open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Людвік Мераслаўскі

**Лю́двік Мерасла́ўскі** (; , Немур, Францыя — , Парыж) — польскі генерал, пісьменнік і паэт, тэарэтык ваеннай справы, палітычны дзеяч і змагар за незалежнасць, вынаходнік, член Польскага дэмакратычнага таварыства. Кіраўнік двух паўстанняў у Вялікай Польшчы: у 1846 годзе (прызначаны будучым галоўнакамандуючым ПДТ), але напісаў таксама:
* *Powstanie narodu polskiego w roku 1830 i 1831* (Паўстанне польскага народа ў 1830 і 1831 гадах) — шматтомнае выданне;
* *Powstanie polskie w 1848* (Польскае паўстанне ў 1848 годзе);
* а таксама падручнікі і рэгламенты ў галіне ваеннай справы. Быў пахаваны на могілках Манпарнас. Аўтарам помніка на яго магіле быў польскі скульптар Цыпрыян Гадэбскі.

## У культуры 
З’яўляецца адным з герояў польскага гістарычнага серыяла «Найдаўжэйшыя вайна сучаснай Еўропы» (*Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy*) рэжысёра Ежы Штвертні. Выканаўцам яго ролі быў Томаш Грахачынскі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* *Bolesław Limanowski.* Ludwik Mierosławski naczelnik powstania poznańskiego w 1840 i bohater spod Miłosławia i Wrześni. — 1913.
* *M. Żychowski.* Generał klęski L. M. 1814—1878. — Warszawa, 1965.

Катэгорыя:Нарадзіліся 17 студзеня
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1814 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Немуры
Катэгорыя:Памерлі 22 лістапада
Катэгорыя:Памерлі ў 1878 годзе
Катэгорыя:Памерлі ў Парыжы
Катэгорыя:Пахаваныя на могілках Манпарнас
Катэгорыя:Генералы Польшчы
Катэгорыя:Генералы паўстання 1863—1864 гадоў
Катэгорыя:Дыктатары паўстання 1863—1864 гадоў
Катэгорыя:Удзельнікі паўстання 1830—1831 гадоў
Катэгорыя:Удзельнікі паўстання 1863—1864 гадоў
Катэгорыя:Удзельнікі Велікапольскага паўстання (1846)
Катэгорыя:Удзельнікі Велікапольскага паўстання (1848)
Катэгорыя:Мераслаўскія
Катэгорыя:Ваенныя тэарэтыкі
Катэгорыя:Польскамоўныя паэты
Катэгорыя:Члены Польскага дэмакратычнага таварыства
Катэгорыя:Узнагароджаныя Крыжам Незалежнасці з мячамі
Талент

**Талент** — выдатныя прыродныя (прыроджаныя)  чалавека, якія праяўляюцца ў пэўнай сферы дзейнасці.

## Паходжанне тэрміна 
Слова паходзіць ад меры вагі «талент» — найвышэйшай вагавой адзінкі ў грэцкай сістэме мер. У Новым Запавеце ўтрымліваецца «», у якой гаворыцца аб трох рабах, якія атрымалі на захоўванне ад гаспадара таленты срэбра. Першы і другі раб ужылі іх у справу і прымножылі. Трэці ж закапаў свой талент у зямлю і не прынёс ніякага даходу. Адсюль паходзіць і выраз «закопваць талент у зямлю».

## Агульныя звесткі 
Талент абумоўлівае высокі ўзровень развіцця здольнасцей, якія даюць чалавеку магчымасць паспяхова, самастойна і арыгінальна выканаць пэўную дзейнасць. Такая сукупнасць здольнасцей дазваляе атрымаць прадукт дзейнасці, які адрозніваецца навізной, высокім узроўнем выканання і грамадскай значнасці.

Першыя прыкметы таленту могуць аказацца ўжо ў дзіцячым узросце, разам з тым талент можа праявіцца і пазней. Талент можа праявіцца ў розных сферах чалавечай дзейнасці ў галіне музыкі, літаратуры, прыродазнаўчых навук, тэхнікі, спорту, у арганізатарскай і педагагічнай дзейнасці, у розных відах вытворчасці. Спалучэнне здольнасцей, якія з'яўляюцца асновай таленту, у кожным выпадку бывае асаблівым, уласцівым толькі пэўнай асобе.

Адрозніваюцца пэўныя тыпы таленту, якімі валодаюць людзі ў той ці іншай ступені. У пачатку 1980-х гадоў  напісаў кнігу «*Структура розуму: тэорыя множнага інтэлекту*», у якой ён вызначыў сем тыпаў таленту, інтэлекту:

* вербальна-лінгвістычны (адказвае за здольнасць пісаць і чытаць, уласцівы журналістам, пісьменнікам і юрыстам);
* лічбавы (характэрны для матэматыкаў);
* прасторавы (ўласцівы дызайнерам і мастакам);
* фізічны (ім нададзены спартсмены і танцоры, гэтыя людзі лягчэй вучацца на практыцы);
* асобасны (яго таксама называюць эмацыйным; адказвае за тое, што чалавек кажа сам сабе);
* міжасобасны (людзі з гэтым талентам часта становяцца палітыкамі, аратарамі, гандлярамі, акцёрамі);
* талент навакольнага асяроддзя (гэтым талентам бываюць нададзены дрэсіроўшчыкі, земляробы).

## Літаратура 
* 
Катэгорыя:Адоранасць
Радыёканал

**Вяшчальная праграма** (у размоўным асяроддзі — «радыёстанцыя») — сукупнасць вяшчальных перадач. У расійскім праве гэтаму тэрміну адпавядае тэрмін «радыёканал» — у адпаведнасці з праграмай перадач і выходная ў эфір сукупнасць радыёпраграм і (або) іншых гукавых і матэрыялаў. Таксама дадзены тэрмін атрымаў шырокі распаўсюд у шматлікіх краінах мелых шматпраграмныя вяшчальныя арганізацыі — дат., швед., нарв. *radiokanal*, фін. *radiokanava*, у Германіі, Італіі і Іспаніі ў гутарковай асяроддзі прымяняецца тэрмін «радыёперадатчык» (ням.: *Hörfunksender*, іт. *Emittente radiofonica*, ісп. *Emisora de radio*), у Францыі, Чэхіі і англамоўных краінах — «*радыёстанцыя*» (анг.* radio station*, фр. *station de radio*, чеш. *rozhlasové stanice*)

