Цьеры Анры

**Цьеры́ Даніэ́ль Анры́** (; нар. ) — французскі футбаліст антыльскага паходжання, завяршыў прафесійную кар’еру ў 2014 годзе. Чэмпіён свету 1998 і Еўропы 2000, пераможца Лігі чэмпіёнаў і чэмпіянатаў Францыі, Англіі, Іспаніі, уладальнік Кубка канфедэрацый. Выступаў на пазіцыях нападніка і ўскрайняга паўабаронцы ў складзе такіх клубаў, як «Манака», «Ювентус», «Арсенал», «Барселона», «Нью-Ёрк Рэд Булз». У цяперашні час працуе трэнерам у штабе нацыянальнай зборнай Бельгіі.

За сваю футбольную кар’еру Анры заваяваў шмат тытулаў і атрымаў мноства ўзнагарод, неаднаразова ўсталёўваў рэкорды клубаў і нацыянальных чэмпіянатаў. З’яўляецца найлепшым бамбардзірам у гісторыі зборнай Францыі і «Арсенала», трапляў у сімвалічныя зборныя свету і Еўропы, двойчы быў узнагароджаны «залатой буцай» і паводле версій розных устаноў некалькі разоў прызнаваўся іграком года ў Англіі. Уключаны ў спіс ФІФА 100, у 1998 годзе узнагароджаны тытулам ордэна Ганаровага легіёна. Шматлікія спецыялісты, трэнеры, спартсмены ў інтэрв’ю выказваліся аб ім як аб адным з найлепшых футбалістаў свету.

Акрамя футбола Анры актыўна займаецца дабрачыннасцю, рэгулярна ахвяруе сродкі ў розныя некамерцыйныя арганізацыі, накіраваныя на барацьбу з  і СНІДам. Кіруе праграмай супраць расізму ў футболе, пра які ведае не па чутках, за гэтую дзейнасць у 2007 годзе быў уключаны ў сотню самых уплывовых людзей свету па версіі часопіса Time. Дзякуючы сваёй вядомасці супрацоўнічае з многімі кампаніямі, здымаўся ў рэкламных роліках Nike, , , Renault і Pepsi. З жонкай разведзены, мае дачку.

## Дзяцінства 
Па паходжанні Анры антылец, яго бацька, Антуан, родам з Гвадэлупы (востраў ), а маці, Марыс, прыехала з Марцінікі. Цьеры нарадзіўся ў невялікім мястэчку , у 23-х кіламетрах ад Парыжа, рос у трушчобах і з дзяцінства быў аточаны жорсткімі падлеткамі з недабрабытных сем’яў, у іх навучыўся гуляць у футбол. Маці хацела, каб хлопчык атрымаў добрую адукацыю, бацька ж бачыў яго вылучна ў спорце. Антуан мроіў футбольнай кар’ерай Цьеры, лічыў, што ў таго ёсць талент. Ужо ва ўзросце сямі гадоў Анры паказваў нядрэнную гульню, дзякуючы чаму быў узяты ў мясцовую футбольную каманду «Лез-Юліс», якая выступала пад кіраўніцтвам Клода Шэзеле. Бацька літаральна сілай прымушаў яго трэнавацца, не адыходзіў ад сына, быў на кожным матчы, а аднойчы нават страціў працу з-за таго, што спазніўся пасля футбола. Празмерны клопат бацькі часам ішоў у шкоду, але праз шмат гадоў Анры адзначыў, што без яго ён бы не стаў тым, кім стаў. У дзяцінстве яго не гэтулькі захапляў футбол, колькі хацелася цешыць бацьку, «нішто не дастаўляла такога задавальнення, як бачыць пасля матча ўсмешку на яго твары». У 1989 годзе ігрок перайшоў у «Палезо», але праз год бацька пасварыўся з функцыянерамі клуба, пасля таго як падчас аднаго з матчаў выбег на поле і пачаў бойку з суддзёй, і Анры перавялі ў «Віры-Шатыён», прытым трэнер Жан-Мары Панза, будучы настаўнік футбаліста, перайшоў у гэту каманду разам з ім. Талент футбаліста заўважыў мадрыдскі «Рэал» і 13 студзеня 1997 года падпісаў з ім шасцігадовы кантракт. Пазней угода была абвешчана незаконнай, бо правы на француза належалі «Манака» — па сканчэнні інцыдэнту ФІФА аштрафавала Анры на 100 тысяч швейцарскіх франкаў. У наступным сезоне ён працягнуў выступаць на высокім роўні, дэбютаваў у  — дзякуючы сямі яго галам клуб дайшоў да паўфіналу, упершыню быў запрошаны ў склад нацыянальнай каманды і ўзяў удзел у трыумфальным для Францыі чэмпіянаце свету 1998, за 16 выхадаў на поле Анры змог забіць толькі тры галы. У выніку гэтага правалу іграка выставілі на трансфер і ў жніўні 1999 года за 10 млн фунтаў стэрлінгаў аддалі ў лонданскі «Арсенал», дзе той уз’яднаўся са сваім былым трэнерам, Арсенам Венгерам.

### «Арсенал» (1999—2007) 
 ў «Ювентус».]]

Анры быў заўзятарам «Арсенала» яшчэ з 1991 года, і менавіта ў лонданскім клубе ён дарос да ўзроўню зоркі сусветнага футбола. Нягледзячы на сумневы спецыялістаў у мэтазгоднасці трансферу, Венгер быў перакананы, што пераход іграка каштаваў выдаткаваных сродкаў. Першы мяч правёў у браму саперніка толькі 18 верасня ў матчы з «Саўтгемптанам», больш чым праз месяц пасля свайго пераходу. Па сканчэнні сезону сумневы ўсё ж развеяліся, у «Арсенале» форвард паказаў уражальную статыстыку — 26 мячоў. Каманда, саступіўшы «Манчэстэр Юнайтэд», заняла ў чэмпіянаце другое месца, дайшла да фіналу , але ў апошнім матчы па пенальці прайграла турэцкаму «Галатасараю». На працягу ўсяго сезону форвард займаў першае месца ў спісе бамбардзіраў лігі, у канцоўцы ўсяго толькі на адзін гол саступіў галандцу Руду ван Ністэлрою. У сезоне 2003/2004 «Арсенал» выглядаў як ніколі добра і вярнуў сабе чэмпіёнскі тытул. Анры быў адным з лідараў каманды, разам з такімі ігракамі як Дэніс Бергкамп, Патрык Віейра і Рабер Пірэс, ён дамогся фенаменальнага дасягнення — у рэгулярным чэмпіянаце клуб аніразу не пацярпеў паражэння, чаго нікому не атрымоўвалася ўжо больш за сто гадоў. Футбаліста зноў намінавалі на іграка года паводле версіі ФІФА, але паводле вынікаў галасавання ён ізноў апынуўся на другой пазіцыі — на гэты раз яго абыйшоў бразілец Раналдынью. Апроч таго, разам з  Анры яшчэ раз атрымаў «Залатую буцу» — ён стаў першым футбалістам, які атрымаў гэту ўзнагароду два разы запар (двойчы запар прыза мог быць ганараваны шатландзец , але яго вынікі не з’яўляюцца афіцыйнымі, бо часопіс  не ўручаў узнагароду ў 1992—1996 гадах). Паводле думкі журналістаў, ігрок не вельмі добра падыходзіў на ролю капітана, ён увесь час знаходзіўся ў атацы і часцяком не бачыў шмат таго, што адбывалася на полі.

