open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Пулкаўскія вышыні

**Пулкаўскія вышыні** — ланцуг узгоркаў на поўдні ад Санкт-Пецярбурга, у Расіі. Вышыня да 75 метраў. На паўночным узгорку — Галоўная (Пулкаўская) астранамічная абсерваторыя Расійскай Акадэміі Навук. У раёне Пулкаўскіх вышыняў мемарыяльны комплекс «Пулкаўскі рубеж» (1967).

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Інгерманландыя
Катэгорыя:Геаграфія Ленінградскай вобласці
Ралько

**Ралько** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Іван Дзмітрыевіч Ралько — беларускі літаратуразнавец, крытык, паэт.
* Уладзімір Антонавіч Ралько — двойчы Герой Сацыялістычнай Працы.
Паданне

**Пада́нне** — жанр фальклору розных народаў; вуснае апавяданне, у якім з элементамі большай ці меншай фактычнай сапраўднасці тлумачыліся рэальныя з'явы жыцця, расказвалася пра значныя падзеі роднага краю, пра народных герояў. Паданні, як і легенды, блізкія да казак, але вызначаюцца не толькі займальнасцю; у своеасаблівай форме яны неслі веды пра навакольны свет і гісторыю краю.

## Беларусь 
Беларускія паданні, напрыклад, пра Рагнеду і Усяслава Чарадзея, вядомы з XII ст.. Захаваліся летапісныя апавяданні, у аснову якіх пакладзены народныя паданні пра воінскія подзвігі герояў («Паданне пра Кажамяку»). Паэтычныя паданні пра гістарычнае мінулае ёсць у беларускіх хроніках XVI ст., напрыклад, у Хроніцы Быхаўца — пра паходы Гедзіміна на Украіну і Альгерда на Маскву, пра заснаванне Вільні і інш.

Беларускія паданні тэматычна падзяляюцца на гістарычныя — пра войны, барацьбу з іншаземнымі захопнікамі, пра эпідэміі, пра гістарычных асоб і герояў («Пра князя Яраслава», «Платон казак»); тапанімічныя — пра паходжанне гарадоў, мястэчак, вёсак, урочышчаў, гарадзішчаў і інш. («Пра заснаванне Магілёва», «Адкуль Нясвіж»).

Паданні і легенды перадаваліся з пакалення ў пакаленне і былі своеасаблівай гістарычнай памяццю народа. Сюжэт пра народнага героя разбойніка Машэку выкарыстаў Янка Купала ў паэме «Магіла льва». Паводле гэтай паэмы і п'есы Е. Міровіча «Машэка» Р. Пукст напісаў оперу «Машэка».

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Жанры фальклору
Катэгорыя:Літаратурныя жанры
Чарлз Макінташ

**Чарлз Ма́кінташ** (; 29 снежня 1766,  — ) — шатландскі хімік і вынаходнік.

## Біяграфія 
Чарлз Макінташ нарадзіўся ў Глазга ў сям’і вядомага фарбоўшчыка. Рана зацікавіўся навукай. У 1786 годзе пачаў працу на хімічнай фабрыцы, а ў 1797 годзе адкрыў уласную вытворчасць, першую ў Шатландыі фабрыку галыну. Разам з Чарлзам Тэнантам вынайшаў сродак для адбельвання тканін (хлоркавую вапну). Таксама вынайшаў працэс аднаўлення жалеза вокісам вугляроду, больш хуткі, чым вядомы ў той час працэс атрымання сталі.

Чарлз Макінташ — вынаходнік воданепранікальнага адзення, дзякуючы якому яго імя ўвайшло ў слоўнікі (плашч макінтош). Спрабуючы знайсці прымяненне прадуктаў перагонкі вугалю, ён выкарыстаў нафту, пабочны прадукт гэтай перагонкі, у якасці растваральніка каўчуку. Прапанаваў склейваць вопратку з кавалкаў насычанай гэтым саставам тканіны. Вырашыўшы праблемы, якія ўзнікалі з-за моцнага паху гумы, у 1823 годзе ён атрымаў патэнт, а ў 1836 годзе пачаў вытворчасць плашчоў «Макінтош», якія карысталіся вялікім попытам.

Стаў членам Каралеўскага таварыства ў 1823 годзе.

## Спасылкі 
* Біяграфія Чарлза Макінташа і гісторыя яго фабрыкі
* 

Катэгорыя:Хімікі Вялікабрытаніі
Уладзімір Антонавіч Ралько

**Уладзімір Антонавіч Ралько́** (, вёска Падарэссе, , Мінская вобласць — ) — гаспадарчы і дзяржаўны дзеяч, старшыня калгаса «Аснежыцкі» (1950—1992), удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, двойчы Герой Сацыялістычнай Працы.

## Біяграфія 
У 1941 годзе быў залічаны курсантам Краснадарскага авіяцыйнага вучылішча. У 1942 годзе навучаўся на курсах малодшых афіцэраў і ў якасці стрэлка-радыста цяжкага бамбардзіроўшчыка быў накіраваны ў дзеючую армію.

Ваяваў на фронце з 1942 года ў якасці стралка-радыста цяжкага бамбардзіроўшчыка ТБ-3. У пачатку лета 1942 года пры выкананні баявога задання быў збіты над Крымам. Увесь экіпаж трапіў у палон. У. А. Ралько быў кантужаны і разам з іншымі членамі экіпажа апынуўся ў лагеры ў Ровенскай вобласці. Пасля яму ўдалося з лагера збегчы. У чэрвені 1942 года стаў байцом партызанскага атрада Каржа. Быў прызначаны кулямётчыкам, затым — камандзірам аддзялення, узвода. У верасні 1942 года стаў сакратаром камсамольскай арганізацыі партызанскага атрада. У баях адрозніваўся смелымі рашучымі дзеяннямі. Удзельнічаў у дзясятках партызанскіх баёў.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 18 студзеня 1958 года за вялікія поспехі, дасягнутыя ў выкананні плану развіцця сельскай гаспадаркі краіны Ралько Уладзіміру Антонавічу прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля «Серп і Молат».

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 23 лютага 1976 года за вялікія поспехі, дасягнутыя ў выкананні плану развіцця сельскай гаспадаркі краіны Ралько Уладзімір Антонавіч узнагароджаны ордэнам Леніна і другім залатым медалём «Серп і Молат». Стаў двойчы Героем Сацыялістычнай Працы.

Член КПСС з 1950 года. Член Брэсцкага абкама КПБ і ЦК КПБ, Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР (1959—1963), дэпутат Вярхоўнага Савета СССР (1966—1970, 1974—1984). Намеснік Старшыні Вярхоўнага Савета БССР у 1985—1990 гадах.

## Творы 
* Всего достигнешь, если любишь труд. — Мн., 1966.
* Оснежский поиск. — Мн., 1979.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Двойчы Героі Сацыялістычнай Працы
Катэгорыя:Члены ЦК КПБ
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 5-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 7-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 9-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 10-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 11-га склікання
Катэгорыя:Старшыні калгасаў
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Пінскага раёна
Сібеліус

* Ян (Жан, Юхан) Сібеліус — фінскі кампазітар, педагог; заснавальнік нацыянальнай кампазітарскай школы; адзін з буйнейшых прадстаўнікоў сусветнага сімфанізму.
* «Сібеліус» — фірменны пасажырскі цягнік Фінскай чыгункі (1992—2010)
Лясная дача

**Лясная дача** — гістарычная назва ляснога масіву або ўчастка лесу, якія ў дарэвалюцыйныя часы былі адміністрацыйнымі і юрыдычнымі адзінкамі тэрытарыяльнага падзелу лесу. Ляснымі дачамі называлі таксама часткі лясніцтваў, вылучаныя ў самастойныя гаспадаркі.

