Генрых Матусавіч Вагнер

**Ге́нрых Ма́тусавіч Ва́гнер** (, г. Жырардаў, Польшча — , г. Мінск, Беларусь) — беларускі ,  і музыкант. Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі (1963). Пасля нападу нацысцкай Германіі на СССР уцёк праз Маскву ў Саратаў, а потым у Душанбэ, дзе сфармаваўся Першы франтавы тэатр. Адказваў у ім за музычную частку.

У 1944 г. вярнуўся ў Мінск, як канцэртмайстар увайшоў у брыгаду беларускіх артыстаў. У 1947 г. ажаніўся з актрысай Таццянай Аляксеевай. Скончыў Беларускую кансерваторыю ў 1948 г. па класе фартэпіяна Р. І. Шаршэўскага і ў 1954 г. па класе кампазіцыі А. В. Багатырова. Працаваў канцэртмайстрам Беларускага радыё.

З 1962 г. выкладаў у Мінскім педінстытуце на кафедры музычнага выхавання. У 1963—1973 гг. адказны сакратар праўлення Саюза кампазітараў Беларусі.

Цікавіўся кантарскімі спевамі, у савецкі час удзельнічаў у «паўлегальных» фестывалях кантарскай музыкі ў Маскве.

Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне літаратуры, мастацтва і архітэктуры (1998) — *за сімфонію № 4 для сімфанічнага аркестра і народнага хора*.

## Творчасць 
Асноўныя дасягненні ў жанрах балета, вакальна-сімфанічнай паэмы, сімфоніі, інструментальнага канцэрта. Творчасці Г. Вагнера ўласцівыя пластычнасць і нацыянальная характарнасць меласа, тэмбравая квяцістасць, дынамічнае развіццё музычных вобразаў.

Аўтар оперы «Сцежкаю жыцця» (лібрэта А. Вярцінскага і С. Штэйна па матывах аповесці В. Быкава «Воўчая зграя», пастаўлена ў 1980), першай беларускай тэлеоперы «Ранак» (лібрэта Я. Шабана па матывах паэмы А. Куляшова «Песня аб слаўным паходзе», пастаўлена ў 1967), балетаў «Падстаўная нявеста», «Святло і цені», «Пасля балю», араторыі «Кастрычнік», кантаты «Прызнанне Радзіме», вакальна-сімфанічных паэм «Вечна жывыя», «Героям Брэста», трох сімфоній і інш.

Значны ўклад зрабіў у развіццё жанру беларускага інструментальнага канцэрта. Пісаў музыку для дзяцей, да драматычных спектакляў і фільмаў.

Аўтар музыкі да кінафільмаў і тэлеспектакляў:
# 1966 — Чужое імя
# 1967 — І ніхто іншы
# 1967 — Ранак (тэлеопера па рамане «Калі зліваюцца рэкі» П. Броўкі)
# 1969 — Мы з Вулканам
# 1969 — Ткачы, тэлеспектакль
# 1970 — Неспадзяваная каханне
# 1971 — Паланэз Агінскага
# 1973 — І смех, і бяда (тэлевізійны)
# 1978 — Тэатр купца Япішкіна, тэлеспектакль

А таксама да тэлевізійных і дакументальных фільмаў «Генерал Пушча» (1967) і «Лісты ў неўміручасць» (1970).

## Крытыка 
Старэйшы калега Г. Вагнера Д. Камінскі (старшыня праўлення Саюза кампазітараў БССР у 1963—1966) ва ўспамінах 1980-х гадоў адгукнуўся пра яго так: «Я б не назваў Вагнера добрым кампазітарам. Большасць яго твораў уяўляе з сябе больш ці менш "хвосткі" набор тых ці іншых "абаротаў". Пісаў ён і сімфоніі, і асобныя п’есы для фартэпіяна, скрыпкі і іншых інструментаў, але ўсё гэта аднолькава невыразна. Мне асабіста яго творчасць ніколі не падабалася, дый чалавек ён нейкі назойлівы».

## Літаратура 
* 
* *Жураўлёў Д.* Поўны творчай энергіі // Беларусь. — 1972. — № 7. — С.
* *Аладава Р.* Роздум з нагоды: Народнаму артысту Беларусі Г. Вагнеру — 70 // ЛіМ. — 1992. — № . — 3 ліпеня. — С.
* *Нісневіч, С. Г.* Г. Вагнер. — Мн., 1969.

## Спасылкі 
* Біяграфія на hor.by
* Владимир Орлов. Не тот — тот Вагнер 
* Вагнер Генрих Матусович  
* Аўдыёзапісы Г. Вагнера

Катэгорыя:Заслужаныя дзеячы мастацтваў Беларускай ССР
Катэгорыя:Народныя артысты Беларускай ССР
Катэгорыя:Выкладчыкі БДПУ імя Максіма Танка
Катэгорыя:Члены Беларускага саюза кампазітараў
Катэгорыя:Піяністы Беларусі
Катэгорыя:Выпускнікі Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі
Катэгорыя:Узнагароджаныя медалём Францыска Скарыны
Катэгорыя:Пахаваныя на Усходніх могілках Мінска