open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Аляксандр Міхайлавіч Апякушын

**Аляксандр Міхайлавіч Апякушын** (; 16 (28).11.1838, Свечкіна, цяпер Яраслаўская вобласць — , сяло Рыбніца, цяпер Яраслаўскай вобласці) — рускі скульптар. Сын прыгоннага. Вучыўся ў мастацкай школе таварыства заахвочвання мастакоў і ў скульптурнай майстэрні Д. І. Енсена ў Пецярбургу. Сапраўдны член пецярбургскай АМ (1895). Удзельнічаў у стварэнні (па праектах М. Мікешына) помніка 'Тысячагоддзе Расіі' у Ноўгарадзе (адкрыты ў 1862) і Кацярыне II у Пецярбургу (адкрыты ў 1873). Найбольш значныя творы Апякушына — помнік А. С. Пушкіну ў Маскве (бронза, граніт, адкрыты ў 1880). Апякушын стварыў таксама помнікі А. С. Пушкіну ў Пецярбургу (адкрыты ў 1884), К. М. Бэру ў Тарту (адкрыты ў 1886), М. Ю. Лермантаву ў Пяцігорску (адкрыты ў 1889) — усё бронза, граніт.

Катэгорыя:Скульптары Расійскай імперыі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Яраслаўскай вобласці
Катэгорыя:Памерлі ў Яраслаўскай вобласці
Енсен

**Енсен** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Віга Енсен — дацкі гімнаст.
* Давід Іванавіч Енсен — дацкі скульптар.
* Іаганес Вільгельм Енсен — дацкі пісьменнік.
* Іаганес Ганс Даніэль Енсен — нямецкі фізік-тэарэтык.
* Маціяс Енсен (нар. 1996) — дацкі футбаліст.
Анатоль Пятровіч Селязнёў

**Анатоль Пятровіч Селязнёў** (;  — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў вёсцы Ярушнікавы Кацельніцкага павета Вяцкай губерні (у сучасным Кацельніцкім раёне Кіраўскай вобласці Расіі). Скончыў пачатковую школу. У 1936 годзе разам з бацькамі пераехаў у Ніжні Тагіл, дзе скончыў 9 класаў. У Чырвонай Арміі з 1 студзеня 1942 года. Скончыў Камышлоўскае ваеннае пяхотнае вучылішча. У дзеючай арміі з лютага 1944 года. Камандзір узвода 766-га стралковага палка (217-я стралковая дывізія, 48-я армія, 1-ы Беларускі фронт). Вызначыўся дзейнічаючы ў складзе дэсантнай групы, 3 ліпеня 1944 года ў баі за вёску Узляны Рудзенскага раёна Мінскай вобласці. Замяніў выбыўшага са строю камандзіра роты, адбіў 6 контратак ворага і вызваліў вёску.

У 1947 годзе капітан Селязнёў звольнены ў запас. Жыў у Ніжнім Тагіле. Скончыў Свярдлоўскі юрыдычны інстытут. Працаваў адвакатам у Свярдлоўскай абласной калегіі адвакатаў, у юрыдычнай кансультацыі ў Ніжнім Тагіле. Памёр 19 кастрычніка 1993 года. Пахаваны ў Ніжнім Тагіле на Вісімскіх могілках.

## Узнагароды і званні 
* Медаль «Залатая Зорка» (1945)
* Ордэн Леніна (1945)
* Ордэн Чырвонага Сцяга (1944)
* Ордэн Аляксандра Неўскага
* Ордэн Айчыннай вайны I ступені
* Заслужаны юрыст РСФСР
* медалі.

## Памяць 
* Мемарыяльная дошка ў Ніжнім Тагіле.
* Імя А. П. Селязнёва ўвекавечана на мемарыяльнай дошцы ў парку ў горадзе Кіраў.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* Селезнёв Анатолий Петрович // Музей Победы  
* В Нижнем Тагиле установили памятную доску в честь Героя Советского Союза Анатолия Селезнева // Сетевое издание «Тагильский рабочий»  
* Память народа — электронный банк документов периода Великой Отечественной войны 

Катэгорыя:Пехацінцы Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Камандзіры ўзводаў у Вялікай Айчыннай вайне
Катэгорыя:Члены КПСС
Катэгорыя:Выпускнікі ВНУ Екацярынбурга
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Кіраўскай вобласці

Катэгорыя:Капітаны СССР
Мікалай Мікалаевіч Зінін

**Мікалай Мікалаевіч Зінін** (13 [25] жніўня 1812,  — 6 [18] лютага 1880, ) — расійскі хімік-арганік, акадэмік Пецярбургскай акадэміі навук, першы прызёр на прэмію першага Рускага хімічнага таварыства (РХТ) (1868—1877). Прадстаўнік Казанскай хімічнай школы.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Хімікі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Хімікі XIX стагоддзя
Зімняя канаўка

**Зімняя канаўка** — канал у Цэнтральным раёне Санкт-Пецярбурга, які злучае Няву і Мойку ў раёне Зімняга палаца.

Невялікі канал, які злучыў Няву і Мойку, быў прарыты ў 1718—1719 гадах. Працамі кіраваў будаўнік-падрадчык Васіль Озераў. У 1720 годзе падпорная сценка ля Палаты Пятра I была абліцаваная каменем (праект архітэктара М. Ф. Гербеля, муляры Яраслаўскага павета Іван Фёдараў і Барыс Ціханаў). Такім чынам, гэтая частка набярэжнай стала адной з першых каменных набярэжных у горадзе.

У 1783—1787 гадах на месцы Зімняга палаца Пятра I быў пабудаваны класіцыстычны трохпавярховы будынак Эрмітажнага тэатра, аўтарам якога быў архітэктар Джакама Кварэнгі. Адначасова з ім на процілеглым беразе канала было завершана будаўніцтва Вялікага Эрмітажа (1771—1787, архітэктар Ю. М. Фельтэн). Два будынкі былі звязаны пераходам на ўзроўні другога паверха, якія абапіраюцца на магутную арку, перакінутую цераз канаўку.

У 1782—1784 гадах набярэжныя канаўкі былі закутыя ў традыцыйны для горада граніт і ўпрыгожаны строгімі рашоткамі, выкананымі па праекце скульптара І. Ф. Дункера.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Аб’екты культурнай спадчыны Расіі
Катэгорыя:Рэкі і каналы Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Рукавы і пратокі Нявы
1-ы Зімні мост

**1-ы Зімні мост** — аўтадарожны арачны мост цераз Зімнюю канаўку ў Цэнтральным раёне Санкт-Пецярбурга, злучае 1-ы і 2-і Адміралцейскія астравы. Помнік інжынернага будаўніцтва другой паловы XVIII стагоддзя. Формы і відарыс моста захаваліся ў першапачатковым выглядзе. Аб’ект культурнай спадчыны Расіі федэральнага значэння.

Размешчаны па восі Мільённай вуліцы. Побач з мостам размешчаны Новы Эрмітаж і Дварцовая плошча. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Эрмітажны мост, ніжэй — 2-і Зімні мост.

Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Адміралцейская».

