open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Мікалай Кузьміч Спірыдзенка

**Мікалай Кузьміч Спірыдзе́нка** (, вёска Беразуга, Гарадоцкі павет, цяпер  — ) — Герой Савецкага Саюза (1945), генерал-маёр (1961).

Скончыў Віцебскі аэраклуб (1937), Барысаглебскую ваенную авіяшколу лётчыкаў (1938), Ваенна-паветраную акадэмію (1950), Ваенную акадэмію Генштаба (1957).

З 1937 года ў Чырвонай Арміі. Удзельнік савецка-фінляндскай вайны. У Вялікую Айчынную вайну з чэрвеня 1941 года на Паўночна-Заходнім, Паўднёва-Заходнім, Заходнім, 2-м Беларускім франтах. Камандзір эскадрыллі, намеснік камандзіра знішчальнага авіяцыйнага палка маёр М. К. Спірыдзенка зрабіў 337 баявых вылетаў, удзельнічаў у 85 паветраных баях, збіў 15, у групе 6 самалётаў праціўніка.

Да 1970 года ў Савецкай Арміі, у 1962—1970 гадах выкладчык ваеннай акадэміі. Жыў у Маскве.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Гарадоцкім павеце
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Шумілінскім раёне
Катэгорыя:Лётчыкі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Генерал-маёры СССР
Polska Prawda

**Polska Prawda** () – польская штодзённая сацыялістычная газета бальшавіцкага кірунку, якая выдавалася ў Мінску, на польскай мове, з 16 лістапада (3 лістапада ст. ст) 1917 года да 19 лютага 1918 года. Да 25-га нумара мела назву «Prawda». З'яўлялася органам улад мінскай групы Польскага сацыялістычнага аб'яднання (ПСА), а яе заснавальнікамі і рэдактарамі былі Станіслаў Берсан, Стэфан Гельтман і С.Янкоўскі. Выхадзіла нерэгулярна, усяго 76 нумароў.

Газета шмат увагі аддавала тлумачэнні пытанняў звязаных з кастрычніцкай рэвалюцыяй і каментаванні дзеянняў І Польскага корпусу ген. Юзафа Доўбар-Мусніцкага. Заклікала да стварэння польскіх рэвалюцыйных батальёнаў і акрэслівала іх задачы, падтрымоўвала лісту нумар 9 ад бальшавікоў, латышскіх сацыял-дэмакратаў і ПСА ў выбарах да ўстаноўчага сходу Расіі 25 лістапада (12 лістапада ст. ст.) 1917 года. Друкавала пастановы і заявы пададзела па польскіх справах Савета Народных Камісараў Заходняй вобласці і фронту, рэзалюцыі і справаздачы з мітынгаў і сходаў, карэспандэнцыі з правінцыі, інфармацыі наконт сітуацыі ў Польшчы і іншыя.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Газеты Беларусі
Катэгорыя:Часопісы на польскай мове
Лютэранская кірха (Полацк)

**Лютэра́нская кі́рха** — колішні лютэранскі храм у Полацку, заснаваны паміж 1888—1912 гг., з 1950 года тут размяшчаецца Полацкі краязнаўчы музей. Помнік неагатычнай архітэктуры.

## Гісторыя 
У 1775 годзе ў Полацку і Магілёве ўзніклі лютэранскія абшчыны немцаў, у тым жа годзе была заснавана драўляная лютэранская кірха.

Дакладна вядома, што ў 1848 годзе ў Полацку існавала лютэранская кірха. Сучасная кірха была пабудавана дзесьці паміж 1905—1912 гг. на месцы старой драўлянай кірхі, пасля імператарскага ўказу ад 17 красавіка 1905 года аб верацярпімасці, што выклікала ў Полацку пераход праваслаўных у лютэранства, у выніку чаго ў Полацку ўзнік самастойны прыход (раней полацкія лютэране адносіліся да Віцебскага прыхода) і пачала будавацца новая кірха. Кірха без перапынку працавала да Кастрычніцкай рэвалюцыі. У адрозненне ад шматлікіх іншых беларускіх храмаў, разбураных камуністычнымі ўладамі, кірсе ў Полацку пашанцавала застацца, у 1948 годзе тут размясціўся Полацкі краязнаўчы музей, які працуе ў гэтым будынку да сённяшняга часу.

## Архітэктура 
Каменная кірха ў стыле неаготыкі. Да асноўнага прамавугольнага ў плане аб’ёму з 4-граннай апсідай з рызніцай з боку галоўнага фасаду прымыкае 2-ярусная чацверыковая вежа, завершаная высокім 4-схільным дахам. Галоўны ўваход на першым ярусе вежы выдзелены стрэльчатым парталам, над якім — круглы аконны праём. Абодва ярусы вежы завершаны ляпнымі накладнымі карнізамі з ажурным арнаментальным поясам.

Выява:Belarus-Polatsk-Lutheran Church-2.jpg|Партал кірхі
Выява:Belarus-Polatsk-Lutheran Church-4.jpg|Кірха з боку апсіды
Выява:Belarus-Polatsk-Castle Street-3.jpg|Вежа кірхі

## Гл. таксама 
* Лютэранская кірха ў Мінску
* Лютэранская кірха ў Гродне
* Лютэранская кірха ў Магілёве

## Літаратура 
* Туристская энциклопедия Беларуси. Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 2007.

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Культавыя збудаванні Полацка
Катэгорыя:Колішнія кірхі Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1912 годзе
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў неагатычным стылі
Катэгорыя:Ніжне-Пакроўская вуліца (Полацк)
Катэгорыя:Полацкі краязнаўчы музей
Аркадзь Уласавіч Гусакоў

**Аркадзь Уласавіч Гусакоў** (нарадзіўся  г., вёска Ужляціна, ) — беларускі гаспадарчы, дзяржаўны дзеяч. Член КПСС з 1943 г. Удзельнік партызанскага руху на тэрыторыі Беларусі ў Вялікую Айчынную вайну.

## Біяграфія 
У 1944—1959 гг. у савецкіх органах у Шумілінскім, Любанскім, Клічаўскім, Слуцкім раёнах. У 1959—1967 гг. старшыня калгаса імя Дзяржынскага Слуцкага раёна Мінскай вобласці. З 1967 г. у сістэме Міністэрства гандлю БССР.

Герой Сацыялістычнай Працы (1966). Званне прысвоена за поспехі ў павелічэнні вытворчасці і нарыхтоўкі льну.

Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР шостага склікання, член Рэвізійнай камісіі КПБ у 1966—1971 гг.

## Літаратура 
* Гусакоў Аркадзь Уласавіч // Беларуская Савецкая Энцыклапедыя: у 12 т. / рэдкал.: П. У. Броўка [і інш.]. — Мн., 1971. — Т. 4. — С. 92.

Катэгорыя:Героі Сацыялістычнай Працы
Катэгорыя:Члены Рэвізійнай камісіі КПБ
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 6-га склікання
Катэгорыя:Старшыні калгасаў
Сяргей Прылуцкі

**Сяргей Прылуцкі** (нар. , ; Псеўданімы: *Сірошка Пістончык*; *Пістончык*) — беларускі паэт, празаік, перакладчык. Жыве ў Кіеве.

## Творчасць 
Аўтар кнігі вершаў «Дзевяностыя forever» (2008), «Йопыты двух маладых нелюдзяў» (2009) (пад псеўданімам Сірошка Пістончык, у сааўтарстве з Уласікам Смаркачом).

Перакладае з украінскай, польскай і англійскай моў, сярод перакладаў паасобныя творы Віславы Шымборскай, Анджэя Бурса, Уінстана Х'ю Одэна, Ірэны Карпа і іншых.

Удзельнік шматлікіх паэтычных і літаратурных фестываляў, слэм-турніраў у Беларусі і замежжы (Украіна, Літва, Польшча).

## Прызнанне 
Трохразовы фіналіст конкурсу маладых літаратараў Беларускага ПЭН-Цэнтра. З кнігай «Дэгенератыўны слоўнік» трапіў у лонг-ліст Прэміі Ежы Гедройца за 2014 год.