Належалі прыватным асобам, установам або дзяржаве. У сярэдзіне XIX стагоддзя былі заменены лясніцтвамі, але назвы іх захаваліся за асобнымі масівамі. Некаторыя лясныя дачы, напрыклад, Вярэйцаўская, Жорнаўская, Прылуцкая, Каранёўская, Горацкая, сталі вядомымі з-за асобай каштоўнасці лесу, іх навуковага і гістарычнага значэння.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Лясы
Катэгорыя:Лясная гаспадарка
Дзівасіл брытанскі

**Дзівасіл брытанскі** (*Ínula británnica*), народныя назвы **бараўнік**, **залатушнік** — шматгадовая травяністая расліна, від роду  сямейства .

## Назва 
Дзівасіл брытанскі, бараўнік.

## Распаўсюджанне 
Расце на лугах, па берагах рэк, азёр, ручаёў, іншы раз на палянах, узлесках i высечках у лісцевых i мяшаных лясах.

## Батанічнае апісанне 
Цвіце ў чэрвені — верасні. Двух-, мнагалетнік вышынёй 15—65 см, з прамым сцяблом, апушаны мяккімі валаскамі, з лёгкім часночным пахам. Лісце падоўжана-ланцэтнае, мяккае, ніжняе чаранковае, верхняе сядзячае, з сэрцападобнай асновай, сцяблоабдымнае. Кветкавыя кошыкі нешматлікія, дыяметрам 3—4 см, у рэдкім шчытку. Лісцікі абгорткі лінейныя, завостраныя.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Пустазелле
Катэгорыя:Астравыя (падсямейства)
Пульпіт

**Пульпіт** — запаленне пульпы зуба. Узнікае пры пападанні ў яе бактэрый, іх таксінаў, прадуктаў распаду тканак з карыёзнай поласці, парушаных калязубных тканак, пры траўме зуба, з крывацёкам пры цяжкіх інфекцыйных захворваннях і інш. Бывае *востры* і *хранічны*, *ачаговы* і *дыфузны* (пашыраецца на ўсю пульпу зуба). Пульпіт пашкоджвае малочныя і пастаянныя зубы. Характарызуецца моцным болем, які можа ўзнікаць, напрыклад, пры пападанні на хворы зуб халоднай (гарачай) ежы; пры некаторых формах пульпіту холад купіруе боль. Часам пульпіт закранае галіны трайчастага нерва і пераходзіць на пэўныя часткі твару. Лячэнне: поўнае ці няпоўнае выдаленне пульпы з далейшым пламбаваннем зуба.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Захворванні паводле алфавіта
Катэгорыя:Захворванні зубоў
Алімпійская (станцыя метро, Кіеў)

**«Алімпійская»** (, ) — 23-я станцыя Кіеўскага метрапалітэна. Размешчана на Абалонска-Тэрэмкоўскай лініі, між станцыямі «Плошча Льва Талстога» і «Палац Украіна». Адкрыта 19 снежня 1981 года пад назвай «Рэспубліканскі стадыён». Сучасная назва — з 11 ліпеня 2011, ад размешчанага непадалёк НСК «Алімпійскі».

## Расклад адпраўлення цягнікоў 
Адпраўка першага цягніка ў напрамку:
* ст. «Церамкі» — 05:55
* ст. «Герояў Дняпра» — 05:43

Адпраўка апошняга цягніка ў напрамку:
* ст. «Церамкі» — 00:24
* ст. «Герояў Дняпра» — 00:08

Расклад адпраўлення цягнікоў увечары (пасля 22:00) ў напрамку:
* ст. «Церамкі» — 22:32, 22:43, 22:55, 23:07, 23:19, 23:31, 23:43, 23:54, 0:04, 0:14, 0:24
* ст. «Герояў Дняпра» — 22:33, 22:45, 22:57, 23:09, 23:21, 23:33, 23:45, 23:56, 0:08

## Фотаздымкі 

Respublikanskyi Stadion metro station 2010 02.jpg|Пасадачная платформа
Respublikanskyi Stadion metro station 2010 03.jpg|Форма пілонаў
Respublikanskyi Stadion metro station 2010 04.jpg|Кампазіцыя ў тарцы цэнтральнай залы
Respublikanskyi Stadion metro station 2010 07.jpg|Былая назва на шляхавой сцяне
Respublikanskyi Stadion metro station 2010 09.jpg|Дзверцы на шляхавой сцяне
Respublikanskyi Stadion metro station 2010 05.jpg|Свяцільня ў цэнтральнай зале
Respublikanskyi Stadion metro station 2010 06.jpg|Эскалатарны тунэль
Respublikanskyi Stadion metro station 2010 08.jpg|Барэльеф «Хакей з шайбай» ў касавай зале
Respublikanskyi Stadion metro station 2010 10.jpg|Дэкаратыўныя рашоткі ў падземным вестыбюлі

## Спасылкі 
* Старонка станцыі на афіцыйным сайце Кіеўскага метрапалітэна 
* Старонка станцыі на неафіцыйным сайце Кіеўскага метрапалітэна 
* Фатаграфіі станцыі на сайце metro.zarohem.cz 
* Дэпутаты Кіеўскай рады перайменавалі станцыю метро «Рэспубліканскі стадыён» 

Катэгорыя:Станцыі Кіеўскага метрапалітэна
Вікі Вэйл

**Вікі Вэйл** () — персанаж DC Comics, створаны Бобам Кейнам і Білам Фінгерам.

## Гісторыя публікацый 
Персанаж створаны пісьменнікамі Бобам Кейнам і Білам Фінгерам. Дэбют адбыўся ў кастрычніку/лістападзе 1948 года. Паводле агульнага меркавання створаны, каб адлюстраваць поспех калегі рэпарцёра Кента Superman/Clark і любоўнага захаплення Лоіс Лейн, яе роля ў гісторыі складалася ў значнай ступені з паведамлення аб дзеяннях Бэтмэна для газеты «Готэм». Часта сюжэт круціцца вакол Вікі Вэйл і яе падазрэнняў адносна асобы Бэтмэна.

### Па-за коміксамі 
## Кіно 
* У фільме «Бэтмен» Ціма Бертана, ролю выканала Кім Бейсінгер. Па сюжэце Вікі Вэйл мае намер раскрыць асобу Бэтмэна.
* Таксама згадваецца ў размове паміж Брусам Уэйнам і Селінай Кайл ў фільме «Бэтмен вяртаецца», таго ж Ціма Бертана.
* У фільме «Бэтмен супраць Супермэна: На світанку справядлівасці» першапачаткова меркавалася яе з'яўленне.

## Мультыплікацыя 
У мультфільме «Бэтмен супраць Дракулы» 2005 года Вікі Вэйл з'яўляецца карэспандэнтам навін. Яе выкрадае граф Дракула, каб ўваскрэсіць сваю нявесту.

## Відэагульні 
* У «Batman: Arkham City» за час рэпартажу, яе верталет збіваюць паплечнікі Джокера.
* У «Batman: Arkham Origins» пакутуе ў турме Блэкгейт, як закладніца Чорнай Маскі. У дадатку «Cold, Cold Heart», яна госць у маёнтку Бруса Уэйна, куды ўрываецца Містэр Фрыз.
* У «Batman: The Telltale Series» Вікі з'яўляецца ў першым эпізодзе на дабрачынным вечары, прысвечаным Харві Дэнту (гульцу прапануюць выбар папрасіць яе сысці, бо на вечар рэпарцёры не дапускаюцца, альбо дазволіць ёй застацца). Затым яна з'яўляецца ў асабняку Уэйнаў, каб узяць інтэрв'ю ў Бруса для таго, каб абвергнуць чуткі пра сувязі сям'і Бруса з мафіяй. Бліжэй да фіналу першага эпізоду прапануюць выбар: аддаць ёй дадзеныя на сувязь мэра Хіла з Кармайнам Фальконэ або камісару Джэймсу Гордану. У фінале 3-яго эпізоду высвятляецца, што яна — Лэдзі Аркхэм — галоўны антаганіст гульні, новы вораг Бэтмена.

Катэгорыя:Персанажы паводле алфавіта
Аляксандр Якаўлевіч Бараўскі

**Аляксандр Якаўлевіч Бараўскі** (,  — пасля 1917) — расійскі рэстаўратар.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Пецярбургу ў 1860 годзе.

