open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Эдман Айвазян

**Эдман Айвазян** (; , Тэгеран — , Лондан) — іранскі і брытанскі  армянскага паходжання.

## Біяграфія 
Эдман Айвазян нарадзіўся 20 жніўня 1932 года ў Тэгеране ў армянскай сям’і. Цяга да малявання выявілася ў яго ў 13 гадоў. У Ісфахане вывучаў персідскую культуру. У 16 гадоў Айвазян заваяваў медаль «Маладыя людзі» на Міжнародным мастацкім конкурсе, а ў 1957 годзе, ва ўзросце 25 гадоў ён атрымаў першую прэмію, якая прысуджаецца сучаснымі іранскімі мастакамі і міністэрствам культуры Ірана. Пасля гэтага з мэтай працягу адукацыі ён адправіўся ў Рым, дзе ў  правучыўся з 1964 па 1966 год. Пасля Італіі на пастаяннае месца жыхарства пераехаў у Лондан. У 1984 годзе быў выпушчаны ў свет фотаальбом пад назвай «Армянская вёска», у якім былі змешчаны яго асноўныя працы. У прыватнасці цыкл карцін, прысвечаны армянскай тэматыцы. Адной з самых вядомых работ мастака з’яўляецца 250-метровы каліграфічны фрыз, створаны ім у 1985 годзе і размешчаны ў эр-рыядскім . Акрамя гэтага Эдман Айвазян з’яўляецца аўтарам ўнутраных інтэр’ераў шэрагу армянскіх цэркваў у Еўропе і армянскага  ў Тэгеране. У сваіх працах Эдман Айвазян закрануў эпас «Давід Сасунскі», праілюстраваў творы Аванеса Туманяна, стварыў мноства партрэтаў і марскіх пейзажаў. Працы Айвазяна знаходзяцца ў розных цэрквах і музеях.

У 2015 годзе міністэрствам дыяспары Арменіі быў узнагароджаны медалём «Арчыл горкі»

Памёр у Лондане ад каронавіруснай інфекцыі COVID-19 25 сакавіка 2020 года.

## Выстаўкі 
З 1950 па 1990 экспанаваўся ў многіх індывідуальных і групавых выстаўках у Іране, Арменіі, Вялікабрытаніі і ЗША.

* Групавая выстаўка персідска-армянскіх мастакоў «Саюза культуры», 1949
* Групавая выстаўка «Вясна» Клуб, Тэгеран, 1950
* Штогадовая выстаўка Усесаюзнага таварыства культурных сувязяў, Тэгеран, 1950—1951
* Групавая выстаўка «Іран-ЗША», Тэгеран, 1952
* Групавая выстаўка сучасных мастакоў, Тэгеран, 1954, 1955
* Выстаўка «Іран-ЗША», Тэгеран, 1956
* Персанальная выстаўка графічных работ, Гілдхол, Лондан, 1967
* Персанальная выстаўка , Гулбенкян Хол, Лондан, 1982
* Персанальная выстаўка, зала Горкага, Нью-Ёрк, 1983
* Саюз мастакоў Арменіі, Ерэван, 1987
* Выстаўка ў Арарат Клубе, Тэгеран
* Групавая выстаўка-фестываль, прысвечаная Камітасу, Канада, 2009
* «Колеры Радзімы», Ерэван, Нацыянальная галерэя Арменіі, 2015
* «Сустрэча з маім сябрам Саргісам Мурадзянам», Галерэя Саргіса Мурадзяна, 2016

Катэгорыя:Памерлі ад каранавіруснай інфекцыі COVID-19
Брацкая магіла (Астроўна)

**Брацкая магіла** — вайсковае пахаванне ў аграгарадку Астроўна, Бешанковіцкі раён, Віцебская вобласць. Знаходзіцца на паўночнай ускраіне аграгарадка, каля шашы на Віцебск.

## Гісторыя 
Пахаваны 177 воінаў 54-га гвардзейскага стралковага палка 19-й гвардзейскай стралковай дывізіі 39-й арміі Беларускага фронту, якія загінулі пры вызваленні аграгарадку ад нямецкіх войск у 1944 годзе.

## Помнік 
Помнік — скульптура воіна з аўтаматам у руках. Вышыня — 2,5 м. Пастамент жалезабетонны, вышынёй 2,2 м. Аснова 2,5×1,0 м. На пастаменце размешчаны пліты з прозвішчамі загінуўшых воінаў. Пахавана 511 чалавек, якія загінулі пры вызваленні Бешанковіцкага раёна, у тым ліку в. Астроўна.

Помнік устаноўлены ў 1969 годзе.

## Літаратура 
* Брацкая магіла савецкіх воінаў // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал.: С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мінск : БелСЭ імя П. Броўкі, 1985. — С. 124.

Катэгорыя:Брацкія магілы Бешанковіцкага раёна
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:1944 год у Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1944 годзе
Катэгорыя:Астроўна (Бешанковіцкі раён)
Мірза Гелавані

**Мірза Гедэолавіч Гелавані** (нар. , Грузія — , Бешанковіцкі раён, Беларусь) — грузінкі паэт, Герой Савецкага Саюза. Член Саюза пісьменнікаў Грузіі.

## Біяграфія 
У 1935 годзе скончыў Тыянецкі педагагічны тэхнікум, потым працаваў у школе. У 1936 годзе сям’я Гелавані пераехала ў Тбілісі. Там Мірза стаў слухаць лекцыі ў Дзяржаўным універсітэце. У 1936—1939 гадах працаваў карэктарам у выдавецтве «Сабчота Мцаралі», затым у газеце «Сабчота Абхазеці» ў Сухумі.

Пад канец кастрычніка 1939 года яго забралі ў армію. Быў танкістам, змагаўся на Маскоўскім накірунку, прайшоў Бесарабію і Закарпацце.

Загінуў 19 чэрвеня 1944 года пры фарсіраванні ракі Заходняя Дзвіна. Беларускія партызаны пахавалі яго як камандзіра асобна, у лесе каля дарогі, недалёка ад вёскі Ніжняе Крывіна. У 1952 годзе рэшткі паэта перанеслі ў брацкую магілу ў вёсцы Саннікі Бешанковіцкага раёна.

## Творчасць 
Пісаць вершы пачаў яшчэ ў дзяцінстве. Першая публікацыя М. Гелавані датуецца 1935 годам. Гэта быў верш «Белая зямля», які паэт Раджэн Гветадзэ уключыў у свой раман «Вечары ў Лашаўры».

У другой палове 1930 гадоў яго вершы і балады пастаянна друкаваліся ў моладзевым часопісе «Чвені таоба» і «Мнатобі». Яго талент быў адзначаны грузінскім пісьменнікам Канстанцінэ Гамсахурдыя.

## Літаратура 
* Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: Воениздат, 1987. — Т. 1 /Абаев — Любичев/. — 911 с. — 100 000 экз. — ISBN отс., Рег. № в РКП 87-95382.

Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Паэты Грузіі
Катэгорыя:Памерлі ў Бешанковіцкім раёне
Катэгорыя:Танкісты Вялікай Айчыннай вайны
Вайсковыя могілкі (Узрэчча)

**Брацкая магіла** — вайсковае пахаванне ў в. Узрэчча, Бешанковіцкі раён, Віцебская вобласць. У брацкай магіле пахавана 215 чалавек. Знаходзіцца за 1 км на захад ад вёскі.

## Помнік 
Помнік — скульптура воіна, які стаіць на калене з аўтаматам у правай руцэ і каскай у левай. Скульптура вышынёй 2,5 м. Пастамент — 2,2 м. Аснова 1,2×2 м. На пастаменце размешчана мармуровая дошка з надпісам: «Вечная память героям, павшим в боях за Родину». На земляным вале размешчаны пліты з прозвішчамі загінулых.

