open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Канстанцін Фёдаравіч Саевіч

**Канстанцін Фёдаравіч Саевіч** (нар. , в. Ясень, Пружанскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі эколаг, лесавод. Доктар біялагічных навук (1992), кандыдат сельскагаспадарчых навук (1983), прафесар (1998).

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі тэхналагічны інстытут імя С. М. Кірава (спецыяльнасць «Лясная гаспадарка», 1978).
    
Працаваў у Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (факультэт маркетынгу, кафедра бяспекі жыццядзейнасці, з 2016 — факультэт камерцыі і турыстычнай індустрыі, кафедра фізікахіміі матэрыялаў і вытворчых тэхналогій, прафесар).

Навуковыя інтарэсы: экалогія; радыеэкалогія; бяспека жыццядзейнасці; біягеацэноз; нарыхтоўка лекавых раслін; кармавая емістасць угоддзяў і інш.

## Узнагароды 
Прэмія Ленінскага камсамола Беларусі (1990).

## Бібліяграфія 
* Экология подчиненных (нижних) ярусов лесных биогеоценозов Белоруссии и их роль в питании копытных : диссертация … доктора биологических наук : 03.00.16 : защищена 00.00.0000 : утверждена 21.03.2001 / Саевич Константин Федорович. — Минск, 1991.
* Экология подчиненных (нижних) ярусов лесных биогеоценозов Белоруссии и их роль в питании копытных : автореферат диссертации … доктора биологических наук : 03.00.16 / Саевич Константин Федорович. — Днепропетровск, 1992.
* Биологическая продуктивность нижних ярусов растительности сосновых насаждений в условиях Белорусской ССР : автореферат диссертации … кандидата сельскохозяйственных наук : 06.03.03 / Саевич Константин Федорович. — Минск, 1983.
* Охрана возобновимых ресурсов / К. Ф. Саевич. — Минск, 1992.
* Мониторинг лесных экосистем / К. Ф. Саевич. — Минск, 1992.

## Літаратура 
* Саевіч Канстанцін Фёдаравіч // Беларуская энцыклапедыя : у 18 т. — Мінск, 2002. — Т. 14. — С. 79—80.
* Саевич Константин Федорович // Республика Беларусь : энциклопедия : [в 7 т.]. — Минск, 2008. — Т. 6. — С. 558.
Бернхард Штрыгель

**Бернхард Штрыгель** (; каля 1460,  — , ) — нямецкі мастак швабскай школы.

Сын скульптара Іва Штрыгеля (1430—1516). Выпрабаваў уплыў Барталамеуса Цэйтблома, магчыма, быў яго вучнем ва Ульме. Працаваў пры двары імператара Максіміліяна I. Аўтар прац на святыя сюжэты, а таксама партрэтаў сучаснікаў, якімі і застаўся найболей вядомы. Працы Штрыгеля прадстаўлены музеях Берліна, Страсбурга, Мюнхена, Вены, Донаўэшынгена, Нью-Ёрка і інш.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты Рэнесансу
Катэгорыя:Мастакі Германіі
Міхаіл Вацлававіч Мішкевіч

**Міхаіл Вацлававіч Мішкевіч** (нар. , в. Лубень, Стаўбцоўскі раён, Мінская вобласць) — беларускі мовазнавец, спецыяліст у галіне раманскага мовазнаўства, эканаміст. Кандыдат філалагічных навук (1986), дацэнт (1989). Член Міжнароднай акадэміі арганізацыйных і кіраўніцкіх навук (2000).

## Біяграфія 
Сконочыў Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут замежных моў (спецыяльнасць «Французская і нямецкая мовы», 1976), Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Міжнародныя эканамічныя адносіны», 1996).

Працаваў у Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (у 1989—1995 — загадчык кафедры замежных моў, 1995—2008 — дэкан факультэта міжнародных эканамічных адносін, з 2008 — прарэктар па вучэбна-выхаваўчай рабоце).
Навуковыя інтарэсы: філалогія; замежныя мовы; эканоміка; кіраванне.

## Узнагароды 
Значок «Выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь» (1998), ордэн Акадэмічных пальм (Ordre des Palmes académiques, Францыя, 2003), медаль Францыска Скарыны (2008), медаль імя А. І. Газулова (2011).

## Літаратура 
* Ареальная специфика французских антропонимов (фонетический аспект) : автореферат
* диссертации … кандидата филологических наук : 10.02.05 / Мишкевич Михаил Вацлавович. ― Минск, 1985.
* Мировая экономика : учебное пособие / Н. И. Базылев, М. В. Мишкевич, М. Н. Базылева. ― Минск, 2004.
* Словарь-справочник по современной экономике : на пяти языках / М. В. Мишкевич [и др.]. ― Минск, 1996.
 

Катэгорыя:Дэканы факультэта міжнародных бізнес-камунікацый БДЭУ
Катэгорыя:Дэканы факультэта міжнародных эканамічных адносін БДЭУ
Ірына Іванаўна Паляшчук

**Ірына Іванаўна Паляшчук** (нар. , Масква, РСФСР) — беларуская эканамістка. Доктар эканамічных навук (2000), прафесар (2001).

## Біяграфія 
Скончыла Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (спецыяльнасць «Планаванне прамысловасці», 1970; аспірантура, 1976).

Працавала на Мінскім аўтамабільным заводзе (1970—1973, эканаміст), Мінскі філіял Навукова-даследчага інстытута эканомікі і кіравання ў аўтамабільнай прамысловасці (1976—1980, старшы навуковы супрацоўнік), Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (факультэт маркетынгу і лагістыкі, кафедра лагістыкі і цэнавай палітыкі, прафесар).

Навуковыя інтарэсы: цэнаўтварэнне; лагістыка.

## Узнагароды 
* Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (2013), 
* медаль Францыска Скарыны (2008).

## Бібліяграфія 
* Формирование механизма ценообразования в трансформационной экономике: методология и практика : диссертация … доктора экономических наук : 08.00.09 : защищена 17.12.1999 : утверждена 17.05.2000 / Полещук Ирина Ивановна. — Минск, 1999.
* Логистика : учебное пособие для студентов специальностей «Коммерческая деятельность», «Маркетинг» / [И. М. Баско и др.]. — Минск, 2007.
* Ценообразование : учебник для студентов экономических специальностей вузов / И. И. Полещук, В. В. Терешина. — Минск, 2001.

## Літаратура 
Паляшчук Ірына Іванаўна // Беларуская энцыклапедыя : у 18 т. — Мінск, 2004. — Т. 18, кн. 1. — С. 437.
Полещук Ирина Ивановна // Республика Беларусь : энциклопедия : [в 7 т.]. — Минск, 2008. — Т. 6. — С. 146.
Полещук Ирина Ивановна // Белорусский государственный экономический университет в биографиях преподавателей и выпускников : 75 лет, 1933—2008. — Минск, 2008. — С. 64—65.
Іозеф Карл Штылер

**Іозеф Карл Штылер** (ням.: Joseph Karl Stieler, ,  — , ) — нямецкі мастак-партрэтыст.

Штылер нарадзіўся ў сям’і Аўгуста Фрыдрыха Штылера (1736—1789), разьбяра пячатак курфюрскага манетнага двара ў Майнцы. Сям’я Штылераў была вядомая як сям’я мастакоў, сярод якіх былі мастакі па гербах і пячатках, гравёры.

З лютага па красавік 1820 года Штылер напісаў партрэт Людвіга ван Бетховена, які на сённяшні дзень з’яўляецца па ўсёй бачнасці самай вядомай выявай вялікага кампазітара. Бетховен, які лічыў сустрэчы з Штылерам пакараннем, пагадзіўся пазіраваць Штылеру толькі таму, што заказчыкамі партрэта былі сябры кампазітара Франц і Антонія Брэнтана. Аднак кампазітар выйшаў з цярпення раней за тэрмін, і рукі Бетховена Штылер пісаў ужо па памяці. У 1967 годзе Эндзі Уорхал узяў гэтае палатно за аснову для сваіх малюнкаў Бетховена.

