open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Сяргей Мікалаевіч Цюрэмнаў

**Сяргей Мікалаевіч Цюрэ́мнаў** (;  — ) — вучоны ў галіне брыялогіі, доктар біялагічных навук (1943).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў горадзе Вязнікі (сучасны адміністрацыйны цэнтр Вязнікоўскага раёна Уладзімірскай вобласці Расіі). У 1929 годзе скончыў біялагічнае аддзяленне фізіка-матэматычнага факультэта Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Навуковую дзейнасць пачаў у 1924 годзе ў Навукова-даследчым тарфяным інстытуце ў Маскве. З 1937 года на пасадзе загадчыка кафедрай тарфяных радовішчаў. У 1944—1947 гадах працаваў у Інстытуце торфу Акадэміі навук БССР. З 1959 да 1968 года на пасадзе загадчыка кафедрай геабатанікі у Маскоўскім дзяржаўным універсітэце.

## Навуковая дзейнасць 
Аўтар прац па асновах геалогіі і разведкі тарфяных радовішчаў, па балотнай расліннасці, стратыграфіі і генезісу радовішчаў торфу і сапрапелю, у тым ліку на тэрыторыі Беларусі.

Сярод апублікаванага:
* Торфяные месторождения: Учеб. пособие для торфяных вузов. — М.-Л.: Гостоптехиздат, 1940. — 371 с.
* Торфяные месторождения и их разведка. — М.: Госэнергоиздат, 1949. — 464 с.
* О торфяных месторождениях Западно-Сибирской низменности // Труды Томского университета. — Томск: Изд-во ТГУ, 1957-а. — Т. 141. — С. 81—95.
* Растительные группировки торфяных месторождений и химический состав их водной среды // Торфяная промышленность. — 1968. — №&nbsp;2. — С. 21-24.
* Торфяные месторождения. — М.: Недра, 1976. — 487 с.

## Літаратура 
*  — С. 303.
* Болотные стационары Томского государственного педагогического университета: монография: посвящается 105-летию Сергея Николаевича Тюремнова (1905—1971 гг.) / Том. гос. пед. ун-т. — Томск: Изд-во Томского политехн. ун-та, 2010. — 147 с.: ил., табл.

## Спасылкі 
* Тюремнов Сергей Николаевич // Летопись Московского университета / Аналитическая служба МГУ имени М. В. Ломоносова
* К 105-летию Сергея Николаевича Тюремнова  // Болота и биосфера: материалы VII Всероссийской с международным участием научной школы (13—15 сентября 2010 г., Томск). — Томск: Издательство Томского государственного педагогического университета, 2010. — 284 с.: ил. — ISBN 978-5-89428-481-1 
* Тюремнов Сергей Николаевич — Биография // Сайт «ПомниПро» 
* *Морозова Н. М.* История лесной растительности Центрально-Лесного государственного заповедника в голоцене: по данным спорово-пыльцевого анализа (автореферат диссертаци на завение кандидата наук) 

Катэгорыя:Выпускнікі біялагічнага факультэта МДУ
Катэгорыя:Брыёлагі
Катэгорыя:Батанікі СССР
Катэгорыя:Члены Рускага батанічнага таварыства
Катэгорыя:Супрацоўнікі Інстытута прыродакарыстання НАНБ
Ківіылі (станцыя)

**Ківіылі** () — чыгуначная станцыя ў Эстоніі. Знаходзіцца ў горадзе Ківіылі на лініі Талін — Нарва.

Да 1990 года ў горадзе дзейнічаў вакзал, які быў знесены ў 2001 годзе.

## Галерэя 

Выява:Tehasehoone Kiviõli jaama juures.jpg|Завадскі будынак ля станцыі
Выява:Kiviõli jaama perroon.JPG|Пасажырскія платформы
Выява:Kiviõli jaam.JPG|Агульны выгляд

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Сонда (станцыя)

**Сонда** () — чыгуначная станцыя ў Эстоніі. Знаходзіцца ў пасёлку Сонда на лініі Талін — Нарва.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Тапа (станцыя)

**Тапа** () — вузлавая станцыя ў Эстоніі. Знаходзіцца ў горадзе Тапа на лініі Талін — Нарва, мае адгалінаванне да Койдулы.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Мацвей Ігнацій Кулігоўскі

**Мацвей Ігнацій Кулігоўскі** (; ? — пасля 1699) — дзеяч каталіцкай царквы, пісьменнік.

Плябан бярозаўскі з 1675 года і воўпенскі ў 1688—1699 гадах, дэкан ваўкавыскі з 1688 года, архідыякан бакавенскі і протанатарыус апостальскі з 1694 года. Магчыма, выкладаў вольныя навукі і філасофію.

## Творчасць 
Выдаў вершаваную кнігу «Гук доблеснага Марса ў агульнай хацінскай экспедыцыі і атрыманай у 1673 годзе над туркамі перамогі» («Dźwiek Marsa walecznego w walnej ekspedycji chocimskiej i otrzymanego w roku 1673 nad Turkami zwycięstwa», Вільня, 1674), зборнік гербавых вершаў, аповесцей, анекдотаў «Смешны Дэмакрыт, альбо Смех хрысціянскага Дэмакрыта з гэтага света» («Demokryt śmieszny, albo Śmiech Demokryta chrześciańskiego z tego świata», Вільня, 1699). Пераклаў з лацінскай мовы і забяспечыў уласнымі дадаткамі кнігу «Індыйскі каралевіч у польскі строй прыбраны, альбо Гісторыя пра святога Іасафата, індыйскага каралевіча, і пра святога Варлаама, пустэльніка скіта Сенаар» («Królewic indyjski w polski strój przybrany, albo Historia o świętym Jozafacie królewicu indyjskim i o świętym Barlaamie pustelniku pustyniej Senaar nazwanej», Кракаў, 1688; адзін з варыянтаў «Гісторыі пра Варлаама і Іасафата»). Пераклаў кнігу П. Бесэ «Плач хрысціянскага Геракліта альбо пакутуючага грэшніка» (Варшава, 1694).

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Пісьменнікі Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Каталіцкія святары
Катэгорыя:Езуіты Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Пісьменнікі XVII стагоддзя
Катэгорыя:Польскамоўныя пісьменнікі
Катэгорыя:Перакладчыкі з лацінскай мовы
Катэгорыя:Перакладчыкі на польскую мову
Уладзіслаў Тышкевіч

**Уладзіслаў Тышкевіч** ( — студзень ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Тышкевічаў герба «Ляліва», сын Антонія Яна Тышкевіча і Крысціны са Швыкоўскіх.

Удзельнічаў у вайне Рэчы Паспалітай з Асманскай імперыяй 1672—1676 гадоў. Удзелу Уладзіслава Тышкевіча ў бітве пад Хацінам 1673 года прысвечаны верш ксяндза Мацея Ігната Кулігоўскага.

З 3 лютага 1676 па студзень 1684 года займаў пасаду крайчага вялікага літоўскага.
 ў Вільні. Ян Булгак, 1919]]
Пахаваны ў бернардзінскім касцёле ў Вільні. Яўстафій Тышкевіч згадвае эпітафію, у якой адзначана, што Уладзіслаў Тышкевіч памёр неўзабаве пасля венгерскай выправы. Верагодна, маецца на ўвазе паход Яна ІІІ Сабескага супраць турак у 1683 годзе.