У залежнасці ад ахопу вяшчаннем падзяляюцца на:

* Агульнадзяржаўныя (напр. , , France Inter, , )
* Мясцовыя (напр. BBC Radio London, Radio Berlin 88,8)
*  (напр. BBC World Service, RFI Monde, RFI Afrique, RFI Roumanie, Rai Radio Italia, RRI Rumania Live, Radio Chișinău, Duna World Radio, Η , Sputnik )

У залежнасці ад спосабу распаўсюджвання на адлегласць:

* эфірныя
* правадныя - у краінах у якіх існуе або існавала правадное вяшчанне правадныя праграмы як правіла складаюцца або складаліся з рэтрансляцыі радыёпраграм, выключэннем з'яўляюцца італьянскія Rai Radio 4 і Rai Radio 5

У залежнасці ад тыпу перадаецца сігналу на:

* аналагавыя (па адным тэхнічным канале перадаецца адна праграма)
* лічбавыя (па адным тэхнічным канале адначасова можа перадавацца адна ці некалькі праграм)

## Нататкі 
Катэгорыя:Радыёвяшчанне
Катэгорыя:Радыётэхніка
Петрашэўцы (гурток)

**«Петрашэўцы»** — удзельнікі палітычнага гуртка М. В. Петрашэўскага, які існаваў у Санкт-Пецярбургу ў 1845—49 гады. Мэта — барацьба супраць самадзяржаўя і прыгону.

Сярод «петрашэўцаў» былі дваране і разначынцы; М. А. Спешнеў, Ф. М. Дастаеўскі, А. В. Ханыкаў, Дз. Дз. Ахшарумаў, М. А. Мамбелі, М. С. Кашкін і інш. Палітычныя погляды «петрашэўцаў» неаднародныя, але большасць з іх ненавідзела царызм, схілялася да ўтапічнага сацыялізму, адмены прыгоннага права, рыхтавалася да надыходу сялянскай рэвалюцыі. На сходах, т.зв. «пятніцах» Петрашэўскага, абмяркоўваліся пытанні вызвалення сялян з землёю без выкупу, замены самадзяржаўя дэмакратычнай рэспублікай, увядзення адкрытага суда і суда прысяжных, свабоды друку, рэвалюцыйнай прапаганды перадавых сацыяльна-палітычных ідэй у шырокім асяроддзі. Многія «петрашэўцы» стаялі на пазіцыях матэрыялізму, былі атэістамі, вялі барацьбу з афіцыйнай ідэалогіяй. У апошні перыяд сваёй дзейнасці «петрашэўцы» намагаліся стварыць тайнае таварыства са сваёй праграмай і тактыкай, адкрыць падпольную друкарню.

5 мая 1849 года «петрашэўцы» арыштаваны. Да следства прыцягнуты 123 чалавекі, 21 асоба прыгаворана да расстрэлу. Пасля абраду падрыхтоўкі да пакарання смерцю 3 студзеня 1850 года была зачытана царская канфірмацыя, паводле якой расстрэл заменены ссылкай на катаржныя работы і ў арыштанцкія роты на розны тэрмін. У 1856 годзе «петрашэўцы» амнісціраваны і да пачатку 1860-х гадоў усе (акрамя М. В. Петрашэўскага, які да канца жыцця заставаўся ў ссылцы) адноўлены ў грамадзянскіх правах.

## Літаратура 
*
Народная Воля

Назву **«Народная воля»** маюць:

* «Народная воля» — рэвалюцыйная арганізацыя ў Расійскай імперыі ў другой палове XIX стагоддзя.
* «Народная воля» — газета ў Беларусі, якая існавала ў 1995—2023 гадах.
* «Народная воля» («Народня воля») — газета ва Украіне ў 1917—1919 гадах.
* «Народная воля» — партыя ў Расіі ў 1991—2007 гадах.
Народная воля (арганізацыя)

**«Наро́дная во́ля»** — рэвалюцыйная арганізацыя ў Расійскай імперыі ў 1879—1886 гадах. Створана ў жніўні 1879 года праз раскол «Зямлі і волі». У выканаўчы камітэт уваходзілі: Аляксандр Міхайлаў, Андрэй Жалябаў, Соф’я Пяроўская, Вера Фігнер, Мікалай Марозаў і іншыя. Яму падпарадкоўвалася сетка мясцовых і «спецыяльных» груп (рабочых, студэнцкіх, ваенны). У 1879—1883 гадах групы «Народнай волі» існавалі ў 50 гарадах Расійскай імперыі. Друкаваныя органы — «Народная воля» (1879—1885), «Вестник «Народной воли» (1883—1886), «Листок «Народной воли» (1880—1886). Сяброў арганізацыі называлі «нарадавольцамі». Нарадавольцы ставілі за мэту ажыццяўленне сацыяльных пераўтварэнняў. Бальшыня з іх лічыла магчымым адначасова ажыццявіць палітычны і сацыялістычны пераварот. Палітычны пераварот меркавалася ажыццявіць шляхам сістэматычнага тэрору, падтрыманага рухам усіх слаёў грамадства.

У параўнанні з «Зямлёй і воляй» нарадавольцы пашырылі змест і сферу сацыялістычнай прапаганды. Формамі пратэсту лічыліся сходкі, дэманстрацыі, адмаўленне ад платы падаткаў і г.д. Разам з тэрорам і прапагандай нарадавольцы планавалі арганізацыю тайных таварыстваў і згуртаванне іх вакол аднаго цэнтра. Аднак тэрор, які праграмай выканаўчага камітэта вызначаўся як адзін са сродкаў барацьбы з расійскім самаўладдзем, ператварыўся ў яе галоўны сродак і выцесніў усе іншыя. 
, забойства Аляксандра II]]
Нарадавольцы разлічвалі, што забойства імператара стане сігналам для народнага паўстання ў Расійскай імперыі. «Народная воля» падрыхтавала 7 замахаў на Аляксандра II, аднак пакаранне смерцю Аляксандра II 1 сакавіка 1881 года паказала беспадстаўнасць такой тактыкі, забойства не выклікала масавых хваляванняў. Працэсы на удзельнікамі замахаў і забойства, правалы, зрадніцтва і арышты моцна паслабілі «Народную волю».