Сезон 2005/2006 у плане персанальных дасягненняў выдаўся для Анры адным з самых удалых. 17 кастрычніка 2005 года ён стаў лепшым бамбардзірам за ўсю гісторыю клуба — у матчы Лігі чэмпіёнаў супраць пражскай «Спарты» нападнік правёў у браму два мячы і пабіў тым самым рэкорд  ў 185 галоў. 1 лютага 2006 года футбаліст забіў гол у браму «Вест Хэма», што дазволіла яму падняць колькасць сваіх галоў у лізе да 151 і пераадолець дасягненне, якое да гэтага належала легендзе «Арсенала» . Анры таксама забіў соты гол лігі на стадыёне  — тым самым стаў першым, хто здолеў паказаць на хатняй арэне такую выніковасць. Нападнік ізноў стаў лепшым бамбардзірам першынства і ў трэці раз за сваю кар’еру быў прызнаны іграком года паводле версіі Асацыяцыі футбольных журналістаў, а пазней падоўжыў кантракт яшчэ на чатыры гады. Дэвід Дэйн, тагачасны віцэ-прэзідэнт «Арсенала», пасля адзначыў, што да падпісання пагаднення два іспанскія клубы прапанавалі за іграка па 50 млн фунтаў стэрлінгаў — калі б адна з гэтых угод адбылася, быў бы пабіты трансферны рэкорд у 47 млн па трансферы Зідана.

Практычна на працягу ўсяго сезону 2006/2007 выступы футбаліста суправаджаліся рознымі траўмамі. Паказаўшы больш за задавальняльны вынік, 10 галоў у 17 хатніх матчах, у лютым Анры быў змушаны адмовіцца ад далейшага ўдзелу ў гульнях сваёй каманды. Нягледзячы на пашкоджанне падкаленнага сухажылля, боль у ступні і праблемы са спіной, ён усё адно хацеў гуляць і выйшаў на матч Лігі чэмпіёнаў супраць ПСВ, аднак праз некаторы час пачаў кульгаць і неўзабаве быў заменены. Праведзенае на наступны дзень абследаванне выявіла яшчэ некалькі хранічных хвароб, і лекары вызначылі, што на аднаўленне пойдзе не менш за тры месяцы, то бок нападнік павінен будзе пакінуць склад каманды аж да канца сезону. Венгер растлумачыў вялікую колькасць траўм тым фактам, што футбаліст атрымаў многія з пашкоджанняў яшчэ ў мінулым годзе, але з тых часоў увесь час адкладаў лячэнне. Таксама ён выказаў надзею пра вяртанне французскага спартсмена ў шэрагі кананіраў перад пачаткам сезону 2007/2008. Ён падпісаў з клубам чатырохгадовае пагадненне, паводле ўмоў якога яму гарантавалася зарплата ў 6,8 млн еўра ў год, сума адступных склала 125 млн еўра. У якасці прычын пераходу футбаліст назваў звальненне Дэйна і хісткае становішча Венгера, апроч таго, ён адзначыў, што заўсёды хацеў выступаць за «сіне-гранатавых». «Арсенал» страціў капітана, але пры гэтым сезон 2007/2008 пачаў цалкам паспяхова, і тады Анры прызнаўся, што яго прысутнасць у камандзе хутчэй шкодзіла кананірам, чым дапамагала. Ён сказаў: «З-за маёй важнасці, капітанскага звання і звычкі ўвесь час патрабаваць мяч яны часта давалі мне пас, калі я знаходзіўся далёка не ў самай лепшай пазіцыі. У гэтым плане мой сыход з каманды пайшоў ёй толькі на карысць». Француз пакінуў «Арсенал» абсалютным рэкардсменам клуба па колькасці забітых у лізе мячоў — у яго актыве 174 галы, апроч гэтага ён паспеў стаць лепшым бамбардзірам каманды ў матчах еўракубкаў — 42 галы.

У «Барселоне» Анры атрымаў футболку з нумарам 14, такі ж нумар быў у яго і ў «Арсенале». Першы гол за новы клуб нападнік забіў 19 верасня 2007 года ў выйграным з лікам 3:0 матчы Лігі чэмпіёнаў супраць «Ліёна», праз дзесяць дзён зрабіў у складзе «Барсы» першы хет-трык, у гульні чэмпіянату супраць «Левантэ». Футбаліст выступаў параўнальна нядрэнна, але замест звыклай пазіцыі форварда ўсё часцей выходзіў на пазіцыю крайняга паўабаронцы, таму не мог паказваць такія ж выбітныя вынікі, як у «Арсенале». У прэсе Анры не раз выяўляў незадаволенасць сваім становішчам і нават агучваў думкі пра намер вярнуцца ў Англію. Нягледзячы на гэта, у дэбютным сезоне ён стаў першым у камандзе па забітых мячах (19) і другім па галявых перадачах (9), саступіўшы па гэтым паказчыку толькі Ліянелю Месі.

а ў ходзе .]]

У сезоне 2008/2009 Анры палепшыў персанальную статыстыку і выйграў разам з каталонцамі свой першы трафей, 13 мая 2009 года ў фінале  адолеўшы «Атлетык Більбаа». У гэтым жа годзе «Барселона» выйграла чэмпіянат краіны і Лігу чэмпіёнаў, прытым атакоўная тройка, у якой апроч француза былі Ліянель Месі і Самюэль Это’о, за ўсе матчы сезону забіла сто галоў, абнавіўшы папярэдні рэкорд у 95 мячоў, усталяваны ў сезоне 1959/1960 футбалістамі «Рэал Мадрыд» Ферэнцам Пушкашам, Альфрэда Ды Стэфана і Пепілья (гэта новае дасягненне было, у сваю чаргу, перакрыта ў сезоне 2011/2012 тройкай нападу «Рэала» Раналду—Бензема—Ігуаін). Сканчаючы сезон, Анры стаў уладальнікам , Суперкубка УЕФА і Кубка клубнага чэмпіянату свету. Такім чынам, за адзін сезон «Барселона» ўзяла ўсе шэсць магчымых трафеяў. У наступным сезоне Анры давялося канкураваць з маладым нападнікам Педра Радрыгесам, таму ў Ла Лізе ён правёў усяго толькі 15 матчаў. Сустаршыня «Вест Хэма» Дэвід Саліван прапанаваў французу двухгадовы кантракт на суму 7,5 млн фунтаў стэрлінгаў, але той адмовіўся. Пасля таго як спартсмен вярнуўся з чэмпіянату свету, «Барселона» паведаміла, што яны дамовіліся пра продаж нападніка ў нейкі клуб, і яму засталося толькі абгаварыць з імі дэталі пагаднення.

