open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Плешчыцкі сельсавет

**Пле́шчыцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пінскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года — вёска) Плешчыцы.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Пінскага раёна Пінскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Брэсцкай вобласці. 9 чэрвеня 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Вяляціцкага сельсавета, у склад Вулькаўскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (вёскі Красава, Сачкавічы і Стытычава). 18 кастрычніка 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Завідчыцкага сельсавета. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 14 населеных пунктаў. 15 красавіка 1985 года ў склад сельсавета з Лапацінскага сельсавета перададзены вёскі Лосічы і Крывое Сяло.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2961 чалавек, з іх 87,9 % — беларусы, 7,5 % — украінцы, 3,9 % — рускія; паводле перапісу 2019 года — 2510 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Свяціцкі сельсавет

**Свя́ціцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Свяціца.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Навасёлкаўскі сельсавет** у складзе Ганцавіцкага раёна Пінскай вобласці. Цэнтр — вёска Навасёлкі. З 8 студзеня 1954 года — у Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года перайменаваны ў Свяціцкі, цэнтр перанесены ў вёску Свяціца. 22 красавіка 1957 года далучаны да Ляхавіцкага раёна і скасаваны, тэрыторыя сельсавета ўвайшла ў склад Крывошынскага сельсавета.

23 снежня 1997 года ўтвораны зноў у складзе Ляхавіцкага раёна з часткі Крывошынскага сельсавета. Цэнтр — вёска Свяціца. Уключаў 2 населеных пункта — вёскі Навасёлкі і Свяціца. Скасаваны 20 снежня 2013 года, тэрыторыя далучана да Крывошынскага сельсавета.

Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складала 822 чалавекі, з іх 97,3 % — беларусы.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012.— 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ганцавіцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ляхавіцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1957 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1997 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2013 годзе
Дом Рапапорта

**Дом Рапапорта** — будынак у Мінску, які месціцца ў Верхнім Горадзе, па адрасе вул. Герцэна, 6 (гістарычная Малая Бернардзінская).

## Гісторыя 
Пабудаваны ў першай палове ХІХ стагоддзя. Яго уладальніцай да канца ХІХ стагоддзя, як і суседняга дома № 4, была таксама мяшчанка Хана Эцінген. Ёй належалі «драўляны дом на мураваным сутарэнні разам з дзвюма афіцынамі». У 1901 годзе гэты дом таксама набыў аўстрыйскі падданы Ківа Рапапорт,  а ў 1909 годзе яго выкупіў мешчанін Айзік Вігдорчык. Тады фасады жылога дома першай паловы ХІХ ст. былі аздобленыя разным драўляным дэкорам з элементамі стылю мадэрн. На першым паверсе будынка знаходзілася невялікая пякарня, а таксама лаўка, дзе прадавалі свежы хлеб.

## Архітэктура 
Аднапавярховы прамавугольны ў плане драўляны будынак на высокім бутавым цокалі пакрыты двухсхільным дахам. Сцены ашаляваны гарызантальна. Пад радам прамавугольных акон праходзіць пояс вертыкальнай шалёўкі, што надае фасадам дэкаратыўнасць. Дом — прыклад драўлянай жылой забудовы.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мінска
Катэгорыя:Вуліца Герцэна (Мінск)
Катэгорыя:Верхні горад (Мінск)
Катэгорыя:З’явіліся ў XIX стагоддзі
Катэгорыя:XIX стагоддзе ў Мінску
Катэгорыя:Драўляная архітэктура Беларусі
Канвой PQ-18

**PQ-18** — арктычны канвой часоў Другой сусветнай вайны.

PQ-18 быў адпраўлены ў СССР 2 верасня 1942 года са стратэгічнымі грузамі і вайсковай тэхнікай з ЗША, Канады і Вялікабрытаніі. У яго склад уваходзілі 39 грузавых суднаў, адно ратавальнае судна, адзін танкер, тры мінныя тральшчыкі і тры танкеры ВМФ. Прыкрыццё канвою ажыццяўлялася некалькімі групамі караблёў саюзнікаў, першы канвой у суправаджэнні авіяносца.

Падчас праходжання канвою PQ-18 паводле нямецкіх дакументаў сумарныя страты склалі 44 самалёты, у тым ліку 38 тарпеданосцаў. Паспяхова змагаліся з нямецкімі падводнымі лодкамі англійскія эскадраныя мінаносцы, і самалёты з авіяносца. Усяго затапілі чатыры нямецкія падводныя лодкі.

19 верасня суда каравана кінулі якары ля вострава Мудзьюг. Усяго з гэтага канвою шчасна дашйлі ў СССР дваццаць сем грузавых суднаў, праціўніку ўдалося затапіць 13 транспартаў. 27 транспартаў даставілі ў Архангельск 150 тыс. тон грузаў.

Канвой PQ-18 стаў апошнім пад літарамі PQ.

Катэгорыя:Арктычныя канвоі
Катэгорыя:1942 год у СССР
Гістарычны горад мячэцяў Багерхат

**Гістарычны горад мячэцяў Багерхат** ()) — старажытны горад, пабудаваны ў XV стагоддзі, да нядаўняга часу лічыўся страчаным, з'яўляецца аб'ектам Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Знаходзіцца каля сучаснага горада Багерхат, які адносіцца да акругі Кхулна, на паўднёвым захадзе Бангладэш, прыблізна ў 25 кіламетрах на паўднёвы усход ад Кхулны і 320 кіламетрах на паўднёвы захад ад Дакі. Таксама вядомы пад назвай *Халіфатабад*.