На Беларусі і Літве («Паўночна-Заходні край») у канцы 1881 — пачатку 1882 года існавала абласная арганізацыя «Народнай волі», але шматлікі правалы хутка паралізавалі яе дзейнасць. У 1885 годзе ў Екацярынаславе адбыўся з’езд паўднёвых нарадавольцаў, удзельнікі якога адзначылі патрэбу пашырэння барацьбы за палітычныя свабоды і шырокую прапаганду ў масах. Праграма «Народнай волі» была папулярнай у рэвалюцыйных колах. Бальшыня сацыялістычных гурткоў у беларускіх гарадах у 1880-я гады вяла прапаганду ў адпаведнасці ў нарадавольскай праграмах. На пазіцыях «Народнай волі» стаяла беларуская група «Гоман». У 1884 годзе ў Вільні выдадзена гектаграфаваная «Праграма рабочых, членаў партыі «Народнай воля» ў Паўночна-Заходнім краі». 

Нарадавольскія і блізкія да іх арганізацыі дзейнічалі і ў 1890-х гадах, але яны часцей ужывалі саманазву «сацыялісты-рэвалюцыянеры».

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Народніцтва
Ванвіздзінская культура

**Ванвіздзінская культура** — археалагічная культура IV—VIII ст. на тэрыторыі Вычэгодскага краю і ў вярхоўях р. Мезень і Пячора (Расія). Назва ад паселішча на беразе воз. Ванвіздзіна каля г. Сыктыўкар.

Насельніцтва займалася паляваннем і рыбалоўствам, жыло на неўмацаваных паселішчах у наземных ці паглыбленых у зямлю дамах. Пахавальны абрад — трупапалажэнне і трупаспаленне ў грунтавых магілах. Кераміка — кругладонны посуд з зацёртымі травой сценкамі, упрыгожанымі вяровачным, кропкавым і іншым арнаментам. Выяўлены сляды апрацоўкі жалеза, бронзаліцейнай вытворчасці.

На думку некаторых даследчыкаў, помнікі Ванвіздзінскай культуры належалі старажытным комі.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Археалагічныя культуры Еўропы
Катэгорыя:Археалагічныя культуры Расіі
Хардкор-хіп-хоп

**Хардкор-хіп-хоп** (), таксама вядомы як **хардкор-рэп** () — жанр хіп-хоп-музыкі, які характарызуецца канфрантацыяй і агрэсіяй, няхай гэта будзе ў лірыцы ці музыцы (цвёрды і драйвавы рытм, шумнае сэмпліраванне і прадакшн), або любое іх спалучэнне. Хардкор-рэп, як правіла, цвёрды, вулічны, напорысты і часта пагрозлівы (хоць апошняе не заўсёды так; тут ёсць месца і для гумару і для запалу).

Гэты жанр сфарміраваўся на хіп-хоп-сцэне  ў 1980-х гадах. Першапраходцамі жанру былі такія артысты, як , Schoolly D,  і Public Enemy .

## Гісторыя 
Музычныя эксперты лічаць, што Run-D.M.C. з’яўляецца першым хардкор-рэп-гуртом. Іх песня «It’s Like That» (1983) лічыцца першай рэп-песняй, запісанай у жанры хардкор-рэп. Іншымі раннімі артыстамі, якія прынялі агрэсіўны стыль, былі Schoolly D у Філадэльфіі і  у Оклендзе. У канцы 80-х на Ўсходнім узбярэжжы артысты пачалі адыходзіць ад рыфмаў для вечарынак і выхваляння сваімі навыкамі мікрафона; іх музыка і мова сталі адлюстроўваць суровае гарадское асяроддзе, у якім яны звычайна ствараліся. Такія артысты, як Boogie Down Productions і , пісалі тэксты песень, заснаваныя на падрабязных назіраннях за вулічным жыццём; у той час як хаатычныя гукавыя калажы Public Enemy усталёўвалі новыя стандарты для прадакшэна, а N.W.A услаўляў змрочнасць гета і гангстарскі лад жыцця з празмернай мужчынскай перавагай над жанчынамі і MOP уключылі крыкі ў свае тэксты.

## Характарыстыкі 
Гангста-рэп быў звязаны са стылем; аднак, не ўвесь хардкор-хіп-хоп круціцца вакол «гангстарскіх» лірычных тэм, нягледзячы на значнае супадзенне, асабліва ў хардкор-рэпераў 1990-х гадоў. Хардкор-хіп-хоп вылучаецца агрэсіяй, канфрантацыяй і звычайна апісвае гвалт ці гнеў. Расэл Потэр пісаў, што, хоць хардкор-рэп быў звязаны з «маналітным гангстарскім светапоглядам» у СМІ, хардкор-рэперы «прэтэндавалі на самыя розныя тэмы».

## Нататкі 
Катэгорыя:Стылі хіп-хопа
Ка мне, Мухтар!

«**Ка мне, Мухтар!**» — савецкі мастацкі фільм, створаны на студыі «Масфільм» у 1964 годзе паводле аповесці Ізраіля Метэра «Мурат» (1961, якая пазней перавыдавалася пад назвай «Мухтар»). Аб узаемнай адданасці лейтэнанта міліцыі і аўчаркі па мянушцы Мухтар. Самаадданы сабака, гатовы жыццём заплаціць за каханне, выбаўляе малодшага лейтэнанта міліцыі Мікалая Глазычава ў небяспечных сітуацыях.

Катэгорыя:Фільмы пра сабак
In My Life

«**In My Life**» () — песня брытанскага рок-гурта «The Beatles», напісаная Джонам Ленанам (раздзел-звязка паміж прыпевам і куплетам у сааўтарстве з Полам Мак-Картні) і прыпісаная дуэту Ленан/Мак-Картні. Кампазіцыя ўпершыню была выпушчана на альбоме "Rubber Soul" 3 снежня 1965 года ў Вялікабрытаніі пад лэйблам Parlophone, а праз тры дні ў ЗША на лэйбле Capitol Records.

Тэкст «In My Life» уяўляе сабой вынік доўгіх разваг яе аўтара. Пасля таго як Ленан апублікаваў сваю першую кнігу «In His Own Write» (англ. "Напісана ўласнаручна"), журналіст Кенет Олсап у сакавіку 1964 года распытаў яго пра магчымую кампазіцыю, якая апавядае пра яго дзяцінства і натхнёная напісаннем твору. Джон спачатку напісаў верш, прысвечаны мясцінам, якія ён часта наведваў у Ліверпулі ў падлеткавым узросце, а затым прыдумаў песню, прысвечаную яго сябрам і рамантычным стасункам таго перыяду.