З 1881 года пачаў займацца дзейнасцю па рэстаўрацыі твораў мастацтва. З 1890 па 1917 гадах на пасадзе рэстаўратара ў Рускім музеі. У 1906 годзе склаў знакаміты «Праект заснавання рэстаўрацыйнай майстэрні пры Рускім музеі імператара Аляксандра III».

А. Я. Бараўскі адным з першых паставіў пытанне аб паглыбленні рэстаўрацыйнай практыкі ў Рускім музеі, яе арганічнай сувязі з кансервацыйнымі мерамі, адзначыў пераарыентацыю рэстаўрацыі з панаўлення на кансервацыю.

А. Я. Бараўскі адзначыў неабходнасць вядзення навуковай дакументацыі, важнасць падрабязнага апісання рэстаўрацыйных працэсаў, уласцівасцяў матэрыялаў творы, яго фотафіксацыю. Пасля гэтыя палажэнні ляглі ў аснову сістэматызацыі рэстаўрацыйнай практыкі майстэрні.

Бараўскі распісаў аддзяленне над дзвярамі ў сталовай сядзібы Козелаў-Паклеўскіх у Красным Беразе.

Катэгорыя:Рэстаўратары Расіі
Катэгорыя:Мастацтвазнаўцы Расіі
Катэгорыя:Скульптары Расійскай імперыі
Катэгорыя:Мастакі Расійскай імперыі
Дукоркі

**Дукоркі,** часам **Дукорка**— былая вёска Дукорскім сельса­веце Пухавіцкі раён Мінскай вобласці, цяпер у межах Дукоры.

## Гісторыя 
У пачатку XX ст. 101 двор, 671 жы­хар. Злілася з в. Дукора і знята з уліку 28.09.1967 г..

## Вядомыя асобы 
* Аляксандр Рыгоравіч Чарвякоў — беларускі савецкі дзяржаўны дзеяч.

## Літаратура 
Памяць : Пухавіцкі раён: гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / [укладальнік А. А.Прановіч; рэдкалегія: А. М. Карлюкевіч і інш.]. - Мінск : Беларусь, 2003. - 748 с. - 3000 экз. ISBN 985-01-0251-9

## Спасылкі 
* Игуменский уезд Минской губернии
Парэчча (мястэчка)

**Парэ́чча** (, ) — былы сельскі населены пункт (мястэчка) у Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Было цэнтрам Парэцкага сельсавета.

Чыгуначная станцыя на лініі Гродна — Вільнюс.

Населены пункт ліквідаваны 30 сакавіка 2011 года, а яго тэрыторыя ўвайшла ў склад вёскі Парэчча, якая адначасова атрымала статус аграгарадка.

## Насельніцтва 
* 2009 — 1 639 чал., у той жа час у вёсцы Парэчча — 230 чал. (перапіс)

## Славутасці 
* Царква Казанскай Маці Божай 1901 г.

## Зноскі 
Катэгорыя:Парэчча (Гродзенскі раён)
Адэская (станцыя метро, Кіеў)

**«Адэская»** () — планаваная станцыя Кіеўскага метрапалітэна на Абалонска-Тэрэмкоўскай лініі, наступная за станцыяй Церамкі. Плануецца, што яна будзе размешчана на праспекце Акадэміка Глушкова ў раёне гарадской мяжы. Можа быць пабудаваная ў перспектыве пасля 2020 года.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт Кіеўскага метрапалітэна 
* Пастанова Кабінета Міністраў Украіны ад 07 сакавіка 2006 года № 257 «Аб зацвярджэнні Дзяржаўнай праграмы будаўніцтва і развіцця сеткі метрапалітэнаў на 2006—2010 гады»
* Афіцыйная схема развіцця Кіеўскага метрапалітэна да 2020 года 

Катэгорыя:Станцыі Кіеўскага метрапалітэна
Кры

**Кры** (ад , саманазва: *Nēhiyaw*) — група малых алганкінскіх народаў, карэнныя жыхары Канады. Агульная колькасць (2015 г.) - 317 000 чалавек.

Кры адносяцца да паўночных алганкінаў і маюць агульнае паходжанне з іну. Яны лічаць сябе прамымі нашчадкамі культурнага героя Вісакеджака, які выратаваў зямлю ад сусветнага патопу. Да прыходу еўрапейцаў кры насялялі лясныя раёны ўсходняй Канады, займаліся вандроўным паляваннем, збіральніцтвам і рыбалоўствам. 

Першыя кантакты паміж французскімі езуітамі і кры былі ўсталяваны каля 1640 г. Французы выкарыстоўвалі для назвы тубыльцаў скарочаную форму слова аджыбвэ *Kirištino*. У выніку ўдзелу ў футравым гандлі кры пашырылі населеныя імі тэрыторыі і часткова перасяліліся на заходнія раўніны. Там яны асвоілі конегадоўлю і паляванне на бізонаў. 

Урад Канады імкнуўся захоўваць добрыя адносіны з тубыльцамі. Кры ўдзельнічалі ў даследаванні паўночных тэрыторый, наладжванні дзяржаўнай паштовай службы. Аднак у другой палове XIX ст. з-за вынішчэння дзікай жывёлы традыцыйны лад жыцця прывёў да крызісу. Урад Канады скарыстаўся гэтым для перамяшчэння раней вандроўных груп у рэзервацыі. Перамяшчэнне суправаджалася дагаворамі, паводле якіх урад абяцаў абараняць правы тубыльцаў на зямлю. Да нашых дзён у рэзервацыях жыве каля паловы ўсіх кры.

З 1970-х гг. заўважна палітычная актыўнасць кры. Яны ўдзельнічаюць у экалагічным руху і барацьбе карэнных народаў за свае правы.

Да кантактаў з еўрапейцамі кры падзяляліся на тэрытарыяльныя групы з некалькіх сем'яў. Улетку яны сустракаліся для арганізацыі супольных свят. Вылучаўся пласт абраных правадыроў і шаманаў. Пасля перамяшчэння ў рэзервацыі традыцыйныя паляўнічыя групы зніклі. Кры сталі падзяляцца паводле прыналежнасці да той ці іншай рэзервацыі або адпаведна мове.    

Катэгорыя:Алганкіны
Катэгорыя:Народы Канады
Іван Дзмітрыевіч Ралько

**Іван Дзмітрыевіч Ралько** (, вёска Макраны, Капыльскі раён, Мінская вобласць — , Мінск) — беларускі літаратуразнавец, літаратурны крытык, паэт. Кандыдат філалагічных навук (1967).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. У 1951 годзе скончыў Нясвіжскае педагагічнае вучылішча. З 1951 і да пачатку 1957 года працаваў дырэктарам і выкладчыкам беларускай мовы і літаратуры Багушоўскай сямігадовай школы, затым выкладаў рускую мову і літаратуру ў Навамышскай сярэдняй школе Баранавіцкага раёна. У 1958 годзе скончыў завочна філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, у 1961 годзе — аспірантуру пры Інстытуце літаратуры імя Янкі Купалы АН БССР. Працаваў у гэтым інстытуце малодшым (1961–1968), старшым навуковым супрацоўнікам (1969–1979).

Сябра СП СССР з 1970 года.

## Творчасць 
У перыядычным друку ў 1951 годзе дэбютаваў вершамі (газета «Чырвоная змена»). Аўтар зборніка паэзіі «Святло зары вячэрняй» (1983). Яго паэзіі ўласцівы зварот да маральна-этычных праблем сучаснасці, любоў да роднай зямлі. 

Перакладаў з украінскай і польскай моў.

## Навукова-даследчыцкая дзейнасць 
З 1958 года выступаў як крытык і літаратуразнавец. 

Сфера навуковых інтарэсаў — праблемы сучаснай паэзіі, гісторыі і тэорыі беларускага вершаскладання.

У 1967 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю.