20 красавіка 1738 года мост атрымаў назву Нямецкі — ад Нямецкай слабады. З 1770 да 1828 года мост называўся Мільённым, Зімнім (з 1829 да 1930-х гадоў), з 1940 года — 1-ы Зімні.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Каменныя масты
Катэгорыя:Арачныя масты
Катэгорыя:Масты Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Аб’екты культурнай спадчыны Расіі
2-і Зімні мост

**2-і Зімні мост** — аўтадарожны арачны мост цераз Зімнюю канаўку, злучае 1-ы і 2-і Адміралцейскім астравы ў Цэнтральным раёне Санкт-Пецярбурга. Размешчаны па правай (няцотнай) набярэжнай ракі Мойкі паміж дамамі № 31 і 35. Вышэй па цячэнні знаходзіцца 1-ы Зімні мост. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Адміралцейская». Назва моста вядома з 1940 года. У 1940 годзе для пропуску святочных дэманстрацый з Дварцовай плошчы быў пабудаваны драўляны бэлечны аднапралётны мост. У 1964 годзе мост быў перабудаваны ў аднапралётны арачны з суцэльным жалезабетонным зводам па праекце інжынера В. С. Ксенафонтава і архітэктара Л. А. Наскова.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Жалезабетонныя масты
Катэгорыя:Арачныя масты
Катэгорыя:Масты Санкт-Пецярбурга
Ленінградскі заапарк

**Ленінградскі заалагічны парк** — адзін з найстарэйшых заапаркаў Расіі і адзін з самых паўночных заапаркаў свету. Заснаваны 2 (14) жніўня 1865 года. Заапарк размешчаны ў гістарычным цэнтры Санкт-Пецярбурга ў Петраградскім раёне па адрасе: 197198, Санкт-Пецярбург, Аляксандраўскі парк, д. 1. Уваход з боку Кронверкскага праспекта.

У 1918 годзе заасад нацыяналізаваны. Для кіравання гаспадаркай саду быў створаны Вучоны савет. У 1929 годзе створаны Гурток юных заолагаў (ГЮЗ), які дзейнічае і зараз. З 1932 года пачалі рэгулярна размнажацца белыя мядзведзі, што ў тыя часы было вялікай рэдкасцю, і менавіта таму белы мядзведзь намаляваны на эмблеме Ленінградскага заапарка. Да 75-гадовага юбілею ў 1940 годзе яму была перададзена тэрыторыя ў 171 га ў раёне парку Чалюскінцаў.

Але да будаўніцтва так і не прыступілі — пачалася Вялікая Айчынная вайна. У ваенныя гады заасад моцна пацярпеў, але не спыняў сваёй працы нават у вельмі складаных умовах блакады. Служыцелі здолелі захаваць частку калекцыі жывёл і нават атрымлівалі маладняк, праводзіліся выязныя лекцыі, а летам заасад быў адкрыты для наведвальнікаў. У памяць пра гераічны подзвіг супрацоўнікаў, якія захавалі заасад у блакаду, заапарк, нягледзячы на перайменаванне горада, застаўся Ленінградскім, а каля ўваходу ў заапарк устаноўлена мемарыяльная дошка.

Увесну 1944 года заасад быў адкрыты для пастаяннага наведвання, пачаліся аднаўленчыя работы. Найбольш інтэнсіўнае будаўніцтва вялося ў 1951 годзе. У 1952 годзе заасад быў перайменаваны ў заапарк.

У 1950-1960-я гады адбылося папаўненне новымі цікавымі жывёламі. Па відавым складзе калекцыі і ўзроўню навукова-асветніцкай працы Ленінградскі заапарк заняў адно з вядучых месцаў у Савецкім Саюзе. У 1965 годзе заапарк адзначыў стагоддзе. Калекцыя яго да гэтага часу была адной з самых буйных сярод заапаркаў Савецкага Саюза, але большасць будынкаў і збудаванняў ўжо прыйшло ў нездавальняльны стан. Таму было прынята рашэнне правесці генеральную рэканструкцыю, работы па якой пачаліся ў 1967 годзе.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Заапаркі Расіі
Катэгорыя:Сады і паркі Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Славутасці Санкт-Пецярбурга
Сяргей Аляксеевіч Зярноў

**Сяргей Аляксеевіч Зярноў** (; 29 мая [10 чэрвеня] 1871,  — , ) — рускі і савецкі заолаг, гідрабіёлаг і грамадскі дзеяч, акадэмік Акадэміі навук СССР (1931). Заснавальнік гідрабіялогіі ў Расіі, стваральнік яе экалагічнага напрамку.

У 1895 годзе скончыў Маскоўскі ўніверсітэт. У 1902—1914 гадах кіраваў Севастопальскай Біястанцыяй АН. У 1914 годзе арганізаваў першую кафедру гідрабіялогіі ў Маскоўскім сельскагаспадарчым інстытуце (цяпер Маскоўская сельскагаспадарчая акадэмія імя К. А. Ціміразева), у 1924 годзе — у МДУ. У 1931—1942 гадах дырэктар Заалагічнага інстытута АН СССР.

У 1892—1901 гадах апублікаваў першыя працы па планктону; у 1913 годзе выйшла манаграфія «Да пытання аб вывучэнні жыцця Чорнага мора», у якой падрабязна апісаны яго фаўна і біяцэнозы, заканамернасці іх размеркавання. У паўночна-заходняй частцы мора Зярноў адкрыў зараслі філафоры (марскія чырвоныя водарасці), што дазволіла арганізаваць прамысловую здабычу ёду. У 1934 годзе апублікаваў «Агульную гідрабіялогію» (перавыдадзеная ў 1949) — першы арыгінальны ўніверсітэцкі курс.

Узнагароджаны ордэнам Леніна.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Заолагі Расіі
Катэгорыя:Заолагі СССР
Міхаіл Рыгоравіч Зямцоў

**Міхаіл Рыгоравіч Зямцоў** (; ,  — восень , ) — рускі архітэктар, прадстаўнік ранняга барока. Вучыўся ў мастацкай школе пры друкарні Аружэйнай палаты ў Маскве. У 1709 годзе прыехаў у Санкт-Пецярбург і першы час працаваў пад кіраўніцтвам Даменіка Трэзіні. З начальнік 1720-х гг. прымаў удзел у ажыццяўленні планіроўкі Летняга саду ў Пецярбургу (у т. л. пабудаваў «Залу для слаўных урачыстасцяў», 1725, разабраны ў 1731), у стварэнні палацава-паркавага ансамбля ў Пецяргофе, палаца і парку Кадрыёрг у Таліне (1718-25). Іншыя працы: Італьянскі дом на Фантанцы (1726-28, не захаваўся), царква Сімяона і Ганны (скончана ў 1734), Анічкаў палац (1741-50, сумесна з Г. Д. Дзмітрыевым; пазней перабудаваны) — у Пецярбургу. З 1737 — адзін з кіраўнікоў Камісіі аб санкт-пецярбургскім будаўніцтве; сумесна з І. К. Корабавым скончыў (1741) працу па складанні рускага архітэктурна-будаўнічага кодэкса, распачатую П. М. Яропкіным.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1
Універсітэт імя Цэпеліна

**Універсітэт імя Цэпеліна** () — нямецкая прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Фрыдрыхсгафен.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт імя Цэпеліна — невялікі прыватны даследчы ўніверсітэт на беразе Бодэнскага возера. Ён названы ў гонар нямецкага генерала і канструктара дырыжабляў Фердынанда фон Цэпеліна. Універсітэт быў створаны ў 2003 годзе і вядомы сваім авангардным характарам, а таксама сваім складаным метадам адбору студэнтаў. 10 верасня 2011 года ўніверсітэту было прадастаўлена права прысуджаць доктарскія ступені і праводзіць хабілітацыю.

