open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Чыстыя пруды (станцыя метро)

**«Чыстыя пруды»** — станцыя Сакольніцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна. Размешчана паміж станцыямі «Красныя вароты» і «Лубянка». Знаходзіцца на тэрыторыі Басманнага раёна Цэнтральнай адміністрацыйнай акругі Масквы. З'яўляецца аб'ектам культурнай спадчыны народаў Расіі рэгіянальнага значэння.

## Гісторыя і паходжанне назвы 
Станцыя адкрыта 15 мая 1935 года ў складзе першай пускавой пляцоўкі Маскоўскага метрапалітэна з 13 станцый — «Сакольнікі» — «Парк культуры» з адгалінаваннем «Ахотны рад» — «Смаленская». Спачатку станцыя была двухскляпеністай, каля выхадаў размяшчаліся толькі дзве кароткія аванзалы для пераходу паміж пуцямі. У 1971 годзе была зроблена рэканструкцыя з-за будаўніцтва перасадкі на станцыю «Тургенеўская» Калужска-Рыжскай лініі (адкрылася 5 студзеня 1972 года), падчас якой была раскрыта цэнтральная зала.

У час Вялікай Айчыннай вайны на станцыі знаходзіліся аддзелы Генеральнага штаба і СПА краіны. У 1947 годзе на станцыі ўпершыню ў Маскоўскім метрапалітэне ўсталявалі люмінесцэнтныя лямпы.

13 студзеня 2008 года станцыя злучана пераходам са станцыяй «Срэценскі бульвар» Люблінска-Дзмітраўскай лініі. 

Праектная назва — «Мясніцкія вароты» — паходзіла ад назвы плошчы, пад якой знаходзіцца станцыя. З моманту адкрыцця і да 5 лістапада 1990 года станцыя звалася «Кіраўская» у гонар Сяргея Міронавіча Кірава (1886—1934) — дзяржаўнага і партыйнага дзеяча СССР.

5 лістапада 1990 года станцыя атрымала назву «Чыстыя пруды» ад Чыстапруднага бульвара, да якога вядуць яе выхады.

## Спасылкі 
* «Чистые пруды» на сайте metro.molot.ru
* «Чистые пруды» в программе «Подземка» на Радио801

Катэгорыя:Станцыі Маскоўскага метрапалітэна
Катэгорыя:Пілонныя станцыі
Катэгорыя:Басманны раён
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні  Мікалая Колі
Краснасельская (станцыя метро)

**«Краснасельская»** — станцыя Сакольніцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна. Размешчана паміж станцыямі «Сакольнікі» і «Камсамольская». Знаходзіцца на тэрыторыі Краснасельскага раёна Цэнтральнай адміністрацыйнай акругі Масквы.

## Гісторыя і паходжанне назвы 
Станцыя будавалася адкрытым метадам у сувязі са складанымі горна-геалагічнымі ўмовамі.

Станцыя адкрыта 15 мая 1935 года ў складзе першай пускавой пляцоўкі Маскоўскага метрапалітэна з 13 станцый — «Сакольнікі» — «Парк культуры» з адгалінаваннем «Ахотны рад» — «Смаленская». Названа па былой мясцовасці Краснае Сяло. Яно ўпершыню згадваецца з тэстаменту 1423 года як *«сельцо оу города оу Москвы над Великим прудом»*. Пры Васілі Цёмным яно было ўладкавана і па маляўнічасці атрымала назву Краснае (*прыгожае*).

Праектная назва станцыі — *«Гаўрыкава вуліца»* (паводле іншых дадзеных — «*Гаўрыкава плошча*»). 

Першапачаткова планавалася ўладкаваць два выхады са станцыі на Краснапруднай вуліцы — на рагу з Верхняй Краснасельскай вуліцай і з боку Гаўрыкавай вуліцы, на скрыжаванні з якой планавалі ўладкаваць плошчу з праектнай назвай «Гаўрыкава». Згодна Генеральнаму плану рэканструкцыі Масквы па Гаўрыкавай вуліцы павінна была прайсці новая магістраль — Новае Бульварнае кольца, аднак потым планы скарэктавалі і магістраль вырашылі пусціць па лініі Ніжняй і Верхняй Краснасельскіх вуліц. З прычыны гэтага рашэнны ад узвядзення другога павільёна на Гаўрыкавай вуліцы адмовіліся, а сама станцыя атрымала назву «Краснасельская».

## Спасылкі 
* «Красносельская» на сайте metro.molot.ru 
* «Красносельская» в программе «Подземка» на Радио801 

Катэгорыя:Станцыі Маскоўскага метрапалітэна
Катэгорыя:Калонныя станцыі мелкага залажэння
Катэгорыя:Краснасельскі раён (Масква)
Championship League 2018 (снукер)

**Championship League 2018** — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 2 студзеня па 29 сакавіка 2018 года на Рыка Арэне ў Ковентры, Англія. Турнір стаў 11-м розыгрышам Championship League, які праходзіць штогод з 2008 года.

Пераможцам турніру ў другі раз запар стаў Джон Хігінс, які патрапіў у групу пераможцаў з сёмай групы спаборніцтва, дзе перайграў Джымі Робертсана (3:1) і Джада Трампа (3:2) у плэй-оф, пасля чаго ў групавым раўндзе фінальнай групы перамог Мартына Гоўлда (3:0), Марка Уільямса (3:2), Чжоу Юэлуна (3:2), Кайрэна Уілсана (3:1) і Марка Сэлбі (3:0), саступіўшы Алістэру Картэру (2:3) і выйшаўшы ў плэй-оф з першага месца, а ў паўфінальным і фінальным паядынках перайграў Марка Сэлбі (3:2) і Чжоу Юэлуна (3:2) адпаведна. Такім чынам, 42-гадовы шатландзец выйграў свой 49-ы прафесійны тытул у кар’еры, а таксама трэці турнір у сезоне (пасля перамог на адкрытым чэмпіянаце Індыі і адкрытым чэмпіянаце Уэльса).

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт турніру Championship League 
* [ Championship League 2018 на Snooker.org] 
* [ Статыстыка Championship League 2018 на CueTracker.net] 

Катэгорыя:Championship League (снукер)
Катэгорыя:Снукерны сезон 2017/2018
Катэгорыя:2018 год у снукеры
Катэгорыя:Спорт у Англіі ў 2018 годзе
Катэгорыя:Снукерныя турніры ў Англіі
Красныя вароты (станцыя метро)

«**Красныя вароты**» — станцыя Маскоўскага метрапалітэна на Сакольніцкай лініі. Размешчана на мяжы Басманнага і Краснасельскага раёнаў (ЦАА). Названа па аднайменных помніку архітэктуры і плошчы. Адкрыта 15 мая 1935 года ў складзе першай пляцоўкі метрапалітэна. Пілонная трохсводчатая станцыя глыбокага залажэння з адной астраўной платформай.

## Гісторыя 
### Праектаванне і будаванне 
Планы будаўніцтва метро ў Маскве існавалі яшчэ ў 1920-х гадах. У 1929 годзе трэстам МДЧ быў складзены праект станцыі метро пад плошчай Красныя вароты, аднак ён гэтак і застаўся нерэалізаваным. У 1931 годзе было прынята рашэнне пра будаванне Маскоўскага метрапалітэна. Ужо на самых першых праектах, складзеных у 1931 годзе, агадвалася збудаванне станцыі «Красныя вароты».