## Гісторыя 
Заснавальнікам горада лічыцца цюркскі палкаводзец Улуг Хан Джахан, які памер прыкладна ў 1459 годзе.

Плошча архітэктурнага комплексу складае больш за 50 км², руіны старажытнага горада засяродзіліся каля зліяння рэкаў Ганг і Брахмапутра. Супольна комплекс уключае ў сябе каля 360 будынкаў мячэцяў, палацаў, маўзалееў, жылых і грамадскіх аб'ектаў, рэзервуараў для прэснай вады, злучаных сеткай мастоў і брукаваных дарог, якія некалі звязвалі Багерхат з іншымі гарадамі.

Руіны горада і яго ісламскіх помнікаў аб'ядноўваюць у сябе мноства разнастайных Архітэктурных стыляў таго часу. Нароўне з гэтым фактам вылучаецца свой арыгінальны архітэктурны стыль, які атрымаў назву *Хан-э-Джахан* і стаў унікальным выключна для гэтага горада.

Сярод рэшткаў мячэцяў можна вылучыць Мячэць Гунбад, без архітэкрутных упрыгожванняў, але са мноствам купалоў (іх налічваецца 77) і прасторным малітоўным залам, які падзелены на сем нефаў. Гэта адна з найбольш старажытных мячэцяў на тэрыторыі Бангладэш.

Своесаблівай зонай сканцэнтравання архітэктурных аб'ектаў з'яўляецца мясцовасць каля руінаў маўзалея Улуг Хан Джахана, дзе захаваўся вялікі палацавы зал прыёмаў. Усыпальня хана Джахана Алі размешчана на высокім штучным халме, акружаным сценамі.

Акрамя гэтых масштабных помнікаў сярэднявечнай архітэктуры і культуры іслама, комплекс Халіфатабада ўключае ў сябе мячэці Сінгар, Бібі Бегні і Чунакхола; мячэці Раза Кхода, Зіндавір і Ранвіяпур.

З 1970 года ЮНЕСКА распрацавала і фінансуе розныя праекты па захаванню гістарычнага горадя мячэцяў Багерхат. На тэрыторыі Багерхата ЮНЭСКА выдзяліла больш за 50 помнікаў старажытнай культуры і архітэктуры, усе яны часткова ці цалкам былі паглынуты джунглямі, і цяпер там вядуцца работы па ачышчэнню і аднаўленню руінаў ад разбуральнага ўплыву расліннасці, мусонаў, высокай мінералізацыі глебы і іншых фактараў.

## Галерэя 

Shat Gombuj Mosque (ষাট গম্বুজ মসজিদ) 002.jpg
Shat Gambuj Mosque (1).jpg
সিংগার মসজিদ,খুলনা.jpg
Shat Gambuj Mosque (15).jpg
স্বপ্নীল চুনাখোলা মসজিদ।.jpg
Shat Gambuj Mosque (12).jpg

## Спасылкі 
* Падрабязнае апісанне помніка 
* 
* 

Катэгорыя:Сусветная спадчына паводле алфавіта
Катэгорыя:Сусветная спадчына ў Бангладэш
Катэгорыя:Будыйскія храмы і манастыры
Высокаўскі сельсавет (Пінскі раён)

**Высо́каўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пінскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Высокае.

## Гісторыя 
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Пінскага раёна Пінскай вобласці БССР, з 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. Скасаваны 16 ліпеня 1954 года, тэрыторыя сельсавета далучана да Пінкавіцкага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Пінскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Казімір Астроўскі

**Казімір Астроўскі** (, ; 28 лютага 1743, Літва — 29 кастрычніка 1814, Орша) — дзеяч каталіцкага касцёла і Ордэна езуітаў, педагог.

Уступіў у Таварыства Ісуса 14 жніўня 1764 г. у Мазовіі. У 1776 г. быў высвечаны на ксяндза. Прэфект бурсы ў Полацку (1782—1786, 1794—1799), Віцебску (1787—1790), Магілёве (1790—1791) і Мсціславе (1791—1794).

У 1799—1803 гг. — рэктар Дынабургскага езуіцкага калегіума, а ў 1803—1805 гг. — віцэ-рэктар Полацкага езуіцкага калегіума. У апошнія гады жыцця узначальваў Аршанскі езуіцкі калегіум (1809—1814).

## Літаратура 
* Инглот, М. Общество Иисуса в Российской Империи (1772—1820 гг.) и его роль в повсеместном восстановлении Ордена во всем мире / М. Инглот; пер. А. Н. Коваля. — М. : Институт философии, теологии и истории св. Фомы, 2004. — 632 с.
* Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564—1995 / oprac. L. Grzebień. — Kraków : Wyd-wo WAM, 1996. — 882 s.
* Giżycki, J.M. Materyały do dziejów Akademii Połockiej i szkół odniej zależnych / J.M. Giżycki. — Kraków : Druk. W. Anczyca i spółki, 1905. — 288 s.

Катэгорыя:Езуіты Беларусі
Катэгорыя:Рэктары Полацкага езуіцкага калегіума
Барычавіцкі сельсавет

**Бары́чавіцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пінскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Барычавічы.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Біжаравіцкі сельсавет** у складзе Пінскага раёна Пінскай вобласці БССР з цэнтрам у вёсцы Біжаравічы. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года ў склад Рухчанскага сельсавета Столінскага раёна перададзены вёскі Грыўковічы і Тырвовічы, 9 кастрычніка 1954 года вернуты назад. 16 красавіка 1973 года перайменаваны ў Барычавіцкі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Барычавічы. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 8 населеных пунктаў.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 640 чалавек, з іх 96,1 % — беларусы, 1,9 % — рускія, 1,8 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 380 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Сан-Хуан (падводная лодка)

**Сан-Хуан** (*ARA San Juan*, *S-42*) — падводная лодка Ваенна-марскіх сіл Аргенціны, пабудаваная ў ФРГ ў 1985 годзе, знікла 15 лістапада 2017 года з 44 маракамі на борце.