## Сям’я 
У 1665 годзе ажаніўся з Марыянай з Тызенгаўзаў, ад якой дзяцей не меў.

11 ліпеня 1671 года ажаніўся з Тэадорай Аляксандрай з Сапегаў (1639—1678). Ад яе меў дачку Тэрэзу, якая пабралася шлюбам з Крыштафам Станіславам Завішам.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Крайчыя вялікія літоўскія
Postia

**Postia** — род грыбоў сямейства . Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1874 годзе.

## Віды 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Літаратура 
* Fries, E.M. 1874. Hymenomycetes europaei. :1-755&nbsp;— P.586

Катэгорыя:1874 год у навуцы
Катэгорыя:Фамітапсідавыя
Катэгорыя:Роды грыбоў
Звалка

**Звалка** — тэрыторыі размяшчэння адходаў вытворчасці і спажывання.

## Віды звалак 
**Санкцыянаваныя звалкі** — дазволеныя мясцовымі органамі ўлады тэрыторыі (існуючыя пляцоўкі) для размяшчэння прамысловых і бытавых адходаў. У адрозненне ад палігонаў для цвёрдых бытавых адходаў, не ўладкаваны ў адпаведнасці з патрабаваннямі, санітарнымі нормамі і Правіламі, і выкарыстоўваюцца з адхіленнямі ад патрабаванняў санітарна-эпідэміялагічнага нагляду.

Санкцыянаваныя звалкі — месцазнаходжанне адходаў, выкарыстанне якіх на працягу агляднага тэрміну не мяркуецца.

**Несанкцыянаваныя звалкі** — тэрыторыі, якія выкарыстоўваюцца, але не прызначаныя для размяшчэння на іх адходаў.

## Звалкі і экалогія 
Несанкцыянаваныя ці дрэнна абсталяваныя звалкі ўяўляюць сабой пагрозу для навакольнага асяроддзя. Атрутныя рэчывы са звалак могуць пранікаць у грунтавыя воды, а таксама натуральным вадацёкам забруджваць рэкі і іншыя вадаёмы. Смецце атручвае паветра, ваду, глебу, а таксама расліны і жывёл.
Звалкі займаюць урадлівыя землі і пазбаўляюць магчымасці выкарыстоўваць навакольныя тэрыторыі пад сельгасугоддзі.

## Рэкультывацыя 
**Рэкультывацыя палігонаў і звалак** — гэта комплекс работ па аднаўленні прадуктыўнасці аднаўляльных тэрыторый, па паляпшэнні навакольнага асяроддзя. Рэкультывацыя праводзіцца ў два этапы: тэхнічны і біялагічны.

Катэгорыя:Смецце
Катэгорыя:Горад
Тэрмас

**Тэрмас** — пасудзіна, якая забяспечвае захаванне адносна пастаяннай тэмпературы. Засцерагае прадукты харчавання ад астывання або награвання. Уяўляе сабою пасудзіну Дзьюра, змешчаную ў металічны або пластмасавы корпус. Паводле прызначэння вылучаюць тэрмасы бытавыя (ёмістасць 0,25 — 3 л), грамадскага харчавання (да 30 л) і т.зв.тэрмакантэйнеры, якія маюць некалькі судкоў з харчаваннем (напр., піражкі, марожанае і інш.).

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Посуд
Катэгорыя:Ёмістасці
Жытомірскі павет

**Жытомірскі павет** — адміністрацыйная адзінка ў складзе Кіеўскага ваяводства Вялікага княства Літоўскага і Рэчы Паспалітай, а затым — Валынскай губерні Расійскай імперыі, якая існавала з рознымі межамі з 1471 па 1923 год. Адміністрацыйны цэнтр — горад Жытомір.

## Гісторыя 
Утвораны вялікім князем літоўскім Казімірам на аснове заходняй часткі зямель Кіеўскага княства ў 1471 годзе. Пасля падзелаў Рэчы Паспалітай у 1795 годзе павет нанова ўтвораны ў складзе Валынскага намесніцтва. У 1797 годзе павет увайшоў у склад Валынскай губерні. У 1923 годзе павет быў скасаваны, на яго тэрыторыі быў утвораны Жытомірскі раён УССР.

## Этнічны склад 
Паводле перапісу 1897 года насельніцтва павета складала 433 859 чалавек, у тым ліку ў Жытоміры — 65 895 чалавек.

Нацыянальны склад па перапісу 1897 года:
* украінцы (маларосы) — 270 729 чалавек (62,4 %);
* яўрэі — 61 963 чалавек (14,3 %);
* немцы — 46 922 чалавек (10,8 %);
* рускія (велікаросы) — 25 583 чалавек (5,9 %);
* палякі — 24 678 чалавек (5,7 %).

## Літаратура 
* Житомир // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.

Катэгорыя:Паветы Валынскай губерні
Катэгорыя:Кіеўскае ваяводства
Кадрына (станцыя)

**Кадрына** () — чыгуначная станцыя ў Эстоніі. Знаходзіцца ў пасёлку Кадрына на лініі Талін — Нарва.

Будынак вакзала лічыцца адным з самых прыгожых у Эстоніі. З 1980 года не працуе па прамым прызначэнні.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Ракверэ (станцыя)

**Ракверэ** () — чыгуначная станцыя ў Эстоніі. Знаходзіцца ў горадзе Ракверэ на лініі Талін — Нарва.

## Гісторыя 
Чыгуначны вакзал, аднесены да ІІ класа на момант адкрыцця ў 1870 г. у сувязі з будаўніцтвам лініі Талін — Нарва.

Той факт, што горад знаходзіўся прыблізна ў 100 км ад Таліна, стаў вызначальным у тым, каб Ракверэ стаў станцыяй II класа. Згодна з патрэбамі таго часу, была пабудавана шасціпутная станцыя, кузня для дробнага рамонту і іншыя дадатковыя памяшканні.

Чыгунка значна паўплывала на развіццё горада Ракверэ і насельніцтва, якія перамясціліся ў бок чыгуначнай станцыі. Колькасць насельніцтва горада вырасла амаль удвая за дваццаць гадоў пасля пабудовы чыгункі .

26 лістапада 1896 г. была адкрыта шырокакалійная чыгунка ад Ракверэ да Кунды, якая ператварыла Ракверэ ў невялікі чыгуначны вузел . Раней гэтая чыгунка выкарыстоўвалася для пасажырскіх перавозак: цягнікі курсіравалі ў Кунду спачатку па аўторках і суботах, а потым па серадах і суботах .

## Вакзал 
Арыгінальны драўляны будынак станцыі II класа з важным каменным цэнтрам быў пабудаваны разам з чыгункай паводле стандартнага праекта (аналагічна будынку станцыі Нарва тады). Будынак быў разбураны ў Другую сусветную вайну.

У 1950-я гады быў пабудаваны новы каменны будынак, які цяпер знаходзіцца ў прыватнай уласнасці і адрамантаваны.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Pseudomerulius

**Pseudomerulius** — род грыбоў сямейства . Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1979 годзе.

## Класіфікацыя 
Паводле базы дадзеных MycoBank, род *Pseudomerulius* уключае 4 афіцыйна прызнаныя віды:

* 
* 
* 
* 

## Літаратура 
* Jülich, W. 1979. Studies in resupinate Basidiomycetes&nbsp;— V. On some new taxa. Persoonia. 10(3):325-336&nbsp;— P.330

## Спасылкі 
* Pseudomerulius'' на Index_Fungorum

Катэгорыя:Балетавыя
Катэгорыя:Роды грыбоў
Марыя Матушакайце

**Марыя Матушакайце** (;  — 24 лютага 2016) — літоўскі архітэктар, мастацтвазнаўца. Кандыдат мастацтвазнаўства (1970).

## Біяграфія 
У 1941—1948 вучылася ў Каўнаскім універсітэце. У 1948—1953 гадах працавала архітэктарам, у 1953—1959 гадах старшы архітэктар у Дзяржаўным праектным інстытуце пры Савеце Міністраў Літоўскай ССР, у 1959—1961 гадах працавала ў Праектным інстытуце гарадскога і сельскага будаўніцтва, у 1961—1963 гадах дырэктар Вільнюскага дома моды, у 1963—1965 гадах у Праектным інстытуце гарадскога будаўніцтва. У 1965—1993 гадах выкладала ў Каўнаскім універсітэце (з 1974 года прафесар).

