open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Паўлічы

**Паўлічы** () — сяло ў Клінцоўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сматравабудскага сельскага паселішча.

## Гісторыя 
Узгадваецца ў XVI ст.

Да 1917 года ў складзе Суражскага павета Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі.

У Гомельскай губерні РСФСР з 1919 года, з 1926 года ў Бранскай губерні. З 1929 у складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 у Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 увайшло ў склад Бранскай вобласці.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Клінцоўскага раёна
Рамантыка з каменем

**«Рамантыка з каменем»** () —  прыгодніцкі фільм 1984 года рэжысёра Роберта Земекіса. Прэм’ера адбылася 30 сакавіка 1984 года, а ў наступным годзе на экраны выйшла працяг — «». Сусветныя касавыя зборы склалі 86 мільёнаў долараў.

## Спасылкі
Катэгорыя:Фільмы Роберта Земекіса
Катэгорыя:Фільмы-баевікі ЗША
Катэгорыя:Прыгодніцкія фільмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы пра пісьменнікаў
Катэгорыя:Фільмы 20th Century Fox
Катэгорыя:Кінакамедыі ЗША
Катэгорыя:Фільмы-меладрамы ЗША
Катэгорыя:Фільмы ЗША 1984 года
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Алан Сільвестры
Катэгорыя:Фільмы — лаўрэаты прэміі «Залаты глобус» за найлепшы фільм — камедыя ці мюзікл
Пётр Міхайлавіч Смыслоў

**Пётр Міхайлавіч Смысло́ў** (;  — ) — рускі астраном і геадэзіст, генерал-маёр. Член Рускага геаграфічнага таварыства (1863), адзін з заснавальнікаў Рускага астранамічнага таварыства.

Нарадзіўся ў Наўгародскай губерні. Адукацыю атрымаў у школе ваенна-тапаграфічнага бюро. У 1841 годзе паступіў на службу тапографам у роту Ваенна-тапаграфічнага дэпо Генеральнага штаба. У 1844—1851 і 1855—1857 гадах займаўся астранома-геадэзічнымі і гравіметрычнымі работамі ў Віцебскай, Наўгародскай і Пскоўскай губернях. У 1855 годзе прызначаны ад’юнкт-астраномам Пулкаўской абсерваторыі, выкладаў практычную астраномію і геадэзію афіцэрам геадэзічнага аддзялення Мікалаеўскай Акадэміі Генеральнага штаба. У 1855—1859 гадах удзельнічаў у шэрагу экспедыцый па вызначэнні даўгот Архангельска, Астрахані і іншых гарадоў. У 1862 годзе быў камандзіраваны ў Варшаву для досведаў па ўжыванні вынайдзенага О. В. Струвэ дальнамера. У 1863 годзе разам з М. Ф. Хандрыкавым вызначыў па тэлеграфе рознасць даўгот Маскоўскай і Пулкаўскай абсерваторый, у 1865—1868 гадах разам з А. М. Савічам і Р. Э. Ленцам правёў упершыню ў Расіі абсалютныя вызначэнні паскарэння сілы цяжару пры дапамозе паваротнага маятніка. У 1866—1862 гадах — дырэктар Віленскай астранамічнай абсерваторыі.

Звольнены са службы 18 студзеня 1883 года. Жыў у Вільне. Быў членам Віленскага губернскага статыстычнага камітэта.

У 1859 годзе ўзнагароджаны Дзямідаўскай прэміяй. Член астранамічнага таварыства ў Гейдэльбергу (1863), член Рускага геаграфічнага таварыства (1863), кіраўнік Паўночна-Заходняга аддзела Рускага геаграфічнага таварыства (з 1867 года).

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* Смыслов, Пётр Михайлович // Вестник геодезии, картографии и геоинформатики  
* Смыслов, Пётр Михайлович // История геодезии 

Катэгорыя:Астраномы Расійскай імперыі
Катэгорыя:Геадэзісты Расійскай імперыі
Катэгорыя:Астраномы XIX стагоддзя
Катэгорыя:Генерал-маёры (Расійская імперыя)
Катэгорыя:Члены Рускага геаграфічнага таварыства да 1917 года
Катэгорыя:Лаўрэаты Дзямідаўскай прэміі
Клаўдзія Фёдараўна Калітоўская

**Клаўдзія Фёдараўна Каліто́ўская** (, в. Уселюб, Навагрудскі раён, Гродзенская вобласць — ) — беларуская артыстка балета. Заслужаная дзяячка культуры Беларусі (1967).

## Біяграфія 
Клаўдзія Фёдараўна Калітоўская нарадзілася ў 1911 годзе ў мястэчку Уселюб Наваградскага павета, дзе яе бацька Фёдар Марцінавіч Калітоўскі працаваў лясным кандуктарам графа О’Рурка. Бацьку праз год перавялі ў Мінск, дзе і прайшлі дзіцячыя гады Клаўдзіі. 
У 1930 годзе скончыла харэаграфічнае аддзяленне Беларускага музычнага тэхнікума, у 1933 годзе — Беларускую студыю оперы і балета. Першай балетнай пастаноўкай, у якой Калітоўскай давялося паўдзельнічаць, стаў балет Р. Гліэра «Чырвоны мак», пастаўлены ў 1933 годзе Л. Крамарэўскім, дырыжыраваў Георгій Пятроў. Праз год гледачы змаглі ўбачыць яе ў балеце «Капелія», а ў 1936 годзе — «Канёк-Гарбунок» Ц. Пуні.

У 1933—1937 і 1945—1951 гадах — артыстка Дзяржаўнага тэатра оперы і балета Беларусі.

У 1937 годзе разам з мужам Г. Пятровым уехала ў Алма-Ату, дзе нядаўна быў створаны Дзяржаўны аб’яднаны тэатр казахскай і рускай оперы і стваралася балетная трупа.

У 1945 годзе Георгій Пятроў і Клаўдзія Калітоўская атрымалі запрашэнне вярнуцца на працу ў Мінск. Танцавала ў балетах «Арлекінада», «Раймонда», «Дон Кіхот», «Князь-возера», «Доктар Айбаліт», «Канёк-Гарбунок», «Лебядзінае возера» і іншых. 

У 1951 годзе Клаўдзія Фёдараўна Калітоўская пакінула балетную сцэну. У 1951—1975 гадах — дырэктар Беларускага харэаграфічнага вучылішча.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Артысты балета паводле алфавіта
Катэгорыя:Артысты балета СССР
Катэгорыя:Артысты балета Беларусі
Катэгорыя:Артысты балета XX стагоддзя
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Навагрудскім раёне
Друцкія-Сакалінскія

]]
**Друцкія-Саколінскія**, **Друцкія-Сакалінскія** — княжацкі род, адгалінаванне Друцкіх. Карысталіся гербам «Друцк». Заснавальнікам роду стаў Сямён (? — пасля 1514), сын Фёдара Бабіча.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі
Аўсеенкаў

**Аўсеенкаў** () — пасёлак у Клінцоўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сматравабудскага сельскага паселішча.

## Гісторыя 
Узгадваецца ў другой палове XVIII ст. З XIX ст. у складзе Старадубскага павета Чарнігаўскай губерні.

З 1919 года ў складзе Гомельскай губерні РСФСР, а пасля яе ліквідацыі ў 1926 годзе ў Бранскай губерні.

З 1929 у складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 у Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1941-43 пад германскай акупацыяй. У 1944 увайшоў у склад Бранскай вобласці.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Клінцоўскага раёна
Сурэцкі Муравей

**Сурэцкі Муравей** () — пасёлак у Клінцоўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сматравабудскага сельскага паселішча.