Аўтар навуковых манаграфій «Беларускі верш: Старонкі гісторыі і тэорыі» (1969), «Вершаскладанне: Даследаванне і матэрыялы» (1977), «Верш і мова: Праблема тэорыі і гісторыі беларускага верша» (1986). Вершазнаўчыя працы І. Д. Ралько — адны з першых у беларускім літаратуразнаўстве шырокамаштабных і грунтоўных навуковых даследаванняў у галіне гісторыі і тэорыі беларускага верша. Упершыню ў беларускай літаратурнай навуцы 
быў старанна сабраны і статыстычна апрацаваны велізарны матэрыял па версіфікацыі, — маладаследаванай сферы паэтычнай творчасці ад Ф. Скарыны і С. Полацкага і да апошняй чвэрці ХХ стагоддзя. 

Гістарычную прастору беларускай вершаванай практыкі даследчык бачыў у агульным кантэксце славянскага вершазнаўства, розных сістэм вершаскладання (танічнага, сілабічнага і сілаба-танічнага). Даследаваў суадносіны рытму і маўлення, слоўнага націску і метра, асаблівасці ужывання беларускай рыфмы.

Склаў метрычны даведнік да вершаў Максіма Багдановіча, збіраў матэрыялы да метрычнага даведніка паэтычнай творчасці Янкі Купалы (праца не завершана).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Літаратуразнаўцы Беларусі
Катэгорыя:Літаратурныя крытыкі Беларусі
Катэгорыя:Паэты Беларусі
Катэгорыя:Выпускнікі Нясвіжскага дзяржаўнага каледжа імя Якуба Коласа
Катэгорыя:Кандыдаты філалагічных навук
Катэгорыя:Члены Саюза пісьменнікаў СССР
Катэгорыя:Перакладчыкі Беларусі
Катэгорыя:Перакладчыкі на беларускую мову
Катэгорыя:Перакладчыкі з украінскай мовы
Катэгорыя:Перакладчыкі з польскай мовы
Катэгорыя:Беларускамоўныя паэты
Касцёл Святога Антонія (Суцін)

**Касцёл св. Антонія** — колішні касцёл у вёсцы Суцін Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці, парафія Маці Божай Шкаплернай. З 2007 года пачала адраджацца парафія.

## Гісторыя 
Да 1939 года ў вёсцы дзейнічаў драўляны касцёл св. Антонія, ля касцёла знаходзяцца могілкі і капліца. У канцы 30-х гадоў ХХ стагоддзя храм быў закрыты, як і польская школа. Касцёл па загаду ўладаў разбурылі, а бярвенні перавезлі ў Суцін. Меркавалі зрабіць з іх грамадскую лазню, але пачалась вайна.

Зараз на месцы касцёла вернікі зладзілі драўляную паветку і лавы. 14 сакавіка 2007 года зарэгістравана парафія.

13 чэрвеня 2015 года на «Серафінавай Гары», дзе раней стаяў касцёл, быў пастаўлены крыж.

## Архітэктура 
Унутры знаходзіўся арган.

## Гл. таксама 
* Храмы Пухавіцкага раёна
* Барысаўскі дэканат

## Спасылкі 
* Сарафінава гара і касцёл св. Антонія  — talka.info
* Повязь часоў: хрост на Сарафінавай гары на месцы разбуранай святыні — catholic.by

Катэгорыя:Знішчаныя збудаванні Пухавіцкага раёна
Катэгорыя:Колішнія касцёлы Мінскай вобласці
Катэгорыя:Касцёлы Пухавіцкага раёна
Катэгорыя:Суцін (Пухавіцкі раён)
Катэгорыя:Храмы Святога Антонія Падуанскага
Касцёл Святога Антонія Падуанскага (Мар’іна Горка)

**Касцёл Святога Антонія Падуанскага** — каталіцкі храм у горадзе Мар’іна Горка Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці. Пры касцёле дзейнічае капліца. У капліцы ёсць абразы святых каталіцкіх св. Антонія Падуянскага і Маткі Боскай Вастрабрамскай. Будынак касцёл св. Антонія перабудаваны з электрастанцыі 1930-х.

## Гісторыя 
У вытокаў адраджэння каталіцкай веры ў г. Мар’іна Горка стаяў ксёндз Сяргей Бараўнёў. У 2001 годзе, калі ён працаваў пробашчам у Беразіно, звярнуў увагу на Мар’іну Горку, дзе не было ні касцёла, ні парафіі. Разам з Юрыем Лабанавым з Мар’інай Горкі было распачата стварэнне парафіі. Спачатку набажэнствы адбываліся па хатах, потым у Доме культуры і нават у аўташколе. 16 траўня 2002 года была зарэгістравана парафія пад тытулам святога Антонія. Праз нейкі час знайшоўся добры і ахвярны чалавек, Іван Уладзіслававіч Гумоўскі, які падараваў пад касцёл уласны будынак.

У лютым 2007 года пробашчам у парафію быў прызначаны ксёндз Уладзіслаў Лазар, які да гэтага часу працаваў вікарыем у мінскай архікатэдры.

У 2010 г. біскуп Антоній Дзям’янка ўнёс у касцёл мошчы Святога Антонія Падуанскага, якія захоўваюцца у срэбраным з пазалотай рэліквіяры.

### Крыж 
На галоўным алтары вісіць унікальны крыж, прывезены з Ліды, — ён зроблены з місійнага крыжа 1937 года, які быў сведкам падзеяў 1943 года. Тады фашыстамі былі арыштаваны і расстраляныя з дзевяццю іншымі святарамі ксяндзы з Ліды — Вінцэнт Лабан і Люцыян Мрачкоўскі. Мінскім вернікам пашчасціла несці гэты сімвалічны крыж падчас крыжовага шляху ў Вялікім посце 2007 года на Кальварыйскіх могілках. З дапамогаю біскупа Антонія Дзям’янкі гэты крыж трапіў у Мар’іну Горку, а сям’я Сурмачэўскіх з Мінска аплаціла выдаткі па яго рэстаўрацыі.

## Галерэя 

Файл:Church of Antony Padua in Mar`ina Gorka 01.jpg
Файл:Church of Antony Padua in Mar`ina Gorka 02.jpg
Файл:Church of Antony Padua in Mar`ina Gorka 03.jpg
Файл:Church of Antony Padua in Mar`ina Gorka 06.jpg
Файл:Church of Antony Padua in Mar`ina Gorka 05.jpg
Файл:Church of Antony Padua in Mar`ina Gorka 04.jpg
Файл:Marjina Horka, Catholic Church (6.04.2012).jpg

## Гл. таксама 
* Храмы Пухавіцкага раёна
* Барысаўскі дэканат

## Спасылкі 
* Мінска-Магілёўская архідыяцэзія — http://catholic.by/
* уліцы гораду Мар’іна Горка — radzima.org

Катэгорыя:Касцёлы Пухавіцкага раёна
Катэгорыя:Храмы Мар’інай Горкі
Катэгорыя:Касцёлы Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі
Катэгорыя:Храмы Святога Антонія Падуанскага
Тэрэмкы (станцыя метро)

**«Тэрэмкы́»** (, ) — 52-я станцыя Кіеўскага метрапалітэна, канцавая на Абалонска-Тэрэмкоўскай лініі, наступная пасля станцыі «Іпадром». Адкрыта 6 лістапада 2013 года. Пасажырапаток — 24,4 тыс. чал./суткі (2015 год). Названая па аднайменнаму жылому масіву.

## Гісторыя 
Будаўніцтва станцыі пачата ў лістападзе 2011 года. У ліпені 2012 пачата будаванне сцяны ў грунце. Па стане на канец кастрычніка 2012 года робiцца раскрыццё катлавана станцыі, паралельна праходзіць заліванне падмуркавай пліты станцыі. З пачатку лістапада ўстаноўлена апалубка і адбываецца заліванне секцый зводу станцыі.

Па стане на чэрвень 2013 года збудаваныя станцыйны і касавыя залы, выкладзеныя лесвічныя пліты пераходу касаваЙ залы. Будуюцца абаротныя тупікі і СТЦ.

3 лістапада 2013 года на станцыю быў пушчаны пробны цягнік.

6 лістапада 2013 года станцыя была адкрыта для пасажыраў.