Дызельная падводная лодка *San Juan* знікла пасля таго, як выйшла з порта Ушуая і накіравалася ў Мар-дэль-Плата. Апошні раз яна падавала сігнал за 432 км ад Атлантычнага ўзбярэжжа Аргенціны, а затым знікла. Аперацыя па выратаванні экіпажа падлодкі была афіцыйна спыненая 1 снежня 2017 года. Аргенцінскія ўлады 5 снежня 2017 года афіцыйна прызналі гібель экіпажа падводнай лодкі. У пошуках дапамагалі 18 краін. Падлодка знойдзена ў 2018 годзе падчас пошукавай аперацыі, якую праводзіла з дапамогай дыстанцыйна кіраванага апарата амерыканская кампанія *Ocean Infinity*. Субмарына, пошукі якой працягваліся больш за год, знаходзілася на глыбіні каля 900 метраў. Міністр абароны Аргенціны Оскар Агуад распавёў, што падлодка пацярпела ў выніку выбуху. 18 лістапада 2018 прэзідэнт краіны Маурысіа Макры абвясціў трохдзённую жалобу па загінулых мараках.

Катэгорыя:Падводныя лодкі
Катэгорыя:Узброеныя сілы Аргенціны
Катэгорыя:З’явіліся ў 1985 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 2017 годзе
Качановіцкі сельсавет

Назву **Качано́віцкі сельсавет** маюць:

* Качановіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Нясвіжскага раёна Мінскай вобласці
* Качановіцкі сельсавет — назва Калавуравіцкага сельсавета Пінскага раёна Брэсцкай вобласці ў 1940—1973 гадах
Павел Паўлавіч Скалацкі

{{Ваенны дзеяч
|імя              = 
|арыгінал імя     = Павел Павлович Скалацкий
|дата нараджэння  = 
|месца нараджэння = 
|дата смерці      = 
|месца смерці     = 
|выява            = 
|подпіс           = 
|мянушка          = 
|прыналежнасць    = 
|гады службы      = 1941—1943
|званне           = 
|род войскаў      = артылерыя
|камандаваў       = 
|часць            = 
|бітвы            = Вялікая Айчынная вайна
|узнагароды       = {
 
}
{
 
}
|сувязі           = 
|у адстаўцы       = 
}}
**Павел Паўлавіч Скалацкі** (1910—1943) — сяржант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).

## Біяграфія 
Павел Скалацкий нарадзіўся ў 1910 годзе ў вёсцы Дубовае (цяпер — Калпянскі раён Арлоўскай вобласці). Пасля заканчэння пачатковай школы працаваў у калгасе. У жніўні 1941 года Скалацкі быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. З верасня таго ж года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны.

Да верасня 1943 года гвардыі сяржант Павел Скалацкі камандаваў прыладай 37-га гвардзейскага стралковага палка 12-й гвардзейскай стралковай дывізіі 61-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро. 26 верасня 1943 года разлік Скалацкага удзельнічаў у баях у раёне пасёлка Любеч Рыпкынскага раёна Чарнігаўскай вобласці Украінскай ССР, адбіўшы вялікую колькасць нямецкіх контратакаў і знішчыўшы 2 танкі, 2 бронетранспарцёры і вялікую колькасць салдатаў і афіцэраў праціўніка. У ноч з 28 на 29 верасня разлік Скалацкага адным з першых пераправіўся праз Дняпро у раёне вёскі Глушец Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР і знішчыў шэраг агнявых кропак праціўніка. 14 кастрычніка 1943 года Скалацкі загінуў у баі. Пахаваны ў Глушцы.

У гонар Скалацкага названая вуліца ў Лоеве.

## Літаратура 
* 
* Навечно в сердце народном. — 3-е изд., доп. и испр. — Минск, 1984. — С. 476.
* *Фролов П. И., Пирогов В. А., Макушев А. Ф.* Боевое созвездие орловцев. — Тула, 1985. — С. 285—286.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Удзельнікі бітвы за Дняпро
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Арлоўскай вобласці
Калавуравіцкі сельсавет

**Калаву́равіцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пінскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Калавуравічы.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Качановіцкі сельсавет** у складзе Пінскага раёна Пінскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Качановічы. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. 17 красавіка 1959 года вёскі Крывічы, Курадава I і Курадава II перададзены ў склад Лемяшэвіцкага сельсавета. 16 красавіка 1973 года перайменаваны ў Калавуравіцкі, цэнтр перанесены ў вёску Калавуравічы. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 7 населеных пунктаў. 15 красавіка 1985 года ў склад Парахонскага сельсавета перададзена вёска Маладзельчыцы. 21 сакавіка 1988 года да сельсавета далучана частка тэрыторыі скасаванага Беразцоўскага сельсавета з вёскай Гальцы.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 570 чалавек, з іх 95,1 % — беларусы, 2,6 % — украінцы, 1,8 % — рускія; паводле перапісу 2019 года — 332 чалавекі.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Лапацінскі сельсавет (Пінскі раён)

**Лапа́цінскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пінскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Лапаціна (да 19 сакавіка 2004 года — Лапацін).

