open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Арсеній (епіскап полацкі)

**Арсеній Шышка**, свецкае імя **Анцута Багданавіч Гарабурда** (? — ) — епіскап полацкі (1562—1563).

## Біяграфія 
Звесткі пра епіскапа Арсенія скупыя і супярэчлівыя. У намінацыйным прывілеі 1562 года ад вялікага князя Жыгімонта Аўгуста ён названы «інакам Арсеніем Шышкам». Шышка было распаўсюджаным прозвішчам сярод полацкіх мяшчан і шляхты таго часу, але магло быць і мянушкай. Паводле гісторыка-езуіта ХVІІІ ст. Каспара Нясецкага, з 1562 года полацкім епіскапам быў *Анцута Гарабурда*, які пасля ўзяцця Полацка (1563) маскоўскімі войскамі разам са сваякамі трапіў у палон. З іншых крыніц вядома, што і епіскап Арсеній, і некалькі Гарабурдаў былі палонены. Мусіць, улічваючы звесткі Нясецкага, дарэвалюцыйныя расійскія даведачныя выданні называюць полацкага епіскапа *Арсеніем Гарабурдам*.

Вядома, *Арсеній* было інацкім імем, якое тым часам звычайна абіралі на літару адпаведную першай з імя свецкага, т. б. *Анцута*. Пастрыгся Анцута ў сталым узросце, бо на той час меў прынамсі двух дарослых сыноў — Пятра і Васіля. Станам на 1562 год Арсеній быў манахам Полацкага Іаана-Прадцечанскага манастыра і, імаверна, яго настаяцелем. Магчыма, Арсеній быў фундатарам або апекуном Полацкай ананімнай друкарні, дзе сярод іншых мог працаваць яго сын Васіль. У 1562 годзе, з прадстаўлення полацкіх баяр і мяшчан, 22 кастрычніка быў намінаваны Жыгімонтам Аўгустам у епіскапы полацкія.

Пасля ўзяцця Полацка маскоўскімі войскамі, 15 лютага 1563 года, Арсеній разам са сваякамі і іншымі палачанамі трапіў у палон і адпраўлены ў Маскву. Пазней сасланы і зняволены ў Спаса-Каменным манастыры на Кубенскім возеры, дзе і памёр. Магчыма, у гэтым праявіўся макабрычны гумар цара Івана IV — Полацкі Іаана-Прадцечанскі манастыр таксама быў астраўны.

## Літаратура 
* *Niesiecki K.* Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S. J. powiększony dodatkami z poźniejszych autorów, rękopisów, dowodów urzędowych i wydany przez Jana Nep. Bobrowicza // Kasper Niesiecki. — Lipsk, 1839. — T. 4. — 518 s.
* Жалованная грамота полоцкого Предтеченского монастыря иноку Арсению Шишке на Полоцкую и Витебскую архіепископию 22 октября 1562 г. // Вђстникъ Западной Россіи: Май; Годъ третій. — Вильна, 1865. — Т. 3. — С. 28-29.
* *Дзюбан Р.* Друкарів захоплено в Полоцьку (до початків білоруського, українського та московського друкарства). Робоча гіпотеза. — Львів, 2013. — 64 с. : іл. — ISBN 978-966-397-180-3

Катэгорыя:Гарабурды
Катэгорыя:Архіепіскапы полацкія, віцебскія і мсціслаўскія
Спіс кіраўнікоў Румыніі

## Дунайскія княствы (1859—1881) 
* Аляксандру Іаан Куза (1820—1873) — князь Аб'яднанага княства Малдовы і Малдавіі, першы кіраўнік (*дамнітар*) аб'яднанай Румыніі (1859—1866);
* Караль I (1839—1914) — князь (*дамнітар*) Румыніі (1866—1881).

## Каралеўства Румынія (каралі з дынастыі Гогенцолерн-Зігмарынген) 
thumb|383x383px|Каралі Румыніі.|злева
* Караль I (1839—1914) — з 26 сакавіка 1881 да сваёй смерці першы кароль Румыніі;
* Фердынанд I (1865—1927) — кароль з 10 кастрычніка 1914 да сваёй смерці 20 ліпеня 1927 (з 1922 кароль *Вялікай Румыніі*);
* Міхай I (нар. 25 кастрычніка 1921) — кароль 20 ліпеня 1927 — 8 чэрвеня 1930 (першы тэрмін ва ўладзе);
* Караль II (15 кастрычніка 1893 — 4 красавіка 1953) — 4-ы кароль Румыніі з 8 чэрвеня 1930 па 6 верасня 1940;
* Міхай I (нар. 25 кастрычніка 1921) — кароль 6 верасня 1940 — 30 верасня 1947 (другі тэрмін ва ўладзе); фактычны кіраўнік краіны (кандукэтор — аналаг дучэ) у 1940—1944 — Іон Антанеску; у снежні 1947 года камуністычны ўрад Румыніі адмяніў манархію, і Міхай быў вымушаны эміграваць.

## Сацыялістычная Рэспубліка Румынія 
* Канстанцін Пархон (1874—1969) — з 30 снежня 1947 па 13 красавіка 1948 член часавага Прэзідыума Румыніі, з 13 красавіка 1948 па 12 чэрвеня 1952 Прэзідэнт Румыніі;
* Петру Гроза (1884—1958) — старшыня Дзяржаўнага савета Румыніі (глава дзяржавы) 12 чэрвеня 1952 — 7 студзеня 1958;
* Іон Георгэ Маўрэр (1902—2000) — старшыня Дзяржаўнага савета Румыніі 11 студзеня 1958 — 21 сакавіка 1961;
* Георгэ Геаргіу-Дэж (1901—1965) — старшыня Дзяржаўнага савета Румыніі 21 сакавіка 1961 — 19 сакавіка 1965;
* Ківу Стойка (1908—1975) — старшыня Дзяржаўнага савета Румыніі 24 сакавіка 1965 — 9 снежня 1967;
* Нікалае Чаўшэску (1918—1989) — старшыня Дзяржаўнага савета Румыніі з 9 снежня 1967, Прэзідэнт Румыніі з 28 сакавіка 1974 па 22 снежня 1989.

## Прэзідэнты Румыніі (сучасны перыяд) 
* Іон Іліеску (нар. у 1930) — прэзідэнт з 22 снежня 1989 па 29 лістапада 1996 (першы тэрмін ва ўладзе);
* Эміль Канстантынеску (нар. у 1939) — прэзідэнт з 29 лістапада 1996 па 20 снежня 2000;
* Іон Іліеску (нар. у 1930) — прэзідэнт з 20 снежня 2000 па 20 снежня 2004 (другі тэрмін ва ўладзе);
* Траян Бэсеску (нар. у 1951) — прэзідэнт з 20 снежня 2004 (перапынак 20 красавіка — 23 мая 2007). Пераабраны ў снежні 2009.
* Нікалае Вакарою (нар. у 1943) — старшыня румынскага Сената (2000—2008), в. а. прэзідэнта 20 красавіка — 23 мая 2007, пасля вынясення парламентам вотуму недаверу Бэсеску; пасля рэферэндуму 19 мая, на якім большасць выказалася за тое, каб абраны ў 2004 прэзідэнт працягнуў выконваць свае абавязкі, ізноў саступіў крэсла Траяну Бэсеску.
* Крын Антанеску (нар. у 1959) — часова выконваючы абавязкі Прэзідэнта пасля вынясення парламентам імпічменту Бэсеску (10 ліпеня — 27 жніўня 2012). Траян Бэсеску чарговы раз вярнуўся ў сваё крэсла пасля таго, як рэферэндум аб імпічменце яму быў прызнаны несапраўдным.

## Гл. таксама 
* Спіс кіраўнікоў Валахіі
* Спіс кіраўнікоў Малдаўскага княства
* Прэзідэнт Румыніі

Катэгорыя:Кіраўнікі Румыніі
Players Tour Championship 2014/2015 (снукер)

**Players Tour Championship 2014/2015** — серыя снукерных турніраў, якія праходзілі з 17 чэрвеня 2014 года па 28 сакавіка 2015 года ў Еўропе і Азіі. У гэтым сезоне турніры, якія праходзяць на тэрыторыі Еўропы, сфармавалі "Еўрапейскі тур", а турніры, якія праходзяць ў Кітаі, сфармавалі "Азіяцкі тур". 9 турніраў серыі мелі нізкарэйтынгавы статус, а апошні, Гранд-фінал PTC, стаў рэйтынгавым турнірам.