### «Нью-Ёрк Рэд Булз» (2010—2014) 
У ліпені 2010 года Анры падпісаў доўгатэрміновае пагадненне (на 4,5 гады — да 31 снежня 2014 года) з клубам амерыканскай лігі  «Нью-Ёрк Рэд Булз» і перайшоў туды разам з аднаклубнікам па «Барселоне» мексіканцам Рафаэлем Маркесам. «*Магу вас запэўніць, што прыехаў сюды выйграваць*, — заявіў футбаліст у інтэрв’ю пасля падпісання кантракта. *— Можна сказаць, што ажыццявілася мая мара — некаторы час назад мне захацелася паспрабаваць свае сілы ў гэтай лізе, і вось я тут*». Першы матч за новую каманду адбыўся 31 ліпеня — у нічыйным супрацьстаянні з х’юстанскім  нападнік двойчы асіставаў , двойчы прабіў у створ брамы і адзін раз трапіў у перакладзіну. Першы гол забіў 28 жніўня, у матчы супраць , выйграным з лікам 2:0. 16 верасня падчас матчу з , святкуючы забіты гол, Анры траўмаваў брамніка , за што дысцыплінарны камітэт лігі адштрафаваў яго на дзве тысячы долараў. У сакавіку 2011 года, калі ў МЛС наступіла міжсезонне, футбаліст ездзіў у Лондан трэніравацца з асноўным складам «Арсенала». Падчас міжсезонняў 2012 і 2013 гадоў француз гэтак жа далучаўся да сваёй былой англійскай каманды, але ігрок штораз вяртаўся ў амерыканскі клуб і рэгулярна забіваў за каманду, у тым ліку прамым ударам з вуглавога. Анры з’яўляўся капітанам «Рэд Булз», дапамог камандзе заняць першае месца ва Усходняй канферэнцыі MLS паводле вынікаў 2013 года, таксама стаў іграком года ў МЛС паводле версіі  у 2013 годзе. 1 снежня 2014 года Цьеры Анры абвясціў пра завяршэнне выступаў за «Нью-Ёрк Рэд Булз». 16 снежня 2014 года Анры завяршыў кар’еру футбаліста і стаў журналістам брытанскага тэлеканала «Sky Sports».

#### Вяртанне ў «Арсенал» (арэнда ў 2012 годзе) 
6 студзеня 2012 года «Арсенал» афіцыйна абвясціў пра тое, што Цьеры Анры далучыўся да клуба на правах кароткатэрміновай арэнды. Анры далучыўся да клуба часова, пакуль Жэрвінью і  будуць знаходзіцца на . 9 студзеня, у матчы Кубка Англіі супраць «Лідс Юнайтэд», Анры ўпершыню пасля свайго вяртання выйшаў на поле — на 68-й хвіліне сустрэчы француз змяніў Маруана Шамаха, а праз 10 хвілін забіў пераможны мяч. 4 лютага ў хатнім матчы Прэм’ер-лігі супраць «Блэкберн Роверс» Анры забіў свой другі гол пасля вяртання ў «Арсенал». Але пазней гэты гол залічылі як аўтагол. 11 лютага Анры адзначыўся ў чарговы раз, ужо ў кампенсаваны арбітрам час забіўшы пераможны мяч у браму «Сандэрленда» з перадачы Андрэя Аршавіна. Француз таксама быў заяўлены за «Арсенал» у , дзе не змог дапамагчы сваёй камандзе прайсці ў чвэрцьфінале італьянскі «Мілан» (0:4; 3:0). 17 лютага 2012 года Анры вярнуўся ў «Нью-Ёрк Рэд Булз».

У канцы 2012 года, як і ў канцы 2013 года (пакуль у MLS міжсезонне), Анры зноў далучаўся да «Арсенала» для падтрымання формы, але, нягледзячы на тое, што Арсен Венгер дапушчаў, што паўстане патрэба ў паўторнай арэндзе Цьеры, ігрок так і не правёў ніводнага афіцыйнага матча за «кананіраў».

### Міжнародныя выступы 
Анры выступаў за зборныя Францыі розных узростаў з 1992 года. У 1996 годзе ён быў капітанам зборнай да 18 гадоў, якая выйграла тытул  ў сваёй узроставай катэгорыі. Кар’ера ў першай зборнай Францыі пачалася для Анры ў чэрвені 1997 года, калі яго годную гульню ў «Манака» заўважылі трэнеры моладзевай зборнай Францыі і заклікалі на матчы , разам з будучымі аднаклубнікамі Вільямам Галасам і Давідам Трэзегэ.

Жаке быў гэтак уражаны дзеяннямі маладога іграка, што вырашыў узяць яго на **чэмпіянат свету 1998 года**. Анры заставаўся малавядомым футбалістам, але, нягледзячы на гэта, з трыма галамі яму атрымалася стаць лепшым бамбардзірам ад Францыі на гэтым турніры. Усе тры галы забіў на групавой стадыі, адзін у браму зборнай ПАР і два — Саудаўскай Аравіі. Ён павінен быў з’явіцца і ў фінальным матчы супраць Бразіліі, выйграным з лікам 3:0, але не зрабіў гэтага, бо з-за выдалення Марселя Дэсаі замест атакі трэнеру давялося ўмацоўваць абарону. Па завяршэнні спаборніцтва ўсе ігракі зборнай, у тым ліку і Анры, былі ўзнагароджаны вышэйшым знакам адрознення Францыі, ордэнам Ганаровага легіёна.

Наступным міжнародным турнірам для іграка аказаўся **чэмпіянат Еўропы 2000 года**, ён ізноў адзначыўся трыма мячамі і стаў лепшым бамбардзірам каманды, прытым адным з галоў зраўняў лік у паўфінальным матчы з Партугаліяй. Францыя перавяла гульню ў авертайм і выйграла пасля дакладнага выканання пенальці Зінедзінам Зіданам. Перамога ў фінальным матчы над Італіяй таксама была здабыта ў дадатковы час — разам з галоўнай зборнай краіны па футболе Анры атрымаў другі медаль залатой вартасці. Падчас турніру футбаліст тройчы прызнаваўся іграком матча, у тым ліку і ў апошняй гульні з італьянцамі.