Помнік устаноўлены ў 1959 годзе.

## Вядомыя людзі, пахаваныя тут 
* Джумаш Асаналіеў, Герой Савецкага Саюза
* Іван Сямёнавіч Бірукоў, Герой Савецкага Саюза
* Мікалай Сцяпанавіч Дароўскі, Герой Савецкага Саюза
* Анатоль Міхайлавіч Звераў, Герой Савецкага Саюза
* Іван Аляксеевіч Мартынаў, Герой Савецкага Саюза
* Іван Антонавіч Плякін, Герой Савецкага Саюза
* Уладзімір Данілавіч Салончанка, Герой Савецкага Саюза
* Міхаіл Пятровіч Хваткоў, Герой Савецкага Саюза

## Літаратура 
* Голесник, С. Восемь героев / С. Голесник // Советская Белоруссия. — 2008. — 5 июля. — С. 12.
* Вайсковыя могілкі // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал.: С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мінск : БелСЭ імя П. Броўкі, 1985. — С. 131—132.

Катэгорыя:Брацкія магілы Бешанковіцкага раёна
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:1941 год у Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1941 годзе
Катэгорыя:Узрэчча (Бешанковіцкі раён)
Егіпецкая арабская Вікіпедыя

**Егіпецкая арабская Вікіпедыя** () — раздзел Вікіпедыі на егіпецкай арабскай мове. Створаны ў 2008 годзе. У Вікіпедыі на егіпецкай арабскай мове на дадзены момант налічваецца  , раздзел займае -е месца сярод усіх раздзелаў Вікіпедыі.

## Гісторыя 
* Ліпень 2008 — створаны 100-ты артыкул.
* Студзень 2009 — створаны 1000-ны артыкул.
* 3 студзеня 2020 — створаны 50-тысячны артыкул
* 1 лютага 2020 — створаны 100-тысячны артыкул
* 18 сакавіка 2020 — створаны 200-тысячны артыкул

## Гл. таксама 
* Арабская Вікіпедыя

## Спасылкі 
* Галоўная старонка Егіпецкай арабскай Вікіпедыі
* Аналіз найбольшых праглядаў за дзень

Егіпецкі арабскі
Катэгорыя:Арабская мова
Катэгорыя:З’явіліся ў 2008 годзе
Цімафей Іванавіч Валковіч

**Цімафей Іванавіч Валковіч** (; , Жукава, Мсціслаўскі павет, Расійская імперыя — , Баравічы, РСФСР) — савецкі ваенны дзеяч, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, генерал-маёр (1945).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў вёсцы Жукава Мсціслаўскага павета (цяпер — Манастыршчынскага раёна Смаленскай вобласці Расіі) ў сям’і вясковага дзячка. Рускі.

Скончыў Мсціслаўскае духоўнае вучылішча (1914), да кастрычніка 1917 года вучыўся ў Магілёўскай духоўнай семінарыі.

Працоўную дзейнасць пачаў у 1918 годзе пісарам Магілёўскага губернскага суда, справаводам Піранскага валаснога ваенкамата. У Чырвоную армію ўступіў добраахвотнікам у маі 1919 года. Удзельнічаў у баях на Заходнім фронце супраць палякаў у складзе другога Гомельскага пралетарскага батальёна, у кастрычніку пад Заслаўем быў паранены.

Выбіраўся сябрам Любавіцкага валаснога выканаўчага камітэта, праз 4 месяцы прызначаны валасным ваенкамам Казімірава-Слабадской воласці. У жніўні 1920 года Мсціслаўскім павятовым камітэтам партыі накіраваны на вучобу ў Маскву.

У 1923 годзе скончыў 1-ую Маскоўскую кавалерыйскую школу. Працягнуў службу ў 2-ім кавалерыйскім палку 1-й каўказскай дывізіі «Чырвонага казацтва» — памочнікам камандзіра ўзвода, загадчыкам разведкі палка, памочнікам начальніка штаба. У маі 1928 года — начальнік пагранразведкі на польска-савецкай мяжы, з 1933 года — начальнік вайсковай разведкі Далёкаўсходняга ўмацаванага раёна Дэ-Кастры, з 1937 года — старшы памочнік начальніка 9-га аддзела штаба Далёкаўсходняй ваеннай акругі. У сакавіку 1940 года прызначаны для асобных даручэнняў пры камандуючым Закаўказскай ваеннай акругай.

Са снежня 1940 года — палкоўнік, камандзір 47-й горна-стралковай дывізіі Закаўказскай ваеннай акругі. У жніўні 1941 — лютым 1942 года — камандзір 402-й стралковай дывізіі. Са жніўня 1942 года — камандзір 75-й стралковай дывізіі, што знаходзілася ў Іране. Са снежня 1943 па май 1945 года — камандзір 117-й гвардзейскай стралковай Бярдзічаўскай дывізіі 1-га Украінскага фронту.

У 1947 годзе скончыў Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзе, з 1948 па 1956 год — начальнік Шуйскага ваеннага вучылішча (пераведзенага потым у горад Баравічы).

З 1956 года — у адстаўцы па хваробе. Жыў у горадзе Баравічы Наўгародскай вобласці. Памёр 1 ліпеня 1981 года.

## Узнагароды 
Узнагароджаны двума ордэнамі Леніна (21 лютага і 6 красавіка 1945), чатырма ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнам Кутузава 2-й ступені, Чырвонай Зоркі, сямю медалямі (у тым ліку юбілейным медалём «XX гадоў Рабоча-Сялянскай Чырвонай Арміі»). Быў прадстаўлены да звання Героя Савецкага Саюза. Ганаровы грамадзянін горада Бярдзічава.

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Мсціслаўскім павеце
Катэгорыя:Выпускнікі Магілёўскай духоўнай семінарыі
Катэгорыя:Удзельнікі польска-савецкай вайны
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Генерал-маёры СССР
Бірукоў

**Бірукоў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Адам Андрэевіч Бірукоў (нар. 1914) — дзяржаўны дзеяч.
* Дзмітрый Андрэевіч Бірукоў — савецкі фізіёлаг.
* Іван Сямёнавіч Бірукоў (1918—1944) — Герой Савецкага Саюза.
Вікіпедыя на мове мінангкабау

**Вікіпедыя на мове мінангкабау**&nbsp;— раздзел Вікіпедыі на мове мінангкабау. Створана 7 лютага 2013 года.

Вікіпедыя на мове мінангкабау на дадзены момант налічвае  , раздзел займае -е месца сярод усіх раздзелаў Вікіпедыі. Разам з тым змест артыкулаў пакідае жадаць лепшага, аб чым гаворыць нізкая глыбіня раздзелу.

## Гісторыя 
* Створаная&nbsp;— 07.02.2013
* 7 верасня 2013 года напісаны 100-тысячны артыкул.
* 10 верасня 2013 года напісаны 200-тысячны артыкул.