## Спасылкі 
* Сірошка Пістончык. Мой клан 
* Сірошка Пістончык. Обшчэства балотнава гламура 
* Верш «Джаз»
* «Наша Ніва»: Верш «Джаз» — найгалоўнейшая літаратурная падзея 2008 года 
* Кніга «Дзевяностыя forever» у pdf-фармаце на www.kamunikat.org
* Інтэрв'ю сайту vilka.by 
* Сергій Прилуцький: Література сама по собі — це збочення (інтэрв'ю ўкраінскаму інфармагенству УНІАН)
* інтэрнэт-блог аўтара
* аўдыё-падкаст выступу ў львоўскай кавярні «Кабінет» 
* Сірошка Пістончык. Лідка
* Кніга «Йопыты двух маладых нелюдзяў» у інтэрнэт-кнігарні prastora.by

Катэгорыя:Паэты Беларусі
Катэгорыя:Паэты паводле алфавіта
Катэгорыя:Беларускамоўныя пісьменнікі
Катэгорыя:Перакладчыкі Беларусі
Катэгорыя:Пісьменнікі Беларусі
Катэгорыя:Перакладчыкі на беларускую мову
Вярэчча

**Вярэ́чча** (, ) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельсавета.

## Геаграфія 
Вёска знаходзіцца за 49 кіламетраў на паўночны ўсход ад горада Гарадок, за 98 кіламетраў ад Віцебска, за 46 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Гарадок, каля левага берага ракі Аўсянка. За 3 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад Вярэчча знаходзіцца возера Бялец.

## Гісторыя 
Падчас карнай аперацыі «Donnerkeil» было забіта 30 жыхароў.

7 жніўня 1979 года да вёскі далучаны суседнія пасёлкі Вярэчча і Смалакур.

Да 2004 года з’яўлялася цэнтрам Вярэцкага сельсавета.

## Насельніцтва 
* 328 жыхароў, 159 двароў (1996)

## Інфраструктура 
* Сярэдняя школа
* Клуб і бібліятэка
* Бальніца і аптэка
* Аддзяленне сувязі

## Славутасці 
* Будынак былой царквы, у савецкі час быў перабудаваны пад школу
* Дом святара
* Магіла ахвяр нацызму

## Вядомыя асобы 
* Віктар Міхайлавіч Конанаў (нар. 1936) — пісьменнік, член Саюза пісьменнкаў Расіі.

## Літаратура 
* 
* Ліст карты N-36-13. Выданне 1984 года. Стан мясцовасці на 1981 год.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Стадолішчанскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Гарадоцкага раёна
Леанід Герасімавіч Кляцкоў

{{ДД
| імя                = 
| жанчына            = 
| выява              = Леанід Герасімавіч Кляцкоў.jpeg
| шырыня партрэта    = 
| подпіс             =

| тытул              = Першы сакратар Гродзенскага абласнога камітэта КП Беларусі
| парадак            = 9
| сцяг               = Symbol-hammer-and-sickle.svg
| перыядпачатак      = 16 верасня 1972
| перыядканец        = 15 лістапада 1989
| папярэднік         = Іван Мікуловіч
| пераемнік          = Уладзімір Сямёнаў
| прэм'ер-міністр    = 
| прэзідэнт          =

| дата нараджэння   = 
| месца нараджэння  = 
| дата смерці       = 
| месца смерці      = 
| нацыянальнасць    = 
| назва_палітычнай_арганізацыі = 
| партыя             = 
| муж                = 
| жонка              = 
| сужэнец            = 
| дзеці              = 
| бацька             = 
| маці               = 
| род                = 
| гады службы        = 1941—1947
| прыналежнасць      = 
| званне             = 
| род войскаў        = 
| камандаваў         = 
| бітвы              = Вялікая Айчынная вайна
| адукацыя           = 
| рэлігія            = 
| аўтограф           = 
| узнагароды         = { Style = "background:transparent"
 
}
{ Style = "background:transparent"
       
-
       
-
       
-
 
}
}}
**Леані́д Гера́сімавіч Кляцко́ў** (,  вёска Шыліна,  – ) — партыйны і дзяржаўны дзеяч БССР.

## Біяграфія 
Па адукацыі настаўнік.

З 1935 года на савецкай і камсамольскай рабоце.

Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.

У 1955 года скончыў Вышэйшую партыйную школу пры ЦК КПСС.

З 1952 года 1-ы сакратар Ашмянскага райкама КПБ, з 1960 года загадчык аддзелам, сакратар Мінскага абкама партыі, старшыня камітэта партыйна-дзяржаўнага кантролю абкама партыі і аблвыканкама, намеснік старшыні аблвыканкама.

З 1966 года загадчык аддзеламі ЦК КПБ, у 1972—1989 гадах 1-ы сакратар Гродзенскага абкама КПБ.

З 1989 года — інспектар ЦК КПБ.

У 1989—1991 гадах — народны дэпутат СССР. Пасля 1991 года знаходзіўся на пенсіі.

Званне Героя Сацыялістычнай Працы прысвоена ў 1976 г. за поспехі ў выкананні планаў па павелічэнні вытворчасці і продажы дзяржаве сельскагаспадарчай прадукцыі.

Член КПСС з 1940 года. Член ЦК КПБ з 1966 г. Член Цэнтральнай рэвізійнай камісіі КПСС з 1976 г. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 1974—1989 гг., Вярхоўнага Савета БССР у 1959—63 гг. і 1967—75 гг.

## Літаратура 
* Кляцкоў Леанід Герасімавіч // Беларуская Савецкая Энцыклапедыя : у 12 т. / рэдкал.: П.У. Броўка [і інш.]. – Мн., 1972. – Т. 6. - С. 35.

Катэгорыя:Кандыдаты ў члены ЦК КПСС
Катэгорыя:Члены ЦК КПБ
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 5-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 7-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 8-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 9-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 10-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 11-га склікання
Катэгорыя:Сакратары Мінскага абкама КПБ
Катэгорыя:Намеснікі старшыні Мінскага абласнога выканаўчага камітэта
Катэгорыя:Народныя дэпутаты СССР ад акруг Беларусі
Катэгорыя:Першыя сакратары райкамаў КПБ
Катэгорыя:Дэпутаты Савета Саюза Вярхоўнага Савета СССР ад акруг Беларусі
Рыау

**Рыау** можа значыць:

***Рыау** — правінцыя на паўночным захадзе Інданезіі.
***Рыау** — інданезійскі архіпелаг на поўдзень ад Сінгапура.
Астравы Рыау

**Астраўная правінцыя Рыау** () — правінцыя на паўночным захадзе Інданезіі. Плошча — 8202 км². У склад правінцыі ўваходзяць 2408 астравоў, у тым ліку Рыау, Натуна, Анамбас. Насельніцтва — 1 679 163 чал. Адміністрацыйны цэнтр - Танджунг-Пінанг. Найбуйнейшы востраў і горад - Батам.

Правінцыя Рыау ўтварае асобую эканамічную зону, якая шчыльна звязана з суседнім Сінгапурам. Асноўныя галіны эканомікі — сельская гаспадарка, турызм, транзітны гандаль, суднабудаванне, машынабудаванне, электратэхнічная вытворчасць, здабыча прыроднага газу.

## Адміністрацыйны падзел 
Правінцыя дзеліцца на пяць акруг (kabupaten) і два гарадскіх муніцыпалітэта (kota):
 

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка

Рыау
Пётр Яфімавіч Тадароўскі

**Пётр Яфімавіч Тадароўскі** ( — ) — савецкі і расійскі кінарэжысёр, кінааператар, сцэнарыст, акцёр, кампазітар, народны артыст РСФСР. Намінант на прэмію «Оскар», уладальнік прэмій «Ніка» і «Залаты арол».