## Цікавыя факты 
Пасёлак займае 7 месца ў спіску самых смешных населеных пунктаў Расіі.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Клінцоўскага раёна
Карл Радніцкі

. Подпіс — «C.R.»]]
**Карл Радніцкі** (, ,  — , ) — аўстрыйскі медальер і разьбяр манетных штэмпеляў.

Сын прыдворнага гравёра Ёзэфа Радніцкага. З 1837 года — практыкант, а з 1849 года — гравёр Галоўнага манетнага ўпраўлення ў Вене. З 1853 года — прафесар Акадэміі прыкладнога мастацтва ў Вене.

Вырабіў шэраг штэмпеляў аўстрыйскіх манет, у тым ліку, напрыклад, памятнай манеты вартасцю 2 талеры 1857 года з нагоды заканчэння будаўніцтва аўстрыйскай Паўднёвай чыгункі (падпісаны — «CR»).

Стварыў значную колькасць медалёў: партрэтных, з нагоды розных падзей, узнагародных, у тым ліку медалі з партрэтамі: шведскай спявачкі Ені Лінд (1847, 1850), нямецкага каталіцкага мысляра Ёзэфа Гёрэса (1848), аўстрыйскага нумізмата і археолага Ёзэфа фон Арнета (1851), нямецкага натураліста Карла Фрыдрыха фон Марцыуса, кампазітараў Ферэнца Ліста (1873), Рыхарда Вагнера (1876) і Франца Шуберта (1878).

Свае працы падпісваў: «C.R.», «C.R.F.», «C. RADNITCKY F.».

## Літаратура 
* 
* Radnitzky, Karl, Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich. 24. Theil. Wien: Kaiserlich-königliche Hof- und Staatsdruckerei, 1872, s. 205
* Radnitzky Karl, Österreichisches Biographisches Lexikon 1815—1950. Band 8, Wien: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften, 1983, S. 380 — ISBN 3-7001-0187-2

Катэгорыя:Медальеры Аўстрыі
Катэгорыя:Манетная справа
Катэгорыя:Гравёры
Стратклайдскі ўніверсітэт

**Стратклайдскі ўніверсітэт** () — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Глазга у Шатландыі.

## Агульная характарыстыка 
Заснаваны ў 1796 годзе як Інстытут Андэрсана, гэта другі старэйшы ўніверсітэт Глазга, які атрымаў каралеўскую грамату ў 1964 годзе як першы тэхналагічны ўніверсітэт у Злучаным Каралеўстве. Узяўшы сваю назву ад гістарычнага Стратклайдскага каралеўства, гэта трэці па колькасці студэнтаў універсітэт у Шатландыі са студэнтамі і супрацоўнікамі з больш чым 100 краін.

Установа была названа «Універсітэтам года Вялікабрытаніі» у 2012 і 2019 гадах, стаўшы першым універсітэтам, які атрымаў гэтую ўзнагароду двойчы. Гадавы даход установы за 2019–2020 гады склаў 334,8 мільёна фунтаў стэрлінгаў, з якіх 81,2 мільёна фунтаў стэрлінгаў прыпадалі на даследчыя гранты і кантракты, а выдаткі — 298,8 мільёна фунтаў стэрлінгаў.

## Структура 
* Факультэт інжынерыі
* Факультэт сацыяльна-гуманітарных навук
* Факультэт (дакладных) навук
* Школа бізнесу

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Глазга
Заходне-Шатландскі ўніверсітэт

**Заходне-Шатландскі ўніверсітэт** () — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Пейслі у Шатландыі.

## Агульная характарыстыка 
Вучэльня з'яўляецца дзяржаўным універсітэтам з чатырма кампусамі ў паўднёва-заходняй Шатландыі, у гарадах Пейслі, Блантайр, Дамфрыс і Эйр, а таксама кампусам у Лондане. Цяперашняя ўстанова дзейнічае са жніўня 2007 года пасля зліцця Універсітэта Пэйслі з каледжам Бэл у Гамільтане. Ён можа прасачыць свае карані з канца ХІХ стагоддзя, і за апошняе стагоддзе зведаў мноства змяненняў і зліццяў, што адлюстроўвае яго паступовае пашырэнне па ўсім захадзе Шатландыі.

Універсітэт, які мае рэгіянальную рэпутацыю ў галіне прафесійных курсаў бакалаўрыяту і аспірантуры, у цяперашні час налічвае 16 тысяч студэнтаў з прыкладна 1 300 супрацоўнікамі, размеркаваных па шасці школах. Кампус Крайтан у Дамфрысе падтрымліваецца ў партнёрстве з шэрагам іншых устаноў, у тым ліку з Глазкаўскім універсітэтам.

## Структура 
* Школа бізнесу і крэатыўных індустрый
* Школа вылічальнай тэхнікі, інжынерыі і фізічных навук
* Школа адукацыі і сацыяльных навук
* Школа здароўя і навук аб жыцці

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Пейслі
Стэрлінгскі ўніверсітэт

**Стэрлінгскі ўніверсітэт** () — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Стэрліг у Шатландыі.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт заснаваны Каралеўскай хартыяй у 1967 годзе. Размешчаны ў Цэнтральнай Шатландыі, галоўная сядзіба размешчана ў замку Эйртры. З моманту свайго заснавання ён пашырыўся да чатырох факультэтаў, школы менеджменту і шэрагу інстытутаў і цэнтраў, якія ахопліваюць шырокі спектр прадметаў у акадэмічных галінах мастацтваў і гуманітарных навук, натуральных навук, тэхнічных навук, грамадскіх навук, а таксама навук пра здароўе і спорт.

Кампус універсітэта займае прыблізна 360 акраў (1,5 км2), уключаючы інавацыйны парк ўніверсітэта і цэнтр дэменцыі. Кампус з яго дзікай прыродай, азёрамі і сумессю мясцовай і экзатычнай флоры размешчаны ў перадгор'ях Очыл і часта лічыцца адным з самых прыгожых у Вялікабрытаніі. У 2002 годзе ўніверсітэт і ландшафт Эйртры былі вызначаны Міжнародным саветам па помніках і гістарычным мясцінам адным з 20 лепшых аб'ектаў спадчыны Вялікабрытаніі ХХ стагоддзя.

Універсітэт прыцягвае студэнтаў па самых розных кірунках навучання. У 2020/2021 навучальным годзе ў ім навучалася больш за 14 000 студэнтаў завочнай і дзённай формы навучання. Ён мае міжнародныя партнёрскія праграмы ў Кітаі, з Сінгапурам і Аманам. Універсітэт прапануе ступень магістра ў галіне правоў чалавека і дыпламатыі, гэта адзіная ў свеце праграма па правах чалавека і дыпламатыі, якая выкладаецца ў партнёрстве з вядучым навучальным органам Арганізацыі Аб'яднаных Нацый - Інстытутам падрыхтоўкі і даследаванняў ААН.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Стэрлінг (горад, Шатландыя)
Заменгоф

**Заменгоф** — яўрэйскае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Клара Аляксандраўна Заменгоф (1863—1924) — эсперантыстка, жонка Людвіка Заменгофа.
* Людвіг Лазар Заменгоф (1859—1917) — стваральнік штучнай мовы эсперанта.
* Лідзія Лазараўна Заменгоф (1904—1942, ці 1944) — дачка Людвіка Заменгофа, польская эсперантыстка, перакладчык, адвакат, грамадскі дзеяч.
* Сафія Лазараўна Заменгоф (1889—1942) — польскі лекар-педыятр, дачка Людвіка Заменгофа.
## Гл.таксама 
* (1462) Заменгоф
Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай 2021 (IV дывізіён)

**Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай IV дывізіёна 2021 года** — міжнародны турнір па хакеі з шайбай у IV дывізіёне, арганізаваны Міжнароднай федэрацыяй хакея з шайбай.