## Канструкцыя 
Па канструкцыі станцыя аднаскляпеністая, мелкага залажэння, з двума выхадамі ў падземныя пераходы пад праспектам Акадэміка Глушкова. За станцыяй знаходзяцца абаротныя тупікі і пункт тэхнічнага абслугоўвання цягнікоў. У перспектыве плануецца падаўжэнне лініі да станцыі «Адэская» і збудаванне дэпо «Тэрэмкы».

## Абсталяванне 
Аздабленне зводу платформы выканана мазаічным абліцоўваннем у выглядзе геаметрычных узораў, элементы якіх пераходзяць таксама на шляхавыя сцены. Сцены абліцаваныя бэжавым мармурам, які падкрэслівае іх канструктыўныя асаблівасці. Тарцы платформы таксама ўпрыгожаны мазаічным абліцоўваннем. Асвятленне станцыі ажыццяўляецца з дапамогай 13 таршэраў. Вакол таршэраў размешчаны лаўкі для пасажыраў, вырабленыя з нержавеючай сталі. Дадатковая светлавая лінія на шляхавай сцяне падсвятляе ўзор на зборы.

На станцыі ўстаноўлены 4 ліфты для людзей з асаблівымі патрэбамі. 2 ліфты — для перавозкі пасажыраў са двара ў вестыбюль станцыі, яшчэ 2 — з узроўню вестыбюля да ўзроўню пасажырскай платформы. Уздоўж краю платформы ўладкаваная шутц-лінія з пліткі тыпу «грэс» з выпуклым рэльефам «Увага», што дазваляе лепш арыентавацца людзям з праблемамі зроку.

## Расклад адпраўлення цягнікоў 
Адпраўка першага цягніка ў напрамку:
* ст. «Герояў Дняпра» — 05:57

Адпраўка апошняга цягніка ў напрамку:
* ст. «Герояў Дняпра» — 00:05

Расклад адпраўлення цягнікоў у вячэрні час (пасля 22:00) у напрамку:
* ст. «Герояў Дняпра» — 22:25, 22:35, 22:45, 22:55, 23:05, 23:15, 23:25, 23:35, 23:45, 23:55, 0:05

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт Кіеўскага метрапалітэна  
* У Кіеве адкрылі станцыю метро «Тэрэмкы»  

Катэгорыя:Станцыі Кіеўскага метрапалітэна
Касцёл Святога Роха (Шабуні)

**Касцёл Святога Роха** — драўляны рыма-каталіцкі храм у вёсцы Шабуні Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці, помнік беларускага народнага дойлідства.

## Гісторыя 
Гісторыя каталіцкай грамады ў Шабунях пачынаецца з канца XVIII стагоддзе, калі на старых могілках вернікі вырашылі ўзвесці капліцу. Паводле мясцовага падання, узнікненне касцёла звязана з эпідэміяй халеры ў вёсцы. Нібы пасля таго, як жыхары набылі абраз Святога Роха і ўсталявалі яго ў алтары капліцы, хвароба пачала адступаць.

У 1829 годзе старая капліца была перабудавана, аднак даўнейшую парогавую бэльку з датай пабудовы вырашылі захаваць. У 1860 годзе капліца зноў была перабудавана, сродкі на рэканструкцыю вылучыў тагачасны ўладальнік гэтых месцаў князь Вітгенштэйн. У часе гэтай рэканструкцыі храм быў значна павялічаны, шэраг архіўных дакументаў таго часу пачынае зваць яе «касцёлам». Пры гэтым дату «1796» на ўваходзе ў капліцу згадваюць як «былую», бэльку парога, якая тады стала зусім трухлявай, давялося замяніць.

З 1997 па 2004 гады касцёл не дзейнічаў. 15 жніўня 2015 годзе мітрапаліт Мінска-Магілёўскі Тадэвуш Кандрусевіч асвяціў адноўленую пасля рамонту капліцу.

## Архітэктура 
Касцёл ёсць квадратным будынкам з трохграннай апсідай і выцягнутым бабінцам. Кожны са зрубаў накрыты асобным двухсхільным гонтавым дахам. Над уваходным ганкам, што падтрымліваецца чатырма драўлянымі калонамі, пастаўлена чацвярыковая вежа пад шатровай чатырохсхільнай страхой з крыжом. Ёсць адна сакрыстыя, прыбудаваная да правай грані апсіды. Над уваходам размешчаны хоры. Столь над асноўным аб’ёмам каробчатая, над астатнімі прыбудовамі плоская. Бакавыя гарызантальна ашаляваныя фасады прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі.

У інтэр’еры раней вылучаліся старадаўнія абразы, ад якіх захаваліся рамы XVIII стагоддзя.

Файл:Šabuni, kaściol. Шабуні, касцёл (2021) 01.jpg
Файл:Šabuni, kaściol. Шабуні, касцёл (2021) 02.jpg
Файл:Šabuni, kaściol. Шабуні, касцёл (2021) 08.jpg
Файл:Šabuni, kaściol. Шабуні, касцёл (2021) 11.jpg

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Касцёлы Пухавіцкага раёна
Катэгорыя:Шабуні (Пухавіцкі раён)
Катэгорыя:Драўляныя касцёлы Беларусі
Катэгорыя:Касцёлы Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі
Катэгорыя:1796 год у Беларусі
Касцёл і кляштар езуітаў (Блонь)

**Касцёл і кляштар езуітаў** — колішні драўляны касцёл Святога Яна і кляштар езуітаў у Блоні Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.

## Гісторыя 
Місія езуітаў у Блоні заснавана Юзафам Бакам, уладальнікам Блоні. Юзаф (1707—1780), сын Адама Бакі, скарбніка мсціслаўскага, у 1723 годзе ўступіў у ордэн езуітаў і пабудаваў у 1742 годзе драўляны касцёл, а ў 1745 годзе — кляштар. Пасля смерці Юзэфа Бака маёнтак Блонь перайшоў ва ўласнасць айцоў-езуітаў.

Касцёл бы зведзены да шчэнту ў 1937 годзе пасля расстрэлу ксяндза Антонія Ячэйкі. Пасля, на яго месцы, была пабудавана Блонская школа.

Пасля вайны будынак школа быў спалены і ўстанова працавала ў былым доме ксяндза касцёла.

## Архітэктура 
Будынак касцёла з’яўляўся творам народнага драўлянага дойлідства. Прамавугольны ў плане, пад двухсхільным дахам зруб на галоўным фасадзе быў вылучаны двух’яруснай чацверыковай званіцай і чатырохкалонным порцікам пры ўваходзе. Звесткі аб ім дашлі да нас паводле малюнка 19 стагоддзя.

## Гл. таксама 
* Храмы Пухавіцкага раёна

## Літаратура 
*  — С. 388—389

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Знішчаныя збудаванні Пухавіцкага раёна
Катэгорыя:Колішнія касцёлы Мінскай вобласці
Катэгорыя:Касцёлы Пухавіцкага раёна
Катэгорыя:Славутасці Блоні
Катэгорыя:1742 год у Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1742 годзе
Катэгорыя:Колішнія кляштары Беларусі
Катэгорыя:Кляштары Беларусі
Катэгорыя:Ордэн езуітаў на Беларусі
Абалонь (электрадэпо)

**Электрадэпо «Абалонь»** () (**ЦЧ-2**) — электрадэпо Кіеўскага метрапалітэна, абслугоўвае Абалонска-Тэрэмкоўскую лінію.

## Гісторыя 
Было адчынена 19 сакавіка 1988 года для абслугоўвання Курэнёўска-Чырвонаармейскай лініі (цяпер Абалонска-Тэрэмкоўская). Да гэтага лінія абслугоўвалася электрадэпо «Дарніца».

### Абслугоўваемыя лініі 
### Рухомы састаў 
* 81-717/714 — з 1988
* 81-553.1/554.1/555.1 «Славуціч» — з 2002
* 81-540.2К/541.2К — з 2010
У дэпо маецца кантактна-акумулятарны электравоз на базе вагона тыпу Еж3.