Музычны складнік «In My Life» уяўляе сабой баладу ў стылі фолк, запісаную 18 і 22 кастрычніка 1965 года ў студыі "EMI" ў Лондане. Джон Ленан выступае ў ролі вакаліста і гітарыста ў суправаджэнні Джорджа Харысана, Пол Мак-Картні грае на бас-гітары, а Рынга Стар — на барабанах і бубне. У песню ўваходзіць фартэпіяннае сола, дададзенае ў ходзе паўторнага запісу кампазіцыі і выкананае прадзюсарам Джорджам Марцінам, чыя тэхніка і манера выканання дадзенай песні нагадвае гучанне клавесіна ў стылі барока.

Пасля выпуску «In My Life» кампазіцыя атрымала пазітыўныя ацэнкі музычных крытыкаў. 

У 2004 годзе «In My Life» заняла 23-е месца ў спісе "500 найвялікшых песень усіх часоў паводле часопіса "Rolling Stone", другое месца ў спісе пяцідзесяці трэкаў "CBC" ("Канадскай радыёвяшчальнай карпарацыі"), а ў 2001 годзе часопіс «Mojo» назваў яе лепшай песняй усіх часоў. 

Пасля смерці Ленана ў 1980 годзе песня атрымала новы рэзананс, адыграўшы ролю своеасаблівай эпітафіі, пасмяротнага прывітання былым сябрам і каханым. 

На «In My Life» было зроблена некалькі кавер-версій ад розных выканаўцаў (уключна з версіяй Озі Осбарна на яго альбоме 2005 года "Under Cover").

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Біблія The Beatles: In My Life
* «In My Life» на сайце Last.fm
* «In My Life» на сайце *Songfacts*

Катэгорыя:The Beatles
Барвовы завулак (Мінск)

**Барвовы завулак** — завулак у Паўночным пасёлку Заводскага раёна Мінска. Забудова складаецца пераважна з дамоў сядзібнага тыпу. Завулак праходзіць паміж вуліцамі Фучыка і  Ангарскай, утвараючы з імі падабенства трохвугольніка. Праз завулак праходзіць аднайменная вуліца.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Барвовы завулак у базе Геадзэн
* Барвовы завулак на Сartogiraffe.com
* Барвовы завулак на Вelarus-streets.openalfa.com

Катэгорыя:Заводскі раён (Мінск)
A&R

**A&R**, **Artists & Repertoir** () — падраздзяленне гуказапісвальнай кампаніі, якое займаецца пошукам новых выканаўцаў. A&R-менеджэры ўваходзяць у лік найбольш ключавых супрацоўнікаў гуказапісвальнай кампаніі, адказваючы за сувязь паміж музыкамі і кіраўніцтвам лэйбла.

A&R-менеджэры займаюцца пошукам таленавітых выканаўцаў, з якімі лэйбл можа заключыць кантракт. Яны вывучаюць дэмазапісы розных музыкаў і гуртоў, і калі знаходзяць выканаўцу, прыдатнага для мэтавай аўдыторыі лэйбла, то рэкамендуюць кіраўніцтву кампаніі падпісаць з ім кантракт. Звычайна A&R-менеджэры добра разбіраюцца ў музычнай індустрыі, ведаюць густы слухачоў, сочаць за апошнімі тэндэнцыямі рынку і разумеюць, хто можа прынесці гуказапісвальнай кампаніі прыбытак.

Традыцыйна, у працэсе пошуку талентаў A&R-менеджэры наведваюць канцэрты малавядомых гуртоў, атрымліваюць і праслухоўваюць запісы новых выканаўцаў, размаўляюць з прафесійнымі музыкантамі. Са з’яўленнем інтэрнэту доступ да інфармацыі аб выканаўцах істотна спрасціўся, скарацілася колькасць пасярэднікаў паміж музыкам і мэнэджэрам. Тым не менш, прафесія не страціла актуальнасць, бо ацэнка патэнцыялу выканаўцы ўсё яшчэ з’яўляецца важнай задачай, асабліва для невялікіх незалежных лэйблаў.

Пасля падпісання кантракта з выканаўцам A&R-мэнэджар кантралюе запіс альбома, дапамагае ў пошуку і выбары паэтаў, кампазітараў і аранжыроўшчыкаў. Ён таксама ацэньвае патэнцыял песень, іх прыдатнасць для ратацыі на радыёстанцыях і патэнцыял стаць хітамі. Ад яго залежыць якасць матэрыялу, які ўваходзіць у канчатковую версію альбома. І нават пасля выпуску альбома A&R-менеджэр займаецца яго прасоўваннем, адбірае песні для сінглаў і відэакліпаў, узаемадзейнічае з PR-арганізацыяй, адсочвае месцы альбома і сінглаў у чартах, каб забяспечыць камерцыйны поспех запісу.

## Змены 2000-х гадоў 
Новыя формы лічбавай дыстрыбуцыі змянілі адносіны паміж спажыўцамі і музыкай, якую яны выбіраюць.  і іншыя сцвярджаюць, што шырокі выбар музыкі на лічбавых сэрвісах дазволіў спажыўцам музыкі абыйсці традыцыйную ролю A&R. на хвалі зніжэння продажаў пласцінак многія супрацоўнікі A&R былі звольненыя.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Гуказапіс
Катэгорыя:Музычныя прафесіі
Дзяніс Леанідавіч Каржыцкі

**Дзяніс Леанідавіч Каржыцкі** () — беларускі дзяржаўны дзеяч, старшыня Дзяржаўнага камітэта па навуцы і тэхналогіях Рэспублікі Беларусь (з 2025). Кандыдат эканамічных навук (2007).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 27 верасня 1977 года.

У 2000 годзе з адзнакай скончыў аўтатрактарны факультэт Беларускай дзяржаўнай політэхнічнай акадэміі па спецыяльнасці «Эканоміка і кіраванне вытворчасцю», у 2004 годзе скончыў аспірантуру Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Эканоміка і кіраванне народнай гаспадаркай». У 2007 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Абгрунтаванне перспектыўнай патрэбнасці грузавых аўтатранспартных прадпрыемстваў у персанале».