Турнір павінен быў прайсці на стадыёне «Гарадскі каток» у Бішкеку (Кыргызстан) з 3 па 5 сакавіка 2021 года.

18 лістапада 2020 года турнір быў адменены з-за пандэміі COVID-19.

## Удзельнікі 
## Табліца
## Спасылкі 
* Сайт турніру

Катэгорыя:Чэмпіянаты свету па хакеі з шайбай
Катэгорыя:2021 год у хакеі
Катэгорыя:Адмененыя спартыўныя спаборніцтвы
Горкха (дзяржава)

**Горкха** () — гістарычная дзяржава ў Гімалаях, папярэдніца дзяржавы Непал.

## Гісторыя 
Згодна генеалагічным паданням, дынастыя Шах, што заснавала дзяржаву Горкха, паходзіла з чытаргархскіх раджпутаў. У XVI ст. Куламандан Кханд Шах захапіў невялікую вобласць, населеную кхасамі, у цэнтральным Непале. Яго ўнук Дравія Шах здолеў прыцягнуць на свой бок жыхароў валодання раджпутаў дынастыі Хадка, захапіў яго і заснаваў у 1559 г. на яго месцы Горкху. Назва дзяржавы паходзіла ад наймення пагорка, на вяршыні якога дынастыя Шах узвяла свой палац. У сваю чаргу, пагорак атрымаў найменне ад Гаракшанатха, знакамітага ёга.

У 1743 г. манархам Горкхі стаў славалюбівы Прытхві Нараян Шах. У той час Непал і навакольныя землі былі падзелены на 53 малыя дзяржавы. Прытхві Нараян Шах заваяваў значныя тэрыторыі і ўсталяваў кантроль над шляхамі ў Бенгалію. Згодна звесткам Брытанскай Ост-Індскай кампаніі, у 1750 г. ён узначальваў пяцідзесяцітысячнае войска, узброенае мячамі, лукамі і старымі стрэльбамі. У 1768 г. войска Горкхі атрымала перамогу над неварскай канфедэрацыяй і захапіла даліну Катманду. Прытхві Нараян Шах прыняў тытул самараджы, ва ўспрыманні еўрапейцаў роўны каралеўскаму. Хаця назва Горкха захоўвалася да 1930-х гг., з гэтага моманту прынята адлічваць уласна гісторыю Непала.

## Унутраны лад 
Дзяржава Горкха з'яўлялася манархіяй, што належала раджпуцкай дынастыі Шах. Хаця найбольш важныя рашэнні манарха звычайна залежалі ад рады прыдворных і сваякоў, фармальна яго ўлада не была абмежавана. Афіцыйнай рэлігіяй быў індуізм.

Пры Прытхві Нараян Шахе дзяржаўнае кіраванне набыло ваенізаваны характар. Войска Горкхі набіралася выключна з прадстаўнікоў кхасаў, магараў, гурунгаў і тхакуры. Частка з іх стала знаходзілася на службе, астатнія далучаліся толькі падчас ваенных кампаній. Вайскоўцы атрымоўвалі ў карыстанне зямельныя надзелы, за якія выплочвалі штогадовы натуральны падатак. Прытхві Нараян Шах лічыў, што яго падданыя павінны былі адрознівацца ваенным гонарам, а не багаццем. Тым не меней, з пашырэннем дзяржаўных межаў плошча надзелаў павялічвалася. Заваяванае насельніцтва трапляла ў прыгон да землекарыстальнікаў-джагірдараў. Яно таксама выконвала іншыя павіннасці на карысць дзяржавы — удзельнічала ў будаўнічых праектах, забяспечвала войска і двор раджы правіянтам і вопраткай, перавозіла грузы і г. д. Пасля смерці Прытхві Нараян Шаха асобныя высакародныя джагірдары здолелі ператварыць надзелы ў сваю сямейную маёмасць, што перадавалася па спадчыне.

Для аховы ўладанняў будаваліся крэпасці. Пры іх знаходзіліся сталыя гарнізоны. Камендант крэпасці выконваў адначасова ваенныя і адміністрацыйныя функцыі, пры гэтым кіраваўся мясцовымі законамі і звычаямі. Агульнадзяржаўнае заканадаўства было прынята толькі ў 1806 г.

## Спасылкі 
* History Of Nepal 
* The Making of the Gorkha Empire
* Beginning of the end of the Gorkha Empire

Катэгорыя:Гісторыя Непала
Катэгорыя:Гістарычныя дзяржавы Паўднёвай Азіі
Ганна з Друцкіх-Любецкіх

**Ганна Раманаўна Друцкая-Любецкая** (каля 1510 — ) — княгіня, землеўласніца ў Вялікім Княстве Літоўскім.

## Біяграфія 
Паходзіла з княжацкага роду Друцкіх-Любецкіх герба «Друцк». Дачка Рамана.

Па маці атрымала ў спадчыну Алексінічы і частку Чарэі, у 1555 выкупіла Койтаў у свайго пляменніка Януша Багданавіча. Усе гэтыя маёнткі пазней адышлі да яе дачкі Ганны Осцікаўны, жонкі князя Л. А. Сангушкі-Кашырскага.

## Сям’я 
Была жонкай М. Дуброўскага (памёр у 1537), А. Няпрэцкага (памёр каля 1545), М. Ю. Осціка (памёр у 1564, яго сваякі абвінавацілі Ганну ў атручэнні мужа) і Паўла Друцкага-Сакалінскага.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Жанчыны Вялікага Княства Літоўскага
Зараманне

**Зараманне** () — пасёлак у Клінцоўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сматравабудскага сельскага паселішча.

## Гісторыя 
Узгадваецца з другой паловы XVIII ст.

Да Лютаўскай рэвалюцыі пасёлак у складзе Старадубскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 пасёлак абвяшчаўся часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года пасёлак уключаны ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.

25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай пасёлак абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі ён увайшоў у склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала пасёлак разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад Гомельскай губерні РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.

З 1929 у складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 у Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 увайшоў у склад Бранскай вобласці.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Клінцоўскага раёна
Іван Раманавіч Друцкі-Любецкі

**Іван Раманавіч Друцкі-Любецкі** (каля 1510 — ) — князь, землеўласнік у Вялікім Княстве Літоўскім.

## Біяграфія 
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Любецкіх герба «Друцк». Сын Рамана.

Валодаў Любчай і Загароддзем, набыў у брата Дзмітрыя Відунічы.

## Сям’я 
Яго сын Рыгор памёр маладым у 1596, унук Павел у пачатку 17 ст. быў суддзёй земскім луцкім, меў вотчыны на Валыні.

## Літаратура 
*
Дзмітрый Відуніцкі

**Дзмітрый Відуніцкі** (**Друцкі-Любецкі**; каля 1500 — ) — князь, землеўласнік у Вялікім Княстве Літоўскім.

## Біяграфія 
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Любецкіх герба «Друцк». Другі сын Рамана.

У 1545 годзе прадаў сваю частку Відуніч брату Івану. Пасля яго смерці адзіны сын Богуш атрымаў кіеўскія вотчыны, а маёнтак Худава адышоў да пасынка — князя Р. І. Сенскага і яго сястры Багданы.

## Сям’я 
Ажаніўся з Фенкай Полазаўнай, удавой князя І. Сенскага і спадчынніцай вялікіх вотчын баяр Полазаў на Кіеўшчыне. З ёй меў адзінага сына Богуша (каля 1530—1564).

## Літаратура 
*
Сухапараўка

**Сухапараўка** () — пасёлак у Клінцоўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Каржовагалубоўскага сельскага паселішча.

## Гісторыя 
Узгадваецца з сярэдзіны XIX ст. Да 1917 года ў складзе Суражскага павета Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі.

