open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Аляксандр Іванавіч Белавусаў

**Аляксандр Іванавіч Белавусаў** (нар. , г. Кулоціна, Наўгародская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў у 1973 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. З 1973 года — архітэктар—кіраўнік групы архітэктараў, галоўны архітэктар праектаў у БелНДІдзіпрасельбудзе.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1979 года. Пражываў у Мінску.

## Творчасць 
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): эксперыментальны жылы дом з блок-пакояў і клеяфанерных панэляў у саўгасе «Мінскі» (1975), комплекс забудовы Бярэзінскага дзяржаўнага запаведніка (1982), калгаса «Савецкая Беларусь» (1974—1986). 

## Узнагароды 
Узнагароджаны бронзавым медалём ВДНГ СССР (1982).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Вялікая Ірба

**Вялікая Ірба** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Курагінскім раёне Краснаярскага края Расіі. Уваходзіць у муніцыпальнае ўтварэнне са статусам гарадскога паселішча пасёлак Вялікая Ірба як яго адміністрацыйны цэнтр.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Краснаярскага края
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1732 годзе
Кашурнікава

**Кашурнікава** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Курагінскім раёне Краснаярскага края Расіі.

Утварае муніцыпальнае ўтварэнне са статусам гарадскога паселішча пасёлак Кашурнікава як адзіны населены пункт у яго складзе. У межах адміністрацыйна-тэрытарыяльнага ладу адпавядае адміністрацыйна-тэрытарыяльнай адзінцы пасёлак гарадскога тыпу Кашурнікава.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Краснаярскага края
Падгорны (ЗАТУ Жалезнагорск)

**Падгорны** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Краснаярскім краі Расіі. Уваходзіць у гарадскую акругу ЗАТУ Жалезнагорск. Размешчаны за 30 км на паўночны ўсход ад Краснаярска, на правым беразе ракі Енісей. Тэрыторыя пасёлка 7 кв. км.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Краснаярскага края
Шалінскае

**Шалінскае** () — сяло ў Краснаярскім краі, адміністрацыйны цэнтр Манскага раёна і Шалінскага сельсавета. Заснавана ў сярэдзіне XVIII стагоддзя.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Населеныя пункты Краснаярскага края
Цюхцет

**Цюхцет** () — сяло ў Цюхцецкім раёне Краснаярскага края, адміністрацыйны цэнтр Цюхцецкага сельсавета.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Населеныя пункты Краснаярскага края
Саланцы (Краснаярскі край)

**Саланцы** () — пасёлак, адміністрацыйны цэнтр Саланцоўскага сельсавета Емяльянаўскага раёна Краснаярскага края.

Катэгорыя:Населеныя пункты Краснаярскага края
Назараўскі раён

**Назараўскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Краснаярскім краі Расіі.

Адміністрацыйны цэнтр — горад Назарава.

Катэгорыя:Раёны Краснаярскага края
Новы Стаў

**Новы Стаў** (,  — **Нойтайх**) — горад на поўначы Польшчы. Уваходзіць у склад Мальбаркскага павета Паморскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Новы Стаў. Размешчаны за 50 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра Гданьска і за 330 км ад Варшавы. Займае плошчу 4,67 км², насельніцтва 4,2 тыс. чалавек (на 2019).

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка горада
Агінскае (Краснаярскі край)

**Агінскае** () — сяло ў Краснаярскім краі Расіі, адміністрацыйны цэнтр Саянскага раёна і Агінскага сельсавета. Размешчана на беразе ракі Анжа, за 40 км ад чыгуначнай станцыі Саянск (вузел ліній на Абакан, Тайшэт і Уяр). Заснавана ссыльнымі пасяленцамі ў 1829 годзе. Краязнаўчы музей.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Населеныя пункты Краснаярскага края
Погіры (Воранаўскі раён)

**Пагірай** (), **Пагіры, Погіры** — колішні хутар у Воранаўскім раёне, эксклаў Літвы на тэрыторыі Беларусі. Зараз на гэтым месцы поле з невялічкім ляском пасярэдзіне, фактычна тэрыторыя знаходзіцца ў межах пагранічнай паласы з беларускага боку.

## Гісторыя 
Паводле падання, некалі тут была шляхецкая сядзіба. Пры савецкай уладзе гаспадарка была ператворана ў хутар. У 1955 годзе ўпершыню на паперах згадваецца факт існавання анклава: Пагіры вырашылі аднесці да Літоўскай ССР, паколькі на хутары жыла брыгада, якая працавала ў найбліжэйшым літоўскім калгасе. Межы саюзных рэспублік гэтаму не заміналі, бо ў тыя часы яны былі фармальнасцю. Як сцвярджаецца, да хутара была падведзена лінія электраперадач з тэрыторыі ЛітССР.

Колькасць жыхароў Пагіроў з гадамі змяншалася, і на момант, калі абедзве краіны атрымалі незалежнасць, у ім жыла толькі адна сям’я з трох чалавек — этнічных палякаў, іх прозвішча — Занегіны.

Спрэчкі паміж суверэннымі Літвой і Беларуссю наконт мяжы доўжыліся чатыры гады. Літоўскі бок прапаноўваў пакінуць Пагіры пад сваёй юрысдыкцыяй і зрабіць «калідор» шырынёй 200 м. Беларускі бок прапанаваў аднесці Пагіры да Беларусі і перадаць Літве землі ідэнтычнай плошчы, якія непасрэдна прымыкалі б да дзяржаўнай мяжы. На гэтым варыянце бакі нібыта і сышліся. Жыхары Пагіроў згодна з умовамі атрымалі літоўскія пашпарты, чым пазней скарысталіся, з’ехаўшы ў Літву.

6 лютага 1995 года быў падпісаны Дагавор аб літоўска-беларускай дзяржаўнай мяжы. Але там не згадваюцца Пагіры. Дагавор набыў моц у красавіку 1996 года. А ў 2001 Літоўская Рэспубліка праводзіла перапіс насельніцтва, афіцыйныя вынікі якога змяшчалі і статыстыку ў тым ліку па Пагірах: насельніцтва — 0 чалавек. У 2010 годзе літоўскі Цэнтр рэгістраў таксама пазначае Пагірай у адрасным рэестры, хоць і не дае дакладных геаграфічных каардынат. У 2016 годзе ўрад Літвы прымае пастанову, паводле якой хутар Пагірай афіцыйна ліквідуецца.

Катэгорыя:Геаграфія Воранаўскага раёна
Катэгорыя:Змяненне тэрыторыі Беларусі
Катэгорыя:Змяненне тэрыторыі Літвы
Катэгорыя:Былыя населеныя пункты Літвы
Катэгорыя:Эксклавы
Катэгорыя:Зніклі ў 2016 годзе
Біятлон у Беларусі

**Біятлон** у Беларусі з’яўляецца адным з папулярных зімніх відаў спорту (неабходнасць спецыяльных умоў і амуніцыі перашкаджаюць яму стаць масавым), чаму спрыялі поспехі беларускіх біятланістаў.

Беларускія біятланісты неаднойчы адзначаліся як на асобных этапах Кубка свету, так і на Чэмпіянатах Еўропы і свету. Шматразовая чэмпіёнка свету — Алена Зубрылава, якая за сваю кар’еру выступала за Украіну, пазней — за Беларусь. На Чэмпіянаце Еўропы-2008 зборная Беларусі здабыла залаты медаль у змяшанай гонцы.

У сезоне 2007—2008 паводле канчатковых вынікаў жаночая зборная Беларусі зайняла 8-е месца, а мужчынская — 11-е ў агульным заліку Кубка свету. У сезоне 2008—2009 лепшай сярод беларускіх біятланістак стала Дар’я Домрачава (7-е месца), сярод біятланістаў — Рустам Валіулін (30-я месца). Жаночая зборная стала 8-й, а мужчынская — 10-й.

