open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Сонечнае зацьменне 22 лютага 1887 года

**Сонечнае зацьменне 22 лютага 1887 года** — кольцападобнае сонечнае зацьменне 138 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,9232 і дасягнула свайго максімуму ў 21:33:04 UTC у пункце з каардынатамі 46° пд. ш. 127° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 8 хв. 1 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 362 км.

Зацьменне 22 лютага 1887 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1887 годзе і 210-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 29 жніўня 1886 года, наступнае — 19 жніўня 1887 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XIX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1801 — 1900
* Каталог сонечных зацьменняў 138 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1887 год у астраноміі
1887-02-22
1887-02-22
1887-02-22
Катэгорыя:Падзеі 22 лютага
Катэгорыя:Люты 1887 года
Сонечнае зацьменне 29 жніўня 1886 года

**Сонечнае зацьменне 29 жніўня 1886 года** — поўнае сонечнае зацьменне 133 сараса.

Зацьменне мела велічыню 1,0735 і дасягнула свайго максімуму ў 12:55:23 UTC у пункце з каардынатамі 3° пн. ш. 15° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 6 хв. 36 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 240 км.

Зацьменне 29 жніўня 1886 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1886 годзе і 209-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 5 сакавіка 1886 года, наступнае — 22 лютага 1887 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XIX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1801 — 1900
* Каталог сонечных зацьменняў 133 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1886 год у астраноміі
1886-08-29
1886-08-29
1886-08-29
Катэгорыя:Падзеі 29 жніўня
Катэгорыя:Жнівень 1886 года
Сонечнае зацьменне 8 верасня 1885 года

**Сонечнае зацьменне 8 верасня 1885 года** — поўнае сонечнае зацьменне 123 сараса.

Зацьменне мела велічыню 1,0332 і дасягнула свайго максімуму ў 20:51:52 UTC у пункце з каардынатамі 50° пд. ш. 157° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 2 хв. 31 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 211 км.

Зацьменне 8 верасня 1885 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1885 годзе і 207-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 16 сакавіка 1885 года, наступнае — 5 сакавіка 1886 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XIX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1801 — 1900
* Каталог сонечных зацьменняў 123 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1885 год у астраноміі
1885-09-08
1885-09-08
1885-09-08
Катэгорыя:Падзеі 8 верасня
Катэгорыя:Верасень 1885 года
Сонечнае зацьменне 19 кастрычніка 1884 года

**Сонечнае зацьменне 19 кастрычніка 1884 года** — частковае сонечнае зацьменне 151 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,6385 і дасягнула свайго максімуму ў 00:17:42 UTC у пункце з каардынатамі 71° пн. ш. 130° з. д..

Зацьменне 19 кастрычніка 1884 года стала 3-ім сонечным зацьменнем у 1884 годзе і 205-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 25 красавіка 1884 года, наступнае — 16 сакавіка 1885 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XIX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1801 — 1900
* Каталог сонечных зацьменняў 151 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1884 год у астраноміі
1884-10-19
1884-10-19
1884-10-19
Катэгорыя:Падзеі 19 кастрычніка
Катэгорыя:Кастрычнік 1884 года
Сонечнае зацьменне 5 сакавіка 1886 года

**Сонечнае зацьменне 5 сакавіка 1886 года** — кольцападобнае сонечнае зацьменне 128 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,9357 і дасягнула свайго максімуму ў 22:05:26 UTC у пункце з каардынатамі 0° пд. ш. 150° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 8 хв. 20 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 241 км.

Зацьменне 5 сакавіка 1886 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1886 годзе і 208-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 8 верасня 1885 года, наступнае — 29 жніўня 1886 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XIX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1801 — 1900
* Каталог сонечных зацьменняў 128 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1886 год у астраноміі
1886-03-05
1886-03-05
1886-03-05
Катэгорыя:Падзеі 5 сакавіка
Катэгорыя:Сакавік 1886 года
Сонечнае зацьменне 25 красавіка 1884 года

**Сонечнае зацьменне 25 красавіка 1884 года** — частковае сонечнае зацьменне 146 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,7563 і дасягнула свайго максімуму ў 14:46:17 UTC у пункце з каардынатамі 71° пд. ш. 5° у. д..

Зацьменне 25 красавіка 1884 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1884 годзе і 204-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 27 сакавіка 1884 года, наступнае — 19 кастрычніка 1884 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XIX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1801 — 1900
* Каталог сонечных зацьменняў 146 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1884 год у астраноміі
1884-04-25
1884-04-25
1884-04-25
Катэгорыя:Падзеі 25 красавіка
Катэгорыя:Красавік 1884 года
Сонечнае зацьменне 27 сакавіка 1884 года

**Сонечнае зацьменне 27 сакавіка 1884 года** — частковае сонечнае зацьменне 108 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,1436 і дасягнула свайго максімуму ў 06:02:11 UTC у пункце з каардынатамі 72° пн. ш. 8° з. д..

Зацьменне 27 сакавіка 1884 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1884 годзе і 203-ім у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 30 кастрычніка 1883 года, наступнае — 25 красавіка 1884 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XIX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1801 — 1900
* Каталог сонечных зацьменняў 108 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1884 год у астраноміі
1884-03-27
1884-03-27
1884-03-27
Катэгорыя:Падзеі 27 сакавіка
Катэгорыя:Сакавік 1884 года
Сонечнае зацьменне 7 жніўня 1888 года

**Сонечнае зацьменне 7 жніўня 1888 года** — частковае сонечнае зацьменне 153 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,1983 і дасягнула свайго максімуму ў 18:05:46 UTC у пункце з каардынатамі 70° пн. ш. 53° у. д..

Зацьменне 7 жніўня 1888 года стала 3-ім сонечным зацьменнем у 1888 годзе і 214-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 9 ліпеня 1888 года, наступнае — 1 студзеня 1889 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XIX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1801 — 1900
* Каталог сонечных зацьменняў 153 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1888 год у астраноміі
1888-08-07
1888-08-07
1888-08-07
Катэгорыя:Падзеі 7 жніўня
Катэгорыя:Жнівень 1888 года
Сонечнае зацьменне 30 кастрычніка 1883 года

**Сонечнае зацьменне 30 кастрычніка 1883 года** — кольцападобнае сонечнае зацьменне 141 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,9238 і дасягнула свайго максімуму ў 23:50:54 UTC у пункце з каардынатамі 16° пн. ш. 175° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 10 хв. 17 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 331 км.