У Гомельскай губерні РСФСР з 1919 года, з 1926 года ў Бранскай губерні. З 1929 у складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 у Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 увайшоў у склад Бранскай вобласці.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Клінцоўскага раёна
Сафі Дагін

**Сафі́ Дагі́н** (,  — ) — шведская балерына і харэограф французскага паходжання. Лічылася самай выбітнай балерынай Швецыі ў першай палове XIX стагоддзя. Першая жанчына-балетмайстар Каралеўскага балета.

## Біяграфія 
Сафі Дагін нарадзілася ў Парыжы. Яе бацька быў бібліятэкарам у Парыжскай оперы.

Пасля 6 гадоў навучання танцам, у тым ліку ў Дзідло, Сафі прыбыла ў Стакгольм, дзе яе прынялі ў Каралеўскую оперу, і дзе яна ў 1815 годзе з поспехам выступіла ў балеце Жана Даберваля «Марная засцярога».

У 1820—1843 гадах Сафі была прымай-балерынай. У 1827—1830 гадах працавала балетмайстрам у Каралеўскім балеце, стаўшы тым самым першай жанчынай-балетмайстрам Каралеўскага балета. Гэтую пасаду яна дзяліла з . Гэтую пасаду Сафі пакінула ў 1830 годзе і да 1856 года была кіраўніцай Балетнай школы. Сярод яе вучаніц былі Шарлота Норберг і Тэрэза Эльфарс.

Адной з сябровак Сафі была Эмілі Хёгквіст, і ў 1834 годзе яны разам здзейснілі паездку ў Парыж для набыцця гарнітурнага адзення, прычым паездка была прафінансавана каралём Карлам XIV Юханам, які тым самым хацеў разлучыць Эмілі са сваім сынам Оскарам.

Да 1840-х гадоў Сафі Дагін была адной з лепшых танцоўшчыц Стакгольма разам з Адальфінай Фегерстэт, Каралінай Гранберг і Шарлотай Альм, і лічылася ўзорам для пераймання. У сваіх пастаноўках, напрыклад, у *«Max och Emma»* (1842) Сафі выкарыстоўвала французскую традыцыю балета. Да яе лепшых выступаў адносяцца *«Jenny eller Engelska inbrottet i Skottland»*, *«Den lilla slavinnan»*, «», *«Dansvurmen»*, *«Hemkosten»*, *«Le Lac des fées»*. У 1843—1856 гадах Сафі танцавала пантаміму.

Сафі Дагін ніколі не была замужам, а таму па звычаях тых часоў не магла мець законных правоў. Але яна магла падаць заяўку на правы паўналетняй і атрымала іх у 1832 годзе.

Памерла ў Стакгольме ў 1881 годзе.

## Літаратура 
* Österberg, Carin et al., *Svenska kvinnor: föregångare, nyskapare*. Lund: Signum 1990. ()
* Ingeborg Nordin Hennel: *Mod och Försakelse. Livs- och yrkesbetingelser för Konglig Theaterns skådespelerskor 1813—1863.* Stockholm: Gidlunds (1997) .

Катэгорыя:Артысты балета паводле алфавіта
Катэгорыя:Артысты балета Швецыі
Катэгорыя:Артысты балета XIX стагоддзя
Катэгорыя:Харэографы паводле алфавіта
Катэгорыя:Харэографы Швецыі
Катэгорыя:Харэографы XIX стагоддзя
Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай 2022 (IV дывізіён)

**Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай IV дывізіёна 2022 года** — 1-ы розыгрыш міжнароднага турніру па хакеі з шайбай у IV дывізіёне, арганізаваны Міжнароднай федэрацыяй хакея з шайбай.

Усе гульні турніру прайшлі на стадыёне «Гарадскі каток», Бішкек (Кыргызстан) з 3 па 8 сакавіка 2022 года.

Пасля адмены турніру за апошнія два гады з-за пандэміі COVID-19 усе каманды засталіся ў сваіх дывізіёнах.

Кыргызстан выйграў турнір, атрымаўшы права перайсці ў III дывізіён, групу B у розыгрышы 2023 года.

## Удзельнікі 
## Standings 
## Results
*All times are local (UTC+6)*

----

----

----

----

----

## Спасылкі 
* Сайт турніру

Катэгорыя:Чэмпіянаты свету па хакеі з шайбай
Катэгорыя:Спорт у Кыргызстане ў 2022 годзе
Катэгорыя:Бішкек
Катэгорыя:2022 год у хакеі
хакей з шайбай
Катэгорыя:Міжнародныя спартыўныя спаборніцтвы ў Кыргызстане
Альмквіст

**Альмквіст** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Карл Юнас Ловэ Альмквіст, шведскі пісьменнік
* Эстэр Альмквіст, шведская мастачка
Англійскі ўніверсітэт імя Рэскіна

**Англійскі ўніверсітэт імя Рэскіна** () — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Кембрыдж.

## Агульная характарыстыка 
Яго вытокі паходзяць з Кембрыджскай школы мастацтваў, заснаванай Уільямам Джонам Бімонтам у 1858 годзе. У 1992 годзе вучэльня стала універсітэтам, а ў 2005 годзе была перайменавана ў гонар Джона Рэскіна.

Вучэльня мае 39 000 студэнтаў з ўсяго свету і кампусы ў Кембрыджы, Чэлмсфардзе, Пітэрбара і Лондане. 

Ва ўніверсітэце ёсць чатыры факультэты: факультэт бізнесу і права, факультэт мастацтваў, гуманітарных і сацыяльных навук, факультэт аховы здароўя, адукацыі, медыцыны і сацыяльнай дапамогі і факультэт навукі і тэхнікі. У 2019 годзе прынцам Эдвардам, герцагам Кентскім, была афіцыйна адкрыта медыцынская школа ў кампусе ў Чэлмсфардзе. 

Універсітэт быў узнагароджаны званнем прадпрымальніцкага ўніверсітэта года ў 2014 годзе і аатрымаў прэмію герцага Ёркскага за ўніверсітэцкае прадпрымальніцтва ў рамках Нацыянальнай бізнес-прэміі ў 2016 годзе.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Кембрыдж
Усходне-Англійскі ўніверсітэт

**Усходне-Англійскі ўніверсітэт** () — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Норыдж.

## Агульная характарыстыка 
Заснаваны ў 1963 годзе на кампусе ў 320 акраў (130 га) на захад ад цэнтра горада. Універсітэт мае чатыры факультэты і 26 навучальных школ. Гадавы прыбытак установы за 2020–2021 навучальны год склаў 292,1 мільёна фунтаў стэрлінгаў, з якіх 35,2 мільёна фунтаў стэрлінгаў прыпадалі на даследчыя гранты і кантракты, пры выдатках 290,4 мільёна фунтаў стэрлінгаў.

## Структура 
* Факультэт мастацтваў і гуманітарных навук
* Факультэт медыцыны і навук аб здароўі
* Факультэт (дакладных) навук
* Факультэт сацыяльных навук

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Норыдж
Норыджскі ўніверсітэт мастацтваў

**Норыджскі ўніверсітэт мастацтваў** () — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Норыдж.

## Агульная характарыстыка 
Гісторыя ўніверсітэта бярэ пачатак у 1845 годзе, калі была створана Норвічская школа дызайну, каб падрыхтаваць спецыялістаў для мясцовых галін прамысловасці. Яе заснавальнікамі былі мастакі і паслядоўнікі «Норвічскай школы жывапісцаў», адзінай правінцыйнай брытанскай групы, якая заваявала міжнародную рэпутацыю пейзажнага жывапісу.

У 1989 годзе школа аб'ядналася з Грэйт-Ярмутскім каледжам мастацтваў, утварыўшы Норфалкскі інстытут мастацтваў і дызайну. У 1991 годзе Норфалкскі інстытут мастацтваў і дызайну стаў асацыяваным каледжам новага Англійскага політэхнічнага інстытута.