## Гл. таксама 
* Вікіпедыя:Спіс Вікіпедый

## Спасылкі 
* Галоўная старонка Вікіпедыі на мове мінангкабау
* Аналіз найбольшых праглядаў за дзень

Мінангкабау
Катэгорыя:Аўстранезійскія мовы
Катэгорыя:З’явіліся ў 2013 годзе
Антоніс Самарас

**Антоніс Самара́с** (; 23 мая 1951 года) — грэчаскі палітык, які займаў пасаду прэм’ер-міністра Грэцыі з 2012 па 2015 гады. Член партыі Новая дэмакратыя, яе кіраўнік з 2009 па 2015 гады.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Афінах у 1951 годзе, у сям’і лекара. Яго дзядзька Ёргас Самарас быў дэпутатам парламента ў 1950-х і 1960-х гадах. Самарас у юнацтве займаўся тэнісам, і нават ва ўзросце 17 гадоў перамог у чэмпіянат Грэцыі сярод падлеткаў. Навучаўся ў Афінскім каледжы, які быў заснаваны яго прадзедам паводле мацярынскай лініі. У 1974 годзе скончыў Амхерсцкі каледж у амерыканскім штаце Масачусетс па спецыяльнасці эканоміка, а затым навучаўся ў Гарвардскім універсітэце.

У 1989 годзе стаў міністрам фінансаў, пасля чаго стаў міністрам замежных спраў ва ўрадзе Новай дэмакратыі прэм’ер-міністра Канстантынаса Міцатакіса. На гэтйа пасадзе ўдзельнічаў у дыпламатычным канфлікце з Македоніяй паводле назову краіны. На нарадзе грэчаскіх палітычных лідараў пры прэзідэнце 13 красавіка 1992 года Самарас прадставіў уласныя ўмовы для вырашэння крызісу, якія былі адхілены прэзідэнтам Канстантынасам Караманлісам і прэм’ер-міністрам Канстантынасам Міцатакісам. Пасля гэтага Самарас быў звольнены з пасады міністра.

Пасля звальнення заснаваў уласную партыю Палітычная вясна, якая займала больш правыя пазіцыі ў параўнанні з Новай дэмакратыяй. на выбарах у парламент у 1993 годзе наваствораная партыя атрымала 4,9 % галасоў, што дазволіла заняць дзесяць дэпутацкім крэслаў у парламенце. На выбарах у Еўрапарламент 1994 года партыя атрымала 8,7 %. У 2000 годзе партыя не вылучалася на выбарах, а ў 2004 годзе партыя была ліквідавана, бо Самарас вярнуўся ў Новую дэмакратыю. 30 лістапада 2009 года Самарас ачоліў партыю.

Пасля датэрміновых парламенцкіх выбараў, 20 чэрвеня 2012 года быў прызначаны прэм’ер-міністрам Грэцыі.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт.

Катэгорыя:Палітыкі XX стагоддзя
Катэгорыя:Кіраўнікі Еўропы XXI стагоддзя
Катэгорыя:Палітыкі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Кіраўнікі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Дэпутаты Еўрапарламента ад Грэцыі
Катэгорыя:Дыпламаты Грэцыі
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Грэцыі
Катэгорыя:Міністры замежных спраў Грэцыі
Катэгорыя:Члены партыі «Новая дэмакратыя» (Грэцыя)
Катэгорыя:Выпускнікі Гарвардскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Дэпутаты парламента Грэцыі
Катэгорыя:Міністры культуры Грэцыі
Катэгорыя:Міністры фінансаў Грэцыі
Topos

***Topos*** — літоўскі філасофска-культуралагічны часопіс. Выдаецца са студзеня 2000 года Цэнтрам даследаванняў інтэрсуб’ектыўнасці і мажасабовай камунікацыі Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэта (Вільнюс, Літва). Выходзіць у друкаваным і электронным фарматах з перыядычнасцю два нумары на год. Індэксуецца ў міжнародных базах дадзеных  і -CEEAS (Central & Eastern European Academic Source). Галоўная рэдактарка — Таццяна Шчытцова.

Часопіс *Topos* з’яўляецца некамерцыйным выданнем і знаходзіцца ў адкрытым доступе. Рэдакцыя часопіса прымае да разгляду матэрыялы на рускай, беларускай і англійскай мовах; у асобных выпадках магчыма публікацыя на іншых мовах рэгіёна. Плата за працэс разгляду і падачу матэрыялаў не бярэцца.

## Мэты і тэматыка 
Часопіс *Topos* публікуе арыгінальныя даследаванні і пераклады ў галіне філасофіі (уключна з гісторыяй філасофіі), а таксама ў іншых сферах — такіх, як тэорыя культуры і культурныя даследаванні, візуальныя даследаванні і тэорыя медыя, тэорыя літаратуры і рэлігійныя даследаванні, сацыяльная і палітычная тэорыі, посткаланіяльныя і гендарныя даследаванні і інш. Часопіс прадстаўляе кантынентальную філасофскую традыцыю (уключна з яе інтэрпрэтацыяй і развіццём за геаграфічнымі межамі кантынентальнай Еўропы) і накіраваны на выяўленне актуальнасці прапанаванага ў яе межах аналітычнага і канцэптуальнага інструментарыя для разумення рэалій сучаснага свету. Часопіс прытрымліваецца прынцыпу метадалагічнага плюралізму і накіраваны на развіццё і дэманстрацыю эўрыстычнасці ключавых спосабаў тэарэтызавання ў сучаснай філасофіі: фенаменалогіі і герменэўтыкі, постструктуралізму і семіятычнага аналізу, сацыяльнай крытыкі і псіхааналізу і інш.

Важным элементам выдавецкай палітыкі часопіса *Topos* з’яўляецца мультыдысцыплінарная адкрытасць, якая дазваляе рабіць бачнай сувязь філасофскага аналізу з даследчыцкімі траекторыямі ў іншых сацыягуманітарных навуках, а таксама выкарыстоўваць і ўзмацняць гэтую сувязь для больш прадуктыўнага асэнсавання актуальных праблем сучаснасці. У тэматычным дачыненні часопіс адрозніваецца шырокім дыяпазонам і ў роўнай ступені зацікаўлены як у метадалагічных, так і прадметных даследаваннях, прысвечаных разнастайным сферам і аспектам чалавечага / сацыяльнага вопыту. Пры гэтым акцэнт робіцца на матэрыялах і выпусках, у якіх універсалісцкі патэнцыял філасофскіх тэорый набывае пераканаўчасць пры дапамозе лакальна арыентаваных / фундзіраваных інтэпрэтацый.

## Спасылкі 
* 
* Цэнтр даследаванняў інтэрсуб’ектыўнасці і міжасобаснай камунікацыі

Катэгорыя:Друкаваныя выданні, якія ўзніклі ў 2000 годзе
Катэгорыя:Часопісы на рускай мове
Катэгорыя:Часопісы на англійскай мове
Катэгорыя:Часопісы Літвы
Катэгорыя:Еўрапейскі гуманітарны ўніверсітэт
Катэгорыя:Часопісы Літвы на беларускай мове
Лялька (значэнні)

**Лялька** — прадмет (фігура) у выглядзе чалавека ці жывёлы.
* Беларускі тэатр «Лялька»
* Лялька (раман)
* Лялька (верш)
Віторыа Грэгоці

**Віторыа Грэгоці** (10 жніўня 1927 — 15 сакавіка 2020) — італьянскі архітэктар і горадабудаўнік, тэарэтык і практык архітэктурнага неарацыяналізму.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 10 жніўня 1927 года ў Навары. У 1952 годзе скончыў .

Сфармуляваў ідэі італьянскага неарацыяналізму ў кнізе «» (1966).

У 1974 годзе заснаваў студыю Gregotti Associati International. У ліку яе найбольш важных праектаў: план развіцця раёна  ў Мілане (1985—2005 гады), культурны цэнтр  у Лісабоне (1988—1993),  ў Мілане, тэатр у Экс-ан-Правансе (2003—2007).

Грэгоці быў дырэктарам па выяўленчым мастацтве на Венецыянскай біенале з 1974 па 1976 год. Курыраваў біенале архітэктуры ў 1980 і 1984 гадах.