## Навуковая дзейнасць 
Даследвала драўляную архітэктуру, партрэтны жывапіс, скульптуру, разьбярства, гісторыю адзення Вялікага Княства Літоўскага XVI—XVIII стагоддзяў.

Аўтар кніг: «Літоўскі партрэт XVI—XVIII ст.» («Portretas XVI—XVIII a. Lietuvoje», Вільнюс, 1984), «Літоўскія працэсійныя алтары» («Procesijų altorėliai Lietuvoje», Вільнюс, 1998), «Старажытная драўляная скульптура і дэкаратыўная разьба па дрэве ў Літве» («Senoji medžio skulptūra ir dekoratyvinė drožyba Lietuvoje», Каўнас, 1999), «Літоўскае адзенне XVI—XVIII ст.» («Apranga XVI—XVIII a. Lietuvoje», Вільнюс, 2003).

## Узнагароды 
Лаўрэат Нацыянальнай прэміі Літвы (1998).

## Творы 
* Литовская надгробная скульптура эпохи Ренессанса и раннего барокко // Искусство Прибалтики. Таллин, 1981;
* U źródeł portretu litewskiego // Lituano-Slavica Posnaniensia. Poznań, 1992. T. 5;
* Senieji Lietuvos kunigaikščių portretai. Kaunas, 1997;
* Działalność artystyczna Tomasza Podhayskiego na Litwie // Sztuka ziem wschodnich Rzeczypospolitej XVI—XVIII w. Lublin, 2000.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Мастацтвазнаўцы Літвы
Катэгорыя:Архітэктары Літвы
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Кунда (станцыя)

**Кунда** () — тупіковая чыгуначная станцыя ў Эстоніі. Знаходзіцца ў горадзе Кунда на лініі Ракверэ — Кунда, якая бярэ пачатак ад лініі Талін — Нарва. Пасажырскага руху няма.

26 лістапада 1896 г. была адкрыта шырокакалійная чыгунка ад Ракверэ да Кунды.

Сёння чыгунка і станцыя выкарыстоўваюцца толькі грузавымі цягнікамі AS Kunda Trans (у асноўным для абслугоўвання цэментнага завода ў Кундзе), але ў мінулым дарога таксама выкарыстоўвалася для пасажырскіх перавозак.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Станіслаў Віктаравіч Марцэлеў

**Станіслаў Віктаравіч Ма́рцэлеў** (, в. Шарыбаўка, Буда-Кашалёўскі раён, Гомельская вобласць — ) — беларускі гісторык культуры. Член-карэспандэнт Нацыянальнай АН Беларусі (1980), доктар гістарычных навук (1972), прафесар (1992). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (2000).

## Біяграфія 
Удзельнік партызанскага руху ў Беларусі ў гады Вялікай Айчыннай вайны.

Скончыў у 1950 годзе БДУ і Рэспубліканскую партыйную школу пры ЦК КП(б)Б. 3 1953 года ў апараце ЦК КПБ: інструктар, загадчык сектара, намеснік загадчыка аддзела, з 1965 года загадчык аддзела культуры. У 1976—1994 гадах дырэктар Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору (ІМЭФ) АН Беларусі. У 1980—1991 рэдактар навукова-метадычнага бюлетэня «Помнікі гісторыі і культуры Беларусі». 3 1994 саветнік пры дырэкцыі, з 1997 галоўны навуковы супрацоўнік ІМЭФ. 3 1996 года старшыня праўлення Беларускага добраахвотнага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры.

Кандыдат у члены ЦК КПБ у 1966—1976 гадах, дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1967—1980 гадах.

## Навуковая дзейнасць 
Даследаваў праблемы гісторыі і культуры Беларусі. Навуковыя працы прысвечаны гісторыі зараджэння ў Беларусі партыйна-савецкага друку, яго развіццю і ролі ў жыцці народа, гістарычнаму досведу і заканамернасцям развіцця беларускай культуры паслякастрычніцкага перыяду.

Аўтар больш за 300 навуковых прац, у тым ліку 9 манаграфій.

Галоўны рэдактар і адзін з аўтараў «Збору помнікаў гісторыі і культуры Беларусі» (т. 1 — 7, 1984—1988; Дзяржаўная прэмія БССР 1990), галоўны рэдактар і адзін з аўтараў «Гісторыі беларускага мастацтва» (т. 1—6, 1987—1994).

## Узнагароды 
Узнагароджаны ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга (1967, 1971, 1976), Айчыннай вайны I ступені (1985), «Знак Пашаны» (1962), медалямі. Дзяржаўная прэмія БССР (1990) за «Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі».

## Творы 
* Печать Советской Белоруссии: (Ист. очерк). Мн., 1967.
* На путях строительства социализма: Печать Белоруссии в 1926—1937 гг. Мн., 1972.
* К духовному расцвету: Ист. опыт развития бел. сов. культуры. Мн., 1974.
* Художественная культура Белоруссии на современном этапе. Мн., 1978.
* Печать Белоруссии в период развитого социализма. Мн., 1982.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* Памяцi вучонага. МАРЦЭЛЕЎ Станіслаў Віктаравіч
* Станіслаў Віктаравіч Марцэлеў у базе даных «История белорусской науки в лицах» Цэнтральнай навуковай бібліятэкі імя Якуба Коласа НАН Беларусі 

Катэгорыя:Гісторыкі культуры
Катэгорыя:Партызаны Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Кандыдаты ў члены ЦК КПБ
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 7-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 8-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 9-га склікання
Катэгорыя:Культуролагі Беларусі
Іскавая заява

**Іскавая заява** — дакумент, знешняя форма выразы іска.

## Патрабаванні, якія прад’яўляюцца да іскавай заявы 
У іскавай заяве павінны быць указаны:

* найменне суда, які разглядаў эканамічныя справы, у які падаецца іскавая заява;
* прозвішчы, уласныя імёны, імёны па бацьку (назвы) асоб, якія ўдзельнічаюць у справе, іх месца жыхарства (месца знаходжання) або месца знаходжання, банкаўскія рэквізіты, кантактныя тэлефоны, электронныя адрасы (пры іх наяўнасці);
* цана пазову, калі пазоў падлягае ацэнцы
* акалічнасці, на якіх заснаваны іскавыя патрабаванні;
* доказы, якія пацвярджаюць падставы іскавых патрабаванняў;
* разлік спаганяемай або аспрэчванай грашовай сумы;
* патрабаванні істца са спасылкай на акты заканадаўства, а пры прад’яўленні іску да некалькім адказчыкам — патрабаванні да кожнага з іх;
* звесткі аб захаванні дасудовага парадку ўрэгулявання спрэчкі, калі гэта ўстаноўлена заканадаўчымі актамі для дадзенай катэгорыі спрэчак або дагаворам;
* пералік прыкладаемых да іскавай заявы дакументаў.

Іскавая заява падпісваецца пазоўнікам або яго прадстаўніком пры наяўнасці ў яго паўнамоцтваў на падпісанне заявы і прад’яўленне яго ў суд.