## Вынікі 
### Фіналісты турніраў серыі 
### Фіналісты турніраў серыі паводле краін 
Катэгорыя:Снукерны сезон 2014/2015
Фердынанд I (кароль Румыніі)

**Фердынанд I** (, поўнае імя **Фердынанд Віктар Мейнард Альберт**,  — ) — кароль Румыніі з дынастыі Гогенцолернаў-Зігмарынгенаў з 10 кастрычніка 1914 да сваёй смерці.

## Біяграфія 
Сын Леапольда Гогенцолерн-Зігмарынген і Антоніі Партугальскай. Пляменнік Караля I, апынуўся на прастоле з прычыны адмовы ад правоў бацькі (1880) і старэйшага брата Вільгельма (1888) стаць спадчынікамі. Пры гэтым, кіруючы праваслаўнай краінай, Фердынанд застаўся каталіком, з той умовай, што яго дзеці будуць выхоўвацца ў праваслаўнай веры.

У 1893 годзе ажаніўся з Марыяй, герцагіняй Эдынбургскай (1875—1938). Для сям’і спадчынніка прастола Караль I загадаў пабудаваць побач з каралеўскай рэзідэнцыяй замак Пелішор.
[thumb|злева|150px|[Паштовы блок. Румынія, 1993. Кароль Фердынанд I]]

Кіраванне Фердынанда пачалося неўзабаве пасля таго, як разгарэлася Першая сусветная вайна; у адрозненне ад дзядзькі, прыхільніка Германіі, ён прытрымліваўся нейтральных пазіцый, а ў 1916 пасля доўгіх перамоў Румынія ўступіла ў вайну на баку Антанты, што было ўспрынята Вільгельмам II як здрада дому Гогенцолернаў. Неўзабаве яна была разгромлена, і аўстра-германскія войскі занялі Бухарэст; Фердынанд быў вымушаны на некаторы час эміграваць.

Пасля вайны румынская дзяржава атрымала шырокія тэрытарыяльныя прырашчэнні (гл. Вялікая Румынія); у яе склад былі ўключаны Трансільванія і Букавіна, якія ўваходзілі ў Аўстра-Венгрыю, а таксама Бесарабія (апошняе не было прызнана СССР), якая належала Расійскай імперыі. У кастрычніку 1922 года Фердынанд быў каранаваны ў Алба-Юліі, традыцыйнай рэзідэнцыі трансільванскіх князёў.

Паваенныя гады былі азмрочаны канфліктам з сынам і спадчыннікам, кронпрынцам Каралем, які ўступіў у скандальны шлюб з адной са сваіх палюбоўніц і пакінуў краіну. Пазбавіўшы сына права атрымання ў спадчыну прастола, Фердынанд зрабіў непасрэдным пераемнікам малалетняга ўнука, Міхая I. Аднак праз тры гады пасля смерці Фердынанда Караль вярнуўся з-за мяжы, зрынуў сына і стаў валадарыць як Караль II.

## Сям’я 
Дзеці Фердынанда і Марыі:
* Караль (1893—1953), будучы кароль Румыніі Караль II
* Елізавета (1894—1956), у 1921 выйшла замуж за караля Грэцыі Георга II.
* Марыя (1900—1961), у 1922 выйшла замуж за караля Югаславіі Аляксандра I,
* Мікалай (1903—1978), у 1931 жаніўся з Жаннай Дзімітрэску-Тахані
* Ілеана (1909—1991), у 1931 выйшла замуж за эрцгерцага Антона Габсбург-Тасканскага, у другім шлюбе з Эцьенам Ісарэску
* Мірча (1913—1916).

Катэгорыя:Каралі румынскія
Катэгорыя:Гогенцолерны-Зігмарынгены
Катэгорыя:Лідары краін-удзельніц Першай сусветнай вайны
Караль II

**Ка́раль II** (; , замак Пелеш, Сіная, Румынія — , Эштарыл, Партугалія) — кароль Румыніі з 8 чэрвеня 1930 па 6 верасня 1940 года, прадстаўнік дынастыі Гогенцолернаў-Зігмарынгенаў, маршал Румыніі (з 1930).

## Біяграфія 
Сын караля Фердынанда, з юнацкасці быў вядомы эксцэнтрычнымі паводзінамі і скандальным ладам жыцця. Паводле сведчаннях сучаснікаў, пакутаваў ад прыяпізму, які штурхаў яго на «сексуальныя эскапады». Быў кароткачасова жанаты без ведама караля на прастачцы і меў ад гэтага шлюбу сына Мірчу Караля Ламбрына (1920—2006), які не быў прызнаны членам каралеўскай сям’і, аднак пазней, ужо пасля падзення манархіі, атрымаў у судзе права на прозвішча Гогенцолернаў-Зігмарынгенаў. У тым жа 1920 годзе Караль ажаніўся афіцыйна з прынцэсай Аленай Грэчаскай, ад гэтага шлюбу ў наступным годзе нарадзіўся сын Міхай. Але неўзабаве адбыўся новы скандал: кронпрынц быў пазбаўлены правы пераходу ў спадчыну прастола ў снежні 1925 года (эміграваў з палюбоўніцай Аленай Вольф, яна ж Лупеску; гэта жанчына мела вялікі ўплыў на Караля і засталася з ім да канца жыцця).

Пасля смерці бацькі (20 ліпеня 1927) у 1930 годзе вярнуўся ў Румынію, зрушыў 8-гадовага сына Міхая I і ўзыйшоў на прастол. У 1938 годзе ўсталяваў дыктатуру, забараніў палітычныя партыі і прафсаюзы. З яго санкцыі быў забіты лідар нацыяналістаў Карнеліу Кадрану. Прытрымліваўся прабрытанскай арыентацыі. Пазбавіўшыся брытанскай падтрымкі, быў вымушаны прызнаць Венскі арбітраж 1940 года і далучэнне Бесарабіі да СССР, неўзабаве пасля чаго быў зрынуты Іонам Антанеску і пакінуў краіну, а каралём ізноў стаў Міхай.

У 1947 годзе Караль і Алена Лупеску ажаніліся ў Бразіліі. У канцы таго ж года Румынію пакінуў і зрынуты Міхай, аднак ён не пажадаў сустракацца за мяжой з бацькам. Караль II памёр і быў пахаваны ў Партугаліі. Праз паўстагоддзя, у 2003 годзе, яго рэшткі былі перанесены ў Румынію, у Курця-дэ-Арджэш, дзе былі пахаваны іншыя румынскія каралі. На перапахаванні прысутнічала яго ўнучка, дачка Міхая.

## Спасылкі 
* Біяграфія на сайце «Хронас»

Катэгорыя:Каралі румынскія
Катэгорыя:Гогенцолерны-Зігмарынгены
Катэгорыя:Філатэлісты Румыніі
Катэгорыя:Пахаваныя ў Курця-дэ-Арджэш
Нягое I Басараб

**Нягое I Басараб** () (пам. 15 верасня 1521) — гаспадар Валахіі з дынастыі Краявеску (1512—1521). Сын вялікага валашскага ворніка баярына Пырву Краявеску.

Магутны баярскі род Краявеску быў выгнаны валашскім гаспадаром Уладам Тынэрам з Валахіі. Краявеску беглі ў турэцкія ўладанні, дзе атрымалі ваенную дапамогу. У студзені 1512 г. валашскі гаспадар Улад Тынэр быў разгромлены ў бітве пад Бухарэстам, узяты ў палон і забіты. Новым гаспадаром быў абвешчаны Нягое Краявеску, які прыняў прозвішча Басараб і прадставіўся сынам гаспадара Басараба IV Цэпелюша.