**Чэмпіянат свету 2002 года** выйшаў для Францыі правальным — баронячы тытул чэмпіёна свету, каманда ва ўсіх трох матчах не здолела забіць ніводнага мяча і пакінула турнір ужо пасля групавой стадыі. Падчас **чэмпіянату свету 2006 года** футбаліст гуляў адзінага форварда сваёй каманды, усяго ён забіў тры галы, у тым ліку пераможны гол пасля выкананага Зіданам свабоднага ўдару ў матчы супраць дзейных чэмпіёнаў бразільцаў. Нападнік быў у ліку дзесяці намінантаў на «Залаты мяч», што ўручаецца лепшаму іграку турніру, але ў выніку ўзнагароды ганараваўся Зідан. Тым не менш у 2006 годзе Анры быў улучаны ў склад сімвалічнай зборнай свету *World XI*, складзенай функцыянерамі FIFPro. 13 кастрычніка 2007 года ў матчы супраць Фарэрскіх астравоў Анры забіў за зборную свой 41-ы гол, паўтарыўшы дасягненне Мішэля Плаціні, лепшага бамбардзіра Францыі ўсіх часоў. 3 чэрвеня 2008 года Францыя правяла сустрэчу з Калумбіяй, і для Анры гэта быў соты матч у складзе зборнай, ён стаў шостым футбалістам, які дабраўся да гэтай адзнакі.

На **чэмпіянаце Еўропы 2008 года** французы трапілі ў адну групу з Італіяй, Нідэрдандамі і Румыніяй. Анры прапусціў першы матч, а адзіны гол забіў у прайграным з лікам 1:4 супрацьстаянні з Нідэрландамі. Францыя зноў не прайшла ў плэй-оф.

32-гадовы нападнік не быў заяўлены ў стартавы склад першай сустрэчы **чэмпіянату свету 2010 года** і выйшаў на замену толькі пад канец матчу, а другую гульню цалкам правёў на лаўцы запасных — на тое час у Анры не быў дастатковай гульнявой практыкі ў «Барселоне», таму  прыбраў яго з асноўнага складу зборнай і пазбавіў капітанскай павязкі. Сам ігрок пазней адгукнуўся пра гэтае рашэнне з дакорам: *«Колькі гадоў правёў у камандзе — мяне дзеці звалі старэйшым братам. Але з нядаўніх пор трэнер даў зразумець, што футбаліст Цьеры Анры больш не з’яўляецца для яго аўтарытэтам. Ён мяне засунуў. Робіцца цяжка на душы, калі адчуваеш, што стаўленне трэнера перадаецца многім астатнім»*. У тых матчах Францыя разышлася нічыёй з Уругваем і прайграла 0:2 Мексіцы. Каманда была дэмаралізавана выгнаннем Нікаля Анелька, атмасфера паміж ігракамі і трэнерам была напружанай, дайшло да таго, што капітан Патрыс Эўра, заручыўшыся падтрымкай іншых ветэранаў, заклікаў футбалістаў байкатаваць трэніроўку. Анры каментаваў гэта наступным чынам:

У трэцім матчы супраць гаспадароў турніру зборнай ПАР Анры, атрымаўшы капітанскую павязку, выйшаў на замену толькі ў сярэдзіне другога тайма. Выратаваць правалены матч не атрымалася, і Францыя пацярпела паражэнне з лікам 1:2, у выніку чаго набрала ў групе ўсяго толькі адно ачко і засталася на апошнім месцы. Адразу пасля гэтага ігрок абвясціў пра завяршэнне кар’еры ў зборнай, усяго за «трохкаляровых» ён правёў 123 матчы і забіў 51 гол.

#### Гульня рукой у матчы Францыя — Ірландыя 
18 лістапада 2009 года ў дадатковы час стыкавога матча за выхад на чэмпіянат свету 2010 супраць зборнай Ірландыі на 103-й хвіліне Анры падыграў сабе рукой у штрафной пляцоўцы гасцей і зрабіў перадачу Вільяму Галасу, які забіў мяч, які ў выніку вывеў каманду Францыі ў фінальную стадыю турніру. Падчас матчу футбаліст не прызнаўся суддзі ў зробленым, хоць парушэнне было яўным, і цешыўся разам з усёй камандай, што паслужыла нагодай для бурнага абмеркавання і крытыкі ў многіх сродках масавай інфармацыі, а таксама з боку розных футбалістаў і трэнераў, як за мяжой, так і ў Францыі.

Пазней Анры ўсё ж прызнаў сваё парушэнне і нават далучыўся да просьбаў Федэрацыі футбола Ірландыі перайграць матч. Адзін з лідараў ірландцаў, Дэм’ен Даф, з аднаго боку абурыўся судзейскім рашэннем у тым эпізодзе, а з іншага заявіў, што калі б ён у такой сітуацыі апынуўся на месцы Анры, найхутчэй, паступіў бы дакладна гэтак жа: *«Не варта вінаваціць Анры. Ён усё зрабіў правільна для сваёй зборнай»*. Прэзідэнт Францыі Нікаля Сарказі прынёс прабачэнні прэм’ер-міністру Ірландыі  за тое, якім чынам французская нацыянальная каманда прабілася ў фінальную частку чэмпіянату свету 2010. Трэнер Арсен Венгер, якія доўгія гады працаваў з Анры ў «Манака» і «Арсенале», выказаў шкадаванне аб тым, што зборная Францыі такім чынам прайшла на мундыяль, але ў той жа час пашкадаваў нападніка, на якога неабгрунтавана абрынуўся шквал крытыкі, паколькі насамрэч ва ўсім вінаваты суддзя, і Анры не абавязаны быў казаць пра сваю гульню рукой рэферы. Венгер заявіў, што ведае Анры як сапраўднага джэнтльмена. У студзені 2010 года ФІФА разглядала пытанне пра адхіленне Анры ад некалькіх матчаў чэмпіянату свету, але ў выніку прыйшла да высновы, што ніякіх законных падстаў у дыскваліфікацыі няма — у адпаведнасці з рэгламентуючымі дакументамі федэрацыі гульня рукой не лічыцца сур’ёзнай правінай, а таму дадзены прэцэдэнт не трапляе пад дысцыплінарны кодэкс.

Характэрна, што падчас фінальнай часткі турніру, у першым матчы супраць Уругвая Анры выкрыў у гульні рукой уругвайскага абаронцу і патрабаваў у суддзі прызначэння 11-мятровага ўдару. Арбітр не прызначыў пенальці, і паўтор моманту паказаў адсутнасць якога-небудзь парушэння з процілеглага боку. Пасля гэтага інцыдэнту сродкі масавай інфармацыі зноў абрынуліся на футбаліста з крытыкай, узгадваючы яму нядаўні інцыдэнт з Ірландыяй.

### Пасля завяршэння кар’еры 
У снежні 2014 года Анры завяршыў кар’еру іграка і стаў футбольным экспертам на англійскім канале  і пачаў навучэнне для атрымання трэнерскай ліцэнзіі УЕФА катэгорый А і В. У лютым 2015 года «Арсенал» прапанаваў Анры пасаду трэнера адной з юнацкіх каманд.