Катэгорыя:Грамадзянскае працэсуальнае права
Катэгорыя:Юрыдычныя дакументы
Нарва (станцыя)

**Нарва** () — самая ўсходняя чыгуначная станцыя ў Эстоніі. Знаходзіцца ў горадзе Нарва на лініі Талін — Нарва. Знаходзіцца на адлегласці 132 км ад Тапы і 209,6 км ад Таліна. Станцыя абслугоўвае міжгароднія і міжнародныя пасажырскія і грузавыя цягнікі.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Катэгорыя:Нарва
Удрыку (станцыя)

**Удрыку** () — былая чыгуначная станцыя ў Эстоніі. Знаходзіцца на лініі Талін — Нарва.
Станцыя выконвала функцыі раз’езда. У первай палове 1980 быў пабудаваны будынак вакзалу на месцы былога.

Станцыя Удрыку была закрытая ў канцы 1989 года.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Кабала (станцыя)

**Кабала** () — чыгуначная станцыя ў Эстоніі. Знаходзіцца ў вёсцы Віру-Кабала на лініі Талін — Нарва. Мае закінуты будынак драўлянага вакзала.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Юлемістэ (станцыя)

**Юлемістэ** () — грузавая чыгуначная станцыя ў Эстоніі. Знаходзіцца ў горадзе Талін на лініі Талін — Нарва.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Мууга (станцыя)

**Мууга** () — грузавая чыгуначная станцыя ў Эстоніі. Знаходзіцца ў мясцовасці паміж вёскамі Мууга і Уускюла, абслугоўвае аднайменны порт.

З’яўляецца адной з самых буйных і цэнтральных грузавых станцый Eesti Raudtee, дзе таксама знаходзіцца лакаматыўнае дэпо Муга.

На грузавой станцыі таксама маецца сартавальная горка, якая ў цяперашні час зачынена.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Адзігітрыя

, XVI стагоддзе. Варварынская царква, Пінск]]
 «Маці Божая Адзігітрыя»/«Уваскрасенне» (1766)]]

**Адзігі́трыя** (, літаральна: «Правадніца») — іканаграфічнае выяўленне Багародзіцы (Дзевы Марыі), якая трымае Дзіцятку Ісуса адной рукой, другой паказваючы на Яго як на крыніцу збаўлення для чалавецтва. Галава Божай Маці звычайна схіленая да Дзіцяці, якое ўздымае руку з дабраславенчым жэстам.

Самым шанаваным абразам такога тыпу была Адзігітрыя з манастыра Панагіі Адзігітрыі ў Канстанцінопалі, адмыслова пабудаванага дзеля захоўвання абраза. У адрозненне ад пазнейшых Адзігітрый, ён паказваў Багародзіцу ў поўны рост. Лічылася, што абраз быў прывезены са Святой зямлі Еўдакіяй, жонкай імператара Феадосія II (408—450), а намаляваў яго сам апостал Лука. Абраз быў двухбаковым — на іншым баку знаходзілася ўкрыжаванне.

Пасля Чацвёртага крыжовага паходу абраз быў перанесены ў манастыр Пантакратара — кафедру Венецыянскага стальца за часам франкскага панавання.

Пасля падзення Канстанцінопаля ў 1453 годзе абраз, які знаходзіўся ў царкве Святога Збаўцы ў Хора, знік. Магчыма, што яго парэзалі на чатыры часткі. Яго месцазнаходжанне дагэтуль невядомае; існуе мноства яго копій, якія атрымалі ўласныя назвы і традыцыі перапісу.

## Традыцыі 
У X стагоддзі, пасля перыяду іканаборства ў візантыйскім мастацтве, выява стала шырока распаўсюджвацца, магчыма, з ранейшага тыпу, дзе правая рука Багародзіцы ляжыць на Хрыстовым калене. Прыкладам гэткага тыпу ёсць абраз Salus Populi Romani у Рыме. У XII стагоддзі з’яўляюцца мазаічныя выявы з Маці Божай у поўны рост (Тарчэльская кафедра і Палацінская капліца ў Палерма).

З Адзігітрыі развіўся тып Панагія Элеуса (Дзева Міласэрная), на якой маленькі Ісус прыціскаецца да Марыінай шчакі; звычайна Хрыстос тут выяўлены з левага боку.

У Расіі лічыцца, што пасля падзення Канстанцінопаля абраз святога Лукі з’явіўся ў Расіі, дзе быў змешчаны ў смаленскі Успенскі сабор. Пазней у гонар абраза пабудаваны Новадзявочы манастыр у Маскве. Верагодна, што абраз згінуў у агні падчас нямецкай акупацыі Смаленска ў 1941.

У беларускім мастацтве атрымала распаўсюджанне пагрудная выява Маці Боскай, якая трымае на левай руцэ дзіця, яе галава не датыкаецца да галавы Хрыста.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Іканаграфія Багародзіцы
Катэгорыя:Хрысціянства ў V стагоддзі
Капліца Узвышэння Святога Крыжа (Кіякова)

**Капліца Узвышэння Святога Крыжа** — мураваная каталіцкая капліца ў вёсцы Кіякова Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці. Капліца прыпісана да парафія Імя Найсвяцейшай Дзевы Марыі.

## Гісторыя 
У 1907 годзе Кіякоўскія пабудавалі каля сядзібы капліцу. Пад капліцай знаходзіўся сямейны склеп сям’і Кіякоўскіх. Сярод сямі пахаваных — Марыя Кіякоўская з Ябланоўскіх (1876—1906), жонка Багдана, апошняга ўладальніка ад другой сядзібы Кіякоўскіх (належала Эдмунду).

У 1914 годзе на тры дні ў годзе быў атрыманы дазвол на адпраўленне святой Імшы. У 1930-я гады ксёндзам быў Рышард Вэрбэл.

На самым пачатку Другой сусветнай вайны польскія войска ўсталявалі на даху капліцы кулямёт, калі абараняліся ад наступаючай Чырвонай Арміі. Сцены капліцы былі пасечаны кулямі, былі разбітыя вокна.

У савецкі час капліца дзейнічала да 1948 гада, апошнім ксёндзам быў Пётр Парташэвіч.

У 1991 годзе была вернута вернікам. Пасля адноўленя ў ёй праводзяцца богаслужэнні.

## Архітэктура 
Пабудавана ў стылі неакласіцызму. Вырашана прамавугольным у плане вертыкальна выцягнутым аб’ёмам, узнятым на высокі цокаль і накрытым двухсхільным дахам. Фасад завершаны трохвугольным франтонам з люкарнай па цэнтры, крапаваны пілястрамі, на галоўным фасадзе над лучковым дзвярным праёмам размешчана акно, да тэрасы вядуць бакавыя лесвіцы. Пад тэрасай зроблены ўваход у крыпту. Памяшканне перакрыта цыліндрычным скляпеннем на распалубках.

## Літаратура 
*  — С. 178—179
* Несцяронак, А. Капліца Кіякоўскіх / А. Несцяронак // Родныя вытокі (Докшыцы). — 2018. — 16 мая. — С. 4.

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Капліцы Віцебскай вобласці
Катэгорыя:Культавыя збудаванні Докшыцкага раёна
Катэгорыя:Кіякова
Катэгорыя:1907 год у Беларусі
Катэгорыя:Касцёлы Віцебскай дыяцэзіі
Беларуская сацыялістычная партыя

**Белару́ская сацыялісты́чная па́ртыя** — палітычная партыя Беларусі. Лідарам партыі з'яўляўся Міхаіл Падгайны. Кіруючы орган — Палітычны камітэт.