ВНУ з’яўляецца некамерцыйнай арганізацыяй з абмежаванай адказнасцю і апісвае сябе як «універсітэт, які аб’ядноўвае бізнес, культуру і палітыку». Універсітэт акрэдытаваны на нацыянальным узроўні. Асноўныя курсы бакалаўрыяту акрэдытаваны Нямецкім агенцтвам па акрэдытацыі вышэйшай адукацыі.

Установа мае два асноўныя кампусы ў Фрыдрыхсгафене: адзін на беразе Бодэнскага возера і ZFCampus, які быў завершаны ў 2015 годзе, каб стварыць больш месца. Ён быў прафінансаваны за кошт ахвяраванняў 20 мільёнаў еўра. Абодва кампусы сучасныя, па праекце вядомых архітэктараў, і змяшчаюць класныя пакоі, аўдыторыі, офісы, буфеты, бібліятэку, фітнес-студыю і крыло для каворкінгу для студэнтаў. З 2007 па 2008 гады (да закрыцця аэрапорта) універсітэт меў дадатковае размяшчэнне ў фае міжнароднага аэрапорта «Тэмпельгоф» у Берліне, у так званым «Інстытуце мастацтва плавання ў паветры».

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Германіі
Катэгорыя:Фрыдрыхсгафен
Бадэн-Вюртэмбергская кінаакадэмія

**Бадэн-Вюртэмбергская кінаакадэмія** () — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Людвігсбург.

## Агульная характарыстыка 
Больш за 450 студэнтаў штогод здымаюць тут каля 250 фільмаў усіх жанраў. Студэнтаў апякаюць больш за 300 спецыялістаў з кінаіндустрыі. Кінаакадэмія падзяляе кампус з даччыным Інстытутам анімацыі і Бадэн-Вюртэмбергскай акадэміяй выканальніцкага мастацтва.

Кінаакадэмія была заснавана ў 1991 годзе і пачала навучанне 14 кастрычніка 1991 года. Дырэктарамі-заснавальнікамі былі Альбрэхт Адэ ў якасці мастацкага кіраўніка і Эрнст-О. Шульцэ на пасадзе камерцыйнага дырэктара (да 1997 года). У 1993 годзе акадэмія пераехала на сваё цяперашняе месца паміж Матыльдэнштрасэ і Алінштрасэ. У 1999 годзе федэральны ўрад пагадзіўся заснаваць франка-германскую кінаакадэмію, якая пачала працаваць праз год у рамках супрацоўніцтва паміж Бадэн-Вюртэмбергскай кінаакадэміяй і французскай кінашколай «La fémis» пад назвай «Атэлье Людвігсбург-Парыж». У 2001 годзе Артур Хофер пераняў мастацкае кіраўніцтва ёю. У 2002 годзе Інстытут анімацыі быў выдзелены з акадэміі як часткова самастойная адзінка. З 2005 года яго ўзначальвае Томас Шат як мастацкі кіраўнік, а з 2007 года — адзіны кіруючы дырэктар. У 2008 годзе ва ўніверсітэцкім гарадку размешчана яшчэ і Бадэн-Вюртэмбергская акадэмія выканальніцкага мастацтва.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Вышэйшыя навучальныя ўстановы Германіі
Катэгорыя:Людвігсбург
Катэгорыя:Кінашколы
Катэгорыя:Кінематограф Германіі
Звезда

**«Звезда»** () — расійскі штомесячны літаратурны часопіс, выдаецца ў Петраградзе — Ленінградзе — Санкт-Пецярбургу са студзеня 1924 года. Выходзіў спачатку 6 разоў у год, з 1927 года выходзіць штомесяц.

## Гісторыя часопіса 
Літаратурна-мастацкі і грамадска-палітычны часопіс, орган Саюза пісьменнікаў СССР заснаваны ў студзені 1924 года. Першым рэдактарам часопіса быў Іван Міхайлавіч Майскі.

У часопісе публікаваліся творы Максіма Горкага (трэцяя кніга «Жыцця Кліма Самгіна»), Мікалая Забалоцкага, Міхаіла Зошчанкі, Веньяміна Каверына, Мікалая Клюева, Барыса Лаўранёва («Сорак першы»), Восіпа Мандэльштама, Барыса Пастэрнака, Аляксея Талстога, Канстанціна Федзіна, Уладзіслава Хадасевіча, Юрыя Тынянава («Смерць Вазіры-Мухтара»), многіх іншых выдатных рускіх празаікаў і паэтаў.

Часопіс выходзіў у гады блакады. Пасля вайны ў часопісе друкаваліся творы Веры Пановай, Данііла Граніна, Усевалада Кочатава, Юрыя Германа.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Літаратурныя часопісы
Катэгорыя:Часопісы Расіі
Катэгорыя:Часопісы на рускай мове
Катэгорыя:Культура Санкт-Пецярбурга
Бадэн-Вюртэмбергская акадэмія папулярнай музыкі

**Бадэн-Вюртэмбергская акадэмія папулярнай музыкі** () — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Мангейм.

## Агульная характарыстыка 
Бадэн-Вюртэмбергская акадэмія папулярнай музыкі — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова ў галіне папулярнай музыкі і музычнай індустрыі, якая базуецца ў Мангейме. Яна была заснавана ў 2003 годзе зямельным урадам Бадэн-Вюртэмберга. Дыяпазон курсаў уключае тры бакалаўрскія і дзве магістарскія праграмы. У дадатак да сваёй функцыі ўніверсітэцкай установы, акадэмія таксама з’яўляецца кампетэнтным цэнтрам для музычнай індустрыі і сцэны, у якім праекты рэалізуюцца ў рэгіянальным, нацыянальным і міжнародным кантэксце.

Акадэмія паўстала з рок-фонду Бадэн-Вюртэмберга, які быў заснаваны ў 1996 годзе як пілотная ўстанова з мэтай прасоўвання рэгіянальнай музычнай сцэны Бадэн-Вюртэмберга ў Бадэн-Бадэне.

У зімовым семестры 2003/2004 года ў першы год навучання пачалі набор на ступень бакалаўра ў галіне папулярнай музыкі або музычнага бізнесу. У той час упершыню ў Германіі прапаноўвалася ступень бакалаўра па гэтых прадметах. Першапачаткова ўстанова пераехала ў пераходныя памяшканні ў цэнтры горада. Новы будынак у раёне Мангейма быў гатовы ў зімовым семестры 2004/2005 навучальнага года. У зімовы семестр 2011/2012 года дыяпазон курсаў акадэміі быў пашыраны, уключыўшы два магістарскія курсы.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Вышэйшыя навучальныя ўстановы Германіі
Катэгорыя:Вышэйшыя музычныя навучальныя ўстановы
Катэгорыя:Мангейм
Каменнаастроўскі тэатр

**Каменнаастроўскі тэатр** — адзіны захаваны ў Санкт-Пецярбургу помнік драўлянага дойлідства эпохі класіцызму. Будынак быў пабудаваны ў 1827 годзе паводле праекта архітэктара С. Л. Шустава. З 2005 года Каменнаастроўскі тэатр — частка сцэнічнага комплексу Вялікага драматычнага тэатра.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Тэатры Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Драўляная архітэктура
Катэгорыя:Збудаванні ў стылі класіцызм
Надзея Анатолеўна Мікуліч

**Надзе́я Анато́леўна Міку́ліч** (нар. 14 студзеня 1953, пас. Цукровы Завод, Гродзенская вобласць) — беларуская спявачка, кампазітарка. Заслужаная артыстка Рэспублікі Беларусь.

## Біяграфія 
Навучалася ў Гродзенскім музычна-педагагічным вучылішчы, займалася баскетболам, выступала ў жаночым вакальна-інструментальным ансамблі «Чараўніцы».