У 1820 годзе Штылер вярнуўся ў Мюнхен і быў прызначаны каралём у прыдворныя мастакі. У 1821 годзе ў ноч перад пахаваннем Штылер напісаў партрэт Караліны, малодшай дачкі Максіміліяна I.

Для караля Людвіга I Штылер напісаў знакамітую Галерэю прыгажунь у палацы Німфенбург. Па замове Людвіга Штылер напісаў у 1828 годзе таксама вядомы партрэт Гётэ. У творчасці Штылера можна вылучыць таксама партрэты Фрыдрыха Вільгельма Іозефа Шэлінга, Людвіга Ціка, Аляксандра фон Гумбальта і сям’і караля Максіміліяна I.

У 1824 годзе Штылер стаў сузаснавальнікам мюнхенскага саюза мастацтваў. У 1833 годзе ён ажаніўся з паэтэсай Жазефінай фон Мілер. У іх было трое дзяцей: Адтылія, будучы мастак Ойген фон Штылер і будучы пісьменнік Карл Штылер. Пляменнікам Штылера і яго вучнем быў Фрыдрых Дзюрк.

Апошнія гады жыцця Штылер правёў у Тэгернзе, дзе на ўзгорку Леебергханг ён пабудаваў сабе летнюю хатку на падораным у 1829 году каралём зямельным участку.
Георг Шрымпф

**Георг Шрымпф** (ням.: Georg Schrimpf; ,  — , ) — нямецкі мастак, адзін з найбуйнейшых прадстаўнікоў мастацкага напрамку «новая рэчыўнасць».

## Біяграфія 
Георг Шрымпф з юных гадоў праявіў мастацкі талент, што, зрэшты, не знайшло разумення ў бацькоў. Па патрабаванні айчыма Шрымпф з 1902 па 1905 год быў вучнем кандытара ў Пасау, пасля чаго адправіўся ў падарожжа па Германіі, Бельгіі і Францыі, зарабляючы грошы як афіцыянт, пекар і качагар. У 1913 годзе ён пазнаёміўся з пісьменнікам Оскарам Марыяй Графам, разам з якім адправіўся ў Швейцарыю і Італію. Некалькі месяцаў яны правялі ў калоніі анархістаў "Монтэ Верыта" у Асконе.

У 1915 годзе Шрымпф пасяліўся ў Берліне, дзе ўладкаваўся працоўным на шакаладную фабрыку. Адначасова ён займаўся жывапісам. Яго творы прыцягнулі ўвагу пісьменніка і мастацкага крытыка Хервата Вальдэна, які дапамог у 1916 годзе правесці выставу палотнаў Шрымпфа. Выстаўка прыцягнула істотную ўвагу мастацкай крытыкі, і Шрымпф быў прыняты супрацоўнікам у мастацкія часопісы "Die Aktion" і "Der Sturm". У 1917 годзе ён ажаніўся з мастачкай Марыяй Удэн, якая аказала вялікі ўплыў на яго творчасць. У тым жа годзе яны пераехалі ў Мюнхен, а ў жніўні 1918 года Марыя памерла пасля родаў сына Маркуса. Пасля 1918 года Шрымпф рэгулярна выстаўляўся ў Мюнхене, у 1919 годзе ён уваходзіў у Групу рэвалюцыйных мастакоў, якія прынялі ўдзел у дзейнасці Баварскай Савецкай рэспублікі. Затым ён уступіў у "Лістападаўскую групу", разам з якой рэгулярна выстаўляўся на працягу 1920-х гадоў. З 1921 года ён таксама фармальна быў членам групы "Новы Сэцэсіён". З 1926 па 1933 год Шрымпф выкладаў у Мюнхенскім рамесным вучылішчы (ням.: Königliche Kunstgewerbeschule München), адной з асноўных мастацкіх навучальных устаноў у Баварыі.

У 1933 годзе ён атрымаў месца ў Вышэйшай школе мастацкай адукацыі ў Берліне. У верасні 1937 года ён быў адтуль звольнены загадам міністра навукі, мастацтва і адукацыі Прусіі Бернхарда Руста пад фармальнай падставай датычнасці да падзей 1919 года ў Мюнхене і прыналежнасць са студзеня па красавік 1919 года да Камуністычнай партыі Германіі. Было абвешчана, што Шрымпф належыць да «выраджанага мастацтва». Сярод канфіскаваных па загадзе Гебельса з нямецкіх музеяў 16 тысяч твораў мастацтва былі 33 карціны Шрымпфа. У 1938 годзе мастак памёр у Берліне.
Ханс Шпрынгінклее

**Ханс Шпрынгінклее** (ням.: Hans Springinklee; паміж 1490 і 1495 гг.,  — каля 1540 г., ) — нямецкі жывапісец, малявальшчык і гравёр па дрэве эпохі Паўночнага Адраджэння. Вучань і памочнік Альбрэхта Дзюрэра.

Біяграфічных звестак пра мастака вельмі мала. Невядомыя ні дакладная дата яго нараджэння, ні дата смерці. Першая пісьмовая згадка яго імя адносіцца да 1520 года: пастановай Нюрнбергскай гарадской рады яму было даручана ўпрыгожыць пакоі палацавага замка да візіту імператара Карла V. У 1547 годзе друкар і гравёр Іаган Нойдзёрфер Старэйшы паведамляў, што Шпрынгінклее жыў у доме Дзюрэра. Вядомыя яго гравюры 1512—1513 гадоў; аднак пасля 1524 года сведчанні пра яго жыццё адсутнічаюць. Верагодна, ён жыў у Нюрнбергу да 1540 года.

У якасці супрацоўніка Дзюрэра Ханс Шпрынгінклее прымаў актыўны ўдзел у стварэнні некаторых гравюр на дрэве па замовах імператара Максіміліяна I: («Таерданк», «Вайскуніг»), Трыўмфальная арка імператара Максіміліяна I.

У слоўніку Наглера згадваецца семдзесят тры гравюры на дрэве, якія прыпісваюць Шпрынгінклею.

З 1516 года Шпрынгінклее выконваў ілюстрацыі да Бібліі, выдадзенай у Нюрнбергу Антонам Кобергерам. Ён таксама аформіў некалькі выданняў кнігі «Вертаград духоўны» (Hortulus animae), для якой было створана больш за сто гравюр на дрэве.
Оскар Марыя Граф

**Оскар Марыя Граф** (; , Берг (ам-Штарнбергер-Зее), Германія —, , ЗША) — нямецкі баварскі .

## Жыццё і творчасць 
Нарадзіўся ў простай сям’і, бацька будучага пісьменніка быў пекар, маці — сялянка. У Мюнхене А. М. Граф вывучаў адначасова і пякарную справу, і літаратуру. У гады Першай сусветнай вайны паказаў сябе пацыфістам. Пасля 1918 года — актыўны прыхільнік Баварскай савецкай рэспублікі. Усё жыццё прытрымліваўся левых, сацыялістычных перакананняў. З прыходам нацыстаў да ўлады ў Германіі ў 1933 годзе ўсе кнігі Графа, акрамя «Wunderbare Menschen» і «Kalendergeschichten», былі спалены. Абураны тым, што не ўсе яго кнігі ўвайшлі ў спіс для спалення, ён звярнуўся да нацысцкіх уладаў Германіі з адкрытым лістом, азагалоўленым «Спаліце мяне», у якім гаварылася: «Я не заслужыў такой ганьбы! Усім сваім жыццём і ўсімі сваімі творамі я набыў права патрабаваць, каб мае кнігі былі адданыя чыстаму полымю вогнішча, а не патрапілі ў крывавыя рукі і сапсаваныя мазгі карычневай банды забойцаў». Пасля гэтага ён імігрыраваў у Вену, затым у Брно, адкуль у лютым 1934 года пераязджае ў Прагу. У тым жа годзе ён прысутнічае на Першым Усесаюзным з’ездзе савецкіх пісьменнікаў. У 1938 годзе праз Нідэрланды ён перабіраецца ў ЗША і селіцца ў Нью-Ёрку.

