open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Цэнтральна-Мічыганскі ўніверсітэт

**Цэнтральна-Мічыганскі ўніверсітэт** () — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам даследчага ўніверсітэта, якая месціцца ў горадзе Маўнт-Плезант у штаце Мічыган, ЗША.

## Агульная характарыстыка 
Вучэльня была заснавана ў 1892 годзе як прыватная Цэнтральна-Мічыганская нармальная школа і інстытут бізнесу. Пасля таго, як Савет па адукацыі штата Мічыган пераняў кіраванне вучэльняй, яна стала дзяржаўнай установай адукацыі і была перайменавана ў Цэнтральную дзяржаўную нармальную школу ў 1895 годзе. Установа стала поўным універсітэтам і атрымала сваю цяперашнюю назву ў 1959 годзе.

Універсітэт з'яўляецца адным з васьмі даследчых універсітэтаў у Мічыгане і класіфікуецца як доктарскі ўніверсітэт з высокай даследчай актыўнасцю. Ён прапануе 200 акадэмічных праграм на ўзроўні бакалаўрыяту, магістратуры і аспірантуры, у тым ліку праграмы па прадпрымальніцтве, журналістыцы, музыцы, аўдыялогіі, педагагічнай адукацыі, псіхалогіі і інш.

## Структура 
* Каледж бізнес-адміністравання
* Каледж мастацтваў і медыяў
* Каледж адукацыі і сацыяльных паслуг
* Каледж прафесій у галіне здароўя
* Каледж вольных мастацтваў і сацыяльных навук
* Каледж медыцыны
* Каледж навукі і інжынерыі
* Каледж магістратуры

## Гл. таксама 
* Спіс універсітэтаў штата Мічыган

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы з англійскай мовай навучання
Катэгорыя:Універсітэты паводле алфавіта
Катэгорыя:Універсітэты штата Мічыган
Усходне-Мічыганскі ўніверсітэт

**Усходне-Мічыганскі ўніверсітэт** () — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам даследчага ўніверсітэта, якая месціцца ў горадзе Іпсіланці ў штаце Мічыган, ЗША.

## Агульная характарыстыка 
Заснаваная ў 1849 годзе як Мічыганская дзярдаўная нармальная школа, гэта была чацвёртая звычайная школа (педагагічны каледж), створаная ў Злучаных Штатах, і першая амерыканская звычайная школа, заснаваная за межамі Новай Англіі. У 1899 годзе Мічыганская дзярдаўная нармальная школа стала першай нармальнай школай у краіне, якая запрапанавала чатырохгадовую праграму навучання і атрымала назву Мічыганскі дзяржаўны нармальны каледж. У 1959 годзе каледж стаў універсітэтам і атрымаў сваю цяперашнюю назву. Універсітэт складаецца з акадэмічнага і спартыўнага кампуса, які займае 3,2 км2 з больш чым 120 будынкамі.

## Структура 
* Каледж мастацтваў і навук
* Каледж адукацыі
* Каледж бізнесу
* Каледж здароўя і сацыяльных паслуг
* Каледж інжынерыі і тэхналогій
* Ганаровы каледж
* Каледж магістратуры

## Гл. таксама 
* Спіс універсітэтаў штата Мічыган

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы з англійскай мовай навучання
Катэгорыя:Універсітэты паводле алфавіта
Катэгорыя:Універсітэты штата Мічыган
Паўночна-Мічыганскі ўніверсітэт

**Паўночна-Мічыганскі ўніверсітэт** () — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая месціцца ў горадзе Маркет у штаце Мічыган, ЗША.

## Агульная характарыстыка 
Вучэльня была заснавана ў 1899 годзе заканадаўчым сходам Мічыгана як Паўночная дзяржаўная нармальная школа для падрыхтоўкі настаўнікаў. У 1963 годзе штат прызначыў яе ўніверсітэтам і даў вучэльне яе цяперашнюю назву. Універсітэт складаецца з пяці акадэмічных каледжаў, якія прапануюць каля 180 праграм на ўзроўні бакалаўрыяту і магістратуры.

## Структура 
* Каледж мастацтваў і навук
* Каледж бізнесу
* Каледж адукацыі і даследаванняў
* Каледж навук пра здароўе і прафесійных студый
* Каледж акадэмічных інфармацыйных паслуг

## Гл. таксама 
* Спіс універсітэтаў штата Мічыган

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы з англійскай мовай навучання
Катэгорыя:Універсітэты паводле алфавіта
Катэгорыя:Універсітэты штата Мічыган
Першая грамадзянская вайна ў Ліберыі

**Першая грамадзянская вайна ў Ліберыі** — узброены канфлікт 1989—1996 гадоў, які прывёў да ўсталявання ў Ліберыі рэжыма Чарлза Тэйлара.

Вайна пачалася з уварвання з тэрыторыі Кот-д’Івуара атрадаў Чарльза Тэйлара. Апазіцыйная групоўка пазней стала вядома як Нацыянальны патрыятычны фронт Ліберыі (этнічныя групы гіё і мано). Спачатку войскі баевікоў былі малалікімі, але хутка яны разрасліся за кошт далучэння да арміі паўстанцаў тысяч супляменнікаў. Адзін з камандзіраў НПФЛ Прынс Джонсан выйшаў са складу арганізацыі і стварыў незалежны фронт. Абодва рухі аблажылі сталічную Манровію. Джонсану ўдалося арыштаваць і пакараць смерцю прэзідэнта краіны. Далей рушылі ўслед некалькі бітваў атрадаў Тэйлара, Джонсана і прыхільнікаў былога ўрада за сталіцу, пры беспаспяховых спробах сіл групы ваенных назіральнікаў ЭКАМОГ спыніць гвалт.

Вайну ўдалося спыніць толькі пасля падпісання пагаднення аб спыненні агню ў Абуджы. У 1997 годзе прайшлі прэзідэнцкія выбары, перамогу на якіх атрымаў Тэйлар.

## Гл. таксама 
* Другая грамадзянская вайна ў Ліберыі
## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Гісторыя Ліберыі
Катэгорыя:Грамадзянскія войны
Катэгорыя:Войны XX стагоддзя
Разня ў Ардамата

8 лістапада 2023 года ў вёсцы Ардамата, размешчанай на паўночным усходзе ад Эль-Генейны, сталіцы суданскай правінцыі Заходні Дарфур, адбылося масавае забойства. Напярэдадні 15-я пяхотная дывізія суданскай арміі адступіла ў Чад. Пасля Сілы аператыўнай падтрымкі і Джанджавід, якія выступаюць супраць урада Судана, напалі на мірных жыхароў вёскі. Асноўнымі ахвярамі сталі падлеткі, жанчыны і пажылыя. Большасць з іх былі этнічнымі масалітамі. Ацэнкі колькасці загінулых адрозніваюцца. Паводле адных даных было забіта ад 800 да 1300 чалавек. Іншыя крыніцы заяўляюць пра больш за 2000 ахвяр.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Падзеі 8 лістапада
Катэгорыя:Ваенныя злачынствы падчас Трэцяй грамадзянскай вайны ў Судане
Катэгорыя:Лістапад 2023 года
Катэгорыя:Масавыя забойствы
Катэгорыя:Забойствы, здзейсненыя ў 2023 годзе
Парламенцкія выбары ў Фінляндыі (1908)

Парламенцкія выбары ў Вялікім Княстве Фінляндскім 1 і 2 ліпеня 1908 года.