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Пінскага раёна Пінскай вобласці БССР, з 8 студзеня 1954 года — Брэсцкай вобласці. 20 мая 1957 года ў склад сельсавета з Вяляціцкага сельсавета перададзена вёска Лосічы. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 8 населеных пунктаў. 15 красавіка 1985 года ў склад Плешчыцкага сельсавета перададзены вёскі Лосічы і Крывое Сяло. 17 верасня 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Лемяшэвіцкага сельсавета з вёскамі Балгары, Курадава, Лемяшэвічы, Тупчыцы, Хрысцібалавічы, Церабень, Чорнава 1, Чорнава 2.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 697 чалавек, з іх 88,2 % — беларусы, 7,6 % — украінцы, 3,3 % — рускія; паводле перапісу 2019 года — 994 чалавекі.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Дзяніскавіцкі сельсавет

**Дзяні́скавіцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр і адзіны населены пункт — вёска Дзяніскавічы.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў Ганцавіцкім раёне Пінскай вобласці. З 8 студзеня 1954 года — у Брэсцкай вобласці. 22 снежня 1959 года ў склад Чудзінскага сельсавета перададзена вёска Будча. З 25 снежня 1962 года па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Ляхавіцкага раёна.
На 1 студзеня 1974 года ў складзе Дзяніскавіцкага сельсавета быў 1 населены пункт.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1223 чалавекі, з іх 98,9 % — беларусы, ; паводле перапісу 2019 года — 778 чалавек.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ляхавіцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Чырвонаазёрскі сельсавет

**Чырвонаазё́рскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Салігорскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Чырвонае Возера.

Створаны 20 жніўня 1924 года як **Князь-Азёрскі сельсавет** у складзе Старобінскага раёна Слуцкай акругі БССР. 8 кастрычніка 1924 года перададзены ў склад Жыткавіцкага раёна Мазырскай акругі. 21 жніўня 1925 года вернуты назад. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Старобінскім раёне БССР. 5 снежня 1931 года перайменаваны ў Чырвонаазёрскі ў сувязі з перайменаваннем возера Князь у Чырвонае Палессе. З 1935 года ў Старобінскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Старобінскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Даманавіцкага сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Старобінскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Жыткавіцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Фемарн

**Фемарн** () — востраў у Балтыйскім моры. Уваходзіць у склад Германіі. Плошча — 185,48 км². Насельніцтва (2017 г.) — 12 536 чалавек. З 1 студзеня 2003 г. тэрыторыя Фемарна складае адзіную аднайменную гарадскую абшчыну.

## Геаграфія 
Фемарн — нізкі (да 27,2 м) востраў на паўднёвым захадзе Балтыйскага мора. Уваходзіць у склад зямлі Шлезвіг-Гольштэйн, дзе лічыцца другім па населенасці горадам. Трэці па плошчы востраў Германіі. На поўдні адлучаны ад мацерыка вузкім пралівам, праз які пракладзены  мост (963 м). Фемарн славіцца пясчанымі пляжамі і берагавымі выдмамі.

Клімат мяккі вільготны. Сярэдняя гадавая тэмпература складае +8,3&nbsp;°C. Сярэдняя гадавая колькасць ападкаў — 571 мм. Агульная колькасць сонечных гадзін — 2200.

## Прырода 
На Фемарне вылучаюцца 3 асноўныя экалагічныя зоны: прыморская з раслінамі, звыклымі да засоленых глебаў, пашы і водна-балотныя ўгоддзі. Фаўна сысуноў бедная, прадстаўлена зайцамі, трусамі, аленямі, куніцамі. На востраве няма змей. Аднак Фемарн — важны цэнтр спынення і гнездавання пералётных птушак. Для іх аховы створаны 4 наземныя і 1 марскі запаведнікі.

## Гісторыя 
Фемарн быў населены ў каменным веку. У пачатку сярэднявечча на ім жылі вагры. Лічыцца, што назва вострава паходзіць ад славянскага слова «памор'е». У пісьмовых крыніцах упершыню ўзгаданы каля 1075 г. Адамам з Брэмена.

У XIV ст. палітычная і судовая ўлады Фемарна належалі герцагам Шлезвіга, а царкоўная — біскупам Одэнсэ. У 1420 – 1424 гг. знаходзіўся пад кантролем датскага караля. Быў вызвалены з дапамогай Любека. У 1713 - 1864 гг. зноў знаходзіўся пад уладай Даніі. У 1848 г. мясцовае насельніцтва арганізавала няўдалае паўстанне за далучанне разам са Шлезвіг-Гольштэйнам да Германскага саюза. У выніку вайны 1864 г. паміж Даніяй з аднаго боку і Прусіяй і Аўстрыяй з другога боку трапіў пад сумеснае кіраванне Прусіі і Аўстрыі. У 1867 г. аўстрыйскае сукіраванне было адменена, пачало дзейнічаць прускае права.

Пасля II Сусветнай вайны быў акупаваны Вялікабрытаніяй. У 1946 г. перададзены зноў у склад Шлезвіг-Гольштэйна.

## Кіраванне і эканоміка 
З 1 студзеня 2003 г. тэрыторыя Фемарна складае адзіную аднайменную гарадскую абшчыну. У гарадской радзе прысутнічаюць 23 прадстаўнікі.

Аснову эканомікі складаюць турызм і вытворчасць электраэнергіі. Востраў штогод наведваюць каля 300 000 турыстаў. Дзейнічаюць станцыі аднаўляльнай энергіі на аснове энергіі ветру і энергіі, атрыманай з біямасы.

DEU Stadt Fehmarn COA.svg|Герб Фемарна
FEHMARN Logo Used Look 60plus RGB 130618 150dpi RZ.jpg|Лагатып Фемарна

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка на нямецкай мове 
* Турыстычная інфармацыя
* Інфармацыя для наведвальнікаў

Катэгорыя:Астравы Германіі
Катэгорыя:Астравы Балтыйскага мора
Катэгорыя:Гарады Шлезвіг-Гольштэйна
Доўгаўскі сельсавет (Салігорскі раён)

**До́ўгаўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Салігорскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. — вёска) Доўгае.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Старобінскага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Старобінскім раёне БССР. З 1935 года ў Старобінскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Старобінскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Мазуршчынскага сельсавета. 11 кастрычніка 1961 года ў склад Даманавіцкага сельсавета перададзена вёска Ананчыцы. З 25 снежня 1962 года — у складзе Любанскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — у Салігорскім раёне. 30 кастрычніка 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Яскавіцкага сельсавета з вёскамі Вялікі Лес, Морач, Яскавічы.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (14 населеных пунктаў) — 2359 чалавек, з іх 97,4 % — беларусы, 1,9 % — рускія; паводле перапісу 2019 года (17 населеных пунктаў) — 2333 чалавекі.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Старобінскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Любанскага раёна
Яскавіцкі сельсавет

**Я́скавіцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Салігорскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Яскавічы.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ленінскага раёна Пінскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Брэсцкай вобласці. 20 студзеня 1960 года пасля скасавання Ленінскага раёна ўвайшоў у склад Старобінскага раёна Мінскай вобласці. З 25 снежня 1962 года — у складзе Любанскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — у Салігорскім раёне. 30 кастрычніка 2009 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Доўгаўскага сельсавета.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 590 чалавек, з іх 97,6 % — беларусы, 1,0 % — рускія, 0,5 % — украінцы. 