У сваіх апавяданнях — «Баварскі Дэкамерон» (Bayerisches Dekameron, 1927), «Каляндарныя гісторыі» (Kalendergeschichten, 1929), і ў раманах «Жорсткае дзеянне» (Der harte Handel, 1935), «Падзенне» (Der Abgrund, 19) «Антон Зіцінгер» (Anton Sittinger, 1937) А. М. Граф паказаў сябе адным з найталенавітых баварскіх празаікаў XX стагоддзя. Яго аўтабіяграфічныя сачыненні: «Мы — палонныя» (Wir sind Gefangene, 1920), з працягам «Выдатныя людзі» (Wunderbare Menschen, 1928), і лірычная манаграфія «Жыццё маёй маці» (Das Leben meiner Mutter, на англ. — 194) на ням. — 1947) забяспечылі «баварцу ў Нью-Ёрку» ў нямецкай літаратуры славу арыгінальнага і выдатнага апавядальніка.

Катэгорыя:Нямецкамоўныя пісьменнікі
Вядзьмар: Паходжанне

**«Вядзьма́р: Паходжанне»** () — тэлевізійны міні-серыял у жанры фэнтэзі, зняты кампаніяй Netflix. Ёсць прыквелам серыяла «Вядзьмар». Праца над праектам пачалася ў 2020 годзе, прэм’ера адбылася 25 снежня 2022 года.

## Зноскі 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Тэлесерыялы 2022 года
Вядзьмар (тэлесерыял, 2019)

«**Вядзьмар**» () — амерыканска-польскі фэнтэзійны тэлевізійны серыял, зняты паводле матываў аднайменнай серыі раманаў Анджэя Сапкоўскага. Прэм’ера першага сезона адбылася на стрымінгавым сэрвісе Netflix 20 снежня 2019 года, прэм’ера другога сезона — 17 снежня 2021 года. У верасні 2021 года быў анансаваны трэці сезон, пазней пачалася падрыхтоўка да здымак чацвёртага і пятага сезонаў. 25 снежня 2022 года на экраны выйшаў прыквел-серыял «Вядзьмар: Паходжанне».

## Сюжэт 
Вядзьмар Геральт з Рывіі — мутант і паляўнічы на монстраў і нячысцікаў, імкнецца знайсці сваё месца ў свеце, дзе людзі часта аказваюцца горшымі за пачвар. У сельскай глушы дзяўчыну Енэфер, ад нараджэння гарбуху, бацька аддае ў навучанне да чараўніцы. А малалетняя прынцэса каралеўства Цынтра — Цыры — вымушана ўцячы, калі яе краіну захапіла імперыя Нільфгаард. Лёс гэтых трох складзецца так, што іх жыцці будуць цесна звязаны.

Сюжэт першага сезона быў адаптацыяй некаторых навел з першых дзвюх кніг цыкла пра Вядзьмара — «Апошняе жаданне» і «Меч Наканавання». Сюжэт другога сезона стаў адаптацыяй кнігі «Кроў эльфаў».

## У ролях 
### Асноўны склад 
### Другарадны склад 
## Зноскі 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Тэлесерыялы 2019 года
Шумахер

**Шумахер** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Міхаэль Шумахер, нямецкі гоншчык
* Эміль Шумахер, нямецкі мастак
Мінская конка

і нямецкай акупацыі.]]
**Мінская конка** — грамадскі транспарт на коннай цязе ў Мінску (Менску), які дзейнічаў з 1892 па 1928 гады (з перапынкам з 1918 па 1921 год у сувязі з нямецка-бальшавіцкай і польска-савецкай вайной). Ліквідавана ў 1928 годзе з мэтай развіцця ў горадзе электрычнага транспарту, трамвая.

## Гісторыя 
Ідэя будаўніцтва коннай чыгункі ў Мінску з’явілася яшчэ ў сярэдзіне 1870-х гадоў, калі з развіццём чыгуначнага транспарту ў Расійскай імперыі і з’яўленнем ў Мінску двух чыгуначных вакзалаў, Брэсцкага і Лібава-Роменскага, востра паўстала пытанне аб перамяшчэнні пасажыраў паміж імі.

У лістападзе 1887 года быў зацверджаны праект аршанскага купца Сяргея Самуілавіча Пергамента па будаўніцтве ў Мінску конкі. Урачыстае адкрыццё адбылося 10 мая 1892 года. У студзені 1913 года ў абслугоўванні мінскай конкі было задзейнічана 99 коней. У спецыяльнай стайні на вуліцы Базарнай у штаце абслугі былі конюхі і ветэрынары.

У 1921 годзе менская конка была адноўлена пасля трохгадовага перапынку і называлася ўжо чырвонай конкай у адпаведнасці з павевамі часу. Тады ж было створана Аб’яднанае ўпраўленне мясцовага транспарту Беларусі, у якое ўвайшлі два вагонныя паркі (адзін з якіх знаходзіўся на вуліцы Базарнай), 170 коней, а таксама гаспадаркі ў Людамонце і Міхалова для абслугоўвання існуючай маёмасці.

## Музей гісторыі мінскай конкі 
Музей Мінскай конкі быў адкрыты 3 сакавіка 2017 года ў гістарычнай частцы горада — Верхнім горадзе, на вуліцы Кірылы і Мяфодзія, каля гатэля «Манастырскі» на тэрыторыі кляштара бернардынцаў, які існаваў з XVII па сярэдзіну XIX стагоддзя. Адкрыццё музея адбылося ў дзень 950-годдзя з дня першай летапіснай згадкі аб горадзе Мінску і было прымеркавана да 125-годдзя з дня пуску ў Мінску конкі.

Катэгорыя:Трамвайныя сістэмы Беларусі
Катэгорыя:Транспарт Мінска
Катэгорыя:З’явіліся ў 1892 годзе
Катэгорыя:1892 год у Мінску
Катэгорыя:Зніклі ў 1928 годзе
Эліят Голдэнталь

**Эліят Голдэнталь** (; нар. , Нью-Ёрк) — амерыканскі кампазітар , аўтар музыкі да тэатральных пастановак і кіно. Лаўрэат прэміі «Оскар» за музыку да фільма «».

## Біяграфія 
Эліят Голдэнталь нарадзіўся 2 мая 1954 года ў Брукліне, Нью-Ёрк, ЗША. Скончыў Бруклінскую сярэднюю школу, яшчэ ў 14-гадовым узросце напісаў свой першы балет. Адначасова са стварэннем складанай музыкі ўдзельнічаў у музычных сэйшнах рок і джаз гуртоў Нью-Ёрка. Скончыў у 1979 годзе Манхэтэнскую вышэйшую школу музыкі, дзе вучыўся ў Аарона Копленда і .

Працуе ў галіне кампазіцыі, складае балеты, оперы, араторыі, м’юзіклы, кіруе аркестрамі, прадзюсуе тэатральныя і музычныя пастаноўкі. Эліят Голдэнталь — музычны эксперыментатар і стыліст. Менавіта гэтыя якасці прыцягнулі да яго кінематаграфістаў. У 1979 годзе ён напісаў свой першы саўндтрэк — музыку да фільма «» (реж. ). Затым была праца з Гас Ван Сентам у фільме «» (1989). Эліят Голдэнталь неаднаразова працаваў з кінарэжысёрамі  і .

## Выбраная фільмаграфія 
* 1979 — «»
* 1989 — «»
* 1995 — «Heat»
* 1997 — «»
* 2002 — «»

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Кампазітары XX стагоддзя
Катэгорыя:Кампазітары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Кампазітары ЗША
Катэгорыя:Кінакампазітары ЗША
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Залаты глобус»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Оскар» за «Найлепшую музыку да фільма»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Спадарожнік»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі Obie
Глабальны саюз IndustriALL

**Глабальны саюз IndustriALL** () — міжнародная прафсаюзная арганізацыя, створаная 19 чэрвеня 2012 года ў Капенгагене.

Глабальны саюз IndustriALL прадстаўляе больш за 50 мільёнаў працоўных у больш чым 140 краінах, якія працуюць у горназдабыўной, энергетычнай і іншых галінах прамысловасці.