Зацьменне 30 кастрычніка 1883 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1883 годзе і 202-ім у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 6 мая 1883 года, наступнае — 27 сакавіка 1884 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XIX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1801 — 1900
* Каталог сонечных зацьменняў 141 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1883 год у астраноміі
1883-10-30
1883-10-30
1883-10-30
Катэгорыя:Падзеі 30 кастрычніка
Катэгорыя:Кастрычнік 1883 года
Сонечнае зацьменне 10 лістапада 1882 года

**Сонечнае зацьменне 10 лістапада 1882 года** — кольцападобнае сонечнае зацьменне 131 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,9465 і дасягнула свайго максімуму ў 23:22:21 UTC у пункце з каардынатамі 29° пд. ш. 177° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 6 хв. 14 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 201 км.

Зацьменне 10 лістапада 1882 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1882 годзе і 200-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 17 мая 1882 года, наступнае — 6 мая 1883 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XIX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1801 — 1900
* Каталог сонечных зацьменняў 131 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1882 год у астраноміі
1882-11-10
1882-11-10
1882-11-10
Катэгорыя:Падзеі 10 лістапада
Катэгорыя:Лістапад 1882 года
Сонечнае зацьменне 17 мая 1882 года

**Сонечнае зацьменне 17 мая 1882 года** — поўнае сонечнае зацьменне 126 сараса.

Зацьменне мела велічыню 1,0200 і дасягнула свайго максімуму ў 07:36:27 UTC у пункце з каардынатамі 38° пн. ш. 62° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 50 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 72 км.

Зацьменне 17 мая 1882 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1882 годзе і 199-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 21 лістапада 1881 года, наступнае — 10 лістапада 1882 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XIX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1801 — 1900
* Каталог сонечных зацьменняў 126 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1882 год у астраноміі
1882-05-17
1882-05-17
1882-05-17
Катэгорыя:Падзеі 17 мая
Катэгорыя:Май 1882 года
Сонечнае зацьменне 27 мая 1881 года

**Сонечнае зацьменне 27 мая 1881 года** — частковае сонечнае зацьменне 116 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,7370 і дасягнула свайго максімуму ў 23:48:41 UTC у пункце з каардынатамі 68° пн. ш. 13° у. д..

Зацьменне 27 мая 1881 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1881 годзе і 197-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 31 снежня 1880 года, наступнае — 21 лістапада 1881 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XIX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1801 — 1900
* Каталог сонечных зацьменняў 116 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1881 год у астраноміі
1881-05-27
1881-05-27
1881-05-27
Катэгорыя:Падзеі 27 мая
Катэгорыя:Май 1881 года
Сонечнае зацьменне 31 снежня 1880 года

**Сонечнае зацьменне 31 снежня 1880 года** — частковае сонечнае зацьменне 149 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,7096 і дасягнула свайго максімуму ў 13:45:01 UTC у пункце з каардынатамі 65° пн. ш. 50° з. д..

Зацьменне 31 снежня 1880 года стала 4-ым сонечным зацьменнем у 1880 годзе і 196-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 2 снежня 1880 года, наступнае — 27 мая 1881 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XIX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1801 — 1900
* Каталог сонечных зацьменняў 149 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1880 год у астраноміі
1880-12-31
1880-12-31
1880-12-31
Катэгорыя:Падзеі 31 снежня
Катэгорыя:Снежань 1880 года
Сонечнае зацьменне 7 ліпеня 1880 года

**Сонечнае зацьменне 7 ліпеня 1880 года** — кольцападобнае сонечнае зацьменне 144 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,9441 і дасягнула свайго максімуму ў 13:10:28 UTC у пункце з каардынатамі 46° пд. ш. 33° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 5 хв. 47 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 611 км.

Зацьменне 7 ліпеня 1880 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1880 годзе і 194-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 11 студзеня 1880 года, наступнае — 2 снежня 1880 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XIX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1801 — 1900
* Каталог сонечных зацьменняў 144 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1880 год у астраноміі
1880-07-07
1880-07-07
1880-07-07
Катэгорыя:Падзеі 7 ліпеня
Катэгорыя:Ліпень 1880 года
Сонечнае зацьменне 6 мая 1883 года

**Сонечнае зацьменне 6 мая 1883 года** — поўнае сонечнае зацьменне 136 сараса.

Зацьменне мела велічыню 1,0634 і дасягнула свайго максімуму ў 21:53:49 UTC у пункце з каардынатамі 8° пд. ш. 145° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 5 хв. 58 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 229 км.

Зацьменне 6 мая 1883 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1883 годзе і 201-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 10 лістапада 1882 года, наступнае — 30 кастрычніка 1883 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XIX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1801 — 1900
* Каталог сонечных зацьменняў 136 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1883 год у астраноміі
1883-05-06
1883-05-06
1883-05-06
Катэгорыя:Падзеі 6 мая
Катэгорыя:Май 1883 года
Зеляноцкі сельсавет

**Зеляно́цкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Калінкавіцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2011 г. вёска) Насавічы.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Калінкавіцкага раёна Мазырскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Зеляночы. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Калінкавіцкім раёне БССР. З 27 верасня 1930 года ў Мазырскім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў Даманавіцкім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Мазырскай акругі. З 20 лютага 1938 года ў Васілевіцкім раёне Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. З 16 верасня 1959 года ў складзе Калінкавіцкага раёна. 21 кастрычніка 1968 года ў склад новаўтворанага Гарочыцкага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (вёскі Гарочычы, Перадзельнае, Рудзенька, Рудніца і пасёлак пры чыгуначнай станцыі Гарочычы). 11 чэрвеня 1980 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Насавічы. 10 студзеня 2026 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Нахаўскага сельсавета (6 населеных пунктаў: вёскі Замосце, Лозкі, Лубнае, Нахаў, Селішча, пасёлак Нахаўскі).

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (9 населеных пунктаў) — 821 чалавек, з іх 97,3 % — беларусы, 1,9 % — рускія, 0,6 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года (9 населеных пунктаў) — 552 чалавекі.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Васілевіцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Даманавіцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Мазырскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Сонечнае зацьменне 11 студзеня 1880 года

**Сонечнае зацьменне 11 студзеня 1880 года** — поўнае сонечнае зацьменне 139 сараса.

Зацьменне мела велічыню 1,0212 і дасягнула свайго максімуму ў 22:34:25 UTC у пункце з каардынатамі 8° пн. ш. 164° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 2 хв. 7 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 84 км.

Зацьменне 11 студзеня 1880 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1880 годзе і 193-ім у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 19 ліпеня 1879 года, наступнае — 7 ліпеня 1880 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XIX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1801 — 1900
* Каталог сонечных зацьменняў 139 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1880 год у астраноміі
1880-01-11
1880-01-11
1880-01-11
Катэгорыя:Падзеі 11 студзеня
Катэгорыя:Студзень 1880 года
Сонечнае зацьменне 16 сакавіка 1885 года

**Сонечнае зацьменне 16 сакавіка 1885 года** — кольцападобнае сонечнае зацьменне 118 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,9778 і дасягнула свайго максімуму ў 17:45:43 UTC у пункце з каардынатамі 49° пн. ш. 106° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 55 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 132 км.