Валашскі гаспадар Нягое Басараб змог дамагчыся пэўнай стабільнасці, павялічыць дабрабыт дзяржавы і яе прэстыж. Імкнуўся рэарганізаваць дзяржаўныя, падатковыя і судовыя органы кіравання. Падтрымліваў цесныя сувязі з Трансільваніяй і Малдавіяй, усталяваў адносіны з Польшчай, Венецыяй, Свяшчэннай Рымскай імперыяй і Папскім Прастолам. Нягое Басараб збіраўся прыняць удзел у антытурэцкай кааліцыі.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Гаспадары валашскія
Арэна Рыга

**«Арэна Рыга»** () — крытая арэна ў Рызе, Латвія. У асноўным, яна выкарыстоўваецца для спаборніцтваў па хакеі з шайбай, баскетболе і канцэртаў. «Арэна Рыга» была пабудаваная ў 2006 годзе і ўмяшчае 14 500 чалавек. Арэна была пабудаваная ў якасці аднаго з месцаў праведзення чэмпіянату свету па хакеі з шайбай 2006 года. З 2008 года з’яўляецца хатняй арэнай хакейнага клуба «Дынама» Рыга, які выступае ў Кантынентальнай хакейнай лізе. Апроч таго, на «Арэне Рыга» выступала шмат вядомых выканаўцаў і гуртаў з усяго свету.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Рыгі
Катэгорыя:Спартыўныя збудаванні Латвіі
Катэгорыя:Лядовыя арэны КХЛ
Катэгорыя:З’явіліся ў 2006 годзе
Катэгорыя:2006 год у Рызе
Басарабы

— рэзідэнцыі Басарабаў у Бухарэсце — з бюстам самага знакамітага прадстаўніка дынастыі, Улада III Цэпеша]]
**Басара́бы** (рум. *Basarabilor*) — дынастыя ўладароў Валахіі ад заснавання на пачатку XIV стагоддзя да сярэдзіны XVII стагоддзя. Прозвішча паходзіць ад родапачынальніка — Басараба, асобы цюркскага, магчыма, кіпчацкага паходжання.

У XV стагоддзі дынастыя Басарабаў падзялілася на дзве канкуруючыя галіны — старэйшая звалася Данешці (ад заснавальніка Дана I), а малодшая — Дракулешці (ад Улада II Дракулы). Пераход у спадчыну стальца з гадамі станавіўся ўсё больш хаатычным, бо ўлада перадавалася не ад бацькі да сына, а легітымавалася баярскім саветам (хоць гэтыя выбары часта мелі фармальны характар). Манаполію Басарабаў на ўладарства ў Валахіі перапыніў у 1592 годзе Аляксандр IV Злы з дынастыі Мушатаў, якія традыцыйна ўладарылі ў Малдове. На пачатку XVII стагоддзя некалькі разоў валашскі сталец займалі прадстаўнікі Магілаў і Краявеску, апошнія лічылі сябе спадчыннікамі згаслай лініі Басарабаў-Данешці. Пазней прэтэнзіі Краявеску на належнасць да старэйшай галіны Басарабаў перанялі ў спадчыну роднасныя ім Брынкавяну. Апошнім з нашчадкаў Улада II на валашскім стальцы быў Міхня III у 1659 годзе.

Імя Басарабаў парадаксальна замацавалася як назва за вобласцю Бесарабіяй, якая гістарычна ўваходзіла ў склад Малдаўскага княства і ўладалі ёй не Басарабы, а Мушаты.

## Гл. таксама 
* Спіс кіраўнікоў Валахіі

## Спасылкі 
* Радаводнае дрэва дому Басарабаў 


Катэгорыя:Цюркскія дынастыі
Катэгорыя:Гаспадары валашскія
Мушаты

[thumb|Радавы герб Мушацінаў, пакладзены ў аснову дзяржаўнага [Герб Малдовы|герба Малдовы]]
**Мушаты**, або **Мушаціны** — дынастыя гаспадароў Малдаўскага княства ў 1374—1546 гадах. Назва дынастыі адбываецца ад румынскага слова «», якое азначае «прыгожы». 

Найбольш выдатнымі гаспадарамі з дынастыі Мушатаў былі Аляксандр I Добры, Стэфан III Вялікі і Пётр IV Рарэш. Апошнім прадстаўніком дынастыі Мушацінаў быў Ільяш Александру.  

Прадстаўнікі роду Мушатаў былі звязаны сувяззю шматлікіх шлюбных саюзаў з родам Басарабаў, які кіраваў у суседняй Валахіі. Некаторыя з наступных малдаўскіх гаспадароў абгрунтоўвалі свае правы на прастол, даказваючы, што яны паходзяць з роду Мушатаў.

## Прадстаўнікі 
* Косця Мушат
* Пётр I Мушат
* Раман I Мушат
* Стэфан I Мушат
* Юга Бязногі
* Аляксандр I Добры
* Пётр IV Рарэш

## Спасылкі 
* Сямейнае дрэва Мушатаў


Катэгорыя:Гаспадары малдаўскія
Азіяцкі тур PTC 2014/2015 – Этап 1 (снукер)

**Азіяцкі тур PTC 2014/2015 — Этап 1** (таксама вядомы як **Адкрыты чэмпіянат Ісіна 2014**) — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 17 па 21 чэрвеня 2014 года ў спартыўным цэнтры Ісіна, у Ісіне, Кітай. Прызавы фонд турніру склаў £50,000, з якіх £10,000 атрымаў пераможца.

## Прызавыя грошы 
Прызавы фонд турніру склаў £50,000, як і на ўсіх астатніх турнірах серыі PTC 2014/2015, якія праходзілі ў Азіі. Пераможца спаборніцтва атрымаў £10,000.

Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады. Аднак, у адрозненне ад падліку ачкоў у сезонах 2012/2013 і 2013/2014, калі снукерыст, які прайграваў у першым жа матчы на турніры, атрымліваў у рэйтынг колькасць ачкоў, у два разы меншую за колькасць прызавых грошай, з сезона 2014/2015 снукерыст, які прайграе ў сваім першым матчы, увогуле не атрымлівае рэйтынгавых ачкоў.

## Спасылкі 
* Адкрыты чэмпіянат Ісіна 2014 на Snooker.org 
* Статыстыка адкрытага чэмпіянату Ісіна 2014 на CueTracker.net 
* Старонка адкрытага чэмпіянату Ісіна 2014 на my147.com  
* Фотаздымкі World Snooker з адкрытага чэмпіянату Ісіна 2014 на Facebook

Катэгорыя:Адкрыты чэмпіянат Ісіна па снукеры
Катэгорыя:Players Tour Championship 2014/2015 (снукер)
Катэгорыя:2014 год у снукеры
Катэгорыя:Спорт у Кітаі ў 2014 годзе
Катэгорыя:Снукерны сезон 2014/2015
Катэгорыя:Снукерныя турніры ў Кітаі
Улад IV Манах

**Улад IV Манах** () (каля 1425—1495) — гаспадар Валахіі з дынастыі Басараб-Дракулешці (1481, 1482—1495). Сын валашскага гаспадара Улада ІІ Дракула і малодшы брат Улада ІІІ Цэпеша.

## Біяграфія 
У верасні 1481 г. Улад Манах быў пасаджаны на валашскі прастол малдаўскім гаспадаром Стэфанам Вялікім, які выгнаў ранейшага валашскага гаспадара Басараба IV Цэпелюша, стаўленіка Турцыі. У лістападзе 1481 г. Басараб IV Цэпелюш змог вярнуць сабе гаспадарскі прастол, выгнаўшы свайго суперніка Улада Манаха.

У красавіку 1482 г. валашскі гаспадар Басараб IV Цэпелюш быў забіты сваімі баярамі. Пры падтрымцы Турцыі Улад Манах у другі раз заняў валашскі гаспадарскі прастол. Цалкам падпарадкаваў сваю палітыку інтарэсам Порты. У яго кіраванне турэцкі султан Баязід II Святы ўзаконіў за сабой права зацвярджэнні валашскага гаспадара. Для гаспадара стала правілам суправаджаць асманскія войскі падчас іх ваенных паходаў. Улад Манах павінен быў удзельнічаць са сваімі атрадамі і ў паходах супраць Малдаўскага княства.

Яго сынамі былі валашскія гаспадары Раду IV Вялікі (1495—1508) і Улад Тынэр (Малады) (1510—1512).

## Спасылкі 
Катэгорыя:Род Басарабаў
Катэгорыя:Гаспадары валашскія
Снукерны сезон 2014/2015

**Снукерны сезон 2014/2015** уяўляе сабой серыю турніраў па снукеры, якія праходзілі ў часовым прамежку паміж 4 чэрвеня 2014 і 4 мая 2015.

## Снукерысты, якія патрапілі ў сусветны тур 
## Каляндар 
## Сусветны рэйтынг 
Ніжэй прадстаўлены змены ў рэйтынгу снукерыстаў, якія ўваходзілі ў топ-16, па меншай меры, па выніках аднаго з пералікаў на працягу сезона. Тлустым шрыфтам вылучана найвышэйшая пазіцыя, якую займаў снукерыст у сезоне.