## Гісторыя 
Расійскі імператар Мікалай II распусціў першы сучасны і дэмакратычны парламент Фінляндыі пасля таго, як яго спікер Пер Эвінд Свінхувуд адмовіўся, на думку імператара, праявіць да яго дастатковую павагу, выступаючы на адкрыцці сесіі парламента. У 1908 годзе расійскі ўрад аднавіў палітыку русіфікацыі ў Фінляндыі, абмежаваўшы фінскае самакіраванне.

## Кампанія 
Большасць фінаў, у тым ліку большасць фінскіх парламентарыяў, выступалі супраць русіфікацыі, але не пагаджаліся наконт сродкаў эфектыўнага супрацьстаяння. Прыхільнікі Сацыял-дэмакратычнай партыі спадзяваліся на станоўчыя вынікі працы сваёй партыі ў парламенце, такія як рост дабрабыту рабочых і арандатараў, але на наступных некалькіх выбарах іх чакала расчараванне. Астатнія парламенцкія партыі, за частковым выключэннем аграрыяў, лічылі патрабаванні сацыял-дэмакратаў, такія як васьмігадзінны рабочы дзень, занадта радыкальнымі, каб іх можна было рэалізаваць, пакуль Фінляндыя спрабуе выратаваць сваё самакіраванне. Парламент не меў афіцыйнага кантролю над урадам, які адказваў толькі перад імператарам і генерал-губернатарам. Заканадаўчая ўлада парламента была таксама абмежавана магчымасцю імператара накладаць вета на ягоныя законы без абмежавання на час, цягам якога вета можа быць накладзена.

## Вынікі 
Катэгорыя:Выбары ў Фінляндыі
Катэгорыя:Выбары 1908 года
Катэгорыя:Ліпень 1908 года
Мабілізацыя ў Расіі (2022)

21 верасня 2022 года, упершыню ў сучаснай гісторыі Расіі была абвешчана мабілізацыя. Мерапрыемствы разгорнуты ў ходзе ўварвання ва Украіну і неўзабаве пасля Харкаўскага контрнаступлення УСУ.

Пуцін раней пазбягаў абвяшчэння мабілізацыі і некалькі разоў абяцаў не праводзіць яе, але страты асабістага складу, недахоп войск для ўтрымання фронту працягласцю больш за 2000 км і заклікі нацыяналістаў, якія падтрымлівалі вайну, пераканалі яго.

Афіцыйныя асобы заявілі аб мабілізацыі 300 тысяч чалавек.

Частку свежамабілізаваных адразу адправілі на перадавую для закрыцця праломаў у абароне. Ужо з кастрычніка 2022 года яны пачалі несці істотныя страты, трапляць у палон або адступаць. Часці сутыкнуліся з недастатковым забеспячэнням, адсутнасцю сувязі і камандавання.

28 кастрычніка 2022 года міністр абароны Сяргей Шайгу паведаміў Пуціну аб завяршэнні мабілізацыйных мерапрыемстваў.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Уварванне Расіі ва Украіну (2022)
Катэгорыя:2022 год у Расіі
Катэгорыя:Воінскі абавязак
Вольнеры

«**Вольнеры**» — серыя фэнтэзійна-прыгодніцкіх гісторый пра старшакласнікаў адной з мінскіх школ, па матывах беларускай міфалогіі. Аўтар — Валерый Гапееў.

## Сюжэт 
### «Прадвесце» 
Тры старшакласнікі адной з мінскіх школ знаходзяць уваход у іншасвет, дзе дзейнічаюць істоты, багі і духі з беларускай міфалогіі.

Шлях галоўных герояў пачынаецца з жадання вырашыць свае праблемы, а заканчваецца выбарам падарожжа за гранню, напоўненага прыгодамі, выпрабаваннямі і таямніцамі.

### «Бясконцы дзень» 
Сямёра сяброў разумеюць, што іх краіна знаходзіцца пад аўтакратычным прэсам, а народ жыве ў імгле прапаганды. Сямёрка сяброў памятаюць, якой іх краіна была да гэтага. Яны разумеюць, што ў іх ёсць толькі адзіны шанец вярнуць былую волю і былое шчасце. Але напачатку трэба распрацавць план і здзейсніць яго, каб трапіць у іншасвет, дзе знаходзіцца выйсце.

Зло, дзейнічае па сваіх правілах, і яго цяжка перамагчы без парушэння уласных маральных прынцыпаў. Падчас доўгай вандроўкі па іншасвеце героям аповесці давдзяецца шукаць адказы на мноства пытанняў, сярод якіх будзе і надзіва простае: хіба так, як ёсць, нельга жыць і быць у гэтым трошкі шчаслівым? Нібыта ж так добра ў сістэме, дзе табе гарантаваная будучыня і няма клопату пра яе ўладкаванне і дзе ты пазбаўлены ўсякіх мітрэнгаў адносна розных пошукаў.

Выпрабаванні ў іншасвеце надаюць часу іншае асэнсаванне, раскрываюць характары і правераюць душы герояў, у тым ліку выпрабаваннем на здраду.

## Гісторыя стварэння 
Серыя «Вольнеры» задумана аўтарам як трылогія. Першая частка «Вольнеры. Прадвесце» выйшла ў 2023 годзе. Рукапіс другой кнігі «Вольнеры. Бясконцы дзень» удзельнічаў у конкурсе рукапісаў «Шуфлядка», дзе стаў пераможцам і атрымаў як прыз фінансавую дапамогу для выдання друкаванай кнігі.

Другая частка кнігі, «Вольнеры. Бясконцы дзень», пабачыла свет у 2024 годзе.

## Адзнакі кнігі і прызнанне 
* 2023 год — другая частка трылогіі «Вольнеры. Бясконцы дзень» стала лаўрэатам першага конкурсу рукапісаў «Шуфлядка» (намінацыя «Фэнтэзі, фантастыка, прыгоды, дэтэктыў»).

Катэгорыя:Беларуская літаратура XXI стагоддзя
Катэгорыя:Кнігі ў жанры фэнтэзі
Катэгорыя:Кнігі 2023 года
Катэгорыя:Літаратурныя творы Беларусі
Катэгорыя:Літаратурныя творы на беларускай мове
Катэгорыя:Прыгодніцкая літаратура
Катэгорыя:Раманы на беларускай мове
Белспецзнештэхніка

**Белспецзнештэхніка, БСЗТ** — беларускае дзяржаўнае знешнегандлёвае ўнітарнае прадпрыемства, заснаванае ў 1995 годзе. Спецыялізуецца на гандлі і вытворчасці ўзбраенняў і прадукцыі падвойнага прымянення. Уваходзіць у склад Дзяржаўнага ваенна-прамысловага камітэта. Лічыцца вядучым прадпрыемствам краіны ў вобласці экспарту ўзбраенняў.

У каталогу кампаніі маецца авіяцыйная тэхніка і абсталяванне да яе, сродкі СПА, узбраенне і тэхніка для сухапутных войск, прыцэльная тэхніка, прыборы падвойнага прызначэння, стралковае ўзбраенне, боепрыпасы, трэнажоры.

У структуру ДЗГУП «Белспецзнештэхніка» ўваходзіць ТАА «БСЗТ — Новыя тэхналогіі», што спецыялізуецца на распрацоўцы і вытворчасці поўнага спектру аптычнай прадукцыі — прыцэлах для бранятанкавай тэхнікі, сістэм кіравання агнём, комплексаў СПА, стралковага ўзбраення.

Кампанія кіруе сумесным суданска-беларускім прадпрыемствам «S&B Aviation company LTD». Яе тэхнічныя спецыялісты, якія базуюцца ў Хартум, абслугоўваюць увесь парк верталётаў і самалётаў ВПС Судана.

Акрамя таго, «Белспецзнештэхніка» ўзяла на сябе абавязацельствы па абслугоўванні ўдарных верталётаў Мі-35 ВПС Нігерыі. Беларусы адказваюць за верталёты 97-й групы спецназа ў г. Порт-Харкорт.