У склад IndustriALL уваходзяць таксама беларускія прафсаюзы, такія як Белхімпрафсаюз з Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі, і Беларускі незалежны прафсаюз, Беларускі прафсаюз РЭП і Свабодны прафсаюз металістаў з Беларускага кангрэса дэмакратычных прафсаюзаў (апошнія арганізацыі былі забаронены Вярхоўным судом Рэспублікі Беларусь). Сувязь прафсаюзаў з БКДП з IndustriALL, у прыватнасці фінансаванне прафсаюзаў з БКДП гэтай міжнароднай арганізацыяй, з’яўлялася адной з прычын аб вынясенні рашэння аб прыпыненні дзейнасці незалежных прафсаюзаў.

Катэгорыя:Міжнародныя прафсаюзныя арганізацыі
Карл Шпіцвег

**Карл Шпіцвег** (ням.: Carl Spitzweg; ,  — , ) — нямецкі жывапісец, малявальшчык і ілюстратар, адзін з найярчэйшых прадстаўнікоў стылю бідэрмаер.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Мюнхене ў сям’і камерсанта. Займаўся ў лацінскай школе пры прыдворнай аптэцы Мюнхена, затым — на фармацэўтычным факультэце Мюнхенскага ўніверсітэта. Працаваў спачатку памагатым аптэкара, а затым аптэкарам. Адначасова вывучаў жывапіс, вучыўся на палотнах галандскіх майстроў XVII стагоддзя, выстаўленых у мюнхенскай Старой пінакатэцы. Рыхтаваўся да паступлення ў мюнхенскую Акадэмію мастацтваў, рэгулярна займаўся жывапісам, але ў Акадэмію яго не прынялі з-за ўзросту.

У 30-е і 40-е гады XIX стагоддзя працаваў малявальшчыкам і ілюстратарам для сатырычных часопісаў, напрыклад для «Лёгкакрылае лісце» («Fliegende Blätter»). Створаныя ім у гэты перыяд карціны іранічныя ў адлюстраванні гарадской ідыліі, жыцці дробнага бюргера. Гэтыя працы паказваюць на вялікі талент назіральніка асаблівасцяў чалавечай натуры, маюць ясную кампазіцыю і адлюстраванне гульні святла і цені, як і ў галандскіх жанравых мастакоў XVII стагоддзі. У канцы 40-х гадоў Шпіцвег здзейсніў серыю паездак за мяжу, у тым ліку ў Прагу, Парыж і Лондан, дзе адкрыў для сябе пейзажны жывапіс Джона Констэбла, а таксама творчасць Эжэна Дэлакруа і мастакоў барбізонскай школы. З гэтага моманту пейзажны жывапіс пачынае адыгрываць вялікую ролю ў творчасці мастака.

У 1832 годзе ён упершыню наведаў Італію.

У 1850 годзе едзе зноў са сваім братам Эдуардам і сябрам Э. Шлейхам за мяжу — у Венецыю, Парыж, Лондан і ў Бельгію. Па вяртанні з Парыжа, з 1851 года жыве ўвесь час у Мюнхене, толькі зрэдку выязджаючы ў Берлін (1856) і на летнія месяцы ў Померсфельдэн (1853 і 1855 гады).

У 1868 годзе атрымаў званне ганаровага члена Мюнхенскай акадэміі мастацтваў.
Джоні Сінс

**Джоні Сінс** (, сапраўднае імя **Стывен Вульф** (); нарадзіўся 31 снежня 1978 года, Пітсбург, Пенсільванія, ЗША) — амерыканскі порнаакцёр і фітнес-трэнер.

## Кар'ера 
У чэрвені 2015 года порнасайт PornHub абвясціў, што будзе здымаць порнафільм Sexplorations у космасе. Джоні Сінса і Еву Ловію зацвердзілі на галоўныя ролі. Да старту яны павінны былі прайсці «шэсць месяцаў трэніровак». Сайт разлічваў пакрыць выдаткі з дапамогай краўдфандынгавай платформы Indiegogo.

Па дадзеных на 2020 год, зняўся ў больш чым 2400 порнафільмах (уключаючы кампіляцыі).

## Прэміі і намінацыі 
**AVN Award**

**2011**

* Намінацыя: Unsung Male Performer of the Year

**2012**

* Намінацыя: Unsung Male Performer of the Year
* Намінацыя: Most Outrageous Sex Scene, Introducing the Russo Twins (2010)

**2013**

* Намінацыя: Best Three-Way Sex Scene: G/G / B, Brazzers Presents: The Parodies 2 (2012)
* Намінацыя: Unsung Male Performer of the Year

**2014**

* Намінацыя: Best Group Sex Scene, Bridesmaids (2013)

**2015**

* Намінацыя: Male Performer of the Year
* Намінацыя: Fan Award: Favorite Male Porn Star

**2016**

* Намінацыя: Best Boy/Girl Sex Scene, Sins Life 2 (2015)

'''Rogreviews' critics choice awards**

**2012**

* Намінацыя: Best Male Performer

**Sex Awards**

**2013**

* Намінацыя: Hottest Adult Stud

**2015**

* Намінацыя: Dick Of The Year

**The Fannys**

**2013**

* Намінацыя: Male Performer of the Year

**XBIZ Award**

**2014'''

* Намінацыя: Male Performer of the Year
* Намінацыя: Best Scene-Vignette Release, My Dad's Hot Girlfriend 17 (2013)
* Намінацыя: Best Scene — Feature Movie, Bridesmaids (2013)
* Намінацыя: Best Scene-Vignette Release, Big Tits at Work 17 (2012)

**2015**

* Намінацыя: Best Scene — Віньеткі Release, doctor's Orders (II) (2014)

**2016**

* Best Scene-Vignette Release, Let's Play Doctor (2015)
* Намінацыя: Male Performer of the Year

**XRCO Award**

**2014**

* Намінацыя: Male Performer of the Year

**2015**

* Намінацыя: Unsung Swordsman of the Year

## Зноскі 

## Спасылкі 
* Johnny Sins на IAFDd

Катэгорыя:Трэнеры ЗША
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Пітсбургу
Катэгорыя:Вікіпедыя:Біяграфіі сучаснікаў
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1978 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся 31 снежня
Апошняе жаданне (кніга)

**«Апошняе жаданне»** () — зборнік навел пісьменніка Анджэя Сапкоўскага ў жанры фэнтэзі, аб’яднаных агульным галоўным персанажам — ведзьмаром Геральтам з Рывіі. Першы твор з цыкла «Вядзьмар» як па храналогіі, так і па часе напісання.

## Беларускія пераклады 
Кнігу «Апошняе жаданне» на беларускую мову пераклала Кацярына Маціеўская. Пераклад выйшаў у 2019 годзе ў выдавецтве «Янушкевіч».
* *Сапкоўскі, А.* Вядзьмар. Апошняе жаданне / Анджэй Сапкоўскі; пер. з пол. К. С. Маціеўскай. — Мінск : А. М. Янушкевіч, 2019. — 344 с. : іл. ISBN 978-985-7210-26-8.
Мотарыкша

**Мотарыкша** (**аўтарыкша**, **тук-тук**, **мотатаксі**) — крыты трохколавы матацыкл ці скутэр, прызначаны для перавозкі пасажыраў ці груза.

## Агульныя звесткі 
Выкарыстанне мотарыкшаў шырока распаўсюджана ў краінах з цёплым кліматам, асабліва ў Паўднёвай і Паўднёва-Усходняй Азіі. Мотарыкша з’яўляецца матарызаванай версіяй звычайнай рыкшы і вылучаецца эфектыўнасцю і таннасцю транспарціроўкі. У Індыі мотарыкша — адно з найбольш папулярных транспартных сродкаў, тут яе часта называюць тук-тукам або аўтарыкшай. Звычайна мотарыкша індыйскай вытворчасці спажывае каля 1 літра бензіну на 35 кіламетраў шляху (каля 3 літраў на 100 кіламетраў). Сярод найбуйнейшых вытворцаў мотарыкшаў у Індыі можна назваць кампаніі Bajaj Auto, Kerala Auto, Piaggio і Force Motors, Mahindra & Mahindra і TVS Motors.