## Спасылкі 
* Снукерны сезон 2014/2015 на CueTracker.net 

Катэгорыя:Снукерныя сезоны
Улад

**Улад** — імя і прозвішча.

## Імя 
**Улад** — памяншальная форма ад імя Уладзіслаў. Ужываецца таксама як самастойнае імя і як скарачэнне імя Уладзімір.
* Улад I Узурпатар — гаспадар Валахіі (1394—1396)
* Улад II Дракул — гаспадар Валахіі (1436—1442, 1443—1447)
* Улад III Цэпеш (Дракула) — гаспадар Валахіі (1448, 1456—1462, 1476)
* Улад IV Манах — гаспадар Валахіі (1481, 1482—1495)
* Улад V Малады — гаспадар Валахіі (1510—1512)
* Улад Драгамір Калугарул — гаспадар Валахіі (1521)

## Прозвішча 
**Улад** () — румынскае прозвішча:
* Нікалаэ Улад — румынскі і аўстралійскі цяжкаатлет, алімпійскі чэмпіён і чэмпіён свету.
* Раман Улад — італьянскі кампазітар і музыкавед румынскага паходжання.
* Юліян Улад — румынскі палітычны дзеяч, генерал арміі.

## Гл. таксама 
* Уладзіслаў, значэнні
Чарноевічы

**Чарноевічы** () — сербская дынастыя, якая кіравала ў сярэдневяковай дзяржаве Зэта на тэрыторыі сучаснай Чарнагорыі.

Першапачаткова прадстаўнікі гэтага роду змагаліся з Балшычамі, якія кіравалі ў Зэце, а ў XIV-XV стст. самі ўсталі на чале гэтага княства. З другой паловы XV стагоддзя Чарноевічы адагрываюць ключавую ролю ў выжыванні Зэты пад асманскім націскам.

Нашчадкі Чарноевічаў жылі ў Венгрыі і Венецыі да сярэдзіны XVII стагоддзя.

Пытанне аб тым, ці належаў да роду Чарноевічаў патрыярх Сербскай праваслаўнай царквы Арсеній III Чарноевіч (1633—1706), які нарадзіўся непадалёк ад Цэцінэ, дагэтуль канчаткова не вырашана. Гэта ж адносіцца і да сербскіх сем'яў Чарноевічаў новага часу, напрыклад, да сербскага генерала Сямёна Чарноевіча, дачка якога была замужам за сенатарам Расійскай імперыі І. М. Мураўёвым-Апосталам.

## Прадстаўнікі 
* Радзіч Чарноевіч (канец XIV стагоддзя — 1396)
* Георгій I і Алекса (1403—1435)
* Койчын Чарноевіч (1435-1451)
* Стэфан I (1451—1465)
* Іван I (1465—1490) — заснавальнік Цэцінэ
* Георгій IV (1490—1496)
* Стэфан II (1496—1498)
* Іван II (1498—1515)
* Георгій V (1515—1516)

## Спасылкі 
* Радавод Чарноевічаў  

Катэгорыя:Дынастыі сярэдневяковай Еўропы
Катэгорыя:Кіраўнікі Чарнагорыі
Катэгорыя:Гісторыя Чарнагорыі
Катэгорыя:Гісторыя Сербіі
Катэгорыя:Дынастыя Чарноевічаў
Земавіт (князь палян)

**Земавіт** () — паўлегендарны князь палян, вядомы толькі з хронікі Гала Ананіма.

## Біяграфія 
Старэйшы сын стальмаха Пяста і Жапіхі (таксама вядомай як Рэпка), бацька князя Лешака. Земавіт быў абраны на княжанне вечам палян пасля таго, як яго бацька Пяст адмовіўся заняць месца князя Попела II, заедзенага па легендзе мышамі. Першым дакладна вядомым польскім князем з'яўляецца праўнук Земавіта Мешка.

Хроніка Гала Ананіма не ўтрымлівае падрабязнасцей пра жыццё Земавіта. Са слоў храніста, ён «мужнеў і з кожным днём выказваў сваю высакароднасць да такой ступені, што Цар цароў і Князь князёў [гэта значыць Бог] да ўсеагульнай радасці прызначыў яго князем Польшчы». Стаўшы князем, Земавіт, грэбуючы забавамі, праславіўся сваёй высакароднасцю і пашырыў межы княства больш, чым хто-небудзь да яго.

Традыцыйна імя князя вымаўляецца як Земавіт, у той час як лінгвістычныя даследаванні лічаць гэта імя вытворным ад славянскага слова «сям'я». Адпаведна імя князя больш правільна было б вымаўляць як *Семавіт*:

## Гістарычнасць 
Пытанне пра гістарычнасць Земавіта паўстала толькі ў канцы XIX стагоддзя, да гэтага рэальнасць яго існавання не падвяргалася сумневу. З канца 60-х гадоў XX стагоддзя апавяданне Гала Ананіма пра продкаў Мешка I большасцю даследчыкаў прызнаецца сапраўдным. У выпадку, калі Земавіт сапраўды існаваў, гады яго жыццё павінны прыпадаць прыкладна на 845—900 гады, прыход да ўлады ў якасці князя палян адносяць да другой паловы IX стагоддзя. Месца смерці і пахавання князя невядома.

У гістарыяграфіі існуе дыскусія наконтгістарычнасці Земавіта, Лешака і Земамысла. На карысць рэальнасці існавання Земавіта выказваліся Генрык Лаўмянскі, Герард Лабуда і Казімір Ясінскі. Супрць рэальнасці існавання Земавіта сведчаць археалагічныя даследаванні, паводле якіх актыўнае развіццё дзяржавы палян пачалося ў 20-я гады X стагоддзя, так што кіраванне Земавіта, Лешака і Земамысла павінна было быць вельмі кароткім. Некаторыя даследчыкі мяркуюць, што прыведзеныя ў Хроніцы імёны продкаў Мешка маюць сімвалічнае значэнне і маглі быць выдуманы храністам. Не выключана таксама, што ў апавяданні Гала выдумана толькі іх княжанне, у той час як імёны сапраўды з'яўляюцца імёнамі продкаў Мешка I.

## Літаратура 
* *Галл Аноним*. Хроника или деяния князей или правителей польских. Книга I // Славянские хроники / перевод Л. М. Поповой. — : Глагол, 1996. — С. 333—334.

Катэгорыя:Кіраўнікі Еўропы IX стагоддзя
Катэгорыя:Легендарныя князі Польшчы
Попел II

**Попел II** (**Папелек**; памёр у 843) — апошні легендарны князь палян з дынастыі Папелідаў, сын Попелы I.

Дзяржаўнае аб'яднанне польскіх плямёнаў пачалі паляне, над якімі валадарыла княжацкая дынастыя Папелідаў (Попел), змененая потым Пястамі. Пяст («пясць» = франк. pedagogus, nutritor, бел. карміцель, дзядзька, дзедка; харв. дзед) лічыцца сынам Попела II, братам Попела III; за ім ішлі Земавіт (870—890), Лешак, Земамысл — першыя гістарычныя князі гнезненска-пазнаньскія.

Паводле іншай легенды, Попел ІІ быў зрынуты з прастола Земавітам, сынам земляроба Пяста, выгнаны за несправядлівасць і з'едзены мышамі.

## Выява ў мастацтве 
* «Старое паданне» — фільм Ежы Гофмана. Ролю Попела выканаў Багдан Ступка

Катэгорыя:Легендарныя князі Польшчы
Катэгорыя:Кіраўнікі Еўропы IX стагоддзя
Раду IV Вялікі

**Ра́ду IV Вялікі** (; 1467 — 1508) — гаспадар Валахіі (верасень 1495 — красавік 1508) з дынастыі Басарабаў-Дракулешці.

## Біяграфія 
У верасні 1495 г. пасля смерці свайго бацькі Улада IV Манаха (Кэлугэрула) заняў валашскі гаспадарскі прастол. Быў жанаты з прынцэсай Каталінай Чарноевіч (*Catalina Crnojević*) з Зэты (Чарнагорыя). Супрацоўнічаў з буйнымі баярамі Алтэніі з роду Краявеску, стварыўшы для іх пасаду бана Краёвы. Дамогся цэнтралізацыі дзяржаўнага апарату. Падпарадкаваў царкву дзяржаве. Быў васалам Порты, штогод ездзіў у Стамбул для прынясення прысягі і выплаты даніны. Падтрымліваў сяброўскія адносіны з Малдаўскім княствам, Польшчай і Венгрыяй. Пачаў кнігадрукаванне ў Валахіі (1508), за што прызнаны Вялікім.