Зацьменне 16 сакавіка 1885 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1885 годзе і 206-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 19 кастрычніка 1884 года, наступнае — 8 верасня 1885 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XIX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1801 — 1900
* Каталог сонечных зацьменняў 118 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1885 год у астраноміі
1885-03-16
1885-03-16
1885-03-16
Катэгорыя:Падзеі 16 сакавіка
Катэгорыя:Сакавік 1885 года
Сасновэ

Назву **Сасновэ** маюць:

* Сасновэ — пасёлак гарадскога тыпу ў Бэрэзніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны
* Сасновэ — пасёлак у Лыманскім раёне Данецкай вобласці Украіны
Сасновэ (Ровенская вобласць)

**Сасновэ** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Бэрэзніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны на рацэ Случ у межах ландшафтнага заказніка Сакаліныя горы.

## Гісторыя 
Паселішча Людвіпаль было заснавана ў 2-й палове XVIII ст. Ануфрыем Бежынскім, сынам Фелікса Бежынскага, якому ў 1755 г. Патоцкімі было перададзена ва ўласнасць мястэчка Селішчы (Seidliszcza), да якога Патоцкімі у 1720 г. быў перанесены "ośrodek dóbr" з Губкава, размешчанага на процілеглым беразе ракі Случ, якое было моцна разбурана шведскім войскам, а затым спустошана тыфам. Назва Людвіпаль (Ludwipol) паходзіць ад імя жонкі Ануфрыя Бежынскага Людвікі Панінскай.

Пасля ўваходжання Правабярэжнай Украіны да складу Расійскай імперыі Людвіпаль у 1795 г. уключаны ў склад Ровенскага павета. У 1798 г. у Людвіпале быў 141 двор, дзе пражывала 860 чалавек, а ў 1812 г. колькасць двароў зменшылася да 115, насельніцтва — да 740 чалавек.

У пачатку XIX ст. тут дзейнічала суконная мануфактура. У 1850 г. ў Людвіпале адкрыта папяровая фабрыка, якая працавала на мясцовай сыравіне. Памешчык заснаваў вінакурны завод. Дзякуючы выгаднаму размяшчэнню — праз Людвіпаль ішлі гандлёвыя шляхі з Карца ў Бэрэзнэ, Стэпань і Пінск. Водным шляхам сплаўлялі лес і перавозілі розныя тавары. Толькі ў 1850 г. ад людвіпальскай прыстані адпраўлена 89 плытоў з таварамі на 27,5 тыс. рублёў. У сярэдзіне XIX ст. ў Людвіпале налічвалася 80 дамоў, насельніцтва - каля 670 чал., больш за 60% з іх займаліся земляробствам, астатнія — саматужнымі промысламі, гандлем, сплавам лесу. У 1867 г. рабочыя спалілі папяровую фабрыку, а суконная згарэла ў 1879 г. Па дадзеных 1884 г. у Людвіпале быў піўзавод, некалькі скатабоен, 22 невялікіх крамы. У год праводзілася тры кірмашы і штотыдзень таргі. З 1866 г. Людвіпаль быў цэнтрам воласці, ён належаў да катэгорыі мястэчак. У ім пражывала 850 жыхароў, а на канец стагоддзя колькасць іх узрасла да 1428 чал. 7 сакавіка 1946 г. савецкімі ўладамі мястэчка было перайменавана на Сасновае (Сасновэ).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Ровенскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты Бэрэзніўскага раёна
Рафаліўка

**Рафаліўка** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны, чыгуначная станцыя на лініі Сарны - Ковель.

## Гісторыя 
Паселішча заснавана ў часы Расійскай імперыі як невялікі чыгуначны раз'езд Паліцы у 1902 г., калі пракладвалі чыгуначныя шляхі Ковель - Сарны - Кіеў. Напярэдадні Першай сусветнай вайны драўляны домік станцыі атачалі некалькі маленькіх дамоў, дзе жылі рабочыя-чыгуначнікі. Пазней тут вырас рабочы пасёлак. Падчас савецка-ўкраінскай вайны і польска-савецкай войнаў 1917-1921 гг. паселішча неаднаразова пераходзіла з рук у рукі. У студзені 1918 г. мястэчка ненадоўга занялі савецкія войскі. У жніўні 1919 г. у раёне станцыі ішлі баі савецкай Багунскай брыгады 44-й дывізіі з польскімі войскамі. У баі за станцыю загінула 13 бальшавікоў, у тым ліку камандзір коннай разведкі савецкі габрэйскі паэт Ошэр Шварцман. Пры ўдзеле савецкай 173-й брыгада 58-й стралковай дывізіі ў ліпені 1920 г. паблізу мястэчка ішлі баі. У міжваенны перыяд з 1921 па 1939 гг. паселішча ўваходзіла ў склад Польшчы. У 1921 г. на станцыі ўжо налічвалася 17 дамоў і пражывала 139 жыхароў. Большасць з іх працавала на лесараспрацоўках і на лесапільным заводзе, а астатнія — у сельскай гаспадарцы. У 1927 г. на станцыю пераведзена валасное кіраванне з сяла Старая Рафаліўка. Таму паселішча сталі называць Новая Рафаліўка, а пазней — Рафаліўка. З 1939 г. - у складзе Украінскай ССР, з 1991 г. - незалежнай Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Ровенскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты Валадымырэцкага раёна
Стэпань

**Стэпань** (), традыцыйная беларуская назва **Сцепань** — пасёлак гарадскога тыпу ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны на рацэ Гарыні.

## Гісторыя 
Мясцоваць заселена з каменнага веку пра што сведчаць археалагічныя знаходкі ў ваколіцах Сцепані.

Ускосна вядома з канца XIII ст. як сталіца Сцепанскага княства праз згадку сцепанскага князя Івана Глебавіча (пам. зімою 1289-1290) і яго сына Уладзіміра. Наступным разам таксама ўскона згадваецца у жніўні 1387 года як сталіца княства, калі сцепанскі князь Сямён сярод іншых быў пасланы каралём Уладзіславам Ягайлам каб адбіць у венграў Галіч.

Упершыню проста згаданы "Спісам рускіх гарадоў" (кан. XIV - пач. XV ст.). На пачатку жніўня 1431 года падчас аблогі палякамі Луцка ў Сцепані знаходзіўся і чакаў збору войскаў вялікі князь Свідрыгайла. У 1467 годзе, 13 жніўня дарогай з Луцка ў Гродна ў Сцепані спыняўся вялікі князь Казімір, тут ён выдаў ліст пра ўпарадкаванне збору мыта на Валыні. Размяшчэнне горада на шляху з Валыні і заходніх украінскіх земляў у паўночна-заходнюю частку Вялікага княства Літоўскага спрыяла развіццю.