Гэты від транспарту з’яўляецца адным з самых небяспечных сродкаў перамяшчэння па горадзе, у сувязі з падвышанай аварыйнасцю і адсутнасцю сістэм бяспекі. Нягледзячы на гэта, ён папулярны сярод турыстаў, бо вельмі зручны для кароткіх паездак па гарадах, дзе дрэнна развіты грамадскі транспарт.

## Галерэя 

Rishshaw stand.jpg|Мотарыкшы RE 4S у Гоа (Індыя)
RickshawPak.jpg|Мотарыкша ў Карачы (Пакістан)
Tuktukpktalad05b.jpg|Мотарыкшы ў Бангкоку (Тайланд)
Ayutthaya tuktuk.jpg|Мотарыкша ў Аютхая (Таиланд)
Hanoi Tuktuk.jpg|Мотарыкша ў Ханоі (В’етнам)
AdamaBajaj.jpg|Мотарыкшы ў Адама (Эфіопія)
Tuk-tuk in Nairobi.JPG|Мотарыкша ў Найробі (Кенія)

## Гл. таксама 
* Рыкша
* Веларыкша
* Таксі

## Спасылкі 
Катэгорыя:Грамадскі транспарт
Катэгорыя:Транспартныя сродкі
Гермерынг

**Гермерынг** () — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Баварыя. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Верхняя Баварыя. Уваходзіць у склад раёна Фюрстэнфельдбрук. Насельніцтва —  (на 31 снежня 2018 года). Плошча — 21,61 км². Афіцыйны код — 09 1 79123.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Баварыі
Вацлаў Шпала

**Вацлаў Шпала** (; , Злуніцэ — , Прага) — чэшскі мастак, графік і ілюстратар.

## Жыццё і творчасць 
В. Шпала нарадзіўся ў мнагадзетнай сям’і, быў адным з дзевяці дзяцей. Мастацкую адукацыю атрымаў спачатку ў мастацкай школе ў Градзец-Кралавэ, затым у Вышэйшай школе прыкладнога мастацтва ў Празе і, у 1903—1908 гадах — у пражскай Акадэміі мастацтваў. У ранні перыяд творчасці (пачынаючы 1905 года) на яго працы аказалі ўплыў карціны Э. Мунка, П. Сезана, В. ван Гога, у графіцы бачныя элементы фавізму.

У 1911 годзе мастак піша палатно «Ідылія» (Купанне дзвюх дзяўчат), у якой упершыню характэрнымі і асноўнымі з’яўляюцца камбінацыі дзвюх фарбаў — цёплай чырвонай і халоднай сіняй. Гэты мастацкі прыём захоўваецца ў працах В. Шпалы да 1923 года. У тым жа, 1911 годзе мастак знаёміцца ў Парыжы з творчасцю мастакоў-кубістаў, якія таксама аказалі ўздзеянне на яго. Уступае ў Таварыства мастакоў Манэ. Пасля 1923 года В. Шпала піша пераважна пейзажы. У 1945 годзе Вацлаву Шпале было прысвоена званне Народны мастак Чэхаславакіі.

## Зноскі 
## Літаратура 
* Шпа́ла Вацлав // Популярная художественная энциклопедия. Архитектура. Живопись. Скульптура. Графика. Декоративное искусство. В 2 т. / Под ред. Полевого В. М. Ред. кол.: В. Ф. Маркузон, Д. В. Сарабьянов, В. Д. Синюков (зам. гл. ред.) — М.: Издательство «Советская энциклопедия», 1986. — Книга II. М—Я, 1986. С. 398. — 432 с, ил., 32 л. ил. — 200 000 экз.

Катэгорыя:Мастакі Чэхіі
Катэгорыя:Графікі Чэхіі
Катэгорыя:Мастакі-ілюстратары Чэхіі
Брайзах-ам-Райн

**Брайзах-ам-Райн** () — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Фрайбург. Уваходзіць у склад раёна Брайсгау-Верхні Шварцвальд. Насельніцтва —  (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 54,58 км². Афіцыйны код — 08 3 15 015.

Горад падзяляецца на 4 гарадскія раёны.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Бадэн-Вюртэмберга
Катэгорыя:Гарады на Рэйне
Царква Сен-Мартэн (Кальмар)

**Царква Сен-Мартэн** () — гатычная царква, прысвечаная св. Марціну Турскаму, знаходзіцца ў горадзе Кальмар у Францыі на Саборнай плошчы. Была пабудавана ў XIII—XIV стагоддзях. Доўгі час у ёй захоўвалася вядомая алтарная кампазіцыя «Мадонна ў альтанцы з ружаў» Марціна Шангаўэра, створаная спецыяльна для гэтай царквы.

## Гісторыя 
Царква Сен-Мартэн была пабудавана ў гатычным стылі ў XIII—XIV стагоддзях. Знаходзіцца на цэнтральнай Саборнай плошчы ў горадзе Кальмары. У 1473 годзе спецыяльна для царквы Сен-Мартэн была напісана алтарная кампазіцыя «Мадонна ў альтанцы з руж». Аўтарам працы стаў Марцін Шангаўэр. Карціна захавалася да нашага часу і з’яўляецца адзінай датаванай працай Шангаўэра, якая дайшла да нашага часу. На ёй намалявана закрытая альтанка, напоўненая ружамі, у якой знаходзяцца Мадона з немаўлём. Фон працы валодае залатым ззяннем. Галава Мадоны схілена ў бок. У канцы XVIII стагоддзя карціна знаходзілася не ў царкве Сен-Мартэн, а ў езуіцкім манастыры для захаванасці (у той час творы мастацтва, якія адлюстроўвалі святых і каралёў, падвяргаліся небяспецы). Цяпер яна знаходзіцца ў дамініканскай царкве Кальмара.

Царква Сен-Мартэн адрозніваецца ўнікальным шпілем, створаным у мангольскім стылі ў 1572 годзе і крытым меддзю. Дах царквы — двухсхільны, пакрыты дахоўкай. Званіца трох’ярусная, са спічастымі вокнамі, якія ўмацаваны контрфорсамі.

Катэгорыя:Каталіцкія храмы Францыі
Катэгорыя:Збудаванні Францыі ў гатычным стылі
Катэгорыя:Кальмар (Францыя)
Марцін Шангаўэр

**Марцін Шангаўэр** (ням.: Martin Schongauer; 1450, Кальмар — , Брайзах-на-Рэйне) — нямецкі жывапісец, малявальшчык і гравёр перыяду Ранняга Адраджэння. Арыентаваўся на творчасць Рагіра ван дэр Вейдэна, наведаў Нідэрланды; гравюры Шангаўэра аказалі вялікі ўплыў на еўрапейскае мастацтва.

## Біяграфія і творчасць 
Сын Каспара Шангаўэра, які працаваў ювелірам у Аўгсбургу. За прыгажосць сваіх твораў быў названы «Выдатным Марцінам» (ням.: Martin Shön або Hipsch Martin, у італьянцаў Bel Martino). Працаваў пераважна ў Кальмары, у 1488 годзе пераехаў у Брайзах, дзе пражыў апошнія гады жыцця.