У 2007—2010 гадах працаваў галоўным бухгалтарам, выконваючым абавязкі генеральнага дырэктара і намеснікам генеральнага дырэктара — галоўным бухгалтарам адкрытага акцыянернага таварыства «АТЭП-5» (г. Мінск).

З 2010 па 2011 гады — начальнік планава-эканамічнага аддзела вытворча-будаўнічага закрытага акцыянернага таварыства «ТрэстПрамбуд» (г. Мінск).

У 2011—2019 гадах займаў пасаду намесніка начальніка аддзела эканамічнага аналізу і статыстычнай справаздачнасці таварыства з абмежаванай адказнасцю «Трайпл».

З 2019 па 2023 год — дырэктар Беларускага інавацыйнага фонду.

У 2023 годзе пераведзены на пасаду першага намесніка Старшыні Дзяржаўнага камітэта па навуцы і тэхналогіях Рэспублікі Беларусь. 20 лістапада 2025 года назначаны Старшынёй Дзяржаўнага камітэта па навуцы і тэхналогіях Рэспублікі Беларусь.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Коржицкий Денис Леонидович
Акты Літоўскай метрыкі

**«А́кты Літо́ўскай ме́трыкі»** () — зборнік дакументаў з Метрыкі Вялікага Княства Літоўскага за 1413—1507 гады. Выдадзены гісторыкам права Ф. І. Леантовічам у Варшаве (т. 1, вып. 1—2, 1896—1897).

## Змест 
У выданне ўключана больш за 750 дакументаў на старабеларускай і лацінскай мовах, якія былі выяўлены ў 66 кнігах-копіях, што захоўваліся ў Варшаўскім архіве.

Матэрыялы пераважна тычацца Беларусі і Літвы, часткова — Украіны і Падляшша. Большасць з іх асвятляе сацыяльна-эканамічныя і сацыяльна-прававыя адносіны:
* прывілеі вялікіх князёў на зямельную ўласнасць і прыгонных сялян;
* судовыя дакументы;
* дагаворы куплі-продажу маёнткаў;
* прывілеі на корчмы, мыта, дзяржаўныя пасады і інш.

З публічна-прававых актаў у зборніку змешчаны агульназемскія прывілеі XV стагоддзя і абласныя прывілеі XVI стагоддзя.

## Бібліяграфія 
* Акты Литовской Метрики / собраны заслуженным профессором Императорского Варшавского университета Ф. И. Леонтовичем. — Варшава : издание Императорского Варшавского университета, 1896―1897 (Типография Варшавского учебного округа). — 30 см. — Часть текста на латинском языке. — Т. 1, вып. 1: 1413―1498 гг. — 1896. — [4], 169 с.
* Акты Литовской Метрики / собраны заслуженным профессором Императорского Варшавского университета Ф. И. Леонтовичем. — Варшава : издание Императорского Варшавского университета, 1896―1897 (Типография Варшавского учебного округа). — 30 см. — Часть текста на латинском языке. — Т. 1, вып. 2: 1499―1507 гг. — 1897. — [2], 200, LV с.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Крыніцы па гісторыі Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Кнігі 1896 года
Катэгорыя:Выданні гістарычных крыніц
Катэгорыя:Кнігі 1897 года
Чыставуст

**Чыставу́ст** (*Osmunda*) — род папарацей сямейства чыставуставых.

## Апісанне 
Шматгадовая травяністая карэнішчавая расліна вышынёй да 2 м. Ваі буйныя, двойчы перыста-рассечаныя, на доўгіх (дасягаюць паловы даўжыні ліста), жалабатых чаранках, пашыраных ля асновы. Спараносныя ваі дыморфныя і складаюцца з дзвюх частак: ніжняй — вегетатыўнай і верхняй — спараноснай. Вегетатыўная частка (даўжыня 50–100 см і шырыня 25–45 см) з голымі, шчыльнымі, бледна-зялёнымі, лінейна-ланцэтнымі канцавымі сегментамі; іх бакавыя праводныя пучкі разгалінаваныя. Цэнтральная вось ваі (рахіс) таксама жалабатая. Спараносная частка з драбнейшымі, вузкалінейнымі, спачатку зялёнымі, потым цёмна-карычневымі сегментамі, сабранымі ў верхавінкавую плоскую мяцёлку. Гэтыя сегменты па ўсёй паверхні пакрытыя шарападобнымі спарангіямі без індузія.

## Пашырэнне 
Паводле сучасных даных, род прадстаўлены 9 відамі і адным гібрыдам, спарадычна распаўсюджанымі ў трапічных, субтрапічных і ўмераных рэгіёнах зямнога шара. Арэал шырокі, але разарваны, што сведчыць пра старажытнасць роду. Вядомы часткі арэала ў Заходняй Еўропе, на Чарнаморскім узбярэжжы Каўказа, у Паўночнай і Паўднёвай Амерыцы, Паўднёва-Заходняй Індыі. На Беларусі адзначаны чыставуст велічны, або каралеўскі (*Osmunda regalis*), уключаны ў Чырвоную кнігу. Гэта вільгацелюбівая папараць насяляе забалочаныя альшанікі, вільготныя шыракалістыя і мяшаныя лясы, крынічныя і тарфяныя лясныя балоты.

Дэкаратыўная і лекавая расліна.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Чыставуставыя
Dead Blonde

**Dead Blonde** () сапраўднае імя — **Арына Мікалаеўна Мурашава** (; ) — расійская рэйв-выканаўца.

Атрымала папулярнасць дзякуючы загружаным у сацыяльную сетку TikTok іншымі карыстальнікамі песням «Мальчик на девятке», «Бесприданница» і «Банкомат».

## Біяграфія 
Нарадзілася 6 красавіка 1999 года ў Архангельску. Адзін з трэкаў, «Мальчик на девятке», у канцы красавіка — пачатку мая 2021 года пачаў набіраць папулярнасць у TikTok, далей рушыла ўслед трапленне песні ў чарты YouTube, iTunes, Apple Music і Spotify.

Выхад трэцяга альбома пад назвай «Сплетница» адбыўся 18 лістапада 2022 года. 5 красавіка 2024 года быў выпушчаны 4-ы альбом «Перестройка».