У канцы XVII ст. мястэчка, належала жонцы вялікага гетмана літоўскага Радзівіла Кацярыне, 17 мая 1682 года кароль Ян III Сабескі дазволіў у Сцепані два кірмашы штогод. Гандлёвая плошча знаходзілася на месцы цяперашняга сквера.

У 1900 годзе яўрэйскае насельніцтва мястэчка склала 1854 чалавек.

У 1917 годзе сяло ўвайшло ў склад Украінскай Народнай Рэспублікі. Пасля паразы Украіны ў вайне за незалежнасць і падпісання Польшчай Рыжскага мірнага дагавора (1921), насуперак дамоўленасцям з УНР, мястэчка ўвайшло ў склад Польскай Рэспублікі. У 1929 годзе на мястэчка распаўсюджаны правілы гарадской забудовы.

Падчас 2-й сусветнай вайны ў верасні 1939 года, паводле пакта Молатава-Рыбентропа, Сцепань далучана да СССР. Падчас нямецка-савецкай вайны нацысты стварылі ў сяле гета, дзе забілі амаль 3000 чалавек.

У 1960 годзе Стэпань атрымала статус пасёлка гарадскога тыпу.

## Мемарыялы 
* Брацкая магіла савецкіх воінаў (у скверы)
* Крыж на памяць усіх сцепаньцаў, якія змагаліся за свабоду і дзяржаўнасць Украіны (на плошчы)
## Крыніцы 
## Літаратура 
*
*

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Ровенскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты Сарнэнскага раёна
Вуліца Яцыны (Магілёў)

**Вуліца Яцыны** () — вуліца ў Ленінскім раёне Магілёва, у гістарычным цэнтры горада.

## Гісторыя 
 года. На поўдні бачны Палявы вал]]
Уздоўж вуліцы праходзіў Палявы вал, знешні трэці абарончы пояс старажытнага Магілёва. Гістарычная назва — **Краснапольскі завулак**, за савецкім часам перайменаваны ў гонар беларускага скульптара Пятра Яцыны, які стварыў шэраг помнікаў Леніну і Сталіну.

## Размяшчэнне 
Арыентавана з усходу на захад. Размешчана паміж вуліцай Крыленкі і Камісарыяцкім завулкам. Пачынаецца ад Першамайскай вуліцы, перасякае вуліцу Дзяржынскага, за поўначы прымыкае Луганскі завулак, завяршаецца тупіком у прыватнай забудове, ад яго драўляная лесвіца спускаецца да вуліцы Чэхава.

## Забудова 
* № 8 — драўляны дом з разным дэкорам.
* № 12 — драўляны дом з разным дэкорам.
* № 13 — драўляны дом з разным дэкорам.

Магілёў. Вуліца Яцыны (10).jpg|Дом № 8
Магілёў. Вуліца Яцыны (08).jpg|Дэкор дома № 8
Магілёў. Вуліца Яцыны (13).jpg|Дом № 12
Магілёў. Вуліца Яцыны (04).jpg|Дом № 13

## Спасылкі 
Катэгорыя:Ленінскі раён (Магілёў)
Катэгорыя:Гістарычны цэнтр Магілёва
Нацыянальны ўніверсітэт «Астрожская акадэмія»

**Нацыянальны ўніверсітэт «Астрожская акадэмія»** () — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова IV (вышэйшага) ступеня акрэдытацыі са статусам нацыянальнага ўніверсітэта, размешчаная ў горадзе Астрог. Гісторыя навучальнай установы вядзецца ад славяна-грэка-лацінскай школы, заснаванай князем Канстанцінам Васілём Астрожскім у 1576 г.

## Гісторыя 
Сучасны ўніверсітэт — пераемнік адной з першых вышэйшых навучальных устаноўна землях сучанай Украіны — Астрожскай славяна-грэка-лацінскай акадэміі. Заснаваў акадэмію ў 1576 г. князь Васіль-Канстанцін Астрожскі. 

Хроніка адраджэння Астрожскай акадэміі ў незалежнай Украіне пачынаецца ў 1994 г. з указа прэзідэнта Украіны. Дзякуючы наступным указам прэзідэнта развіццё Астрожскай акадэміі набрала новых абаротаў. У кастрычніку 2000 г. Астрожская акадэмія атрымала статус нацыянальнага універсітэта, а 23 жніўня 2003 г. быў абнародаваны ўказ прэзідэнта, згодна з якім універсітэт пераходзіў пад патранат прэзідэнта Украіны. Згодна з пастановай Кабінета Міністраў Украіны ад 29 ліпеня 2009 г., універсітэту прадастаўлены статус самакіравальнай (аўтаномнай) даследчай нацыянальнай вышэйшай навучальнай установы.

Нацыянальны універсітэт «Астрожская акадэмія» з’яўляецца членам Еўрапейскай асацыяцыі універсітэтаў з 2010 г., членам кансорцыума ўкраінскіх універсітэтаў і Варшаўскага ўніверсітэта, а таксама членам ўсходнееўрапейскай сеткі універсітэтаў. У 2014 г. Астрожская акадэмія ўвайшла ў дзясятку рэйтынгу празрыстасці нацыянальных універсітэтаў (Цэнтр даследавання грамадства). Па выніках маніторынгу сайтаў вышэйшых навучальных устаноў Украіны, праведзенага ў 2014 г. экспертамі грамадзянскай сеткі Апора, афіцыйны сайт універсітэта трапіў на пяты радок гэтага рэйтынгу сярод афіцыйных інтэрнэт-старонак 274 вну. Астрожская акадэмія заняла трэці радок сярод класічных універсітэтаў і шосты ў цэлым у рэйтынгу вну Украіны па якасных паказчыках абітурыентаў.

## Структура 
У Нацыянальным універсітэце «Астрожская акадэмія» дзейнічае пяць факультэтаў і вучэбна-навуковы інстытут права імя І. Маліноўскага, студэнты якіх навучаюцца на шаснаццаці спецыяльнасцях:
* гуманітарны факультэт (спецыяльнасці «Культуралогія», «Украінская філалогія», «Журналістыка», «Літаратурная творчасць», «Рэлігіязнаўства», «Багаслоўе»;
* факультэт рамана-германскіх моў («Філалогія. Германскія мовы і літаратура (англійская)»);
* эканамічны факультэт (спецыяльнасці «Эканоміка», «Улік і падаткаабкладанне», «Фінансы», «Банкаўская справа і страхаванне», «Камп’ютарныя навукі»);
* факультэт палітыка-інфармацыйнага менеджменту («Дакументазнаўства і інфармацыйная дзейнасць», «Паліталогія», «Псіхалогія»);
* факультэт міжнародных адносін («Гісторыя», «Краіназнаўства», «Міжнародныя адносіны»);
* вучэбна-навуковы інстытут права імя І. Маліноўскага («Правазнаўства»);
* вучэбна-навуковы цэнтр завочна-дыстанцыйнага навучання.