Будаўнічыя працы пачаліся ўвесну 1932 года, калі была закладзена шахта № 21. Кіраваў будаваннем І. Д. Гацырыдзэ. Збудаванне шахтавых ствалоў вялося спосабам апускной студні. Пры капанні шахты былі пройдзены: культурны пласт, 14-мятровы пласт плывуна, пласт чорнай юрскай гліны і 15 метраў ваданосных парэпаных вапнякоў. Увесну 1933 года побач была закладзена шахта № 21-біс, дзякуючы чаму тэмпы збудавання станцыі істотна павялічыліся. Шахта 21-біс была пройдзена за 4 месяцы. Для пабудовы нахільнага ходу эскалатара выкарыстоўваўся метад штучнай замарозкі.

## Спасылкі 
* «Красные Ворота» на сайте metro.molot.ru

Катэгорыя:Станцыі Маскоўскага метрапалітэна
Катэгорыя:Пілонныя станцыі
Катэгорыя:Краснасельскі раён (Масква)
Катэгорыя:Басманны раён
Ахрэмавецкі сельсавет

**Ахрэ́мавецкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Ахрэмаўцы.

## Гісторыя 
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Браслаўскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 27 сакавіка 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Замошскага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці.

У 1971 годзе скасаваны хутары Гаравыя і Камарова. 26 сакавіка 1973 года скасаваны вёскі Перамерцы, Янова, хутары Золава, Падбрэжжа і Плінтоўка. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 52 населеныя пункты. 12 жніўня 1974 года скасавана вёска Бяльмонты (злілася з вёскай Ахрэмаўцы). 17 сакавіка 2010 года ліквідавана вёска Кіслаўшчына.

## Населеныя пункты 
* 1 студзеня 1947 года — 35.
* 1 студзеня 1974 года — 52, з іх 81,9 % — беларусы, 10,6 % — рускія, 6,0 % — палякі; паводле перапісу 2019 года — 1766 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

## Спасылкі 
* Сельсавет Ахрэмавецкі


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Снукерны сезон 1997/1998

**Снукерны сезон 1997/1998** уяўляе сабой серыю турніраў па снукеры, якія праходзілі ў часовым прамежку паміж 14 жніўня 1997 і 17 мая 1998.


Катэгорыя:Снукерныя сезоны
Увільды

**Увільды́** () — возера ў Чалябінскай вобласці Расіі, на ўсходніх схілах Паўднёвага Урала, за 60 км у напрамку на паўночны захад ад горада Чалябінск. Помнік прыроды Чалябінскай вобласці (з 1969 года).

Плошча паверхні возера 68,1 км². Даўжыня 13 км, найбольшая шырыня 9 км, даўжыня берагавой лініі 117 км. Найбольшая глыбіня 37 м, сярэдняя — 12,7 км. Аб’ём вады 0,87 км³. Плошча вадазбору 196 км² (па іншым дадзеным — 144 км²). Мінералізацыя вады 240—250 мг/л. На возеры шмат астравоў. Найбольш буйныя: Бярозавы, Яловы, Вязавы, Марскі. У возера ўпадаюць рэкі Касая, Чарамшанка і вялікая колькасць ручаёў (у т.л. ручай Анашка). Возера бяссцёкавае.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Государственный водный реестр РФ
* Озеро Увильды // Проект «Весь Южный Урал»
* *Измайлова А. В.* Увильды // Научно-популярная энциклопедия «Вода России»
* Постановление Правительства Челябинской области № 112-П от 18.05.2006 «Об утверждении Положения о памятнике природы Челябинской области озере Увильды» 
* Lake Uvildy // World Lake Database — International Lake Environment Committee (ILEC) 

Катэгорыя:Геаграфія Чалябінскай вобласці
Катэгорыя:Бяссцёкавыя азёры
Веласіпедны завулак (Мінск)

**Веласіпедны завулак**  — завулак у Ленінскім раёне Мінска. Названы ў гонар мотавелазавода, які знаходзіцца побач з завулкам. Звязвае Трасцянецкую вуліцу з Партызанскім праспектам і пераходзіць у Рабочы завулак. На гэтым завулку знаходзіцца 6 дамоў.

Катэгорыя:Ленінскі раён (Мінск)
2-і Веласіпедны завулак (Мінск)

**2-і Веласіпедны завулак**  — завулак у Ленінскім раёне Мінска. Названы ў гонар Мотавелазавода, які знаходзіцца побач. Звязвае пр. Ракасоўскага, вул. Ванеева, Трасцянецкую вул. і Партызанскі пр. у раёне Антонаўскага парка.
## Спасылкі 
пер. 2-й Велосипедный//Мaps Тut.by

Катэгорыя:Ленінскі раён (Мінск)
Фарахруд

**Фарахру́д** — рака ў Афганістане, у басейне групы азёр Хамун.

Даўжыня ракі 580 км. Плошча вадазбору каля 33 000 (каля 25 000) км². Працякае ў Сярэднеафганскіх гарах і раўніне Сістан. Упадае ў возера Сабары ў бяссцёкавай азёрнай катлавіне Хамун. Сярэдні расход вады на выхадзе з гор каля 30 м³/с. У нізоўі рака часам перасыхае. Вада выкарыстоўваецца на арашэнне Фарахскага аазіса.

У даліне ракі горад Фарах, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Фарах.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Словарь современных географических названий. / Под общей редакцией акад. В. М. Котлякова — Екатеринбург: У-Фактория, 2006.
* Фарахруд // Портал «География» проекта «Электронная Земля: научные информационные ресурсы и информационно-коммуникационные технологии»
* Farāh River // Encyclopaedia Britannica

Катэгорыя:Рэкі Афганістана
Юрый Казлоў

**Юрый Казло́ў**:
* Юрый Канстанцінавіч Казлоў (1928—2016) — беларускі эканаміст, доктар эканамічных навук (1968), прафесар (1971).
* Юрый Сяргеевіч Казлоў (нар. 1991) — беларускі футбаліст
Кунтушовы строй

[thumb|[Шляхта|Шляхціц Станіслаў Антоні Шчука ў прадстаўнічым традыцыйным чырвоным кунтушы. Каля 1735—1740, невядомы аўтар, , галерэя]]
**Кунтушовы строй** — мужчынскі касцюм шляхты і багатага мяшчанства ў ВКЛ у XVII — пачатку XIX стагоддзя, галоўнымі часткамі якога з’яўляліся кунтуш і жупан.

## Гісторыя 
», каля 1652 года. НММ РБ]]
Лічыцца, што кунтушовы строй сфарміраваўся ў канцы XVI — пачатку XVII стагоддзя і да пачатку XIX стагоддзя эвалюцыяніраваў у адпаведнасці з модай. Нязменнымі заставаліся спалучэнне ў комплексе дзвюх прадметаў адзення, падпярэзванне тканым поясам, пераважнае прызначэнне як святочнага, выхаднога ўбрання.

У XVIII стагоддзі, калі ў Рэчы Паспалітай справы ішлі не вельмі, слуцкі пояс і кунтушовы строй былі сінонімамі патрыятызму і сармацкага духу.

## Апісанне 
 «Слуцкія паясы», 2013]]
У аснове кунтушовага строю ляжала ўсходняя традыцыя двайной вопраткі. Акрамя ўласна кунтуша і жупана ён быў дапоўнены падкрэслена дарагімі, шыкоўнымі элементамі. У комплекс уваходзілі высокія жаўтавата-вохрыстых тонаў саф’янавыя боты, шапка, ювелірнай работы сярэбраныя ці залатыя гузікі, брошы-засцежкі з каштоўнымі камянямі,  на галаўны ўбор, тканы пояс і шабля. Кожная з такіх дэталяў не толькі мела характэрны выгляд, прызначэнне, але дапасоўвалася да ўсяго строю па форме, дэкору і колеру, складаючы разам завершаны ансамбль.