У 1972—1980 была вакалісткай ВІА «Верасы». Стала першай выканаўцай песні Эдуарда Ханка «Малиновки заслыша голосок», а таксама «Любишь не любишь», «Чур-чура», «Зарянка», «Я живу в заповедном краю», «Пусть будет мир цветным» («Белым будь снег и чистым»), вельмі папулярных у СССР на пачатку 1980-х гадоў.

З ансамблю Надзея сышла ў дэкрэтны адпачынак, але назад ужо не вярнулася. Голас на пэўны час знік, пасля вярнуўшыся ўжо больш нізкім.

Надзея Мікуліч выконвае песні беларускіх, расійскіх кампазітараў і ўласныя. Сярод апошніх — «Ой, бяда», «Тем, кто любит», «Родимый дом», «Только мама» і іншыя. З песняй «Ксеня» Уладзіміра Будніка, якую шмат хто лічыць народнай, Надзея Мікуліч стала дыпламанткай Усесаюзнага конкурсу артыстаў эстрады.

Выпусціла 4 аўдыёальбомы, 3 кампакт-дыскі.

Член Беларускага саюза музычных дзеячаў з 1991 года.

## Сям’я 
Муж Надзеі Барыс Белы працаваў адміністратарам калектыву «Верасы». Цяпер выступае на сольных канцэртах, часам разам з Рыгорам Палішчуком.

## Дыскаграфія 
* «Тем, кто любит» (2005)
* «Святая муза» (2008)
* «Я вернусь» (2008)

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Девушка из «Верасов» Надежда Микулич: «Я родила ребёнка и лишилась голоса…» // «Комсомольская правда», Антон ЛУБНЕВСКИЙ, 22.01.2009

Катэгорыя:Кампазітары СССР
Катэгорыя:Кампазітары Беларусі
Катэгорыя:Заслужаныя артысты Беларусі
Катэгорыя:Верасы
Саскія Эскен

**Саскія Эскен** (), прозвішча пры нараджэнні **Хофер** (; нар. 28 жніўня 1961, Штутгарт) — нямецкі палітык, сустаршыня СДПГ (з 2019 года).

## Біяграфія 
Праграміст з Бадэн-Вюртэмберга, член СДПГ з 1990 года, належыць да левага крыла сацыял-дэмакратаў.

Пачынала палітычную кар’еру з муніцыпальнага ўзроўню — з’яўляючыся замужняй жанчынай і маці трох дарослых дзяцей, прадстаўляла інтарэсы бацькоў у горадзе Кальв, з 2012 па 2014 гады займала пасаду намесніка кіраўніка зямельнага бацькоўскага савета Бадэн-Вюртэмберга. З 2013 па 2015 гады працавала намесніцай кіраўніка паўночна-заходняга аддзялення СДПГ. Дэпутат Бундэстага з 2013 года, у 2017 годзе ізноў прайшла ў парламент, хоць і займала ў партыйным спісе перадапошняе месца. У 2018 годзе ўваходзіла ў рабочую групу партыі на перамовах аб фармаванні кааліцыйнага ўрада.

6 снежня 2019 года атрымала 76 % галасоў дэлегатаў з’езда СДПГ у Берліне па выніках выбораў кіраўніцтва партыі і разам з Норбертам Вальтэр-Бор’янсам, якога падтрымалі 90 %, заняла пасаду сустаршыні СДПГ. 11 снежня 2021 года на з'ездзе партыі была зноў абрана сустаршынёй партыі разам з Ларсам Клінгбейлам.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Жанчыны-палітыкі Германіі
Катэгорыя:Старшыні Сацыял-дэмакратычнай партыі Германіі
Катэгорыя:Члены бундэстага Германіі
Норберт Вальтэр-Бор’янс

**Норберт Вальтэр-Бор’янс** (; нар. 17 верасня 1952, Крэфельд) — нямецкі эканаміст і палітык, сустаршыня СДПГ (2019—2021).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 17 верасня 1952 года ў Крэфельдзе (зямля Паўночны Рэйн-Вестфалія), сын цесляра і краўчыхі. У 1978 годзе скончыў Бонскі ўніверсітэт, дзе вывучаў эканоміку, у 1982 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на факультэце эканамічных і грамадскіх навук Кёльнскага ўніверсітэта. У 1978—1980 гадах працаваў у Дзюсельдорфе на прадпрыемстве хімічнай кампаніі Henkel, у 1982—1984 гадах — у Кёльнскім універсітэце. Імя пры нараджэнні — Норберт Вальтэр, у 1986 годзе дадаў да яго прозвішча жонкі, пасля чаго за ім зацвердзілася мянушка NoWaBo.

У 1982 годзе ўступіў у Сацыял-дэмакратычную партыю Германіі.

Пачынаў палітычную кар’еру ў 1980-я гады ў камандзе тагачаснага прэм’ер-міністра зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія Ёханеса Рау. Займаў пасаду статс-сакратара ў Саары, а таксама  па эканоміцы і гарадскога скарбніка ў Кёльне. У 2010—2017 гадах з’яўляўся міністрам фінансаў Паўночнага Рэйна-Вестфаліі.

6 снежня 2019 года на з’ездзе СДПГ у Берліне атрымаў каля 90 % галасоў дэлегатаў і разам з Саскіяй Эскен заняў пасаду сустаршыні СДПГ. У першым туры галасавання ім супрацьстаялі дзеючы міністр фінансаў Германіі Олаф Шольц і брандэнбургскі зямельны палітык , і тандэм Вальтэр-Бор’янс — Эскен пабудаваў кампанію на крытыцы ўдзелу СДПГ у кааліцыйным урадзе Ангелы Меркель.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Эканамісты Германіі
Катэгорыя:Палітыкі Германіі
Катэгорыя:Старшыні Сацыял-дэмакратычнай партыі Германіі
Штутгарцкая дзяржаўная акадэмія выяўленчага мастацтва

**Штутгарцкая дзяржаўная акадэмія выяўленчага мастацтва** () — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Штутгарт.

## Гісторыя 
25 чэрвеня 1761 года Карл Яўген, герцаг Вюртэмбергскі, заснаваў у сваім Новым палацы, размешчаным у цэнтры Штутгарта, акадэмію мастацтваў. У 1781 годзе ўстанова імператарам Іосіфам II была ўзнята да ўніверсітэцкага статусу. У мясцовым мастацкім аддзеле, на ўроках якога прысутнічаў таксама Фрыдрых Шылер, такія мастакі, як Іаган Генрых фон Данекер, Філіп Фрыдрых фон Хетч, Іосіф Антон Кох, Готліб Шык, атрымалі адукацыю ў прыдворных мастакоў, такіх як Нікалас Гібал і Адольф Фрыдрых Харпер, прафесараў, якія ўжо выкладалі ў акадэміі мастацтваў. Унікальнай была поліграфічная майстэрня, заснаваная ў 1776 годзе пры гравёры па медзе Ёгане Готардзе фон Мюлеры. Пасля смерці герцага Карла Яўгена ў 1793 годзе ўстанова была распушчана ў 1794 годзе яго братам і пераемнікам Людвігам Яўгенам, герцагам Вюртэмбергскім. Такім чынам Вюртэмберг страціў адзіны цэнтр падрыхтоўкі мастацтваў. Праз 35 гадоў, у 1829 годзе, кароль Вюртэмбергскі Вільгельм I заснаваў у Штутгарце мастацкую школу, але спачатку сумесна з іншымі навучальнымі ўстановамі.