На момант скасавання ў сельсавет уваходзілі тры вёскі: Вялікі Лес, Морач і Яскавічы.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Салігорскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ленінскага раёна (Пінская вобласць)
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Старобінскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Любанскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2009 годзе
Мінскі дзяржаўны машынабудаўнічы каледж

**Мінскі дзяржаўны машынабудаўнічы каледж** — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў Мінску. Размешчаны па адрасе вул. Сацыялістычная, 5. З’яўляецца філіялам БНТУ.

## Гісторыя 
Развіццё машынабудавання ў 1950-я гады, будаўніцтва новых і рэканструкцыя старых прадпрыемстваў аб’ектыўна патрабавалі падрыхтоўкі спецыялістаў сярэдняга звяна тэхнічнага профілю для прамысловасці БССР.

Распараджэннем Савета Міністраў СССР ад 7 жніўня 1954 года № 8634-Р і загадам Міністэрства аўтамабільнага, трактарнага і сельскагаспадарчага машынабудавання СССР ад 16 жніўня 1954 года № 148 быў створаны **Мінскі вячэрні аўтамеханічны тэхнікум**.

17 жніўня 1957 года тэхнікум быў перайменаваны ў **Мінскі вячэрні машынабудаўнічы тэхнікум**. А 2 чэрвеня 1960 — у Мінскі машынабудаўнічы тэхнікум з прафесійна-тэхнічнай вучылішчам пры ім.

Загадам Міністэрства вышэйшай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі БССР ад 8 жніўня 1966 года № 603 Мінскі машынабудаўнічы тэхнікум з прафесійна-тэхнічнай вучылішчам пры ім рэарганізаваны ў **Мінскі машынабудаўнічы тэхнікум**.

Загадам Міністра аўтамабільнага і сельскагаспадарчага машынабудавання СССР ад 2 чэрвеня 1990 года № 350 тэхнікум першым у БССР рэарганізаваны ў каледж.

Пазней, 16 кастрычніка 2001 года, **Мінскі машынабудаўнічы каледж** перайменаваны ва ўстанову адукацыі «Мінскі дзяржаўны машынабудаўнічы каледж».

29 жніўня 2002 года МДМК быў рэарганізаваны шляхам далучэння да яго ўстановы адукацыi «Мінскае прафесійна-тэхнічнае вучылішча № 94 машынабудавання».

А 30 снежня 2015 года ў сувязі з далучэннем каледжа да Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта ён быў перайменаваны ў Філіял БНТУ «Мінскі дзяржаўны машынабудаўнічы каледж».

## Спасылкі 
Катэгорыя:Беларускі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт
Катэгорыя:Каледжы Мінска
Катэгорыя:1954 год у Мінску
Катэгорыя:Сацыялістычная вуліца (Мінск)
Бараўскі сельсавет (Лельчыцкі раён)

**Бараўскі́ сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лельчыцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Баравое.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як Бароўскі (Бараўскі) сельсавет у складзе Лельчыцкага раёна Мазырскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лельчыцкім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Лельчыцкім раёне Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года з Тонежскага сельсавета Тураўскага раёна ў склад сельсавета перададзена вёска Салагубаў. 17 снежня 1959 года Бароўскі сельсавет скасаваны, тэрыторыя сельсавета разам з тэрыторыяй скасаванага Картыніцкага сельсавета ўвайшла ў новаўтвораны **Маркоўскі сельсавет** з цэнтрам у вёсцы Маркоўскае, вёскі Данілевічы і Салагубаў перададзены Лельчыцкаму сельсавету. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў Мазырскім раёне. 28 красавіка 1988 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Баравое, Маркоўскі сельсавет перайменаваны ў Бараўскі. 30 верасня 2009 года скасавана вёска Калініна.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1629 чалавек, з іх 98,5 % — беларусы, 0,9 % — рускія, 0,5 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 1261 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Мазырскага раёна
Дом Шадхана (вуліца Герцэна, 2)

**Дом Шадхана** — будынак у Мінску, які месціцца ў Верхнім Горадзе, па адрасе вул. Герцэна, 2 (гістарычная Малая Бернардзінская). Складае адзіны комплекс з домам № 1 (ліцер Б2/К, В2/К) па Музычным завулку і домам № 2а 1-й паловы XIX ст. па вул. Герцэна. Пабудаваны на рубяжы ХIХ—ХХ стагоддзяў з цэглы.

## Гісторыя 
У сярэдзіне XIX стагоддзя пляц належаў дваранцы Адэлаідзе Шаблоўскай. Яна мела невялікі аднапавярховы драўляны дом, які выходзіў на вуліцу Бернардзінскую.