У 2022 годзе у сувязі з уварваннем Расіі на Украіну прадпрыемства трапіла ў Спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША, у Чорны спіс Еўрасаюза, а таксама пад санкцыі Аўстраліі, Вялікабрытаніі, Канады, Новай Зеландыі, Швейцарыі, Японіі і самой Украіны.

## Заўвагі 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 

Катэгорыя:Дзяржаўны ваенна-прамысловы камітэт Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Вытворцы ўзбраенняў
Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 1995 годзе
Катэгорыя:Беларускія юрыдычныя асобы ў Чорным спісе ЕС
Катэгорыя:Беларускія юрыдычныя асобы ў спісе спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША
Сын отечества

**«Сын оте́чества»** — рускі гістарычны, грамадска-палітычны і літаратурны часопіс.

Выдаваўся ў Санкт-Пецярбургу ў 1812—1844 і 1847—1852 гадах. Заснаваны М. Грэчам. Перыядычнасць выхаду часопіса мянялася. У 1829—1835 гадах выдаваўся разам з часопісам Ф. В. Булгарына «Северный архив» пад назвай «Сын отечества и Северный архив». Напачатку часопіс друкаваў матэрыялы пра вайну 1812 года. У 1816—1825 гадах у часопісе супрацоўнічалі члены дзекабрысцкіх арганізацый, пазней выданне набыло ліберальна-ахавальны кірунак. Выдаваліся дадаткі: «Прибавление» (1813—1817, 1820, 1821—1822, 1825), «Литературные прибавления» (1822—1824).

Сярод выдаўцоў і рэдактараў часопіса: Ф. В. Булгарын (1825—1838), А. П. Смірдзін (1838—1840), В. І. Сянкоўскі (1841—1842), К. П. Масальскі (1842—1854; захоўваў правы на часопіс да 1856 года).

Сярод аўтараў: Я. А. Баратынскі, К. М. Бацюшўкаў, П. А. Вязенмскі, А. С. Грыбаедаў, Д. В. Давыдаў, В. А. Жукоўскі, В. К. Кюхельбекер, А. С. Пушкін, К. Ф. Рылееў, Ф. М. Глінка і інш.

## Тэма Беларусі 
У часопісе друкаваліся і артыкулы, прысвечаныя падзеям, якія адбываліся на тэрыторыі сучаснай Беларусі. Падзеі вайны 1812 года ў артыкулах «Пісьмо Віцебскага інтэнданта да віленскага 14/16 кастрычніка 1812 г.» (1812), «Пісьмо з Віцебска» І. Манькоўскага (1813), «Урывак з запісак віцебскага жыхара» Г. Дабрыніна (1813), «Нешта аб бітве каля Ваўкавыска» і іншыя. Беларуская тэматыка прысутнічае ў артыкулах «Пінск і яго ваколіцы» Ю. Крашэўскага (у перакладзе з польскай мовы, 1837), «Штодзённыя запіскі рускай падарожніцы ў 1827 і 1828 г.» А. С. Целяпнёвай (1831).

## Іншыя выданні 
У 1856—1861 гадах пад назвай «Сын отечества» выдаваўся палітычны, навуковы і літаратурны штотыднёвік, выдаўцом і рэдактарам якога быў А. В. Старчэўскі.

У 1862—1900 гадах выходзіла штотыднёвая газета ліберальнага (з 1880-х гадоў народніцкага) кірунку «Сын отечества», штотыднёвым дадаткам да яе ў 1862—1886 гадах быў часопіс «Сын отечества», рэдактарам якога да 1877 года быў А. В. Старчэўскі. Выходзілі дадаткі: «Приложение» (1886, 1889—1891), «Еженедельное приложение» (1886—1889, 1892—1900), «Моды» (1886—1897), альбом 100 карцін рускіх мастакоў «Жанр и пейзаж» (1890).

## Зноскі 
## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* 
* Сынъ отечества: историческій, политическій и литературный журналъ

Катэгорыя:Часопісы Расійскай імперыі
Катэгорыя:Часопісы на рускай мове
Краснагорскі сельсавет (Мсціслаўскі раён)

**Краснаго́рскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мсціслаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Падлужжа.

## Гісторыя 
Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Рылаўшчынскі сельсавет** у складзе Мсціслаўскага раёна Калінінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Рылаўшчына. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Аршанскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Мсціслаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 20 красавіка 1939 года Рылаўшчына перайменавана ў Красную Горку, а сельсавет — у Краснагорскі. 6 красавіка 1973 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Падлужжа. 28 лістапада 2017 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Сялецкага сельсавета (9 населеных пунктаў: аграгарадок Сялец, вёскі Беразуйкі, Вароўскага, Дудчыцы, Каленькава, Колтава, Ластрыгіна, Слёзкі і Цяляткава).

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (15 населеных пунктаў) — 1114 чалавек, з іх 89,0 % — беларусы, 10,1 % — рускія, 0,5 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года (24 населеныя пункты) — 1228 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

## Спасылкі 
* Інфармацыя пра Краснагорскі сельсавет на сайце Мсціслаўскага райвыканкама 


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Малькаўскі нацыянальны літоўскі сельсавет

**Ма́лькаўскі нацыянальны літоўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мсціслаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Малькаўка. Літоўцы складалі 81,5 % насельніцтва сельсавета.

Магчымасць стварэння літоўскага сельсавета з цэнтрам у Малькаўцы, дзе кампактна пражывалі літоўцы, відавочна, разглядалася яшчэ ў часы знаходжання гэтай тэрыторыі ў складзе РСФСР.

Паводле даведніка «Адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўладкаванне БССР» Малькаўскі літоўскі сельсавет быў арганізаваны ў 1928 годзе ў складзе Расненскага раёна Аршанскай акругі БССР. Аднак дакументальна гэта не пацвярджаецца. У матэрыялах абследавання Малькаўскага літоўскага сельсавета ад 12 па 21 снежня 1930 г. пазначана, што сельсавет створаны ў 1929 годзе. Гэты ж год называецца і ў звестках аб арганізацыі калгасаў. Пры гэтым у дакуменце няма згадкі пра латышоў, а ў самім яго загалоўку відавочна пазначана, што сельсавет літоўскі. Няма звестак і аб рэарганізацыі сельсавета з латышскага зноў у літоўскі.

З 20 лютага 1938 года ў складзе Магілёўскай вобласці. 20 красавіка 1939 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Доўгавіцкага сельсавета.

Малькаўскі нацыянальны літоўскі сельсавет стаў апошнім нацыянальным саветам, ліквідаваным у БССР. Прычынай яго ліквідацыі называўся перавод на беларускую мову савецкага і гаспадарчага апарату і рэарганізацыя літоўскай няпоўнай сярэдняй школы ў беларускую ў 1938 годзе.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / А. И. Карпачева и др. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 1: (1917―1941 гг.). — Мн., «Беларусь», 1985. — 390 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Мсціслаўскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Расненскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1928 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1939 годзе
Катэгорыя:Нацыянальныя літоўскія сельсаветы БССР
Альжбета Юзафаўна Агінская

**Альжбета Вяльгорская**, па нараджэнні **Агінская** (—, Лучай) — вялікалітоўская арыстакратка.

## Біяграфія 
Са старэйшай лініі княжацкага роду Агінскіх герба ўласнага, малодшае дзіцё ваяводы троцкага Юзафа Агінскага і  — дачкі апошняга мужскога прадстаўніка роду Вішнявецкіх Міхала Сервацы Вішнявецкага. Страціла маці на першым годзе жыцця, а бацьку — у пяцігадовым узросце, але звестак пра тое, хто займаўся яе выхаваннем няма. Яе брат — кампазітар і паэт Міхал Казімір Агінскі, таксама мела чатырох сясцёр.