## Біяграфія 
Пётр Тадароўскі нарадзіўся 26 жніўня 1925 г. ў горадзе Бобрынец Кіраваградскай вобласці Украінскай ССР у сям'і Яфіма Гільевіча Тадароўскага і Разаліі Цалеўны Астроўскай. З лета 1943 года — курсант Саратаўскага ваенна-пяхотнага вучылішча, з 1944 года — камандзір мінамётнага ўзвода ў складзе 93-га стралковага палка 76-й стралковай дывізіі 47-й арміі Першага Беларускага фронту, дайшоў франтавымі дарогамі да Эльбы, быў паранены, узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны І і ІІ ступені і медалямі. Пасля вайны да 1949 г. служыў афіцэрам у ваенным гарнізоне пад Кастрамой.

Быў жанаты з актрысай Надзеяй Чараднічэнка. У 1949 г. паступіў і ў 1954 г. скончыў аператарскі факультэт Усесаюзнага дзяржаўнага інстытута кінематаграфіі (майстэрня Б. Воўчака) і дэбютаваў у якасці аператара на кінастудыі «Малдова-фільм» («Малдаўскія напевы»). На працягу дзесяці гадоў працаваў на Адэскай кінастудыі. З 1962 года жанаты з Мірай Рыгораўнай Тадароўскай.

У якасці акцёра зняўся ў фільмах «Быў месяц май», «Дрыгва». У 1983 годзе паставіў праслаўленую карціну «Ваенна-палявы раман», вылучаную на прэмію «Оскар» у намінацыі «Лепшы фільм на замежнай мове».

Кампазітар і аўтар песень да шэрагу фільмаў. Імправізатар і акампаніятар гульні на сяміструннай гітары. Акампанаваў У. Высоцкаму пры запісах яго песень.

## Дасягненні 
* Лаўрэат Усесаюзнага кінафестывалю ў намінацыі «Другая прэмія за працу аператара» — 1960
* Лаўрэат Венецыянскага кінафестывалю ў намінацыі «Дэбют» — 1965.
* Заслужаны дзеяч мастацтваў УССР (1967).
* Народны артыст РСФСР (1985).
* Прэмія «Ніка» у намінацыі «Лепшы гульнявы фільм» — 1992 год.
* Прэмія «Кінатаўр» у намінацыі «Галоўны прыз Вялікага конкурсу» — 1993.
* Прэмія «Кінашок» у намінацыі «Прэмія за рэжысуру» — 1995.
* Лаўрэат прэміі «Залаты Авен» — 1995.
* Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Расіі (1996, за фільмы «Ваенна-палявы раман», «Анкор, яшчэ Анкор!» І «Якая цудоўная гульня»)
* Лаўрэат Спецыяльнага прыза Прэзідэнта Расіі за выдатны ўклад у развіццё кіно (2000).

## Зноскі 
## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Кінарэжысёры СССР
Катэгорыя:Кінарэжысёры Расіі
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Стэфан Лявонавіч Гельтман

**Стэфан Лявонавіч Гельтман** (, Замасць — ) — рэвалюцыянер-інтэрнацыяналіст, дзяржаўны дзеяч БССР. Муж Ядвігі Машынскай-Гельтман, бацька Віктара Гельтмана.

Працаваў наркамам земляробства БССР, старшынёй Дзяржплана БССР, намеснікам старшыні Саўнаркама БССР.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў польскай інтэлігенцыі сям’і ў Замасці. Бацька, Лявон Францавіч Гельтман, быў пляменнікам вядомага публіцыста і рэвалюцыйнага дзеяча Віктара Гельтмана і працаваў з 1899 года лекарам бальніцы Святога Мікалая ў Замасці.

Вучыўся ў сярэдняй школе ў Радаме. У 1905 годзе пачаў вучобу на філасофскім і прыродна-агранамічным факультэтах Ягелонскага ўніверсітэта ў Кракаве.

Рэдагаваў моладзевы левы часопіс «». Быў членам Саюзу сацыялістычнай моладзі, а з 1908 да 1910 належаў да польскай сацыялістычнай партыі, кіраваў моладзевай арганізаціі «Spójnia» у Кракаве.

У 1912 годзе працаваў выкладчыкам у Галотчыне пад Цяханавам, аграномам на Падляшшы і ў Віленскім сельскагаспадарчым таварыстве.

У час Першай сусветнай вайны з 1915 года.

Як актыўны член бальшавіцкага руху быў членам Выканаўчага камітэта Саветаў салдацкіх і рабочых у Мінску. У студзені 1918 года ён быў прызначаны камісарам пададдзела па польскіх справах СНК Заходняй вобласці і фронту. Крэміраваны ў крэматорыі на  і пахаваны ананімна.

Рэабілітаваны 31 сакавіка 1956 года Ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР.

## Эканамічная дзейнасць 
У 1919—1920 гг. прымаў удзел у выпрацоўцы аграрнай палітыкі ЛітБелу, актыўна публікуючы ў «Звяздзе» і адстойваючы погляды, блізкія да Р. Люксембург, В. Міцкевіча-Капсукаса і З. Ангарэціса, а ў пачатку 1920-х гадоў — адзін з першых у эканамічнай літаратуры БССР даў аналіз і ацэнку гэтай палітыкі. Пад яго кіраўніцтвам былі распрацаваны першыя планы аднаўлення сельскай і лясной гаспадаркі, меліярацыйных работ у БССР і Зямельны кодэкс БССР 1925 года, у якім прызнавалася неабходнасць свабоднага выбару сялянамі формаў землекарыстання, шэраг рынкавых з’яў у беларускай вёсцы (арэнда зямлі, наём рабочай сілы). У сярэдзіне 1920-х гадоў адстойваў неабходнасць пашырэння рамак рынкавых адносін у беларускай вёсцы, а таксама распрацоўваў праблемы станаўлення кан’юнктурных назіранняў у БССР.

### Навуковыя працы 
Аўтар навуковых прац па аграрных пытаннях, праблемах кан’юнктуры і планавання, польскім рэвалюцыйным руху, апублікаванага ў 1927, стала нагодай да пераследу аўтара і абвінавачванняў у нацыянал-бальшавізме.

## Літаратура 
* Беларуская энцыклапедыя. Ў 18 тамах. Т. 5: Мінск, «Беларуская энцыклапедыя», 1997. Ст. 145.
* (red.) , Jan Sobczak, «Encyklopedia Rewolucji Październikowej», Warszawa 1977, s. 124

## Спасылкі 
* Portrety polskich rewolucjonistów z Zamojszczyzny  

Катэгорыя:Дзяржаўныя дзеячы БССР
Катэгорыя:Народныя камісары земляробства БССР
Катэгорыя:Эканамісты Беларусі
Катэгорыя:Выпускнікі Ягелонскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Аграномы Беларусі
Катэгорыя:Палітыкі Беларусі
Катэгорыя:Члены Прэзідыума ЦВК БССР
Катэгорыя:Члены ЦК КПБ
Катэгорыя:Камуністы Польшчы
Катэгорыя:Старшыні Дзяржплана БССР
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя савецкай уладай
Катэгорыя:Расстраляныя ў СССР
Катэгорыя:Рэабілітаваныя ў СССР
Рудня (Гарадоцкі раён)

**Ру́дня**  (; ) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, на рацэ Ловаць. Уваходзіць у склад Езярышчанскага сельсавета. Да 2018 года цэнтр Руднянскага сельсавета. За 65 кіламетраў на паўночны ўсход ад горада Гарадок, 104 кіламетры ад Віцебска, 30 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Езярышча.

## Гісторыя 
У канцы XVIII ст. дзяржаўная ўласнасць у складзе Гарадоцкага павета Полацкай губерні. Згодна з інвентаром 1845 г. фальварак у складзе маёнтка Дубакрай. У 1880-я гады ў складзе Дубакрайскай воласці Гарадоцкага павета Віцебскай губерні ва ўласнасці графа Апраксіна. У вёсцы дзейнічалі вадзяны млын, царква, сельскае вучылішча. У 1891 годзе адкрылася школа граматы. З 20 жніўня 1924 вёска Рудня — цэнтр Руднянскага сельсавета Межанскага (з 8.7.1931 г. Гарадоцкага, з 12.2.1935 г. — Мехаўскага) раёна. Падчас Вялікай Айчыннай вайны з ліпеня 1941 г. да снежня 1943 г. вёска знаходзілася на акупіраванай тэрыторыі. З 18 ліпеня 1957 г. Рудня ў складзе Езярышчанскага, з 25 снежня 1962 г. Гарадоцкага раёна.