У красавіку 1508 г. пасля смерці Раду Вялікага валашскі прастол заняў яго стрыечны брат Міхня Злы (Рэу) — сын яго дзядзькі Улада III Цэпеша.

## Літаратура 
* Раду Вялікі // БЭ ў 18 т. Т. 13. Мн., 2001.
* Раду Великий // БСЭ, 3-е издание.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Басарабы
Катэгорыя:Гаспадары валашскія
Катэгорыя:Памерлі ў 1508 годзе
Варберг (Швецыя)

**Варберг** () — горад у лене Халанд, на поўднёвым захадзе Швецыі. Насельніцтва — 27 602 чалавек (2010), (у камуне 58 383 чалавек (30 верасня 2011).

Каля горада (на тэрыторыя яго камуны размяшчаецца Радыёстанцыя ў Грыметане, якая ўваходзіць у Спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.

## Гісторыя 
Ужо ў 1062 годзе на месцы Варберга існавала пасяленне Етшэ, якое згадвае Саксон Граматык у сувязі з бітвай на рацэ Нісан. У 1343 тут ужо быў горад, які называўся Етачэр, а крэпасць была пабудавана яшчэ раней — пад канец XIII стагоддзя. З XV стагоддзя пачынае ўжывацца назва Варберг (*Vardberg*, *Vårdkasberg*) — па назве гары, на якой гэтая крэпасць знаходзіцца. У тый самы час, побач з Етачэрам быў заснаваны Новы Варберг, а Етачэр стаў называцца Стары Варберг: абодва гарады былі канкурэнтамі на скрыжаванні важных гандлёвых шляхоў. У 1565 Варберг быў разбураны шведамі (на тый час ён усё яшчэ быў данскім; шведскім ён стаў на стагоддзе пазней). У 1767 Варберг перажыў вельмі моцны пажар. У XIX стагоддзі ён саступіў Хальмстада правы найбуйнейшага горада Халанда. Індустрыялізацыя закранула Варберг даволі позна — толькі пад канец XIX стагоддзя.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Швецыі
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1666 годзе
Эскільстуна

**Эскільстуна** () — горад у Швецыі, прыкладна за 115 км на захад ад Стакгольма, на рацэ Эскільстунаон, у некалькіх кіламетрах ад азёраў Меларэн і Ельмарэн. Цэнтр аднайменнай камуны ў лэне Сёдэрманланд. Насельніцтва  (2010).

## Гісторыя 
Спачатку на месцы сучаснага горада існавалі два гандлёвыя мястэчкі: Форс і Туна. Апошняя ўпершыню згадваецца ў летапісы пад 1104 годам, калі тут ужо існаваў культ Святога Эскіля, які паводле адной з легенд, быў забітым паганцамі англійскім манахам. У 1120 годзе Туна была ўжо цэнтрам біскупства, а прыкладна ў 1266 годзе была перайменавана ў «Эскілеву Туну» (). Пад канец XVI стагоддзя Эськільстуна становіцца рэзідэнцыяй герцага Карла, які пабудаваў тут замак Эскільстунахус (згарэў у XVII стагоддзі). У 1659 годзе кароль Карл X Густаў заснаваў на заходнім беразе Эськільстунаон горад, названы ў яго гонар — Карл Густаўсстад, дзе адразу ўзніклі мануфактуры па вытворчасці зброі (у 1833 годзе гэты горад увайшоў у склад Эскільстуны). З канца XVIII стагоддзя Эскільстуна становіцца важным прамысловым цэнтрам (асабліва металургіі) і застаецца ім да 1970-х гадоў, калі шэраг прадпрыемстваў (Carl Gustafs stads gevärsfaktori, Eskilstuna Jernmanufaktur, Nickelfabriks AB Gottfrid Carlsson, Gense, August Stenman і іншыя) сталі зачыняць свае фабрыкі ў Эськільстуне. У 1990-я гады была пракладзена чыгунка Svealandsbanan, што станоўча паспрыяла развіццю горада. Найбольш значнай падзеяй у найсучаснай гісторыі Эскільстуны пакуль з'яўляецца пажар 2009 года ў гатэлі Quality Hotel Statt.

## Насельніцтва 
## Славутасці 
* Стары горад
* Кляштарная царква (1929)
* Музей горада ()
* Музей індустрыйнай гісторыі Мунктэльмузэет ()
* Кавальні Радэмахера (музей; )
* Заапарк *Parken Zoo*

## Вядомыя асобы 
* Барбру Колберг (1917—2014) — шведская актрыса.

## Цікавыя факты 
Каля 10 000 жыхароў Эскільстуны маюць фінскія карані (большасць з іх — гэта дзеці або ўнукі фінскіх рабочых эмігрантаў). Фінская мова і меянкіелі маюць афіцыйны статус у Эскільстуне і некаторых суседніх камунах.

## Гарады-пабрацімы 
*  Лутан, Вялікабрытанія
*  Ювяскюля, Фінляндыя
*  Ставангер, Нарвегія
*  Львоў, Украіна
*  Эрланген, Германія
*  Эсб’ерг, Данія
*  Гатчына, Расія

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Швецыі

Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1659 годзе
Вадстэна

**Вадстэ́на** () — горад на ўсходзе Швецыі ў лене Эстэргётланд, размешчаны на ўсходнім беразе возера Ветэрн. Цэнтр аднайменнай камуны. Насельніцтва — 5 613 чалавек (2010). Важны турыстычны цэнтр.

## Гісторыя 
У XII стагоддзі на тэрыторыі сучаснай Вадстэны існавала царква ў раманскім стылі — гэта быў адзін з этапаў паломніцкага шляху ў Тронхейм. У XIII стагоддзі кароль Вальдэмар Біргерсан пабудаваў тут свой палац. У 1346 годзе кароль Магнус Эрыксан падараваў гэты палац Святой Біргіце, якая заснавала Вадстэнскі кляштар — кляштар Ордэна брыгітак. У 1400 годзе Вадстэна атрымлівае гарадскія прывілеі і становіцца важным паломніцкім цэнтрам. У 1545 годзе кароль Густаў Ваза пабудаваў у Вадстэне замак, а ў 1550 годзе канфіскаваў маёмасць кляштара і прагнаў манахаў (манашкі заставаліся там да 1595 года). З 1637 года кляштар выкарыстоўваўся ў якасці дому для салдат-інвалідаў, з 1783 года стаў турмой, а з 1829 года — часткай шпіталя. У 1848—1853 гадах]], у сувязі з будаўніцтвам Гёта-канала, у Вадстэне быў пабудаваны порт на возеры Ветэрн. Для яго будаўніцтва былі разабраны абарончыя валы замка. У 1874 годзе была пракладзена чыгунка (зачынена ў 1963 годзе).

## Славутасці 
* г.зв. Чырвоная вежа (XIV стагоддзе) — рэшты царквы Святога Пятра
* Кляштар (заснаваны ў XIV стагоддзі)
* Кляштарная царква (XV стагоддзе)
* Дом біскупа (1474)
* Ратуша (XV стагоддзе)
* Замак (XVI стагоддзе)
* г.зв. Дом Мортэна Шынарэ (служыў шпіталем для бедных)
* Гістарычная забудова (XVIII-XIX стагоддзе)
* Музей кляштара Св. Брыгіты
* Музей шпіталя
* Музей цацак

## Галерэя 

File:Vadstena castle Vadstena Sweden.JPG|Вадстэнскі замак
File:Vadstena-kloster.jpg|Вадстэнскі кляштар
File:Vadstena kloster juni 2011.jpg|Дом біскупа
File:Rådhuset i Vadstena, juni 2005.jpg|Ратуша
File:Rödtornet i Vadstena, den 24 juni 2008.jpg|Чырвоная вежа
File:Vadstena kloster.jpg|Былы каралеўскі палац (цяпер Музей кляштара Св. Брыгіты)
File:Martenskinnareshusfransoder.jpg|Дом Мортэна Шынарэ
File:Vadstena-Sweden.jpg|У цэнтры Вадстэны

## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Швецыі
Хускварна

**Хускварна** () — былы горад у Швецыі, з даўніх часоў злучаны з Ёнчэпінгам, з 1970 года — у складзе аднайменнай камуны. Знакаміты сваімі садамі і прамысловымі традыцыямі: у 1689 годзе тут была заснавана фабрыка зброі «Husqvarna», якая сёння вырабляе, між іншым, швейныя машыны, бензапілы, веласіпеды, матацыклы і г.д. Іншымі значнымі прадпрыемствамі Хускварны з’яўляюцца «Saab Training Systems» і «Carlfors Bruk».