## Літаратура 
* 
* Кунтушова-жупановы строй, балы і вяселлі / Ганна Барвенава // Аўтэнтычны фальклор: праблемы захавання, вывучэння, успрымання : зборнік навуковых прац удзельнікаў VIII Міжнароднай навуковай канферэнцыі (Мінск, 25―27 красавіка 2014 г.) / [рэдкалегія: В. Р. Языковіч (старшыня) і інш.]. — Мінск, 2014. — С. 95―99

Катэгорыя:Беларускі касцюм
Катэгорыя:Польскі касцюм
Катэгорыя:Шляхта
Катэгорыя:Гісторыя Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Культура Вялікага Княства Літоўскага
Ян Маджарскі

**Ян Маджарскі (Аванес Маджаранц)** (пачатак XVIII стагоддзя, Стамбул або Сяміграддзе — 16 студзеня 1785, ф. Сёлка, цяпер Слуцк) — ткач, мастак, кіраўнік і арандатар Слуцкай мануфактуры шаўковых паясоў.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Стамбуле або Сяміграддзі ў сям’і венгра па імені Нума (сына Міхала.

Ткацкаму рамяству навучаўся ў Стамбуле. У 1740-х вырабляў паясы на мануфактуры князёў Патоцкіх у Станіславе. У 1758 годзе быў запрошаны ваяводам віленскім Міхалам Казімірам Радзівілам (Рыбанькам) у Нясвіж, потым працаваў у Слуцку, дзе кіраваў мануфактурай шаўковых паясоў (персіярняй) ў 1776—1780 гадах.

Катэгорыя:Постаці Слуцка
Катэгорыя:Постаці ткацкай справы
Юрый Сяргеевіч Казлоў

**Юрый Казлоў** (нар. , ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Маладзечна».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец футбольнага клуба «Мінск», выступаў за фарм-клуб «Мінск-2» у Другой лізе і за дубль. У 2011 годзе адгуляў палову сезона ў арэндзе за слонімскі «Камунальнік», пасля чаго прыняў рашэнне завяршыць прафесійную кар’еру. Працаваў у Мінску ў розных сферах.

Разам з асноўнай працай гуляў у мінскай аматарскай лізе АЛФ, а ў 2014 годзе далучыўся да мінскага «Промня», які выступаў у Другой лізе. На наступны год разам з камандай выйграў турнір. У 2016—2017 гадах гуляў за «Прамень» у Першай лізе, стаў адным з лідараў каманды. У сезоне 2017 дапамог мінскаму клубу атрымаць перамогу ў Першай лізе, а сам з 16 галамі стаў найлепшым бамбардзірам турніру.

У студзені 2018 года падоўжыў кантракт з «Промнем». Пасля сыходу з клуба Аляксандра Козела стаў таксама капітанам каманды.

У пачатку 2019 года ў сувязі з пераездам «Промня» ў Магілёў і аб’яднаннем з мясцовым «Дняпром» стаў іграком аб’яднанай каманды, якая атрымала назву «Дняпро». Быў капітанам і адным з асноўных ігракоў магілёўскай каманды, яго гол у браму «Тарпеда-БелАЗ» быў прызнаны найлепшым у чэмпіянаце Беларусі 2019, аднак гэта не здолела выратаваць «Дняпро» ад вылету з Вышэйшай лігі.

У студзені 2020 года перайшоў у «Слуцк», дзе трывала гуляў у стартавым складзе. Пакінуў слуцкі клуб у снежні 2020 года.

У студзені 2021 года стаў трэніравацца з гродзенскім «Нёманам» і неўзабаве падпісаў кантракт. Трывала з’яўляўся ў аснове, чаргуючы выхады ў стартавым складзе і на замену. У ліпені 2021 года па пагадненні бакоў разарваў пагадненне з гродзенскім клубам і ў хуткім часе далучыўся да «Мінска», дзе стаў часцей з’яўляцца ў аснове. У снежні 2021 года па заканчэнні кантракта пакінуў сталічны клуб.

У лютым 2022 года папоўніў склад наваполацкага «Нафтана». Стаў капітанам і адным з лідараў каманды і дапамог ёй па выніках сезона 2022 выйсці ў Вышэйшую лігу, з 13 галамі стаў адным з найлепшых бамбардзіраў лігі. Пакінуў «Нафтан» у лютым 2023 года і неўзабаве стаў іграком «Маладзечна». У студзені 2024 года падоўжыў пагадненне з клубам.

## Дасягненні 
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі (2): 2017, 2022
*  Пераможца Другой лігі чэмпіянату Беларусі: 2015
*  Найлепшы бамбардзір Першай лігі чэмпіянату Беларусі (2): 2017 (16 галоў), 2022 (13 галоў)

## Статыстыка выступленняў 
## Грамадзянская пазіцыя 
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Мінск-2
Катэгорыя:Ігракі ФК Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Камунальнік Слонім
Катэгорыя:Ігракі ФК Прамень Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Дняпро Магілёў
Катэгорыя:Ігракі ФК Слуцк
Катэгорыя:Ігракі ФК Нёман Гродна
Катэгорыя:Ігракі ФК Нафтан
Катэгорыя:Ігракі ФК Маладзечна
Маджарскі

* Лявон Маджарскі — ткач, мастак, кіраўнік і арандатар Слуцкай мануфактуры шаўковых паясоў
* Ян Маджарскі  — ткач, мастак, кіраўнік і арандатар Слуцкай мануфактуры шаўковых паясоў
Андрэй Уладзіміравіч Архіпаў

**Андрэй Архіпаў** (нар. ) — беларускі футбаліст, абаронца польскага клуба ЛКС з Явішавіцаў.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец пастаўскай акадэміі ПМЦ, выступаў таксама за юнацкую каманду БАТЭ. У сезоне 2014 далучыўся да мінскага «Промня», які выступаў у Другой лізе. На наступны год замацаваўся ў аснове і разам з камандай выйграў турнір. У 2016—2017 гадах гуляў за «Прамень» у Першай лізе, быў трывалым іграком стартавага складу і дапамог камандзе выйсці ў Вышэйшую лігу.

Сезон 2018 пачынаў у стартавым складзе сталічнай каманды, аднак з мая згубіў месца ў аснове. З верасня стаў выступаць за дубль. У студзені 2019 года пакінуў «Прамень» і неўзабаве далучыўся да польскага клуба «Вісьлане». Пазней выступаў таксама за «Бахэнскі КС».

У лютым 2020 года вярнуўся ў Беларусь, стаўшы іграком «Ліды». Пакінуў клуб у кастрычніку 2020 года і пераехаў у Польшчу, дзе ў пачатку 2021 года папоўніў склад клуба «Падлясе». Гуляў у гэтым клубе да канца сезона 2020/21.

У пачатку 2023 года далучыўся да ЛКС з Явішавіцаў.

## Дасягненні 
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі: 2017
*  Пераможца Другой лігі чэмпіянату Беларусі: 2015

## Статыстыка выступленняў 
## Грамадзянская пазіцыя 
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Прамень Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Ліда
Катэгорыя:Футбалісты паводле клубаў Польшчы
Сакольнікі (станцыя метро, Сакольніцкая лінія)

**«Сакольнікі»** — станцыя Сакольніцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна. Размешчана паміж станцыямі «Праабражэнская плошча» і «Краснасельская». Знаходзіцца на тэрыторыі раёна Сакольнікі Усходняй адміністрацыйнай акругі Масквы.