У жніўні 2016 года ўвайшоў у трэнерскі штаб нацыянальнай зборнай Бельгіі, дзе стаў дапамагаць Раберта Марцінесу. У якасці асістэнта галоўнага трэнера прымаў удзел у чэмпіянаце свету 2018, на якім бельгійцы занялі трэцяе месца.

У кастрычніку 2018 года быў прызначаны галоўным трэнерам «Манака». Пад яго кіраўніцтвам «Манака» згуляў агулам 20 матчаў, сярод якіх 4 перамогі, 5 нічыіх і 11 паражэнняў. За гэты час клуб выбыў з Лігі чэмпіёнаў і Кубка Францыі, аднак выйшаў у паўфінал Кубка лігі; у Лізе 1 каманда знаходзілася ў зоне вылету на 19 радку з 20. 24 студзеня 2019 года з-за канфлікту з шэрагам іграком Анры быў адхілены ад кіраўніцтва камандай, а на наступны дзень звольнены.

У лістападзе 2019 года стаў галоўным трэнерам клуба паўночнаамерыканскай MLS «Манрэаль Імпэкт». Пакінуў пасаду па сямейных абставінах у лютым 2021 года. У маі 2021 года зноў далучыўся да трэнерскага штабу нацыянальнай зборнай Бельгіі, разам са зборнай прымаў удзел у чэмпіянаце Еўропы 2020.

## Стыль гульні 
.]]

У дзяцінстве Анры выступаў вылучна ў ролі нападніка, але ў «Манака» і «Ювентусе» яго часцей выпускалі на пазіцыю крайняга паўабаронцы, што зрабіла Анры галоўным і аднаасобным страйкерам кананіраў — у гэтай ролі ён правёў мноства матчаў і не раз станавіўся лепшым бамбардзірам чэмпіянату.

Спецыялісты злучаюць поспехі Анры з уменнем спакойна абыгрываць сапернікаў адзін-у-адзін — у сукупнасці з яго высокай скорасцю гэта часта прыводзіць да таго, што нападнік апынаецца за спінамі абаронцаў, адкуль без перашкод наносіць удар па непрыкрытай браме. З’яўляючыся ўніверсалам, адначасова форвардам і левым вінгерам, футбаліст увесь час накіраваны на гол, але, нягледзячы на гэта, ніколі не скнарнічае і з задавальненнем забяспечвае пасамі партнёраў, якія далучаюцца да атакі. Так, за тры сезоны 2002/2003 — 2004/2005 ён выканаў 50 галявых перадач. У «Арсенале» француз звычайна выконваў усе стандарты, як пенальці, так і  — многія са сваіх мячоў ён забіў менавіта ў выніку такіх розыгрышаў. Аднолькава добра валодае абедзвюма нагамі, але пры стандартах аддаваў перавагу правай. Гульнёй на «другім паверсе» не славіўся, хоць часам забіваў галы і галавой, у 2004 годзе легендарны бразілец Пеле адабраў яго ў спіс 125 найвялікшых футбалістаў усіх часоў. У 2004 і 2005 гадах французскі спартсмен ганараваўся еўрапейскай «Залатой буцы», прытым ніводнаму іншаму футбалісту не атрымоўвалася атрымаць яе двойчы запар. Рэкордную колькасць разоў Анры ставаў лепшым бамбардзірам англійскай Прэм’ер-лігі — чатырохразова (2002, 2004, 2005, 2006). У наш час Анры займае трэцяе месца ў споры лепшых галеадораў лігі, саступаючы такім ветэранам як Алан Шырэр і Эндзі Коўл. У лістападзе 2007 года Асацыяцыяй футбольных статыстыкаў быў памешчаны на 33-ю пазіцыю ў спісе найвялікшых ігракоў усіх часоў. У адпаведнасці з галасаваннем 2008 гады, заўзятары «Арсенала» назвалі француза лепшым іграком за ўсю гісторыю існавання клуба, па папулярнасці сярод фанатаў ён абыйшоў нават Дэніса Бергкампа і . Многія эксперты, трэнеры і футбалісты, адзначаючы заслугі форварда, не раз звалі Цьеры Анры адным з лепшых футбалістаў свету.

9 снежня 2011 года ў гонар 125-годдзя «Арсенала» паблізу стадыёна «Эмірэйтс» была ўсталявана статуя Цьеры Анры. Статуя адліта з бронзы і мае ўзрост у паўтара раза больш легенды. На статую выдаткавана 625 гадзін, а яе вага складае каля 200 кілаграм. Такая праца была прароблена для таго, каб адбіць усю велічыню і маштаб юбілею клуба. Таксама статуі былі выраблены ў гонар былога абаронцы і капітана «кананіраў» Тоні Адамса і легендарнага трэнера «Арсенала» .

## Асабістае жыццё 
5 ліпеня 2003 года Анры жаніўся з англійскай топ-мадэллю Ніколь Мэры (сапраўднае імя Клэр) — цырымонія прайшла ў замку Хайклер, 27 мая 2005 года ў іх нарадзілася дачка Тыа. Нараджэнню дзіцяці футбаліст прысвяціў гол у матчы супраць «Ньюкасл Юнайтэд», адправіўшы мяч у сетку брамы, ён склаў пальцы рук у выглядзе літары «Т» і пацалаваў іх. Гуляючы за «Арсенал», спартсмен набыў вялікі дом у Хампстэдзе, прэстыжным раёне ў паўночным прыгарадзе Лондана, і жыў там разам з сям’ёй на працягу некалькіх гадоў, судовыя цяжбы доўжыліся больш года, і ў выніку, паводле ўмоў шлюбнага дагавора, Анры давялося аддаць жонцы 10 млн фунтаў стэрлінгаў. З кастрычніка 2008 года ён сустракаецца з баснійскай мадэллю Андрэа Раячыч, пара плануе справіць вяселле. Футбаліст, апроч таго, з’яўляецца зацятым прыхільнікам Нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі, ён часта прысутнічае на матчах са сваім сябрам . У інтэрв’ю Анры адзначаў, што ў дачыненні скорасці і рызыкі баскетбол вельмі падобны футболу. Ён некалькі разоў прыязджаў на фіналы НБА, у прыватнасці падтрымваў сваю любую каманду «Сан-Антоніа Спёрс» у фінале 2007 года, у апошняй гульні сезона 2000/2001 каментаваў матч супольна з французскім тэлебачаннем і назваў  лепшым іграком. Запіс выклікаў вялікі грамадскі рэзананс, брытанскія СМІ заклікалі звольніць Арагонеса, але ў выніку ніякія санкцыі апроч штрафу ў 3 тысячы еўра не прымяняліся. Пасля скандальнага інцыдэнту нападнік супольна з *Nike* пачаў кампанію пад назвай «Устань і скажы» (), скіраваную на змаганне з расізмам у футболе. Гэту яго дзейнасць пазней ацаніў часопіс *Time*, які ў сваім спісе ста самых уплывовых людзей свету назваў іграка «героем і першапраходнікам». Сярод іншай дабрачыннай працы, Анры паўдзельнічаў у стварэнні музычнага альбома *Fever Pitch*, выпушчанага пад эгідай ФІФА да чэмпіянату свету 2002 года. Усе сродкі, выручаныя з продажаў дыска, пайшлі на даследаванне метадаў лячэння СНІДу. Апроч гэтага Анры неаднаразова фінансаваў фонды па барацьбе з мукавісцыдозам.