Пры нацысцкім рэжыме ў 1941 годзе акадэмія была арганічна звязана са Школай прыкладнога мастацтва, заснаванай у Штутгарце ў 1869 годзе, як Штутгарцкая дзяржаўная акадэмія выяўленчых мастацтваў. Пасля Другой сусветнай вайны ўстанова захавала гэтую назву, калі была адноўлена ў 1946 годзе. У той час, калі яе ўласныя будынкі ў цэнтры горада былі разбураны падчас авіяналётаў у 1943 і 1944 гадах, акадэмія пераехала ў будынак былой Школы прыкладнога мастацтва, пабудаванай на Вайсенгофе ў 1913 годзе.

Пасля пратэстаў 1968 года ў акадэміі, пасля абгрунтаванай крытыкі студэнтаў за незразумелыя прававыя адносіны і адсутнасць даследаванняў і экзаменацыйныя палажэнні, пратэсты супраць аўтарытарных прафесараў, кумаўства і сяброўства ў нацысцкай партыі, ВНУ была рэфармавана пад кіраўніцтвам Вольфганга Кермера ў 1975 і 1978 гадах на аснове новых універсітэцкіх законаў. Прававы статус быў удакладнены і гарантаваў роўнасць рангу з універсітэтамі. Акадэмія прыняла рашэнне аб новым базавым парадку, распусціла старую ведамасную структуру і ўтварыла розныя групы спецыялістаў і навучальныя праграмы. У 1970-я гады таксама былі ўведзены дыпломы для ўсіх дызайнерскіх курсаў і інстытуцыяналізавана заахвочванне таленавітых студэнтаў праз бюджэтныя выстаўкі і публікацыі.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Вышэйшыя навучальныя ўстановы Германіі
Катэгорыя:Мастацкія вышэйшыя навучальныя ўстановы
Катэгорыя:Штутгарт
Экспанентны ўніверсітэт прыкладных навук «XU»

**Экспанентны ўніверсітэт прыкладных навук «XU»** () — нямецкая прыватная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Патсдам.

## Агульная характарыстыка 
Спонсарская кампанія ўстановы была заснавана 30 лістапада 2015 года. Першапачаткова яна працавала як DBC Digital Berlin Coworking GmbH. Яна была перайменавана ў красавіку 2018 года. Ініцыятары прадставілі ўніверсітэцкую канцэпцыю гарадскому савету Берліна і зямлі Брандэнбург. Першымі планамі было пачаць выкладанне з пяці курсаў у зімовым семестры 2017/2018 года. Ініцыятарамі заснавання ўніверсітэта сталі Крыстафер Янс, Паскаль Форстэр і Ніколь Гайзюнас. 18 снежня 2018 года Міністэрства навукі, даследаванняў і культуры зямлі Брандэнбург прызнала універсітэт. Па дадзеных універсітэта, заяўка на акрэдытацыю ў Берліне не падавалася. У красавіку 2019 года студэнты пачалі навучанне па праграмах бакалаўрыяту «Лічбавы бізнес» і «Кадаванне і праграмнае забеспячэнне». Прэзідэнтам-заснавальнікам быў Увэ Айзерманн. Стэфані Фідж выконвала абавязкі кіраўніка ўніверсітэта са снежня 2019 па сакавік 2021 года. У красавіку 2021 года пасаду прэзідэнта ўніверсітэта заняў Філіпэ дэ Кастра Суэйра.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Германіі
Катэгорыя:Патсдам
Вестфальскі ўніверсітэт

**Вестфальскі ўніверсітэт імя Вільгельма ў Мюнстэры** () ці скарочана (неафіцыйна) **Мюнстэрскі ўніверсітэт** — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Мюнстэр.

## Агульная характарыстыка 
Маючы больш за 43 000 студэнтаў і больш за 120 напрамкаў навучання на 15 факультэтах, гэта пяты па велічыні ўніверсітэт Германіі і адзін з найважнейшых цэнтраў інтэлектуальнага жыцця краіны. Універсітэт прапануе шырокі спектр праграм навучання па прыродазнаўчых, сацыяльных і гуманітарных навуках. Некалькі курсаў таксама выкладаюцца на англійскай мове, у тым ліку на ўзроўні аспірантуры, а таксама курсы па геаінфарматыцы, геапрасторавых тэхналогіях і інфармацыйных сістэмах.

Універсітэт выводзіць свае карані з езуіцкага калегіума ў Мюнстэры, заснаванага ў 1588 годзе, і кляштара свецкіх сясцёр Лібфраўэн-Убервасер, заснаванага ў 1040 годзе, ад якіх універсітэт атрымаў сваю пячатку. Кляштар быў распушчаны ў 1773 годзе, каб яго сродкі маглі быць выкарыстаны для заснавання Мюнстэрскага ўніверсітэта 16 красавіка 1780 года.

У 1631 годзе папа Урбан VIII і імператар Фердынанд II выдалі прывілеі, якія дазволілі заснаваць універсітэт у Мюнстэры. Аднак з-за недахопу фінансавання яны былі рэалізаваныя толькі ў 1780 годзе, калі быў заснаваны сучасны ўніверсітэт з чатырма факультэтамі: юрыдычным, медыцынскім, філасофскім і тэалагічным.

У 1843 годзе ўніверсітэт быў перайменаваны ў Каралеўскую тэалагічную і філасофскую акадэмію, неафіцыйна Мюнстэрскую акадэмію.

Сваю цяперашнюю назву ўніверсітэт атрымаў ад імператара Вільгельма II 22 жніўня 1907 года, імя якога ўніверсітэт выкарыстоўвае ў сваёй поўнай афіцыйнай назве і сёння.

## Факультэты 
* Факультэт пратэстанцкай тэалогіі
* Факультэт каталіцкай тэалогіі
* Юрыдычны факультэт
* Эканамічны факультэт
* Факультэт медыцынскіх навук
* Факультэт адукацыйных і сацыяльных навук
* Інстытут камунікатыўных навук
* Факультэт псіхалогіі і спартыўных навук
* Гістарычна-філасофскі факультэт
* Філалагічны факультэт
* Факультэт матэматыкі і інфарматыкі
* Фізічны факультэт
* Хіміка-фармацэўтычны факультэт
* Біялагічны факультэт
* Факультэт прыродазнаўства
* Музычны факультэт

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Германіі
Катэгорыя:Мюнстэр
Віктар Уладзіміравіч Сідзельнікаў

**Віктар Уладзіміравіч Сідзельнікаў** (нар. , Нальчык, Кабардзіна-Балкарыя) — савецкі і расійскі валейбаліст, майстар спорту міжнароднага класа і трэнер па валейболе.

## Біяграфія 
У лістападзе 2008 года ўзначаліў магілёўскі «Металург-БЕЛА», у чэрвені 2009 года змяніў Аляксандра Сінгаеўскага на пасадзе настаўніка зборнай Беларусі.

У 2012—2013 гадах узначальваў салігорскі «Шахцёр».