Найбольш паспяховым для зборнай Беларусі па біятлоне быў сезон 2001—2002 гадоў, калі жаночая зборная, паводле вынікаў сезону, стала 5-й, а мужчынская — 4-й. Тады ў індывідуальным заліку Алена Зубрылава (за Беларусь) была пятай, а сярод мужчын Уладзімір Драчоў заняў другое месца.

## Гл. таксама 
* Зборная Беларусі па біятлоне

## Спасылкі 
* **(руск.)** http://www.biathlon.by — Афіцыйная старонка Беларускай федэрацыі біятлону
Чарнэ

**Чарнэ** (,  — **Гамерштайн**) — горад на поўначы Польшчы. Уваходзіць у склад Члухоўскага павета Паморскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Чарнэ. Размешчаны за 160 км на паўднёвы захад ад цэнтра Гданьска і за 395 км ад Варшавы. Займае плошчу 46,39 км², насельніцтва 6 тыс. чалавек (на 2019).

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка горада
Віцебскае кадэцкае вучылішча

**Віцебскае кадэцкае вучылішча** — дзяржаўная сярэдняя спецыялізаваная навучальная ўстанова з ваенна-прафесійнай накіраванасцю навучання і выхавання у вёсцы Лужасна Віцебскага раёна. У вучылішчы навучаюцца юнакі і дзяўчаты 8—11 класаў.

## Гісторыя 
Дзяржаўная ўстанова адукацыі «Віцебскае кадэцкае вучылішча» створана на падставе рашэння Віцебскага аблвыканкама № 223 ад 12 красавіка 2011 года. Адкрыццё адбылося 1 верасня 2011 года. Вучылішча сфармавана шляхам рэарганізацыі Лужаснянскай школы-інтэрната-гімназіі для здольных і таленавітых дзяцей Віцебскай вобласці.

Кадэцкае вучылішча выконвае задачы атрымання навучэнцамі (кадэтамі) базавай адукацыі, сярэдняй адукацыі, а таксама першасных ведаў і навыкаў, неабходных для службы ва Узброеных Сілах, органах памежнай службы, унутраных войсках, Следчым камітэце, Дзяржаўным камітэце судовых экспертыз, органах унутраных спраў, органах і падраздзяленнях па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь. Віцебскае кадэцкае вучылішча мае Знамя (уручана 1 верасня 2011 года) і геральдычны знак. Воінскім навучаннем кадэтаў займаюцца афіцэры запасу.

Вучылішча размяшчаецца ў адасобленым гарадку, тэрыторыя якога аб’ядноўвае ўсе навучальныя, спартыўныя, бытавыя і адміністрацыйныя аб’екты, паміж лясным масівам і Заходняй Дзвіною. Вучылішча мае ўласны транспарт, які забяспечвае выезд кадэтаў на спартыўныя спаборніцтвы і экскурсіі ў абласны цэнтр і іншыя гарады.

У вучылішчы добрая матэрыяльна-тэхнічная база. У навучальных кабінетах устаноўлена сучаснае абсталяванне, кадэты забяспечаны класамі для самападрыхтоўкі, у іх распараджэнні бібліятэка з кніжным і мультымедыйным фондамі, доступ да сеткі Інтэрнэт. Працуюць факультатывы па прадметах навучання, праводзяцца заняткі па стральбе, рукапашным баі, парашутным спорце, крыміналістыцы, бальных танцах і іншыя. Дзейнічае спарткомплекс, які быў пабудаваны ў 2009 годзе, футбольнае поле са штучным пакрыццём, хакейная каробка. Маюцца тыр, страявы пляц, а таксама танцавальная зала і «кадэцкае кафэ».

## Крыніцы 
## Літаратура 
* *Александрова, Т.* Служить Отчизне суждено тебе и мне / Т. Александрова // Жыццё Прыдзвіння. — 2018. — 23 лют. — С. 1.
* *Бакевич, Э.* Сменили форму / Э. Бакевич // Витебские вести. — 2014. — 20 мая. — С. 7.
* *Грэчка, І.* Разам, адной камандай / І. Грэчка // Настаўніцкая газета. — 2018. — 2 чэрв. — С. 13.
* *Камлёва, Н.* Дело чести / Н. Камлёва // Витебские вести. — 2018. — 22 февр. — С. 1, 5.
* *Кутынко, А.* Приглашаем в кадеты! / А. Кутынко // Витебские вести. — 2014. — 27 марта. — С. 3.
* *Петрова, Е.* У витебских кадетов — «бронза» / Е. Петрова // Витебские вести. — 2017. — 24 янв. — С. 5.
* *Сахарова, С.* Кадеты молодцы! / С. Сахарова // Твой город (Витебск). — 2016. — 10 нояб. — С. 7.
* *Сырамаха, А.* Вандруем разам / А. Сырамаха, М. Півавар // Витебские вести. — 2018. — 17 мая. — С. 20.
* *Шпаковская, Г.* Возрождается кадетство / Г. Шпаковская // Народнае слова. — 2011. — 3 верас. — С. 2.

Катэгорыя:Лужасна
Катэгорыя:2011 год у Беларусі
Катэгорыя:Ваенныя навучальныя ўстановы Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 2011 годзе
Скурч

**Скурч** (,  — **Скурц**) — горад на поўначы Польшчы. Уваходзіць у склад Старагардскага павета Паморскага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Скурч. Размешчаны за 70 км на поўдзень ад цэнтра Гданьска і за 295 км ад Варшавы. Займае плошчу 3,67 км², насельніцтва 3,6 тыс. чалавек (на 2019).

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка горада

Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1934 годзе
Наваполацкі дзяржаўны прафесійна-тэхнічны каледж будаўнікоў

**Наваполацкі дзяржаўны прафесійна-тэхнічны каледж будаўнікоў** — дзяржаўная сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў горадзе Наваполацку Віцебскай вобласці.

## Гісторыя 
Установа адукацыі заснавана ў ліпені 1967 года на базе спецтрэста «Белсантэхмантаж № 1» з прысваеннем назвы «Наваполацкае гарадское прафесійна-тэхнічнае вучылішча № 89 будаўнікоў».

З 1 ліпеня 2014 года на падставе рашэння Віцебскага выканаўчага камітэта ад 28 сакавіка 2014 года № 193 і загада ўпраўлення адукацыі Віцебскага аблвыканкама ад 4 красавіка 2014 года № 139 ліцэй быў перайменаваны ва УА «Наваполацкі дзяржаўны прафесійна-тэхнічны каледж будаўнікоў».

Каледж рыхтуе штукатураў, абліцовачнікаў-плітачнікаў, мантажнікаў, электрамантажнікаў, электрагазазваршчыкаў, слесараў.

## Былыя назвы 
* Наваполацкае гарадское прафесійна-тэхнічнае вучылішча № 89 будаўнікоў
* З 1 верасня 1984 года на падставе загада Дзяржаўнага камітэта БССР па прафтэхадукацыі ад 4 ліпеня 1984 года № 81 навучальная ўстанова перайменавана ў «Сярэдняе прафесійна-тэхнічнае вучылішча № 89 будаўнікоў».
* З 1 верасня 1989 года на падставе загаду Міністэрства народнай адукацыі БССР ад 4 студзеня 1989 года № 14 навучальная ўстанова перайменавана ў «Прафесійна-тэхнічнае вучылішча № 89 будаўнікоў».
* З 1 верасня 2001 года на падставе загаду Віцебскага аблвыканкама ад 21 чэрвеня 2001 года № 384 навучальная ўстанова перайменавана ва УА «Наваполацкае дзяржаўнае прафесійна-тэхнічнае вучылішча № 89 будаўнікоў».
* З 1 верасня 2008 года на падставе рашэння Віцебскага выканаўчага камітэта ад 5 лістапада 2007 года № 766 і загаду ўпраўлення адукацыі Віцебскага аблвыканкама ад 20 лістапада 2007 года № 386 навучальная ўстанова перайменавана ва УА «Наваполацкі дзяржаўны прафесійны ліцэй будаўнікоў».