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка  

Катэгорыя:Універсітэты Украіны
Катэгорыя:Астрог (горад)
Катэгорыя:1994 год ва Украіне
Бітва за Трыпалі (2018)

**Другая бітва за Трыпалі** — узброеныя сутыкненні ў Трыпалі паміж рознымі фарміраваннямі, якія не падпарадкоўваліся УНЗ.

Сутыкненні пачаліся 27 жніўня паміж брыгадамі Зінтан і Місурата, з аднаго боку, і брыгадай Тархуны («Сёмая пяхотная брыгада»), з другога. Баі таксама вяліся ў раёне міжнароднага аэрапорта Трыпалі. 1 верасня Урад нацыянальнай згоды Лівіі абвясціў рэжым надзвычайнага становішча ў сталіцы і яе наваколлі з-за бесперапынных баёў. Сутыкненні працягваліся аж да 26 верасня, калі УНЗ абвясціў аб спыненні баявых дзеянняў у ваколіцах Трыпалі і заключэнні перамір’я паміж канкуруючымі групоўкамі.

У пачатку кастрычніка, нягледзячы на абвешчанае 26 верасня перамір’е, баі ў раёне Трыпалі аднавіліся. Асноўныя сутыкненні вяліся ў раёне міжнароднага аэрапорта паміж брыгадамі гарадоў Тархуна і Трыпалі («Суар Трыпалі»). Падчас новых баёў кіраўніком МУС Лівіі брыгада Зінтан была абвінавачана ў шэрагу злачынстваў, у тым ліку рабаванні, шантажу, пераследах і забойствах мірных жыхароў. На працягу ўсяго месяца ў сталіцы і яе наваколлі адбываліся ўзброеныя сутыкненні паміж рознымі непадкантрольнымі УНЗ узброенымі брыгадамі.

Усяго ў баях у сталіцы загінулі больш за 115 чалавек.

## Гл. таксама 
* Сутыкненні ў Трыпалі (2022)

Катэгорыя:Бітвы грамадзянскай вайны ў Лівіі
Катэгорыя:Канфлікты 2018 года
Катэгорыя:Жнівень 2018 года
Катэгорыя:Верасень 2018 года
Катэгорыя:Кастрычнік 2018 года
Катэгорыя:Трыпалі
Эліна Аўрамаўна Быстрыцкая

**Эліна Аўрамаўна Быстрыцкая** (, Кіеў — , Масква) — савецкая і расійская  тэатра і кіно, . Народная артыстка СССР (1978). Лаўрэат Прэміі Урада Расійскай Федэрацыі ў галіне культуры (2006).

## Біяграфія 
Нарадзілася 4 красавіка 1928 года ў Кіеве у яўрэйскай сям’і. У дзяцінстве жыла з бацькамі ва Украіне. У час Вялікай Айчыннай вайны эвакуіравалася ў Астрахань, дзе вучылася на курсах медсясцёр, працавала (з 13 гадоў) у франтавым перасоўным эвакашпіталі ў Сталіна (цяпер Данецк) санітаркай.

У 1945 годе паступіла ў Нежынскую фельдшаркую школу, якую скончыла ў 1947 годзе. У канцы 1940-х гадоў пачала займацца ў мастацкай самадзейнасці.

## Ганаровыя званні 
* Заслужаная артыстка РСФСР (7 сакавіка 1962) — *за заслугі ў галіне савецкага тэатральнага мастацтва*
* Народная артыстка РСФСР (10 студзеня 1966) — *за заслугі ў галіне савецкага кінамастацтва*
* Народная артыстка СССР (5 мая 1978) — *за вялікія заслугі ў развіцці савецкага тэатральнага мастацтва*
* Народная артыстка Грузінскай ССР
* Народная артыстка Азербайджанскай ССР
* Народная артыстка Казахскай ССР

## Спасылкі 
Катэгорыя:Народныя артысты Азербайджанскай ССР
Катэгорыя:Народныя артысты Казахскай ССР
Катэгорыя:Выкладчыкі ДІТМа
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Трыумф»
Катэгорыя:Медыкі Вялікай Айчыннай вайны
Сонечнае зацьменне 21 лістапада 1881 года

**Сонечнае зацьменне 21 лістапада 1881 года** — кольцападобнае сонечнае зацьменне 121 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,9887 і дасягнула свайго максімуму ў 16:31:10 UTC у пункце з каардынатамі 81° пд. ш. 115° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 0 хв. 43 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 90 км.

Зацьменне 21 лістапада 1881 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1881 годзе і 198-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 27 мая 1881 года, наступнае — 17 мая 1882 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XIX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1801 — 1900
* Каталог сонечных зацьменняў 121 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1881 год у астраноміі
1881-11-21
1881-11-21
1881-11-21
Катэгорыя:Падзеі 21 лістапада
Катэгорыя:Лістапад 1881 года
Надзея Мікалаеўна Каткавец

**Надзея Мікалаеўна Каткавец** () — беларускі дзяржаўны дзеяч, першы намеснік Міністра сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь (2003—2012), намеснік кіраўніка спраў Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (2013—2017).

## Біяграфія 
Нарадзілася 29 верасня 1960 года ў вёсцы Тышкавічы Іванаўскага раёна.

Пасля школы хацела паступаць на гістарычны факультэт Брэсцкага педагагічнага інстытута. У 1987 годзе скончыла Беларускую дзяржаўную сельскагаспадарчую акадэмію, у 2006 годзе — Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.

З 1983 года па 1987 год займала пасаду эканаміста, галоўнага бухгалтара калгаса «Ленінскі шлях» Інжавінскага раёна Тамбоўскай вобласці РСФСР.

З 1987 года па 1995 год — галоўны эканаміст, старшыня кааператыва саўгаса «Гарадзец» Шклоўскага раёна Магілёўскай вобласці.

З 1995 года па 2003 год — дырэктар Рэспубліканскага ўнітарнага эксперыментальна-вопытнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «Усход» Кіраўніцтва справамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.

З 2003 года па красавік 2012 года — першы намеснік Міністра сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь.

З 23 красавіка 2012 года — дырэктар Дэпартамента аграпрамысловай палітыкі Еўразійскай эканамічнай камісіі.

5 ліпеня 2013 года — 8 верасня 2017 года — намеснік кіраўніка спраў Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.

У 2017 годзе ўзначаліла назіральны савет «Парытэтбанка».

З канца 2017 года — намеснік генеральнага дырэктара Беларускай нацыянальнай біятэхналагічнай карпарацыі.