## Вестыбюлі і перасадкі 
Наземны вестыбюль выкананы ў выглядзе аркі з двухбаковым выйсцем і размешчаны на прысадах, што вядуць ад Русакоўскай вуліцы да Сакольніцкага парка. Барэльефы на ўнутраным боку пілонаў выкананы скульптарам Н. Міткавіцэр па малюнках Н. А. Быкавай.

Знутры вестыбюль абкладзены белым марблітам і мармурам «коелга». Пасля завяршэння будаўніцтва вестыбюля па баках пілонаў усталявалі статуі спартсменаў, што пераклікаюцца па стылістыцы са скульптурным афармленням стадыёна «Сталінец» (скульптар Н. Міткавіцэр). Пазней скульптуры былі зняты, іх месца цяпер пазначаюць захаваныя пастаменты. Раней на вестыбюлі гэтай станцыі знаходзіўся надпіс «МЕТРО», які надалей прыбралі, да 70-годдзя Маскоўскага метрапалітэна (2005 год) надпіс быў адноўлены, але неўзабаве яго зноў дэмантавалі.

У 2019 годзе плануецца арганізаваць пераход на станцыю «Страмынка» Трэцяга перасадкавага контуру. У сувязі з тым, што існая станцыя з'яўляецца помнікам архітэктуры і аблічча яе няможна змяняць, перасадка, магчыма, будзе ажыццяўляцца праз існыя тарцовыя лесвічкі.

## Тэхнічная характарыстыка 
Канструкцыя станцыі — калонная трохпралётная мелкага закладання (глыбіня закладання — 9 метраў). На станцыі два рады па 23 калонны. Крок калон — 7 метраў. Праект станцыі «Сакольнікі» быў ганараваны Гран-пры на Міжнароднай выстаўцы ў Парыжы (1937).

За станцыяй ёсць звароткавыя тупікі, апроч сваёй асноўнай функцыі служаць для начнога адстою складаў і тэхнічнага абслугоўвання.

## Афармленне 
Шляхавыя сцены абкладзены светла-жоўтай керамічнай пліткай. Цокалі сцен аздоблены чорным марблітам. Падлога выкладзена шэрым і чорным гранітам (спрадвечна падлога мела асфальтавае пакрыццё). Калоны і цэнтральны масток абкладзены шэра-блакітным мармурам, белы мармур пакрывае сцены падходнага калідора і турнікетнай залы.

Пры адкрыцці на станцыі былі ўсталяваны люстры-«шары» паміж калонамі і невялікія свяцільні ў кесонах перакрыцця бакавых нэфаў. Зараз жа стандартныя люмінесцэнтныя свяцільні без рассейвальнікаў размешчаныя ў міжкалонных прамежках, па шэсць у кожным.

## Спасылкі 
* «Сокольники» на сайте metro.molot.ru 
* «Сокольники» в программе «Подземка» на Радио801 

Катэгорыя:Станцыі Маскоўскага метрапалітэна
Катэгорыя:Калонныя станцыі мелкага залажэння
Катэгорыя:Сакольнікі
Камсамольская (станцыя метро, Сакольніцкая лінія)

**«Камсамольская»** — станцыя Сакольніцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна. Размешчана паміж станцыямі «Краснасельская» і «Красныя вароты». Знаходзіцца на тэрыторыі Краснасельскага раёна Цэнтральнай адміністрацыйнай акругі Масквы.

## Гісторыя і паходжанне назвы 
Станцыя адкрыта 15 мая 1935 года ў складзе першай пускавой пляцоўкі Маскоўскага метрапалітэна з 13 станцый — «Сакольнікі» — «Парк культуры» з адгалінаваннем «Ахотны рад» — «Смаленская». З 30 студзеня 1952 года злучана перасадкай з аднайменнай станцыяй Кальцавой лініі. Атрымала назву па Камсамольскай плошчы, на якую выходзіць. Плошча атрымала назву ў 1933 годзе ў сувязі з 15-годдзем стварэння УЛКСМ. Раней плошча звалася Каланчоўскай — па існавалым тут у XVII стагоддзі царскім шляхавым палацы з высокай вежай — *каланчой*. Пры вяртанні гістарычных назваў ў пачатку 1990-х гадоў планавалася вярнуць плошчы гістарычную назву Каланчоўская і гэтак жа пераназваць станцыю метро, але ад гэтага адмовіліся.

15 сакавіка 1941 года станцыя адзначана Сталінскай прэміяй 1-й ступені.

## Тэхнічная характарыстыка 
Канструкцыя станцыі — калонная трохпралётная мелкага залажэння (глыбіня залажэння — 8 метраў). На станцыі 23 пары калон. Крок калон — 7 метраў. Станцыя мае незвычайную канструкцыю: паколькі на станцыі меркаваўся вялікі пасажырапаток, уздоўж усёй залы над шляхамі збудаваны пешаходныя галерэі для раўнамернага размеркавання пасажыраў. На кожным з двух балконаў знаходзяцца па шэрагу з 45 калон. На перагоне паміж станцыямі «Камсамольская» і «Краснасельская» знаходзіцца адгалінаванне на электрадэпо «Паўночнае»; менавіта з яго 1 кастрычніка 1934 года на станцыю «Камсамольская» выйшаў першы спробавы склад Маскоўскага метрапалітэна, які складаўся з двух вагонаў.

## Спасылкі 
* «Комсомольская» на сайте metro.molot.ru
* «Комсомольская» в программе «Подземка» на Радио801

Катэгорыя:Станцыі Маскоўскага метрапалітэна
Катэгорыя:Калонныя станцыі мелкага залажэння
Дзмітрый Віктаравіч Каплуноў

**Дзмітрый Каплуноў** (нар. , ) — беларускі футбаліст, абаронца гомельскага «Лакаматыва».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец баранавіцкага футбола, пачынаў дарослую кар’еру ў 2011 годзе ў складзе «Баранавічаў» у Першай лізе. У тым сезоне «Баранавічы» занялі апоняе месца і выбылі ў Другую лігу. У 2012—2013 гадах малады абаронца амаль не гуляў з-за службы ў арміі, а ў сезоне 2014 замацаваўся ў асноўным складзе і дапамог камандзе вярнуцца ў Першую лігу.

У 2015—2016 гадах быў адным з лідараў «Баранавічаў» у Першай лізе. У пачатку 2017 года стаў трэніравацца з мінскім «Промнем», і ў сакавіку 2017 года быў арандаваны гэтым клубам на сезон 2017. Здолеў замацавацца ў аснове сталічнага клуба і дапамог яму выйсці ў Вышэйшую лігу. Па заканчэнні сезона ў снежні 2017 года перайшоў у «Прамень» на трывалай аснове. У першай палове сезона 2018 трывала з’яўляўся ў асноўным складзе, з ліпеня стаў радзей выхадзіць на поле.

У пачатку 2019 года ў сувязі з пераездам «Промня» ў Магілёў і аб’яднаннем з мясцовым «Дняпром» стаў іграком аб’яднанай каманды, якая атрымала назву «Дняпро». У красавіку 2019 года быў аддадзены ў арэнду ў мікашэвіцкі «Граніт», дзе трывала гуляў у стартавым складзе.

У студзені 2020 года пачаў трэніравацца з «Гомелем» і ў лютым падпісаў кантракт. Гуляў пераважна ў стартавым складзе, дапамог камандзе вярнуцца ў Вышэйшую лігу. У студзені 2021 года пакінуў гомельскі клуб.