17 чэрвеня 2006 ў электрадэпо «Абалонь» паступіў на выпрабаванні пяцівагоннай састаў з вагонаў серыі 81-7021/7022 вытворчасці ААТ «Крукоўскі вагонабудаўнічы завод».

## Спасылкі 
* Від на дэпо «Абалонь» (Wikimapia)
* Від на дэпо «Абалонь» з космасу (Google maps)
* Афіцыйны сайт Кіеўскага метрапалітэна  
* Неафіцыйны сайт Кіеўскага метрапалітэна  
* Спіс вагонаў ЦЧ-2 «Оболонь»  
 

Катэгорыя:Кіеўскі метрапалітэн
Луіза Блаха

**Луіза Блаха** (, народж. Людавіка Рэйндль (Ludovica Reindl), Рыма Суботы, 8 верасня 1850 - Будапешт, Элізабэт-Сіці, 18 студзеня 1926)- таленавітая венгерская актрыса-спявачка. Яна заслужыла назву "салавей нацыі".  
]]

## Кар'ера 
Яе бацька быў гусарскім капітанам, які адразу пасля службы ў войску стаў акцёрам. З самага нараджэння яна жыла ў акцёрскай атмасферы. Ёй было 6 гадоў, калі яна дэбютавала актрысай у Эстергаму. Ёй было 16 гадоў, калі яна стала жонкай. Муж па імені Джон Блаха і дапамог ёй з кар'ерай. Яна нарадзіла сына і дачку. У 1901 г. яна была прызнана "вечным сябрам" ў Нацыянальным тэатры (Будапешт). Яна не толькі спявала, але і была паспяховай у жанры. Двойчы яна гуляла ў нямым кіно.

## Ролі 
### Кіно 
* 1901 – *у táncz* (Танцы)
* 1916 – *Nagymama* (Бабуля)

### Тэатр 
* асабліва аперэт і іншых музычных выступленняў у Будапешце, часам у Дзьеры, Субаціцы, Дебрецен

## Вечная памяць 
* Плошча Луізы Блахі
* Станцыя метро Луізы Блахі
* Тэатр Луізы Блахі

Катэгорыя:Акцёры Венгрыі
Царква Пакрова Багародзіцы (Дудзічы)

**Царква Пакрова Багародзіцы** — колішні храм у Дудзічы Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.

## Гісторыя 
Вёска Дудзічы ў рэлігійным жыцці Беларусі вядомая з ХVII стагоддзя. Гэта месца з'яўлялася адным з паломніцкіх цэнтраў, дзякуючы шырокавядомаму ў той час цудатворнаму вобразу Божай Маці «Дудзіцкай». Абраз Божай Маці, паводле падання, з'явіўся на беразе ракі Пціч ля вёскі Дудзічы Ігуменскага павета на хвоі, на месцы згарэлай царквы.

У 1780 г. абраз быў змешчаны ў адбудаваную уніяцкую Свята-Пакроўскую царкву. Мясцовы памешчык Юзаф Прозар з жонкай Аляксандрай Заранка-Гарбоўскай неаднаразова ахвяравалі храму грашовыя сродкі і зямельныя надзелы.

Вялікая колькасць паломнікаў, як праваслаўных, так католікаў і уніятаў, збіралася з усяго Заходняга краю на свята Пакрова да абраза Прасвятой Божай Маці. Ад іконы вернікі атрымлівалі розныя ацаленні, пра што сведчаць згадкі (пасярэбраныя падвескі да абраза і хрэсныя хады на каленях з абразом вакол царквы). 24 лютага 1891 г. царква і абраз былі знішчаны пажарам, але святыню замяніла яе дакладная копія, якая захоўвалася ў адным набожным сямействе.

У часы Другой сусветнай вайны Дудзіцкая Пакроўская царква ў апошні раз паслужыла людзям. У час баявых дзеянняў савецкія артылерыйскія назіральнікі занялі ўзвышша над мясцовасцю — царкоўную званіцу і адтуль карэкціравалі агонь артылерыі. Каб перашкодзіць гэтаму, нямецкія войскі сканцэнтравалі ўвесь агонь на царкве. Храм згарэў, а разам з ім знік і цудатворны абраз.

## Гл. таксама 
* Храмы Пухавіцкага раёна

## Спасылкі 
* Храм   — http://dudutki.by/
* Царква Пакрова Прасвятой Багародзіцы | Дудзічы  — http://www.radzima.org/

Катэгорыя:Знішчаныя збудаванні Пухавіцкага раёна
Катэгорыя:Колішнія ўніяцкія храмы Мінскай вобласці
Катэгорыя:Колішнія праваслаўныя храмы Пухавіцкага раёна
Катэгорыя:Дудзічы
Катэгорыя:Згарэлыя будынкі і збудаванні
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Беларусі, знішчаныя нацыстамі
Тэрэмкы (электрадэпо)

**Электрадэпо «Тэрэмкы»** (), паводле іншых крыніц — «Дэміеўскае» — праектуемае электрадэпо Кіеўскага метрапалітэна, якое павінна абслугоўваць Абалонска-Тэрэмкоўскую лінію. Можа быць пабудавана пасля 2020 года. Бліжэйшая станцыя «Адэская».

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт Кіеўскага метрапалітэна  
* Пастанова кабінета Міністраў Украіны ад 07 сакавіка 2006 года № 257 «Пра зацвярджэнне Дзяржаўнай праграмы будаўніцтва і развіцця сеткі метрапалітэнаў на 2006—2010 гады» 

### Гл. таксама 
* Афіцыйная схема развіцця Кіеўскага метрапалітэна да 2020 года  
* Схема падаўжэння Абалонска-Тэрэмкоўскай лініі. — Кіеў: Праектны інстытут «Укрметратунэльпраэкт», 2007  
* Месцазнаходжанне дэпо, генплан. — Кіеў: Праектны інстытут «Укрметратунэльпраэкт», 2007 

Катэгорыя:Кіеўскі метрапалітэн
Паала Джэнцілоні

**Па́ала Джэнціло́ні Сільве́ры** (, МФА: ; нар. 22 лістапада 1954, Рым) — італьянскі палітык, старшыня Савета міністраў Італіі (2016—2018).

Міністр сувязі ў другім урадзе Продзі (2006—2008), міністр замежных спраў ва ўрадзе Рэнца (2014—2016).

## Біяграфія 
Паала Джэнцілоні нарадзіўся ў старадаўняй шляхетнай сям’і (яго продак, лідар Каталіцкага саюза выбаршчыкаў граф Вінчэнца Атарына Джэнцілоні, у 1913 годзе заключыў з прэм’ер-міністрам Джавані Джоліці так званы «пакт Джэнцілоні-Джоліці», які дазволіў практыкуючым католікам уключыцца ў палітычнае жыццё Італіі насуперак забароне Папы Рымскага Пія IX). Скончыў Рымскі ўніверсітэт Ла Сапіенца, дзе вывучаў паліталогію, прафесійны журналіст. Пачаў праяўляць палітычную актыўнасць яшчэ ў перыяд навучання ў рымскім ліцэі імя Торквато Тасс (Liceo ginnasio Torquato Tasso) і ва ўніверсітэце. 

У разгар «свінцовых сямідзесятых» Джэнцілоні адышоў ад ультралевыя рухаў. Адзінаццаць гадоў займаўся журналістыкай, у тым ліку супрацоўнічаў у тыднёвіку Fronte popolare («Народны фронт»), затым у Pace e guerra («Мір і вайна») — часопісе заснавальнікаў Il Manifesto Лучаны Кастэліна і Мікеланджэла Натарыяні (Michelangelo Notarianni). У 1984 годзе далучыўся да экалагічнага руху, кіраваў «La nuova ecologia» — перыядычным выданнем арганізацыі Legambiente, у той жа перыяд пазнаёміўся з Франчэска Рутэлі. У 1993 годзе прыняў удзел у выбарчай кампаніі Рутэлі, які змагаўся за пасаду мэра Рыма. Пасля яго перамогі Паала Джэнцілоні сем гадоў працаваў прэс-сакратаром мэра, а таксама асэсаром рымскай мэрыі па турызме і падрыхтоўцы да святкавання Тысячагоддзя ў 2000 годзе.