## Мэты 
Стварэнне грамадства сацыялістычнай арыентацыі, будаўніцтва прававой сацыяльнай дэмакратычнай дзяржавы, стварэнне ўмоў для годнага і шчаслівага жыцця ўсяго насельніцтва Беларусі.
 
## Гісторыя 
Створаная ў 1995 годзе. Дата рэгістрацыі — 19 красавіка 1995 года. На парламенцкіх выбарах 1995 года атрымала адзін мандат у Вярхоўным Савеце. 

Партыя спыніла сваё існаванне ў 1999 годзе (не прайшла перарэгістрацыю).

Катэгорыя:Палітычныя партыі Беларусі
Катэгорыя:Сацыялістычныя партыі
Катэгорыя:Зніклі ў 1999 годзе
Катэгорыя:1995 год у Беларусі
Віленская гімназія імя Францыска Скарыны

**Ві́ленская гімна́зія імя́ Францы́ска Скары́ны** () — агульнаадукацыйная ўстанова ў Вільні, заснаваная ў 1994 годзе. Адзіная ў Літве школа з беларускай мовай навучання.

## Гісторыя 
Заснаваная ў 1994 годзе як агульнаадукацыйная школа з беларускай мовай навучання, частка прадметаў выкладаецца па-літоўску. Знаходзіцца ў прадмесці .

З верасня 1997 года нададзена імя беларускага першадрукара Францыска Скарыны. Эмблема гімназіі — усмешлівыя сонца і месяц.

15 лютага 2013 года рашэннем Віленскай мэрыі атрымала статус гімназіі. Навучанне 12-гадовае. З верасня 2014 года працуе дашкольная група.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы Вільні
Катэгорыя:Гімназіі
Катэгорыя:Аб’екты, названыя ў гонар Францыска Скарыны
Катэгорыя:З’явіліся ў 1994 годзе
Катэгорыя:Навучальныя ўстановы з беларускай мовай навучання
Катэгорыя:1994 год у Вільні
Кулі (прыпыначны пункт, Эстонія)

**Кулі** () — прыпыначны пункт у Эстоніі. Знаходзіцца ў вёсцы Кулі на лініі Талін — Нарва.

У мінулым на прыпынку Кулі знаходзіліся поўнапамерныя платформы, але яны былі знесены з-за свайго ўзросту і былі пабудаваныя кароткія, таму што ў вёсцы не так шмат людзей, і адначасова на цягнік можна сесці не больш за некалькі чалавек.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Царква Святога Яна (Тарту)

**Царква Святога Яна** () — лютэранская царква ў Тарту, Эстонія. Адзін з яскравых прыкладаў цаглянай готыкі ў Паўночнай Еўропе. У царкве захаваліся больш за 1 000 унікальных для еўрапейскага мастацтва тэракотавых фігур.

## Гісторыя 
Археалагічныя раскопкі паказваюць, што на месцы царквы Святога Яна існавала ў XII стагоддзі драўляная царква. Сучасная царква была заснавана ў XIV стагоддзі і спачатку была каталіцкай. Будынак моцна пацярпеў падчас Лівонскай і Вялікай Паўночнай войнаў, пасля чаго неаднаразова рэстаўраваўся і дабудоўваўся цягам XVIII—пачатку XX стагоддзяў. Падчас Другой сусветнай вайны царква згарэла падчас бамбарзіроўкі Тарту 26 жніўня 1944 года. Рэстаўрацыю пачалі праводзіць толькі ў 1989 годзе і ўрачыста адкрылі адбудаваную царкву 29 чэрвеня 2005 года.

## Турызм 
Царква Святога Яна з’яўляецца крайнім паўночна-ўсходнім пунктам Еўрапейскага шляху цаглянай готыкі.

## Галерэя 

Файл:St Johanniskirche 1860 Höflinger.jpg|Царква Святога Яна ў 1860 годзе на малюнку Луі Гёфлінгера
Файл:Tartu asv2022-04 img32 View from Emajõe Tower.jpg|
Файл:Tartu Jaani kirik, Körber.jpg|Царква Святога Яна ў 1794 годзе
Файл:Tartu_Jaani_Church_2007_5.jpg|Алтар
Файл:Tartu_Jaani_Church_2007_10.jpg|Уваход
Файл:Tartu_Jaani_Church_2007_12.jpg|Галоўны партал з тэракотавымі фігурамі

## Літаратура 
Kaur Alttoa: *Die Johanniskirche in Tartu/Dorpat*. Tallinn 1994

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Храмы Тарту
Катэгорыя:Лютэранскія храмы Эстоніі
Катэгорыя:Храмы святога Яна Хрысціцеля
Катэгорыя:Цагляная готыка
Катэгорыя:XIV стагоддзе ў Эстоніі
Катэгорыя:З’явіліся ў XIV стагоддзі
Раазіку (станцыя)

**Раазіку** () — чыгуначная станцыя ў Эстоніі. Знаходзіцца ў пасёлку Раазіку на лініі Талін — Нарва.

Будынак станцыі пабудаваны ў 1870 годзе па стандартным праекце, знесены ў 1998 годзе.

## Галерэя 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Страдун

**Стра́дун** (), або **Пля́ца** () — пешаходная вуліца ў Дуброўніку, Харватыя. Даўжыня — 300 метраў. Праходзіць праз увесь Стары горад, ад брамы Піле да брамы Плочэ. На Страдуне знаходзяцца шэраг славутасцей Дуброўніка, як касцёлы, званіцы, фантаны, а таксама кавярні, рэстарацыі і крамы.

## Назва 
Назва «Страдун» паходзіць ад венецыянскага «вялікая вуліца». «Пляца» паходзіць ад  і азначае «грамадская вуліца».

## Гісторыя 
У старажытнасці на месцы сучаснага Страдуну пралягаў канал, які аддзяляў востраў Ляус з горадам Рагузай і паселішча Дубрава, якое знаходзілася на кантыненце. У XII стагоддзі канал быў высушаны і два паселішчы зліліся ў адно. У 1468 годзе на вуліцы, што ўзнікла на месцы каналу, быў пакладзены брук. Сучасную форму Страдун набыў пасля землетрасення 1667 года. Вуліца была моцна пашкоджана сербскім артылерыйскім абстрэлам падчас вайны Харватыі за незалежнасць 1991—1992 гадоў, але па сканчэнні вайны была цалкам адрэстаўраваная.

## Культура 
Штогод 2 лютага па Страдуне праходзіць працэсія ў гонар Святога Уласія — заступніка горада, што з’яўляецца часткай фестывалю Святога Уласія.

## Гл. таксама 
* Гарадскі мур Дуброўніка

## Спасылкі 
Катэгорыя:Пешаходныя вуліцы
Катэгорыя:Славутасці Харватыі
Катэгорыя:Дуброўнік
Кітсекюла (прыпыначны пункт)

**Кітсекюла** () — прыпыначны пункт у Таліне, Эстонія. Знаходзіцца на лініі Талін — Нарва.

На прыпынку Кітсекюла размешчаны два нізкія пероны і два пуці. На прыпынку спыняюцца пасажырскія цягнікі Elron усходняга кірунку.