## Назва 
Назва Хускварны паходзіць ад ракі Хусан () і млына (), які стаяў на яе беразе. Канчатак «а» — дыялектны. У сваю чаргу, назва ракі паходзіць ад Румлабаргскага замка, літаральна «Дом Румлабаргскага замка» (), які знаходзіўся на беразе ракі.

## Спорт 
Хакейны клуб HV 71 (скарочана ад «Husqvarna Vätterstad 1971») — неаднаразовы чэмпіён Швецыі, у тым ліку сезонаў 2007/2008 і 2009/2010.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Швецыі
Хальмстад

**Хальмстад** () — горад на паўднёвым захадзе Швецыі, у лене Халанд, у аднайменнай правінцыі, цэнтр аднайменнай камуны і яе найбуйнейшы горад. Насельніцтва 58 577 чалавек (2010). Порт пры ўпадзенні ракі Нісан у Лахольмскую бухту.

## Гісторыя 
Хальмстад узнік у X стагоддзі — XI стагоддзі, аб чым сведчаць знаходкі ў раёне руінаў царквы Эўрабю. Аднак першыя згадкі адносяцца толькі да 1231, у т.зв. Земляной кнізе дацкага караля Вальдэмара. Першы гарадскі прывілей Хальмстаду датуецца 1307 годам. У XIII стагоддзі дамініканцы заснавалі тут кляштар, а ў XV стагоддзі была пабудавана царква Святога Мікалая, якая сёння з'яўляецца найстарэйшым будынкам горада. У канцы XV стагоддзя ў горадзе з'явіліся і францысканцы, аднак ужо ў 1530-я гады абодва ордэны спынілі сваё існаванне ў горадзе ў сувязі з Рэфармацыяй. У 1534 годзе Хальмстад быў узяты ў аблогу шведамі (да сярэдзіны XVII стагоддзя ўвесь поўдзень і паўднёвы захад сучаснай Швецыі быў дацкім). У 1598—1605 гадах па загадзе дацкага караля Крысціяна IV у Хальмстадзе былі пабудаваны новыя абарончыя збудаванні: фартыфікацыя з чатырма брамамі, шасцю бастыёнамі і двума месцамі зручнымі для размяшчэння гармат. У 1645 годзе, як вынік Бромсебрускага міру, Халанд адыходзіць да Швецыі, а ўжо праз 13 гадоў, у Роськіле яна канчаткова замацавала за сабою гэтыя тэрыторыі. Падчас Сконскай вайны, у 1676 годзе пад Хальмстадам адбылася бітва паміж шведамі і датчанамі. У 1678 годзе ў горадзе збіраўся шведскі рыксдаг. У 1734 годзе большая частка гарадскіх умацаванняў была знішчана. З 1823 года адбываецца індустрыялізацыя горада. У 1837—1840 быў перабудаваны порт, што спрыяла развіццю горада. У канцы XIX стагоддзя Хальмстад хутка расце, а з пачатку XX стагоддзя зноў становіцца важным гарнізонным горадам. У 1931 годзе ў горадзе мелі месца сутыкненні паміж партовымі рабочымі і работадаўцамі. У 1956 годзе быў пабудаваны Замкавы мост ().

## Насельніцтва 
## Славутасці 
* Руіны царквы ў раёне Эўрэбю (XII стагоддзе)
* Царква Святога Мікалая (XV стагоддзе)
* Замак (пачатак XVII стагоддзя)
* Паўночная брама (, 1601 год)
* Фантан «Еўропа і бык» Карла Мілеса (1926)
* Халандскі (т.б. Халанда) Музей мастацтваў
* Парк Пікаса

## Вядомыя асобы і жыхары 
* Ёнас Альтберг (*Basshunter*; нар. 1984) — шведскі спявак, музычны прадзюсар і дыджэй
* Карл Аксель Магнус Ліндман (1856—1928) — шведскі батанік

## Галерэя 

File:Europa och Tjuren 1958.jpg|Фантан «Еўропа і бык» Карла Мілеса
File:Halmstad, Norre Port 1.jpg|Паўночная брама
File:St Nicolai kyrka 1 Halmstad.JPG|Царква Святога Мікалая
File:Övraby kyrkoruin.JPG|Руіны сярэдневяковай царквы ў Эўрабю
File:Halmstads slott-2.JPG|Хальмстадскі замак
File:Mellgrenskahuset Halmstad.JPG|Фахверкавы Мельгрэнскі дом
File:Västra stranden.JPG|Заходні пляж (на заднім плане: порт)
File:Norrekattspark.jpg|Парк Норэкатспарк
File:Halmstad bibliotek-3.JPG|Гарадская бібліятэка

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Швецыі
Спіс малых базілік Харватыі

**Спіс малых базілік Харватыі** — спіс каталіцкіх храмаў Харватыі, якім прысвоены тытул Малой базілікі. Гэты ганаровы тытул прысвойваецца Рымскім Папам у адзначэнне старажытнасці царквы, яе гістарычнай важнасці або значнасці як паломніцкага цэнтра.

Станам на 2014 год у Харватыі сем базілік.

## Спасылкі 
Катэгорыя:каталіцкія храмы Харватыі
Харватыя
Базілікі
Снукерны сезон 2009/2010

**Снукерны сезон 2009/2010** уяўляе сабой серыю турніраў па снукеры, якія праходзілі ў часовым прамежку паміж 16 мая 2009 і 8 мая 2010.


Катэгорыя:Снукерныя сезоны
Снукерны сезон 2008/2009

**Снукерны сезон 2008/2009** уяўляе сабой серыю турніраў па снукеры, якія праходзілі ў часовым прамежку паміж 4 чэрвеня 2008 і 10 мая 2009.


Катэгорыя:Снукерныя сезоны
Лавіса Шведская

**Лавіса Шведская (Луіза)** (; , Стакгольм — , Капенгаген) — шведская прынцэса, каралева Даніі, жонка дацкага караля Фрыдэрыка VIII. Адзіная дачка шведскага караля Карла XV і Луізы Нідэрландскай. З дынастыі Бернадотаў.

## Біяграфія 
28 ліпеня 1869 года ў Стакгольме Лавіса выйшла замуж за спадчыннага прынца Дацкага Фрэдэрыка VIII. У 1906 годзе, пасля ўзыходжання мужа, стала каралевай Даніі.

Паколькі трон у Швецыі і Нарвегіі жанчыны не ўспадкоўвалі, пасля смерці Карла XV каралём стаў яго брат Оскар II. Пасля скасавання уніі Швецыі і Нарвегіі Оскар II склаў з сябе паўнамоцтвы і на нарвежскі прастол 18 лістапада 1905 года быў абраны сын Лавісы Карл, які прыняў імя Хокан VII.

Лавіса памерла ў палацы Амаліенборг (Капенгаген) і была пахавана побач з мужам у саборы горада Роскіле.

## Сям’я 
Дзеці ад шлюбу з Фрэдэрыкам VIII:
* Крысціян (*Christian*, 1870—1947) — кароль Даніі Крысціян X.
* Карл (*Carl*, 1872—1957) — кароль Нарвегіі Хокан VII.
* Луіза (*Louise*, 1875—1906) — жонка прынца Шаумбург-Ліпэ Фрыдрыха з 1896 года.
* Харальд (*Harald*, 1876—1949) — муж прынцэсы Хелены Глюксбургскай з 1909 года.
* Інгеборга (*Ingeborg*, 1878—1958) — жонка прынца шведскага і нарвежскага Карла з 1897 года.
* Тыра (*Thyra*, 1880—1945).
* Густаў (*Gustav*, 1887—1944).
* Дагмара (*Dagmar*, 1890—1961).

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Bomann-Larsen, Tor (2004): «Folket — Haakon & Maud II» .

## Спасылкі 
Катэгорыя:Мужы і жонкі манархаў Даніі
Катэгорыя:Бернадоты
Катэгорыя:Прынцэсы Швецыі
Катэгорыя:Прынцэсы Нарвегіі
Загрузачны сектар

**Загрузачны сектар**, **бутсектар** () — гэта асаблівы сектар на цвёрдым дыску, дыскеце ці іншай дыскавай прыладзе захоўвання інфармацыі. (Для дыскеты гэта першы фізічны сектар, для цвёрдага дыска — першы фізічны сектар для кожнага раздзела) У працэсе загрузкі камп'ютара з дыскеты ён загружаецца ў памяць праграмай POST (у камп'ютарах архітэктуры IBM PC звычайна з адраса 0000:7c00), яму перадаецца кіраванне камандай long jump.