У архіўных дакументах гэты будынак згадваецца як вельмі стары. Акрамя таго, на тэрыторыі пляца знаходзіўся двухпавярховы мураваны жылы дом з гаспадарчымі памяшканнямі на першым паверсе. Гэты мураваны будынак быў пазначаны на шэрагу планаў Мінска пачатку XIX стагоддзя. У 1880-х гадах уладальнікам гэтага пляца стаў Аляксандр Смольскі, які валодаў ім да канца XIX стагоддзя. У пачатку XX стагоддзя нашчадкі Аляксандра Смольскага прадалі свой зямельны пляц разам з забудовай, у тым ліку са старым драўляным домам, які выходзіў на Малую Манастырскую вуліцу (сучасная Герцэна), а таксама двума мураванымі флігелямі купцу 2-й гільдыі Міхелю Шадхану, які адначасова стаў ўладальнікам суседніх будынкаў.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мінска
Катэгорыя:Вуліца Герцэна (Мінск)
Катэгорыя:Верхні горад (Мінск)
Катэгорыя:З’явіліся ў XX стагоддзі
Катэгорыя:XX стагоддзе ў Мінску
Генерал Ордэна езуітаў

**Генерал Таварыства Ісуса** — афіцыйны тытул галавы Таварыства Ісуса, таксама вядомага як Ордэн езуітаў.

Генерал ордэна абіраецца на генеральнай кангрэгацыі і займае пасаду пажыццёва або да добраахвотнай адстаўкі. Знаходзіцца ў прамым падпарадкаванні рымскага папы і не залежыць ад якіх-небудзь царкоўных структур. Здзяйсняе аднаасобную ўладу ў Таварыстве, падобна да таго, як дзейнічае епіскап у межах падначаленай яму епархіі. У гісторыі Таварыства Ісуса быў 31 генерал. Яшчэ 4 езуіты кіравалі ордэнам у Расійскай імперыі у перыяд яго роспуску (1773—1814).

Падаўляючая большасць генералаў выконвала свае абавязкі да смерці. Падалі ў адстаўку ў сувязі са станам здароўя і ўзростам трое — Пэдра Арупэ (1983), Петэр Ганс Кольвенбах (2008) і Адольфа Ніколас (2016). Дзеючым, 31-ым, генералам Таварыства Ісуса з’яўляецца Артура Соса, абраны 14 кастрычніка 2016 г.

## Спіс генералаў Таварыства Ісуса 
### Ад заснавання ордэна да яго роспуску 
### Генеральныя вікарыі і генералы ў Расіі 
21 ліпеня 1773 г. Папа Рымскі Клімент XIV выдаў брэвэ *Dominus ac Redemptor*, якое скасавала Таварыства Ісуса. Паколькі расійская імператрыца Кацярына ІІ забараніла яго абвяшчэнне ў межах сваёй дзяржавы, што не дазволіла касацыйнаму дакументу набыць моц, і нават выступіла апякункай езуітаў, паступова ў Расійскай імперыі замацавалася новая езуіцкая іерархія. На чале ордэна стаў генеральны вікарый. Пасля настойлівых просьбаў расійскага двара ў 1783 г. рымскі пантыфік даў сваю вусную згоду () на існаванне гэтай пасады.

7 сакавіка 1801 г. Папа Пій VІІ сваім брэвэ *Catholicae fidei* даў афіцыйны дазвол на дзейнасць Таварыства Ісуса ў Расійскай імперыі і на абранне замест генеральнага вікарыя генерала Таварыства Ісуса ў Расіі. Гэта стала першым значным крокам да поўнага аднаўлення Ордэна езуітаў.

### Пасля аднаўлення Таварыства Ісуса 
Булай *Sollicitudo omnium ecclessiarum* ад 7 жніўня 1814 г. Папа Пій VII аднавіў ордэн ва ўсіх яго правах і прывілеях. Тадэвуш Бжазоўскі ўзначаліў усё Таварыства, але расійскія ўлады так і не дазволілі яму пакінуць межы дзяржавы і заняць сваё належнае месца ў Рыме.

## Спасылкі 
* Jesuit Generals Prior to the Suppression of the Society (1541—1773)
* The Jesuit Curia in Rome 

Катэгорыя:Ордэн езуітаў
Дом Шадхана (Музычны завулак, 1)

**Дом Шадхана** — будынак у Мінску, размешчаны ў Верхнім Горадзе, па адрасе Музычны завулак, 1, на рагу з вуліцай Герцэна. Складае адзіны комплекс з дамамі № 2 і № 2а вуліцай Герцэна.

## Гісторыя 
У сярэдзіне XIX ст. ўладальнікам сучаснага дома № 2 быў тытулярны саветнік Уладзіслаў Арцімовіч. У 1864 годзе Арцімовічы прадалі ўсю сваю нерухомую маёмасць разам з зямельным пляцам купцу Зельману Лур’е, які валодаў гэтым пляцам з забудовай да канца XIX стагоддзя.

З 1922 па 1935 гады ў доме № 2 жыў сцэнограф, народны мастак Беларусі Аскар Пятровіч Марыкс.

У пачатку XX стагоддзя ўладальнікам гэтых будынкаў стаў купец 2-й гільдыі Міхель Шадхан.

Адначасова купец Шадхан набыў і суседні невялікі пляц з усімі пабудовамі, які ў сярэдзіне XIX стагоддзя належаў дваранцы Адэлаідзе Шаблоўскай. Яна мела невялікі аднапавярховы драўляны дом, які выходзіў на вуліцу Бернардзінскую.

Такім чынам, Шадхан аб’яднаў два вялікіх зямельных пляца, планіровачная структура якіх сфарміравалася яшчэ ў канцы XVI — першай палове XVII стагоддзяў.