У лютым 2021 года стаў трэніравацца з дзяржынскім «Арсеналам» і неўзабаве падпісаў кантракт. У сезоне 2021 быў трывалым іграком асновы і дапамог клубу выйсці ў Вышэйшую лігу. Сезон 2022 таксама пачынаў у стартавым складзе, пазней стаў з’яўляцца на полі нерэгулярна.

Са студзеня 2023 года трэніраваўся з гомельскім «Лакаматывам» і ў лютым афіцыйна стаў іграком клуба. У лютым 2024 года падоўжыў пагадненне з «Лакаматывам».

## Дасягненні 
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі (2): 2017, 2021
*  Пераможца Другой лігі чэмпіянату Беларусі: 2014

## Статыстыка выступленняў 
## Грамадзянская пазіцыя 
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Баранавічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Прамень Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Дняпро Магілёў
Катэгорыя:Ігракі ФК Граніт Мікашэвічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Арсенал Дзяржынск
Катэгорыя:Ігракі ФК Лакаматыў Гомель
Майнцкае курфюрства

**Курфюрства Майнцкае** (, скарочана **Курмайнц**, *Kurmainz*) — духоўнае княства ў складзе Свяшчэннай Рымскай імперыі, якое ўзнікла на тэрыторыі Майнцкай архідыяцэзіі і   існавала ў 1356—1803 гадах. Яно ўключала тэрыторыі вакол Майнца (па абодва берагі Рэйна), землі каля ракі Майн вышэй за Франкфурт (уключаючы Ашафенбург), а таксама Эрфурт. Кіравалася архібіскупам, які выступаў у ролі курфюрста (аднаго з выбаршчыкаў імператара). Сталіцай княства быў Майнц. Духоўнае княства было секулярызавана ў 1803 годзе падчас германскай медыятызацыі.

## Гісторыя 
[thumb|left|160px|[Майнцкі сабор]]

Архібіскупства было заснавана Святым Баніфацыем у 750 годзе.

У 1356 годзе Карлам IV была выдадзена Залатая була, і архібіскуп майнцкі ўвайшоў у лік сямі курфюрстаў.

У 1477 годзе архібіскупамі быў заснаваны Майнцкі ўніверсітэт Ёгана Гутэнберга.

Пасля Вестфальскага міру 1648 года Майнц страціў Вердэн і Гальберштат. У 1667 годзе да архібіскупства быў далучаны Эрфурт.

У 1792—1793 гадах на тэрыторыі курфюрства існавала Майнцкая рэспубліка.

У 1801 годзе майнцкі архібіскуп пераназваны ў біскупа.

У 1803 годзе было секулярызавана ў час Германскай медыятызацыі. Левабярэжныя землі Рэйна адышлі да Францыі, Эрфурт, цюрынгенскія і іншыя сумежныя ўладанні — да Прусіі, іншыя — да Гесэна, Ашафенбурга і Насау. Курфюрсцкія правы Майнца былі перададзены графству Рэгенсбург.

## Кіраўнікі 
Хоць пазнейшая традыцыя прыпісвае заснаванне дыяцэзіі апосталу Крыскенту, паводле дакументаў біскупы майнцкія вядомыя з мяжы IV і V стагоддзяў. Апошнім біскупам быў Карл Тэадор Дальберг, які пасля секулярызацыі зямель архібіскупства пераехаў са сваім дваром у Рэгенсбург (гл. Рэгенсбургскае архібіскупства).

## Рэзідэнцыі кіраўнікоў 

File:Kurfürstliches Schloss Mainz 116-kh.jpg|Майнцкая рэзідэнцыя
File:Lahneck2.JPG|Замак Ланек
File:Schloss Johannisburg Aschaffenburg.jpg|Замак Яганісбург
File:Schloß Favorite II.JPG|Віла «Фаварыт»
File:Statthalterei Hauptgebäude.jpg|Палац кіраўніка ў Эрфурце

 

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Духоўныя княствы Свяшчэннай Рымскай імперыі
Катэгорыя:Майнц
Белая Ганча

**Белая Ганча**, **Балтайі Анча** () — рака на поўдні Літвы, левы прыток Нёмана.

## Гідраграфія 
Даўжыня 29,2 км. Плошча вадазбору 820 км² (у Літве 734 км², у Польшчы 86 км²). Сярэднягадавы расход вады ў вусці каля 5 м³/с.

Пачынаецца з возера Анча ў Лаздзіяйскім раёне Літвы, цячэ на поўдзень, працякае праз Копцева, пасля чаго паварочвае на ўсход і ўпадае ў вадасховішча, створанае ў 1955 годзе. Пасля выцякае з вадасховішча і пры самай мяжы з Беларуссю ўпадае ў Нёман.

## Гл. таксама 
* Чорная Ганча

## Зноскі 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Прытокі Нёмана
Катэгорыя:Рэкі Літвы
Лаздзіяйскі раён

**Лаздзія́йскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Алітускім павеце Літвы. Знаходзіцца на поўдні краіны, каля мяжы з Беларуссю і Польшчай. Згодна з сучаснай афіцыйнай літоўскай класіфікацыяй раён належыць да этнаграфічнага рэгіёна Дзукія.

## Паселішчы 
У складзе Лаздзіяйскага раёна знаходзяцца наступныя населеныя пункты:
* 2 гарады — Лаздзіяй і Вяйсіеяй;
* 6 мястэчак — *Капчаміесціс*, *Кросна*, *Рудаміна*, *Сейрыяй*, *Шаштакай* і *Швянцяжарыс*;
* 350 вёсак.

## Колькасць насельніцтва 
* *Лаздзіяй* — 5140 чал;
* *Вяйсіеяй* — 1762 чал;
* *Сейрыяй* — 933 чал;
* *Шаштакай* — 755 чал;
* *Капчаміесціс* — 691 чал;
* *Кайліней* — 505 чал;
* *Лаздзіяй* (вёска) — 493 чал;
* *Кросна* — 401 чал;
* *Цейзай* — 341 чал;
* *Вярстамінай* — 310 чал.

## Сянюніі 
У склад Лаздзіяйскага раёна ўваходзяць 14 сянінюй:
* *Будвіеціская* ()
* *Вяйсіеяйская гарадская* ()
* *Вяйсіеяйская апілінкаўская* ()
* *Капчаміесціская* ()
* *Кросненская* ()
* *Кучунайская* ()
* *Лаздзіяйская* ()
* *Лаздзіяйская гарадская* ()
* *Нарагелейская* ()
* *Сейрыяйская* ()
* *Цейзайская* ()
* *Шаштакайская* ()
* *Шлаватайская* ()
* *Швянцяжарыская* ()

## Вядомыя асобы 
* Сігітас Тамкявічус (нар. 1938) — літоўскі кардынал, арцыбіскуп Каўнаскай архідыяцэзіі

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Лаздзіяйскі раён на Radzima.org

Катэгорыя:Дзукія
Катэгорыя:Раёны Літвы
Катэгорыя:Алітускі павет
Артур Юр’евіч Кац

**Артур Кац** (нар. , ) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Маладзечна».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец мінскай футбольнай школы «Трактар», з 2013 года выступаў за дубль барысаўскага БАТЭ ў якасці паўабаронцы. У красавіку 2015 года быў аддадзены ў арэнду ў «Гарадзею», аднак згуляў у Першай лізе ўсяго ў 5 матчах за клуб. У сезоне 2016 на правах арэнды выступаў за клуб «Смалявічы-СТІ», які падпісаў дагавор аб супрацоўніцтве з БАТЭ. Аднак, па заканчэнні сезона супрацоўніцтва было спынена, і паўабаронца пакінуў БАТЭ.