## Насельніцтва 
* 60 жыхароў, 12 двароў (1926)
* 336 жыхароў (1959)
* 289 жыхароў (1970)
* 260 жыхароў, 141 двароў (2001)
* 229 жыхароў, 105 двароў (на 1.1.2002)

## Інфраструктура 
* Сярэдняя школа
* Дом культуры і бібліятэка
* Аддзяленне сувязі
* Фельчарска-акушэрскі пункт

## Памятныя мясціны 
* Помнік землякам, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну.
* Брацкая магіла 167 савецкіх воінаў і партызан на вясковых могілках.

## Літаратура 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Інфармацыя на сайце Radzima.org

Катэгорыя:Езярышчанскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Гарадоцкага раёна
Танджунг-Пінанг

**Танджунг-Пінанг** () — адміністрацыйны цэнтр інданезійскай правінцыі Рыау. Размешчаны на востраве Бінтан. Насельніцтва (2010 г.) - 192 493 чал.

Заснаваны ў XVI ст. выхадцамі з суседняга паўвострава Малака. Адыгрываў значную ролю ў малайскай культуры. У XIX ст. далучаны да валоданняў Нідэрландаў. З 1949 г. у складзе Інданезіі. 

Асноўныя галіны эканомікі — транзітны гандаль, турызм. 

## Спасылкі
*Tanjung Pinang

Катэгорыя:Гарады Інданезіі
Хмяльнік (Гарадоцкі раён)

**Хмяльні́к** (, ) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета. Да 2004 года з’яўлялася цэнтрам Хмяльніцкага сельсавета. Цэнтр сельскагаспадарчага прадпрыемства. За 59 кіламетраў на паўночны ўсход ад горада і 56 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Гарадок, 98 кіламетраў ад Віцебска.

## Насельніцтва 
* 358 жыхароў, 178 двароў (2002)

## Інфраструктура 
* Базавая школа
* Дом культуры і бібліятэка
* Аддзяленне сувязі

## Этнаграфія 
У Хмяльніку ў 1975 годзе музыказнаўцай Тамарай Якіменка запісана маслянка «Мы маслінку дажыдалі».

## Літаратура 
* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.17: Хвінявічы — Шчытні / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 2003. — Т. 17. — 512 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0035-8 (т. 17)

Катэгорыя:Мяжанскі сельсавет (Гарадоцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Гарадоцкага раёна
Сухарыкі (значэнні)

**Сухарыкі**:
* Сухарыкі — сушоны дробнымі кавалачкамі хлеб.
* Сухарыкі (дэнтыкулы) — невялікія прамавугольныя выступы, размешчаных у выглядзе арнаменту на карнізе будынка.
Сухары

thumb|Сухары
**Сухары** — хлеб (булка), разрэзаны і печаны другі раз.
Сухасць павялічвае тэрмін прыгоднасці. Сухары выкарыстоўваюцца ў мараплаўстве, у арміях і ў далёкіх экспедыцыях. Існаваў нават падзел на сухары звычайныя і сухары афіцэрскія, апошнія выпякаліся з мукі больш высокай якасці.

У наш час вырабляюцца як сухары, так і **сухарыкі** — сушоны хлеб дробнымі кавалачкамі, часта з рознымі смакавымі дадаткамі-араматызатарамі.

## Гл. таксама 
* Паніровачныя сухары
* Тоставы хлеб

Катэгорыя:Хлебабулачныя вырабы
Пралетарск (Гарадоцкі раён)

**Пралета́рск** — вёска ў Беларусі, у Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца каля правага берага ракі Обаль. За 31 кіламетр на паўночны захад ад горада Гарадок і за 34 кіламетры ад чыгуначнай станцыі Гарадок, 68 км ад Віцебска. Транспартныя сувязі па аўтадарозе Зарэчча — Гарадок.

## Гісторыя 
З 16 ліпеня 1954 года да 2 верасня 1998 года — цэнтр Пралетарскага сельсавета. У 1970 годзе цэнтр саўгаса «Іванаўка». З 1 студзеня 1998 года вёска ў складзе Даўгапольскага сельсавета.
* 30 гаспадарак, 53 жыхары (2018)

## Інфраструктура 
У 2018 годзе сядзіба філіяла «Вясніцкія» ААТ «Грацыя».
* Дом культуры і бібліятэка
* Аддзяленне сувязі
* Магазін
* Фельчарска-акушэрскі пункт

## Памятныя мясціны 
* Помнік землякам, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну

## Літаратура 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Населеныя пункты Гарадоцкага раёна
Сінеж

**Сінеж ** — тапонім:

## Беларусь 
* Сінеж — вёска, Ніжнятошчыцкі сельсавет, Быхаўскі раён, Магілёўская вобласць
* Сінеж — вёска, Лабжанскі сельсавет, Клімавіцкі раён, Магілёўская вобласць
Ганна Аляксееўна Новік

**Ганна Аляксееўна Новік** (, Аўгустоў — , Вілейка) — беларуская паэтэса, удзельніца нацыянальна-вызваленчага руху ў Заходняй Беларусі на Вілейшчыне.

## Біяграфічныя звесткі 
Нарадзілася ў Аўгустове, цяпер Польшча, у сям’і выхадцаў з Вілейшчыны. Бацька паходзіў з вёскі Варонічы, маці — з вёскі Іжа. З пачаткам Першай сусветнай вайны бацькі вяртаюцца на Вілейшчыну.

Вучылася ў польскай школе. Працавала ў бацькавай кузні. Вывучылася на краўца.

У юнацтве прымае ўдзел у жыцці Куранецкага беларускага падполля. За падпольную дзейнасць і спробу пераходу ў Савецкі Саюз трапляе за краты Вілейскай турмы амаль на тры гады .
У 1939 — дэпутат уз’яднальнага Народнага Сходу ў Беластоку. Працавала інспектарам Куранецкага раёна.

У часе Вялікай Айчыннай вайны — партызаніла. Нарадзіла і страціла дачку.

Пасля вайны нараджаецца сын. У 1949 — памірае муж.

Ад 1948 — старшыня калгаса ў Варонічах, старшыня сельсавета, працуе намеснікам начальніка палітаддзела МТС у Крывіцкім раёне. Па стане здароўя вяртаецца ў Варонічы.

Амаль усё жыццё пражыла ў Варонічых. Памерла ў Вілейцы ў 1997 годзе. Пахаваная на Вілейскіх гарадскіх могілках каля вёскі Снежкава.

## Творчасць 
Вершы на польскай мове пачала друкаваць пяцікласніцай у 1925 годзе ў часопісе вілейскага інспектарата школ.

Пасля вайны друкавалася ў «Полымі»,.

## Ушанаванне памяці 
Вілейскай раённай цэнтральнай бібліятэцы прысвоена імя Ганны Новік.

## Бібліяграфія 
* Мае вёсны. Мн., 1961.
* Другая сустрэча. Фрагменты аповесці, «Полымя»", 1979.
* Мая Вілейшчына. Выбранае. Мн., 1996.
* Барвовае лісце. Вілейка, 2005.