## Літаратура 
* *Александров, А.* В училищах праздник / А. Александров // Витебский курьер. — 2005. — 14 окт. — С. 2.
* *Волынцева, А.* С юбилеем, лицей строителей! / А. Волынцева // Новая газета (Наваполацк). — 2012. — 9 окт. — С. 3.
* *Павлюк, Ю.* Здесь учат созидать / Ю. Павлюк // Новая газета (Наваполацк). — 2007. — 12 кастр. — С. 4.
* *Павлюк, Ю.* Отвечая потребностям производства, ГПТУ-89 готовится стать лицеем / Ю. Павлюк // Новая газета (Наваполацк). — 2007. — 29 мая. — С. 5.
* *Павлюк, Ю.* Строители будущего / Ю. Павлюк // Новая газета (Наваполацк). — 2005. — 4 кастр. — С. 2.
* *Рожкевич, Г.* С днем рождения, училище! / Г. Рожкевич // Химик (Новополоцк). — 2002. — 10 окт. — С. 2.
* *Рожкевич, Г.* С днем рождения. ПТУ / Г. Рожкевич // Народнае слова. — 2002. — 8 кастр. — С. 5.
* *Рожкевич, Г.* Юбилей встречаем с оптимизмом / Г. Рожкевич // Віцебскі рабочы. — 2002. — 12 кастр. — С. 2.
* *Стрельченко, О.* Твердая «десятка» лицея строителей / О. Стрельченко // Новая газета (Наваполацк). — 2009. — 27 крас. — С. 4.

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы Наваполацка
Катэгорыя:1967 год у Беларусі
Катэгорыя:Каледжы Беларусі
Севера-Енісейскі раён

**Севера-Енісейскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Краснаярскім краі Расіі.

Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Севера-Енісейскі.

Катэгорыя:Раёны Краснаярскага края
Спецыялізаваная дзіцяча-юнацкая школа алімпійскага рэзерву № 11 (Мінск)

**Спецыялізаваная дзіцяча-юнацкая школа алімпійскага рэзерву № 11**, **СДЮШАР па шахматах і шашках** — дзяржаўная ўстанова Міністэрства спорту і турызму Рэспублікі Беларусь, якая размяшчаецца ў г. Мінску.

## Будынак 
Змяшчаецца ў будынку былой сінагогі Зальцмана.

## Вядомыя выхаванцы 
* 
* 

## Спасылкі 
* Государственное учреждение «Специализированная детско-юношеская школа олимпийского резерва по шахматам и шашкам» 

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы Мінска
Катэгорыя:Спорт у Мінску
Катэгорыя:Дзіцяча-юнацкія спартыўныя школы Беларусі
Катэгорыя:Шахматы ў Беларусі
Катэгорыя:Шашкі ў Беларусі
Міхась Маскалік

**Міха́сь Маска́лік** (,  — , , Германія) — каталіцкі святар усходняга абраду, рэлігійны і культурна-грамадскі дзеяч у Заходняй Германіі, удзельнік беларускага хрысціянскага руху XX ст., душпастыр і педагог. Доктар філалогіі (1959).

## Біяграфія 
У 1927—1931 гадах вучыўся ў Віленскім універсітэце імя Стэфана Баторыя. У 1932 годзе з’ехаў у Берлін на вучобу ў Вышэйшую тэхнічную школу ў Шарлотэнбургу разам з Анатолем Шкуткам, на двух яны жыллё. У 1933 годзе заснаваў «Саюз беларускіх студэнтаў у Германіі».

У 1934 годзе пакінуў палітэхніку і з’ехаў у Мюнхен вывучаць тэалогію, атрымаўшы стыпендыю ад мітрапаліта А. Шаптыцкага. Вывучаў філасофію і тэалогію ў Калегіуме Св. Андрэя (*Das St. Andreas-Kolleg*) ў Мюнхене, скончыў яго ў 1938 годзе.

Высвячаны на святара 17 ліпеня 1938 года. На кароткі час вярнуўся ў Вільню, дзе ў касцёле Св. Мікалая адслужыў першую Св. Літургію.

Напярэдадні Другой сусветнай вайны вярнуўся ў Германію. У 1941—1943 гадах вывучаў філасофію ў Мюнхенскім універсітэце, жыў па адрасе *Buttermelcherstrasse 10*. У гады вайны здзяйсняў святарскія абавязкі сярод беларускіх і ўкраінскіх ваеннапалонных польскай арміі ў Баварыі. Праз непаразумення ў 1943 годзе арыштаваны, некалькі месяцаў правёў у канцлагеры Заксенгаўзен. Вызвалены намаганням Папскай місіі ў Германіі. Кароткі час працаваў пры Візітатуры ў Берліне. Пазней здзяйсняў душпастырства ў Гільдэсгайме.

У пасляваенны час жыў у Гослары. У верасні 1945 года загадам апостальскага візітатара прызначаны дэканам для беларусаў-каталікоў у Заходняй Германіі. Ініцыятар заснавання і кіраўнік Беларускай харытатыўнай службы, якая дапамагала беларускім і ўкраінскім бежанцам у Германіі. Здзяйсняў душпастырства ў парафіях Радэрборна, Оснабрука і Гільдэсгайма.

У 1959 годзе ў Мюнхенскім універсітэце абараніў доктарскую дысертацыю па беларускай літаратуры «Янка Купала: Пясняр беларускага народа» (*Janka Kupala. Der Sänger des weissruthenischen Volkstums*. München, 1961), выдадзеную на нямецкай мове ў 1961 годзе як манаграфія.

## Літаратура 
* Маскалік Міхась  // 
* Маскалік Міхась // 
* Źnič (Рым). 1965. № 85-86
* Божым шляхам (Лондан). 1965. № 6
* 

Катэгорыя:Постаці беларускага ўсходняга каталіцтва
Катэгорыя:Дактары філалагічных навук
Катэгорыя:Вязні канцлагера Заксенгаўзен
Высокаўскі дзяржаўны прафесійны ліцэй сельскагаспадарчай вытворчасці

**Высокаўскі дзяржаўны прафесійны ліцэй сельскагаспадарчай вытворчасці** — установа прафесійнага навучання ў в. Высокае (Аршанскі раён).

## Гісторыя 
Свой летапіс установа адукацыі вядзе з 1939 года, калі ў вёсцы Лемніцы на Сенненшчыне была заснавана школа механізацыі, якую пазней перанеслі ў пасёлак Высокае Аршанскага раёна.

Высокскі дзяржаўны прафесійны ліцэй сельскагаспадарчай вытворчасці ажыццяўляе падрыхтоўку рабочых і спецыялістаў для сельскай гаспадаркі, аўтамабільнага транспарту, грамадскага харчавання, бытавога абслугоўвання, меліярацыйнай галіны і будаўніцтва.

## Літаратура 
* Войтеховская, С. С установкой на успех / С. Войтеховская // Аршанская газета. – 2009. – 10 лістап. – С. 1–2.
* Калейдоскоп профессий: Высокский лицей сельскохозяйственного производства / подгот. Е. Шкрабо // Телеком-экспресс (Орша). – 2013. – 13 июня. – С. 4–5.
* Каралевіч, Э. Ліцэй шырокага профілю / Э. Каралевіч // Витебские вести. – 2015. – 10 дек. – С. 12.
* Князева, Е. Что повышает шансы на удачное трудоустройство? / Е. Князева // Народнае слова. – 2010. – 23 студз. – С. 2.
* Літвінава, Т. Б. Высокскаму вучылішчу – 65 / Т. Б. Літвінава // Аршанская газета. – 2004. – 11 лістап. – С. 2.

Катэгорыя:Высокае (аграгарадок, Аршанскі раён)
Катэгорыя:Навучальныя ўстановы Віцебскай вобласці
Катэгорыя:1939 год у Беларусі
Катэгорыя:Ліцэі Беларусі
Фістуліна пячоначная

**Фістуліна пячоначная** або **пячоначніца звычайная** (*Fistulina hepatica*) — шапкавы базідыяльны грыб з парадку агарыкальных.