Прыпыначны пункт Кітсекюла быў адкрыты 10 лістапада 2008 года і быў пабудаваны ў рамках праекта Еўрапейскага фонду рэгіянальнага развіцця. Каля пралягае лінія трамвая з прыпынкам 3 і 4 маршрутаў.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Весэ (прыпыначны пункт)

**Весэ** () — прыпыначны пункт у Таліне, Эстоніі. Знаходзіцца на лініі Талін — Нарва. Першапачаткова прыпыначны пункт быў на 300 метраў заходней.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Юлемістэ (прыпыначны пункт)

**Юлемістэ** () — прыпыначны пункт у Таліне, Эстонія. Знаходзіцца на лініі Талін — Нарва.

Прыпыначны пункт быў адкрыты побач з вагонабудаўнічым заводам і прыпынак спачатку меў назву *Двігэтэлі*.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Аэгвійду (станцыя)

**Аэгвійду** () — чыгуначная станцыя ў Эстоніі. Знаходзіцца ў пасёлку Аэгвійду на лініі Талін — Нарва.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Стрэлка (рака)

**Стрэлка, Тур’я** — рака ў Беларусі, у Нараўлянскім раёне Гомельскай вобласці, правы прыток ракі Жалонь (басейн Дняпра).

Даўжыня ракі 14 км. Плошча вадазбору 46 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,6 м/км. Выток ракі знаходзіцца за 4 км у напрамку на паўночны ўсход ад вёскі Аляксандраўка. Вадазбор нізінны. Рэчышча Стрэлкі каналізаванае ў ніжнім цячэнні.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Общая характеристика речной сети Гомельской области (в разрезе районов) // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь» 

Катэгорыя:Рэкі Нараўлянскага раёна
Катэгорыя:Басейн Жалоні
Лагеды (станцыя)

**Лагеды** () — чыгуначная станцыя ў Эстоніі. Знаходзіцца ў пасёлку Лагеды на лініі Талін — Нарва.

Чыгуначны вакзал Лагеды быў пабудаваны ў 1872 годзе. Драўляны будынак вакзала быў знесены вясной 1998 года.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Паручайніца вадзяная

**Паруча́йніца вадзяная** (*Catabrosa aquatica*) — від кветкавых раслін роду  сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Шматгадовая травяністая карэнішчавыя расліна вышынёй 30—60. Святлолюбівая расліна, гіграфіт, гідрафіт, мезатроф. Расце на прыморскіх, вільготных і забалочаных лугах, нізінных балотах, па берагах вадаёмаў, на пустках, у месцах выхаду грунтовых вод. Цвіце ў чэрвені—ліпені. Плады паспяваюць у ліпені—жніўні.

Ахоўваецца на тэрыторыі Закарпацкай вобласці Украіны, у Латвіі, Эстоніі, Фінляндыі.

Пашавая расліна, але можа выклікаць атручэнне жывёлы.

## Літаратура 
*  — С. 124.

## Спасылкі 
* 
* Catabrosa aquatica (L.) P. Beauv. // ИАС «ООПТ России»
* Поручейница // Архив природы России — Nature-Archive.RU 

Катэгорыя:Метлюжковыя
Катэгорыя:Флора Еўразіі
Катэгорыя:Флора Паўночнай Амерыкі
Катэгорыя:Флора Паўночнай Афрыкі
Крынкаўскі сельсавет

Назву **Кры́нкаўскі сельсавет** маюць:

* Крынкаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лёзненскага раёна Віцебскай вобласці
* Крынкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Старадарожскага раёна Мінскай вобласці
* Крынкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай акругі
Далёкаўсходні федэральны ўніверсітэт

**Далёкаўсходні федэральны ўніверсітэт** () — вышэйшая навучальная ўстанова ў горадзе Уладзівасток.

Далёкаўсходні федэральны ўніверсітэт вядзе сваю гісторыю з 1899 года, калі ва Уладзівастоку ўказам імператара Мікалая II быў створаны *Усходні інстытут ва Уладзівастоку*. У далейшым Усходні інстытут быў ператвораны ў Дзяржаўны далёкаўсходні ўніверсітэт, які ў 1930 годзе быў падзелены на два ўніверсітэты — Далёкаўсходні дзяржаўны і Далёкаўсходні політэхнічны.

Непасрэдна Далёкаўсходні федэральны ўніверсітэт быў створаны ў 2010 годзе шляхам аб’яднання Далёкаўсходняга дзяржаўнага, Далёкаўсходняга дзяржаўнага тэхнічнага, Ціхаакіянскага дзяржаўнага эканамічнага і Усурыйскага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэтаў.

## Структура 
У сваім складзе ўніверсітэт мае наступныя структурныя адзінкі:
* Інжынерная школа
* Школа біямедыцыны
* Школа лічбавай эканомікі
* Школа мастацтваў і гуманітарных навук
* Школа педагогікі
* Школа прыродазнаўчых навук
* Школа рэгіянальных і міжнародных даследаванняў
* Школа эканомікі і менеджменту
* Юрыдычная школа

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт ДФУ

Катэгорыя:Універсітэты Расіі
Катэгорыя:Уладзівасток
Катэгорыя:1899 год у Расіі
Катэгорыя:Федэральныя ўніверсітэты Расіі
Арукюла (прыпыначны пункт)

**Арукюла** () — прыпыначны пункт у Эстоніі. Знаходзіцца ў мястэчку Арукюла на лініі Талін — Нарва.

З 1920-х гадоў па 1990 год існаваў вакзал.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Кехра (станцыя)

**Кехра** () — чыгуначная станцыя ў Эстоніі. Знаходзіцца ў горадзе Кехра на лініі Талін — Нарва.

На станцыі Кехра размешчаны адзін нізкі перон і чатыры шляхі. На станцыі спыняюцца ўсе пасажырскія цягнікі Elron усходняга кірунку.

Першапачаткова існавала як чыгуначны прыпынак. У 1896 годзе быў пабудаваны аднапавярховы будынак вакзала з чырвонай цэглы.

## Гісторыя 
Будынак вакзала ў Кехры адыграў важную ролю ў ранні перыяд вайны за незалежнасць Эстоніі, калі штаб 1-й дывізіі знаходзіўся падчас адступленняў і прарыўных бітвах.

У 1973 годзе была праведзены электрыфікацыя.

У 1996 годзе ў будынку вакзала была адкрыта адпаведная мемарыяльная дошка.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Сысоеў

**Сысоеў** — прозвішча.

Вядомыя носьбіты:
* Георгій Васілевіч Сысоеў (1919—2010) — архітэктар.
* Павел Васілевіч Сысоеў (1930—2006) — вучоны ў галіне матэрыялазнаўства.
Паўночны (Арктычны) федэральны ўніверсітэт імя М. В. Ламаносава

**Паўночны (Арктычны) федэральны ўніверсітэт імя М. В. Ламаносава** () — вышэйшая навучальная ўстанова ў горадзе Архангельск. Універсітэт быў створаны на базе Архангельскага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта згодна з указам Прэзідэнта РФ Дзмітрыя Мядзведзева. Афіцыйная дата рэгістрацыі — 8 чэрвеня 2010 года.