У новым 3-х павярховым будынку з боку Малой Манастырскай вуліцы было змешчана 3-е Мінскае гарадское жаночае 4-х класнае вучылішча. Астатнія будынкі выкарыстоўваліся пад жыллё. Акрамя таго, у іншых будынках Шадхана знаходзіліся бакалейная лаўка, пральня, сталярныя майстэрні, склад гатовай мэблі, якая была выраблена на продаж.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* ЗАБУДОВА КВАРТАЛА ВУЛІЦЫ ГЕРЦЭНА І МУЗЫЧНАГА ЗАВУЛКА 

Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мінска
Катэгорыя:Вуліца Герцэна (Мінск)
Катэгорыя:Верхні горад (Мінск)
Катэгорыя:Музычны завулак (Мінск)
Гоцкі сельсавет

**Го́цкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Салігорскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр і адзіны населены пункт — аграгарадок (да 2008 г. — вёска) Гоцк.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Лунінецкага раёна Пінскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Лугскага сельсавета. Утвораны зноў 23 сакавіка 1987 года ў складзе Салігорскага раёна Мінскай вобласці з часткі Хорастаўскага сельсавета.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1649 чалавек, з іх 98,7 % — беларусы; паводле перапісу 2019 года — 1093 чалавекі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Лунінецкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1987 годзе
Валішчанскі сельсавет

**Валі́шчанскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пінскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года — вёска) Валішча.

Утвораны 19 студзеня 1965 года ў складзе Пінскага раёна Брэсцкай вобласці ў складзе 6 населеных пунктаў: вёсак Валішча, Вулька Лаўская, Хваросна, якія знаходзіліся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Лагішынскага пассавета, і вёсак Азарычы, Клятная і Сакалоўка, якія да 6 студзеня 1965 года знаходзілся ў складзе Коланскага сельсавета. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 6 населеных пунктаў.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1793 чалавекі, з іх 95,0 % — беларусы, 2,5 % — рускія, 1,2 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 1264 чалавекі.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / С.Д. Гриневич и др. — Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 2: (1944―1980 гг.). — Минск: «Беларусь», 1987. — 283 с.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1965 годзе
Рожанскі сельсавет

**Ро́жанскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Салігорскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Вялікі Рожан.

## Гісторыя 
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ганцавіцкага раёна Пінскай вобласці. Цэнтр — вёска Вялікі Рожан. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Чудзінскага сельсавета. 22 снежня 1959 года сельсавет перайменаваны ў Чудзінскі, цэнтр перанесены ў вёску Чудзін.

25 снежня 1962 года населеныя пункты Баравая, Вялікі Рожан, Добрая Лука, Красныя Хутары і Новы Рожан Чудзінскага сельсавета перададзены ў Любанскі раён Мінскай вобласці, 27 снежня 1962 года яны ўвайшлі ў склад Чырвонаслабодскага пассавета.

28 лютага 1964 года Рожанскі сельсавет утвораны зноў у складзе Любанскага раёна Мінскай вобласці з 5 населеных пунктаў (Баравая, Вялікі Рожан, Добрая Лука, Красныя Хутары і Новы Рожан), якія знаходзіліся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Чырвонаслабодскага пассавета. Цэнтр — вёска Вялікі Рожан. З 6 студзеня 1965 года ў складзе Салігорскага раёна. У 1976 годзе скасавана вёска Красныя Хутары. Скасаваны 29 снежня 2009 года, тэрыторыя далучана да Чырвонаслабодскага сельсавета.

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 985 чалавек, з іх 97,5 % — беларусы.

## Склад 
На момант скасавання ў сельсавет уваходзілі вёскі Баравая, Вялікі Рожан, Добрая Лука, Новы Рожан.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ганцавіцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Любанскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Салігорскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1959 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1964 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2009 годзе
Мікашэвіцкі сельсавет

**Мікашэ́віцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лунінецкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска (пазней — рабочы пасёлак) Мікашэвічы.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ленінскага раёна Пінскай вобласці. Цэнтр — вёска Мікашэвічы. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя Сітніцкага сельсавета. 8 сакавіка 1956 года ў склад рабочага пасёлка Мікашэвічы ўключана вёска Рудня. Пасля скасавання Ленінскага раёна 20 студзеня 1960 года сельсавет увайшоў у склад Лунінецкага раёна. 27 чэрвеня 1961 года скасаваны, населеныя пункты перададзены ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Мікашэвіцкага пассавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Лунінецкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ленінскага раёна (Пінская вобласць)
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1961 годзе
Рыдзігераўскі сельсавет

**Рыдзіге́раўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лунінецкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр сельсавета — аграгарадок (да 2008 года — вёска) Рыдзігерава.

## Гісторыя 
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ленінскага раёна Пінскай вобласці. Цэнтр — вёска Рыдзігераўка. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя Перыноўскага сельсавета. 19 студзеня 1960 года ў склад Любанскага сельсавета перададзены вёскі Барсукова і Перунова. Пасля скасавання Ленінскага раёна 20 студзеня 1960 года ўвайшоў у склад Лунінецкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 4 населеныя пункты. 5 сакавіка 1981 года цэнтр сельсавета перайменаваны ў Рыдзігерава.

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1243 чалавекі, з іх 97,3 % — беларусы, 1,7 % — рускія; паводле перапісу 2019 года — 964 чалавекі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012.— 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ленінскага раёна (Пінская вобласць)
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Аляксандр Рыгоравіч Хрыстоў

{{Ваенны дзеяч
|імя              = Аляксандр Рыгоравіч Хрыстоў
|арыгінал імя     = Александр Григорьевич Христов
|дата нараджэння  = 
|месца нараджэння = 
|дата смерці      = 
|месца смерці     = 
|выява            = 
|подпіс           = 
|мянушка          = 
|прыналежнасць    = 
|гады службы      = 1941—1943
|званне           = 
|род войскаў      = пяхота
|пасада           = 
|часць            = 
|бітвы            = Вялікая Айчынная вайна
|узнагароды       = {
 
}
{
 
}
|сувязі           = 
|у адстаўцы       = 
}}
**Аляксандр Рыгоравіч Хрыстоў** (1909-1943) — лейтэнант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).