Кіраваў часопісам для архітэктараў і дызайнераў Casabella ў 1982—1996 гадах.

Апошняй працай стала рэканструкцыя былой фабрыкі ў Тэатр Леапольда ў Фалоніцы (2012).

Шпіталізаваны ў клініку Сан-Джузэпэ ў Мілане з-за наступстваў каранавіруснай пнеўманіі. Памёр 15 сакавіка 2020 года.

## Літаратура 
* Vittorio Gregotti. Il territorio dell’architettura (итал.). — 3 edizione. — Feltrinelli, 2014. — 192 с. — ISBN 978-8807884801.
* Vittorio Gregotti. New directions in Italian architecture (англ.). — New York: George Braziller, 1968. — 128 p. — ISBN 978-0807604847.
* Gregotti & Associates. The Architecture of Urban Design. — Rizzoli, 2010. — ISBN 978-0-8478-3100-5.
* Vittorio Gregotti. Il mestiere di architetto (итал.). — Interlinea, 2019. — С. 112.

Катэгорыя:Члены Італьянскай камуністычнай партыі
Катэгорыя:Архітэктары Італіі
Катэгорыя:Памерлі ад каранавіруснай інфекцыі COVID-19
Італа Дэ Дзан

**Італа Дэ Дзан** (; 1 ліпеня 1925, Сан-Ф’ёр, Італія — 9 сакавіка 2020, Трэвіза, Італія) — італьянскі велагоншчык, пераможца велагонкі   1947 года.

## Біяграфія 
Прафесійную кар’еру пачаў у 1946 годзе. Абараняў колеры італьянскіх велакаманд Olmo, Lygie-Pirelli, Atala-Pirelli, Stucchi і Vicini. Сярод найбуйнейшых дасягненняў варта адзначыць перамогу на велагонцы  (1947), перамогу на 10-м этапе гонак Джыра д’Італія (1948), «бронзу» ў гонцы  (1948) і шматлікія перамогі ў гонках класам ніжэй. Завяршыў кар’еру ў 1952 годзе.

Памёр 9 сакавіка 2020 года з-за ускладненняў, выкліканых каронавірусам Covid-19.

Старэйшы брат Італа Дэ Дзана — Даменіка — таксама быў велагоншчыкам, аднак яго вынікі значна больш сціплыя за поспехі малодшага брата.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Велагоншчыкі Італіі
Катэгорыя:Памерлі ад каранавіруснай інфекцыі COVID-19
Сінькоўскі сельсавет

**Сінько́ўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Смаргонскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Сінькі.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Панізоўскі сельсавет** у складзе Смаргонскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Паніззе. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Сінькі, сельсавет перайменаваны ў Сінькоўскі. 31 сакавіка 1958 года да сельсавета далучана частка скасаванага Лашанскага сельсавета (11 населеных пунктаў: Дахны, Казароўшчына, Карачоўшчына, Лашаны, Леанполле, Ленкаўшчына, Мілідаўшчына, Місіншчына, Рымцэлі, Серадзі і Шлямкі). З 20 студзеня 1960 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 19 красавіка 1973 года да сельсавета далучана частка скасаванага Шутавіцкага сельсавета (6 населеных пунктаў: Бурчакі, Вясенняя, Кунава, Пасынкі, Суцькава, Цары). У 1978 годзе ў склад Крэўскага сельсавета перададзены 17 населеных пунктаў (вёскі Дахны, Карачоўшчына, Лашаны, Мілідаўшчына, Мысіншчына, Рымцелі, Серадзі, хутары Дзяракі, Жменькі, Касарыха, Касымова, Леанполле, Ленкаўшчына, Садкі, Чаботкі, Шлямкі і Янушка).

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1620 чалавек, з іх 94,7 % — беларусы, 2,2 % — рускія, 1,2 % — палякі, 0,7 % — украінцы, 0,6 % — татары; паводле перапісу 2019 года — 1180 чалавек.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Ганаровая грамата Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь

**Ганаровая грамата Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь** — дзяржаўная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь.

## Гісторыя 
Была заснаваная Пастановай Кабінета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 31 ліпеня 1996 года №494 «Аб Ганаровай грамаце кабінета Міністраў Рэспублікі Беларусь», у парадак яе прысваення былі ўнесены змены Пастановамі ўрада ад 1997 і 2004 года. Актуальнае Палажэнне аб Ганаровай грамаце Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь дзейнічае з 2009 года.

Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь узнагароджваюцца грамадзяне і арганізацыі Рэспублікі Беларусь, а таксама грамадзяне замежных дзяржаў за дасягненні ў дзяржаўнай, вытворчай, сацыяльна-культурнай дзейнасці, умацаванне абараназдольнасці Рэспублікі Беларусь.

## Спіс асоб, узнагароджаных Ганаровай граматай 
: Асноўная катэгорыя: **:Катэгорыя:Узнагароджаныя Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь**
Мікалай Сцяпанавіч Дароўскі

**Мікалай Сцяпанавіч Дароўскі** (нар. , Курская вобласць — , Бешанковіцкі раён) — Герой Савецкага Саюза (1944).

## Біяграфія 
Са жніўня 1943 года ў дзеючай арміі. Змагаўся на Варонежскім, 1-м і 2-м Прыбалтыйскіх франтах у 67-й гвардзейскай стралковай дывізіі 6-й гвардзейскай арміі.

Вызначыўся ў ходзе Віцебска-Аршанскай наступальнай аперацыі на тэрыторыі Беларусі.

24 чэрвеня 1944 года рота пад яго камандаваннем на падручных сродках пад агнём праціўніка фарсіравала Заходнюю Дзвіну каля вёскі Узрэчча, захапіла плацдарм і на працягу ночы з 24 на 25 чэрвеня ўтрымлівала яго. Загінуў 25 чэрвеня 1944 года, адстойваючы плацдарм.

Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена пасмяротна 22 ліпеня 1944 года.
 
Пахаваны ў брацкай магіле вёскі Узрэчча.
 

## Літаратура 
* Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: Воениздат, 1987. — Т. 1 /Абаев — Любичев/. — 911 с. — 100 000 экз. — ISBN отс., Рег. № в РКП 87-95382.

Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Камандзіры рот у Вялікай Айчыннай вайне
Катэгорыя:Лейтэнанты СССР
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Курскай вобласці
Палачанін

**Палачанін** — шматзначны тэрмін.

* Палачанін — выдавецтва
* Фёдар Антонавіч Палачанін — беларускі пісьменнік
* Якаў Палачанін — удзельнік Неўскай бітвы
Анатоль Міхайлавіч Звераў

**Анатоль Міхайлавіч Звераў** (нар. , Астраханская вобласць — , Ярашова, Шумілінскі раён) — Герой Савецкага Саюза (1945).

## Біяграфія 
У Чырвонай Арміі са снежня 1943 года, з таго ж часу — на фронце. Вызначыўся ў баях пры вызваленні Беларусі.

26 чэрвеня 1944 года полк фарсіраваў раку Заходняя Дзвіна ў раёне вёскі Ярашова (Шумілінскі раён, Віцебская вобласць). Малодшаму сяржанту Звераву было даручана са сваім аддзяленнем першымі пераправіцца на супрацьлеглы бераг, дзе ў баі ён загінуў.

Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена пасмяротна 24 сакавіка 1945 года.
 
Пахаваны ў брацкай магіле вёскі Узрэчча.

## Літаратура 
* Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: Воениздат, 1987. — Т. 1 /Абаев — Любичев/. — 911 с. — 100 000 экз. — ISBN отс., Рег. № в РКП 87-95382.

Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Драздоў

**Драздоў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Анатолій Уладзіміравіч Драздоў (нар. 1976) — беларускі дзяржаўны дзеяч, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання.
* Вадзім Аляксандравіч Драздоў (1930—2021) — беларускі эканаміст.
* Валерый Фёдаравіч Драздоў — беларускі журналіст.
* Васіль Андрэевіч Драздоў — беларускі футбаліст.
* Віталь Драздоў (нар. 1971) — прадзюсар і музыка. Генеральны дырэктар Hit FM.
* Генадзь Пятровіч Драздоў (нар. 1959) — беларускі мастак.
* Дзімітрый (Драздоў) (нар. 1953) — епіскап Рускай праваслаўнай царквы.
* Максім Драздоў (нар. 1994) — беларускі гандбаліст.
* Мікалай Васілевіч Драздоў (1913—2006) — беларускі архітэктар.
* Пётр Віктаравіч Драздоў (нар. 1947) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
* Сяргей Аляксандравіч Драздоў (1955—2012) — спявак.
*
Крэпскі

**Крэпскі** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Максім Аляксандравіч Крэпскі (нар. 1998) — беларускі плывец, майстар спорту Беларусі.
* Станіслаў Іванавіч Крэпскі (нар. 1949) — беларускі пісьменнік, краязнаўца, філолаг.
Іван Сямёнавіч Бірукоў

**Іван Сямёнавіч Бірукоў** (нар. , в. Масалоўка, Тамбоўская вобласць — , Бешанковіцкі раён) — Герой Савецкага Саюза (1944).

## Біяграфія 
23 чэрвеня 1944 года пад час прарыву абароны непрыяцеля каля вёскі Сіроціна (цяпер Шумілінскага раёна) гвардыі старшы лейтэнант Бірукоў арганізаваў кіраванне падраздзяленнямі і іх забеспячэнне ў баі.

24 чэрвеня 1944 года ён з групай байцоў батальёна фарсіраваў пад шквальным агнём праціўніка Заходнюю Дзвіну каля вёскі Дварышча Бешанковіцкага раёна Віцебскай вобласці і захапіў плацдарм, адбіўшы дзесяць контратак варожай пяхоты і танкаў. Памёр у баю.

Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена пасмяротна 22 ліпеня 1944 года.
 
Пахаваны ў брацкай магіле вёскі Узрэчча.
 

## Літаратура 
* Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: Воениздат, 1987. — Т. 1 /Абаев — Любичев/. — 911 с. — 100 000 экз. — ISBN отс., Рег. № в РКП 87-95382.

Катэгорыя:Пахаваныя ў Бешанковіцкім раёне
Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Іван Аляксеевіч Мартынаў

**Іван Аляксеевіч Мартынаў** (, Тамбоўская вобласць — , Бешанковіцкі раён) — Герой Савецкага Саюза (1944).

## Біяграфія 
У жніўні 1942 года быў прызваны ў Чырвоную Армію і накіраваны ў ваеннае вучылішча. У 1943 годзе скончыў кулямётна-мінамётнае вучылішча.

У дзеючай арміі з верасня 1943 году. У снежні 1943 года ў складзе палка ўдзельнічаў у Невельскай наступальнай аперацыі Калінінскага фронту.

23 чэрвеня 1944 года, у самым пачатку аперацыі па вызваленне Беларусі, гвардыі старшы лейтэнант Мартынаў замяніў забітага камандзіра роты і паспяхова камандаваў падраздзяленнем ў наступных баях. 24 чэрвеня пры фарсіраванні ракі Заходняя Дзвіна каля вёскі Дворышча (Бешанковіцкі раён) першым пераправіў сваю роту на супрацьлеглы бераг. 24 чэрвеня пры адбіцці чарговай варожай контратакі быў цяжка паранены і 25 чэрвеня памёр.

Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена пасмяротна 22 ліпеня 1944 года.
 
Пахаваны ў брацкай магіле вёскі Узрэчча.

## Літаратура 
* Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: Воениздат, 1988. — Т. 2 /Любов — Ящук/. — 863 с. — 100 000 экз. — ISBN 5-203-00536-2.
* 

Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Камандзіры ўзводаў у Вялікай Айчыннай вайне
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Тамбоўскай вобласці
Катэгорыя:Старшыя лейтэнанты СССР
Катэгорыя:Пехацінцы Вялікай Айчыннай вайны
Дэта Марыяна

**Дета Марыяна** (; 27 ліпеня 1937, Мантэ-Урана — 25 сакавіка 2020, Мілан) — італьянскі кампазітар, аранжыроўшчык, паэт-песеннік, піяніст, музычны прадзюсар і выдавец.

Супрацоўнічаў са многімі папулярнымі італьянскімі артыстамі і выканаўцамі, сярод якіх Адрыяна Чэлентана, , , , Марыа Дэль Монака,  і , ствараючы аранжыроўкі песень, многія з якіх увайшлі ў гісторыю італьянскай поп-музыкі. Таксама пісаў музыку для многіх папулярных песень і кінафільмаў.

## Біяграфія 
Пачаў музычную кар’еру ў 1958 годзе. Падчас армейскай службы пазнаёміўся з Адрыяна Чэлентана, пасля чаго ўвайшоў у склад групы «''», як клавішнік, і студыі гуказапісу . Пісаў тэксты песень і быў афіцыйным аранжыроўшчыкам ўсіх песень студыі «Clan Celentano» ў 1962—1967 гадах.

## Смерць 
Памёр у Мілане ў ноч на 25 сакавіка 2020 года, ва ўзросце 82 гадоў. Быў шпіталізаваны ў рэанімацыю з-за COVID-19.

## Спасылкі 
* 
* Дэта Марыяна на сайце Discogs

Катэгорыя:Кінакампазітары Італіі
Катэгорыя:Музыканты Італіі
Катэгорыя:Кампазітары Італіі
Катэгорыя:Памерлі ад каранавіруснай інфекцыі COVID-19
Сулкавіцы

**Сулкавіцы** () — горад на поўдні Польшчы. Размешчаны за 30 км на поўдзень ад Кракава і за 330 км на поўдзень ад Варшавы. Уваходзіць у склад Мысляніцкага павета Малапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Сулкавіцы. Плошча 16,46 км². Насельніцтва 6,5 тыс. чалавек.
Раберта Стэла

**Раберта Стэла** (; 22 ліпеня 1952 — 11 сакавіка 2020, Кома, Італія) — італьянскі лекар, прэзідэнт Медыцынскай асацыяцыі правінцыі  (Ламбардыя).

## Біяграфія 
У 1978 годзе скончыў медыцынскі факультэт Міланскага ўніверсітэта. Спецыялізаваўся на агульнай гематалогіі ў Павіі, займаў пасаду каардынатара Нацыянальнай камісіі па бесперапыннай медыцынскай адукацыі і Нацыянальнага міждысцыплінарнага медыцынскага таварыства першай дапамогі.

Апошнія гады жыцця працаваў  ў Буста-Арсіцыа і ўзначальваў Медыцынскую асацыяцыю правінцыі . У лістападзе 2017 года быў зноў пераабраны на гэтую пасаду (чацверты раз запар). Стэла стаў адным з першых італьянскіх лекараў, якія працавалі з пацыентамі, заражанымі каранавірусам Covid-19.

У пачатку сакавіка 2020 года Раберта Стэла быў шпіталізаваны ў бальніцу Святой Ганны ў Кома з дыхальнай недастатковасцю, пасля чаго ў яго пацвердзілі наяўнасць каранавіруса. 6 сакавіка стан лекара стабілізаваўся, аднак на працягу выходных зноў рэзка пагоршылася. Раніцай 11 сакавіка Стэла памёр ад ускладненняў, выкліканых паражэннем COVID-19.