## Сям’я 
Шматдзетная маці, мае чатырох сыноў.

## Цікавыя факты 
Надзея Каткавец вядомая яркімі прамовамі, што сабралі дзясяткі тысяч праглядаў на ютубе.

## Узнагароды 
* Ганаровая грамата Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь,
* две ганаровыя граматы Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь за шматгадовую плённую працу і значны асабісты ўклад у развіццё аграпрамысловага комплексу.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Пяць фактаў пра хаацічэскую Надзею Каткавец

Катэгорыя:Намеснікі міністра сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь
Камісарыяцкі завулак (Магілёў)

**Камісарыяцкі завулак** () — вуліца ў Ленінскім раёне Магілёва, у гістарычным цэнтры горада.

## Гісторыя 
Гістарычна дзве розныя вуліцы. Частка ад Першамайскай да Дзяржынскага мела назву **Гарохаў (Пішчыкаў) завулак**. Трасіроўка вуліцы зменена ў выніку пасляваеннай перабудовы цэнтра, на гістарычную вуліцу выходзілі фасады дамоў № 4 і 6, якія цяпер знаходзяцца ўнутры квартала. Другая частка — частка гістарычнага **Краснага завулка**.

## Размяшчэнне 
Складаецца з незвязаных паміж сабой 2 частак. Першая арыентавана з усходу на захад. Размешчана паміж вуліцамі Яцыны і Тані Карпінскай. Пачынаецца ад Першамайскай вуліцы і завяршаецца скрыжаваннем з вуліцай Дзяржынскага. Рух аднабаковы ад вуліцы Дзяржынскага да Першамайскай. Другая частка арыентавана з поўначы на поўдзень. Пачынаецца пасярод забудовы, з захаду прымыкае вуліца Тані Карпінскай, завяршаецца скрыжаваннем з вуліцай Дзяржынскага.

## Забудова 
* № 4 — двухпавярховы будынак. Цяпер у будынку размяшчаецца Ваенны камісарыят г. Магілёва і Магілёўскага раёна — 
* № 6 — двухпавярховы будынак. — 
* № 10 — двухпавярховы будынак. — 
* № 17 — двухпавярховы будынак (канец XIX ст.). - 
* № 29 — двухпавярховы будынак. — 
* (*зав. Тані Карпінскай, 11*) — 
* (*зав. Тані Карпінскай, 9*) — 

Магілёў. Кавалак Камісарыяцкага завулка (02).jpg|Дом № 4
Магілёў. Забудова Камісарыяцкага завулка (39).jpg|Дом № 10 
Магілёў. Забудова Камісарыяцкага завулка (27).jpg|Дом № 17 ззаду
Магілёў. Камісарыяцкі завулак № 29 (01).jpg|Дом № 29 
Магілёў. Забудова Камісарыяцкага завулка (03).jpg|Дамы на рагу з завулкам Тані Карпінскай (№ 11)
Магілёў. Забудова Камісарыяцкага завулка (42).jpg|Дамы на рагу з завулкам Тані Карпінскай (№ 9)

## Спасылкі 
Катэгорыя:Ленінскі раён (Магілёў)
Катэгорыя:Гістарычны цэнтр Магілёва
Таццяна Равяка

**Таццяна Равяка** (нар. , Салігорскі раён) — беларуская праваабаронца.

Адна з першых праваабаронцаў Беларусі, удзельнічала ў стварэнні сучаснай праваабарончай супольнасці. З 2010 па 2018 гады ўзначальвала Беларускі дом правоў чалавека імя Барыса Звозскава — была прэзідэнтам БДПЧ.

## Біяграфічныя звесткі 
Нарадзілася ў пасёлку Мірны, але жыла яна там зусім нядоўга, бо бацькі пераехалі ў Салігорск. Вучылася на філалагічным факультэце БДУ. У 1991 годзе прыйшла на працу ў Літаратурны музей Максіма Багдановіча. Разам з Алесем Бяляцкім удзельнічала ў стварэнні праваабарончанчага цэнтра «Вясна». У 2006 годзе паступіла на Вышэйшы міжнародны курс па абароне правоў чалавека ў Варшаве. Была прэзідэнтам Беларускага дома правоў чалавека ад сакавіка 2010 года да скасавання гэтай пасады ў ліпені 2018. Выступала як эксперт на тэлеканале «Белсат». У 2014 годзе як прадстаўніца праваабаронцаў Беларусі ўдзельнічала ў мерапрыемствах, прымеркаваных да 69-й сесіі Генеральнай Асамблеі ААН у Нью-Ёрку.

## Выбраная бібліяграфія 
* Трагедия на Немиге / Авт. лит. проекта П. В. Степаненко, Т. И. Ревяко. — Влн.: GUDU RAŚTIJOS DRAUGIJA, 2000 — 608 с. ISBN 9955-437-03-0

## Спасылкі 
* Сайт Беларускага дому правоў чалавека імя Барыса Звозскава

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Салігорскім раёне
Катэгорыя:Праваабаронцы Беларусі
Бум-Бам-Літ

**Бум-Бам-Літ** — беларускі творчы літаратурных рух авангардыстаў, які паўстаў у 1995 годзе. Стварыў новы літаратурны і культурны кантэкст у Беларусі 1990-х. Удзельнікі спалучалі розныя формы мастацтва і творчай дзейнасці. З бум-бам-літаўскага асяродку выйшлі пэрформэр-групы «Тэатр псіхічнае неўраўнаважанасці», «Спецбрыгада афрыканскіх братоў», літаратурная суполка «Sсhmerzwerk». У 1998 годзе выхадам калектыўнага зборніка «Тазік беларускі» распачалося выданне кніжнай серыі «Бібліятэка Бум-Бам-Літа».

Сферай дзейнасці ўдзельнікаў руху з’яўляюцца тэатр, журналістыка, арт-праекты, перфоманс. Ёсць шматлікія газетныя, часопісныя артыкулы, даклады ў навуковых канферэнцыях. Рух даследуецца ў шэрагу кандыдацкіх дысертацый. 30 лістапада 2011 года ў межах  фестывалю «НЕфармат» быў адзначаны 15-гадовы юбілей «Бум-Бам-Літу».

## Спасылкі 
* З’яўляецца творчы рух «Бум-Бам-Літ»  Мультымедыйны гістарычны праект, прысвечаны беларускім 90-м
* 

Катэгорыя:Літаратурныя аб’яднанні Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1995 годзе
Катэгорыя:1995 год у Беларусі
Смыга

**Смыга** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны, чыгуначная станцыя на лініі Крэменец — Камяніца-Валынская. Праз мястэчка праходзіць аўтадарога Дубна — Крэменец.