У 1754 годзе пабралася шлюбам з кухмістрам вялікім літоўскім , які таксама рана стаў сіратой.

Альжбета атрымала ў пасаг .

Сужэнцы мелі трох сыноў:

*  (каля 1754—1806), граф, пісар польны літоўскі, расійскі сенатар і 
*  (1755—1805), граф, генерал-лейтэнант літоўскай арміі, удзельнік руска-польскай вайны (1792) і паўстання Касцюшкі (1794).
*  (1759—1817), граф,  арміі Варшаўскага герцагства

Катэгорыя:Жанчыны Вялікага Княства Літоўскага
Альжбета
Альжбета
Альжбета з Агінскіх

**Альжбета з Агінскіх** — шматзначнае імя

## Вядомыя асобы 
* Альжбета Вяльгорская (1731—1771)
* Альжбета Пузына (1700—1767)
Сапрынавіцкі сельсавет

**Сапры́навіцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мсціслаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Сапрынавічы.

## Гісторыя 
Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Янаўскі сельсавет** у складзе Мсціслаўскага раёна Калінінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Янаўка. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Аршанскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Мсціслаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Пячкоўка, сельсавет перайменаваны ў **Пячкоўскі сельсавет**. 25 снежня 1964 года ў склад сельсавета ўключаны 7 населеных пунктаў (Аслянка, Брагі, Канюхова, Каськова, Новая Шматаўка, Паўночнае Бялішчана і Старая Шматаўка), якія былі перададзены ў склад БССР з Манастыршчынскага раёна Смаленскай вобласці РСФСР. У 1977 годзе скасавана вёска Радзівонаўка. 25 мая 1988 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Сапрынавічы, сельсавет перайменаваны ў Сапрынавіцкі.

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1428 чалавек, з іх 84,3 % — беларусы, 13,0 % — рускія, 1,5 % — таджыкі, 0,6 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 1072 чалавекі.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

## Спасылкі 
* Інфармацыя пра Сапрынавіцкі сельсавет на сайце Мсціслаўскага райвыканкама 


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Парламенцкія выбары ў Фінляндыі (1913)

Парламенцкія выбары ў Вялікім Княстве Фінляндскім 1-2 жніўня 1913 года. У 1914 годзе расійскі ўрад вырашыў прыпыніць працу фінскага парламента на час Першай сусветнай вайны.

## Кампанія 
Рост расчаравання фінскіх выбаршчыкаў працай парламента адбіўся на нізкай яўцы выбаршчыкаў; сацыял-дэмакраты і аграрыі, якія адстойвалі справу бедных рабочых і фермераў, працягвалі набіраць галасы за кошт старых фінаў, галоўным клопатам якіх была пасіўная абарона самакіравання Фінляндыі. Яны разыходзіліся ў сацыяльна-эканамічнай палітыцы, і таму не сфармулявалі яснай пазіцыі на гэты конт.

## Вынікі 
Катэгорыя:Выбары ў Фінляндыі
Катэгорыя:Выбары 1913 года
Катэгорыя:Жнівень 1913 года
Redfall

«**Redfall**» — камп’ютарная гульня ў жанры , распрацаваная «» і выдадзеная «Bethesda Softworks». Рэліз гульні адбыўся 2 траўня 2023 года для «Microsoft Windows» і «Xbox Series X and Series S».

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Камп’ютарныя гульні 2023 года
Катэгорыя:Камп’ютарныя гульні, распрацаваныя ў ЗША
Катэгорыя:Шутары ад першай асобы
Катэгорыя:Гульні для Windows
Археалагічныя помнікі

**Археалагічныя помнікі** — старажытныя прадметы, збудаванні, пахаванні, што захаваліся на зямной паверхні, пад зямлёй або пад вадой і з’яўляюцца аб’ектам археалагічных даследаванняў. Да археалагічных помнікаў адносяцца: выкапнёвыя прылады працы, зброя, упрыгожанні, паселішчы (стаянкі, селішчы, гарадзішчы), рэшткі жытлаў, гідратэхнічных збудаванняў, майстэрні, горныя выпрацоўкі, пячоры, старажытныя ўмацаваныя лініі (абарончыя валы, равы), дарогі, пабудовы на палях, малюнкі і надпісы, высечаныя на асобных камянях і скалах, старажытныя археалагічныя помнікі, пахаванні, надмагільныя і культавыя збудаванні (каменныя бабы, следавікі, ідалы, свяцілішчы і інш.). Археалагічныя помнікі — рэчавыя гістарычныя крыніцы, па якіх можна аднавіць мінулае чалавечага грамадства.

На Беларусі выяўлена каля 900 стаянак каменнага і бронзавага вякоў, каля 1500 гарадзішчаў і селішчаў ранняга жалезнага веку і інш.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Археалагічныя аб’екты
Парламенцкія выбары ў Фінляндыі (1917)

Парламенцкія выбары ў Вялікім Княстве Фінляндскім 1-2 кастрычніка 1917 года. Агульная яўка выбаршчыкаў была вышэйшай, чым на папярэдніх выбарах. Сацыял-дэмакраты страцілі абсалютную большасць, якую мелі на папярэдніх выбарах (хаця яны, як і іншыя партыі, павялічылі колькасць галасоў у абсалютным выражэнні). Інакш кажучы, «буржуазныя» (несацыялістычныя) партыі разам узятыя цяпер мелі больш за палову месцаў.

## Гісторыя 
Выбары сталі вынікам  ў Фінляндыі, выкліканага рэвалюцыяй у Расійскай імперыі. Расійскі імператар Мікалай II, кіраўнік Фінляндыі, адрокся ад пасады без пераемніка, таму фінскі парламент надзяліў сябе вышэйшай уладай ва ўнутраных справах. Часовы ўрад Расіі не пагадзіўся з гэтым, і прызначыў датэрміновыя парламенцкія выбары, што лічылася сацыялістамі незаконным.

## Кампанія 
Сацыял-дэмакраты патрабавалі неадкладнага ўвядзення  і вызвалення сялян-арандатараў. Буржуазныя партыі, як правіла, хацелі спачатку гарантаваць, што Фінляндыя стане поўнасцю незалежнай, і толькі потым праводзіць падобныя сацыяльныя і эканамічныя рэформы.

## Вынікі 
Катэгорыя:Выбары ў Фінляндыі
Катэгорыя:Выбары 1917 года
Катэгорыя:Кастрычнік 1917 года
Раздзельскі сельсавет

**Раздзе́льскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мсціслаўскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Курманава.

## Гісторыя 
Утвораны 29 жніўня 1959 года ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Курманаўскага і Шамаўскага сельсаветаў з цэнтрам у вёсцы Раздзел 1. 16 чэрвеня 1981 года ў склад Падсолтаўскага сельсавета перададзена вёска Буліна. Не пазней за 2007 год цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Курманава. 20 лістапада 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Падсолтаўскага сельсавета.

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1071 чалавек, з іх 94,8 % — беларусы, 4,7 % — рускія.