У Раберта Стэлы засталіся жонка і двое дзяцей.

## Спасылкі 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Медыкі Італіі
Катэгорыя:Памерлі ад каранавіруснай інфекцыі COVID-19
Юлія Шыгманд

**Юлія Шыгманд** (, 29 ліпеня 1929, Турда — 23 сакавіка 2020) — румынская  венгерскага паходжання, якая працавала ў лялечным тэатры, эсперантыстка. Сястра венгерскага пісьменніка і паэта Іштвана Шыгманда і жонка эсперантыста Сэна Радзіна.

## Біяграфія 
Скончыла ў 1949 годзе жаночую гімназію ў Клуж-Напоцы (былую рэфармісцкую гімназію, цяпер ліцэй Апачай). У 1950 годзе пачала рэдактарскую дзейнасць, з 1959 па 1984 гады працавала ў тэатры Клуж-Напокі лялечніцай і мімам. З 1956 года займалася вывучэннем эсперанта, неаднаразова ўдзельнічала ў міжнародных з’ездах і сустрэчах эсперантыстаў. З’яўлялася галоўным рэдактарам часопіса на эсперанта «Bazaro» і газеты «Monate». Апублікавала некалькі твораў на эсперанта, у 2000 годзе атрымала прэмію ў галіне фантастыкі за апавяданне «Mi ne estas Mona Lisa». У 2005 годзе на 85-м Сусветным кангрэсе эсперанта ў Тэль-Авіве стала арганізатарам конкурсу выяўленчага мастацтва.

## Выбраныя творы 
* 2001 — Mi ne estas Mona Lisa
* 2008 — Kiam mi estis la plej feliĉa en la vivo?
* 2011 — Nomoj kaj sortoj
* 2013 — Dialogo
* 2013 — Libazar' kaj tero
* 2015 — Kvodlibeto
* 2016 — Kvin geamikoj

## Узнагароды і прэміі 
* 1969 — Nova Talento: Interdivido
* 1997 — Prozo, 2-я прэмія: Kiam mi pardonis al la kato?
* 2000 — Prozo, 1-я прэмія: Mi ne estas Mona Lisa
* 2009 — Prozo, 2-я прэмія: Viola

## Літаратура 
* Erdélyi magyar ki kicsoda 2010. Nagyvárad: RMDSZ-BMC Kiadó. 2010. 589. o. ISBN 978-973-00725-6-3

## Спасылкі 
* Sep citronsemoj
* La mistera nokto

Катэгорыя:Эсперантысты
Катэгорыя:Пісьменнікі на эсперанта
Катэгорыя:Памерлі ад каранавіруснай інфекцыі COVID-19
Іван Антонавіч Плякін

**Іван Антонавіч Плякін** (, хутар Раманцы, Белгародская вобласць — , Шумілінскі раён) — Герой Савецкага Саюза (1944).

## Біяграфія 
У Чырвоную Армію прызваны ў 1936—1938 гадах і ў 1941 годзе Ровенскім райваенкаматам Варонежскай вобласці. У 1942 годзе стаў афіцэрам, скончыўшы курсы малодшых лейтэнантаў.

24 чэрвеня 1944 года даручаная гвардыі капітану Плякіну мінамётная рота разам з пяхотай фарсіравала раку Заходняя Дзвіна ў раёне вёсак Буй (Бешанковіцкі раён) і Дворышча. На плацдарме ён за адзін дзень паспяхова адбілі тры контратакі непрыяцеля, неаднаразова уступаючы ў рукапашную схватку з ворагам. 25 чэрвеня 1944 года ён патануў пры пераправе праз раку Заходняя Дзвіна.

Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена пасмяротна 22 ліпеня 1944 года.
 
Пахаваны ў брацкай магіле вёскі Узрэчча.

## Узнагароды 
* Герой Савецкага Саюза
* Ордэн Леніна
* Ордэн Аляксандра Неўскага
* Ордэн Чырвонай Зоркі

## Літаратура 
* Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: Воениздат, 1988. — Т. 2 /Любов — Ящук/. — 863 с. — 100 000 экз. — ISBN 5-203-00536-2.

Катэгорыя:Патанулі
Катэгорыя:Камандзіры рот у Вялікай Айчыннай вайне
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Белгародскай вобласці
Плякін

**Плякін** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксандр Васільевіч Плякін (1905—1971) — Герой Савецкага Саюза (1945).
* Іван Антонавіч Плякін (1915—1944) — Герой Савецкага Саюза (1944).
Бялкоўшчынскі сельсавет

**Бялко́ўшчынскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Смаргонскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Бялкоўшчына.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Слабсненскі сельсавет** у складзе Смаргонскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Слабсны. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Бялкоўшчына, сельсавет перайменаваны ў Бялкоўшчынскі. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 2 снежня 1961 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Велікамыскага сельсавета, 11 лютага 1972 года — частка скасаванага Стрыпунскага сельсавета (8 населеных пунктаў: Гінкаўшчына, Забалоцце, Мелеўшчына, Наздрачуны, Слабада, Стрыпуны, Ціжышкі і Ябравічы), 19 красавіка 1973 года — частка скасаванага Шутавіцкага сельсавета (вёска Васілевічы). 15 мая 1978 года ў склад адноўленага Кушлянскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (вёскі Забалоцце, Мелеўшчына, Наздрачуны, Слабада, Стрыпуны, Ціжышкі, Ябравічы і хутар Гінкаўшчына). 20 чэрвеня 1988 года ў склад горада Смаргонь уключана вёска Садовая. 20 лістапада 1989 года ў склад Залескага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (вёскі Алешышкі, Базары, Вялікая Мыса, Камунарка, Мігулі, Міхнічы і Мыксы). 25 чэрвеня 2008 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Каранёўскага сельсавета.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 22 населеныя пункты: Асінаўка, Аславяняты, Бялкоўшчына, Васілевічы, Галяшонкі, Глінна, Караваі, Краснае, Кулакова, Ляўкі, Навінка, Панара, Сазоны, Слабсны, Студзянец, Стымоні, Талмуцішкі, Татаршчына, Хадакі, Харукова, Хацені і Хвецавічы.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Смаргонскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2008 годзе
Каранёўскі сельсавет

**Каранё́ўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Смаргонскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Асінаўшчына 2.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Смаргонскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Карані. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці, з 20 студзеня 1960 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 17 лістапада 1986 года ў склад сельсавета з Сольскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (вёскі Беразнякі, Васюкі, Гавуці і Лубянка). 20 чэрвеня 1988 года ў склад горада Смаргонь уключаны вёскі Карналінка і Мінкі. 29 ліпеня 1997 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Асінаўшчына-2. 25 чэрвеня 2008 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Бялкоўшчынскага сельсавета (22 населеныя пункты: Асінаўка, Аславяняты, Бялкоўшчына, Васілевічы, Галяшонкі, Глінна, Караваі, Краснае, Кулакова, Ляўкі, Навінка, Панара, Сазоны, Слабсны, Студзянец, Стымоні, Талмуцішкі, Татаршчына, Хадакі, Харукова, Хацені, Хвецавічы).

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2623 чалавекі, з іх 92,1 % — беларусы, 4,0 % — рускія, 1,8 % — палякі, 1,1 % — украінцы; паводле перапісу 2019 год — 2425 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
БТР-70

**БТР-70** — савецкі бронетранспарцёр, які знаходзіцца на ўзбраенні ва Узброеных Сілах Рэспублікі Беларусь, а таксама ў многіх краін постсавецкай прасторы.