## Літаратура 
* Беларускія пісьменнікі: 1917—1990. Мінск: Мастацкая літаратура, 1994. ISBN 5-340-00709-X
* «Тужу, сумую і працую…» // «Рэгіянальная газета», № 12 (465), 19 сакавіка 2004;
* З перажытага. Ганна Новік: Мая Вілейшчына. Мн., 1996

## Спасылкі 
* Жыццё і творчасць // Вілейская цэнтральная раённая бібліятэка імя Г. Новік 

Катэгорыя:Паэты Беларусі
Катэгорыя:Беларускамоўныя паэты
Катэгорыя:Старшыні калгасаў
Суспензія

**Суспе́нзіі**, **завісі** (, літаральна — падвешванне, ад  — падвешваю) — сумесь рэчываў, дзе цвёрдае рэчыва размеркавана ў выглядзе найдрабнейшых часціц у вадкім рэчыве ў суспензаваным (неасеўшым) стане.

Суспензія — гэта грубадысперсная сістэма з цвёрдай дысперснай фазай і вадкім дысперсійным асяроддзем. Звычайна часціцы дысперснай фазы настолькі вялікія (больш за 10 мкм), што асядаюць пад дзеяннем сілы цяжару (седыментуюць). Суспензіі, у якіх седыментацыя ідзе вельмі павольна з-за малой розніцы ў шчыльнасці дысперснай фазы і дысперсійнага асяроддзя, часам завуць завісямі. У канцэнтраваных суспензіях лёгка ўзнікаюць дысперсныя структуры. Тыповыя суспензіі — пульпы, свідравыя прамывачныя вадкасці, цэментныя растворы, эмалевыя фарбы. Шырока выкарыстоўваюцца ў вытворчасці керамікі.

## Гл. таксама 
* Раствор
* Суспензія, лекавая форма

## Літаратура 
* 
* 
* 
* Суспе́нзія // 
* За́вісь // 
* 

Катэгорыя:Калоідная хімія
Спектрограф

]]
**Спектро́граф** (ад *спектр* і  — пішу) — аптычная прылада, у якой прыёмнік адначасова рэгіструе працяглыя часткі аптычнага спектру.

Спектр у спектрометры фарміруецца на факальнай паверхні аптычнай сістэмы прыбора з дапамогай прызмы, дыфракцыйнай рашоткі і інш. У якасці прыёмнікаў выпраменьвання выкарыстоўваюць фатаграфічныя матэрыялы, шматэлементныя лінейныя прыборы з зараднай сувяззю, электронна-аптычныя пераўтваральнікі.

Выкарыстоўваюцца спектрографы пераважна ў мэтах навуковых і прамысловых даследаванняў спектраў рэчываў, у астранамічных даследаваннях уласцівасцей і руху аб’ектаў.

## Літаратура 
* 
* Спектрограф // Физический энциклопедический словарь. / Главный редактор А. М. Прохоров. — М.: Советская энциклопедия, 1983.
* Спектрограф // Физическая энциклопедия. В 5-ти томах. / Главный редактор А. М. Прохоров. — М.: Советская энциклопедия, 1988.
* Спектрограф // Астрономічний енциклопедичний словник / За загальною редакцією І. А. Климишина та А. О. Корсунь. — Львів, 2003. — С. 448. — 547 с. — ISBN 966-613-263-X.

Катэгорыя:Аптычныя прыборы
Катэгорыя:Спектраскапія
Дэнтыкул

будынка]]
**Дэнты́кулы** (ад  — зубец), ці «ордарныя сухарыкі» — шэраг невялікіх прамавугольных выступаў, якія размешчаны ў выглядзе арнаменту на карнізе будынка і выконваюць роля дэкору. Сустракаюцца ў іанічным, карынфскім ордары, а таксама ў рымскім варыянце дарычнага ордара. Правобразам дэнтыкулаў паслужылі тарцы часта размешчаных папярочных драўляных бэлек плоскага глінабітнага перакрыцця ў архітэктуры Іоніі.

Дэнтыкулы сустракаюцца як у архітэктуры Старажытнай Грэцыі, так і ў яе пазнейшых інтэрпрэтацыях часоў класіцызму і неакласіцызму.

## Гл. таксама 
Мутул

## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Слоўнік архітэктурных тэрмінаў. Дэнтыкулы

Катэгорыя:Архітэктурныя элементы
Гуркі (Гарадоцкі раён)

**Гу́ркі** (, ) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бычыхінскага сельсавета. 

За 36 км на поўнач ад Гарадка, 75 км ад Віцебска, 3 км ад чыгуначнай станцыі Грыбачы, на левым беразе Дубаўкі, каля аўтадарогі Невель—Віцебск.

## Гісторыя 
Да 16 верасня 1960 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Езярышчанскага пассавета, у 1960—2013 гадах Гуркі былі цэнтрам Гуркінскага сельсавета.

## Насельніцтва 
* 189 жыхароў, 102 двары (1997)

## Інфраструктура 
* Базавая школа і бібліятэка
* Аддзяленне сувязі

## Культура 
* Традыцыі інсітнага (наіўнага) мастацтва Віцебшчыны — .

## Памятныя мясціны 
* Вайсковыя могілкі

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Бычыхінскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Гарадоцкага раёна
Курганы

**Курганы́** — множная колькасць назоўніка Курган.

## Тапонім 
### Беларусь 
* Гомельская вобласць:
** Курганы — пасёлак у Гомельскім раёне
* Гродзенская вобласць:
** Курганы — вёска ў Ашмянскім раёне
* Магілёўская вобласць:
** Курганы — вёска ў Кіраўскім раёне
* Мінская вобласць:
** Курганы — вёска ў Дзяржынскім раёне
** Курганы — вёска ў Бараўлянскім сельсавеце Мінскага раёна
** Курганы — вёска ў Рагаўскім сельсавеце Мінскага раёна
** Курганы — былы пасёлак у Слуцкім раёне
Гусялапка

**Гусяла́пка** (*Alchemilla*) — род кветкавых раслін сямейства . Каля 300 відаў.

## Апісанне 
Шматгадовыя травяністыя расліны пераважна з паўзучым дравяністым карэнішчам. Сцёблы прыўзнятыя, густа ўкрытыя валаскамі, рэдка амаль голыя. Лісце лопасцевае або далонепадобна рассечанае, круглаватае, складкаватае накшталт гусінай лапкі (адсюль назва), прыкаранёвых чаранках, у разетцы. Кветкі дробныя, зялёныя або жаўтаватыя, сабраныя ў шчыткападобна-мяцёлчатае суквецце. Плод — арэшкападобны. Характэрны апаміксіс.

## Арэал 
Пашыраны пераважна ва ўмераным поясе Еўропы, таксама ў Азіі, Паўночнай Афрыкі і ў Амерыцы. На тэрыторыі Беларусі больш 20 відаў. Найбольш вядомыя і пашыраныя: , , , , , . Зрэдку трапляюцца: , , , . Растуць на лугах, у светлых лясах, на высечках, узлесках, па берагах рэк і ручаёў, каля дарог і на пустках.

## Гаспадарчае значэнне 
Амаль усе віды тэхнічныя (фарбавальныя, дубільныя) і лекавыя (мачагонны, адхарквальны, кроваспыняльны, процізапаленчы сродак), некаторыя — кармавыя і дэкаратыўныя расліны.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Ружавыя
Вугляны

Назву **Вугля́ны** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Брэсцкая вобласць:
** Вугляны — вёска ў Бярозаўскім раёне
** Вугляны — вёска ў Камянецкім раёне

* Гродзенская вобласць:
** Вугляны — вёска ў Смаргонскім раёне

* Магілёўская вобласць:
** Вугляны — вёска ў Круглянскім раёне

* Мінская вобласць:
** Вугляны — вёска ў Мінскім раёне
Спектраскоп

**Спектраско́п** (ад спектр і  — гляджу) — аптычны прыбор для візуальнага назірання спектра выпраменьвання. Выкарыстоўваецца для хуткага якаснага спектральнага аналізу рэчываў у хіміі, металургіі (напрыклад, стыласкоп) і г.д. Раскладанне выпраменьвання ў спектр ажыццяўляецца, напрыклад, аптычнай прызмай. З дапамогай флюарэсцэнтнага акуляра візуальна назіраюць ультрафіялетавы спектр, з дапамогай электронна-аптычнага пераўтваральніка — блізкую інфрачырвоную вобласць спектру.