## Апісанне 
Пладовае цела дыяметрам 10—30 см, таўшчынёй да 6 см, вельмі мясістае і шчыльнае, сядзячае ці з кароткай тоўстай бакавой ножкай, часам заглыбленай у субстрат. Паверхня шапкі радыяльна-паласатая, аранжава-чырвоная, крывава-чырвоная, у старасці пурпурна-бурая. Край прытуплены. Тканіна тоўстая, мясістая, у маладых грыбоў сакавітая. Смак кіславаты.

## Пашырэнне 
Пашырэнне: Еўропа, Каўказ, Паўночная Амерыка. На Беларусі ахоўваецца ў нацыянальным парку «Белавежская пушча».

Сустракаецца ў лісцевых лясах. Расце на пнях, ствалах жывых і мёртвых лісцевых дрэў, пераважна дуба і каштана.

## Асаблівасці біялогіі 
Выклікае бурую гніль. Драўніна дуба пры працяглым уздззеянні грыба размякчаецца. Пладовыя целы ўтвараюцца ў чэрвені — верасні.

## Выкарыстанне 
Дэкаратыўны ядомы грыб.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Агарыкальныя
Катэгорыя:Чырвоная кніга Беларусі
Катэгорыя:Ядомыя грыбы
Дуброўскі (фільм, 1988)

**«Дуброўскі»** () або **Выскародны разбойнік Уладзімір Дуброўскі** () — прыгодніцкая меладрама паводле рамана Аляксандра Пушкіна «Дуброўскі». Пашыраная 4-серыйная тэлеверсія пад назвай «Дуброўскі» мае працягласць 256 хвілін.

## Сюжэт 
Уладзімір Дуброўскі прыязджае ў маёнтак да бацькі, у якога даўно ідзе цяжба з суседам — дэспатычным памешчыкам Траякуравым. Судовая цяжба завяршаецца поўным спусташэннем, а затым і смерцю бацькі. Дуброўскі вырашаецца на помсту, але улюбляецца ў дачку Траякурава Машу і не хоча больш прычыніць зло дому, у якім жыве яго каханая. А пазней Маша пад прымусам выходзіць замуж за князя Вярэйскага. Дуброўскі са сваімі разбойнікамі бясследна знікае.

## У ролях 
* Міхаіл Яфрэмаў — *Уладзімір Андрэевіч Дуброўскі*
* Марына Зудзіна — *Марыя Кірылаўна Траякурава*
* Уладзімір Самойлаў — *Кірыла Пятровіч Траякураў, бацька Марыі*
* Кірыл Лаўроў — *Андрэй Гаўрылавіч Дуброўскі, бацька Уладзіміра*
* Анатоль Рамашын — *князь Вярэйскі*
* Віктар Паўлаў — *Антон Пафнуцьевіч Спіцын, памешчык, знаёмы Траякурава*
* Уладзімір Конкін — *Шабашкін, засядацель у судзе, адзін з падхалімаў Траякурава*
* Андрэй Смалякоў — *Цімоха*
* Генадзь Фралоў — *Грышка*
* Міхаіл Мацвееў — *Нікіфар*

## Спасылкі 
Катэгорыя:Фільмы СССР
Катэгорыя:Фільмы студыі «Беларусьфільм»
Катэгорыя:Экранізацыі раманаў
Катэгорыя:Фільмы СССР 1988 года
Полацкае кадэцкае вучылішча

**Полацкае кадэцкае вучылішча** — дзяржаўная сярэдняя спецыялізаваная навучальная ўстанова з ваенна-прафесійнай накіраванасцю навучання і выхавання ў горадзе Полацку Віцебскай вобласці.

## Гісторыя 
1 верасня 2010 года рашэннем Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта № 572 ад 16 ліпеня 2010 года «Аб адкрыцці ўстановы адукацыі „Полацкае кадэцкае вучылішча“», Полацкага гарадскога выканаўчага камітэта № 518 ад 18 жніўня 2010 года «Аб стварэнні ўстановы адукацыі Полацкае кадэцкае вучылішча» на базе ўстановы адукацыі «Полацкая дзяржаўная агульнаадукацыйная сярэдняя школа № 4» была адкрыта ўстанова адукацыі «Полацкае кадэцкае вучылішча».

Для арганізацыі навучання кадэтаў па праграмах, якія прадугледжваюць ваенную падрыхтоўку, іх аб’ядноўваюць у выхаваўчыя групы. У групе з кадэтамі працуюць афіцэры. Выхаваўчая і ваенная падрыхтоўка ўключае: ваенную падрыхтоўку — вывучэнне Статута, агнявая падрыхтоўка, тапаграфія, медыцынская падрыхтоўка, страявая падрыхтоўка; спартыўную падрыхтоўку; эстэтычную падрыхтоўку. Акрамя заняткаў па ваеннай падрыхтоўцы кадэты ў групе рыхтуюць дамашнія заданні, за выкананнем якіх сочыць афіцэр-выхавальнік.

У матэрыяльную базу вучылішча ўваходзяць: спартыўная зала, навучальныя кабінеты, трэнажорная зала, цір, пляц, кабінет дапрызыўнай падрыхтоўкі, велагарадок, медыцынскі кабінет; бібліятэка, сталовая.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Бондарава, Т. Да перамогі — праз час і прастору / Т. Бондарава // Настаўніцкая газета. — 2015. — 10 верасня. — С. 5.

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы Полацка
Катэгорыя:2010 год у Беларусі
Катэгорыя:Ваенныя навучальныя ўстановы Беларусі
Катэгорыя:XXI стагоддзе ў Полацку
Катэгорыя:З’явіліся ў 2010 годзе
Гімназія № 1 (Наваполацк)

**«Гімназія № 1»** — сярэдняя навучальная ўстанова адукацыі ў горадзе Наваполацку Віцебскай вобласці. Заснавана ў 1993 годзе.

## Гісторыя 
У 1993 годзе рашэннем № 339 Наваполацкага гарадскога Савета народных дэпутатаў адкрыта гімназія на 2 класы. З 1994 года былі ўведзены 3 замежныя мовы, прыцягнуты да навучання выкладчыкі ВНУ, члены Саюза мастакоў. У 1995 годзе ў гімназіі прынята праграма «Адораныя дзеці» (1995—1998).

З 1997 года ў гімназіі адкрыты трохгадовыя школы маладога настаўніка і куратара. У 1999 годзе Дзяржаўная iнспекцыя навучальных устаноў Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь ад 21 снежня 1999 года выдала пасведчанне аб дзяржаўнай атэстацыі гімназіі (11 класаў).

У 2001 годзе ў навучальнай установе адкрываюцца шматпрофільныя класы. У гэтым жа годзе ўступіла ў дзеянне Праграма «Навучальны кабінет». Праз год была прынята праграма «Інфарматызацыя».

У 2003 годзе гімназія стала Рэспубліканскай інавацыйнай пляцоўкай па праблеме «Стварэнне мадэлі выхаваўчай работы з улікам рэгіянальных асаблівасцей» (2003—2006).

Галоўнымі напрамкамі навучання ў наваполацкай гімназіі з’яўляюцца: філалагічны, фізіка-матэматычны, хіміка-біялагічны і грамадазнаўчы.
 

## Літаратура 
* *Банщикова, О.* У гимназистов Новополоцка — новоселье! / О. Банщикова // Новополоцк сегодня. — 2016. — 18 нояб. — С. 1, 13.
* *Горожеева, Н. В.* IT в школьной библиотеке / Н. В. Горожеева // Адукацыя і выхаванне. — 2013. — № 2. — С. 23-24.
* ГУО «Гимназия № 1 г. Новополоцка» // Новополоцкая азбука : информационный бюллетень / сост.: Е. В. Молодцова. — Новополоцк : Детская библиотека С. Я. Маршака, 2013. — С. 36.
* Движение вперёд / подгот. Н. Радько // Новополоцк сегодня. — 2018. — 6 февр. — С. 5.
* *Никонова, И. С.* Медиатека гимназии — ресурсно-информационный центр / И. С. Никонова // Адукацыя і выхаванне. — 2013. — № 2. — С. 20-23.
* *Ободова, А.* Обмен опытом / А. Ободова // Новополоцк сегодня. — 2018. — 2 февр. — С. 2.