Са студзеня 2017 года праходзіў прагляд у «Гарадзеі», якая на той час ужо выступала ў Вышэйшай лізе. У лютым падпісаў кантракт з клубам, але ўжо праз два тыдні ён быў разарваны. Неўзабаве далучыўся да мінскага «Промня», у складзе якога пачаў сезон 2017. З цягам часу замацаваўся ў якасці асноўнага левага абаронцы, забіў за сезон 9 галоў, чым дапамог камандзе выйсці ў Вышэйшую лігу.

У сакавіку 2018 года падоўжыў кантракт з «Промнем». У першай палове сезона 2018 звычайна гуляў у стартавым складзе каманды, пазней страціў месца ў аснове.

У пачатку 2019 года ў сувязі з пераездам «Промня» ў Магілёў і аб’яднаннем з мясцовым «Дняпром» стаў іграком аб’яднанай каманды, якая атрымала назву «Дняпро». З’яўляўся на полі нерэгулярна, з чэрвеня страціў месца ў складзе, з кастрычніка зноў стаў прыцягвацца да матчаў, выхадзіў на замену.

У лютым 2020 года адправіўся на прагляд у «Віцебск» і ў выніку падпісаў кантракт. На полі з’яўляўся рэдка, пераважна заставаўся на лаўцы запасных, гуляў таксама за дубль. У снежні 2020 года па заканчэннні кантракта пакінуў «Віцебск».

У сакавіку 2021 года стаў іграком бабруйскай «Белшыны», якой па выніках сезона 2021 дапамог вярнуцца ў Вышэйшую лігу. У лютым 2022 года перайшоў у наваполацкі «Нафтан», разам з якім па выніках сезона 2022 выйграў Першую лігу. У лютым 2023 года падпісаў новы кантракт з наваполацкім клубам. Пакінуў «Нафтан» па пагадненні бакоў у чэрвені 2023 года.

У ліпені 2023 года далучыўся да «Маладзечна». У студзені 2024 года падоўжыў пагадненне з клубам.

## Дасягненні 
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі (2): 2017, 2022

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК БАТЭ
Катэгорыя:Ігракі ФК Гарадзея
Катэгорыя:Ігракі ФК Смалявічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Прамень Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Дняпро Магілёў
Катэгорыя:Ігракі ФК Віцебск
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына
Катэгорыя:Ігракі ФК Нафтан
Катэгорыя:Ігракі ФК Маладзечна
Копцева (Літва)

**Ко́пцева**, таксама **Капчаміесціс** () — мястэчка ў Лаздзіяйскім раёне Алітускага павета Літвы, на рацэ Белая Ганча. Адміністрацыйны цэнтр Копцеўскай сянюніі.

Знаходзіцца на поўдні краіны, за 10 км ад мяжы з Польшчай, 7 км ад мяжы з Беларуссю. Згодна з сучаснай афіцыйнай літоўскай класіфікацыяй належыць да этнаграфічнага рэгіёну Дзукія.

## Гісторыя 
Паселішча ўзнікла ў XVI стагоддзі. У 1516 годзе Жыгімонт Аўгуст даў намесніку перавалкаўскаму Сідару Копцю лясны ўчастак, дзе той заснаваў сядзібу, пазней побач узнікла вёска. У першай палове праз вена Копцева перайшло да Мікалая з Козельска Агінскага, жанатага з Кацярынай з Копцяў. У 1729 годзе Мікалай Агінскі залажыў драўляны касцёл.

У канцы XVIII стагоддзя мястэчка Копцева ўваходзіла ў Гарадзенскі павет Троцкага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага, адносілася да маёнтка Вяйсея, уласнасць Масальскіх.

У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай 1795 года тэрыторыя апынулася ў складзе Прусіі. Пасля перамогі Напалеона над Прусіяй з 1807 да 1815 года ў склад Герцагства Варшаўскага, потым у Царстве Польскім. З 1831 года наўпрост у Расійскай імперыі, у Сейненскім павеце.

У Першую сусветную вайну тэрыторыя акупавана войскамі Германскай імперыі. 

25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай тэрыторыя абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Таксама на землі прэтэндавалі Літва і Польшча. У 1919 годзе тэрыторыю ахапіла Сейненскае паўстанне. У выніку польска-літоўскай вайны з 1919 года ў складзе Літвы.

З 1940 года ў Літоўскай ССР.

З 1990 года ў складзе адноўленай незалежнай Літвы.

## Славутасці 
* Касцёл Провіду Божага (1824)
* Магіла Эміліі Броэль-Плятэр

### Страчаная спадчына 
* Сінагога

## Галерэя 

Файл:Grób_Emilii_Plater_w_Kopciowie_na_Litwie.JPG|Магіла Эміліі Плятэр у Капчаміесцісе
Файл:Catholic church in Kapciamiestis.jpg|Касцёл Провіду Божага
Файл:Catholic church in Kapciamiestis detail.jpg|Касцёл Провіду Божага, фрагмент

## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Часловас Саснаўскас (1867—1916) — літоўскі арганіст і кампазітар.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Капцёва на Radzima.org
Балтайі Анча (вадасховішча)

**Балтайі-Анча** () — вадасховішча на поўдні Літвы. У вадаём упадае і выцякае рака Белая Ганча (Балтайі Анча).

Утворана ў 1955 годзе ў сувязі з будаўніцтвам ГЭС.

Катэгорыя:Вадасховішчы Літвы
Катэгорыя:З’явіліся ў 1955 годзе
Дамброўка (жылы раён)

300px|thumb|right|Мікрараён Дамброўка-3

**Дамброўка** — жылы раён у заходняй частцы Мінска. Узнік у 2000-х на месцы аднайменнага зніклага фальварка.

Атрымаў сваю назву 22 снежня 2006 года (будаўнічая назва — мікрараён Масюкоўшчына-3,4,5).

У межах мікрараёна праходзяць вуліцы: Алеся Гаруна, Аладавых, Уладзіслава Галубка, Усевалада Ігнатоўскага, Іосіфа Жыновіча.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Жылыя раёны Мінска
Катэгорыя:Фрунзенскі раён (Мінск)
Нове-Места-на-Мораве

**Но́ве-Ме́ста-на-Мо́раве** () — горад у раёне Ждзяр-над-Сазаваў края Высачына, Чэхія. Знаходзіцца на паўднёвай ускраіне Ждзярскіх гор на 10 км на ўсход ад горада Ждзяра-над-Сазаваў.

## Гісторыя 
Горад быў заснаваны каля 1250 года Бочкемам з Обрані, заснавальнікам цыстэрцыянскага манастыра ў Ждзяры-над-Сазаваў. Упершыню згадваецца ў 1293 годзе пад назвай «Новая Civitas» у спісах караля Вацлава II

## Славутасці 
Горад мае добра захаваўшыся гістарычны цэнтр.
* , самая старая частка якога была пабудавана ў XIV стагоддзі.
* Могілкі  (), упершыню згаданыя ў 1596 годзе.
* , будаўніцтва якога пачалося ў 1589 годзе.
* Старая ратуша 1555 года.
*  1898 года, пабудаваная ў стылі неа-рэнесансу.