На творчасць Шонгаўэра моцны ўплыў аказалі Рогір ван дэр Вэйдэн і невядомы па імені гравёр Майстар E. S.. Карцін мастака да нас дайшло вельмі няшмат, самыя раннія з іх датуюцца не раней за 1469 год. Самая выдатная з іх, «Мадонна ў альтанцы з ружаў», была напісана для кальмарскай царквы св. Марціна. Шангаўэру належыць таксама складань, які захоўваецца ў кальмарскім музеі, на знешнім баку якога намалявана, у фігурах натуральнай велічыні, Дабравешчанне, а на ўнутраным баку Маці Божая, якая пакланяецца Немаўлю-Хрысту, і св. Антоній з заказчыкам гэтага абраза. Амаль з поўнай дакладнасцю прыпісваюцца яму два «Святыя Сямействы», адно ў мюнхенскай Старой пінакатэцы, а другое ў Венскім музеі. Усе гэтыя карціны моцна адклікаюцца кірункам фландрскай школы, але ў адносінах да далікатнасці выканання саступаюць працам яе галоўных прадстаўнікоў. Значна схаднейшае паняцце аб таленце Шангаўэра даюць яго гравюры, якіх налічваецца да 117. Яны сведчаць, што гэта быў першы ў Германіі значны майстар, які валодаў разцом з упэўненасцю і дзіўнай воляй, які ўмеў пераадольваць усе тэхнічныя цяжкасці і выразна перадаваў свае прачулыя, высакародныя, часам нават велічныя кампазіцыі; асабліва добрыя па тыпах і экспрэсіі яго ідэальныя галовы. У сваіх эстампах ён адлюстроўваў не адны толькі рэлігійныя сюжэты, але таксама жанравыя сцэны, жывёлы, арнаменты і г.д.
Вернер Шольц

**Вернер Шольц** (; ,  — , , Ціроль) — нямецка-аўстрыйскі жывапісец, прадстаўнік позняга экспрэсіянізму. Вучыўся ў Вышэйшай мастацкай школе ў Берліне, на творчасць зрабіў вялікі ўплыў Эміль Нольдэ. Творчасць Шольца прысвечана сацыяльнай тэматыцы, часам набывала патэтычнае гучанне («Ссыяльныя», 1933, Меркушэсмузеум, Вітэн). Нацысты аб’явілі яго дэгенератыўным творцам, ён быў пазбаўлены магчымасці працаваць і прымаць удзел у выставах. З 1939 года жыў у Ціролі. У канцы вайны звярнуўся да старазапаветных сюжэтаў.
Факультэт эканомікі і менеджменту БДЭУ

**Факультэт эканомікі і менеджменту** — адзін з факультэтаў Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта.

## Гісторыя 
У 1933 годзе быў заснаваны планава-эканамічны факультэт у Беларускім дзяржаўным інстытуце народнай гаспадаркі. У 1969 годзе — падзелены на два факультэты: факультэт эканомікі прамысловасці і факультэт планавання народнай гаспадаркі. З 1973 года абодва факультэты аб’яднаны ў адзіны планава-эканамічны. З 1991 года — факультэт эканомікі і кіравання вытворчасцю (пастанова Вучонага савета інстытута ад 26.03.1991). З 1992 года факультэт менеджменту Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта (загад рэктара ад 13.03.1992 № 68). З 1 студзеня 2018 года — факультэт эканомікі і менеджменту (загад рэктара ад 04.01.2018 № 3-А).

## Кафедры 
* эканомікі прамысловых прадпрыемстваў,
* арганізацыі і кіравання,
* эканомікі і кіравання прадпрыемствамі АПК,
* эканомікі прыродакарыстання,
* нацыянальный эканомікі і дзяржаўнага кіравання.

## Спецыяльнасці 
* «Эканоміка і кіраванне на прадпрыемстве» (спецыялізацыі «Эканоміка і кіраванне на прадпрыемстве прамысловасці», «Кіраванне інтэлектуальнай уласнасцю», «Эканоміка і кіраванне на прадпрыемстве АПК», «Эканоміка прыродакарыстання», «Эканоміка працы»);
* «Нацыянальная эканоміка»;
* «Дзяржаўнае кіраванне»;
* «Менеджмент» (напрамак «Менеджмент (інавацыйны)»)
* «Менеджмент» (напрамак «Менеджмент (сацыяльна-адміністрацыйны)») (спецыялізацыя «Кіраванне персаналам»).

## Дэканы 
### У перыяд функцыянавання завочнага планава-эканамічнага факультэта 
* Ядвіга Аляксандраўна Язвінская;
* Мікалай Андрэевіч  Лісіцын (1955—?);
* Сяргей Пятровіч Бялько.

### Дзённы, а ў наступстве аб’яднаны, планава-эканамічны факультэт 
* Яўген Герасімавіч Зонтаў;
* Мікалай Сцяпанавіч Мартыновіч (1974—?);
* Аляксандр Іванавіч Рудэнка;
* Аляксандр Іванавіч Ярцаў.

### Факультэт менеджменту 
* Сяргей Пятровіч Бялько (1992—1998);
* Леанід Піліпавіч Догіль (1998—2003);
* Валянціна Аляксандраўна Сімховіч (2003—2016);
* Алена Уладзіміраўна Петрычэнка (з 2016).

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт факультэта


Катэгорыя:1933 год у Мінску
Катэгорыя:З’явіліся ў 1933 годзе
Катэгорыя:Партызанскі праспект (Мінск)
Нёрдлінген

**Нёрдлінген** () — горад у Германіі, у зямлі Баварыя. Раённы цэнтр. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Швабія. Уваходзіць у склад раёна Донаў-Рыс. Насельніцтва —  (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 68,10 км². Афіцыйны код — 09 7 79 194.

Размешчаны ў паўднёва-заходняй частцы ўдарнага кратара Нёрдлінгенскі Рыс. Адзін з трох гарадоў Германіі, які мае цалкам захаваныя гарадскія сцены (два іншыя — Ротэнбург-об-дэр-Таўбер і Дынкельсбюль).

## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Альбрэхт Адам, мастак
* Фрыдрых Херлін, мастак
* Барталамеус Цэйтблом, мастак

## Гарады-пабрацімы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Баварыі
Ройтэр

**Ройтэр** — прозвішча.

## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Кэтрын Ройтэр — амерыканская шорт-трэкістка, алімпійская чэмпіёнка
* Людвіг фон Ройтэр — нямецкі ваенна-марскі дзеяч
* Мануэль Ройтэр — нямецкі аўтагоншчык
* Штэфан Ройтэр — нямецкі футбаліст
Ханс Леанхард Шойфелейн

**Ханс Леанхард Шойфелейн** (Hans (Leonhard) Schäufelin, таксама Schäufelein, Schäuffelein, Scheifelen, Scheuflin) (каля 1480/1485, верагодна, Нюрнберг — каля 1538 ці 1540, ) — нямецкі жывапісец, гравёр, ілюстратар кніг. Вядомы найперш сваімі ксілаграфіямі, у тым ліку, выкананымі для імператара Максіміліяна I: («Таерданк», «Вайскуніг»).

## Біяграфія 
Пра першыя два дзесяцігоддзі жыцця Ханса Шойфелейна звестак захавалася няшмат. У 1503—1507 гадах ён працаваў у Нюрнбергу ў майстэрні Альбрэхта Дзюрэра. Шойфелейн разам з Гансам Бальдунгам і Гансам фон Кульмбахам лічыцца адным з самых вядомых вучняў і паслядоўнікаў Дзюрэра. Яго першая самастойная праца, «Уцёкі ў Егіпет», датуецца 1504 годам і дэманструе моцны ўплыў на маладога мастака творчасці яго настаўніка. У 1505 годзе Шойфелейну, падчас адсутнасці гаспадара майстэрні (Дзюрэр з’ехаў у Венецыю), была даручана праца над алтаром Страсцей Хрыстовых для курфюрста Фрыдрыха III. У гэтым жа годзе мастак удзельнічаў у стварэнні ксілаграфій для кнігі Ульрыха Піндара «Der beschlossen gart des rosenkrantz mariae». Выданне мела поспех у тым ліку і дзякуючы гравюрам Шойфелейна. Яшчэ для аднаго твора Піндара «Люстэрка Мукі Пана нашага Езуса Хрыста» (лац.: Speculum passionis domini nostri Ihesu Christi) (1519) Шайфелін выканаў 29 ксілаграфій.

Мастак да 1515 года падарожнічаў па Ціролі, на некаторы час асеў у Аўгсбургу, дзе ў 1507—1508 гадах працаваў у Ганса Гальбейна (старэйшага). У 1515 годзе Шойфелейн згадваецца як грамадзянін Нёрдлінгена. У гэтым жа годзе ён стварыў вялікую фрэску для гарадской ратушы. У 1510—1516 гадах ён выканаў некалькі гравюр на дрэве для імператара Максіміліяна I, у тым ліку ілюстрацыі да «Таерданка», «Вайскунігу» (70 гравюр).

