парталамі (цэрквы Успення Багародзіцы ў манастыры Студзеніца, Пантакратара ў , Святой Тройцы ў манастыры Сопачані).

Manastir Studenica (by Pudelek) 1.JPG|Царква Успення Багародзіцы ў Студзеніцы
Manastir_Visoki_Dečani_(Манастир_Високи_Дечани)_-_by_Pudelek..jpg|Царква Пантакратара ў манастыры Вісакі Дзечані
Manastir Sopocani.jpg|Царква Святой Тройцы ў манастыры Сопачані

У XIV ст. склалася т.зв. косава-метахійская школа, для якой характэрны крыжова-купальныя храмы з каменю і цэглы (царква Дабравешчання ў ). У другой палове XIV ст. пад турэцкім уплывам у даліне р. Ігарава сфарміравалася т.зв. , у якой традыцыі сербскага дойлідства набылі арыгінальную перапрацоўку, пашырыліся бясстоўпныя ( ў Крушавацы) і 4-стоўпныя крыжова-купальныя храмы з апсідамі па трох баках крыжа (царква ў ). У XIV—XV стст. будавалі крэпасці з масіўнымі зубчастымі сценамі і велічнымі вежамі. У раўнінных раёнах яны мелі рэгулярны (), у горных — ірэгулярны ( і  у даліне р. Ібар) планы. Гарады з радыяльнай планіроўкай забудоўвалі драўлянымі, саманнымі і каменнымі дамамі.

Manastiri i Graçanicës 4.JPG|Царква ў манастыры Грачаніца
Lazarica 8.JPG|Лазарыца ў Крушавацы
Monastery_Ravanica.JPG|Царква ў манастыры Раваніца

Smederevo southeast wall 2.jpg|Вежы Смедараўскай крэпасці
Smederevo_small_town_panorama_2.jpg|Малы Град Смедараўскай крэпасці
Zvečan Fortress overview.jpg|Крэпасць Звечан
Maglic-7k.jpg|Крэпасць Магліч

З другой паловы XV ст. ў час турэцкага панавання пашыраны мячэці, мінарэты, лазні, караван-сараі, дамы т.зв. балканскага тыпу з выступаючымі верхнімі паверхамі, эркерамі, галерэямі.

З пачатку XVIII ст. ў культурным цэнтры Сербіі — вобласці Ваяводзіна будаўніцтва вялося ў стылях барока і класіцызму (Нові-Сад, Срэмскі-Карлаўцы і інш.). З 1850-х гг. будавалі ў духу еўрапейскай эклектыкі (Народны тэатр і  у Бялградзе), у пачатку XX ст. — у стылях мадэрн і неавізантыйскім (арх. , ).

P3200005.JPG|Плошча Свабоды ў Нові-Садзе
Beograd_-_National_Theater_02.jpg|Нацыянальны тэатр у Бялградзе
Belgrade_Old_Court_1.jpg|Стары палац у Бялградзе
Narodni muzej Beograd.jpg|Будынак Нацыянальнага музея Сербіі ў Бялградзе

У канцы 1930-х г. сцвердзіўся функцыяналізм (арх. Н. Добравіч, ). Архітэктура краіны моцна пашкоджана ў Другую сусветную вайну. У пасляваенны час распрацаваны планы будаўніцтва і рэканструкцыі гарадоў, срод якіх генплан развіцця Бялграда (1947—1950, арх. Добравіч інш.). У 1960 годзе заснаваны Саюз архітэктараў Сербіі.
ы. Арх. Богдан Багданавіч. 1971]]
Сучасная архітэктура адметная свабоднай і выразнай планіроўкай жылых комплексаў, імкненнем да пластычнай выразнасці, выкарыстання фактурных кантрастаў — неапрацаваных бетону і каменю, цэглы з дэталямі з металу і шкла, паліхромных мазаік (новыя раёны Бялграда, Ужыцаў, Чачака). Пашыраецца выкарыстанне традыцый народнай архітэктуры, дасягненні ў галіне сінтэзу мастацтваў (мемарыяльныя ансамблі ).

## Літаратура 
* Сербія і Чарнагорыя. 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Сербія