## Біяграфія 
Аляксандр Хрыстоў нарадзіўся 30 жніўня 1909 года ў Самары. Пасля заканчэння пяці класаў школы працаваў шаўцом. У 1941 годзе Хрыстоў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. З ліпеня таго ж года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. У 1942 годзе Хрыстоў скончыў курсы малодшых лейтэнантаў.

Да верасня 1943 года гвардыі лейтэнант Аляксандр Хрыстоў камандаваў узводам 37-га гвардзейскага стралковага палка 12-й гвардзейскай стралковай дывізіі 61-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро. У ноч з 28 на 29 верасня 1943 года ўзвод Хрыстова адным з першых пераправіўся праз Дняпроепр у раёне вёскі Глушэц Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР і прыняў актыўны ўдзел у баях за захоп і ўтрыманне плацдарма на яго заходнім беразе, пратрымаўшыся да пераправы асноўных сіл. 23 кастрычніка 1943 года Хрыстоў загінуў у баі. Пахаваны ў вёсцы Сяўкі Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Таксама пасмяротна быў узнагароджаны ордэнам Леніна.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Пахаваныя ў Лоеўскім раёне
Катэгорыя:Удзельнікі бітвы за Дняпро
Краснадворскі сельсавет

**Краснадво́рскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Салігорскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. — вёска) Краснадворцы.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як Краснадварэцкі (Краснадворскі) сельсавет у складзе Старобінскага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Старобінскім раёне БССР. З 1935 года ў Старобінскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Старобінскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 11 кастрычніка 1961 года ў склад сельсавета з Чапялёўскага сельсавета перададзены вёскі Астроўкі, Балотчыцы і Касынічы. З 25 снежня 1962 года — у складзе Любанскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — у Салігорскім раёне. 30 кастрычніка 2009 года да сельсавета далучана частка скасаванага Чапялёўскага сельсавета з вёскамі Прусікі, Прусы, Чапялі.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (10 населеных пунктаў) — 2508 чалавек, з іх 94,1 % — беларусы, 4,5 % — рускія, 0,8 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года (13 населеных пунктаў) — 2651 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Старобінскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Любанскага раёна
БелГазета

**БелГазета** — інфармацыйна-аналітычная рускамоўная газета, выходзіць штотыдзень у Беларусі. Да верасня 2005 года — «Беларуская газета».

Займаецца незалежным асвятленнем падзей эканамічнага, унутрыпалітычнага, дзелавога, культурнага, грамадскага, міжнароднага жыцця Беларусі і блізкага замежжа (Расія, Украіна, краіны Балтыі). Асноўная тэматыка: дзяржава, палітыка, эканоміка, бізнэс, кампаніі і рынкі, грамадства, здарэнні, крымінал, шоу-бізнэс, культура.

## Забароны 
25 жніўня 2020 года Беларускі дом друку адмовіўся друкаваць свежы нумар «БелГазеты» быццам з-за паломкі станка. У гэтыя ж тэрміны і па той жа прычыне не выйшлі ў свет тры нумары «Комсомольской правды в Белоруссии» і па нумару «Народнай волі» і «Свободных новостей плюс» — усе чатыры газеты асвятлялі пратэсты ў Беларусі.

Станам на студзень 2021 года з прычыны адмовы беларускіх друкарняў друкаваць, а «Белпошты» ды «Белсаюздруку» распаўсюджваць, «БелГазета» па-ранейшаму не друкуецца.

Катэгорыя:Газеты Беларусі на рускай мове
Катэгорыя:Цэнзура ў Беларусі
Аляксандр Пятровіч Сухараў

{{Ваенны дзеяч
|імя              = Аляксандр Пятровіч Сухараў
|арыгінал імя     = Александр Петрович Сухарев
|дата нараджэння  = 
|месца нараджэння = 
|дата смерці      = 
|месца смерці     = 
|выява            = 
|подпіс           = 
|мянушка          = 
|прыналежнасць    = 
|гады службы      = 1939—1943
|званне           = 
|род войскаў      = інжынерныя войскі
|пасада           = 
|часць            = 
|бітвы            = Вялікая Айчынная вайна
|узнагароды       = {
 
}
{
 
}
|сувязі           = 
|у адстаўцы       = 
}}
**Аляксандр Пятровіч Сухараў** (1919—1943) — чырвонаармеец Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).

## Біяграфія 
Аляксандр Сухараў нарадзіўся 30 верасня 1919 года ў Арэнбурзе. Пасля заканчэння сямі класаў школы працаваў сталяром. У 1939 годзе Сухараў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. З лютага 1943 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны.

Да кастрычніка 1943 года чырвонаармеец Аляксандр Сухараў быў сапёрам 12-га асобнага сапёрнага батальёна 106-й стралковай дывізіі 27-га стралковага корпуса 65-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Днняпро. 15 кастрычніка 1943 года Сухараў здзейсніў тры рэйсы праз Дняпро ў раёне пасёлка Лоеў Гомельскай вобласці Беларускай ССР, пераправіўшы ў агульнай складанасці 45 байцоў і камандзіраў на плацдарм на яго заходнім беразе. Падчас чарговага рэйса ён быў паранены. Праз суткі ён вярнуўся ў строй і працягнуў ажыццяўляць пераправу. У наступных баях ён атрымаў цяжкія раненні, ад якіх памёр 15 лістапада 1943 года. Першапачаткова быў пахаваны ў вёсцы Пустая Града Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР, пазней быў перапахаваны ў брацкай магіле ў вёсцы Уборак таго ж раёна.

У гонар Сухарава названы вуліцы ў Арэнбурзе і Уборцы.

## Літаратура 
* 
* *Россовский В. П.* Золотые Звёзды Оренбуржья, 1989.

Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Удзельнікі бітвы за Дняпро