У 2025 годзе ўступіла ў ЛДПР.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Спевакі і спявачкі РасііКатэгорыя:Відэаблогеры
Катэгорыя:Члены ЛДПР
Акты рэфармацыйных сінодаў у Польшчы

**«А́кты рэфармацы́йных сіно́даў у Польшчы»** () — шматтомнае выданне крыніц па гісторыі Рэфармацыі ў Польшчы і Вялікім Княстве Літоўскім. Выдаецца з 1966 года ў Варшаве. Ініцыятаркай серыі і ўкладальніцай была гісторык Марыя Сіпайла.

## Змест і структура 
Выданне ахоплівае гістарычны перыяд з 1550 года да канца XVII стагоддзя. Пры складанні выкарыстаны ўсе даступныя кодэксы пратаколаў рэфармацыйных сінодаў, згадкі пра сіноды ў старадруках, асобныя акты, карэспандэнцыя і рэляцыі. Дакументы падаюцца на польскай, лацінскай і чэшскай мовах.

Матэрыялы выдання асвятляюць арганізацыйную, царкоўна-рэлігійную і ідэалагічную дзейнасць рэфармацыйных абшчын («Чэшскія браты», кальвіністаў, арыян), узаемаадносіны розных рэфармацыйных плыняў, палітыку вярхоўнай улады ў адносінах да Рэфармацыі, а таксама ўдзел дзеячаў з Беларусі і Літвы ў грамадска-палітычным жыцці Рэчы Паспалітай.

## Бібліяграфія серыі 
* Akta synodów różnowierczych w Polsce = Acta synodalia ecclesiarum Poloniae reformatarum / Biblioteka Uniwersytecka w Warszawie; oprac. Maria Sipayłło. — Warszawa : Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 1966. — T. 1: 1550—1559. — XXXI, 379 s.
* Akta synodów różnowierczych w Polsce = Acta synodalia ecclesiarum Poloniae reformatarum / Biblioteka Uniwersytecka w Warszawie; oprac. Maria Sipayłło. — Warszawa : Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 1972. — T. 2: 1560—1570. — XIX, 413 s.
* Akta synodów różnowierczych w Polsce = Acta synodalia ecclesiarum Poloniae reformatarum / Biblioteka Uniwersytecka w Warszawie; oprac. Maria Sipayłło. — Warszawa : Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983. — T. 3: Małopolska, 1571—1632. — XIX, 691 s. : il.
* Akta synodów różnowierczych w Polsce = Acta synodalia ecclesiarum Poloniae reformatarum / oprac. Maria Sipayłło; red. nauk. Halina Juszczakowa. — Warszawa : Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 1997. — T. 4: Wielkopolska, 1569—1632. — XXIII, 502 s. : il. — ISBN 83-230-9925-1.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Крыніцы па гісторыі Рэчы Паспалітай
Катэгорыя:Рэфармацыя ў Рэчы Паспалітай
Катэгорыя:Выданні гістарычных крыніц
Катэгорыя:Кнігі 1966 года
Катэгорыя:Кнігі 1972 года
Катэгорыя:Кнігі 1983 года
Катэгорыя:Кнігі 1997 года
Акты Маскоўскай дзяржавы

**«А́кты Маско́ўскай дзяржа́вы»** () — збор дакументаў па палітычнай і ваеннай гісторыі Расіі і сумежных дзяржаў. Выдадзены Імператарскай Акадэміяй навук пад рэдакцыяй Н. А. Папова і Дз. Я. Самаквасава ў 3 тамах у 1890—1901 гадах.

## Змест 
Выданне складаецца з трох тамоў:
* Том 1 (1890): ахоплівае 1571—1634 гады;
* Том 2 (1894): ахоплівае 1635—1659 гады;
* Том 3 (1901): ахоплівае 1660—1664 гады.

У зборніку змешчаны дакументы са справаводства Маскоўскага стала Разраднага прыказа. Матэрыялы асвятляюць арганізацыю станічнай і вартавой службы на поўдні Расіі ў 1570—1590-я гады, будаўніцтва засек (1638), барацьбу з набегамі крымскіх татараў у XVII стагоддзі.

Значная частка дакументаў прысвечана ваеннай гісторыі, якая непасрэдна тычыцца Вялікага Княства Літоўскага і Рэчы Паспалітай:
* ваенныя дзеянні 1614—1618 гадоў;
* Вайна Расіі з Рэччу Паспалітай 1632—1634 гадоў;
* Вайна Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў;
* Вайна Расіі са Швецыяй 1656—1658 гадоў.

Таксама ў выданні ёсць звесткі пра эканамічную і палітычную гісторыю Рэчы Паспалітай і Крыма, становішча служылых людзей, Маскоўскае паўстанне 1662 года.

## Бібліяграфія 
* Акты Московского государства, изданные императорскою Академией наук / под ред. Н. А. Попова. — СПб. : Изд. Акад. наук, 1890—1901. — Т. 1: Разрядный приказ : Моск. стол. — СПб. : Изд. Акад. наук, 1890. — 766 с.
* Акты Московского государства, изданные императорскою Академией наук / под ред. Н. А. Попова. — СПб. : Изд. Акад. наук, 1890—1901. — Т. 2: Разрядный приказ : Моск. стол. : 1635—1659. — СПб. : Изд. Акад. наук, 1894. — XLV, 773 с.
* Акты Московского государства, изданные императорскою Академией наук / под ред. Н. А. Попова. — СПб. : Изд. Акад. наук, 1890—1901. — Т. 3: Разрядный приказ : Моск. стол. : 1660—1664. — СПб. : Изд. Акад. наук, 1901. — XXX, 671 с.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Крыніцы па гісторыі Расіі
Катэгорыя:Крыніцы па гісторыі Рэчы Паспалітай
Катэгорыя:Выданні гістарычных крыніц
Катэгорыя:Кнігі 1890 года
Катэгорыя:Кнігі 1894 года
Катэгорыя:Кнігі 1901 года
Акты уніі Польшчы з Літвою 1385—1791

**«А́кты у́ніі По́льшчы з Літво́ю 1385—1791»** () — зборнік дакументаў па гісторыі уніі (саюза) паміж Каралеўствам Польскім і Вялікім Княствам Літоўскім. Выдадзены ў 1932 годзе ў Кракаве супольнымі намаганнямі Польскай акадэміі ведаў і Варшаўскага навуковага таварыства. Укладальнікамі зборніка былі вядомыя польскія гісторыкі права Станіслаў Кутшэба і Уладзіслаў Сямковіч.