Значныя жывапісныя творы сталага перыяду творчасці мастака — «Таемная вячэра» (1515) для Мюнстэрскага манастыра, «Алтар Марыі і Страсцей» з царквы манастыра Аўхаўзен (1537), «Алтар Цыглера» і «Алтар Хрыстгартнера» (1522).

Каля 1535 года Шойфелейн выканаў гравюры для картачнай калоды, якая сёння лічыцца адным з выдатных узораў ігральных карт XVI стагоддзя.

Катэгорыя:Мастакі Германіі
Віктар Сямёнавіч Маўрышчаў

**Віктар Сямёнавіч Маўрышчаў** (, с. Сафанавэ, Казанкіўскі раён, Мікалаеўская вобласць, Украіна — ) — беларускі эканаміст. Кандыдат эканамічных навук (1954), прафесар (1976). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.

## Біяграфія 
Скончыў Маскоўскі дзяржаўны эканамічны інстытут (спецыяльнасць «Эканоміка прамысловасці», 1951; аспірантура, 1954).

Працаваў у Беларускім дзяржаўным інстытуце народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (з 1954, прафесар кафедры эканомікі прамысловасці, у 1954—1986 — загадчык кафедры, 1961—1967 — прарэктар па навуковай рабоце).

Навуковыя інтарэсы: праблемы эфектыўнасці прамысловай вытворчасці.

## Узнагароды 
Званне «Заслужаны эканаміст Беларускай ССР» (1972) і інш.

## Бібліяграфія 
* Производительность труда и важнейшие пути ее повышения в угольной промышленности (в условиях Донецкого бассейна) : автореферат диссертации … кандидата экономических наук / Маврищев В. С. ― Москва, 1954.
* Экономическая эффективность капитальных вложений в промышленности. — Мн., 1977. (разам з В. І. Выбарнавым)
* Экономическая эффективность промышленного производства. — Мн., 1982. (разам з В. І. Выбарнавым)

## Літаратура 
* Маўрышчаў Віктар Сямёнавіч // Беларуская ССР : кароткая энцыклапедыя : [у 5 т.]. — Мінск, 1981. — Т. 5. — С. 412.
* 
* 
* Виктор Семенович Маврищев // Развитие экономической мысли учеными Белорусского государственного экономического университета, 60―80-е годы XX века. ― Минск, 2003. — С. 62—70.
* Маврищев Виктор Семенович // Актуальные проблемы развития промышленных предприятий: теория и практика : сборник научных трудов, посвященный 60-летию кафедры экономики промышленных предприятий БГЭУ. ― Минск, 2006. — С. 497—504.

## Спасылкі 
* Маврищев Виктор Семёнович  // Партал ЭКОНОМИКА.BY

Катэгорыя:Эканамісты СССР
Катэгорыя:Эканамісты Беларусі
Гарадская чыгунка

**Гарадская чыгунка**, таксама **гарадскі цягнік** — адзін з відаў чыгуначнага транспарту гарадской агламерацыі, які выкарыстоўваецца як гарадскі, прыгарадны і блізкі міжгародні транспарт. Гарадскі цягнік займае прамежкавае становішча паміж гарадскім грамадскім транспартам і класічнымі прыгараднымі цягнікамі і выкарыстоўвае звычайныя чыгуначныя лініі ў межах і па-за горадам, пры гэтым нярэдка мае і выдзеленыя шляхі.

Цяпер такія або аналагічныя сістэмы перавозкі пасажыраў дзейнічаюць у розных краінах пад рознымі найменнямі. У Беларусі дзейнічаюць Мінскія гарадскія лініі, у Расіі — Маскоўскае цэнтральнае кальцо і Маскоўскія цэнтральныя дыяметры, ва Украіне — Кіеўская гарадская электрычка, у Германіі, Аўстрыі і Швейцарыі — S-Bahn, у Даніі — S-tog, у Францыі — RER.

Катэгорыя:Гарадскі цягнік
Крэглінген

**Крэглінген** () — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Штутгарт. Уваходзіць у склад раёна Майн-Таўбер. Насельніцтва — 4679 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 117,22 км². Афіцыйны код — 08 1 28 020.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Бадэн-Вюртэмберга
Енэфер з Венгерберга

**Енэфер з Венгерберга** (), таксама **Ена** ці **Ен** () — магутная чараўніца, адна з галоўных персанажаў цыкла кніг пра Ведзьмара Анджэя Сапкоўскага. Каханая ведзьмара Геральта і прыёмная маці прынцэсы Цырылы. Сапраўднае імя — **Янка** ().

## Спасылкі
Бад-Мергентгайм

**Бад-Мергентгайм** (m), да 1926 года **Мергентгайм** — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Штутгарт. Уваходзіць у склад раёна Майн-Таўбер. Насельніцтва —  (на 31 снежня 2009 года). Плошча — 129,97 км². Афіцыйны код — 08 1 28 007.

Горад падзяляецца на 13 гарадскіх раёнаў.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Бадэн-Вюртэмберга
Дынкельсбюль

**Дынкельсбюль** () — старажытны горад на «рамантычнай дарозе» ў Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Баварыя. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Сярэдняя Франконія. Уваходзіць у склад раёна Ансбах. Насельніцтва —  (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 75,19 км². Афіцыйны код — 09 5 71136.

## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Штэфан Ройтэр, нямецкі футбаліст

## Гарады-пабрацімы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Баварыі
Залужаны

**Залужаны** — тапонім.
* Залужаны (Ахтырскі гарсавет)
* Залужаны (Гарадоцкі раён)
* Залужаны (Драгобыцкі раён)
* Залужаны (Самбірскі раён)
Царква Святога Лаўрэнція (Нюрнберг)

**Царква Св. Лаўрэнція** () — адна з найзначнейшых сярэднявечных цэркваў былога вольнага імперскага горада Нюрнберга і адна з першых цэркваў у Германіі, якая стала лютэранскай (1529). Св. Лаўрэнцій утварае горадабудаўнічы пандан да больш старой царквы Св. Себальда і да імператарскага замка.

Першыя згадкі капэлы *Laurentius* у Нюрнбергу адносяцца да 1235 і 1258 гадоў; план гэтай капэлы быў часткова ўсталяваны пры раскопках у 1929 годзе. Сучасны выгляд царква набыла ў XV стагоддзі.

Царква, якая моцна пацярпела пры паветраных налётах падчас Другой сусветнай вайны, была адноўлена ў 1949 годзе. У значнай меры дах і перакрыцці былі разбураны пры паветраных налётах. Кроквы канструяваліся нанова, прычым кроквы падоўжнага нефа рэканструяваліся па прычыне недахопу аўтэнтычных матэрыялаў са сталі. Выконваліся таксама новыя замкавыя камяні, на якіх можна бачыць важных прадстаўнікоў пратэстанцкай гісторыі царквы (Марцін Лютэр, Іаган Себасцьян Бах).

Царкоўны арган з’яўляецца другім па велічыні ў Германіі (у Пасау самы вялікі арган Германіі) і самым вялікім сярод арганаў у евангелічных царквах Германіі.

Катэгорыя:Храмы Нюрнберга
Катэгорыя:Лютэранскія храмы Германіі
Нюрнберг
Мікалай Андрэевіч Лісіцын

**Мікалай Андрэевіч Лісіцын** (, в. Вострыцы-2, Мажайскі раён, Маскоўская вобласць, Расія — люты ) — беларускі эканаміст. Кандыдат эканамічных навук (1955), прафесар (1980). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.

## Біяграфія 
Скончыў Маскоўскі дзяржаўны эканамічны інстытут (1952; аспірантура, 1955).
    
Працаваў у Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (з 1955, дэкан завочнага планава-эканамічнага факультэта, прафесар, загадчык кафедры арганізацыі і планавання прамысловых прадпрыемстваў).

Навуковыя інтарэсы: эканоміка прамысловасці; гаспадарчы разлік.