Часта пад тэрмінам спектрометр разумеюць спецыялізаваную прыладу, напрыклад, прызначаную для вызначэння інтэнсіўнасці зададзенай колькасці спектральных ліній, часта аўтаматызаваную, а пад тэрмінам спектраскоп — настольны прыбор, які дазваляе ўручную праглядаць розныя ўчасткі спектра.

Існуюць розныя разнавіднасці спектрометраў, такія як партатыўны спектрометр, рэнтгенафлуарэсцэнтны спектрометр, аптычны.

## Гл. таксама 
* Спектрометр
* Спектрограф

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Аптычныя прыборы
Катэгорыя:Аналітычная хімія
Катэгорыя:Спектраскапія
Анамбас

**Анамбас** () — архіпелаг у Паўднёва-Кітайскім моры. Уваходзіць у склад інданезійскай правінцыі Рыау. Агульная плошча — 637,1 км². Насельніцтва (2010 г.) — 37 493 чал.

## Геаграфія 
Анамбас уяўляюць сабою групу з 238 дробных астравоў, якія размешчаны ў Паўднёва-Кітайскім моры за 350 км на паўночны захад ад вострава Калімантан, за 980 км на поўнач ад Джакарты, за 8955 км на паўднёвы ўсход ад Мінска. Астравы з’яўляюцца часткай кантынентальнага шэльфа. Утвораны каля 8 тысячагоддзя да н. э. у выніку павышэння ўзроўню акіяна. Узбярэжжа большасці астравоў атачаюць каралавыя рыфы. На шэльфе каля Анамбас знойдзены значныя запасы прыроднага газу.

Клімат трапічны вільготны. На астравах захаваліся густыя першародныя лясы. Жывёльны свет прадстаўлены мноствам птушак, яшчаркамі, марскімі чарапахамі.

## Гісторыя 
Дакладны час з’яўлення першых людзей на Анамбас не вядомы. У XVI — XVII стст. астравы занялі малайцы, перасяленцы з поўдня Малакскага паўвострава. Тут сфарміравалася манархічная дзяржава з цэнтрам на востраве Сіянтан. Яе ўладары былі сваякамі султанаў Джохар-Бару. Захавалася магільня аднаго з іх.

У 1949 г. астравы Анамбас увайшлі ў склад Інданезіі. У 1974 г. на іх з’явілася шмат бежанцаў з В’етнама, якія дабіраліся да далёкіх астравоў на звычайных лодках. Да 1992 г. большасць в’етнамцаў пакінула Анамбас, аднак засталіся нашчадкі ад сумесных шлюбаў і родавыя магільні.

## Эканоміка 
З-за геаграфічнай аддаленасці эканамічнае развіццё астравоў Анамбас адбываецца павольна. У апошнія дзесяцігоддзі найбольшую значнасць набыла здабыча прыроднага газу. Мясцовае насельніцтва традыцыйна займаецца земляробствам і рыбалоўствам. Улады імкнуцца развіваць турызм. На астравах пабудаваны аэрапорт.

## Спасылкі 
* Indonesia — Anambas Islands 
* Wonderful Indonesia 
* Biosfir Indonesia — Anambas 
* History of Vietnamese Exodus to The Island Anambas

Катэгорыя:Астравы Інданезіі
Катэгорыя:Астравы Паўднёва-Кітайскага мора
Катэгорыя:Астравы Ціхага акіяна
Лебядзёўка

**Лебядзёўка** — назва шэрагу геаграфічных аб'ектаў.

## Населеныя пункты 
* Лебядзёўка — пасёлак у Добрушскім раёне Гомельскае вобласці
* Лебядзёўка — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскае вобласці
* Лебядзёўка — вёска ў Кармянскім раёне Гомельскае вобласці
* Лебядзёўка — вёска ў Бабруйскім раёне Магілёўскае вобласці
* Лебядзёўка — вёска ў Слаўгарадскім раёне Магілёўскае вобласці

## Іншыя аб'екты 
* Лебядзёўка — рака ў Горацкім раёне Магілёўскай вобласці, правы прыток ракі Быстрая (басейн Дняпра)
* Лебядзёўка — возера ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці у басейне Дняпра
Мокрае

Назву **Мо́крае** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Брэсцкая вобласць
** Мокрае — вёска ў Пружанскім раёне
* Магілёўская вобласць
** Мокрае — аграгарадок у Быхаўскім раёне

### Польшча 
* Мокрае — вёска ў Падляскім ваяводстве

### Расія 
* Мокрае (Сычоўскі раён)

## Іншае 
* Мокрае — заказнік раённага значэння ў Клічаўскім раёне 

## Гл. таксама 
* Мокрава
* Мокравічы
* Мокрадзь
* Мокрая
* Мокрая Дуброва
* Мокрыца
Лучай (значэнні)

* Лучай — вёска ў Беларусі (колішняе мястэчка), каля возера Лучай. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета Пастаўскага раёна Віцебскай вобласці
* Лучай — возера ў Беларусі, каля вёскі Лучай
Лугавая

Назву **Лугавая** маюць:

## Вуліцы 
### Беларусь 
* Лугавая — вуліца ў Альшанах (Столінскі раён)
* Лугавая — вуліца ў Верасніцы (Жыткавіцкі раён)
* Лугавая — вуліца ў Жыткавічах (Гомельская вобласць)
* Лугавая — вуліца ў Ямнам (Столінскі раён)

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Брэсцкая вобласць:
** Лугавая — вёска ў Баранавіцкім раёне

* Віцебская вобласць:
** Лугавая — вёска ў Дубровенскім раёне

* Гродзенская вобласць:
** Лугавая — вёска ў Гродзенскім раёне
** Лугавая — вёска ў Іўеўскім раёне

* Мінская вобласць:
** Лугавая (да 1964 — Свінка, да 1970 — Сасновая) — вёска ў Слабада-Кучынскім сельсавеце Капыльскага раёна
** Лугавая Слабада — вёска ў Мінскім раёне
Лебядзёўка (Жлобінскі раён)

**Лебядзёўка** (, ) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Луцкага сельсавета. Насельніцтва 976 чал. (2004). Знаходзіцца за 3 км на поўнач ад горада і чыгуначнай станцыі Жлобін (лінія Бабруйск — Гомель), за 106 км ад Гомеля.

На поўначы возера Лебядзёўка, на ўсходняй ускраіне рака Дняпро.

## Гісторыя 
Паводле пісьмовых крыніца вядомая з XVIII стагоддзя як вёска ў Рагачоўскім павеце Магілёўскай губерні. Граф Чарнышоў-Круглікаў валодаў у Жлобіне і ў вёсцы Лебядзёўка ў 1874 годзе 1319 дзесяцінамі зямлі, 2 корчмамі і паромам. З 1880 года дзейнічаў хлебазапасны магазін. Паводле перапісу 1897 года знаходзіліся школа граматы, хлебазапасны магазін, піцейны дом, у Лукаўскай воласці. Побач быў аднайменны фальварак. У 1909 годзе 578 дзесяцін зямлі, у фальварку 343 дзесяціны зямлі.

У 1922 годзе на базе фальварка быў створаны пасёлак Новы Свет (у наш час не існуе). У 1923 годзе ў наёмнай хаце адкрыта школа. У 1935 годзе арганізаваны калгас. У часы Вялікай Айчыннай вайны ў ліпені 1941 года і чэрвені 1944 года акупанты цалкам спалілі вёску і забілі 37 жыхароў. 16 жыхароў загінулі на фронце. Побач з вёскай, недалёка ад Дняпра, напачатку 1950-х пабудаваны Жлобінскі лінны завод. У 1966 годзе да вёскі далучаны пасёлак Леніна. У складзе дапаможнай гаспадаркі раённага вытворчага аб'яднання «Сельгасхімія» (цэнтр — вёска Лукі). Размешчаныя аддзяленне сувязі, пачатковая школа, фельчарска-акушэрскі пункт. 22 снежня 2014 года большая частка вёскі ўключана ў склад горада Жлобін.