## Спорт 
З 1934 года ў ваколіцах горада праводзіцца турнір «Залатая лыжня Чэшска-Мараўскага ўзвышша» (Zlatá lyže Českomoravské vrchoviny). На паўночны захад ад горада знаходзіцца біятлонны комплекс «Vysočina». На комплексе неаднаразова праходзілі этапы Кубка Еўропы і Кубка свету па біятлоне, а ў 2013 годзе быў праведзены чэмпіянату свету па біятлоне.

У ваколіцах горада ў 2007 годзе праводзіўся чэмпіянат свету па спартыўным арыентаванні на веласіпедах, а раней у 2000 годзе — чэмпіянат свету сярод юніёраў. Выбар месца правядзення чэмпіянатаў свету абумоўлены цікавай мясцовасцю для арыентавання.

## Вядомыя ўраджэнцы 
* Олдржых Блажычэк — мастак-пейзажыст
* Вінцэнт Макоўскі — скульптар
* Ян Штурса — скульптар
* Марціна Саблікава — алімпійская чэмпіёнка ў бегу на каньках

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт
* Турызм у Нове-Места-на-Мораве 
* Біятлон у Нове-Места-на-Мораве

Катэгорыя:Гарады края Высачына
Катэгорыя:Населеныя пункты паводле алфавіта
Архіпаў

**Архі́паў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Абрам Яфімавіч Архіпаў — расійскі мастак.
* Аляксандр Міхайлавіч Архіпаў (нар. 1959) — беларускі палітык.
* Андрэй Уладзіміравіч Архіпаў — беларускі футбаліст.
Вуліца Аладавых (Мінск)

**Вуліца Аладавых** — вуліца ў Мінску, у мікрараёне Дамброўка.

Названая ў адпаведнасці з рашэннем Мінгарсавета ад 29 чэрвеня 2007 года ў гонар сям’і Мікалая і Алены Аладавых — вядомых дзеячоў культуры і мастацтва Беларусі.

## Спасылкі 
Аладавых
Катэгорыя:Фрунзенскі раён (Мінск)
Дамброўка (гміна Янаў)

**Дамброўка** () — хутар у Сакольскім павеце Падляскага ваяводства Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Янаў.

## Крыніцы
Дамброўка

Назву **Дамброўка** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Дамброўка — хутар у Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці.
* Дамброўка — хутар у Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці.

### Польшча 
* Дамброўка — хутар у Сакульскім павеце Падляскага ваяводства.

## Іншае 
* Дамброўка  — жылы раён у Мінску.
* Шлюз Дамброўка — шлюз на Аўгустоўскім канале.
Вуліца Іосіфа Жыновіча (Мінск)

**Вуліца Іосіфа Жыновіча** — вуліца ў Мінску, у мікрараёне Дамброўка.

Названая ў адпаведнасці з рашэннем Мінгарсавета ад 29 чэрвеня 2007 у гонар Іосіфа Жыновіча (1907—1974) — беларускага кампазітара і педагога, народнага артыста СССР і БССР, прафесара.

Іосіфа Жыновіча
Катэгорыя:Дамброўка (жылы раён)
Чэмпіянат свету па біятлоне 2019

**53-і чэмпіянат свету па біятлоне** праходзіў у шведскім Эстэрсундзе з 7 па 17 сакавіка 2019 года. Упершыню ў гісторыі на чэмпіянаце свету былі разыграны медалі ў адзіночнай змешанай эстафеце.

## Выбары месца правядзення 
Месца правядзення Чэмпіянату свету па біятлону 2019 года было вызначана 7 верасня 2014 года на 11 чарговым Кангрэсе IBU у Санкт-Вольфгангу, Аўстрыя. Прэтэндэнтамі на правядзенне сусветнага першынства былі Антэрсельва, Эстэрсунд, Нове-Места-на-Мораве і Ханты-Мансійск. У выніку галасавання права арганізоўваць чэмпіянат свету атрымаў Эстэрсунд. Папярэдні чэмпіянат у гэтым горадзе быў праведзены ў 2008 годзе. 

## Праграма 
Было разыграна 12 камплектаў узнагарод, па 5 у мужчын і жанчын у спрынце, праследаванні, мас-старце, індывідуальнай гонцы, эстафеце і два камплекта медалёў у змешаных эстафетах.
 выйграў на чэмпіянаце чатыры залатых медаля]]
Нарвежац Ёханес Тынес Бё заваяваў на чэмпіянаце 4 залатыя і 1 сярэбраную ўзнагароду, давёўшы агульную колькасць сваіх узнагарод чэмпіянатаў свету да 14 (у тым ліку 7 залатых). На рахунку нарвежкі Мартэ Олсбю тры золата ў эстафетных гонках. Тар’ей Бё заваяваў адно золата і адну бронзу, давёўшы агульную колькасць сваіх медалёў чэмпіянатаў свету да 18 (у тым ліку 9 залатых).

Немец Арнд Пайфер заваяваў на чэмпіянаце адно золата і два срэбры, давёўшы агульную колькасць медалёў чэмпіянатаў свету да 15 (у тым ліку 5 залатых). Немка Лаура Дальмаер заваявала дзве бронзы і давяла агульную колькасць сваіх медалёў на чэмпіянатах свету да 15 (у тым ліку 7 залатых).

Уладзімір Іліеў стаў першым у гісторыі балгарскім мужчынам, які заваяваў медаль чэмпіянату свету па біятлоне. Дзмітрый Підручный стаў першым у гісторыі ўкраінскім мужчынам, які выйграў золата чэмпіянату свету па біятлоне.

Трохразовая алімпійская чэмпіёнка Анастасія Кузьміна, выйграўшы спрынт, упершыню ў кар’еры стала чэмпіёнкай свету.

## Расклад спаборніцтваў 
Час пачатку спаборніцтваў паказаны CET.
 

## Медальны залік 
Катэгорыя:Чэмпіянаты свету па біятлоне
Катэгорыя:2019 год у спорце
Чэмпіянат свету па біятлоне 2019
Катэгорыя:2019 год у Швецыі
Катэгорыя:Сакавік 2019 года
Янаў (Падляскае ваяводства)

**Янаў** () — вёска ў Сакольскім павеце Падляскага ваяводства Польшчы. Сядзіба гміны Янаў.

## Крыніцы 
## Літаратура 
*
Вуліца Усевалада Ігнатоўскага (Мінск)

**Вуліца Усевалада Ігнатоўскага** — вуліца ў Мінску, у жылым раёне Дамброўка. 

Названая ў адпаведнасці з рашэннем Мінгарсавета ад 29 чэрвеня 2007 года у гонар Усевалада Ігнатоўскага (1881—1931) — беларускага гісторыка, грамадскага дзеяча, першага прэзідэнта Акадэміі навук Беларусі.

Усевалада Ігнатоўскага
Вуліца Уладзіслава Галубка (Мінск)

**Вуліца Уладзіслава Галубка** — вуліца ў Мінску, у жылым раёне Дамброўка.

Названая ў адпаведнасці з рашэннем Мінгарсавета ад 29 чэрвеня 2007 у гонар Уладзіслава Галубка (Уладзіслава Голуба) (1882—1937) — беларускага акцёра, мастака, тэатральнага дзеяча, аднаго з заснавальнікаў беларускага тэатра, народнага артыста БССР.

Уладзіслава Галубка
Кызылкак (значэнні)

**Кызылкак** — тапонім:

* Кызылкак — сяло ў Іртышскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана
* Кызылкак — возера ў Паўладарскай вобласці Казахстана
Кызылкак (возера)

**Кызылка́к** — бяссцёкавае горка-салёнае возера ў Іртышскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана, за 100 км у напрамку на захад ад горада Іртышск.