Бронетранспарцёр БТР-70 быў прыняты на ўзбраенне загадам Міністэрства абароны СССР № 0141 ад 21 жніўня 1972 года. Серыйная вытворчасць ажыццяўлялася на Горкаўскім аўтамабільным заводзе з 1976 года, а з 1981 года — на Арзамаскам заводзе аўтамабільных запчастак (АЗАЗ). 23 лютага 1981 года на АЗАЗ быў сабраны першы БТР-70. У верасні 1983 года прадпрыемства перайменавалі ў Арзамаскі машынабудаўнічы завод.

## Мадыфікацыі 
* **БТР-70МБ1** — беларускі варыянт мадэрнізацыі.
* **Кобра-К** — беларуска-славацкі варыянт мадэрнізацыі.

## Літаратура 
* Отечественные колёсные бронетранспортёры БТР-60, БТР-70, БТР-80 : Журнал. — Москва: ЗАО "Редакция журнала «Моделист-конструктор», 2007. — В. Специальный выпуск. — № 1.

Катэгорыя:Бронетранспарцёры
Катэгорыя:Бранятэхніка Беларусі
Левангер

**Левангер** () — камуна ў фюльке Нур-Трондэлаг у Нарвегіі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Левангер. Афіцыйная мова камуны — нейтральная. Насельніцтва камуны на 2007 год — 18 355 чал. Плошча камуны Левангер — 645,35 км², код-ідэнтыфікатар — 1719.

З’яўляецца сябрам руху «».

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
Катэгорыя:Камуны Нарвегіі
Ларвік

**Ларвік** () — камуна ў фюльке Вестфал у Нарвегіі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Ларвік. Афіцыйная мова камуны — букмал. Насельніцтва камуны на 2007 год складала 41 723 чал. Плошча камуны Ларвік — 534,66 км², код-ідэнтыфікатар — 0709.

Катэгорыя:Камуны Нарвегіі
Брэвік

**Брэвік** () — горад у Нарвегіі, у фюльке Тэлемарк. Горад размешчаны на мысе ля зліцця фіёрдаў Фріерфіёрд і Лангесунфіёрд. Насельніцтва 3 тысячы жыхароў. Назва горада паходзіць ад старанарвежскіх слоў breiðr («шырокі») і vík («уваход»). 

## Гісторыя 
Статус горада атрымаў у 1680 годзе, у 1964 годзе страчаны пры аб’яднанні з горадам Порсгрун, і зноў атрымаў яго ў 1996 годзе.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Нарвегіі
Міхаіл Пятровіч Хваткоў

**Міхаіл Пятровіч Хваткоў** (, с. Гразнуха, цяпер Лугавое Ульянаўскай вобласці — , Бешанковіцкі раён) — Герой Савецкага Саюза (1945).

## Біяграфія 
Скончыў 7 класаў. Працаваў у калгасе. Прызваны ў армію ў лютым 1943 года Ульянаўскім райваенкаматам.

Вызначыўся ў ходзе Віцебска-Аршанскай наступальнай аперацыі на тэрыторыі Беларусі пры фарсіраванні ракі Заходняя Дзвіна.

24 чэрвеня 1944 года пры фарсіраванні ракі Заходняя Дзвіна ў раёне вёскі Узрэчча (Бешанковіцкі раён) зрабіў плот і за суткі пераправіў 60 байцоў з баявой тэхнікай і боепрыпасамі, зваротнымі рэйсамі вывез 7 параненых. Загінуў на пераправе 25 чэрвеня 1944 года.

Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена пасмяротна 24 сакавіка 1945 года.
 
Пахаваны ў брацкай магіле вёскі Узрэчча.
 

## Літаратура 
* Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: Воениздат, 1988. — Т. 2 /Любов — Ящук/. — 863 с. — 100 000 экз. — ISBN 5-203-00536-2.

Катэгорыя:Пахаваныя ў Бешанковіцкім раёне
Катэгорыя:Сапёры Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Далгоў

**Далгоў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Павел Уладзіміравіч Далгоў — расійскі футбаліст
* Уладзімір Канстанцінавіч Далгоў — Герой Савецкага Саюза
Уладзімір Канстанцінавіч Далгоў

**Уладзімір Канстанцінавіч Далгоў** (, Волагда — , в. Буй, Бешанковіцкі раён) — Герой Савецкага Саюза (1945).

## Біяграфія 
Скончыў 6 класаў школы. З 1930 года працаваў разам з бацькам як пячнік-саматужнік, пасля смерці бацькі з 1933 года — вучань майстра-бляхара ў арцелі «Чырвоны факел» у Волагдзе.

У 1938 годзе прызваны на тэрміновую ваенную службу. Служыў у Памежных войсках НКУС СССР на Далёкім Усходзе. Удзельнічаў у баявых дзеяннях ля возера Хасан у ліпені-жніўні 1938 года. У 1940 годзе звольнены ў запас, вярнуўся ў Волагду.

Другі раз прызваны ў Чырвоную Армію ў лістападзе 1941 года Валагодскім раённым ваенкаматам. 24 чэрвеня 1944 года загінуў у баі пры вызваленні вёскі Буй Бешанковіцкага раёна Віцебскай вобласці.

Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена пасмяротна 24 сакавіка 1945 года.
 
Пахаваны ў брацкай магіле вёскі Галыні.
 

## Літаратура 
* Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: Воениздат, 1987. — Т. 1 /Абаев — Любичев/. — 911 с. — 100 000 экз. — ISBN отс., Рег. № в РКП 87-95382.

Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Камандзіры ўзводаў у Вялікай Айчыннай вайне
Катэгорыя:Удзельнікі баёў на возеры Хасан
Распаўсюджванне COVID-19 у Сербіі

Першы выпадак заражэння новым каранавірусам у Сербіі быў зафіксаваны 6 сакавіка 2020 года. Гэта быў 43-гадовы мужчына, які вярнуўся з Будапешта.

З 18 сакавіка ў краіне быў уведзены каменданцкі час днём для грамадзян старэйшых за 65 гадоў і 70 гадоў у сёлах. Па даных на 28 сакавіка закрыты школы, спартыўныя і культурныя ўстановы і дзіцячыя сады. Улады рэспублікі закрылі межы для ўезду замежнікаў, без рэгістрацыі ў краіне. Таксама, за ўсімі грамадзянамі, якія вярнуліся з-за мяжы, улада ўсталявала асаблівы кантроль. Яны павінны былі праходзіць самаізаляцыю, у адваротным выпадку іх чакаў штраф ці да 12 гадоў турмы. З 21 сакавіка забаронена наведванне паркаў.

Па словах эксперта, які ўваходзіў у «Крызісны штаб па супрацьдзеянні распаўсюду эпідэміі каранавіруса», сітуацыя ў краіне не крытычная і не выклікала сур’ёзных боязі, таму што лекарам атрымалася знізіць інтэнсіўнасць распаўсюджвання COVID-19. Таксама ён заклікаў людзей заставацца дома.

17 сакавіка прэзідэнт Аляксандр Вучыч заявіў, што ў Сербіі лепшая сітуацыя ў плане харчавання, таму дзяржава гатовая экспартаваць тавары ў такія краіны як Чарнагорыя, Паўночная Македонія і Рэспубліка Сербская (частка Босніі і Герцагавіны).

26 сакавіка адна з казахстанскіх кампаній унесла ўнёсак у якасці дапамогі Сербіі на суму 3 мільёны сербскіх дынараў. Па даных пасольства сродкі накіраваны на куплю медыцынскіх масак, абсталявання і дапамогу неабароненай часткі насельніцтва. Таксама Расія адправіла ў краіну 15 000 тэст-сістэм. Таксама Кітай, як эпіцэнтр пандэміі, накіраваў у Сербію 1000 тэстаў на вірус.