## Узнагароды 
Званне «Заслужаны работнік вышэйшай школы БССР» (1975) і інш.

## Бібліяграфія 
* Резервы снижения себестоимости в чугунолитейных цехах машиностроительных заводов : автореферат диссертации … кандидата экономических наук / Н. А. Лисицын. — Москва, 1955.
* Управление экономическими отношениями на промышленных предприятиях / Н. А. Лисицын // Научные труды Белорусского государственного экономического университета : юбилейный выпуск : в 2 т. — Минск, 2003. — Т. 2. — С. 117—121. — Информация: годы жизни автора статьи 1922—2001.
   

## Літаратура 
* Лісіцын Мікалай Андрэевіч // Беларуская энцыклапедыя : у 18 т. — Мінск, 1999. — Т. 9. — С. 283.
* Два оплота профессора Лисицына // Эканаміст. — 2013. — 19 красавіка (№ 7). — С. 3. — Информация: дата смерти — февраль 2002. — Сведения доступны также по Интернету: http://www.bseu.by/economist/7(1002).pdf 
 

Катэгорыя:Дэканы БДЭУ
Вядомыя асобы Уладзіміра (Расія)

]]
Вядомыя ўраджэнцы Уладзіміра:

__NOTOC__
]]
]]

## А 
* Валяр’ян Якаўлевіч Авяр’янаў (1919—2010) — вучоны ў галіне радыётэхнікі і электронікі.
* Мікалай Яфімавіч Андрыянаў (1952—2011) — савецкі гімнаст, займае трэцяе месца ў гісторыі Алімпійскіх гульняў па колькасці заваяваных медалёў ва ўсіх відах спорту (15), з якіх 7 былі залатымі.

## Б 
* Аляксей Уладзіміравіч Баталаў (1928—2017) — савецкі і расійскі акцёр тэатра і кіно, кінарэжысёр, сцэнарыст і грамадскі дзеяч, педагог.

## В 
* Мікалай Мікалаевіч Варонін (1904—1976) — расійскі савецкі археолаг, адзін з найбуйнейшых спецыялістаў па гісторыі культуры і дойлідства Старажытнай Русі.
* Валянцін Іванавіч Выбарнаў (1926—1998) — беларускі эканаміст.

## Д 
* Даніл Аляксандравіч

## Л 
* Юрый Барысавіч Левітан

## М 
* Віталь Анатолевіч Маклакоў

## С 
* Аляксандр Рыгоравіч Сталетаў (1839—1896) — рускі фізік.

## Т 
* Сяргей Іванавіч Танееў (1856—1915) — рускі кампазітар, піяніст, педагог.

## У 
* Уладзімір Мікалаевіч Арцёмаў

## Я 
* Васіль I Яраславіч
* Міхаіл Яраславіч
Таўбер

**Таўбер** () — рака ў Германіі, левы прыток Майна. Працякае па землях Бадэн-Вюртэмберг і Баварыя. Назва ракі паходзіць ад кельцкага слова *dubr* — «вада». Рака Таўбер бярэ пачатак у раёне камуны Рот-ам-Зэ. Цячэ на поўнач. На рацэ размешчаны гарады Ротэнбург-об-дэр-Таўбер, Крэглінген, Вайкерсгайм, Бад-Мергентгайм, Таўбербішофсгайм.

Плошча басейна ракі — 1809,54 км². Агульная даўжыня ракі 130,63 км. Вышыня вытоку — 447 м, вышыня вусця — 136 м, перапад — 311 м.

Катэгорыя:Рэкі Баварыі
Катэгорыя:Рэкі Бадэн-Вюртэмберга
Катэгорыя:Басейн Рэйна
Такія правілы

«**Такія правілы**» () — мастацкі фільм 2014 года рэжысёра . Сумесная вытворчасць Харватыі, Францыі, Сербіі, Македоніі.

Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 21-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».

## Сюжэт 
Іва і Мая спакойна жывуць у нудным прыгарадзе Заграба. Аднойчы ўначы на іх адзінага сына Томіка напалі. Яго пабіў на вуліцы іншы падлетак. На целе хлопчыка — цяжкія траўмы. Свет ілжывай бяспекі руйнуецца. Сям’я пераадольвае невыносныя выпрабаванні. Героі мусяць перагледзець сваё жыццё, узяць пад сумнеў тое, у што верыў кожны з іх…

## Узнагароды 
Паводле рэсурса «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 12 кінаўзнагародамі і яшчэ 4 намінацыямі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы-драмы 2014 года
Катэгорыя:Фільмы Харватыі 2014 года
Катэгорыя:Фільмы Францыі 2014 года
Катэгорыя:Фільмы Сербіі 2014 года
Катэгорыя:Фільмы Македоніі 2014 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Харватыі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Францыі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Сербіі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Македоніі
Катэгорыя:Фільмы на харвацкай мове
Катэгорыя:Фільмы Огньена Свілічыча
Герман Вісліцэнус

**Герман Вісліцэнус** (; , Айзенах, Цюрынгія — , Гослар, Правінцыя Шлезвіг-Гальштэйн) — нямецкі жывапісец гістарычнага жанру.

## Біяграфія 
З 1844 года вучыўся ў Дрэздэнскай вышэйшай школе выяўленчых мастацтваў пад кіраўніцтвам Э. Бендэмана і Ю. Шнора фон Каральсфельда і праявіў вялікі талент ужо ў першай сваёй карціне «Дастатак і Галеча» (Дрэздэнская галерэя).

У 1853 годзе рушыў услед за П. фон Карнеліусам у Італію, дзе пазнаёміўся з мастацтвам назарэйцаў. Правёўшы некалькі гадоў у Рыме, атрымаў месца прафесара ў Веймарскім мастацкім вучылішчы, адкуль у 1868 годзе перайшоў на пасаду прафесара гістарычнага жывапісу ў Дзюсельдорфскую акадэмію мастацтваў, і з тых часоў займаўся пераважна манументальным жывапісам, адрозніваючыся ў ім высакароднасцю стылю і ізя.

Вядомы, як прадстаўнік ідэалістычнай і нацыянальнай прускай рамантычнай канцэпцыі мастацтва.

Катэгорыя:Мастакі Германіі
Валянцін Васілевіч Асмалоўскі

**Валянцін Васілевіч Асмалоўскі** (, в. Гослеў, Краснапольскі раён, Магілёўская вобласць — ) — беларускі эканаміст. Доктар эканамічных навук (1968), прафесар (1969). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.

## Біяграфія 
Скончыў Маскоўскі інстытут каляровых металаў і золата (1951).

Працаваў у Крыварожскім горнарудным інстытуце (з 1954, загадчык кафедры эканомікі прамысловай вытворчасці, прарэктар), Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (з 1971, прафесар, загадчык кафедры арганізацыі і кіравання, у 1972—1992 — прарэктар па навуковай рабоце).

Навуковыя інтарэсы: эканоміка прамысловасці; арганізацыя і кіраванне вытворчасцю; аналіз гаспадарчай дзейнасці.

## Узнагароды 
Званне «Заслужаны работнік народнай адукацыі Беларускай ССР» (1990), ордэны Чырвонай Зоркі, Айчыннай вайны 2-й ступені, Працоўнага Чырвонага Сцяга, медалі (12) і інш.

## Бібліяграфія 
* Экономика железорудной промышленности : диссертация … доктора экономических наук / В. В. Осмоловский. — Москва, 1967.

## Літаратура 
* Асмалоўскі Валянцін Васілевіч // Беларуская энцыклапедыя : у 18 т. — Мінск, 1996. — Т. 2. — С. 37.
* Осмоловский Валентин Васильевич // Республика Беларусь : энциклопедия : [в 7 т.]. — Минск, 2007. — Т. 5. — С. 632.
* Имена на поверке : [преподаватели БГЭУ — участники Великой Отечественной войны] / А. Петрова // Эканаміст : газета УА "Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт. — 2013. — 28 чэрвеня (№ 11). — С. 3. — В содержании в том числе о В. В. Осмоловском. — Сведения доступны также по Интернету: http://bseu.by/economist/11(1006).pdf

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Краснапольскім раёне