У 1994 годзе інстытут быў зарэгістраваны як вышэйшая навучальная ўстанова і перайменаваны ў Норвічская школа мастацтваў і дызайну.

У лістападзе 2007 года школа атрымала права прысуджаць свае ўласныя кваліфікацыі да ўзроўню магістра і была перайменавана ва Норвічскі ўніверсітэцкі каледж мастацтваў.

У 2012 годзе зніжэнне парога колькасці студэнтаў, неабходнага для навучання ў ВНУ (з 4 000 да 1 000), дазволіла каледжу атрымаць статус універсітэта. Яго статус універсітэта быў прызнаны ў 2013 годзе, і яго назва была зменена на сучасную.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы 

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Норыдж
Багдан Раманавіч Друцкі-Любецкі

**Багдан Раманавіч Друцкі-Любецкі** (каля 1500 — ) — князь, землеўласнік у Вялікім Княстве Літоўскім.

## Біяграфія 
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Любецкіх герба «Друцк». Сын Рамана.

Быў жанаты з Соф’яй Давойнаўнай, што дазволіла яго сыну Янушу (каля 1530—1558) атрымаць частку спадчыны згаслага роду Давойнаў — маёнтак Лунін у Пінскім павеце, валодаў таксама Відунічамі і Койтавам.

## Літаратура 
*
Суфалкскі ўніверсітэт

**Суфалкскі ўніверсітэт** () — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Іпсуіч (графства Суфалк).

## Агульная характарыстыка 
Сучасны ўніверсітэт быў створаны ў 2007 годзе. Установа была заснавана як унікальнае супрацоўніцтва паміж Усходне-Англійскім універсітэтам і Эсекскім універсітэтам. Цяперашняя назва ўніверсітэта была прынята ў 2016 годзе.

Універсітэт дзеліцца на чатыры кампусы: цэнтральны цэнтр у Іпсуічы і іншыя кампусы, якія сканцэнтраваны на асноўных курсах, якія размешчаны ў Беры-Сэнт-Эдмундс, Лоўстофце і Грэйт-Ярмуце (апошні ў Норфалку, а не ў Суфалку). Ва ўніверсітэце працуюць шэсць акадэмічных факультэтаў, і ў 2019/2020 годзе навучалася 9 600 студэнтаў. Каля 8 % студэнтаў адносяцца да замежных студэнтаў, 66 % студэнтаў універсітэта - жанчыны.

Універсітэт увайшоў у 10 лепшых ВНУ Вялікабрытаніі ў 2019 годзе.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Іпсуіч (Англія)
Рыхеза Вальдэмарсдатэр

**Рыхеза** (, ; 1182, Рынгстэд, Зеландыя — 8 мая 1220, Рынгстэд, Зеландыя) — дацкая прынцэса з дынастыі Эстрыдсенаў, жонка шведскага караля Эрыка X.

## Біяграфія 
Дачка дацкага караля Вальдэмара I і менскай князёўны Сафіі Валадараўны. Названа па бабулі з матчынай лініі — каралеве Рыхезе.

У 1210 годзе шведскі кароль Эрык X, які скінуў свайго папярэдніка Сверкера II, для добрасуседскіх адносін з Даніяй, дзе традыцыйна падтрымлівалі дынастыю Сверкераў супраць дынастыі Эрыксанаў, ажаніўся з Рыхезай, сястрой тагачаснага дацкага караля Вальдэмара II.

Пры жыцці мужа каралева нарадзіла дачок і толькі пасля яго смерці ў 1216 годзе, каралева-ўдава нарадзіла адзінага сына, будучага шведскага караля Эрыка XI. Новы шведскі кароль Юхан I з дынастыі Сверкераў выгнаў са Швецыі ўсю дынастыю Эрыксанаў. Разам з дзецьмі, Рыхеза вярнулася на радзіму, дзе памерла ў 1220 годзе, не дажыўшы ні да заняцця сваім сынам на шведскага стальца ў 1222 годзе, ні да вяселляў сваіх дачок.

## Сям’я 
У Рыхезы і Эрыка X было чатыры дачкі і адзін сын.

* Сафія Эрыксдотэр (пам. 1241), у шлюбе з Генрыхам III Борвінам, герцагам растоцкім.
* Марта Эрыксдотэр, у шлюбе з Нільсам Сікстэнсанам Шпарэ.
* Інгеборг Эрыксдоцір (пам. 1254), у шлюбе з Біргерам Ярлем, рэгентам шведскім.
* Мар’яна, у шлюбе з Барнімам I, герцагам памеранскім.
* Эрык XI (1216—1250), кароль шведскі.

## Продкі 
## Спасылкі 
* Рыхеза на сайце дацкага біяграфічнага лексікону.
* Åke Ohlmarks. *Alla Sveriges drottningar* (*Усе каралевы Швецыі*)

Катэгорыя:Эстрыдсены
Катэгорыя:Жонкі кіраўнікоў XIII стагоддзя
Рыгор Іванавіч Друцкі-Любецкі

**Рыгор Іванавіч Друцкі-Любецкі** (нар. паміж 1551—1567  — пам. незадоўга да 20 лютага 1595) — князь, землеўласнік у Вялікім Княстве Літоўскім.

## Біяграфія 
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Любецкіх герба «Друцк». Сын князя Івана Раманавіча (пам. 1567) і княжны Алены Солтанаўны Сакольскай (яе 2-і муж Васіль Цяпінскі, з якім была ў шлюбе ў 1580 г.). Меў братоў Івана (пам. паміж 1581—1586 гг.), Васіля, сясцёр — Багдану (муж — суддзя гродскі луцкі Астафі Малінскі), Марыну (муж — Пётр Кубліцкі), Аўдоццю (муж — Гермаген Сялява).

Урадаў не займаў. Паводле падзелу з братам Васілём ад 09.02.1586 (актыкаваны 19.02.1586 у луцкім гродскім судзе), атрымаў валынскія валоданні
роду — чацвёртую частку ў замку, мястэчку і прадмесці Любча, двары Залесцы і Козін (з аднайменнымі сёламі), сёлы Рудка, Стаў, Падолаўка Луцкага павета, пляц у г. Луцку. Яшчэ ў 1583 г. распачаўся яго шматгадовы судовы працэс з сястрой Аўдоццяй, якая з прычыны неатрымання пасагу прэтэндавала на 4-ю частку відзеніцкіх і валынскіх валоданняў роду. Справа скончылася пасля смерці Рыгора дэкрэтам аршанскага земскага суда ад 11.10.1595, які стаў на бок Аўдоцці і прысудзіў ёй долю ў маёнтках у Аршанскім павеце. Паколькі відзеніцкія маёнткі належалі ў 1595 г. сям’і Рыгора, то, можна меркаваць, што іх ранейшы ўладальнік яго брат Васіль памёр да гэтага часу.

## Сям’я 
Быў у шлюбе з Марынай (Марушай) Фёдараўнай Рудзецкай (пам. паміж 11.10.1595 і 08.01.1602), дачкой чашніка валынскага. З ёй меў дзяцей:
* Павел (нар. каля 1582 — пам. паміж 09.10.1640 і 21.10.1644), суддзя гродскі луцкі, падстараста луцкі;
* Іван (нар. каля 1594 — пам. паміж 15 верасня 1649 і 24 лютага 1651), падстараста аршанскі, паборца земскі аршанскі;
* Аляксандра-Магдалена (пам. 21.11.1645), у шлюбе з Іванам Гулевічам. У дзяцінстве знаходзіліся пад апекай мужа цёткі суддзі гродскага луцкага Астафія Малінскага.