## Насельніцтва 

ImageSize = width:auto height:150 barincrement:27
PlotArea = left:50 bottom:20 top:10 right:20
TimeAxis = orientation:vertical
AlignBars = late
Colors =
  id:linegrey2 value:gray(0.9)
  id:linegrey value:gray(0.7)
  id:cobar value:rgb(0.0,0.7,0.8)
  id:cobar2 value:rgb(0.6,0.9,0.6)
DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:1000
ScaleMajor = unit:year increment:200 start:0 gridcolor:linegrey
ScaleMinor = unit:year increment:200 start:0 gridcolor:linegrey2
PlotData =
  color:cobar width:15
  bar:1897 from:0 till:481 
  bar:1909 from:0 till:546
  bar:1940 from:0 till:697 
  bar:1959 from:0 till:688 
  bar:2004 from:0 till:976 
TextData=
  fontsize:10px pos:(20,195)
  text:

* **XIX стагоддзе**: 1816 — 48 двароў; 1897 — 66 двароў, 481 жыхар  (паводле перапісу)
* **XX стагоддзе**: 1909 — 78 двароў, 546 жыхароў; у фальварку 7 жыхароў; 1925 — 103 двары; 1940 — 181 двор, 697 жыхароў; 1959 — 688 жыхароў (паводле перапісу)
* **XXI стагоддзе**: 2004 — 360 гаспадарак, 976 жыхароў

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Луцкі сельсавет (Жлобінскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жлобінскага раёна
Альгомель

**Альго́мель** (, ) — вёска ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Велікамалешаўскага сельсавета. За 65 кіламетраў на паўночны ўсход ад Століна, 310 кіламетраў ад Брэста, 72 кіламетры ад чыгуначнай станцыі Гарынь.

У 1940—1954 гг. цэнтр Альгомельскага сельсавета.

## Насельніцтва 
* 1024 жыхары, 321 двор (1995)

## Інфраструктура 
* Базавая школа
* Клуб і бібліятэка
* Бальніца
* Аддзяленне сувязі

## Славутасці 
* Васкрасенская царква — помнік народнага драўлянага дойлідства (1817)
* Царква Святой Марыі Магдаліны (1994)

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Велікамалешаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Столінскага раёна
Бабінічы

Назву **Ба́бінічы** маюць:
## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Віцебская вобласць:
** Бабінічы — аграгарадок у Аршанскім раёне
** Бабінічы — аграгарадок у Віцебскім раёне
### Расія 
* Бабінічы (Смаленская вобласць)
Мазалава

**Ма́залава** — тапонім.

* Мазалава (Віцебскі раён) — аграгарадок у Віцебскім раёне.
* Мазалава (Мсціслаўскі раён) — аграгарадок у Мсціслаўскім раёне.
Мазалава (Віцебскі раён)

**Ма́залава** — аграгарадок у Віцебскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Цэнтр Мазалаўскага сельсавета.

## Геаграфія 
За 14 км на поўнач ад Віцебска, 4 км ад чыгуначнай станцыі Лужасна, каля аўтамабільнай дарогі  Віцебск—Гарадок, на рацэ Лужаснянцы.

## Насельніцтва 
* 1458 жыхароў, 605 двароў (1999)
* 1380 жыхароў (2009)

## Інфраструктура 
* Прадпрыемства меліярацыйных і водагаспадарчых сістэм
* Сярэдняя школа
* Дом культуры і бібліятэка
* Амбулаторыя і аптэка
* Аддзяленне сувязі

## Культура 
* Традыцыі інсітнага (наіўнага) мастацтва Віцебшчыны — .

## Памятныя мясціны 
* Помнік землякам, якія загінулі ў Вялікай Айчыннай вайне
* Сядзіба Манькоўскіх

## Вядомыя асобы 
* Леанід Міхайлавіч Нямцоў (нар. 1958) — беларускі ўрач-гастраэнтэролаг. Доктар медыцынскіх навук (2005), прафесар (2015).

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Населеныя пункты Віцебскага раёна
Катэгорыя:Мазалаўскі сельсавет (Віцебскі раён)
Ноўка (Віцебскі раён)

**Ноўка** — аграгарадок у Віцебскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. За 4 кіламетры на поўдзень ад Віцебска, каля чыгуначнай станцыі Мядзвёдка.

## Насельніцтва 
* 2522 жыхары, 880 двароў (2000)

## Інфраструктура 
* ААТ «Ноўка»
* Мядзвёдкаўскае збожжапрыемнае прадпрыемства
* Гімназія
* Дом культуры і бібліятэка
* Аптэка
* Камбінат бытавога абслугоўвання
* Аддзяленне сувязі
* Магазіны

## Памятныя мясціны 
* Помнік землякам, якія загінулі ў Вялікай Айчыннай вайне
* Харлампіеўская царква

## Літаратура 
* 
*  — С. 384—385.

Катэгорыя:Населеныя пункты Віцебскага раёна
Катэгорыя:Аграгарадкі Віцебскай вобласці
Ноўка

Назву **Но́ўка** маюць:

* «Ноўка» — былы шклозавод у Віцебскай губерні
## Беларусь 
* Віцебская вобласць
** Ноўка — аграгарадок у Віцебскім раёне
** Ноўка — вёска ў Даўгапольскім сельсавеце Гарадоцкага раёна
** Ноўка — вёска ў Стадолішчанскім сельсавеце Гарадоцкага раёна
** Ноўка — мясцовасць ва ўсходняй частцы горада Полацка.

## Расія 
* Ноўка (Смаленская вобласць)
Пестуніца (вёска)

**Пе́стуніца** (, ) — вёска ў Віцебскім раёне, на беразе аднайменнага возера і ракі Пестуніца. За 15 кіламетраў на паўночны захад ад Віцебска. Уваходзіць у склад Заронаўскага сельсавета.

## Насельніцтва 
* 379 жыхароў, 165 двароў (2000)

## Інфраструктура 
* Дом культуры і бібліятэка
* Амбулаторыя
* Аддзяленне сувязі

## Літаратура 
* 
*
Дом Максіма Гарэцкага (Горкі)

**Дом Максіма Гарэцкага**  — будынак у г. Горкі, які размяшчаўся ў паўночнай частцы ансамбля Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі, па адрасе Агранамічная вуліца, 3. Тут у 1926—1928 гг. жыў беларускі пісьменнік М. Гарэцкі, які працаваў у акадэміі загадчыкам кафедры беларускай мовы, а таксама ягоны брат, геолаг і географ Г. Гарэцкі, фізік А. Афанасьеў, фізік М. Мышкін. За савецкім часам будынак быў уключаны ў «Збор помнікаў» і лічыўся помнікам драўлянага дойлідства. Згадваецца ён як помнік архітэктуры і ў кнізе «Памяць. Горацкі раён».

Дачка Гарэцкага Галіна ўспамінала: 

У пачатку 1990-х гадоў у былой кватэры беларускага пісьменніка мусіў размесціцца музей, але пазней было вырашана пакінуць памяшканне новым жыхарам. Музей Гарэцкага зрабілі ў чацвёртым корпусе БДСГА.

### Разбурэнне 
19 студзеня 2012 года старшыня Горацкага райвыканкама І. М. Макар пацвердзіў рашэнне ад 16.11.2011 года № 19-98, згодна з якім «жылы дом на вуліцы Агранамічная, 3 уключыны ў графік зносу старых і аварыйных дамоў на 2012 год». У падтрымку прынятага рашэння ў СМІ выказаліся намеснік старшыні райвыканкама па сацыяльных пытаннях і інфармаванні насельніцтва Н. В. Карнеева і адказны сакратар рэдакцыі газеты «Горацкі веснік» П. Дзетліковіч.

У чэрвені 2012 года будынку адмоўлена ў наданні статусу помніка гісторыі. Такое рашэнне 20 чэрвеня прынята Беларускай рэспубліканскай навукова-метадычнай радай па пытаннях гісторыка-культурнай спадчыны пры Міністэрстве культуры, паведамляецца ў лісце ад 28 чэрвеня намесніка міністра культуры Тадэвуша Стружэцкага старшыні Беларускага добраахвотнага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры (БДТАПГК) Антону Астаповічу.
  