## Склад 
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 19 населеных пунктаў: аграгарадок Курманава, вёскі Асінаўка, Багацькаўка, Бель, Беразетня, Вышова, Глінне, Каменка, Крутая, Лужкі, Несцерава, Пацкава, Раздзел, Рубанаўка, Сакалова, Селішчы, Слаўнае, Старына і Шамава.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / С.Д. Гриневич и др. — Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 2: (1944―1980 гг.). — Минск: «Беларусь», 1987. — 283 с.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Мсціслаўскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1959 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2013 годзе
Археалагічныя раскопкі

. 1928]]

**Археалагі́чныя раско́пкі** — даследаванне археалагічных помнікаў пры дапамозе раскопвання культурнага пласта ў адпаведнасці з прынятай методыкай; раздзел палявой археалогіі. Праводзяцца толькі з дазволу адпаведных дзяржаўных устаноў спецыялістамі-археолагамі дзеля далейшага даследавання і гістарычных вывадаў. Ажыццяўляюцца пасля археалагічнай разведкі. Культурны пласт помнікаў выбіраецца гарызантальнымі пластамі таўшчынёй ад 5 да 20 см і перабіраецца рукамі (або прамываецца вадой), каб выявіць усе, нават дробныя рэчы. Пасля даследаванняў раскоп закопваецца, участак рэкультывуецца, некаторыя тыпы помнікаў (гарадзішчы, курганы) звычайна ўзнаўляюцца.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Археалогія
Прылады вытворчасці

**Прылады вытворчасці**, **прылады працы** — частка сродкаў вытворчасці, з дапамогай якіх або праз якія (абсталяванне, машыны, станкі і г.д.) чалавек уздзейнічае на аб’екты, прадметы працы, ператвараючы іх у гатовую прадукцыю. Тэрмін «прылады працы» шырока выкарыстоўваўся ў марксісцкай палітычнай эканоміі, у сучаснай эканамічнай навуцы ўжываецца рэдка.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Праца
Катэгорыя:Інструменты
Харыфійская культура

**Харыфійская культура** () — археалагічная культура эпохі ранняга дакерамічнага неаліту на тэрыторыі Негева і Сінайскага паўвострава ў 8 800 — 8 200 гг. да н. э.

Назва культуры паходзіць ад наймення гары Хар-Харыф у пустыне Негеў, дзе ў 1969—1974 гг. была вылучана група археалагічных знаходак, тыповая для гэтай культуры. Харыфійская культура разглядаецца як вытворная або нават адгалінаванне Натуфійскай культуры.

Для Харыфійскай культуры была характэрна вытворчасць мікралітаў у форме трохвугольных і паўмесячных каменных навершаў стрэл. Носьбіты жылі ў доўгатэрміновых паселішчах, што складаліся з паўзямлянкавых жытлаў, часам з некалькімі пакоямі. Хаця кераміка была яшчэ не вядома, харыфійцы практыкавалі земляробства і жывёлагадоўлю. Знаходкі костак дзікіх капытных жывёл паказваюць, што паляванне заставалася важнай галіной гаспадаркі.

Харыфійская культура супадае з існаваннем позніх мезалітычных культур у рэчышчы Ніла, але блізкая да ранніх неалітычных культур Фаюму і ўсходняга Егіпту, што сфарміраваліся пазней за 9 тысячагоддзе да н. э.

## Спасылкі 
* PreHistoric Har Harif in the Negev Desert of Southern Israel
* Nigel Goring-Morris The Harifian of the southern Levant
* History of Ancient Egypt

Катэгорыя:Археалагічныя культуры Афрыкі
Катэгорыя:Археалогія ў Егіпце
Катэгорыя:Неаліт Афрыкі
Катэгорыя:Археалагічныя культуры Азіі
Катэгорыя:Археалогія ў Ізраілі
Megalopyge opercularis

**Megalopyge opercularis** — від лускакрылых з сямейства .

## Распаўсюджанне 
Гэты від распаўсюджаны ў паўднёва-ўсходняй і цэнтральнай частках ЗША, а таксама ў Мексіцы і паўночных частках Цэнтральнай Амерыкі.

## Апісанне 
Размах крылаў 24-36 міліметраў. Вусень у даўжыню дасягае да 30 мм.

## Экалогія 
Жывуць у шыракалістых і мяшаных лясах. Харчуюцца вусені на розных шыракалістых дрэвах, такіх як , ,  і іншыя, таксама і некаторыя садовыя расліны, напрыклад,  і .

## Галерэя 

Файл:Megalopyge_opercularis_coccoon.jpg|Кокан
Файл:Puss_caterpillar1.jpg|Вусень
Файл:Megalopyge_opercularisFPCCP20040709-5730A.jpg|Імага

## Спасылкі 
* Research on the Asp Caterpillar at Baylor College of Medicine
* Info page with photos 
* BugGuide Species Megalopyge opercularis — Southern Flannel Moth — Hodges#4647

Катэгорыя:Насякомыя Паўночнай Амерыкі
Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1797 годзе
Катэгорыя:Матылі
Дзін Гуаньпэн

**Дзін Гуаньпэн** (; каля 1708&nbsp;- каля 1771)&nbsp;— кітайскі мастак часоў дынастыі Цын. Лічыцца адным з лепшых мастакоў Акадэміі прыдворнага жывапісу разам з , Лан Шынінам,  і .

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў мястэчку Шуньцянь (зараз частка Пекіну). У маладосці разам з малодшым братам Гуаньхэ адданы да настаўніка малявання. Вучыўся ў французскага езуіта  (у кітайцаў вядомага як Ван Чжычэн). Азнаёміўся з заходнімі тэхнікамі малявання дзякуючы Джузэпэ Кастыльёнэ. У 1726 годзе ўвайшоў у Акадэмію прыдворнага жывапісу. З тых часоў працаваў тут да самай смерці. У 1741 годзе атрымаў званне хуахуажэня (прыдворнага мастака) 1-га разраду з заробкам 11 лян срэбра штомесяц.

## Творчасць 
У яго актыве каля 200 скруткаў. Пераважна маляваў партрэты&nbsp;- будысцкіх манахаў, даосаў, бачных чыноўнікаў, членаў імператарскай сям’і. Таксама быў пейзажыстам. Яго працы адзначаюцца каларытам, майстэрствам выкарыстання святла і цені, выкарыстоўваў пярэдні, сярэдні і далёкі планы, спалучаючы кітайскую і еўрапейскую тэхнікі жывапісу. Рабіў копіі вядомых кітайскіх мастакоў.

Вядомыя працы: «Буды несмяротнага жыццё» (1761), «Пропаведзь Буды» (1770), «Словы кахання сярэдняй наложніцы», «Свет пачынаецца з Новага года», «Малюнкі паходжання царства Дхармы» (1767), копія скрутка «Німфы ракі Луо» (1754).

## Спасылкі 
* Дін Гуаньпен

Катэгорыя:Мастакі Кітая
Аляксандр Мікалаевіч Зайцаў (бізнесмен)

**Аляксандр Мікалаевіч Зайцаў** — беларускі прадпрымальнік, уладальнік шэрагу гандлёвых, лагістычных і прамысловых кампаній, а таксама футбольных клубаў «Дынама-Брэст» (2016—2020 гг.) і «Рух». Былы дзяржслужачы. Сумесна з Мікалаем Вараб’ём і Аляксеем Алексіным валодае кампаніяй «Брэміна груп» — аператарам асаблівай эканамічнай зоны «Брэміна—Орша», а таксама іншых лагістычных комплексаў. Былы памочнік Лукашэнкі.

Згодна з расследаваннем OCCRP, Siena і Белсата, Зайцаў і Аляксей Алексін у 2012 годзе атрымалі ў Літве від на жыхарства і адкрылі там некалькі кампаній. Хоць гэтыя кампаніі працавалі без прыкметнай дзелавой актыўнасці і без персаналу, праз іх рахункі правялі больш за 46 мільёнаў еўра.