## Літаратура 
* 

Рыгор Іванавіч
Паўднёва-Уэльскі ўніверсітэт

**Паўднёва-Уэльскі ўніверсітэт** () — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Кардыф.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт мае кампусы ў Кардыфе, Ньюпарце і Понтыпрыдзе. Ён быў утвораны 11 красавіка 2013 года ў выніку зліцця Гламарганскага ўніверсітэта і Уэльскага ўніверсітэта. Універсітэт з'яўляецца другім па колькасці студэнтаў у Уэльсе і прапануе каля 200 курсаў для студэнтаў і аспірантаў. Універсітэт мае тры асноўныя факультэты ў сваіх кампусах у Паўднёвым Уэльсе.

## Структура 
* Факультэт вылічальнай тэхнікі, інжынерыі і (дакладных) навук
* Факультэт крэатыўных індустрый
* Факультэт навук аб жыцці і адукацыі

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Кардыф
Уэльскі Троіцкі ўніверсітэт Святога Давіда

**Уэльскі Троіцкі ўніверсітэт Святога Давіда** () — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з кампусамі ў гарадах Кармартэн, Суонсі і Лампетэр.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт мае тры кампусы ў Паўднёва-Заходнім Уэльсе: у Кармартэне, Лампетэры і Суонсі, чацвёртым кампусам у Лондане і навучальнымі цэнтрамі ў Кардыфе і Бірмінгеме.

Універсітэт узнік у выніку зліцця двух старэйшых вышэйшых навучальных устаноў Уэльса - Уэльскага Універсітэта і Троіцкага ўніверсітэцкага каледжа ў 2010 годзе. 1 жніўня 2013 года ўніверсітэт аб'яднаўся з Суонскім сталічным універсітэтам.

Патронам універсітэта з'яўляецца прынц Уэльскі.

## Структура 
* Факультэт архітэктуры, вылічальнай тэхнікі і інжынерыі
* Факультэт бізнесу і менеджменту
* Факультэт гуманітарных і выканальніцкіх мастацтваў
* Інстытут адукацыі
* Каледж мастацтваў
* Лонданскі кампус

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Кармартэн
Катэгорыя:Суонсі
Універсітэт імя Херыёта і Вата

**Універсітэт імя Херыёта і Вата** () — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Эдынбург у Шатландыі. Названы ў гонар ювеліра і філантропа Джорджа Херыёта і інжынера-вынаходніка Джэймса Вата.

## Агульная характарыстыка 
Ён быў заснаваны ў 1821 годзе як Эдынбургская школа мастацтваў, першы ў свеце інстытут механікі, а затым атрымаў статус універсітэта каралеўскай граматай у 1966 годзе. Гэта восьмая старэйшая ўстанова вышэйшай адукацыі ў Вялікабрытаніі. Універсітэт вядомы сваёй накіраванасцю на навуку і тэхніку, гэта адзін з 39 "старых" універсітэтаў у Вялікабрытаніі, які ўваходзіць у другі кластар элітных універсітэтаў пасля Оксфарда і Кембрыджа.

## Структура 
* Школа энергетыкі, геанавук, інфраструктуры і грамадства
* Школа інжынерных і фізічных навук
* Школа сацыяльных навук
* Школа матэматычных і камп'ютарных навук
* Школа тэкстылю і дызайну
* Бізнес-школа
* Інстытут урбаністыкі

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Эдынбург
Аберыстуіцкі ўніверсітэт

**Аберыстуіцкі ўніверсітэт** () — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Аберыстуіт.

## Агульная характарыстыка 
Ва ўніверсітэце навучаецца больш за 8 000 студэнтаў на 3 факультэтах і 17 дэпартаментах.

Заснаваны ў 1872 годзе як Уэльскі універсітэцкі каледж, ён стаў членам-заснавальнікам федэратыўнага Уэльскага ўніверсітэта ў 1894 годзе. 1 верасня 2007 года Уэльскі ўніверсітэт перастаў быць федэратыўным універсітэтам, а ўніверсітэт у Аберыстуітсе зноў стаў незалежным.

У 2019 годзе ён стаў першым універсітэтам, які два гады запар быў названы «Універсітэтам года па якасці выкладання» паводле "The Times / Sunday Times Good University Guide". 

Гэта першы ўніверсітэт у свеце, які атрымаў статус універсітэту, свабоднага ад пластыку (аднаразовых пластыкавых вырабаў).

## Структура 
* Факультэт мастацтваў і сацыяльных навук
* Факультэт бізнесу і фізічных навук
* Факультэт навук аб Зямлі і жыцці

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Кардыф
Павел Рыгоравіч Друцкі-Любецкі

**Павел Рыгоравіч Друцкі-Любецкі** (нар. каля 1582 — пам. паміж 9 кастрычніка 1640 і 21 кастрычніка 1644) — князь, землеўласнік у Вялікім Княстве Літоўскім.

## Біяграфія 
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Любецкіх герба «Друцк». Сын Рыгора Іванавіча і Марыны Фёдараўны Рудзецкай.

Праваслаўны. Член Люблінскага праваслаўнага брацтва (1601 г.). 1 верасня 1619 г. падпісаў ліст валынскай шляхты аб адкрыцці царквы, школы і шпіталя пры .

Суддзя гродскі луцкі (фіксуецца з 1 верасня 1619 па 10 мая 1627), падстараста луцкі (згадваецца з 25 верасня 1630 па 5 лютага 1639).

Цэнтрам яго валынскіх валоданняў быў Козін, дзе змяшчалася сядзіба. 28 чэрвеня 1612 атрымаў (разам з застаўнымі трымальнікамі маёнткаў у Аршанскім павеце Тэафілам-Рыгорам Філонавічам Сіпайлам, Станіславам Станіслававічам Хамцом і яго жонкай падсудкаўнай земскай аршанскай Ганнай Паўлаўнай Углоўскай) адкладальны дэкрэт аршанскага земскага суда па позве сваякоў — падстарасты аршанскага Абрама Падбярэзскага, Юрыя Кубліцкага і Марыны Даманскай аб атрыманні чвэрці ў дварах Відзенічы, Загараддзе, Палонная, с. Худава, замку і месце Друцку, 10 кастрычніка 1617 атрымаў дэкрэт Галоўнага Трыбунала ВКЛ, які скасоўваў перадачу 4-й часткі ў відзеніцкіх маёнтках яго цётцы Аўдоцці Сяляве.

10 мая 1627 г. Павел разам з братам Іванам, як уласнік сяла Любча атрымаў дэкрэт луцкага падкаморскага суда па справе аб размежаванні з суседнімі маёнткамі князя Ежы Заслаўскага, епіскапа луцкага і астрожскага Ераміі Пачапоўскага, архімандрыта жыдычынскага , Бальцара і Аляксандра Раецкіх, 09.10.1640 разам з братам Іванам атрымаў дэкрэт луцкага земскага суда па справе з канюшым каронным, старастам луцкім князем Уладзіславам-Дамінікам Заслаўскім аб сёлах Залесцы, Тыхоцін, якія Павел некалі аддаў у заставу Багдану Амельяновічу, нашчадкі якога прадалі іх кашталяну кракаўскаму князю Янушу Астрожскаму.

## Літаратура 
* 

Павел Рыгоравіч
Катэгорыя:Суддзі гродскія луцкія
Катэгорыя:Падстаросты луцкія
Валерый Мікалаевіч Снапко

**Валерый Мікалаевіч Снапко́** (; нар. ) — вучоны, фізік, доктар фізіка-матэматычных навук (1986), прафесар (1993). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР 1974 года.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў горадзе Тапкі (Кемераўская вобласць Расіі). У 1961 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. З 1961 года ў Інстытуце фізікі Акадэміі навук БССР (Інстытут фізікі імя Б. І. Сцяпанава НАН Беларусі), у 1983—1993 і 1998—2010 гадах на пасадзе загадчыка лабараторыі. У 1993—1998 гадах працаваў у Вышэйшым атэстацыйным камітэце Рэспублікі Беларусь.