## Гісторыя 
Заснавана ў 1861 годзе як Кенэберг. У 1860 годзе ўладальнік мясцовасці граф Берг, які жыў у Студзінцы, запрашае з Прусіі і пасяляе тут дзесяць сем’яў немцаў спецыялістаў-клёпачнікаў. Яны з дуба выраблялі клёпкі для бочак з півам, віном і гарэлкай. Было пабудавана два вялікія склады для гатовай прадукцыі. Паселішча немцаў спачатку не мела назвы. У падзяку свайму гаспадару графу Бергу паселішча назвалі Кенэнберг, па прозвішчы двух уладальнікаў — Кенэ і Берга, Берг прадаў немцу Кенэ лес. Кенэ збудаваў тартак і пачаў распілоўваць драўніну. Для рабочых ён пабудаваў два баракі, а потым сюды перасяліліся і лесарубы. Паводле падання ў 1906 годзе Берг, а магчыма і Кенэ, праклаў чыгунку, але праз пяць гадоў усё гэта прадаў барону Струвэ з Даніі. З часам Стувэ пашырыў магутнасці тартака, збудаваў вузкакалейку, млын, наладзіў вытворчасць гонты і іншы дрэваапрацоўчы промысел. Але перад Першай сусветнай вайной амаль усе немцы павяртаюцца да Прусіі.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Ровенскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты Дубенскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1861 годзе
Ігар Канстанцінавіч Жмакін

**Ігар Канстанцінавіч Жма́кін** (нар.  — ) — вучоны ў галіне фізіялогіі, доктар медыцынскіх навук (1974), прафесар (1977).

## Біяграфія 
І. К. Жмакін нарадзіўся ў . З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны разам сям’ёй быў эвакуіраваны ва Узбекскую ССР, у горад Андыжан, дзе скончыў сярэднюю школу. У 1945 годзе паступіў ў Сталінскі медыцынскі інстытут у Данецку.

* сын Андрэй Ігаравіч Жмакін (нар. 1956) — урач-мікрабіёлаг, кандыдат медыцынскіх навук
** унук Дзмітрый Ігаравіч Жмакін (нар. 1982) — урач-інфекцыяніст, кандыдат медыцынскіх навук

## Навуковая дзейнасць 
І. К. Жмакіну належаць навуковыя працы па фізіялогіі цэнтральнай нервовай сістэмы і кровазвароту, сістэмных механізмах самарэгуляцыі функцый, па гісторыі фізіялогіі. З’яўляецца аўтарам больш за 200 навуковых прац, сааўтарам 2-х падручнікаў па фізіялогіі чалавека, шэрагу метадычных і праграмных дакументаў па выкладанню нармальнай фізіялогіі ў вышэйшых навучальных установах.
Сярод апублікаванага:
* Ангитензионография в эксперименте и клинике. — Мн., 1967. (у сааўтарстве)
* О возможном участии гемического компонента системы транспорта кислорода в обеспечении прооксидантно-антиоксидантного равновесия в динамике нормального менструального цикла: сборник / И. К. Жмакин, О. А. Балбатун // Кислород и свободные радикалы : Материалы междунар. симп. — Гродно, 1996.
* Нормальная физиология: тесты: пособие для студентов мед. вузов / В. В. Зинчук, И. К. Жмакин, И. К. Дремза [и др]; ред. В. В. Зинчук; ГрГМУ. — Гродно: ГрГМУ, 2003. — 222 с. — ISBN 985-6539-92-7

Пад кіраўніцтвам І. К. Жмакіна падрыхтаваны 7 кандыдацкіх і 1 доктарская дысертацыі. Ён прымаў удзел у рабоце Цэнтральнай праблемнай вучэбна-медыцынскай камісіі па фізіялогіі Міністэрства аховы здароўя СССР, міжнароднай камісіі па каардынацыі выкладання фізіялогіі ў сацыялістычных краінах. Член Міжнароднай Акадэміі герантолагаў з 1999 года.

## Узнагароды 
І. К. Жмакін узнагароджаны шэрагам медалёў СССР, значком «Выдатнік аховы здароўя», ганаровымі граматамі Міністэрства аховы здароўя БССР, Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь, Гродзенскага абласнога выканаўчага камітэта, рэктарата Гродзенскага медыцынскага ўніверсітэта.

## Літаратура 
* 
* Творческий путь профессора Игоря Константиновича Жмакина (к 90-летию со дня рождения) / Зинчук В. В. [и др.] // Журнал Гродненского государственного медицинского университета. — 2016. — № 3(55). — С. 173—176.
* *Жмакин, И. К. *У истоков кафедры нормальной физиологии Гродненского медицинского института: (из лич. воспоминаний) // Журнал ГрГМУ. — 2004. — № 2. — С. 106—109.

## Спасылкі 
* *Балбамтун О. А.* Игорь Константинович Жмакин (к 45-летию Гродненского государственного медицинского университета) // Журнал Гродненского государственного медицинского университета. — 2003. — № 2. — С. 98—99.
* Жмакін, Ігар Канстанцінавіч (доктар медыцынскіх навук; нар. 1926) // Нацыянальная бібліятэка Беларусі

Катэгорыя:Медыкі СССР
Катэгорыя:Медыкі Беларусі
Катэгорыя:Фізіёлагі СССР
Катэгорыя:Фізіёлагі Беларусі
Святлана Міхайлаўна Калінкіна

**Святлана Міхайлаўна Калінкіна** (нар. 12 верасня 1970, Мінск) — беларуская журналістка, намесніца старшыні Беларускай асацыяцыі журналістаў.

## Біяграфія 
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Журналістыка».

З 1992 года працавала карэспандэнтам, а пасля — палітычным аглядальнікам у Беларускім тэлеграфным агенцтве. Пасля перамогі Аляксандра Лукашэнкі на прэзідэнцкіх выбарах перайшла на працу ў недзяржаўны выдавецкі холдынг «Белорусская деловая газета» на пасаду першага намесніка галоўнага рэдактара штотыднёвіка «Имя». З 1996 года — першы намеснік галоўнага рэдактара «Беларускай дзелавой газеты». У 1996 годзе паводле вынікаў апытання, праведзенага прадстаўніцтвам ААН у Рэспубліцы Беларусь, была названа найлепшым эканамічным аглядальнікам краіны.

З 2002 года — галоўны рэдактар «Беларускай дзелавой газеты», галоўны рэдактар дадатку «БДГ. Для службовага карыстання». З 2003 года — шэф-рэдактар газеты «Народная Воля». Разам з Паўлам Шараметам напісала кнігу «Выпадковы прэзідэнт» (2003). У 2004 годзе стала лаўрэаткай  ад Камітэта абароны журналістаў.

У 2015 годзе газета «Народная Воля» атрымала парярэджанне ад Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь за калонку Святланы Калінкінай «На ланцуг», якая з’явілася ў выданні ў кастрычніку таго года. У матэрыяле журналістка папярэджвала пра фактычную немагчымасць выхаду Беларусі з Еўразійскага эканамічнага саюза ў выпадку, калі будзе падпісана дамова аб ратыфікацыі ЕАЭС.