На 2023 год у краіне зафіксавана 2 544 228 выпадкаў заражэння, у тым ліку 18 057 смерцяў.

## Заўвагі 
Катэгорыя:Пандэмія COVID-19
Катэгорыя:2020 год у Сербіі
Распаўсюджванне COVID-19 у Балівіі

10 сакавіка 2020 г. пандэмія каранавіруса COVID-19 распаўсюдзілася на Балівію, калі былі пацверджаны першыя два выпадкі ў дэпартаментах Арура і Санта-Крус.

12 сакавіка Міністэрства аховы здароўя пацвердзіла трэці выпадак захворвання — мужчына, які да вяртання ў Санта-Крус пабываў у Маямі і Мадрыдзе.

14 сакавіка часовы прэзідэнт Жанін Аньес забараніў уезд у краіну ўсім асобам, якія прыбываюць з Кітая, Паўднёвай Карэі, Італіі або Іспаніі. Пачынаючы з 18 сакавіка 2020 года, гэта забарона распаўсюджана на ўсю Еўропу, уключаючы Вялікабрытанію і Ірландыю, а таксама Іран.

17 сакавіка 2020 года часовы прэзідэнт Аньес абвясціў аб закрыцці межаў Балівіі для ўсіх замежных грамадзян з 19 сакавіка. Акрамя таго, з 20 сакавіка ўсе міжнародныя рэйсы былі прыпыненыя, а ўнутраныя рэйсы паміж дэпартаментамі і правінцыямі забаронены.

21 сакавіка ўрад абвясціў аб увядзенні 14-дзённага агульнанацыянальнага каранціну, які павінен быў пачацца 22 сакавіка апоўначы і завяршыцца 5 красавіка апоўнач.

25 сакавіка Аньес абвясціў надзвычайную сітуацыю ў галіне грамадскай аховы здароўя ў краіне і цалкам заблакаваў яе мяжы, нікому не дазваляючы ўязджаць або выязджаць да 15 красавіка.

Станам на 2023 год у краіне зафіксавана 1,2 млн выпадкаў заражэння, у тым ліку 22 тысячы смерцяў.

## Заўвагі 
Катэгорыя:Пандэмія COVID-19
Катэгорыя:2020 год у Балівіі
Уладзімір Данілавіч Салончанка

**Уладзімір Данілавіч Салончанка** (, Краснаярск — , в. Лабейкі, Шумілінскі раён) — Герой Савецкага Саюза (1944).

## Біяграфія 
У 1939 годзе скончыў 7 класаў Чарнарэчанскай школы, працаваў на Чарнарэчанскай метэастанцыі назіральнікам, а пасля заканчэння трохмесячны курсаў у кастрычніку 1940 года — начальнікам метэастанцыі.

Прызваны ў армію з лістапада 1941 года. Скончыў ваеннае кулямётнае вучылішча. Вызначыўся ў Віцебска-Аршанскай наступальнай аперацыі.

Разам з кулямётнымі разлікамі сваёй роты 24 чэрвеня 1944 года фарсіраваў Заходнюю Дзвіну ля вёскі Лабейкі і, заняўшы абарону, на працягу ўсёй ночы з 24 на 25 чэрвеня адбіваў контратакі праціўніка і быў забіты ў гэтым баі.

Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена пасмяротна 22 ліпеня 1944 года.
 
Пахаваны ў брацкай магіле вёскі Узрэчча.
 

## Літаратура 
* Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: Воениздат, 1988. — Т. 2 /Любов — Ящук/. — 863 с. — 100 000 экз. — ISBN 5-203-00536-2.

Катэгорыя:Пахаваныя ў Бешанковіцкім раёне
Катэгорыя:Камандзіры рот у Вялікай Айчыннай вайне
Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Мікалай Дзмітрыевіч Вяснін

**Мікалай Дзмітрыевіч Вяснін** (нар. , в. Арлоўка, Амурская вобласць — , Бешанковіцкі раён) — Герой Савецкага Саюза (1944).

## Біяграфія 
Адукацыя няпоўная сярэдняя. З 15 гадоў пачаў працаваць у калгасе. З 1939 года жыў і працаваў у горадзе Куйбышевка-Усходняя (цяпер Белагорск) Амурскай вобласці. У чэрвені 1941 года быў прызваны ў Чырвоную Армію Куйбышаўскі райваенкаматам.

Летам 1944 года быў камандзірам аддзялення 938-га стралковага палка 306-й стралковай дывізіі. Асабліва вызначыўся пры фарсіраванні ракі Заходняя Дзвіна. 25 чэрвеня 1944 года першым пераправіўся праз раку ў раёне вёскі Шарыпіна (Бешанковіцкі раён). Выявіў схаваныя немцамі лодкі і пад агнём праціўніка, разам з Антонам  Масліковым,  пераправіў іх на свой бераг, забяспечыўшы падраздзяленне переправочнымі сродкамі. Удзельнічаў у баях за ўтрыманне плацдарма, у той жа дзень загінуў.

Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена пасмяротна 22 ліпеня 1944 года.
 
Пахаваны ў брацкай магіле вёскі Саннікі.
 

## Літаратура 
* Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: Воениздат, 1987. — Т. 1 /Абаев — Любичев/. — 911 с. — 100 000 экз. — ISBN отс., Рег. № в РКП 87-95382.

Катэгорыя:Пахаваныя ў Бешанковіцкім раёне
Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Пехацінцы Вялікай Айчыннай вайны
Тэрэнс Мак-Нелі

**Тэрэнс Мак-Нелі** ( — ) — амерыканскі , лібрэтыст і .

Вядомы як «бард амерыканскага тэатра» і «адзін з найвялікшых сучасных драматургаў, якіх да гэтага часу ствараў свет тэатра». Лаўрэат прэміі Тоні за заслугі (2019) і прэміі гільдыі драматургаў (2019). З 2018 — член , што з’яўляецца вышэйшым прызнаннем мастацкіх дасягненняў у ЗША. У 1996 годзе быў уключаны ў Залу славы амерыканскага тэатра.

Кар’ера Мак-Нелі доўжылася шэсць дзесяцігоддзяў; яго п’есы, мюзіклы і оперы рэгулярна ставіліся па ўсім свеце. На Брадвеі ён быў адным з нямногіх драматургаў свайго пакалення, якія паспяхова прайшлі ад авангарду да прызнання ў мэйнстрыме. Яго працы былі сканцэнтраваны на праблемах адносін паміж людзьмі. Для Мак-Нелі самай важнай функцыяй тэатра было ўмацаванне супольнасці і пераадоленне адрозненняў паміж людзьмі ў рэлігіі, расе і сексуальнай арыентацыі.

Акрамя п’ес і мюзіклаў, напісаў дзве оперы, некалькі кінасцэнарыяў і тэлеп’ес.

## Асабістае жыццё 
Мак-Нелі быў адкрытым геем. Шмат гадоў пражыў у аднаполым шлюбе з вядомым тэатральным прадзюсарам .

## Спасылкі 
* Terrence McNally Papers // University of Texas at Austin

Катэгорыя:Англамоўныя пісьменнікі
Катэгорыя:Памерлі ад каранавіруснай інфекцыі COVID-19
Бергер

**Бергер** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Альвін Бергер — нямецкі батанік
* Маргарэт Бергер — нарвежская спявачка
* Міхаіл Аркадзевіч Бергер (1909—1981) — беларускі піяніст і педагог
* Морыс Бергер — амерыканскі гісторык культуры і мастацтвазнаўца
* Тура Бергер — нарвежская біятланістка