Зайцаў — ганаровы консул Замбіі ў Беларусі. Таксама Зайцаў з’яўляецца арганізатарам музычнага фестывалю «Сонцастаянне» і зарэгістраваў на сваё імя яго таварны знак. Таксама Зайцаву належыць 51% кампаніі «Глаугандальпрэд» (астатнія 49% кантралюе Нацыянальны алімпійскі камітэт Рэспублікі Беларусь), якая валодае крамай алкагольнай прадукцыі «Дуб зялёны» і крамай бяспошліннага гандлю на аўтамабільным пункце пропуску «Бераставіца». На Зайцава зарэгістраваны і таварны знак «Дуб зялёны».

Паводле звестак «Беларускага расследавальніцкага цэнтра», у 2002 годзе Аляксандр Зайцаў ажаніўся з Вольгай Грамыка (пісьменніца, аўтарка кніг у жанры фэнтэзі), а ў 2011 годзе сужэнцы аформілі фіктыўны развод. У Аляксандра і Вольгі ёсць сын Раман, якому належыць 89% акцый Лукомльскага кансервавага завода.

## Міжнародныя санкцыі
У чэрвені 2021 года на Зайцава, а таксама на звязаныя з ім кампаніі «Брэміна груп» і «Сохра» былі накладзены санкцыі Еўрапейскага Саюза. У хуткім часе да санкцый супраць Зайцава, «Брэміна груп» і «Сохры» далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя, Канада і Швейцарыя. 9 жніўня 2021 года «Брэміна груп» уключылі ў Спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША. Пасля пачатку уварвання Расіі ва Украіну да санкцый супраць Зайцава, «Брэміна груп» і «Сохры» далучыліся Японія і Украіна, а ЗША і Новая Зеландыя пашырылі свой санкцыйны спіс на Зайцава і «Сохру».

Паводле расследавання «Беларускага расследавальніцкага цэнтра», пасля ўвядзення санкцый ЕС і ЗША супраць «Брэміна груп» частка яе маёмасці была запісана на кампанію «АЛІС МА», заснаваную ксяндзом Ігарам Лашуком. Пазней Лашук прысутнічаў на цырымоніі ўзнагароджання Зайцава ў снежні 2022 года папскім рыцарскім Ордэнам Святога Рыгора Вялікага.

У лістападзе 2023 года Еўрапейскі суд у Люксембургу адмовіўся зняць санкцыі ЕС з Аляксандра Зайцава і «Брэміна груп».

## Крыніцы 
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Святога Рыгора Вялікага
Катэгорыя:Беларускія асобы ў спісе спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША
Катэгорыя:Беларускія асобы ў Чорным спісе ЕС
Катэгорыя:Прадпрымальнікі Беларусі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Ружанах
Катэгорыя:Выпускнікі БДЭУ
Катэгорыя:Ганаровыя консулы
Марыя Віславух

**Мары́я Віславу́х** з дому **Боўфалаў** (; 1858 — 20 сакавіка 1905, Львоў) — польская настаўніца, грамадская дзяячка, выдавец.

## Біяграфія 
Паходзіла са збяднелай шляхецкай сям’і, пазбаўленай маёнтку за ўдзел бацькі ў паўстанне 1863—1864 гадоў. Па смерці бацькі сям’і пераехала ў Віцебск, а адтуль у Пскоў. Марыя навучалася ў Пецярбургу на вышэйшых курсаў для жанчын, па сканчэнні якіх працавала настаўніцай у Варшаве.

Выйшаўшы за Баляслава Віславуха, пераехала ў Львоў, дзе разам з мужам пасвяцілася стварэнню незалежніцкай сялянскай партыі. Ад 1889 разам выдавалі двухтыднёвік «Przyjaciel Ludu». 21 мая 1890 Віславухі стварылі Таварыства сяброў асветы, якое займалася арганізацыяй вясковых чытальняў, лекцый і гутарак. У 1882—1899 гадах стварылі ў вёсках каля 300 бібліятэка і 100 чытальняў.

Адначасна Марыя ўдзельнічала і ў эмансіпацыйным руху: адкрывала жаночыя чытальні, таварыствы асветы, змагалася за роўныя правы працы і заробкі для жанчын. Была адной з ініцыятарак жаночага з’езда 15 жніўня 1899 года ў Закапаным. Выдавала часопісы для сялянак.

## Літаратура 
* Encyklopedia Popularna PWN, Warszawa 1987.
* 

## Спасылкі 
* Публікацыі Марыі Віславух у бібліятэцы Polona

Катэгорыя:феміністкі Польшчы
Катэгорыя:рэдактары Польшчы
Хаўер Мілей

**Хаўер Герарда Мілей** (; , ) — эканаміст, палітык, прэзідэнт Аргенціны з 10 снежня 2023 года, першы ў свеце прэзідэнт-лібертарыянец.

## Біяграфія 
У юнацкія гады займаўся футболам, быў брамнікам каманды другога дывізіёна Chacarita Juniors. Стварыў музычны гурт Everest, які выконваў каверы на песні The Rolling Stones, быў у ёй вакалістам.

У 1993 годзе скончыў Універсітэт Белграна, атрымаў ступень бакалаўра эканомікі, працягваў вучобу ў Інстытуце эканамічнага і сацыяльнага развіцця, а таксама ў Універсітэце Торкуата-Ды-Тэла.

Больш за 20 гадоў сам выкладаў у розных ВНУ Аргенціны і іншых краін макра- і мікраэканоміку, матэматыку для эканамістаў, манетарную палітыку, фінансавыя тэорыі і тэорыі эканамічнага росту. Удзельнічаў у канферэнцыях, пісаў навуковыя творы, выдаў кнігі.

Працаваў эканамістам у кампаніях Estudio Broda, Máxima AFJP, HSBC, Corporación América. Узначальваў Дэпартамент эканамічных даследаванняў Аналітычнага цэнтра Fundación Acordar. Быў дарадцам урада Аргенціны.

Як эканамічны назіральнік, выступаў на радыё і тэлебачанні. Атрымаў вядомасць праз свае радыкальныя погляды, скандальныя заявы і эксцэнтрычныя паводзіны. У яго выступах часта гучалі абразы ў адрас апанентаў і выкарыстоўвалася нецэнзурная лексіка.

У 2021 годзе Хаўер Мілей стварыў блок «Свабода надыходзіць» лібертарыянскай накіраванасці. У тым жа годзе быў абраны ў Палату дэпутатаў Кангрэса Аргенціны. Затым вылучыў сваю кандыдатуру на пасаду прэзідэнта і на выбарах, якія адбыліся 19 лістапада 2023 года, атрымаў 55,69 % галасоў выбаршчыкаў.

## Палітычныя погляды 
Актыўны прыхільнік аўстрыйскай школы эканомікі, крытык папярэдняй эканамічнай і дзяржаўнай палітыкі Аргенціны. Мілей пераважна характарызуе сябе як мінархіст і лібертарыянец, падтрымлівае капіталістычны лад, свабоду выбару ў такіх пытаннях як абарот зброі, аднаполыя шлюбы, прастытуцыя, спажыванне псіхаактыўных рэчываў.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Ігракі ФК Чакарыта Хуніярс
Катэгорыя:Палітыкі Аргенціны
Цзяа Бінчжэнь

**Цзяа Бінчжэнь** (, дзеяч 1689—1726) — вядомы кітайскі мастак і астраном.

## Біяграфія 
Ураджэнец , Шаньдун. Ён адзін з першых мастакоў дынастыі Цын, якія змяшалі традыцыйны кітайскі жывапіс з заходняй культурай. Цзяа Бінчжэнь таксама з’яўляецца адным з найбольш значных партрэтыстаў і мініяцюрыстаў у ранняй Цын. Ён умеў маляваць людзей, пейзажы, будынкі.