Адмова матывуецца стратай «адметных архітэктурна-будаўнічых вартасцей у працэсе правядзення рэканструкцый і вынікамі абследавання тэхнічнага стану і захаванасці аўтэнтычных матэрыялаў і канструкцый будынка».

## Архітэктура 
Пабудаваны ў 1925 г. з дрэва. Двухпавярховы сіметрычны ў плане будынак накрыты двухсхільным вальмавым дахам. Сцены вертыкальна ашаляваны, фундамент з бутавых камянёў. Аконныя праёмы ў ліштвах. Уваход скразны, з боку галоўнага фасада высокі мураваны ганак.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Горак
Катэгорыя:Славутасці Горак
Катэгорыя:Беларуская дзяржаўная сельскагаспадарчая акадэмія
Катэгорыя:Максім Гарэцкі
Катэгорыя:1925 год у Беларусі
Катэгорыя:Зніклі ў 2012 годзе
Катэгорыя:Знішчаныя збудаванні Беларусі
Катэгорыя:2012 год у Беларусі
Катэгорыя:Агранамічная вуліца (Горкі)
Асавец

Назву **Асаве́ц** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Брэсцкая вобласць:
** Асавец — былы хутар у Ляхавіцкім раёне

* Віцебская вобласць:
** Асавец — вёска ў Бешанковіцкім раёне
** Асавец — вёска ў Чашніцкім раёне

* Гомельская вобласць:
** Асавец — былы хутар у Жыткавіцкім раёне
** Асавец — вёска ў Мазырскім раёне
** Асавец (нежыл.) — вёска ў Рэчыцкім раёне

* Магілёўская вобласць:
** Асавец — вёска ў Бялыніцкім раёне
** Асавец — вёска ў Крычаўскім раёне
** Асавец — пахаваная вёска ў Чэрыкаўскім раёне

* Мінская вобласць:
** Асавец — вёска ў Вілейскім раёне
** Асавец — вёска ў Грозаўскім сельсавеце Капыльскага раёна
** Асавец — былы пасёлак у Капыльскім сельсавеце Капыльскага раёна
** Асавец — вёска ў Крупскім раёне
** Асавец — аграгарадок у Асавецкім сельсавеце Любанскага раёна
** Асавец — вёска ў Рачэнскім сельсавеце Любанскага раёна
** Асавец — вёска ў Маладзечанскім раёне
** Асавец — вёска ў Старадарожскім раёне

## Гл. таксама 
* Асава
* Асавая
* Асавецкая Буда
* Асавецкі
* Асавіно
* Асавок
* Асавы
* Асавыя
* Асаўляны
* Асаўнік
* Асаўніца
* Асаўцы
* Воса
* Восава
* Восаў
* Восаўскі
* Восаўскі Бор
* Восаўцы
Натуна

**Астравы Натуна** () — архіпелаг у Паўднёва-Кітайскім моры. Уваходзіць у склад інданезійскай правінцыі Рыау. Агульная плошча — 1993 км². Насельніцтва (2010 г.) — 69 319 чал.

## Геаграфія 
Ланцуг з 272 астравоў Натуна размешчаны на поўдні Паўднёва-Кітайскага мора. Ён знаходзіцца ўсяго за 67 км ад паўночнага ўзбярэжжа вострава Калімантан, за 532 км ад паўднёвага ўзбярэжжа В’етнама, за 138 км на ўсход ад астравоў Анамбас, за 1030 км на поўнач ад Джакарты, за 8968 км на паўднёвы ўсход ад Мінска.

Большасць астравоў з’яўляюцца часткай кантынентальнага шэльфа. Утвораны каля 8 тысячагоддзя да н. э. у выніку павышэння ўзроўню акіяна. Берагі атачаюць каралавыя рыфы. На многіх астравах заўважны выхады граніту, якія месцамі фарміруюць горы і ўзгоркі. Найвышэйшы пункт — гара Ранаі (1035 м) на востраве Натуна-Бесар. Не далёка ад яе знаходзіцца прыродны парк Аліф, дзе на плошчы 3 га можна бачыць скалы самых незвычайных форм. На шэльфе каля астравоў знойдзены значныя запасы прыроднага газу.

Клімат трапічны мусонны. Сярэдняя тэмпература +27,1 °C. Найбольш сухая пара году — з сакавіка да ліпеня.

## Прырода 
Прыродны свет астравоў Натуна адрозніваецца пэўнай разнастайнасцю. На многіх астравах захаваліся лясы. Тут знойдзены 71 від птушак, у тым ліку рэдкія папугаі, галубы і арлы. На астравах Натуна таксама жывуць прыматы (*Presbytis natunae*), марскія чарапахі, яшчаркі і г. д. Не меншую цікавасць ўяўляе жывёльны свет мясцовых каралавых рыфаў. Навуковая экспедыцыя 2002 г. выявіла сярод насельнікаў рыфаў вялікую колькасць эндэмікаў.

## Гісторыя 
Астравы Натуна здаўна былі вядомы рыбакам і гандлярам з Паўднёвага Кітая і Паўднёва-Усходняй Азіі. У XVI—XVII ст. яны былі захоплены малайцамі з поўдня паўвострава Малака, якія стварылі на ім некалькі дробных дзяржаўных аб’яднанняў, залежных ад султанаў Джохара. У 1824 г. Натуна фармальна былі падпарадкаваны Галандыі. У 1940—1944 гадах акупаваны Японіяй. У 1949 г. абвешчаны часткай Інданезіі.

Цікавасць да астравоў Натуна з боку цэнтральнага ўрада Інданезіі ўзнікла толькі з 1970 г. у сувязі з адкрыццём значных запасаў газу на шэльфе каля астравоў (каля 40 % ад усіх запасаў газу краіны). Свае прэтэнзіі на гэтыя землі таксама выказаў Кітай. У 1995 г. кітайскае кіраўніцтва адмовілася ад саміх астравоў, але не ад марскіх тэрыторый. Прамысловая здабыча газу вядзецца інданезійскімі і іншаземнымі кампаніямі з 1999 г. У асноўным, ён паступае на перапрацоўку ў Малайзію і Сінгапур. Мясцовыя ўлады імкнуцца развіваць транзітны гандаль і турызм.

## Спасылкі 
* Natuna Beautiful overseas island 
* Wonderful Indonesia
* globalsecurity.org
* About Natuna Island 
* Natuna Gas Field, Indonesia
* Natuna Coral Reef 
* Sekatung Island 
* Rare Animals Kekah Natuna 

Катэгорыя:Архіпелагі паводле алфавіта
Катэгорыя:Астравы Інданезіі
Катэгорыя:Астравы Паўднёва-Кітайскага мора
Катэгорыя:Астравы Ціхага акіяна
Бурас

**Горад Бу́рас** () — горад на паўднёвым захадзе Швецыі ў лене Вестра-Гёталанд.

## Эканоміка 
Буйнейшы ў краіне цэнтр тэкстыльнай і швейнай прамысловасці. Машына-будаўнічы і электронна-тэхнічны заводы.

Транспартны вузел.

## Славутасці 
* Музей рамёстваў.
* Царква 17 стагоддзя.

## Знакамітыя ўраджэнцы 
* Інгвар Карлсан, прэм'ер-міністр Швецыі
* Алена Папарызу, пераможца Еўрабачання 2005
* Крыстэр Б'ёркман, шведскі спявак

## Галерэя 

Выява:Borås Rådhus 2.jpg|Ратуша
Выява:Boras Krokshallstorget.jpg|
Выява:Borås Vattentorn 2.jpg|Воданапорная вежа
Выява:Textilmuseet, Borås.jpg|Музей тканіны

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 

Катэгорыя:Гарады Швецыі
Катэгорыя:Горад Бурас
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1621 годзе