Загрузачны сектар, які часам называюць stage1, гэта значыць першым этапам загрузкі аперацыйнай сістэмы, загружае праграму другога этапа загрузкі аперацыйнай сістэмы stage2 (**другасны загрузчык**, часам у якасці stage2 загружаецца boot manager альбо праграма аўтарызацыі і аховы доступу). У некаторых АС ролю stage1 выконвае MBR, і ў час загрузкі АС з цвёрдага дыска загрузачны сектар не выкарыстоўваецца. На незагружальных раздзелах цвёрдага дыска загрузачныя сектары таксама могуць не змяшчаць праграму загрузкі.

## Гл. таксама 
* Пачатковая загрузка камп'ютара
* Загрузчык аперацыйнай сістэмы
* Раздзел дыска

## Спасылкі 
* Статья «Загрузочный сектор» — прыклад стварэння загрузачнага сектара
* Зыходны код загрузчыка MS-Dos 6.2

Катэгорыя:Файлавыя сістэмы
Колюшка дзевяцііголкавая

**Колюшка дзевяцііголкавая** (*Pungitius pungitius*) — рыба сямейства колюшкавых.

## Апісанне 
Даўжыня да 9 см. Пярэдняя частка цела голая ці пакрыта дробнымі пласцінкамі над груднымі плаўнікамі. У хваставой частцы добра выяўлены кіль, пакрыты маленькімі касцявымі пласцінкамі. Спінных калючак 8-10. Брушныя калючкі не вышчэрбленыя. Бакавы тазавы адростак добра развіты і дасягае асновы груднога плаўніка.

Асноўная афарбоўка цела бура-жоўтая, бруха бялёса-жоўте. Афарбоўка змяняецца ў залежнасці ад сезона: узімку спіна і галава рыбкі цёмна-блакітныя, бакі серабрыста-белыя з дробнымі цёмнымі плямкамі, улетку ніжняя частка галавы з чырвоным адценнем, бруха светла-зялёнае з залацістым адлівам. У самца на боку мноства чарнаватых кропак, «іголкі» белыя. У перыяд нерасту самец робіцца аксаміціста-чорным, бруха застаецца светлым з мноствам чорных кропак. У самкі на боку папярочныя палосы са звілістых прадаўгаватых плям, у перыяд нерасту ў самак развіваецца «люстэрка» — блішчастая пляма на боку цела, не пакрытая скурай.

## Пашыранне 
Цыркумпалярны від, сустракаецца ў морах, рэках і азёрах ад басейнаў Паўночнага, Балтыйскага, Белага і Баранцава мораў у Еўропе, уздоўж усёй поўначы Сібіры да Чукоткі і Паўночнай Амерыкі. Па Ціхаакіянскім басейне ад Чукоткі да Японіі па заходнім узбярэжжы і ад Берынгава праліва да в. Кадзьяк па ўсходнім. У Амерыцы сустракаецца таксама ўздоўж усяго паўночнага ўзбярэжжа, ад Аляскі да Гудзонава заліва і па атлантычным узбярэжжы да штата Нью-Джэрсі. Ёсць на поўдні Грэнландыі.

Існуюць як азёрна-рачныя, так і паўпраходныя формы, якія нагульваюцца ў апрэсненых участках мора, а нерастуюцца ў саланаватых лагунах, залівах, эстуарыях ці падымаюцца на нераст у рэкі.

## Асаблівасці біялогіі 
Корміцца зоапланктонам, бентасам, лічынкамі хіранамідаў, малюскамі, ікрою і малькамі рыб (у тым ліку і свайго віду).

Палавой спеласці дасягае на другое лета пасля нараджэння. Нераст бывае ў красавіку-ліпені ў залежнасці ад геаграфічнай шыраты. Самец робіць шарападобнае гняздо сярод зараснікаў водных раслін, склейваючы скурнай сліззю кавалкі сцёблаў і галінак. Самкі адкладаюць ікру порцыямі па 60-160 ікрынак, агульная пладавітасць самкі ад 350 да 960 ікрынак. Самец ахоўвае ікру і малявак на працягу 5-6 дзён, прытым для іх ён будуе другое гняздо (калысачку), якое размяшчаецца вышэй першага. Пасля нерасту прахадная форма сыходзіць зімаваць у мора, а прэснаводныя застаюцца ў сваім вадаёме. Працягласць жыцця 2-3 гады (часам да 5 гадоў).

## Гаспадарчае значэнне 
Прамысловае значэнне невялікае. Корм многіх каштоўных відаў рыб.

Катэгорыя:Колюшкавыя
Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1758 годзе
Ольбарг

**О́льбарг **( ) — горад у Даніі, у цэнтры Паўночнай Ютландыі з насельніцтвам 104 885 чалавек (2012). Яго геаграфічнае становішча на Лім-фіёрдзе спрыяла таму, што ў Сярэднявеччы Ольбарг стаў важнай гаванню, а пазней — прамысловым цэнтрам. Сёння горад перажывае пераходны этап ад прамысловага горада, населенага рабочым класам, да навукаёмістага цэнтра. Гэтаму ў вялікай меры спрыяе Ольбаргскі ўніверсітэт, заснаваны ў 1974 годзе. У Ольбаргу знаходзіцца ваенна-паветраная база і лютэранская епархія.

## Гісторыя 
[міні|left|300px|Мост цераз Лім-фіёрд, які злучае Ольбарг і [Нерэсундбі]]

Гісторыя Ольбарга пачалася больш за 1000 гадоў назад. Спачатку гэта было гандлёвае паселішча на Лім-фіёрдзе. Першая згадка Ольбарга пад яго пачатковай назвай *Алабу* сустракаецца на манеце, датаванай 1040 годам. Па-іншаму назву горада можна прачытаць як *Алебу*, прыблізны пераклад азначае «Населенае месца каля ручая».

У Сярэднявеччы Ольбарг квітнеў, ён стаў адным з найбуйнейшых гарадоў у Даніі. Дабрабыт горада яшчэ больш умацаваўся, калі ў 1516 годзе Ольбарг атрымаў манаполію на гандаль селядцом.

Ольбарг атрымаў прывілеі горада ў 1342 годзе, епархія ўтворана ў 1554 годзе.

Падчас нямецкай акупацыі Даніі ў 1940, у самым пачатку кампаніі аэрапорт у Ольбаргу быў захоплены нямецкімі дэсантнікамі. Лічыцца, што Ольбарг — першы горад у гісторыі, захоплены дэсантнымі войскамі.

## Клімат 
## Прамысловасць 
thumb|right|Вуліца Ёмфру Анэ (Jomfru Ane Gade) цалкам складаецца з рэстаранаў з вялікімі заламі і маленькімі тэрасамі, якія выходзяць на пешаходную зону.
У Ольбаргу развіты машынабудаўнічая (пераважна суднабудаванне і вытворчасць абсталявання для цэментнай прамысловасці), цэментная, рыбапераапрацоўчая, тэкстыльная і хімічная прамысловасці. Горад застаецца прамысловым і камерцыйным цэнтрам Даніі, які экспартуе збожжа, цэмент і рыбу, аднак шматлікія прадпрыемствы ў горадзе былі закрыты ў апошнія гады, або па прычыне банкруцтва, або з-за пераезду ў іншыя краіны.

У Ольбаргу дзейнічае De Danske Spritfabrikker's («Дацкі спіртаперапрацоўчы завод») — найбуйнейшае ў свеце прадпрыемства, якое вырабляе моцны алкаголь — аквавіт, які пастаўляецца больш, чым у 140 краін свету.
right|thumb|Аўтобусны прыпынак у Ольбаргу

Кампанія Aalborg Industries вырабляе ў Ольбаргу суднавыя паравыя катлы. У Ольбаргу размешчана вытворчасць лопасцяў для ветраэнергетычных установак кампаніі Siemens Wind Power A/S (раней Bonus A/S), уваходнай у склад Siemens AG.

Ольбарг таксама з'яўляецца цэнтрам тэлекамунікацыйнай прамысловасці.
Да нядаўняга часу ў Ольбаргу размяшчалася адно з падраздзяленняў Siemens Mobile (цяпер — BenQ).