Уплыў Захаду ў яго мастацтве прыйшоў з-за яго кантакту з езуітамі ў Дырэкцыі астраноміі. Іх уплыў таксама адкрыў яму новыя ідэі па астраноміі і рэлігіі. У нейкі момант Цзяа прыняўкаталіцтва і адыграў пэўную ролю на баку езуітаў у .

## Карціны 

File:Jiao_Bingzhen_-_Paintings_of_Ladies_-_Leaf_2.jpg|*Выява шляхетных жанчын - Ліст #2* (). Туш і фарба на шоўку. Памер 20.4*30.9 см. 
File:Jiao_Bingzhen_-_Landscapes_-_Leaf_2.jpg|*Краявіды - Ліст #2* (). Туш на паперы. Памеры 26.4*26.2 см. 

## Літаратура 
* Ci hai bian ji wei yuan hui (). Ci hai (). Shanghai: Shanghai ci shu chu ban she (), 1979.

## Спасылкі 
* China Page 1-6
* «Illustrated Guide of Tilling and Weaving: Rural Life in China» by Jiao Bingzhen, March 1696

Катэгорыя:Мастакі эпохі Цын
Катэгорыя:Вучоныя Кітая
Сёстры Дугу

**Сёстры Дугу** ( —  сёстры -кітайскага паходжання з клану , якія жылі ў  (535—557),  (557—581) і Суй (581—618).

Усе яны былі дочкамі генерала Заходняй Вэй .  стала імператрыцай ,  стала імператрыцай дынастыі Суй, а  была пасмяротна ўшанавана сваім сынам імператрыцай дынастыі Тан (618—907). Сёмая сястра Дугу Цэло, у прыватнасці, была адной з самых уплывовых жанчын у гісторыі старажытнага Кітая, дзякуючы сваёй блізкасці са сваім мужам, імператарам Вэнь-дзі, на працягу іх 45-гадовага манагамнага шлюбу, а таксама дзякуючы ўладзе, якую яна атрымала ад блізкасці да мужа.

Некаторыя аўтары пісалі, што тры сястры «выйшлі замуж за імператараў» або «выйшлі замуж за імператарскія сем’і». Аднак на момант іх шлюбу ні адзін з іх мужоў (яшчэ) не быў членам імператарскай сям’і: кожная з трох сясцёр стала імператрыцай або пасмяротнай імператрыцай пасля дынастычнай змены. З трох змен дынастый толькі першая — узурпацыя трона Заходняй Вэй  — лічыцца доўгачаканай, у якой Дугу не адыгралі ніякай ролі. Пры прыходзе да ўлады як Ян Цзяня, так і Лі Юаня важнае значэнне мелі сямейныя сувязі з кіруючым домам (праз сясцёр і дачку Дугу Цэло ).

## Асноўная інфармацыя 
Ніякага фізічнага апісання іх не захавалася, але іх бацька быў вельмі прыгожым.  быў этнічным () , але абедзве яго жонкі, лэдзі Гуо і лэдзі Цуй, хутчэй за ўсё, былі з хань. Усе Дугу былі пісьменнымі (валодалі класічнай кітайскай мовай), культурнымі і набожнымі будыстамі.

## У масавай культуры 
У кітайскім тэлесерыяле 2018 года «» зняліся  у ролі ,  у ролі старэйшай сястры  і  ў ролі сярэдняй сястры Дугу.

У кітайскім тэлесерыяле 2019 года «» зняліся  у ролі , Ксу Ксяахань у ролі старэйшай сястры  і  ў ролі сярэдняй сястры Дугу.

## Гл. таксама 
* 
* Сёстры Сун

## Крыніцы 
## Літаратура 
*

Катэгорыя:Жанчыны Кітая
Катэгорыя:Гісторыя Кітая
Катэгорыя:Постаці VI стагоддзя
Катэгорыя:Постаці VII стагоддзя
Катэгорыя:Браты і сёстры
Севярына Віславух (пісьменніца)

**Севяры́на Віславу́х** са Скаржынскіх (; ) — польская грамадская дзяячка, паэтэса, пісьменніца, мастачка.

## Біяграфія 
Паходзіла са шляхецкага роду Скаржынскіх герба «Бонча». Нарадзілася ў сям’і Альфонса Скаржынскага (1830—1907) і Севярыны з Ціхоньскіх (1838—1893).

Пісала навелы і вершы, стварыла серыю паштовак з патрэтамі нацыянальных герояў і кароткімі вершамі ўласнага аўтарства. Была адной з ініцыятарак будаўніцтва «Дому здароўя» для незаможнай моладзі. Большасць яе прац захавалася толькі ў машынапісах. Памерла ў Кіеве, куды выехала разам з дзецьмі ў вайну.

З мужам Антоніем Ісідорам Віславухам мелі дзевяцёх дзяцей. Муж у 1940 годзе арыштаваны ў Пярковічах, знік без вестак.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Wysłouchowie z Pirkowicz, Anna Ostrowska z domu Wysłouch

## Спасылкі 
Катэгорыя:Паэтэсы Польшчы
Катэгорыя:Мастакі Польшчы
Севярына
Севярына
Парламенцкія выбары на Фарэрскіх астравах (1936)

**Выбары ў Лёгтынг Фарэрскіх астравоў** — выбары ў прадстаўнічы орган Фарэрскіх астравоў, якія прайшлі 28 студзеня 1936 года.

На выбарах Партыя самакіравання і Партыя саюза набралі аднолькавую колькасць мандатаў — 8. Сацыял-дэмакратычная партыя атрымала 6 мандатаў. 2 мандаты атрымала новая паітычная сіла Вінафлокурын.

## Вынікі выбараў 
## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* Løgtingið 150: hátíðarrit: 150 ár liðin, síðani Løgtingið varð endurstovnað. Hátíðarrit 3. Løgtingið. — Tórshavn: Løgtingið, 2003. — Ss. 78—79, 149—175.
* Waag, E. Val og valtøl 1906—1966. — Klakksvík: Egiđ forlag, 1967. — Ss. 1—12.

1936
Катэгорыя:1936 год на Фарэрскіх астравах
Катэгорыя:Падзеі 28 студзеня
Катэгорыя:Студзень 1936 года
Катэгорыя:Выбары 1936 года
Typhlonectidae

**Typhlonectidae** — сямейства земнаводных атраду Бязногія земнаводныя. Мае 5 родаў і 13 відаў.

## Апісанне 
Агульная даўжыня прадстаўнікоў сямейства вагаецца ад 14 да 75&nbsp;см. Яны характарызуюцца адсутнасцю лускавінак у скуры, больш ці менш сціснутым з бакоў целам і дыскам-прысоскай вакол клаакі. Надзелены трахеямі і лёгкімі. Прысутнічаюць толькі першасныя кольцы, адсутнічаюць другасныя кольцы, на спіне зморшчыны скуры ўтвараюць нешта накшталт плаўніка. Афарбоўка аліўкава-карычневага або чорнага колеру.

## Спосаб жыцця 
Вядуць водны ці паўводны спосаб жыцця. Капаюць норы ў глебе непадалёк ад вадаёмаў або на дне рэк ці азёр. Харчуюцца воднымі беспазваночнымі.

Жывародзячыя земнаводныя. У лічынак вонкавыя жабры прадстаўлены ў форме пласцінак.

## Распаўсюджанне 
Жывуць у басейнах паўднёваамерыканскіх рэк Магдалена, Ла Плата, Арынока, Амазонка, а таксама ў возеры Маракайба.