Манера гульні і яркая асоба зрабілі Анры адным з самых прывабных футбалістаў з камерцыйнага пункту погляду. Паводле дадзеных агенцтва Reuters, сярод самых камерцыялизаваных футбалістаў свету ў 2007 годзе ён займаў дзявятае месца, са статкам у 21 млн фунтаў стэрлінгаў у прэсе яго назвалі восьмым найбагацейшым іграком Прэм’ер-лігі. Спартсмен здымаўся ў рэкламе Renault Clio, дзе ўпершыню прагучала слова *va-va-voom*, якое азначае «жыццё» ці «захапленне». Слова апынулася гэтак папулярным, што было дададзена ў Оксфардскі слоўнік англійскай мовы. У 2004 годзе футбаліст падпісаў кантракт са спартыўным гігантам Nike. У адным з рэкламных ролікаў ён, знаходзячыся ў розных памяшканнях кватэры накшталт ванны ці гасцінай, жартуе наконт іншых футбольных зорак — , Эдгара Давідса і Фрэдзі Юнгберга. Ідэя была навеяная самім Анры, які прызнаўся, што думае пра футбол увесь час — не толькі на полі, але і дома. Ігрок таксама ўзяў удзел у так званым «Сакрэтным чэмпіянаце» *Nike*, знакамітым рэкламным фільме Тэры Гіліяма, у якім прысутнічаюць 25 суперзорак футбола. Перад чэмпіянатам свету 2006 года спартсмен зняўся ў серыі ролікаў *Jogo Bonito*, якія закліквалі «гуляць хораша». Пасля мундыяля падпісаў пагадненне з *Reebok*, з’явіўся ў іх рэкламе ў пары з іспанскай актрысай . У лютым 2007 года быў улучаны ў «Чэмпіёнскую праграму» *Gillette*, названы імі «адным з самых вядомых і паспяховых спартсменаў сучаснасці», зняўся ў серыі рэкламных ролікаў, у якіх апроч яго з’явіліся Роджэр Федэрэр і Тайгер Вудс.

З 2006 года Анры вызнае іслам, у інтэрв’ю каналу «Аль-Джазіра» ён заявіў, што прыняў гэту рэлігію з навучання калег па зборнай: «Цікавіцца ісламам я пачаткаў пад уплывам сваіх сяброў па камандзе — Абідаля і Рыберы. Гаворачы з імі, я пачуваўся блізкім да ісламу і ўсім сэрцам паверыў у гэту рэлігію. Іслам стаў для мяне галоўней усяго». З тых часоў футбаліст святкуе некаторыя забітыя галы здзяйсненнем зямнога паклону, сажда.

23 жніўня 2012 года ў Цьеры Анры і Андрэа Раячыч нарадзіўся сын Трыстан.

## Статыстыка выступаў 
### Клубная 
### За зборную Францыі 
{{Hider
|title = Матчы  за зборную Францыі
|hidden = 1
|content =

{ class="wikitable" style="font-size: 95 %"
-
 align=center width=50**№**
 align=center width=125**Дата**
 align=center width=125**Горад**
 align=center width=180**Сапернік**
 align=center width=80**Лік**
 align=center width=50**Галы **
 align=center width=210**Спаборніцтва**
-
1
&nbsp;11 кастрычніка 1997
&nbsp;Ланс
&nbsp;
2:1
—
Таварыскі матч
-
2
&nbsp;27 мая 1998
&nbsp;Касабланка
&nbsp;
1:0
—
Трафей Хасана II
-
3
&nbsp;29 мая 1998
&nbsp;Касабланка
&nbsp;
2:2
—
Трафей Хасана II
-
4
&nbsp;12 чэрвеня 1998
&nbsp;Марсель
&nbsp;
3:0
1
Чэмпіянат свету 1998
-
5
&nbsp;18 чэрвеня 1998
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
4:0
2
Чэмпіянат свету 1998
-
6
&nbsp;24 чэрвеня 1998
&nbsp;Ліён
&nbsp;
2:1
—
Чэмпіянат свету 1998
-
7
&nbsp;28 чэрвеня 1998
&nbsp;Ланс
&nbsp;
1:0
—
Чэмпіянат свету 1998
-
8
&nbsp;3 ліпеня 1998
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
0:0 (4:3)
—
Чэмпіянат свету 1998
-
9
&nbsp;8 ліпеня 1998
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
2:1
—
Чэмпіянат свету 1998
-
10
&nbsp;19 жніўня 1998
&nbsp;Вена
&nbsp;
2:2
—
Таварыскі матч
-
11
&nbsp;5 верасня 1998
&nbsp;Рэйк’явік
&nbsp;
1:1
—