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Даніі
Паўночная Ютландыя (востраў)

**Паўночная Ютландыя** (Венсюсель-Цю;  [*Нёрайюске Э*], літар. «Паўночна-юцкі востраў», або ) — востраў на поўначы Даніі.

Плошча — 4685 км², гэта другі (калі не ўлічваць Грэнландыю і Дыска) па тэрыторыі востраў краіны пасля Зеландыі. На востраве пражывае 306 373 чалавека (2003).

Да 1825 года востраў быў звязаны з паўвостравам Ютландыя пясчаным перашыйкам, але штормы і паводкі размылі яго, ператварыўшы Лім-фіёрд у сістэму праліваў. Традыцыйна ж ён разглядаецца як частка Ютландыі.

З поўначы востраў абмываецца водамі праліва Скагерак. На тэрыторыі камуны Фрэдэрыксхаўн размешчаны самы паўночны пункт Даніі.

Найбуйнейшыя населеныя пункты — гарады Тыстэд, Нёрэсунбю (Nørresundby), Бронерслеў (Brønderslev), Ёрынг, Фрэдэрыксхаўн. Адміністрацыйна востраў уваходзіць у вобласць Паўночная Ютландыя.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Астравы Даніі
Катэгорыя:Паўночная Ютландыя (вобласць)
Спіс чэмпіёнаў Англіі па футболе

**Спіс чэмпіёнаў Англіі па футболе** прадстаўляе пераможцаў найвышэйшай лігі Англіі па футболе.

## Колькасць перамог 
### Па клубах 
Чэмпіёнамі Англіі станавіліся **24** клубы.

## Спасылкі 
* Past winners - The Football League. Football League website.  
* Сезоны Футбольнай лігі Англіі на сайце RSSSF.com  
* Спіс лепшых бамбардзіраў чэмпіяната Англіі па сезонах 

Катэгорыя:Чэмпіянат Англіі па футболе
Чэмпіёны Англіі
Футбол
Паўночная Ютландыя (вобласць)

**Паўночная Ютландыя** () — адміністрацыйная вобласць у Даніі, створаная 1 студзеня 2007 у рамках муніцыпальнай рэформы 2007 года, па якой традыцыйныя адміністрацыйныя адзінкі амты былі заменены на пяць буйных абласцей. У той жа час маленькія муніцыпалітэты былі аб'яднаны ў большыя па памеры адміністрацыйныя адзінкі. Вобласць уключае 11 муніцыпалітэтаў (камун).

Размешчана ў паўночнай частцы паўвострава Ютландыя. Уключае часткі былых амтаў Вібарг і Орхус (заходняя палова муніцыпалітэта Марыягер).

## Муніцыпалітэты 
thumb|left|390px|Адміністрацыйная карта рэгіёна Паўночная Ютландыя
* Бронерслеў (Brønderslev)
* Вестымерлан (Vesthimmerland)
* Ёрынг (Hjørring)
* Лесё (Læsø)
* Марыягер-фіёрд (Mariagerfjord)
* Морсё (Morsø)
* Ольбарг (Aalborg)
* Рэбіль (Rebild)
* Тыстэд (Thisted)
* Фрэдэрыксхаўн (Frederikshavn)
* Ямербугт (Jammerbugt)

## Спасылкі
Ліга 1

**Чэмпіянат Францыі па футболе** () або **Ліга 1** () — вышэйшы дывізіён сістэмы футбольных ліг Францыі. У спаборніцтве ўдзельнічаюць 20 клубаў Лігі 1. Пасля кожнага сезону клубы, якія занялі тры апошнія месцы, пераводзяцца ў Лігу 2, а іх месца займаюць тры самыя моцныя каманды Лігі 2.

Першы чэмпіянат Францыі быў праведзены ў сезоне 1932/33 і зваўся **«Нацыянальны чэмпіянат»**, з 1933 года да 2002 года — **«Дывізіён 1»** і ў 2002 годзе дывізіён быў перайменаваны ў **«Лігу 1»**.

## Гісторыя 
Прафесійны футбол не існаваў у Францыі да 1930 года. У ліпені 1930 года Нацыянальны савет Федэрацыі футбола прагаласаваў за прафесіяналізацыю французскага футбола. Заснавальнікамі прафесійнага футбола ў Францыі з’яўляюцца Жорж Беру, Эмануэль Гамбардэлья і Габрыель Ано.

## Чэмпіёны 
У 1993 годзе «Алімпік» Марсель пазбаўлены тытулу чэмпіёна ў сувязі з карупцыяй.

## Спасылкі 
* [Http://www.lfp.fr/ Афіцыйны сайт] 
* [Http://www.sports.ru/football/france/ Ліга 1 на sports.ru]
* [Http://www.soccer.ru/france/ Ліга 1 на soccer.ru]

Катэгорыя:Футбол у Францыі
Катэгорыя:Чэмпіянат Францыі па футболе
Францыя
Ліга 1 у сезоне 2014/2015

**Ліга 1 у сезоне 2014/15** — 77-ы сезон французскай Лігі 1 па футболе з моманту яе заснавання. «Пары Сен-Жэрмен» абараняў тытул чэмпіёна. Сезон пачаўся 9 жніўня 2014 і скончыўся 23 мая 2015. Прадугледжаны перапынак у чэмпіянаце з 22 снежня 2014 па 2 студзеня 2015 года. У турніры прымалі ўдзел 20 каманд.

Па выніках сезона «Пары Сен-Жэрмен» трэці раз запар стаў чэмпіёнам краіны.

## Змены ў параўнанні з папярэднім сезонам 
## Клубы-ўдзельнікі
## Трэнерскія перастаноўкі 
### У міжсезонні 
### Па ходзе сезона 
## Турнірная табліца 
## Лідары чэмпіянату 

ImageSize = width:1000 height:150 
PlotArea = left:20 right:30 bottom:100 top:0
Period = from:1 till:38.9

ScaleMajor = unit:year increment:1 start:1

TimeAxis = orientation:horizontal
Legend = top:50 columnwidth:50 orientation:vertical left:120

Colors =
  id:Caen    value:rgb(0.2,0.5,0.9)      legend:Кан
  id:Bordeaux  value:rgb(0.0,0.0,0.4)     legend:Бардо
  id:LOSC  value:red legend:Ліль
  id:Marseille value:rgb(0.3,0.7,1)   legend:Алімпік_Марсель
  id:Lyon      value:rgb(0.9,0.9,0.9) legend:Алімпік_Ліён
  id:Paris     value:rgb(0,0.2,1) legend:Пары_Сен-Жэрмен

PlotData=
  anchor:from
  bar:Leaders width:15 mark:(line,white) align:left fontsize:S 
  from:1  till:2  shift:(2,12)  text:"Кан" color:Caen
  from:2  till:5  shift:(14,12) text:"Бардо" color:Bordeaux
  from:5  till:6  shift:(0,12)  text:"Ліль" color:LOSC
  from:6  till:20 shift:(122,12)  text:"Алімпік Марсель" color:Marseille
  from:20 till:30 shift:(78,12)  text:"Алімпік Ліён" color:Lyon
  from:30 till:38.9 shift:(52,12)  text:"Пары Сен-Жэрмен" color:Paris

## Статыстыка гульцоў
### Бамбардзіры 
### Асістэнты 
## Спасылкі 
* [Http://www.lfp.fr/ligue1/ Афіцыйны сайт лігі]

2014/15
Францыя
Катэгорыя:Спорт у Францыі ў 2014 годзе
Катэгорыя:2015 год у Францыі
Эпідэмія ліхаманкі Эбола ў Заходняй Афрыцы

**Эпідэмія ліхаманкі Эбола ў Заходняй Афрыцы** пачалася ў Гвінеі ў лютым 2014 года і працягваецца дагэтуль, яна выйшла за межы краіны і распаўсюдзілася на Ліберыю і Сьера-Леонэ, а таксама, патэнцыйна на Малі. Выпадак унікальны тым, што эпідэмія гэтай ліхаманкі пачалася ў Заходняй Афрыцы ўпершыню, з прычыны чаго ўрачы ў закранутых краінах не маюць вопыту барацьбы з ёй, а сярод насельніцтва магчымыя ўзнікненне панікі і распаўсюджанне дэзынфармацыі.

## Спасылкі 
* World Health Organization Outbreak Updates 
* Ebola Spreads to Guinea Capital 
* Mali on Alert over Ebola 

Катэгорыя:Эпідэміі
Катэгорыя:2014
Катэгорыя:Заходняя Афрыка