## Навуковая дзейнасць 
Аўтар навуковых прац па спектральнай дыягностыцы нізкатэмпературнай плазмы, уздзеянні лазернага выпраменьвання на рэчыва, па аптычнай піраметрыі. Вызначыў тэмпературу і канцэнтрацыю электронаў плазмы, што ўтвараецца пры ўваходзе касмічных апаратаў у атмасферу Зямлі.

Сярод апублікаванага:
* Приповерхностный пробой газов излучением СО-лазера / В. С. Голубев, Л. И. Киселевский, В. Н. Снопко — Мн.: Институт физики, 1978.
* Спектральные метoды oптическoй пирoметрии нагретoй пoверхнoсти / Снопко В. Н. ; Ин-т физики АН БССР. — Мн.: Наука и техника, 1988. — ISBN 5-343-00196-3
* Основы методов пирометрии по спектру теплового излучения / В. Н. Снопко; Национальная академия наук Беларуси, Институт физики им. Б. И. Степанова — Мн.: Институт физики, 1999.
* Метрологическое обеспечение лазерной техники в Республике Беларусь / В. А. Длугунович, В. Н. Снопко — Мн, 2007.
* Представление точности измерений через погрешности и неопределенности / В. Н. Снопко — Мн.: Институт физики, 2009.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* Центр испытаний лазерной техники  // Інстытут фізікі імя Б. І. Сцяпанава НАН Беларусі

Катэгорыя:Фізікі СССР
Катэгорыя:Фізікі Беларусі
Марыя Лейснер

**Анніка Марыя Лейснер** (швед. Annika Maria Leissner; нар. , ) — шведскі грамадскі дзеяч, палітык і чыноўнік, якая была таксама дэпутатам шведскага парламента і старшынёй Народнай партыі — лібералаў.

З 1985 па 1991 год Марыя Лейснер была членам парламента. 4 лютага 1995 года Лейснер стала першай жанчынай — старшынёй Ліберальнай партыі і прабыла на гэтай пасадзе па 15 сакавіка 1997 года. У 2000 годзе Лейснер была прызначана паслом Швецыі ў Гватэмале.

У 2004—2005 гадах яна адказвала за міжнародны праект дэмакратызацыі ў Багдадзе, арганізаваны Нацыянальным дэмакратычным інстытутам ЗША па міжнародных справах. Увесну 2012 года яна была абраная генеральным сакратаром Супольнасці дэмакратый і прабыла на пасадзе па 2017 год. 5 кастрычніка 2017 года Марыя Лейснер была прызначана паслом у Порта-Нова (Бенін).

## Крыніцы
Любен Бажэн

**Любен Бажэн** (фр.: Lubin Baugin, 1610 ці 1612, Пітыўе, дэпартамент Луарэ — , ) — французскі жывапісец.

## Біяграфія 
Любен Бажэн нарадзіўся ў Пітыўе, паходзіў з багатай сям'і. Вучыўся ў Фантэнбло. У 1629 годзе быў прыняты ў гільдыю майстроў Сен-Жэрмен-дэ-Прэ. У 1632—1641 гадах жыў у Рыме, дзе ажаніўся з рымлянкай; пасля, у асноўным, у Парыжы. Напісаў шэраг карцін для Сабора Парыжскай Маці Божай, працаваў як габеленавы майстар, мастак кнігі. У 1653 годзе быў прыняты ў Каралеўскую акадэмію жывапісу і разьбярства.

Пасля 1641 года працаваў у Парыжы, дзе памёр у 1663 годзе. Пахаваны ў парыжскай царкве Сен-Сюльпіс.
Артур Бойд

**Артур Мерык Блумфілд Бойд** AC OBE ( — ) — аўстралійскі мастак сярэдзіны і канца XX стагоддзя.

Стыль Бойда — ад імпрэсіяністычных карцін аўстралійскага пейзажу да выразна экспрэсіяністычных фігур. Некалькі вядомых твораў спалучаюць біблейскія гісторыі з аўстралійскім пейзажам, напрыклад, «Выгнанне» (1947—1948), якое цяпер знаходзіцца ў Мастацкай галерэі Новага Паўднёвага Уэльса. Працы Бойда прысвечаны гуманітарным праблемам і універсальным тэмам кахання, страты і сораму.

Бойд быў членам Antipodeans, групы мельбурнскіх мастакоў, у якую таксама ўваходзілі Кліфтан П’ю, Дэвід Бойд, Джон Брэк, Роберт Дыкерсан, Джон Персевал і Чарлз Блэкман.

Катэгорыя:Мастакі Аўстраліі
Катэгорыя:Мастакі-імпрэсіяністы
Катэгорыя:Мастакі-экспрэсіяністы
Артур Мерык Бойд

**Артур Мерык Бойд** ( — ) — аўстралійскі мастак.

## Біяграфія 
Бойд нарадзіўся ў раёне Опаха, Данідын, Новая Зеландыя, сын капітана Джона Тэадора Томаса Бойда, які паходзіў з Ірландыі, і яго жонкі Люсі Шарлоты, дачкі доктара Роберта Марціна з Гейдэльберга, штат Вікторыя. Бойды пераехалі ў Аўстралію ў сярэдзіне 1870-х гадоў, і 14 студзеня 1886 года Бойд ажаніўся з Эмай Міні, таксама мастачкай, вядомай як Міні. У 1890 годзе яны пераехалі ў Англію і некаторы час жылі ў Пенлі-Хаўсе, Уэстберы, графства Уілтшыр, а ў 1891 годзе муж і жонка ўдзельнічалі на выставе Каралеўскай акадэміі.

Затым Бойд шмат падарожнічаў і маляваў па еўрапейскім кантыненце і вярнуўся ў Аўстралію прыкладна ў канцы 1893 года, дзе жыў у асноўным у Сандрынгеме і іншых прыгарадах Мельбурна да канца свайго жыцця.

Катэгорыя:Мастакі Аўстраліі
Джавані Бакаці

**Джавані Бакаці** (; каля 1420,  — 1487) — італьянскі мастак, таксама вядомы пад імёнамі *Бакаціс*, або *Баката да Камерына*.

Разам з Джавані Анджэла д’Антоніа працаваў у 1443 годзе ў Фларэнцыі ў ў майстэрні Фра Філіпа Ліпі. Працаваў ва Умбрыі. Прыняў грамадзянства Перуджы ў 1445 годзе. У 1467 годзе па заказе Федэрыга III Монтэфельтра выконваў фрэскавы роспіс новага герцагскага палаца ва Урбіна.

У ранняй творчасці адчуваецца ўплыў Ліпі, Фра Анджэліка, Учэла. Пазней — Даменіка дзі Бартола.

Апошні раз згадваецца ў дакументах у 1480 годзе.

Катэгорыя:Мастакі Італіі XV стагоддзя
Вольга Базнаньская

**Вольга Базнаньская** (польск. Olga Boznańska; ,  — , ) — польская мастачка.

## Жыццё і творчасць 
Нарадзілася ў сям’і чыгуначнага інжынера; яе бацька быў па нацыянальнасці паляк, а маці — францужанка. Вучылася малюнку з дзяцінства, брала ўрокі ў мастакоў Антона Піятроўскага і Казіміра Пахвальскага. З 1886 па 1890 год жыла ў Мюнхене. Жанчын у мюнхенскую Акадэмію прыгожых мастацтваў не прымалі і Базнаньская брала прыватныя ўрокі ў Карла Крыхендорфа і Вільгельма Дзюра.