### Міністр замежных спраў ва ўрадзе Рэнца 
 і кіраўніком Місіі ААН для дапамогі Лівіі Марцін Коблерам на нарадзе ў Міністэрстве замежных спраў Італіі 13 снежня 2015 года]]
31 кастрычніка 2014 года Паала Джэнцілоні прызначаны міністрам замежных спраў Італіі ў сувязі з уступленнем Федэрыкі Магерыні на пасаду вярхоўнага прадстаўніка Еўрасаюза па замежных справах і палітыцы бяспекі.

### Прэм’ер-міністр 
11 снежня 2016 года прэзідэнт Італіі Серджо Маттарелла даручыў Джэнцілоні фарміраванне новага ўрада пасля адстаўкі Матэа Рэнца.

12 снежня 2016 года ўвечары сфармаваў урад і ўступіў у пасаду.

## Асабістае жыццё 
Жанаты на Эмануэле Маўра (архітэктар), няма дзяцей. Любіць лірычную музыку, гуляе ў тэніс і покер, добра ведае англійскую, французскую і нямецкую мовы, апранаецца кансерватыўна, перамяшчаецца па горадзе ў асноўным пешшу. Любімае выслоўе: «Мы — пакаленне, якое ў васемнаццаць гадоў паводзіла сябе, нібы ў сорак, але затым так і не пагадзілася з тым, што яму споўнілася сорак адзін» (Васкес Монтальбан).

## Спасылкі 
* 
* 
* 
* (італ.)&nbsp;.  Partito Democratico. Праверана 31 кастрычніка 2014.

Катэгорыя:Міністры замежных спраў Італіі
Катэгорыя:Палітыкі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Італіі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Рыме
Катэгорыя:Члены Дэмакратычнай партыі (Італія)
Людвіг фон Фалькенхаўзен

{{Ваенны дзеяч
|арыгінал імя               = 
|выява                      = Ludwig von Falkenhausen (1844–1936).jpg
|прыналежнасць              = 
|род войскаў                = пяхота
|гады службы                = 1862—1918
|званне                     =  
|камандаваў                 = 2-я гвардзейская пяхотная дывізіяXIIІ  корпус6-я армія.
|бітвы                      = Аўстра-пруска-дацкая вайнаАўстра-пруска-італьянская вайнаФранка-пруская вайнаПершая сусветная вайна
| узнагароды                = { style="background: transparent"
    
}
|у адстаўцы                 =
}}
**Лю́двіг фон Фалькенха́ўзен** (; 13 верасня 1844,  — , ) — нямецкі генерал, барон. У 1917—1918 гадах быў генерал-губернатарам Бельгіі.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сям'і генерал-лейтэнанта Аляксандра фон Фалькенхаўзена. У арміі з 1862 года.
Удзельнічаў у Аўстра-прускай вайне і Франка-прускай вайне. Служыў у Генштабе і Ваенным міністэрстве. З 1899 года камандзір XIII (Вюртэмбергскага) АК. У 1902 годзе пайшоў выйшаў у адстаўку. 

### Першая сусветная вайна 
З пачаткам Першай сусветнай вайны вярнуўся на службу і быў прызначаны камандзірам вайсковай групы «Фалькенхаўзен» у складзе 6-й арміі генерала Рупрэхта Баварскага. У верасні 1914 года на базе яго групы створана армейскае ўпраўленне, камандзірам якога прызначаны Фалькенхаузен.

З красавіка 1916 года — начальнік Камандавання берагавой абароны Паўночнай Германіі. З жніўня 1916 года — камандаваў 6-й арміяй на поўначы Францыі. З 21 красавіка 1917 года — генерал-губернатар Бельгіі. Сышоў у адстаўку ў лістападзе 1918 года.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Удзельнікі Першай сусветнай вайны
Катэгорыя:Удзельнікі франка-прускай вайны
Роберт фон Кош

{{Дзяржаўны дзеяч
 | беларускае імя            = 
 | арыгінальнае імя          = 
 | партрэт                   = 
 | шырыня партрэта           =  
 | подпіс                    = 
 | герб                      = 
 | подпіс герба              =

 | дата нараджэння           = 
 | месца нараджэння          = 
 | дата смерці               = 
 | месца смерці              = 
 | пахаваны                  = 
 | дынастыя                  = 
 | бацька                    = 
 | маці                      = 
 | муж                       = 
 | жонка                     = 
 | у шлюбе                   = 
 | дзеці                     =

 | гады службы               = 1874 — 1919
 | прыналежнасць             =  
 | род войскаў               = 
 | званне                    =  
 | камандаваў                = 10-я дывізіяІ корпусРэзервовы X корпус9-я армія
 | бітвы                     = Першая сусветная вайна

 | навуковая сфера           = 
 | месца працы               = 
 | вядомы як                 =

 | партыя                    = 
 | дзейнасць                 = 
 | прафесія                  = 
 | адукацыя                  = 
 | вучоная ступень           = 
 | манаграма                 = 
 | рэлігія                   = 
 | узнагароды                = { style="background: transparent"
     
-
      
}
 | аўтограф                  = 
 | Commons                   = 
}}

**Ро́берт фон Кош** (; 5 красавіка 1856,  — ) — германскі генерал пяхоты.

## Біяграфія 
Незадоўга да Першай сусветнай вайны прызначаны камандзірам 10-й пяхотнай дывізіі, на чале якой ўступіў у вайну. 8 кастрычніка 1914 года змяніў генерала Германа фон Франсуа на пасадзе камандзіра 1-га армейскага корпуса. Большая частка яго ваеннай кар’еры прайшла на Усходнім фронце.

20 лютага 1915 года ўзнагароджаны ордэнам Pour le Merite, a 27 лістапада 1915 года атрымаў да яго дубовыя галіны. З 11 чэрвеня 1915 года камандзір 10-га рэзервовага корпуса. 28 жніўня 1916 года пастаўлены на чале 52-га генеральнага камандавання (падначаленыя яму часці з 28 жніўня 1916 года па 19 студзеня 1918 года насілі назву Дунайскай арміі). Паспяхова кіраваў аперацыямі супраць слабой румынскай арміі. 1 мая—1 чэрвеня 1917 года — выконваючы абавязкі камандуючага дзейнічай супраць Румыніі 9-й арміі.

У 1918 годзе — камандзір 15-й ландвернай дывізіі ў складзе нямецкіх акупацыйных сіл на Украіне пасля заключэння Брэсцкага мірнага дагавора. Удзельнічаў у нямецкай акупацыі Крыма, 30 красавіка 1918 года яго часці захапілі пакінутую ў Севастопалі частку Чарнаморскага флоту. Камандуючы нямецкімі вайскамі ў Крыме.

У снежні 1918 года выйшаў у адстаўку.

## Літаратура 
* *Залесский К. А.* Первая мировая война. Биографический энциклопедический словарь. — М., Вече, 2000.
М.

Катэгорыя:Камандуючыя арміямі ў Першай сусветнай вайне (Германія)
Дыяфант Александрыйскі

**Дыяфа́нт Александры́йскі** (; мабыць, 3 ст.) — старажытнагрэчаскі матэматык. Аўтар трактата «Арыфметыка» (збераглося 6 кніг з 13) і працы пра т.зв. многавугольныя лікі (засталіся ўрыўкі). У «Арыфметыцы» даецца рашэнне задач, якія прыводзяць да т.зв. дыяфантавых ураўненняў. Увёў літарную сімволіку ў алгебру. Працы Дыяфанта сталі зыходным пунктам для даследаванняў П. Ферма, Л. Эйлера, К. Гауса і іншых.