## Структура 
У сваім складзе ўніверсітэт мае наступныя структурныя адзінкі:
* Вышэйшая інжынерная школа
* Вышэйшая школа інфармацыйных тэхналогій і аўтаматызаваных сістэм
* Вышэйшая школа прыродазнаўчых навук і тэхналогій
* Вышэйшая школа псіхалогіі, педагогікі і фізічнай культуры
* Вышэйшая школа сацыяльна-гуманітарных навук і міжнароднай камунікацыі
* Вышэйшая школа эканомікі, кіравання і права
* Вышэйшая школа энергетыкі, нафты і газу

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт ПАФУ

Катэгорыя:Аб’екты, названыя ў гонар Міхаіла Ламаносава
Катэгорыя:Універсітэты Архангельска
Катэгорыя:2010 год у Расіі
Катэгорыя:Федэральныя ўніверсітэты Расіі
Лахінгувялья (прыпыначны пункт)

**Лахінгувялья** () — прыпыначны пункт у Эстоніі. Знаходзіцца ў вёсцы Вікіпалу на лініі Талін — Нарва.

## Гісторыя 
На гэтай станцыі 4 студзеня 1919 года адбылася Бітва за Кехру.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Парыла (прыпыначны пункт)

**Парыла** () — прыпыначны пункт у Эстоніі. Знаходзіцца на лініі Талін — Нарва. Назва паходзіць ад вёскі Парыла.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Неліярвэ (прыпыначны пункт)

**Неліярвэ** () — прыпыначны пункт у Эстоніі. Знаходзіцца ў пасёлку Аэгвійду на лініі Талін — Нарва.

На прыпынку спыняюцца цягнікі Elron.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Янеда (прыпыначны пункт)

**Янеда** () — прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў воласці Тапа, Ляэнэ-Вірумаа павета. Знаходзіцца ў вёсцы Янеда на лініі Талін — Нарва.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Паціка (прыпыначны пункт)

**Паціка** () — былы прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў воласці Тапа павета Ляэнэ-Вірумаа. Знаходзіўся ў вёсцы Паціка на лініі Талін — Нарва.

Прыпыначны пункт быў закрыты ў маі 2005 года з-за невялікага пасажырапатоку.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Павел Васілевіч Сысоеў

**Павел Васілевіч Сысо́еў** (;  — ) — вучоны ў галіне матэрыялазнаўства, доктар тэхнічных навук (1981), прафесар (1986). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР (1980).

## Біяграфія 
Нарадзіўся на хутары Прылесны Цалінскага раёна Растоўскай вобласці РСФСР. У 1955 годзе скончыў Растоўскі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту. З 1965 года працаваў у Інстытуце механікі металапалімерных сістэм Акадэміі навук БССР (сучасны Інстытут механікі металапалімерных сістэм імя У. А. Белага НАН Беларусі), дзе да 1995 года займаў пасаду загадчыка аддзела.

## Навуковая дзейнасць 
Аўтар навуковых прац па стварэнню металапалімерных матэрыялаў з высокай ўстойлівасцю да фрыкцыйнай стомленасці. Прапанаваў новыя метады атрымання кампазіцыйных матэрыялаў у мэтах выкарыстання ў вузлах трэння механізмаў і машын.

Сярод апублікаванага:
* Деформация и износ полимеров при трении. — Мн., 1985. (разам з П. М. Багдановічам і А. Д. Лізаравым);
* Фрикционные композиты на основе полимеров. — Мн., 1992. (у сааўтарстве).

Аўтар і сааўтар шэрагу патэнтаў.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Сысоев, Павел Васильевич (доктор технических наук; 1930—2006) // Нацыянальная бібліятэка Беларусі
* 
* База патентов Беларуси 
* Банк патентов РФ на изобретения и промышленные образцы ФИПС Роспатента

Катэгорыя:Выпускнікі Растоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта шляхоў зносін
Катэгорыя:Матэрыялазнаўцы СССР
Катэгорыя:Матэрыялазнаўцы Беларусі
Катэгорыя:Супрацоўнікі Інстытута механікі металапалімерных сістэм імя У. А. Белага НАНБ
Сомпа (прыпыначны пункт)

**Сомпа** () — былы прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў воласці Йыхві павета Іда-Вірумаа. Знаходзіўся на лініі Талін — Нарва. Назва паходзіць ад вёскі Сомпа.

Палустанак адкрыты ў 1876 годзе, у тым жа годзе быў пабудаваны вакзал, які зараз разбураны.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Слабада-Пырашаўскі сельсавет

**Слабада-Пы́рашаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Слабада-Пырашава.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Уздзенскім раёне БССР. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Лашанскага сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Уздзенскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Леле (станцыя)

**Леле** () — вузлавая чыгуначная станцыя Эстонскай чыгункі ў воласці Кехтна павета Рапламаа. Знаходзіцца ў пасёлку Леле на лініі Талін — Вільяндзі.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Лазіска Гурнэ

**Лазіска Гурнэ** (, ) — горад на поўдні Польшчы. Размешчаны за 320 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 20 км на паўднёвы захад ад цэнтра Катавіцаў, частка Катавіцкай агламерацыі. Уваходзіць у склад Мікалоўскага павета Сілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Займае плошчу 20,07 км². Насельніцтва 22,4 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Рок-каранацыя 2008

**Рок-каранацыя 2008** адбылася 14 сакавіка 2009 года ў Доме культуры Маладзечна, вядучыя цырымоніі — Аляксандр Памідораў і Іна Кашырына.

## Намінацыі, кандыдаты і лаўрэаты 
## Спасылкі 
*
*

Катэгорыя:Рок-каранацыя
Катэгорыя:2008 год у музыцы
Катэгорыя:Музычныя прэміі 2009 года
Катэгорыя:2009 год у Беларусі
Катэгорыя:Падзеі 14 сакавіка
Катэгорыя:Сакавік 2009 года
Рапла (станцыя)

**Рапла** () — чыгуначная станцыя Эстонскай чыгункі ў воласці Кехтна павета Рапламаа. Знаходзіцца ў горадзе Рапла на лініі Талін — Вільяндзі.

## Гісторыя 
Станцыя Рапла была пабудавана разам з вузкакалейкай чыгункай Талін — Вільяндзі ў 1900 годзе.

У канцы 1960-х гадоў пачалася замена вузкакалейкі новай чыгункай. Шырокакалейны ўчастак паміж Талінам і Раплай быў урачыста адкрыты 19 чэрвеня 1969 года.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Тартуская ратуша

**Та́ртуская ратуша** () — адміністрацыйны будынак у Тарту, Эстонія, месца знаходжання гарадской адміністрацыі. Размешчана на Ратушнай плошчы ў Старым горадзе.

## Гісторыя 
У 1730 годзе быў пабудаваны драўляны будынак ратушы, які згарэў у пажары 1775 года. Сучасны будынак будаваўся ў 1782—1789 гадах паводле праекта архітэктара Ёгана Генрыха Барталамеуса Вальтэра. У правым крыле цокальнага паверху знаходзілася важніца, цокальныя памяшканні і сутарэнне заняла турма. На верхніх паверхах размесціўся магістрат.

## Спасылкі 
* Тартуская ратуша 

Катэгорыя:Славутасці Тарту
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Тарту
Катэгорыя:З’явіліся ў 1789 годзе
Катэгорыя:1789 год у Еўропе
Катэгорыя:XVIII стагоддзе ў Эстоніі
Катэгорыя:Ратушы Эстоніі
Хагуды (прыпыначны пункт)

**Хагуды** () — прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў воласці Рапла павета Рапламаа. Знаходзіцца ў мястэчку Хагуды на лініі Талін — Вільяндзі.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Лехтсэ (прыпыначны пункт)

**Лехтсэ** () — прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў воласці Тапа павета Ляэнэ-Вірумаа. Знаходзіцца ў пасёлку Лехтсэ на лініі Талін — Нарва.

## Гісторыя 
Станцыя Лехтсэ была пабудавана ў 1876 годзе ў сувязі з будаўніцтвам чыгункі Талін — Нарва. Першы будынак вакзала згарэў каля 1890 года.

У 2010-х гадах станцыя пераведзена ў разрад прыпыначныга пункта. У 2012 годзе была праведзена мадэрнізацыя.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Віліверэ (прыпыначны пункт)

**Віліверэ** () — былы прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў воласці Кохіла павета Рапламаа павета. Знаходзіцца ў вёсцы Віліверэ на лініі Талін — Вільяндзі.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Кійза (станцыя)

**Кійза** () — чыгуначная станцыя Эстонскай чыгункі ў воласці Саку павета Хар’юмаа. Знаходзіцца ў пасёлку Кійза на лініі Талін — Вільяндзі.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Ражава (ручай)

**Ража́ва**, **Ржавец** () — ручай у Палескім раёне Кіеўскай вобласці Украіны і Нараўлянскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Жалонь (басейн Прыпяці).