Катэгорыя:Гімназіі Беларусі
Катэгорыя:1993 год у Беларусі
Катэгорыя:Навучальныя ўстановы Наваполацка
Катэгорыя:Маладзёжная вуліца (Наваполацк)
Боркавіцкі дзяржаўны прафесійны ліцэй сельскагаспадарчай вытворчасці

**Боркавіцкі дзяржаўны прафесійны ліцэй сельскагаспадарчай вытворчасці** — установа прафесійнага навучання ў аграгарадку Боркавічы (Верхнядзвінскі раён).

## Гісторыя 
Гісторыя ліцэя пачынаецца ў 1944 годзе, калі ў мястэчку Лынтупы была створана сельскагаспадарчая школа, якая потым была пераведзена ў в. Боркавічы. 11 жніўня 1949 года загадам Міністэрства сельскай гаспадаркі БССР тут была створана Боркавіцкая школа механізацыі сельскай гаспадаркі.

Чатыры гады школа была вузкапрофільнай навучальнай установай, а з 1953 года перайменавана ў Боркавіцкае СПТВ-33 механізацыі сельскай гаспадаркі.

У 1980 годзе вучылішча пераведзена на сярэднюю адукацыю. У 1984 годзе яно перайменавана ў Боркавіцкае СПТВ-170. У 2001 годзе навучальная ўстанова перайменавана ў Боркавіцкае ДПТВ-170, а праз чатыры гады — ва ўстанову адукацыі «Боркавіцкі дзяржаўны прафесійны ліцэй сельскагаспадарчай вытворчасці».

Навучэнцы пасля заканчэння ліцэя будуць працаваць слесарамі па рамонце сельскагаспадарчых машын, трактарыстамі-машыністамі, электрагазазваршчыкамі і вадзіцелямі аўтамабіля.

## Дырэктары 
* Іван Іванавіч Пінкуль (1944—1956)
* Андрэй Емяльянавіч Сямураў (1956—1965)
* Міхаіл Іванавіч Лёгенькі (1966—1973)
* Анатоль Якаўлевіч Галыня (1973—1977)

## Былыя назвы 
* ДПТВ-170
* СПТВ-170
* СПТВ-33
* Школа механізацыі сельскай гаспадаркі
* Сельскагаспадарчая школа

## Літаратура 
* Аляксандрава, С. Будуць у вёсцы новыя майстры / С. Аляксандрава // Дзвінская праўда (Верхнядзвінск). — 2002. — 24 верас. — С. 3.
* Арлова, Л. Тут працуюць і вучацца творчыя людзі / Л. Арлова // Дзвінская праўда (Верхнядзвінск). — 2009. — 9 чэрв. — С. 2.
* Дзвінская, С. І прафесіяй авалодваюць, і гаспадарам дапамагаюць / С. Дзвінская // Дзвiнская праўда (Верхнядзвiнск). — 2003. — 19 жн. — С. 2.
* Зимацкая, А. Здесь учат нужным профессиям / А. Зимацкая // Дзвінская праўда (Верхнядзвінск). — 2010. — 9 лют. — С. 2.
* Камлёва, Н. Лицей из глубинки готовит профессионалов / Н. Камлёва // Витебские вести. — 2015. — 16 мая. — С. 4.
* Ляшук, С. Молодые пахари борозды не портят / С. Ляшук // Народнае слова. — 2005. — 25 кастр. — С. 2.
* Путем реформ и созидания / подгот.: Я. Пакульневич, В. Соловьев // Дзвінская праўда (Верхнядзвінск). — 2014. — 12 снеж. — С. 1, 6-7.

Катэгорыя:Боркавічы
Катэгорыя:Навучальныя ўстановы Віцебскай вобласці
Катэгорыя:1944 год у Беларусі
Катэгорыя:Ліцэі Беларусі
Ляшчынскі сельсавет

**Ляшчы́нскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мядзельскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Ляшчынскія.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Мядзельскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці, з 20 студзеня 1960 года ў складзе Мінскай вобласці. 9 жніўня 1979 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Нарацкага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Мядзельскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1979 годзе
Сезар (прэмія, 2020)

**45-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар»** адбылася 28 лютага 2020 года ў Парыжы.

Найлепшым фільмам і пераможцай яшчэ ў трох намінацыях прызнана карціна «Адрынутыя», па тры ўзнагароды адышлі фільмам «» і «Я абвінавачваю».

## Пераможцы 
Наступныя фільмы і кінематаграфісты сталі лаўрэатамі прэміі «*Сезар*» у 2020 годзе:

## Сітуацыя вакол Рамана Паланскага 
Фільм Рамана Паланскага «*Я абвінавачваю*» атрымаў 12 намінацый на нацыянальную французскую кінапрэмію «*Сезар*». Такое прызнанне карціны кінаакадэмікамі выклікала хвалю абурэння ад праціўнікаў рэжысёра, якія абвінавачваюць яго ў шэрагу сексуальных злачынстваў.

Напярэдадні цырымоніі ўзнагароджання Паланскі выступіў з заявай: «*На працягу некалькіх дзён людзі задавалі мне гэтае пытанне: ці буду я прысутнічаць на цырымоніі „Сезар“? У сваю чаргу, я задаю наступнае пытанне: як я магу?.. Тое, як будзе разгортвацца гэтая ноч, мы ўжо ведаем загадзя. Актывісты ўжо пагражаюць мне публічным лінчаваннем, некаторыя абвясцілі аб правядзенні акцый пратэсту перад Залай Плэель. Іншыя маюць намер зрабіць гэта платформай для абвінавачвання (кіруючага органа). Гэта абяцае быць больш падобным на сімпозіум, чым на свята кіно*». Паланскі заявіў, што прапускае цырымонію, каб абараніць сваю каманду, а таксама жонку і дзяцей, якія «*былі вымушаны трываць крыўды і абразы*». Спасылаючыся на нядаўні скандал у СМІ, які прывёў да масавай адстаўкі сяброў савета «*Сезар*», Паланскі дадаў: «*Прэса і сацыяльныя сеткі прадставілі нашы 12 намінацый так, быццам гэта падарункі, паднесеныя нам саветам дырэктараў акадэміі, як нейкі аўтарытарны жэст, які прывёў да таго, што ім прыйшлося сысці ў адстаўку. Гэта дыскрэдытуе таемнае галасаванне 4 313 прафесіяналаў, кожны з якіх сам вызначаўся з намінацыямі, і больш за 1,5 мільёны гледачоў, якія прыйшлі паглядзець кіно*».

Падчас цырымоніі ўзнагароджання фільм удастоіўся трох прэмій, у тым ліку за найлепшую рэжысуру. Нягледзячы на адсутнасць Паланскага на цырымоніі, яго перамога выклікала хвалю абурэння. Некаторыя з гледачоў дэманстратыўна пакінулі цырымонію і асудзілі вердыкт Акадэміі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 45-я прэмія «Сезар»  на сайце Акадэміі мастацтваў і тэхналогій кінематографа
* 45-я прэмія «Сезар»  на сайце «*AlloCiné*»
* 45-я прэмія «Сезар»  на сайце «*Internet Movie Database*»

Катэгорыя:Кінапрэмія «Сезар»
Катэгорыя:Кінапрэміі 2020 года
Катэгорыя:2020 год у Францыі
Катэгорыя:Люты 2020 года
Катэгорыя:Падзеі 28 лютага
Катэгорыя:Падзеі ў Парыжы
Масквіч-408

**Масквіч-408** — савецкі заднепрывадны аўтамабіль II групы малога класа з кузавам тыпу «чатырохдзверны седан». Існавалі звязаныя мадэлі з кузавамі «пяцідзверны ўніверсал» — «Масквіч-426», і фургон — «Масквіч-433», а таксама шматлікія мадыфікацыі.