## Змест 
У зборнік уключана 177 дакументаў на старабеларускай, польскай і лацінскай мовах. Выданне змяшчае тэксты ўсіх уній паміж Польшчай і ВКЛ, а таксама шмат дадатковых матэрыялаў.

Храналагічна дакументы ахопліваюць перыяд з канца XIV да канца XVIII стагоддзя:
* Першы дакумент — акт Крэўскай уніі 1385 года, выдадзены вялікім князем Ягайлам.
* Апошні дакумент — прынятая Чатырохгадовым соймам (1788—1792) пастанова (канстытуцыя) ад 20 кастрычніка 1791 года «Аб заручэнні абодвух народаў». Гэты акт удакладняў Канстытуцыю 3 мая і замацоўваў федэратыўны саюз абедзвюх дзяржаў (ВКЛ і Польшчы) у складзе адзінай Рэчы Паспалітай.

## Бібліяграфія 
* Akta unji Polski z Litwą 1385–1791 / Stanisław Kutrzeba, Władysław Semkowicz. — Kraków : Nakładem Polskiej Akademji Umiejętności i Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, 1932. — LVI, 570 s.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Крыніцы па гісторыі Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Крыніцы па гісторыі Рэчы Паспалітай
Катэгорыя:Выданні гістарычных крыніц
Катэгорыя:Кнігі 1932 года
Мягістэ

**Мягістэ** () — вёска ў воласці Отэпя павета Валгамаа, ва ўсходняй Эстоніі. 
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Аямаа

**Аямаа** () — вёска ў воласці Ныа павета Тартумаа, ва ўсходняй Эстоніі. Упершыню згадваецца ў 1582 годзе пад назвай *Аямегі*.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Вана-Куустэ

**Вана-Куустэ** () — вёска ў воласці Камб’я павета Тартумаа, на ўсходзе Эстоніі.

## Насельніцтва 
## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Калью Кангур (1925—1989), эстонскі пісьменнік, перакладчык
* Іва Посці (нар. 1975), эстонскі оперны спявак, гісторык

Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Сусветны дзень барацьбы са СНІДам

**Сусветны дзень барацьбы са СНІДам** (англ. World AIDS Day), які адзначаецца штогод 1 снежня з 1988 года, — гэта міжнародны дзень, прысвечаны павышэнню дасведчанасці аб пандэміі СНІДу, выкліканай распаўсюджваннем ВІЧ-інфекцыі, і ўшанаванню памяці тых, хто памёр ад гэтай хваробы. Сіндром набытага імунадэфіцыту (СНІД) — гэта небяспечны для жыцця стан, выкліканы вірусам імунадэфіцыту чалавека (ВІЧ). Вірус ВІЧ атакуе імунную сістэму пацыента і зніжае яе ўстойлівасць да іншых захворванняў. Урадавыя і медыцынскія чыноўнікі, няўрадавыя арганізацыі і асобныя людзі па ўсім свеце адзначаюць гэты дзень, часта з адукацыйнымі праграмамі па прафілактыцы і барацьбе са СНІДам.

Сусветны дзень барацьбы са СНІДам — адна з адзінаццаці афіцыйных глабальных кампаній па ахове здароўя, якія адзначаюцца Сусветнай арганізацыяй аховы здароўя (СААЗ), разам з Сусветным днём здароўя, Сусветным днём донара крыві, Сусветным тыднем імунізацыі, Сусветным днём барацьбы з туберкулёзам, Сусветным днём без тытуню, Сусветным днём барацьбы з малярыяй, Сусветным днём барацьбы з гепатытам, Сусветным тыднем інфармаванасці аб антымікробных прэпаратах, Сусветным днём бяспекі пацыентаў і Сусветным днём барацьбы з хваробай Шагаса.

 ад СНІДа памерлі ад 27,2 да 47,8 мільёнаў чалавек, і каля 37,7 мільёнаў жывуць з ВІЧ ва ўсім свеце, што робіць гэта адной з самых значных праблем аховы здароўя насельніцтва у вядомай гісторыі. Дзякуючы нядаўняму паляпшэнню доступу да антырэтравіруснай тэрапіі ў многіх рэгіёнах свету, узровень смяротнасці ад эпідэміі СНІДу знізіўся на 64% у параўнанні з яго пікам у 2004 годзе (1,9 мільёна ў 2004 годзе супраць 680 000 у 2020 годзе).  кожны год сканцэнтраваны на пэўнай тэме, абранай пасля кансультацый з UNAIDS, СААЗ і вялікай колькасцю мясцовых, нацыянальных і міжнародных устаноў, якія займаюцца прафілактыкай і лячэннем ВІЧ/СНІДу.  тэма кожнага года выбіраецца Міжнародным кіруючым камітэтам Сусветнай кампаніі па барацьбе са СНІДам (WAC).

З 2005 па 2010 год кожны Сусветны дзень барацьбы са СНІДам адзначаўся пад дэвізам «Спыніце СНІД. Выканайце абяцанне». Гэтая тэма была прызначана для заахвочвання палітычных лідараў выканаць свае абавязацельствы па дасягненні ўсеагульнага доступу да прафілактыкі, лячэння, догляду і падтрымкі ў сувязі з ВІЧ/СНІДам да 2010 года.
 ў Сусветны дзень барацьбы са СНІДам, 30 лістапада 2007 г.]]
 на абеліску ў Буэнас-Айрэсе, Аргенціна, частка інфармацыйнай кампаніі да Сусветнага дня барацьбы са СНІДам 2005 года.]]

## Глядзіце таксама 
* Эпідэміялогія ВІЧ/СНІДу

## Спасылкі 
Катэгорыя:Міжнародныя дні ААН
Катэгорыя:Святы снежня
Катэгорыя:ВІЧ-інфекцыя
Катэгорыя:З’явіліся ў 1988 годзе
Іва Посці

**Іва Посці** (; нар.  года, Вана-Куустэ) — эстонскі оперны спявак і гісторык. Дырэктар Нарвскага музея.

Вывучаў гісторыю ва ўніверсітэце Тарту, працаваў выкладчыкам паліталогіі. У 1996–2001 гадах ён вывучаў спевы ў Айна Кыйв у музычнай школе імя Хейна Элера ў Тарту, а з 2001 па 2007 год вучыўся ў Каралеўскай кансерваторыі ў Гаазе, дзе выкладчыкамі былі Рыта Дамс і Барбара Пірсан.
Выступаў з канцэртамі ў Эстоніі і за мяжой. Атрымаў шэраг узнагарод на розных конкурсах (як поп-спявак і оперны спявак). З 2005 года Посці арганізуе майстар-класы для спевакоў-класікаў у Тарту.