## Спасылкі 
* Біяграфія на сайце «Зеніта» 

Катэгорыя:Валейбалісты СССР
Катэгорыя:Валейбалісты Расіі
Катэгорыя:Чэмпіёны Еўропы па валейболе
Катэгорыя:Майстры спорту СССР міжнароднага класа
Катэгорыя:Валейбольныя трэнеры Расіі
Катэгорыя:Валейбольныя трэнеры Беларусі
Катэгорыя:Трэнеры зборнай Беларусі па валейболе
Катэгорыя:Трэнеры «Шахцёра» Салігорск (валейбол)
Катэгорыя:Трэнеры «Камунальніка» Магілёў
Катэгорыя:Трэнеры «Зеніта» Казань
Катэгорыя:Ігракі зборнай Расіі па валейболе
Катэгорыя:Трэнеры «Яраславіча» Яраслаўль
Катэгорыя:Трэнеры «Урала» Уфа
Катэгорыя:Трэнеры «Зеніта» Санкт-Пецярбург (валейбол)
Універсітэт прыкладных навук брэндынгу

**Універсітэт прыкладных навук брэндынгу** () — нямецкая прыватная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Гамбург.

## Агульная характарыстыка 
Дыяпазон навучальных праграм уключае праграмы бакалаўрыяту і магістратуры на нямецкай і англамоўнай мовах у галіне кіравання брэндам, камунікацыі з брэндам і дызайну брэндаў. У сумеснай доктарскай праграме ў супрацоўніцтве з Паўднёва-Дацкім універсітэтам Універсітэт прыкладных навук падтрымлівае дысертацыйныя праекты ў галіне брэнд-менеджменту, камунікацый і дызайну.

Універсітэт быў заснаваны 1 чэрвеня 2010 года як «Акадэмія брэндынгу — Універсітэт дызайну і камунікацый» і быў афіцыйна прызнаны сенатам горада Гамбурга. Уласнікам універсітэта з’яўляецца кампанія «Brand Academy GmbH», якая таксама базуецца ў Гамбургу. У верасні 2019 года мясцовы орган па навуцы, даследаванням і роўнасці афіцыйна ўзгадніў назву «Універсітэта прыкладных навук брэндынгу». Кампус размешчаны ў будынку гістарычнай марской школы.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Германіі
Катэгорыя:Эканамічныя ўніверсітэты
Катэгорыя:Гамбург
Універсітэт прыкладных навук «CODE»

**Універсітэт прыкладных навук «CODE»** () — нямецкая прыватная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Берліне.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт быў заснаваны ў 2017 годзе Томасам Бахемам, Мануэлем Дольдэрэрам і Джонатанам Рутам разам з 24 інтэрнэт-прадпрымальнікамі і пачынаючымі інвестарамі і быў афіцыйна зарэгістраваны 14 ліпеня 2017 года канцылярыяй гарадскога савета Берліна. Памяшканне ўніверсітэта з’яўляецца часткай стартап-кампуса плошчай 14 000 м² і грамадскай прасторы «Factory Berlin», размешчанай у берлінскім раёне Альт-Трэптаў.

## Праграмы навучання 
* Бакалаўр навук у галіне праграмнай інжынерыі
* Бакалаўр мастацтваў у галіне дызайну ўзаемадзеянняў
* Бакалаўр мастацтваў у галіне кіравання прадуктамі

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Берліна
Берлінскі міжнародны ўніверсітэт прыкладных навук

**Берлінскі міжнародны ўніверсітэт прыкладных навук** () — нямецкая прыватная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Берліне.

## Агульная характарыстыка 
ВНУ была заснавана ў 2012 годзе па ініцыятыве турэцкага прадпрымальніка Энвера Юцэля, заснавальніка і старшыні Глабальнай адукацыйнай сеткі «BAU», міжнароднай сеткі вышэйшых навучальных устаноў, распаўсюджанай па ўсім свеце. Спачатку ён быў створаны як кампус Стамбульскага ўніверсітэта Бахэшэхір, а пазней, у 2014 годзе, стаў самастойнай вышэйшай навучальнай установай. У чэрвені 2014 года ўніверсітэт атрымаў дазвол Дэпартамента адукацыі, моладзі і навукі Берліна на пачатак працы. Ён зарэгістраваны як 31-я прыватная ВНУ ў Берліне паводле нямецкага заканадаўства.

Кампус установы знаходзіцца ў камерцыйным ансамблі будынкаў «Salzufer 6». Ён размешчаны ў Шарлотэнбургу, які знаходзіцца на мяжы з Тыргартэнам. У кампусе ёсць класы, камп’ютарныя кабінеты, дызайн-студыі і пакоі для студэнтаў, якія працуюць у групах, і інш.

Установа арганізавана ў пяць асобных навуковых падраздзяленняў — два факультэты, падрыхтоўчая школа, навукова-даследчы інстытут і бібліятэка — з кампусам, размешчаным у Шарлотэнбургу. Ён уяўляе сабой міжкультурную адукацыйную прастору, якае дае студэнтам інструменты для развіцця іх інтэлектуальнага росту, вопыту і творчасці. У цяперашні час каля 400 студэнтаў з 85 розных краін свету навучаюцца ва ўніверсітэце.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Берліна
Катэгорыя:Эканамічныя ўніверсітэты
Катэгорыя:Бізнес-школы
Берлінскі міжнародны псіхааналітычны ўніверсітэт

**Берлінскі міжнародны псіхааналітычны ўніверсітэт** () — нямецкая прыватная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Берліне.

## Агульная характарыстыка 
Берлінскі міжнародны псіхааналітычны ўніверсітэт быў акрэдытаваны 27 лістапада 2014 года. Ён адпавядае навуковым стандартам ВНУ. Але з-за абмежаванага кола прадметаў і дысцыплін ён не адпавядае стандартам, якія прад’яўляюцца да класічнага ўніверсітэта. Паспяховая рэакрэдытацыя таксама адбылася ў красавіку 2020 года.

Універсітэт быў афіцыйна зарэгістраваны гарадскім саветам Берліна як незалежны (прыватны) універсітэт. Гэта азначае, што ступені, атрыманыя на ўсіх курсах гэтай ВНУ, юрыдычна эквівалентныя тым, што атрымліваюцца ў любым іншым нямецкім універсітэце. Навучальныя праграмы бакалаўрскіх і магістарскіх праграм па спецыяльнасці «Псіхалогія» забяспечваюць агульнапрызнаныя перадумовы для наступнага атрымання кваліфікацыі псіхатэрапеўта. Ступені бакалаўра і магістра псіхалогіі гэтай установы былі сертыфікаваныя акрэдытацыйным агенцтвам «ACQUIN», якое сертыфікавана Нямецкім саветам па акрэдытацыі.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Берліна
Катэгорыя:Псіхалагічная адукацыя
Берлінскі ўніверсітэт прыкладных навук «SRH»

**Берлінскі ўніверсітэт прыкладных навук «SRH»** () — нямецкая прыватная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Берліне.

## Агульная характарыстыка 
Прадпрымальнік Эрман Танільдыс ініцыяваў першыя крокі па стварэнні ўніверсітэта ў 2000 годзе, а ў 2001 годзе ён быў зарэгістраваны гарадскім саветам Берліна і ўрадам зямлі Брандэнбург. Універсітэт быў афіцыйна прызнаны ў 2002 годзе Адміністрацыяй Сената па навуцы, даследаваннях і культуры горада Берліна. У 2005 годзе ўніверсітэт пераехаў у Эрнст-Ройтэр-Платц. У верасні 2005 года першыя студэнты скончылі ўніверсітэт са ступенню бакалаўра мастацтваў.

У жніўні Фонд міжнароднай акрэдытацыі дзелавога адміністравання акрэдытаваў два курсы бакалаўрыяту. Універсітэт акрэдытаваны Нямецкім навуковым саветам з 2009 года. У 2006 годзе ва ўніверсітэце пачалося выкладанне для першага магістарскага курса «Міжнародны стратэгічны менеджмент». Курс магістратуры быў акрэдытаваны Акрэдытацыйным агенцтвам для курсаў у галіне аховы здароўя і сацыяльных пытанняў у верасні 2008 года.