## Творы 
* Арифметика и книга о многоугольных числах. М., 1974. (Рускі пераклад.)

## Літаратура 
*  С. 318.
* Ван-дер-Варден Б. Л. Пробуждающая наука: Пер. с гол. М., 1959.

Катэгорыя:Матэматыкі Старажытнай Грэцыі
Катэгорыя:Матэматыкі ў тэорыі лікаў
Арнольд фон Вінклер

{{Ваенны дзеяч
|поўнае імя                 = Арнольд фон Вінклер
|арыгінал імя               = 
|прыналежнасць              = 
|род войскаў                = пяхота
|гады службы                = 1873—1919
|званне                     =  
|камандаваў                 = 2-я гвардзейская пяхотная дывізіяРэзервовы XXXXІ корпусРэзервовы ІV корпус11-я арміяІ корпусРэзервовы XXV корпус
|узнагароды                 = { style="background: transparent"
 
}
}}

**Арно́льд фон Ві́нклер** (;  — ) — германскі ваенны дзеяч, генерал пяхоты, удзельнік Першай сусветнай вайны.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1856 годзе ў сям'і генерал-лейтэнанта Эвальда Фёдара фон Вінклера.

У 1912 годзе Арнольд фон Вінклер прызначаецца камандуючым 2-й гвардзейскай пяхотнай дывізіі германскай арміі. Пасля пачатку Першай сусветнай вайны на чале дывізіі прымае ўдзел у баях на Заходнім фронце.

29 чэрвеня 1915 года становіцца камандзірам 41-га рэзервовага корпуса, а 11 верасня 1915 года прызначаецца камандуючым 4-га рэзервовага корпуса, які таксама называецца «Карпацкім». Удзельнічае ў баях на Усходнім фронце.

За поспехі 27 лістапада 1915 года ўзнагароджваецца ордэнам Pour le Merite. 10 жніўня 1916 года замяняе генерала Гальвіца на пасадзе камандуючага 11-й арміяй. 11-я нямецкая армія знаходзілася на Салоніцкім фронце і была змешанага складу, нямецка-балгарская. Камандуе арміяй падчас наступу саюзнікаў у верасні-снежні 1916 года. Падчас гэтых баёў разам з 1-й балгарскай арміяй, армія Вінклера ўваходзіць у групу армій Белава. Па загадзе Белава 19 лістапада Вінклер пакідае Манасцір, аднак арганізуе лінію абароны на поўнач ад горада, якую саюзнікам прарваць не ўдалося. 5 чэрвеня 1917 года заменены генералам Штэйбенам і прызначаны камандуючым 1-м армейскім корпусам.

15 чэрвеня 1917 года Вінклер атрымаў дубовыя галіны да ордэна Pour le Merite. 25 лютага 1918 года становіцца камандуючым 25-га рэзервовага корпуса, на чале якога і скончыў вайну. Памёр у 1945 годзе.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Біяграфія Арнольда фон Вінклера на сайце «Хронаса»

Катэгорыя:Камандуючыя арміямі ў Першай сусветнай вайне (Германія)
2001 год у гісторыі кіно

**2001** год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.

## Лідары праката 
## Падзеі 
* У Генце заснаваны Сусветная акадэмія саўндтрэкаў і Сусветная прэмія саўндтрэкаў.

## Фільмы 
* «Гары Потэр і філасофскі камень» — рэж. Крыс Каламбус (у ролях: Дэніэл Рэдкліф, Руперт Грынт, Эма Уотсан, Рычард Харыс, Алан Рыкман, Мэгі Сміт, Робі Колтрэйн).
* «Гульні розуму» — рэж. Рон Ховард (у галоўнай ролі: Расел Кроу).
* «Жаночая логіка» — рэж.  (у галоўнай ролі: Аліса Фрэйндліх).
* «Свежына з салютам» — мастацкі,  «Беларусьфільм», рэж. Іван Паўлаў (у ролях: Генадзь Аўсяннікаў, Яўген Ляонцьеў)
*«Выпадак з пацаном» — мастацкі,  рэж.  (у ролях: Юрый Канавальчык, Анна Лагуцька, Мікола Мелюк)
*«У жніўні 44-га…» — мастацкі,  «Беларусьфільм»,  Міхаіл Пташук (у ролях: Яўген Міронаў, Уладзіслаў Галкін)

## Узнагароды 
## Нарадзіліся 
## Памерлі 
* 3 чэрвеня — Энтані Куін, амерыканскі акцёр, пісьменнік і мастак мексіканскага паходжання (нар. 1915).
* 27 чэрвеня — Джэк Леман, амерыканскі акцёр (нар. 1925).

## Спасылкі
Кіно
Катэгорыя:Гады ў кінематографе
Алеся Кіпель

**Алеся Аляксандра Кіпель** (, , штат Мэрылэнд, ЗША) — беларуска-амерыканскі грамадскі дзеяч, юрыст.

## Біяграфія 
Нарадзілася 4 студзеня 1957 года ў Балтымары (ЗША) ў сям’і грамадскіх дзеячаў i даследчыкаў беларускага замежжа Вітаўта i Зоры Кіпеляў.

Скончыла Прынстанскі ўніверсітэт i юрыдычны факультэт Джорджтаўнскага ўніверсітэта. З’яўлялася партёркай юрыдычнай фірмы Steptoe & Johnson, працавала ў Міністэрстве ўнутраных спраў ЗША. Займае пасаду выканаўчага дырэктара ў Офісе па міжнародным гандлі Дэпартамента ЗША па нацыянальнай бяспецы.

Бярэ актыўны ўдзел у беларускім грамадскім жыцці ЗША. У 1980-1990-х гадах з’яўлялася афіцыйнай прадстаўніцай Галоўнай Управы Беларуска-амерыканскага Задзіночання (БАЗА) у Вашынгтоне. З моманту стварэння Вашынгтонскага гуртка БАЗА ў 2007 годзе выконвала абавязкі намесніцы старшыні i старшыні арганізацыі. З’яўлялася сябрам Галоўнай Управы БАЗА, афіцыйнай прадстаўніцай БАЗА ва Усходне- і Цэнтральна-Eўрапейскай Кааліцыі (CEEC). У 2013 годзе прадстаўляла БАЗА на VI З’ездзе беларусаў свету ў Мінску, дзе была абрана ў Вялікую Раду Згуртавання беларусаў свету «Бацькаўшчына». Да лютага 2017 года займала пасаду намесніцы старшыні Вашынгтонскага аддзела БАЗА.

Катэгорыя:Беларусы ў ЗША
Катэгорыя:Постаці беларускай эміграцыі
Свежына з салютам

**«Свежына з салютам»** — беларускі мастацкі фільм рэжысёра Івана Паўлава, зняты ў 2001 годзе на кінастудыі «Беларусьфільм».

## Сюжэт 
Калядная гісторыя, якая здарылася ў беларускай вёсцы, дзе сярод спагадных жыхароў жывуць два старадаўніх сябры — аматар палявання і рыбалкі Язэп і майстар на ўсе рукі Сцяпан. Прыязджае сын Сцяпана Анатоль, армейскі лейтэнант, які атрымаў трохдзённы водпуск для жаніцьбы на ўнучцы бабкі Галіны Любе. Пачынаецца падрыхтоўка да вясковага вяселля. Вясёлую блытаніну ўносяць Сцяпан і яго жонка, а таксама іх найбліжэйшыя суседзі Язэп і Хаўрося.

## У ролях 
## Здымкі 
Фільм створаны на нацыянальнай кінастудыі «Беларусьфільм» пры падтрымцы Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь. Здымкі праходзілі ў вёсках Удранка і Дворышча Мінскага раёна, а таксама ў Радашковічах і Заслаўі.

## Саўндтрэк 
Музыку да фільма стварыў гурт «KRIWI», які таксама прыняў удзел у здымках у складзе: Зміцер Вайцюшкевіч, Вераніка Круглова, Піт Паўлаў, Алесь Пузыня, Масуд Талібані.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы студыі «Беларусьфільм»
Катэгорыя:Фільмы на беларускай мове
Катэгорыя:Фільмы, знятыя ў Беларусі
Катэгорыя:Калядныя фільмы
Катэгорыя:Кінакамедыі Беларусі
Катэгорыя:Фільмы Івана Паўлава