Выпускаўся ў Маскве на заводзе МЗМА (пазней АЗЛК) са жніўня-верасня 1964 года па снежань 1975 года. З 1964 па 1967 год ён быў асноўнай мадэллю завода, пасля чаго яго змяніў у гэтай ролі «Масквіч-412», хоць і пасля гэтага яны яшчэ доўга выпускаліся паралельна. Таксама ён выпускаўся ў Іжэўску з 1966 па 1967 год, там было сабрана толькі каля 4000 аўтамабіляў гэтай мадэлі, пасля чаго Іжэўскі завод, у адрозненне ад МЗМА-АЗЛК, цалкам перайшоў на выпуск мадэрнізаванай мадэлі «Масквіч-412».

## Мадыфікацыі 
### Базавай мадэлі 
]]

* **Масквіч-408** — базавы седан (1964—1976)
* **Масквіч-408Э** — экспартны седан з двухфарным абліцоўваннем радыятара, які адпавядаў еўрапейскім нормам бяспекі
* **Масквіч-408И** — экспартны седан с чатырохфарным абліцоўваннем радыятара, які адпавядаў еўрапейскім нормам бяспекі
* **Масквіч-408ИЭ** — экспартны седан, позні М-408 у кузаве М-412, які адпавядаў еўрапейскім нормам бяспекі
* **Масквіч-408П** — экспартны седан з правабаковым размяшчэннем руля, які адпавядаў еўрапейскім нормам бяспекі
* **Масквіч-408Ю** — экспартны седан для краін са спякотным кліматам
* **Масквіч-408К** — экспартны машынакамплекта для буйнавузлавой зборкі седана
* **Масквіч-408М** — седан медслужбы
* **Масквіч-408Т** — седан таксі
* **Масквіч-408Б** — седан з ручным кіраваннем
* **Масквіч-408У** — вучэбны седан з дадатковымі педалямі і рулём

Акрамя таго, да 1969 года існавалі два варыянты афармлення перадка аўтамабіля: з двума круглымі фарамі вялікага дыяметра або з чатырма меншага. Апошні часцей сустракаўся на аўтамабілях, якія пастаўляліся на экспарт, але выкарыстоўваўся не толькі на іх.

Пасля 1969 года таксама існавалі два варыянты афармлення перадка - з рашоткай у дробную і ў буйную клетку, прычым другі таксама часцей сустракаўся на экспартных аўтамабілях, чым на выпушчаных для ўнутранага рынку.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Аўтамабілі паводле алфавіта
408
Сяргей Алегавіч Касціцын

**Сяргей Алегавіч Касціцын** (, Наваполацк, Віцебская вобласць) — беларускі хакеіст. Малодшы брат Андрэя Касціцына.

## Біаграфія 
Выхаванец наваполацкай дзіцяча-юнацкай хакейнай школы. У чэмпіянаце Беларусі выступаў за мінскае «Юнацтва» і «Гомель». У сезоне 2005/2006 ўпершыню паспрабаваў свае сілы за акіянам, дзе за два гады ў складзе «Лондан Найтс» з хакейнай лігі Антарыа набраў 209 ачкоў у 122 матчах.

Удзельнік чэмпіянату свету па хакеі з шайбай 2008 года ў складзе зборнай Беларусі.

За нацыянальную зборную Беларусі правёў 8 матчаў. Правёў 232 гульні рэгулярнага сезона НХЛ. У сезоне 2010/2011 нанёс 93 кідкі ў створ варот сапернікаў, забіўшы 23 галы і заняў 1-е месца ў НХЛ па рэалізацыі кідкоў.

Нядрэнную кар’еру Сяргей Касціцын зрабіў у НХЛ. У першы сезон у структуры «Манрэаля», прайшоўшы стажыроўку ў «Гамільтане», фарм-клубе з АХЛ. У 20-гадовым узросце дэбютаваў у наймацнейшай лізе свету — у 52 матчах «рэгуляркі» і ў 12 гульнях Кубка Стэнлі. Першы сезон у «Манрэалі» выступаў разам са старэйшым братам Андрэем.

Затым Сяргей перабраўся ў «Нэшвіл», правёў 77 гульняй і стаў лепшым бамбардзірам каманды ў рэгулярным чэмпіянаце 2010/2011.

Падчас лакаўту ў НХЛ у сезоне 2012/2013 Сяргей правёў у омскім «Авангардзе». Вяртанне за акіян пасля заканчэння страйку не задалося — усяго 15 у 46 гульнях за «Нэшвіл» і — вяртанне ў КХЛ. Там гуляў за омскі «Авангард» (2013/2014, выйграў Кубак Надзеі), казанскі «Ак Барс» (2014/2015, каманда дайшла да фіналу Кубка Гагарына), ніжагародскае «Тарпеда» (2015/2016, 2017/2018) і мінскае «Дынама» (2016/2017).

За нацыянальную зборную Беларусі Сяргей Касціцын гуляў на Алімпіядзе-2010 у Ванкуверы, дзе стаў лепшым бамбардзірам каманды. У яго паслужным спісе таксама 6 чэмпіянатаў свету. Самымі паспяховымі сталі ЧС-2014 у Мінску і ЧС-2015 (трэцяе месца сярод самых актыўных ігракоў зборнай). На гэтых форумах зборная Беларусі прабівалася ў чвэрцьфінал.

На ЧС-2018 у Данію Сяргей Касціцын не паехаў з-за траўмы.

Катэгорыя:Хакеісты Беларусі
Катэгорыя:Хакеісты КХЛ
Катэгорыя:Хакеісты НХЛ
Катэгорыя:Ігракі ХК Юнацтва-Мінск
Катэгорыя:Ігракі ХК Юніёр Мінск
Катэгорыя:Ігракі ХК Гомель
Катэгорыя:Ігракі «Лондан Найтс»
Катэгорыя:Ігракі «Гамільтан Булдагс»
Катэгорыя:Ігракі «Манрэаль Канадыенс»
Катэгорыя:Ігракі «Нэшвіл Прэдатарз»
Катэгорыя:Ігракі ХК Авангард Омск
Катэгорыя:Ігракі ХК Ак Барс
Катэгорыя:Ігракі ХК Тарпеда Ніжні Ноўгарад
Катэгорыя:Ігракі ХК Дынама Мінск
Катэгорыя:Ігракі зборнай Беларусі па хакеі
Катэгорыя:Хакеісты на зімовых Алімпійскіх гульнях 2010 года
Катэгорыя:Выпускнікі Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта
Харві Вайнштэйн

**Харві Вайнштэйн** (, нар. 19 сакавіка 1952) — амерыканскі кінапрадзюсар. Лаўрэат прэмій «Оскар» і BAFTA за фільм «Закаханы Шэкспір».

Адзін з самых вядомых прадзюсараў Галівуда. Стаў сузаснавальнікам кінакампаній *Miramax* і *Weinstein Company*. Ён працаваў над такімі фільмамі як «Закаханы Шэкспір», «Прамова караля», «Забіць Біла», «Банды Нью-Ёрка», «Крымінальнае чытво», «Джанга вызвалены» ды «Агідная васьмёрка».

Яго нечаканае звальненне стала наступствам публікацыі ў «*The New York Times*», якая выйшла ў 2017 годзе. Журналісты выдання паведамілі пра абвінавачванні Вайнштэйна ў сексуальных дамаганнях да актрыс і супрацоўніц яго кінакампаніі.