Даўжыня ручая складае 20 км, з іх 17,5 км па тэрыторыі Нараўлянскага раёна. Плошча вадазбору 99 км². Выток ручая знаходзіцца за 1 км у напрамку на на паўночны ўсход ад былой вёскі Дэнысавычы Палескага раёна. Упадае ў Жалонь за 1 км на паўночны ўсход ад былой вёскі Ражава Нараўлянскага раёна. Вадазбор нізінны. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,2 м/км.

## Літаратура 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Общая характеристика речной сети Гомельской области (в разрезе районов) // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь» 

Катэгорыя:Рэкі Кіеўскай вобласці
Катэгорыя:Рэкі Нараўлянскага раёна
Катэгорыя:Басейн Жалоні
Калеты (горад)

**Калеты** (, ) — горад на поўдні Польшчы. Размешчаны за 260 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 40 км на поўнач ад Катавіцаў, частка Верхнесілезскага прамысловага раёна. Уваходзіць у склад Тарнагурскага павета Сілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 76,29 км². Насельніцтва 8,6 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Паўночна-Каўказскі федэральны ўніверсітэт

**Паўночна-Каўказскі федэральны ўніверсітэт** () — вышэйшая навучальная ўстанова ў горадзе Стаўрапаль.

Універсітэт быў створаны ў 2012 годзе ў адпаведнасці з указам прэзідэнта РФ Дзмітрый Мядзведзева ад 18 ліпеня 2011 года на базе Паўночна-Каўказскага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта. У гэтым жа 2012 годзе ўніверсітэт быў рэарганізаваны шляхам далучэння да яго Стаўрапольскага дзяржаўнага ўніверсітэта і Пяцігорскага дзяржаўнага гуманітарна-тэхналагічнага ўніверсітэта.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт ПКФУ 
* Сайт Геалагічнага музея ПКФУ}

Катэгорыя:Універсітэты Расіі
Катэгорыя:Стаўрапаль
Катэгорыя:2012 год у Расіі
Катэгорыя:Федэральныя ўніверсітэты Расіі
Пажарны завулак (Магілёў)

**Пажарны завулак** () — завулак у Ленінскім раёне Магілёва, на Шклоўскім пасадзе. Працягласць 480 м, ад Першамайскай вуліцы да вуліцы Карла Маркса.

У выдадзенай у 1884 годзе кнізе «Досвед апісання Магілёўскай губерні», складзенай па праграме і пад рэдакцыяй старшыні Магілёўскага губернскага статыстычнага камітэта А. С. Дамбавецкага, гаворыцца пра размяшчэнне пажарнага двара на Паштовай вуліцы. Пажарны завулак, відаць, з’явіўся пазней, на мяжы XIX—XX стагоддзяў. У 2007 годзе вуліцы вярнулі гістарычную назву Пажарны завулак. Пра вяртанне гістарычнай назвы хадайнічала Магілёўскае абласное ўпраўленне МНС Рэспублікі Беларусь, якое ўзначальваў у той час Уладзімір Аляксандравіч Вашчанка.

### Цотны бок 
]]
* № 2 (вул. Першамайская, 23) — двухпавярховы дом Граната. — 
* № 4 — аднапавярховы цагляны будынак.
* № 2/23 — Г-падобны двухпавярховы будынак. На першым паверсе размешчана кафэ «Булкі».
* № 6 — пажарнае дэпо — 
* № 6а — 
* № 10 — 

* № 28 — навучальны корпус Магілёўскага медыцынскага каледжа. Пабудаваны ў 1875 годзе як фельчарская школа. У 1929—1932 гг. тут вучыўся Герой Савецкага Саюза М. Ф. Рабчэўскі. — 
 

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Ленінскі раён (Магілёў)
Катэгорыя:Шклоўскі пасад
Віцім (бронеаўтамабіль)

» на выставе Milex-2019.]]

**Віцім** — беларускі шматмэтавы плавальны бронеаўтамабіль, распрацаваны і вырабляны кампаніяй «Мінатор-Сэрвіс». Прадстаўлены 4-колавая і 6-колавая мадыфікацыі. Прызначаны для вядзення разведкі і суправаджэння калон, а пры ўсталёўцы дадатковага ўзбраення можа выкарыстоўвацца ў якасці штурмавой бронемашыны. Першы 4-колавы выраб быў прадстаўлены публіцы ў 2016 годзе на ваенна-тэхнічным форуме «Армія-2016».

## Канструкцыя 
Бронеаўтамабіль паўнапрывадны. Вага — 6 тон, грузападымальнасць — 1 тона. Кіраванне аўтамабілем ажыццяўляецца праз лічбавыя сістэмы, але з аналагавым дубляваннем.

Катэгорыя:Бранятэхніка Беларусі
Катэгорыя:Бронеаўтамабілі паводле алфавіта
Катэгорыя:Плаваючыя бронеаўтамабілі
Катэгорыя:З’явіліся ў 2016 годзе
Дурнічнік звычайны

**Дурні́чнік звычайны**, **дурнічнік лекавы**, **дурнічнік валлякападобны** (*Xanthium strumarium*) — від кветкавых раслін роду  сямейства 

## Батанічнае апісанне 
Аднагадовая травяністая, шаравата-зялёная расліна вышынёй 30—120 см. Сцябло прамастойнае, бураватае, шурпата-валасістае. Лісце чаргаванае, простае, 3—5-лопасцевае, з няроўнымі зубцамі, на чаранках. Кветкі зеленаватыя, у амаль шарападобных кошыках, сабраных у коласападобныя суквецці ў пазухах лісця. Плод — сямянка (па дзве ў суплоддзі з шыпамі).

## Распаўсюджанне і экалогія 
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі Еўропы, умераных абласцях Азіі, у Індыі, Паўночнай Афрыцы, Паўночнай Амерыцы, Венесуэле. Натуралізавалася ў шэрагу іншых рэгіёнаў. Цяплолюбівая, засухаўстойлівая расліна. Расце па берагах вадаёмаў, на вільготнай пясчанай глебе, каля жылля і дарог, на засмечаных месцах, як пустазелле на пасевах бавоўніку і іншых культур.

Цвіце ў чэрвені—верасні. Размнажаецца насеннем. Плады распаўсюджваюцца, замацаваўшыся шыпамі на поўсці жывёл.

## Гаспадарчае значэнне 
Лекавая расліна. Мае антысептычныя, фунгіцыдныя, процізапаленчыя, абязбольваючыя, патагонныя, жарапаніжаючыя ўласцівасці. У лісці вялікая колькасць ёду. У насенні да 40 % тлустага алею.

## Літаратура 
*  — С. 236—237.
* 
* 

## Спасылкі 
* 
* *Xanthium strumarium* L. — Дурнишник зобовидный или обыкновенный // Агроэкологический атлас России и сопредельных стран: экономически значимые растения, их болезни, вредители и сорные растения
* *Xanthium strumarium* L. // «ООПТ России»

Катэгорыя:Астравыя (падсямейства)
Катэгорыя:Флора Еўразіі
Катэгорыя:Флора Паўночнай Афрыкі
Катэгорыя:Флора Паўночнай Амерыкі
Катэгорыя:Лекавыя расліны
Катэгорыя:Пустазелле
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1753 годзе