Плошча паверхні возера 188 (172) км². Даўжыня 15.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Озеро Кызылкак // Комитет геологии и недропользования Министерства по инвестициям и развитию Республики Казахстан 
* Павлодарская областная универсальная научная библиотека имени С. Торайгырова

Катэгорыя:Геаграфія Паўладарскай вобласці
Катэгорыя:Іртышскі раён (Паўладарская вобласць)
Катэгорыя:Бяссцёкавыя азёры
Катэгорыя:Салёныя азёры
Мятроўля

**Мятро́ўля**, **канал Мятро́ўля** — рака ў Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Сож.

Даўжыня ракі 12  (8,7) км Пачынаецца каля паўднёвай ускраіны вёскі Замосце, вусце за 3 км на паўднёвы ўсход ад пасёлка Аднаполле. Рэчышча каналізаванае. Паміж аграгарадкамі Данілавічы і Прысно плаціна і сажалка.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Рэкі Веткаўскага раёна
Катэгорыя:Прытокі Сажа
Лявон Маджарскі

**Лявон (Леў) Маджарскі (Лявон Маджаранц)** (; каля 1740, Стамбул — 1811, Слуцк) — ткач, мастак, кіраўнік і арандатар Слуцкай мануфактуры шаўковых паясоў.

## Біяграфія 
Сын Яна Маджарскага і яго жонкі Армінэ. Нарадзіўся ў Стамбуле, пасля пераехаў з бацькамі ў Слуцк. У шлюбе з ёй нарадзіўся сын Антон-Ігнат, ахрышчаны 15 мая 1770 года, яго хроснымі сталі дзед Ян Маджарскі і Алена Станкевіч. Праз год, 25 траўня 1771 года, быў ахрышчаны другі сын — Ян-Францішак, 23 сакавіка 1773  — Разалія-Язафата, а 25 жніўня 1774 — Анжэла года ў маёнтку Каўпеніца пад Баранавічамі ажаніўся з Тэафіліяй з Алізаровічаў, прадстаўніцай вельмі старога гарадзенскага шляхецкага роду. Яе бацькам быў ротмістр Гарадзенскага павета Францішак-Канстанцін Алізаровіч, які на той момант ужо памёр, у шлюбе з Петранэлай з Кандыбаў ён меў таксама Юзафа, Антона, Францішку, Ганну-Караліну і Юзафату. Петранэла з Кандыбаў пасля смерці мужа пабралася другім шлюбам з Антонам Ваўкавыцкім, гродзенскім гараднічым. Тэафілія памерла маладой ва ўзросце 26 гадоў. Ад яе Антон Маджарскі меў толькі дваіх дзетак. Па ўсей верагоднасці, першай была Альжбета — будучая маці Станіслава Манюшкі, якая з’явілася на свет у 1800 годзе. Яе брат Лявон-Юзаф-Ігнат быў ахрышчаны 20 жніўня 1801 года. Ён застаўся халастым. Вядомы праз свой гумар і востры розум, у 1824 годзе быў абраны межавым суддзёй наваградскага павета. Апошняя згадка яго імя прыпадае на 1859 год.

Сын Ян ажаніўся з Фаўстынай з Корсакаў, таксама шляхцянкай са Случчыны. Жыў папераменна то ў Красевічах, то ў Драгобылі. Ягоны сын Эдвард памёр малым. Дочкі дасягнулі паўналецця і пайшлі замуж. Юзэфа ў шлюбе з Трацэвічам нашчадкаў не мела. Вікторыя (1815—1886), якая стала жонкай Крушынскага і нарадзіла ад яго пяць сыноў і тры дачкі. Трэцяя дачка, Марыя, выйшла за Юльяна Шпіхальскага, ад якога мела дзяцей. Вікторыя пахаваныя на Кальварыйскіх могілках, дзе ў двайной магіле пахаваныя таксама яе дзеці — Каміла з Крушынскіх Жаба (1848—1892) і Яўген Крушынскі (1852—1904).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Постаці ткацкай справы
Першы з’езд манархаў у Вішэградзе

'''Першы з'езд манархаў у Вішэградзе''' — з'езд еўрапейскіх манархаў, які адбыўся ў канцы кастрычніка — пачатку лістапада 1335 года ў венгерскім горадзе Вішэград. На ім прысутнічалі тры манархі Усходняй Еўропы: кароль Чэхіі Іаган Люксембургскі, кароль Венгрыі Карл I Роберт (ініцыятар сустрэчы) і кароль Польшчы Казімір III. Абмяркоўвалася пытанне стварэння антыгабсбургскай кааліцыі і адмовы Яна I ад прэтэнзій на польскую карону ў абмен на прызнанне чэшскага суверэнітэту над Сілезіі і даплатай у памеры 20 тысячаў пражскіх грошаў.

## Ход падзей 
У 1300 годзе кароль Чэхіі Вацлаў II быў каранаваны і стаў польскім каралём, што выклікала занепакоенасць прадстаўнікоў тагачаснай польскай дынастыі Пястаў, паколькі цяпер прэтэндэнтамі на польскі трон станавіліся спадкаемцы Вацлава. З мэтай вырашэння гэтага канфлікту манархі пачалі перамовы аб падпісанні пагаднення, а пасярэднікам выступіў венгерскі кароль Карл I Роберт.

Пасля таго, як была распрацавана так званая Трэнчынская канвенцыя, позняй восенню 1335 года ў Вішэградзе адбылася сустрэча ўсіх трох манархаў, на якой быў пацверджана адмова чэшскага караля Іагана Люксембургскага ад прэтэнзій на польскую карону і ўсю Польшчу, у абмен на што яму выплацілі грашовую кампенсацыю ў памеры абяцаных 20 тысячаў грошаў і прызналі чэшскае валадарства над герцагствам Сілезіяй. Галоўным жа дасягненнем стала заключэнне доўгачаканага абарончага саюза трох краін супраць дынастыі Габсбургаў і заключэнне дамоўленасцяў аб стварэнні новых гандлёвых маршрутаў у абыход Вены.

## Наступствы 
* Сілезія заставалася пад валадарствам чэшскай кароны да 1742 года, пакуль не адышла да каралеўства Прусіі, а ў склад Польшчы большая частка сілезскіх зямель вярнулася толькі пасля Другой сусветнай вайны (невялікая частка Сілезіі цяпер належыць Чэхіі).
* 6 снежня 1335 пасля падпісання пагаднення польскі кароль Казімір III і кароль Чэхіі Іаган Люксембургскі прыбылі ў Прагу, дзе польскаму манарху было аказана шмат ушанаванняў, згодна з летапісам.
* У 1339 годзе адбыўся другі Вішэградский з'езд, на якім абіраўся кароль Польшчы.

## Гл. таксама 
* Другі з'езд манархаў у Вішэградзе
* Вышаградская група
* Тренчынская канвенцыя
* Намыслуўскі дагавор

## Літаратура 
* RÁCZ, György. Visegrád 1335 &#x5B;online&#x5D;.  Bratislava: International Visegrad Fund, 2009, [мн. 2013-08-02]. On-line book .      
Катэгорыя:1335
Катэгорыя:Гісторыя Венгрыі
Катэгорыя:Гісторыя Польшчы
Катэгорыя:Гісторыя Чэхіі
Марапі

**Мара́пі** () — дзеючы стратавулкан.

## Зноскі 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Marapi // The Smithsonian Institution’s Global Volcanism Program (GVP)

Катэгорыя:Вулканы Інданезіі
Катэгорыя:Вяршыні вышынёй ад 2000 да 3000 метраў
Катэгорыя:Стратавулканы