В. Базнаньская малявала пераважна партрэты, нацюрморты, пейзажы і жанравыя сцэны. У 1890-х гадах, скончыўшы навучанне, маладая мастачка пачала выстаўляць свае працы — у Мюнхене, Варшаве, Берліне, Вене. За карціну «Партрэт мастака Паўла Навумена» Базнаньская на выставе ў Вене атрымала залаты медаль; яе «Партрэт міс Мэры Брэм» заваявала ўзнагароду ў Лондане. У 1896 годзе яна атрымала прэмію парыжскага Таварыства прыгожых мастацтваў.

У 1898 годзе Базнаньская ўступіла ў Таварыства польскіх мастакоў «Мастацтва». У тым жа годзе прыехала ў Парыж. У 1900 годзе яна на выставе ў лонданскай Новай Галерэі ўдастоілася залатога медаля і ёй быў прысуджаны прыз на парыжскай Сусветнай выставе. У тым жа годзе В. Базнаньская разышлася з мастаком Юзафам Чайкоўскім, з якім доўгія гады была ў блізкіх адносінах.

У 1901 годзе адбылася выстава прац В. Базнаньскай у Пітсбургу. У 1907 годзе ёй прысуджаецца сярэбраны медаль пітсбургскім інстытутам Карнегі. У 1912 годзе В. Базнаньская, сумесна з Клодам Манэ і Агюстам Рэнуарам, прадстаўляе Францыю на выставе ў Пітсбургу. У 1932 годзе мастачка апошні раз наведвае Кракаў. У 1937 годзе на Сусветнай выставе ў Парыжы ёй прысуджаецца Гран-Пры. Удзельніца венецыянскага біенале 1938 года.

Пахавана на могілках у Манмарансі.

## Выбраныя творы 

Файл:Olga Boznańska 1886 Mloda z parasolka.jpg|*«Жанчына з японскім парасонікам»*(1886)
Выява:Olga Boznańska 1888 Cyganka.jpg|*«Партрэт жанчыны (Цыганка)»*(1888)
Выява:Olga Boznańska 1889 Bretonka 2.jpg|*«Брэтонка»*(1889)
Выява:Olga Boznańska 1889 Imieniny babuni.jpg|*«Імяніны бабулі»*(1889)
Выява:Olga Boznańska 1893 Paul Neuen.jpg|*«Партрэт мастака Паўла Наўмена»*(1893)
Выява:Olga Boznańska 1894 Dziewczynka chryzantemy.jpg|*«Дзяўчынка з хрызантэмамі»*(1894)
Выява:Olga Boznańska 1903 Panna Dygat.jpg|*«Партрэт пані Дыгат»*(1903)
Выява:Olga Boznańska 1912 Portret w bieli.jpg|*«Партрэт маладой жанчыны ў белым»*(1912)
Выява:Olga Boznańska 1918 MN z waza.jpg|*«Нацюрморт з вазай»*(1918)
Выява:Olga Boznańska 1921 Kwiaty.jpg|*«Кветкі»*(1921)
Фердынанд Бол

**Фердынанд Бол** (таксама *Боль*, нідэрл. Ferdinand Bol; ,  — , ) — нідэрландскі мастак, гравёр і малявальшчык.

## Біяграфія 
Фердынанд Бол з 1631 па 1637 год быў вучнем Рэмбранта. Многія яго карціны ў XIX стагоддзі памылкова прыпісваліся яго настаўніку. У 1652 годзе стаў гараджанінам Амстэрдама. У 1660-я гадах быў вядомым мастаком, але пасля 1669 года страціў былую папулярнасць. Фердынанд Бол памёр 24 жніўня 1680 года ў горадзе Амстэрдаме, дзе ў яго гонар была названа вуліца Ferdinand Bolstraat.

Катэгорыя:Мастакі Нідэрландаў
Катэгорыя:Мастакі XVII стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты
Катэгорыя:Графікі
Бакача Бакачына

**Бакача Бакачына** (; 1468,  — 1525, ) — італьянскі мастак эпохі Адраджэння.

## Біяграфія 
Жыццё і творчасць Бакача Бакачына адлюстраваны ў вядомым сачыненні Джорджа Вазары «Жыццяпісы знакамітых мастакоў, скульптараў і архітэктараў». Мастак вывучаў жывапіс у Ферары пад кіраўніцтвам Даменіка Панеці. Затым працаваў у розных гарадах Італіі — перш за ўсё ў Венецыі, Ферары і даўжэй за ўсё ў Крэмоне, дзе заснаваў мастацкую школу і выкладаў; вучнем яго ў ёй быў Бенвенута Тызі (Гарафала).

Найбольш вядомымі працамі Бакача Бакачына з’яўляюцца фрэскі яго пэндзля ў кафедральным саборы Крэмоны (1509—1529) — «Нараджэнне Багародзіцы», і іншыя эпізоды з яе жыцця. Вялікай выразнасцю, яркасцю фарбаў, майстэрствам кампазіцыі і гарманічнасцю пейзажа адрозніваюцца яго «Вяселле св. Кацярыны», «Мадонна з немаўлём і чацвёра святых» (Венецыя, сабор св. Джуліяна), «Мадонна і двое святых» (Крэмона, царква св. Кірыла), «Святое сямейства» (Парыж, Луўр).

Сын Бакача Бакачына, Каміла Бакачына (1501—1546) таксама быў мастаком у Крэмоне і вучыўся майстэрству ў свайго бацькі.

Катэгорыя:Мастакі Італіі XV стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі Адраджэння
Катэгорыя:Мастакі Італіі XVI стагоддзя
Шатландская каралеўская кансерваторыя

**Шатландская каралеўская кансерваторыя** () — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Глазга у Шатландыі.

## Агульная характарыстыка 
Заснавана ў 1847 годзе, яна з часам стала самай буйной пляцоўкай сцэнічнага мастацтва ў Шатландыі з больш чым 500 публічных выступленняў кожны год.

Цяперашні дырэктар - амерыканскі піяніст і кампазітар Джэфры Шаркі, а прэзідэнт - сэр Кэмеран Макінтош. Патронам вучэльні з’яўляецца прынц Чарлз.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Глазга
Рычард Паркс Бонінгтан

**Рычард Паркс Бонінгтан** (; ) — англійскі мастак, прадстаўнік рамантызму ў жывапісе.

У 1817 годзе сям’я пераязджае ў Кале. Тут Бонінгтан навучаўся тэхніцы акварэлі ў Луі Франсіа, вучня Томаса Гёрціна. З 1819 года вучыцца ў парыжскай Школе прыгожых мастацтваў у Антуана-Жана Гро, аднак не пераняў у апошняга захаплення гістарычным жывапісам. Важнейшым для творчага развіцця Бонінгтана было сяброўства з Эжэнам Дэлакруа і Тэадорам Жэрыко. Падарожнічаў па поўначы Францыі, у 1823 годзе наведаў Бельгію, а ў 1826 адправіўся ў Паўночную Італію, дзе асноўнай тэмай яго работ становіцца пейзаж. Упершыню адпраўляе ў Салон дзве нармандскія акварэлі ў 1822 годзе. На Парыжскім салоне 1824 года Бонінгтан атрымаў залаты медаль і ў 1825 годзе разам з Дэлакруа адправіўся ў Лондан, каб вывучаць творчасць Уільяма Цёрнера і англійскую гістарычную школу жывапісу. Карціны, якія знаходзіліся ў майстэрні Бонінгтана, былі прададзены на аўкцыёне Сотбі ў 1829 годзе.

Мастацкі ўплыў Бонінгтана на рамантыкаў Англіі і Францыі быў такі вялікі, што ён адчуваецца нават у працах Каміля Каро, у імпрэсіяністаў і мастакоў барбізонскай школы.