-
12
&nbsp;29 сакавіка 2000
&nbsp;Глазга
&nbsp;
2:0
1
Таварыскі матч
-
13
&nbsp;26 красавіка 2000
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
3:2
—
Таварыскі матч
-
14
&nbsp;28 мая 2000
&nbsp;Заграб
&nbsp;
2:0
—
Таварыскі матч
-
15
&nbsp;4 чэрвеня 2000
&nbsp;Касабланка
&nbsp;
2:2 (4:3)
—
Трафей Хасана II
-
16
&nbsp;6 чэрвеня 2000
&nbsp;Касабланка
&nbsp;
5:1
1
Трафей Хасана II
-
17
&nbsp;11 чэрвеня 2000
&nbsp;Бругэ
&nbsp;
3:0
1
Чэмпіянат Еўропы 2000
-
18
&nbsp;16 чэрвеня 2000
&nbsp;Бругэ
&nbsp;
2:1
1
Чэмпіянат Еўропы 2000
-
19
&nbsp;21 чэрвеня 2000
&nbsp;Амстэрдам
&nbsp;
2:3
—
Чэмпіянат Еўропы 2000
-
20
&nbsp;28 чэрвеня 2000
&nbsp;Брусель
&nbsp;
2:1
1
Чэмпіянат Еўропы 2000
-
21
&nbsp;2 ліпеня 2000
&nbsp;Ротэрдам
&nbsp;
2:1
—
Чэмпіянат Еўропы 2000
-
22
&nbsp;16 жніўня 2000
&nbsp;Марсель
&nbsp; 
5:1
—
Таварыскі матч
-
23
&nbsp;2 верасня 2000
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
1:1
—
Таварыскі матч
-
24
&nbsp;4 кастрычніка 2000
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
1:1
—
Таварыскі матч
-
25
&nbsp;7 кастрычніка 2000
&nbsp;Яганэсбург
&nbsp;
0:0
—
Таварыскі матч
-
26
&nbsp;27 лютага 2001
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
1:0
—
Таварыскі матч
-
27
&nbsp;24 сакавіка 2001
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
5:0
1
Таварыскі матч
-
28
&nbsp;28 сакавіка 2001
&nbsp;Валенсія
&nbsp;
1:2
—
Таварыскі матч
-
29
&nbsp;25 красавіка 2001
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
4:0
1
Таварыскі матч
-
30
&nbsp;15 жніўня 2001
&nbsp;Нант
&nbsp;
1:0
—
Таварыскі матч
-
31
&nbsp;1 верасня 2001
&nbsp;Сант’яга
&nbsp;
1:2
—
Таварыскі матч
-
32
&nbsp;6 кастрычніка 2001
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
4:1
1
Таварыскі матч
-
33
&nbsp;13 лютага 2002
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
2:1
—
Таварыскі матч
-
34
&nbsp;27 сакавіка 2002
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
5:0
1
Таварыскі матч
-
35
&nbsp;17 красавіка 2002
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
0:0
—
Таварыскі матч
-
36
&nbsp;26 мая 2002
&nbsp;Сувон
&nbsp;
3:2
—
Таварыскі матч
-
37
&nbsp;31 мая 2002
&nbsp;Сеул
&nbsp;
0:1
—
Чэмпіянат свету 2002
-
38
&nbsp;6 чэрвеня 2002
&nbsp;Пусан
&nbsp;
0:0
—
Чэмпіянат свету 2002
-
39
&nbsp;21 жніўня 2002
&nbsp;
&nbsp;
1:1
—
Таварыскі матч
-
40
&nbsp;12 кастрычніка 2002
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
5:0
—

-
41
&nbsp;16 кастрычніка 2002
&nbsp;Валета
&nbsp;
4:0
2
Адборачны турнір ЧЕ 2004
-
42
&nbsp;20 лістапада 2002
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
3:0
—
Таварыскі матч
-
43
&nbsp;12 лютага 2003
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
0:2
—
Таварыскі матч
-
44
&nbsp;29 сакавіка 2003
&nbsp;Ланс
&nbsp;
6:0
2
Адборачны турнір ЧЕ 2004
-
45
&nbsp;2 красавіка 2003
&nbsp;Палерма
&nbsp;
2:1
—
Адборачны турнір ЧЕ 2004
-
46
&nbsp;30 красавіка 2003
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
5:0
2
Таварыскі матч
-
47
&nbsp;18 чэрвеня 2003
&nbsp;Ліён
&nbsp;
1:0
1

-
48
&nbsp;20 чэрвеня 2003
&nbsp;Сент-Эцьен
&nbsp;
2:1
1
Кубак канфедэрацый 2003
-
49
&nbsp;22 чэрвеня 2003
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
5:0
1
Кубак канфедэрацый 2003
-
50
&nbsp;26 чэрвеня 2003
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
3:2
1
Кубак канфедэрацый 2003
-
51
&nbsp;29 чэрвеня 2003
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
1:0
1
Кубак канфедэрацый 2003
-
52
&nbsp;20 жніўня 2003
&nbsp;Лазана
&nbsp;
2:0
—
Таварыскі матч
-
53
&nbsp;6 верасня 2003
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
5:0
1
Адборачны турнір ЧЕ 2004
-
54
&nbsp;10 верасня 2003
&nbsp;Любляна
&nbsp;
2:0
—
Адборачны турнір ЧЕ 2004
-
55
&nbsp;11 кастрычніка 2003
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
3:0
1
Адборачны турнір ЧЕ 2004
-
56
&nbsp;15 лістапада 2003
&nbsp;Гельзенкірхен
&nbsp;
3:0
1
Таварыскі матч
-
57
&nbsp;31 сакавіка 2004
&nbsp;Ротэрдам
&nbsp;
0:0
—
Таварыскі матч
-
58
&nbsp;20 мая 2004
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
0:0
—
Таварыскі матч
-
59
&nbsp;6 чэрвеня 2004
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
1:0
—
Таварыскі матч
-
60
&nbsp;13 чэрвеня 2004
&nbsp;Лісабон
&nbsp;
2:1
—
Чэмпіянат Еўропы 2004
-
61
&nbsp;17 чэрвеня 2004
&nbsp;Лейрыя
&nbsp;
2:2
—
Чэмпіянат Еўропы 2004
-
62
&nbsp;21 чэрвеня 2004
&nbsp;Каімбра
&nbsp;
3:1
2
Чэмпіянат Еўропы 2004
-
63
&nbsp;25 чэрвеня 2004
&nbsp;Лісабон
&nbsp;
0:1
—
Чэмпіянат Еўропы 2004
-
64
&nbsp;18 жніўня 2004
&nbsp;Рэн
&nbsp;
1:1
—
Таварыскі матч
-
65
&nbsp;4 верасня 2004
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
0:0
—

-
66
&nbsp;8 верасня 2004
&nbsp;Торсхаўн
&nbsp;
2:0
—
Адборачны турнір ЧС 2006
-
67
&nbsp;9 кастрычніка 2004
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
0:0
—
Адборачны турнір ЧС 2006
-
68
&nbsp;13 кастрычніка 2004
&nbsp;Нікасія
&nbsp;
2:0
1
Адборачны турнір ЧС 2006
-
69
&nbsp;17 лістапада 2004
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
0:0
—
Таварыскі матч
-
70
&nbsp;9 лютага 2005
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
1:1
—
Таварыскі матч
-
71
&nbsp;17 жніўня 2005
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
3:0
1
Таварыскі матч
-
72
&nbsp;3 верасня 2005
&nbsp;Ланс
&nbsp;
3:0
—
Адборачны турнір ЧС 2006
-
73
&nbsp;7 верасня 2005
&nbsp;Дублін
&nbsp;
1:0
1
Адборачны турнір ЧС 2006
-
74
&nbsp;9 лістапада 2005
&nbsp;Форт-дэ-Франс
&nbsp;
3:2
1
Таварыскі матч
-
75
&nbsp;12 лістапада 2005
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
0:0
—
Таварыскі матч
-
76
&nbsp;1 сакавіка 2006
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
1:2
—
Таварыскі матч
-
77
&nbsp;31 мая 2006
&nbsp;Ланс
&nbsp;
2:0
1
Таварыскі матч
-
78
&nbsp;7 чэрвеня 2006
&nbsp;Сент-Эцьен
&nbsp;
3:1
1
Таварыскі матч
-
79
&nbsp;13 чэрвеня 2006
&nbsp;Штутгарт
&nbsp;
0:0
—
Чэмпіянат свету 2006
-
80
&nbsp;18 чэрвеня 2006
&nbsp;Лейпцыг
&nbsp;
1:1
1
Чэмпіянат свету 2006
-
81
&nbsp;23 чэрвеня 2006
&nbsp;Кёльн
&nbsp;
2:0
1
Чэмпіянат свету 2006
-
82
&nbsp;27 чэрвеня 2006
&nbsp;Гановер
&nbsp;
3:1
—
Чэмпіянат свету 2006
-
83
&nbsp;1 ліпеня 2006
&nbsp;Франкфурт
&nbsp;
1:0
1
Чэмпіянат свету 2006
-
84
&nbsp;5 ліпеня 2006
&nbsp;Мюнхен
&nbsp;
1:0
—
Чэмпіянат свету 2006
-
85
&nbsp;9 ліпеня 2006
&nbsp;Берлін
&nbsp;
1:1 (3:5)
—
Чэмпіянат свету 2006
-
86
&nbsp;16 жніўня 2006
&nbsp;Мюнхен
&nbsp;
2:1
—
Таварыскі матч
-
87
&nbsp;2 верасня 2006
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
3:0
1