## Роды 
* 
* 
* 
* 
* 

## Літаратура 
* Wilfried Westheide & Reinhard Rieger: Spezielle Zoologie Teil 2: Wirbel und Schädeltiere, 1. Auflage, Spektrum Akademischer Verlag Heidelberg • Berlin, 2004, ISBN 3-8274-0307-3
* San Mauro, Diego; Miguel Vences, Marina Alcobendas, Rafael Zardoya and Axel Meyer (May 2005). Initial diversification of living amphibians predated the breakup of Pangaea. American Naturalist 165 (5): 590—599.

Катэгорыя:Бязногія земнаводныя
Катэгорыя:Сямействы земнаводных
Інкан

ці  — асабістыя пячаткі, якімі карыстаюцца ў Японіі ў якасці подпісу. Для здзяйснення адказных аперацый — замацавання здзелак, куплі нерухомасці, адкрыцця банкаўскіх рахункаў — выкарыстоўваецца зарэгістраваная ў органах мясцовага самакіравання пячатка, званая . Простая пячатка для паўсядзённых аперацый называецца .

Звычайна інкан прадстаўляе сабой стрыжань дыяметрам ад 25 да 75 міліметраў. У якасці матэрыялу можа выкарыстоўвацца драўніна цвёрдых парод, слановая костка. Пячаткі з распаўсюджанымі японскімі імёнамі прадаюцца гатовымі. Замежныя імёны могуць быць выгравіраваны лацінскімі літарамі, канай або іерогліфамі. Сучасны японец звычайна мае некалькі пячатак. Мужчынскія пячаткі звычайна пераўзыходзяць ў памерах жаночыя. Таксама памер пячаткі залежыць ад рангу — інкан начальніка амаль заўсёды большы, чым у падначаленых.

Файл:Inkan.JPG|Сюніку — чарнілы для адбітку
Файл:Hanko_2.jpg|У краме
Файл:Ginko-in.png|Узор банкаўскага адбітка

## Гл. таксама 
* 

Катэгорыя:Пячаткі
Катэгорыя:Дакументазнаўства
Катэгорыя:Геральдыка
Катэгорыя:Культура Японіі
Катэгорыя:Пасведчанне асобы
Электрагрыль

**Электрагрыль**, **электрычны грыль** — , служачы для падрыхтоўкі ежы і ў апошні час усё больш шырока ўжываецца ў побыце.

## Будова 
Як правіла электрагрыль вырабляецца з нержавеючай сталі, з асаблівым антыпрыгарным пакрыццём. Існуюць розныя тыпы электрагрыляў — ад стацыянарных бетонных мадэляў, якія выкарыстоўваюцца ў кафэ і рэстаранах, да сціплых бытавых электрагрыляў, якія ўжываюцца толькі ў побыце. Аб’ядноўвае іх аднолькавая канструкцыя — мяса і іншыя прадукты, якія рыхтуюцца ў грылі, апрацоўваюцца толькі пры дапамозе электраэнергіі. Існуюць нават электрычныя вяндлярні, якія часта адносяць да электрагрыляў.

## Сфера выкарыстання 
У сферы грамадскага харчавання, электрагрылі выкарыстоўваюцца ў першую чаргу для падрыхтоўкі страў з мяса. Як правіла, яны выкарыстоўваюцца ў невялікіх кропках грамадскага харчавання, радзей у буйных кафэ або рэстаранах. Але найбольш масава электрагрылі прымяняюцца ў хатняй гаспадарцы. Тут іх ужываюць не толькі для гатавання страў з мяса, але і для шматлікіх страў з гародніны і іншых прадуктаў. Існуе каласальная колькасць рэцэптаў для электрагрыляў.

## Гісторыя з’яўлення на рынку 
Першыя электрагрылі з’явіліся ў продажы ў пачатку 80-х гадоў мінулага стагоддзе. У Расіі яны пачалі прадавацца ў 90-я гады, калі адкрыліся межы і ў краіне з’явіліся тавары з-за мяжы. У той час, яны былі ў навіну і каштавалі вельмі дорага. Па-сапраўднаму масавы попыт на электрагрылі з’явіўся ў апошнія дзесяць гадоў, калі іх кошт упаў настолькі, што іх купля стала рэальнасцю для любой сярэднестатыстычнай сям’і. У СССР электрагрылі выпускаліся з 70-х гадоў.

## Перавагі 
Ключавая перавага электрагрыляў перад астатнімі мадэлямі — яны залежаць толькі ад электраэнергіі і іх можна спакойна выкарыстоўваць дома. Практычна ўсе астатнія віды грыляў падыходзяць толькі для прымянення на свежым паветры. Электрагрыль можа прымяняцца для гатавання ежы дома.

## Літаратура 
* Электрогрили // Товарный словарь / И. А. Пугачёв (главный редактор). — М.: Государственное издательство торговой литературы, 1961. — Т. IX. — Стб. 848—853. — 890 с.
* 

## Спасылкі 
* 
* 5 электрогрилей для правильных стейков  / Ferra.ru, 20 февраля 2017 (23-115 тыс.руб)
* Выбираем электрогриль. Доброе утро. Фрагмент выпуска от 23.08.2017 / 1tv.ru

Катэгорыя:Бытавая тэхніка
Катэгорыя:Кухонныя прылады
Магілёўскі кар’ер

**Магілёўскі кар’е́р** — кар’ер у Магілёве, які з’яўляецца месцам пахавання ахвяр масавых расстрэлаў у час сталінскіх рэпрэсій. Знаходзіцца каля колішняй вёскі Папоўкі, побач з Магілёўскім мясакамбінатам па праспекце Дзімітрава.

## Гісторыя 
У пачатку XX стагоддзя тут знаходзіўся скотамагільнік. Першымі ў 1918 годзе расстраляныя каталіцкія святары, сярод якіх вядомае імя Яўгена Святаполк-Мірскага. У пачатку 20-х гадоў тут расстраляныя і праваслаўныя святары.

Каля 1932 года створаны калгас, пазней саўгас «Давыдаўка», якому належаў скотамагільнік.

У 1937 годзе тут арганізавана месца масавых расстрэлаў і пахаванне. У 1938 або 1939 гадах расстрэлы на гэтым месцы скончылі. У 1941 годзе нямецкія ваенныя ўпершыню зладзілі тут раскопкі і знайшлі мноства чалавечых касцей. Пасля сканчэння Другой сусветнай вайны ў кар’еры здабывалі пясок, нягледзячы на знаходкі касцей.

У 1987 годзе падчас будаўнічых прац выяўленая брацкая магіла, пасля чаго створаная камісія па расследаванні, якая эксгумавала з брацкай магілы рэшткі больш як 500 ахвяр.

У архівах знайшліся звесткі пра расстрэлы тут прадстаўнікоў каталіцкага касцёла і праваслаўнай царквы.

## Памяць 
Увосені 1990 года (паводле іншых звестак — на Радаўніцу 4 красавіка 1989) на месцы расстрэлаў усталяваны дубовы мемарыяльны крыж, з тае пары тут ладзіцца дзень памяці продкаў. У 1998 годзе спарахнелы крыж адрэстаўраваны.

У верасні 2023 года шасціканцовы крыж дэмантаваны, замест яго ўсталяваны хваёвы чатырохканцовы з надпісам па-руску: «Кресту твоему поклоняемся владыко и воскресение твоё славим». Беларуская таблічка з надпісам «Крыж Памяці аб бязвінна забітых у 20-30-х гадах XX стагоддзя», якая вісела на старым крыжы, прыладжаная да меншага крыжа, таксама ўсталяванага калісьці грамадскасцю.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Гісторыя Магілёва
Катэгорыя:Праспект Дзімітрава (Магілёў)
Катэгорыя:Помнікі Магілёва
Катэгорыя:Помнікі ахвярам сталінскіх рэпрэсій