У лістападзе 2007 года прыватны адукацыйны холдынг «SRH» выкупіў універсітэт і перайменаваў яго ў Берлінскую вышэйшую школу «SRH». З верасня 2012 года Дрэздэнская школа менеджменту стала часткай універсітэта як Дрэздэнскі кампус. У лютым 2013 года ўніверсітэт адкрыў новы корпус на тэрыторыі кампуса Эрнст-Ройтэр-Платц. У 2019 годзе назву ўстановы змянілі на «Берлінскі ўніверсітэт прыкладных навук „SRH“», а затым адбыўся перазапуск брэнда ўстановы ў 2020 годзе.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Берліна
До Цаа Чы

**До Цаа Чы** (; 20 лістапада 1929 — 23 лютага 1971) — генерал-лейтэнант Узброеных Сіл Рэспублікі В’етнам. Пасмяротна ўдастоены звання поўнага (чатырозхоркавага) генерала.

Скончыў ваенную акадэмію. Служыў ва французскай каланіяльнай арміі ў паветрана-дэсантных войсках. Некаторы час узначальваў гэты род войскаў. Пасля быў прызначаны на пасады камандзіра і саветніка ваеннай акругі і армейскага корпуса. Падвяргаўся крытыцы за карупцыю, але лічыўся адным з самых здольных паўднёвав’етнамскіх генералаў.

Загінуў у выніку выбуху верталёта.

## Спасылкі 
* «Two Fighting Generals Generals Đỗ Cao Trí and Nguyễn Việt Thành» 
* Đỗ Cao Trí/Nguyễn Việt Thành 
* «The Patton of the Parrot’s Beak», *Time*
* 
* Declassified CIA Documents on Vietnam War

Катэгорыя:Удзельнікі вайны ў В’етнаме
Катэгорыя:Генералы Узброеных сіл Рэспублікі В’етнам
Катэгорыя:Генерал-лейтэнанты
Катэгорыя:Загінулі ў авіякатастрофах
Дзень піяніста

**Сусветны дзень піяніста** — міжнароднае прафесійнае свята людзей, звязаных з ігрой на клавішных музычных інструментах. Адзначаецца штогод 8 лістапада.

## Апісанне 
У гэты дзень па ўсім свеце праводзяць канцэрты і сустрэчы з музыкантамі. Піяністы віншуюць сваіх настаўнікаў (а настаўнікі — вучняў). Выканаўцам дасылаюць віншаванні родныя, сябры і блізкае кола знаёмых. Ладзяцца мерапрыемствы ў фармаце «вольнае піяніна». Шэраг музычных крам робяць у гэты дзень зніжкі на свае тавары.

## Гісторыя 
Ідэя вызначыць 8 лістапада як Сусветны дзень піяніста належыць Івану Манько-Вертаградаву, аматару фартэпіяннай музыкі і ўладальніку сеткі крам музычных інструментаў. Як заўважыў заснавальнік свята, «шмат прафесій маюць свае асаблівыя святы, але піяністы — не. Хоць яны заслугоўваюць свайго свята не менш за іншых — проста таму, што гэтага вартыя».

У 2014 годзе Дзень піяніста адзначылі лакальным канцэртам. Аднак ужо праз год 8 лістапада правялі як планавае мерапрыемства: тады на сцэну Беларускай дзяржаўнай філармоніі выйшлі піяністы Аляксандр Палякоў (лаўрэат міжнародных конкурсаў), Юлія Архангельская і Міхаіл Оргіш, а таксама дуэт сясцёр Ірыны і Лізаветы Марозавых (цымбалы/фартэпіяна). Білеты на святочны канцэрт былі раскупленыя за 6 дзён.

У 2016 годзе ўрачыстасці адбыліся ў кітайскім універсітэце Nanchang Hangkong, дзе тым часам выкладаў А. Палякоў. Таксама 8 лістапада 2016 года ў Мінску піяніст і кампазітар Мікалай Панок усталяваў нацыянальны рэкорд па працягласці бесперапыннай ігры на фартэпіяна: 5 гадзін. Выканавец запланаваў сваю праграму прыкладна на 60 %, астатні час імправізаваў. Яшчэ праз год ён перасягнуў уласны рэкорд на адну гадзіну.

8 лістапада 2018 года фартэпіянная музыка гучала ў адным з экзатычных і цяжкадаступных месцаў у цэнтры Масквы — «Аптэкарскім агародзе», субтрапічнай аранжарэі Батанічнага саду МДУ. Тым часам аранжарэя была зачынена для наведвальнікаў больш як 15 гадоў. Малады расійскі піяніст і кампазітар Ілля Палякоў прадставіў праграму пад назвай «Колеры» ('Colors').

У 2024 годзе Сусветны дзень піяніста адзначыў сваё дзесяцігоддзе. За гэты час:

* святкаванні мелі месца ў Аўстрыі, Вялікабрытаніі, Латвіі, Нідэрландах, Украіне, Францыі, ЗША, Канадзе, Ізраілі, Японіі, Паўднёвай Карэі, на Тайвані, Філіпінах. Спіс краін і колькасць падзей пашыраецца;
* Лонданскі сімфанічны аркестр і Бостанская філармонія прысвяцілі Сусветнаму дню піяніста адмысловыя канцэрты;
* на адной з вуліц Іерусаліма з джазавай праграмай на фартэпіяна выступіў Артур Беркут, фронтмэн вядомых расійскіх гуртоў «Автограф» (прагрэсіў-рок) і «Ария» (хэві-метал);
* у ЗША ў святочных шоу бралі ўдзел вядомая акцёрка і тэлевядучая Эллен Деджэнэрес і легенда сусветнай сцэны, спявак і кампазітар Білі «Piano Man» Джоэл;
* адбыліся дзясяткі канцэртаў, майстар-класаў, адкрытых урокаў, семінараў і іншага ва ўстановах адукацыі і культуры Расіі і краін СНД;
* шэраг СМІ і тэлекампаній прысвяцілі падзеі свае публікацыі і сюжэты.

## Гл. таксама 
* Дзень музычнай крамы

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Неафіцыйныя святы
Катэгорыя:Святы 8 лістапада
Катэгорыя:Клавішныя музычныя інструменты
Катэгорыя:Культурныя мерапрыемствы
Універсітэт эканомікі і права «EBS»