-
88
&nbsp;6 верасня 2006
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
3:1
1
Адборачны турнір ЧЕ 2008
-
89
&nbsp;7 кастрычніка 2006
&nbsp;Глазга
&nbsp;
0:1
—
Адборачны турнір ЧЕ 2008
-
90
&nbsp;11 кастрычніка 2006
&nbsp;Манбельяр
&nbsp;
5:0
1
Адборачны турнір ЧЕ 2008
-
91
&nbsp;15 лістапада 2006
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
1:0
1
Таварыскі матч
-
92
&nbsp;17 лютага 2007
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
0:1
—
Таварыскі матч
-
93
&nbsp;22 жніўня 2007
&nbsp;Трнава
&nbsp;
1:0
1
Таварыскі матч
-
94
&nbsp;8 верасня 2007
&nbsp;Мілан
&nbsp;
0:0
—
Адборачны турнір ЧЕ 2008
-
95
&nbsp;13 кастрычніка 2007
&nbsp;Торсхаўн
&nbsp;
6:0
1
Адборачны турнір ЧЕ 2008
-
96
&nbsp;17 кастрычніка 2007
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
2:0
2
Адборачны турнір ЧЕ 2008
-
97
&nbsp;21 лістапада 2007
&nbsp;Кіеў
&nbsp;
2:2
1
Адборачны турнір ЧЕ 2008
-
98
&nbsp;6 лютага 2008
&nbsp;Малага
&nbsp;
0:1
—
Таварыскі матч
-
99
&nbsp;31 мая 2008
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
0:0
—
Таварыскі матч
-
100
&nbsp;3 чэрвеня 2008
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
1:0
—
Таварыскі матч
-
101
&nbsp;13 чэрвеня 2008
&nbsp;Берн
&nbsp;
1:4
1
Чэмпіянат Еўропы 2008
-
102
&nbsp;17 чэрвеня 2008
&nbsp;Цюрых
&nbsp;
0:2
—
Чэмпіянат Еўропы 2008
-
103
&nbsp;20 жніўня 2008
&nbsp;Гётэбарг
&nbsp;
3:2
—
Таварыскі матч
-
104
&nbsp;6 верасня 2008
&nbsp;Вена
&nbsp;
3:1
—
Адборачны турнір ЧС 2010
-
105
&nbsp;10 верасня 2008
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
2:1
1
Адборачны турнір ЧС 2010
-
106
&nbsp;11 кастрычніка 2008
&nbsp;Канстанца
&nbsp;
2:2
—
Адборачны турнір ЧС 2010
-
107
&nbsp;14 кастрычніка 2008
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
3:1
2
Таварыскі матч
-
108
&nbsp;19 лістапада 2008
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
0:0
—
Таварыскі матч
-
109
&nbsp;11 лютага 2009
&nbsp;Марсель
&nbsp;
0:2
—
Таварыскі матч
-
110
&nbsp;28 сакавіка 2009
&nbsp;Каўнас
&nbsp;
1:0
—
Адборачны турнір ЧС 2010
-
111
&nbsp;1 красавіка 2009
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
1:0
—
Адборачны турнір ЧС 2010
-
112
&nbsp;5 верасня 2009
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
1:1
1
Адборачны турнір ЧС 2010
-
113
&nbsp;9 верасня 2009
&nbsp;Бялград
&nbsp;
1:1
1
Адборачны турнір ЧС 2010
-
114
&nbsp;10 кастрычніка 2009
&nbsp;
&nbsp;
5:0
—
Адборачны турнір ЧС 2010
-
115
&nbsp;14 кастрычніка 2009
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
3:1
1
Адборачны турнір ЧС 2010
-
116
&nbsp;14 лістапада 2009
&nbsp;Дублін
&nbsp;
1:0
—
Адборачны турнір ЧС 2010
-
117
&nbsp;18 лістапада 2009
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
1:1
—
Адборачны турнір ЧС 2010
-
118
&nbsp;3 сакавіка 2010
&nbsp;Сен-Дэні
&nbsp;
0:2
—
Таварыскі матч
-
119
&nbsp;26 мая 2010
&nbsp;Ланс
&nbsp;
2:1
—
Таварыскі матч
-
120
&nbsp;30 мая 2010
&nbsp;Радэс
&nbsp;
1:1
—
Таварыскі матч
-
121
&nbsp;4 чэрвеня 2010
&nbsp;
&nbsp;
0:1
—
Таварыскі матч
-
122
&nbsp;11 чэрвеня 2010
&nbsp;Кейптаўн
&nbsp;
0:0
—
Чэмпіянат свету 2010
-
123
&nbsp;22 чэрвеня 2010
&nbsp;Блумфантэйн
&nbsp;
1:2
—
Чэмпіянат свету 2010
}
|title-style = 
|content-style = text-align: left
}}

**Усяго: 123 матчы (73 перамогі, 33 нічыі, 17 паражэнняў) / 51 гол**.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Руднік В. Чэмпіёны свету па футболе 1930—2006. — Беласток:"Set-Print", 2006.
* На афіцыйным сайце ФК «Нью-Ёрк Рэд Булз»  
* На афіцыйным сайце ФК «Арсенал» 

Катэгорыя:Футбалісты Францыі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Францыі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Нью-Ёрк Рэд Булз
Катэгорыя:Ігракі ФК Арсенал Лондан
Катэгорыя:Ігракі ФК Барселона
Катэгорыя:Ігракі ФК Ювентус
Катэгорыя:Ігракі ФК Манака
Катэгорыя:Футбольныя трэнеры Францыі
Катэгорыя:Трэнеры ФК Манрэаль Імпэкт
Катэгорыя:Трэнеры ФК Манака
Катэгорыя:Чэмпіёны Еўропы па футболе
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па футболе
Катэгорыя:Чэмпіянат свету па футболе 1998
Катэгорыя:Члены Залы славы англійскага футбола
Катэгорыя:ФІФА 100