З 2016 года працуе на незалежным тэлеканале Белсат, вядоўца праграмы «Размова дня».

## Узнагароды 
* Прэмія «Маладая прэса Усходняй Еўропы» фонду газеты «Die Zeit».

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Форум з Святланай Калінкінай на радыё «Свабода» 
* Кто есть кто в Республике Беларусь 

Катэгорыя:Журналісты Беларусі
Катэгорыя:Цэнзура ў Беларусі
Катэгорыя:Лаўрэаты Міжнароднай прэміі за свабоду прэсы
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Вольная прэса Усходняй Еўропы»
Людміла Сямёнаўна Пеціна

**Людміла Сяменаўна Пеціна** (, Мінск) — беларуская грамадская і палітычная дзяячка. Старшыня грамадскага аб’яднання Жаночы незалежны дэмакратычны рух (з 1991), член Беларускага Хельсінкскага камітэта з 1996 года.

## Біяграфія 
Нарадзілася 10 мая 1950 года ў горадзе Мінску. Скончыла геаграфічны факультэт БДУ (1975). З 1978 года працавала інжынерам у ЦНДІ Зернапраект. З 1978 па 1989 года з’яўлялася кіраўніцай секцыі экскурсаводаў у турыстычна-экскурсійным комплексе «Мінск-турыст». З 1989 года па 1991 год працавала дырэктарам турыстычнага агенцтва Камкон-тур. У 1991 годзе заснавала ўласнае турыстычнае агенцтва «Сусвет-тур».

## Асабістае жыццё 
Мае дарослага сына.

## Грамадская і палітычная дзейнасць 
З 1990 года член Беларускага народнага фронту. З 1993 па 1995 гг. з’яўлялася членам Сойма БНФ, з 1991 года — членам Савета Беларускай хрысціянска-дэмакратычнай партыі. З 1995 — намеснік старшыні Беларускай хрысціянска-дэмакратычнай партыі.

Старшыня грамадскай арганізацыі «Жаночы хрысціянска-дэмакратычны рух» (у красавіку 1999 перайменавана ў Грамадскае аб’яднанне «Жаночы незалежны дэмакратычны рух»). Сустаршыня ЖНДД (1999). Член Беларускага Хельсінкскага Камітэта (1996). З 1998 з’яўляецца членам рабочай групы і каардынатарам жаночай праграмы Асамблеі дэмакратычных няўрадавых арганізацый Беларусі. Была адным з лідараў хрысціянскай дэмакратыі ў Беларусі. Падтрымлівала і развівала кантакты БХДП з Інтэрнацыяналам Хрысціянскай Дэмакратыі, хрысціянска-дэмакратычныя партыі Усходняй Еўропы, удзельнік пасяджэння Палітычнага Бюро ІХД (Брусель, 1996). У 1994—1995 — віцэ-прэзідэнт Хрысціянска-дэмакратычнага Саюза Усходняй Еўропы. Стваральнік Жаночага адукацыйна-кансультацыйнага цэнтра, які стаў інфармацыйна-рэсурснай базай жаночага руху ў Беларусі. Была арганізатарам Міжнароднага кангрэса «Жанчына — Сям’я — Грамадства» (Мінск, 1994), цыкла навучальных семінараў для жанчын-лідарак «Пекінскія стратэгіі — беларуская перспектыва» (1996—1997). Брала ўдзел у міжнародных праграмах па праблемах жаночага руху.

Аўтар глаў нацыянальнай справаздачы-97 «Жанчыны ў сферы прыняцця рашэнняў» і «Жаночы рух: знаходзячы голас», аўтар больш за 40 публікацый па праблемах жанчын у Беларусі.

## Спасылкі 
* Русско-русский краткий автобиографический словарь-справочник общественных деятелей Беларуси. Петина Людмила (Семеновна)
Раіса Міхайлоўская

**Раіса Міхайлоўская** (нар. ) — беларуская праваабаронца, узначальвае Беларускі дакументацыйны цэнтр.

## Біяграфічныя звесткі 
Нарадзілася ў Клайпедзе 3 сакавіка 1960 года. Вучылася ў БДУ. У 1993 годзе прыйшла на працу ў выдавецтва СП «Мока-Далфінг». У 1995 годзе яе запрасілі на пасаду начальніка выдавецка-паліграфічнага аддзела ў другую фірму «Красіка-Прынт», якая належала бізнесмену Анатолю Красоўскаму. У гэты перыяд пазнаёмілася з праваабаронцам Алегам Волчакам, які быў дэпутатам Мінскага гарсавета і як юрыст актыўна дапамагаў пацярпелым. У іх нарадзілася думка аб’яднацца ў праваабарончую структуру. Летам 1998 года прыхільнікі гэтай ідэі сабраліся на ўстаноўчы сход, а 10 верасня міністэрства юстыцыі зарэгістравала грамадскую арганізацыю «Прававая дапамога насельніцтву». Раіса Міхайлоўская працавала ў «Прававой дапамозе насельніцтву» выканаўчым дырэктарам, была заснавальнікам і галоўным рэдактарам газеты «Грамадзянін і закон». Паступіла  ў Мінскі інстытут кіравання на спецыяльнасць «Правазнаўства». Скончыла праваабарончыя курсы ў Варшаве, стажыравалася ў ЗША і праходзіла трэнінг у Канадзе.

У 2008 годзе ўзначаліла Цэнтр па правах чалавека і кіравала ім да 2012 года. У кастрычніку 2012 года пачаў сваю дзейнасць зарэгістраваны ў Літве «Беларускі дакументацыйны цэнтр». Аўтар сцэнару фільма-расследавання крывавай дзейнасці «эскадронаў смерці» «Банда», 2015 год. Раіса Міхайлоўская аказвае дапамогу сем’ям зніклых беларускіх палітыкаў, задзейнічае пры гэтым нацыянальныя і міжнародныя механізмы абароны. У тым ліку працавала з кейсамі ў КПЧ ААН Ульяны Захаранка (права на жыццё і прызнанне Юрыя Захаранкі памерлым).

У 2013 годзе стала першай жанчынай, узнагароджанай прэміяй Юрыя Захаранкі «Рыцар года — З адкрытым забралам», якая ўручаецца праваабаронцамі і аргкамітэтам па стварэнні руху ветэранаў баявых дзеянняў у Афганістане «Абаронцы Айчыны». У 2017 годзе стала лаўрэатам дзявятай Нацыянальняй прэміі беларускіх праваабаронцаў у намінацыі «Праваабаронца года».

Замужам, мае дачку, унучку і ўнука.

## Спасылкі 
* Сайт Беларускага дакументацыйнага цэнтра 

Катэгорыя:Праваабаронцы Беларусі