24 лютага 2020 года Харві Вайнштэйна прызналі вінаватым па двух пунктах абвінавачвання ў судзе па справе аб сексуальным гвалце. 11 сакавіка яго прысудзілі да 23 гадоў турмы. Пасля ў ходзе яшчэ аднаго крымінальнага працэсу ў Лос-Анджэлесе ён атрымаў яшчэ 16 гадоў турмы. У 2024 годзе суд у Нью-Ёрку пастанавіў правесці па справе Вайнштэйна новае судовае разбіральніцтва.

## Зноскі 
Катэгорыя:Кінапрадзюсары ЗША
Катэгорыя:Прадпрымальнікі ЗША
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Оскар»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі BAFTA
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Драма Дэск»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Тоні»
Катэгорыя:Лаўрэаты GLAAD Media Awards
Катэгорыя:Секс і грамадства
Мікалай Лебедзеў

**Мікалай Лебедзеў**:
* Мікалай Афанасьевіч Лебедзеў (1924—2002) — поўны кавалер Ордэна Славы
* Мікалай Іванавіч Лебедзеў (1919—1985) — вучоны ў галіне эпідэміялогіі, доктар медыцынскіх навук
Пляхоўка

**Пляхо́ўка**, **Гляхоўка**. Плошча вадазбору 110 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,2 м/км. Выток ракі знаходзіцца за 2 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад вёскі Дукрава Дзятлаўскага раёна. Упадае ў Ісу на поўдзень ад аграгарадка Дзераўная Слонімскага раёна. Вадазбор на паўднёвай частцы Навагрудскага ўзвышша.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* Общая характеристика речной сети Гродненской области (в разрезе районов) // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь» 

Катэгорыя:Рэкі Дзятлаўскага раёна
Катэгорыя:Рэкі Слонімскага раёна
Катэгорыя:Басейн Шчары
Разуха альпійская

**Разу́ха альпійская** (*Arabis alpina*) — від кветкавых раслін роду  сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Шматгадовая травяністая апушаная расліна вышынёй 5—30 см. Сцяблы ўзыходныя. Лісце чаргаванае па даўжыні сцябла і ў прыкаранёвай разетцы, простае, суцэльнае, сядзячае, з зубчастым краем. Кветкі белыя, з чатырма пялёсткамі, у гронкападобных суквеццях. Плод — стручок.

Існуюць садовыя формы з махрыстымі і ружовымі кветкамі.

## Распаўсюджанне і экалогія 
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі Еўропы, Азіі, Паўночнай Амерыкі (Канада, Грэнландыя), Паўночнай Афрыкі (Алжыр, Марока). Святлолюбівая расліна, мезафіт, алігатроф і мезатроф. Расце ў горнай камяністай тундры, на камяністых россыпах, пясках, у тундравым рэдкалессі і хмызняках, па берагах азёр. Вырошчваецца ў культуры.

Рэдкі від. Ахоўваецца на тэрыторыі Расіі (Рэспубліка Карэлія, Цюменская вобласць, Ханты-Мансійская аўтаномная акруга — Югра).

Падвід  — разуха каўказская ахоўваецца таксама на тэрыторыі Кабардзіна-Балкарыі.

## Літаратура 
*  — С. 349.

## Спасылкі 
* 
* *Arabis alpina* L. // ИАС «ООПТ России»


Катэгорыя:Флора Еўразіі
Катэгорыя:Флора Паўночнай Амерыкі
Катэгорыя:Флора Паўночнай Афрыкі
Катэгорыя:Дэкаратыўныя расліны
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1753 годзе
Валянціна Уладзіміраўна Абразова

**Валянціна Уладзіміраўна Абразова** (, Асінторф, Дубровенскі раён, Віцебская вобласць, Беларусь) — біятланістка, трэнер па біятлоне. Майстар спорту СССР міжнароднага класа.

## Біяграфія 
У 1980 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт фізічнай культуры (БДУФК), кафедру лыжнага і стралковага спорту.

На першым у гісторыі чэмпіянаце СССР сярод жанчын у сакавіку 1979 года ў горадзе Губаха Пермскай вобласці заваявала два бронзавыя медалі — у спрынце на дыстанцыі 5 км і ў эстафеце 3х5 км у складзе зборнай Беларускай ССР.

У 1989 годзе стала пераможцай каманднай гонкі, упершыню праведзенай у рамках чэмпіянату СССР, разам з ёй пераможцамі сталі Галіна і Алена Баймаковы і Венера Чарнышова.

Пасля заканчэння спарціўнай кар’еры перайшла на трэнерскую працу. Працуе трэнерам-выкладчыкам у СДЮСШАР па біятлоне г. Нефцеюганска.

## Літаратура 
* Кундзікаў, А. Спартыўная слава і гонар Дубровеншчыны / А. Кундзікаў // Памяць: Дубровенскі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі : у 2 кн. / рэдкал.: А. Я. Гаўруцікаў [і інш.]; уклад.: А. Я. Гаўруцікаў, Р. П. Кахноўская; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : Паліграфафармленне, 1997. — Кн. 1. — С. 516—517.
 

Катэгорыя:Біятланісты паводле алфавіта
Катэгорыя:Спартсмены паводле алфавіта
Катэгорыя:Выпускнікі БДУФК
Катэгорыя:Біятланісткі Беларусі
Катэгорыя:Біятланісткі СССР
Катэгорыя:Майстры спорту СССР міжнароднага класа
Зяновіч

**Зяновіч** — беларускае прозвішча, якое паходзіць ад імя Зянон (Зіновій)

* Зяновічы — вялікалітоўскі шляхецкі род, прозвішча часта выкарыстоўваецца з гербавай прыстаўкай «Дэспат»
* Зяновіч — адна з назваў герба «Дэспат»

## Носьбіты прозвішча 
* Аляксандр Іванавіч Зяновіч (Дэспат-Зяновіч) (1829—1897) — табольскі губернатар у 1863—1867 гадах, супрацоўнік міністэрства ўнутраных спраў Расійскай імперыі.
* Андрэй Віталевіч Зяновіч (нар. 1962) — савецкі і расійскі валейбольны суддзя.
* Георгій Зяновіч (каля 1782—1853) — польскі легіянер у арміі Напалеона.
* 
* Мікалай Багуслаў Зяновіч (? —1621) — кашталян полацкі з 1618 года.
* Міхал Антонавіч Зяновіч (1768—пасля 1823) — мінскі губернскі маршалак (1814—1823).
* Станіслаў Зяновіч (каля 1610—1672) — падкаморы вількамірскі ў 1653 годзе, кашталян новагародскі з 1671 года.
* Станіслаў Іванавіч Зяновіч (Дэспат-Зяновіч) (1835—1900) — гарадскі галава Баку ў 1878—1894 гадах.
* Сцяпан Фёдаравіч Зяновіч (1779—1856) — прафесар хіміі.
* Юрый Іванавіч Зяновіч (каля 1450 — пасля 1516) — намеснік браслаўскі ў 1494—1499 гадах, смаленскі ў 1507—1508 гадах і магілёўскі з 1514 года, з 1516 года маршалак дворны літоўскі.
* Юрый Мікалаевіч Зяновіч (каля 1510—1583) — кашталян полацкі ў 1566—1570 гадах і смаленскі з 1579 года, удзельнік Лівонскай вайны.
* Ян Янавіч Зяновіч (каля 1550—1614) — падстолі вялікі літоўскі ў 1576—1594, кашталян віцебскі ў 1594—1600 гадах і смаленскі з 1600 года.
## Крыніцы
Ігар Вячаслававіч Астапковіч

**Ігар Вячаслававіч Астапковіч** (нар. , Наваполацк, БССР) — беларускі лёгкаатлет. Заслужаны майстар спорту СССР (1991), Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь (1995).

## Біаграфія 
Першы трэнер П. В. Зайцаў. Таксама яго трэніравалі Ю. М. Бакарынаў (1991–1993), Ю. Н. Тарасюк (1993–1999), К. В. Астапковіч і Р. І. Клім (1999–2004 ).

Скончыў Наваполацкі політэхнічны інстытут, Вышэйшую школу трэнераў.