**Універсітэт эканомікі і права «EBS»** () — нямецкая прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Вісбадэн.

## Агульная характарыстыка 
Установа заснавана ў 1971 годзе Клаусам Эвардам як бізнес-школа ў Афенбаху пад назвай «Еўрапейская школа бізнесу». Першапачатковая канцэпцыя прадугледжвала праграму навучання менеджменту ў еўрапейскім стылі з трыма кампусамі ў Францыі, Англіі і Германіі. Праграма навучання характарызуецца некалькімі практычнымі перыядамі навучання ў Германіі і за мяжой, інтэграванымі семестрамі за мяжой і школьнай структурай курса. У 1980 годзе ўстанова пераехала ў замак Райхартсгаўзен. У 1985 годзе ў Эстрых-Вінкелі быў дабудаваны другі будынак універсітэта. У 1989 годзе ўстанова была прызнана зямлёй Гесэн як даследчы ўніверсітэт. У 1992 годзе ён быў канчаткова прызнаны навуковым універсітэтам міністрам навукі Гесэна. Гэтым крокам установа аддзялілася ад Міжнароднай асацыяцыі еўрапейскіх бізнес-школ. З тых часоў установа супрацоўнічае з незалежнымі ўніверсітэтамі па ўсім свеце. У 1993 годзе яна атрымала права на наданне доктарскіх ступеней, а ў 1998 годзе — на хабілітацыю. Юрыдычная школа ўніверсітэта была заснавана 16 чэрвеня 2010 года. Гэта другі факультэт пасля Школы бізнеса. 1 верасня 2011 года Міністэрства навукі Гесэна прысвоіла ўніверсітэту сучасны статус і назву. 28 ліпеня 2016 года кампанія «SRH Higher Education GmbH», даччыная кампанія буйной нямецкай групы ў сферы адукацыі і аховы здароўя, пераняла большасць акцый ад прыватнага фонду. Трэці факультэт, Выканаўчая школа, быў заснаваны ў снежні 2018 года. З верасня 2021 года ўніверсітэт узначальваюць Гюнтэр Этынгер, Марцін Бём і Даратэй Хофер.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Германіі
Катэгорыя:Эканамічныя ўніверсітэты
Катэгорыя:Бізнес-школы
Катэгорыя:Вісбадэн
Лічбавы бізнес-універсітэт прыкладных навук «DBU»

**Лічбавы бізнес-універсітэт прыкладных навук «DBU»** () — нямецкая прыватная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Берліне.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт быў заснаваны ў 2017 годзе Ахімам Хекерам і Хольгерам Бінгманам, зарэгістраваны ў 2018 годзе і атрымаў дзяржаўнае прызнанне ад Канцылярыі Сената па навуцы і даследаваннях Берліна у лістападзе 2019 года.

Згодна са сваёй місіяй, універсітэт разглядае сябе як бізнес-школу для лічбавай эпохі, якая паслядоўна прыводзіць свае курсы і даследчыя паслугі ў дзіджыталізаваны свет бізнесу і працы. Яго заяўленая мэта — перадаць студэнтам шырокія лічбавыя навыкі і падрыхтаваць іх да зменлівых прафесійных патрабаванняў ва ўсё больш лічбавым рынку працы.

Галоўны кампус універсітэта знаходзіцца па адрасе Араньенштрасэ д. 185 у Берліне ў раёне Кройцберг. Ён аб’ядноўвае офісныя і навучальныя пакоі з адкрытым каворкінгам і месцам для правядзення мерапрыемстваў.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Берліна
Катэгорыя:Эканамічныя ўніверсітэты
Катэгорыя:Бізнес-школы
Алесь Залеўскі

**Алесь Залеўскі** (нар. ; вёска Абухава, , Гродзенская вобласць, БССР, СССР) — гродзенскі журналіст і грамадскі дзеяч. Член Беларускай асацыяцыі журналістаў.

## Біяграфія 
Працаваў карэспандэнтам «Еўрапейскага радыё для Беларусі», ганаровы рэдактар маладзёжнага інтэрнэт-радыё «Твой стыль». У 2007 — актыўны ўдзельнік грамадскай кампаніі па абароне гістарычнай часткі Гродна падчас рэканструкцыі.

З канца 2007 — журналіст і вядучы інфармацыйнай праграмы «Аб’ектыў» на тэлеканале «Белсат».

З 2011 — вядучы праграм «Тыдзень у аб’ектыве» і «Гарачы каментар» на «Белсаце».

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Журналісты Беларусі
Катэгорыя:Супрацоўнікі Белсата
Катэгорыя:Супрацоўнікі Еўрапейскага радыё для Беларусі
Корку

**Корку** () — аўстраазіяцкі народ у цэнтральнай і ўсходняй Індыі. Жывуць таксама ў Бангладэш. Агульная колькасць (2021 г.) — 1 045 400 чалавек.

Корку маюць супольнае паходжанне з іншымі аўстраазіяцкімі народамі Паўднёвай Азіі, аднак доўгі час развіваліся асобна ад іх асноўнага кластара на паўночным усходзе паўвострава Індастан. Да канца XIX ст. іх асноўным месцам рассялення былі паўднёвы і паўночны схілы хрыбта Сатпура, дзе яны часцей кантактавалі з дравідамоўнымі гондамі. Нават у нашы дні паселішчы корку найчасцей сустракаюцца ў штатах Мадх’я-Прадэш і Махараштра. Назва народа літаральна значыць «жывыя людзі».

Галоўнымі заняткамі корку здаўна былі земляробства, паляванне, рыбалоўства і збіральніцтва. Аднак у 1872 г. улады Брытанскай Індыі абмежавалі магчымасці эксплуатацыі лясных багаццяў. Гэта вымусіла корку развіваць сельскую гаспадарку. Нягледзячы на пэўныя поспехі ў гэтай галіне, былыя паляўнічыя не здолелі адаптаваць сваю харчовую культуру да новых умоў. Спецыялісты заўважаюць недахоп у іх паўсядзённай дыеце бялку і многіх важных рэчываў, якія іх продкі атрымоўвалі дзякуючы ўжыванню дзічыны. Асноўнымі сельскагаспадарчымі культурамі сталі збожжавыя — проса, ячмень, кукуруза. Для спажывання і на продаж вырошчваюць бульбу, перац, каву. Характэрна, што корку валодаюць адносна невялікімі надзеламі з не вельмі ўрадлівымі глебамі, таму не маюць магчымасці вырошчваць кармавыя культуры для развіцця жывёлагадоўлі. Працэнт тых, хто заняты ў іншых сферах, застаецца малым.

Паселішчы звычайна месцяцца на крутых схілах. Традыцыйныя хаціны каркаснага тыпу звычайна маюць тэрасу з аднаго боку, з іншага ўпіраюцца ў схіл. Кіраванне паселішчамі было рэфармавана ў XX ст., так што ў агульных рысах яно нагадвае агульнаіндыйскае. Але найбольш важныя пасады найчасцей займаюць нашчадкі традыцыйных правадыроў і жрацоў.

Корку захоўваюць народныя святы, танцавальныя і музычныя традыцыі.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Understanding Korku Tribes of Madhya Pradesh, India
* ENRICHING MARGINALIZED KORKU TRIBE
* Occupational aspiration of korku tribal farmers
* ASTRONOMY OF THE KORKU TRIBE OF INDIA

Катэгорыя:Народы Індыі
Катэгорыя:Народы Бангладэш
Катэгорыя:Народы мунда
Малі (значэнні)

Назву **Малі** маюць:
* Імперыя Малі
* Малі — краіна ў Заходняй Афрыцы
* Малі — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці.
Вольга Чайчыц

**Вольга Чайчыц** — беларуская журналістка, аўтарка рэпартажаў на сацыяльныя тэмы для тэлеканала «Белсат».

## Біяграфія 
Пачала займацца журналістыкай у 2008 годзе.

Неаднаразова была затрыманая і аштрафаваная падчас выканання журналісцкай працы, у тым ліку за працу без акрэдытацыі.

Агулам за 2018 год супраць В. Чайчыц было распачата 11 адміністрацыйных спраў, якія скончыліся буйнымі штрафамі.

У студзені 2018 г. атрымала Прэмію імя Віктара Івашкевіча ад партала Хартыя'97. У снежні 2018 г. атрымала прэмію «Белсата» як «тэлевізійная асоба года».

У 2020 годзе разам з мужам, аператарам Андрусём Козелам папрасіла палітычнага прытулку ў ЗША.

Катэгорыя:Журналісты Беларусі
Катэгорыя:Супрацоўнікі Белсата
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя рэжымам Лукашэнкі