У 1992 годзе на фінале Гран-пры ў Севільі ўсталяваў рэкорд Рэспублікі Беларусь – 84,62 (трэці вынік у свеце за ўсю гісторыю кідання молата, сусветны рэкорд на рахунку Юрыя Сядых – 86.74). З'яўляецца ўладальнікам неафіцыйнага Сусветнага рэкорду для спартсменаў старэйшых за 40 гадоў 82.23, усталяванага ў 2004 годзе.

У цяперашні час знаходзіцца на заслужанай пенсіі.

## Спартыўныя дасягненні 
* XIV летняя Універсіяда (1987, Заграб) – 1 месца
* XV летняя Універсіяда (1989, Дайсбург) – 1 месца
* III чэмпіянат свету па лёгкай атлетыцы (1991, Токіа) – 2 месца
* XXV летнія Алімпійскія гульні (1993, Барселона) – 2 месца
* Чэмпіянат свету па лёгкай атлетыцы (1993, Штутгард) – 2 месца
* Чэмпіянат свету па лёгкай атлетыцы (1995, Гётэборг) – 2 месца
* XXVII летнія Алімпійскія гульні (2000, Сіднэй) – 3 месца
* Чэмпіянат Еўропы па лёгкай атлетыцы (1990, Спліт) – 1 месца
* Чэмпіянат Еўропы па лёгкай атлетыцы (1994, Хельсінкі) – 2 месца

## Літаратура 
* Астапкович Игорь Вячеславович // Регионы Беларуси : энциклопедия : в 7 т. / редкол.: Т. В. Белова [и др.]. – Минск : БелЭн імя П. Броўкі, 2010. – Т. 2 : Витебская область : в 2 кн. – Кн. 1. – С. 26.
* Астапкович Игорь Вячеславович // Спортивная энциклопедия Беларуси / редкол.: Г. П. Пашков [и др.]. – Минск : БелЭн им. П. Бровки, 2005. – С. 39.
* Игорь Астапкович // Витебщина Олимпийская / сост.: В. В. Быньков [и др.] ; фото: А. В. Хитров, Г. Н. Семенов, П. П. Рябухин. – Доп. изд. – Витебск : Витебская областная типография, 2011. – С. 106–111.

Катэгорыя:Лёгкаатлеты паводле алфавіта
Катэгорыя:Выпускнікі Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта
Катэгорыя:Чэмпіёны Еўропы па лёгкай атлетыцы
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1992 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 2000 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 1992 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 1996 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 2000 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 2004 года
Катэгорыя:Кідальнікі молата Беларусі
Пётр Сямёнавіч Самадураў

**Пётр Сямёнавіч Самаду́раў** (; ,  — , ) — вучоны ў галіне геалогіі, мінералогіі і петраграфіі, кандыдат геолага-мінералагічных навук (1947), доктар геаграфічных навук (1964).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў горадзе Пяцігорск (Расійская імперыя). У 1937 годзе скончыў Растоўскі дзяржаўны ўніверсітэт. Займаўся падрыхтоўкай кандыдацкай дысертацыі. У час Вялікай Айчыннай вайны прымаў удзел у баявых дзеяннях на розных франтах. У баях пад Кіевам быў цяжка паранены і кантужаны. Пасля вайны працаваў лабарантам, інжынерам, навуковым супрацоўнікам у розных геалагічных установах. Выкладаў у Растоўскім універсітэце, у 1954—1956 гг. — у Беларускім дзяржаўным універсітэце. Працаваў у Якуцкім універсітэце. У 1957 годзе абараніў дысертацыю на званне кандыдата геолага-мінералагічных навук. У 1958—1969 гг. у Беларускім навукова-даследчым інстытуце глебазнаўства і аграхіміі. У 1970—1980 гг. узначальваў кафедру ў Краснадарскім універсітэце. У 1981—1985 гг. жыў у Мінску.

Памёр 21 студзеня 1988 года ў Мінску. Пахаваны на Чыжоўскіх могілках.

## Навуковая дзейнасць 
Асноўныя навуковыя працы П. С. Самадурава ў галіне вывучэння лёсавых і лёсападобных глеб, у тым ліку на тэрыторыі Беларусі і Украіны.

Сярод апублікаваных прац:
* Минералы и химические элементы в профиле сильноподзоленных дерново-подзолистых почв Белоруссии, образовавшихся на лёссовидных породах. (разам з П. П. Рагавым);
* Почвообразующие породы и их роль в формировании почв БССР. — Мн., 1962.;
* Палево-подзолистые почвы Белоруссии // Свойства почв и их плодородие. — Мн., 1967.

## Літаратура 
*  — С. 438.
* 

## Спасылкі 
* Самодуров, Петр Семенович (1908—1985) // Нацыянальная бібліятэка Беларусі
* *Лисина В. Д.* Развитие минералогических исследований в трудах П. С. Самодурова (К 100-летию со дня рождения) // Почвоведение и агрохимия, № 2(43), 2009.
* Уважение и благодарность ветеранам войны и труда // Сайт Кубанскага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта

Катэгорыя:Выпускнікі Растоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта
Катэгорыя:Выкладчыкі Растоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта
Катэгорыя:Выкладчыкі БДУ
Катэгорыя:Выкладчыкі Кубанскага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта
Катэгорыя:Выкладчыкі Паўночна-Усходняга федэральнага ўніверсітэта
Катэгорыя:Геолагі СССР
Катэгорыя:Мінералогі
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Супрацоўнікі Інстытута глебазнаўства і аграхіміі НАНБ
Катэгорыя:Члены КПСС
Каратэ ў Беларусі

**Каратэ** ў Беларусі
[250px|thumb|[Аляксандр Кажамякін атакуе]]

Са з’яўленнем каратэ ў СССР у канцы 1970-х, хваля захаплення гэтым навамодным у той час відам японскага адзінаборства закранула і БССР. Колькасць секцый каратэ хутка павялічвалася. Найболей папулярнымі і вядомымі інструктарамі ў Беларусі таго часу былі Алег Кірыенка, Леанід Лушчык, Пётр Калінін, Андрэй Вількін, Валерый Буяк, Аляксандр Ляцецкі (Мінск), Аляксандр Кажамякін (Наваполацк). У 1978—1983 каратэ актыўна развівалася. Аднак, у маі 1984 года ў Крымінальны кодэкс СССР увялі артыкул для пераследу за заняткі каратэ, бо за папярэднія два гады на афіцыйных спаборніцтвах адбылося пяць смяротных здарэнняў, сведкам аднаго з якіх стаўся беларускі інструктар Алег Кірыенка. За выкладанне гэтага баявога мастацтва пагражала зняволенне да 5 год. Мастацтва захавалася ў Беларусі дзякуючы яго выкладанню пад выглядам дзюдо ў ваенна-патрыятычных клубах «Юны дэсантнік» і «Дзяржынец», а таксама ў фізкультурна-аздараўленчых камбінатах — пад прыкрыццём боксу і ў дзіцячых спартыўных школах — пад прыкрыццём іншых відаў спорту.
 
У час Перабудовы была адноўлена федэрацыя баявых мастацтваў, у каратэ ў БССР пачаўся новы этап развіцця. З’явілася некалькі федэрацый па асобных відах і стылях каратэ. У Беларусі каратэ працягвала сваё развіццё, праходзяць спаборніцтвы, беларускія спартсмены ўдзельнічаюць і перамагаюць у міжнародных спаборніцтвах.

14 лютага 2009 года прайшоў міжнародны турнір па каратэ, прысвечаны 30-годдзю гэтага баявога мастацтва ў Беларусі. У спаборніцтве ўдзельнічалі маладыя спартсмены з 8 краін, былі ўшанаваныя ветэраны каратэ Беларусі і краін СНД.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* http://www.club-mangust.by/history/_default.html 
* http://www.boec.by/karate/karate_kluby_i_sekcii/ 
* Аляксандр Ляцецкі як трэнер клуба «Керамін»