У чэрвені 2010 года ён выканаў партыю Вяземскай у оперы «Сабачае сэрца» Аляксандра Раскатава (сусветная прэм'ера) у Нідэрландскай оперы.

Пості таксама спявае джазавыя партыі.
Кангур

**Кангур**:
## Прозвішча 
* Калью Кангур, эстонскі пісьменнік
* Крысцьян Кангур, эстонскі баскетбаліст
## Тапонім 
* Кангур (гара)
Калью Кангур

**Калью Кангур** (; 25 кастрычніка 1925, Вана-Куустэ, Тартумаа — , ) — эстонскі пісьменнік, паэт і перакладчык.

Вучыўся ў Тарту ў гімназіі Хуга Трэфнера з 1939 па 1944 год. Яго вершы ўпершыню былі надрукаваны ў газеце «Postimees» у 1943 годзе. З 1949 году рэгулярна друкаваўся ў перыёдыцы. Першая кніга вершаў Кангура была выдадзена ў 1957 годзе. У 1960 годзе быў прыняты ў Саюз пісьменнікаў Эстонскай ССР. Пісаў, сярод іншага, санеты, хайку і эпіграмы. Атрымаў вядомасць таксама як дзіцячы пісьменнік.

Творы Калью Кангура былі перакладзены на англійскую, італьянскую, латышскую, літоўскую, нямецкую, рускую, фінскую і іншую мовы.

Катэгорыя:Пісьменнікі Эстоніі
Ворбузэ

**Ворбузэ** () — вёска ў воласці Тарту павета Тартумаа, Эстонія. Да адміністрацыйнай рэформы мясцовых самакіраванняў Эстоніі 2017 года ўваходзіла ў склад воласці Цяхтверэ. Размешчана за 6 кіламетраў на паўночны захад ад павятовага і валаснога цэнтра — горада Тарту, на правым баку даліны ракі Эмайыгі. Вышыня над узроўнем мора - 51 метр.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Кангур (гара)

**Кангу́р** — горны масіў у хрыбце Кангурмузтаг у кітайскай частцы Паміра, размешчаны на тэрыторыі Сіньцзян-Уйгурскага аўтаномнага раёна. Вяршыні Кангур (7649 м), Кангурцюбэ (7530 м) і Музтагата (7546) — самыя высокія пікі хрыбта Кангурмузтаг.

Кангур размешчаны на поўнач ад гары Музтагата і на паўночны ўсход ад возера Каракёль. З-за сваёй аддаленасці масіў быў адкрыты еўрапейцамі толькі ў 1900 годзе. Аднак пасля пабудовы Каракарумскай шашы, якая злучае Пакістан і Кітай, Кангур стаў больш даступным.

Першае ўзыходжанне на Кангур здзейсніла брытанская экспедыцыя пад кіраўніцтвам Крыса Бонінгтана 5 ліпеня 1981 года.
Катэгорыя:Катэгорыя:Горныя вяршыні-сямітысячнікі
Талаўка (рака, упадае ў Ахоцкае мора)

**Талаўка** (у вярхоўі **Куюл**) — рака на паўночным захадзе паўвострава Камчатка. Працякае па тэрыторыі Пенжынскага раёна Камчацкага краю Расіі. Па плошчы басейна Талаўка займае 3-е месца сярод рэк рэгіёну і 48-е — у Расіі. Даўжыня ракі — 458 км, плошча вадазборнага басейна — 24 100 км².

Выток ракі Куюл знаходзіцца на заходніх адгор’ях Вятвейскага хрыбта, далей рака працякае па Парапольскім доле (у тым ліку, праз найбуйнейшае з яго азёр, Талаўскае). Ніжэй зліцця Куюла і Энычаваяма рака перасякае Пенжынскі хрыбет і ўпадае ў Пенжынскую губу заліва Шэліхава.

Катэгорыя:Рэкі Камчацкага края
Талаўка

**Талаўка**:
* Талаўка (Іркуцкая вобласць)
* Талаўка (рака, упадае ў Ахоцкае мора)
Каменскае (Камчацкі край)

**Каменскае** () — сяло ў Камчацкім краі Расіі, адміністрацыйны цэнтр Пенжынскага раёна. Размешчана на правым беразе ракі Пенжына. Побач знаходзіцца сяло Аклан, уверх па цячэнні ракі Пенжына знаходзяцца сяло Слаутнае і Аянка. Далей за ўсіх ад Каменскага на захад, на беразе Пенжынскай губы, знаходзіцца Парэнь, у вусці аднайменнай ракі.

Да краявога цэнтра — Петрапаўлаўска-Камчацкага — можна дабрацца толькі паветраным транспартам, з перасадкай у сяле Корф (аэрапорт Тылічыкі). Жвіровай аўтамабільнай дарогай сяло Каменскае звязана з сялом Манілы.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Населеныя пункты Расіі
Ледзяная (гара)

**Ледзяная** () — гара ў Алютарскім раёне Камчацкага края Расіі, самая высокая вяршыня Каракскага нагор’я. Уваходзіць у горны хрыбет Укэлаят. З 1991 года з’яўляецца помнікам прыроды мясцовага значэння.

Вяршыня гары ўяўляе сабой купал, пакрыты ледавікамі. Вышыня гары — 2453 м над узроўнем мора (паводле іншых звестак — 2562 м). Ад Ледзяной адыходзяць хрыбты Пікась, Укэлаят, Снегавы.

Ледзяная і Укэлаят з’яўляюцца цэнтрам абляднення, тут размешчаны 344 ледавіка плошчай 102,5 км². У адгор’ях гары бяруць пачатак некалькі рэк, у тым ліку Пахача, Апука, Вялікая.
Kiss (альбом Kiss)

***Kiss*** — дэбютны студыйны альбом амерыканскага рок- гурта Kiss, выпушчаны 18 лютага 1974 года лэйблам *Casablanca Records*. Большая частка матэрыялу для альбома была напісана Джынам Сімансам і Полам Стэнлі, якія яны былі ўдзельнікамі свайго гурта Wicked Lester, папярэдніка Kiss. Сіманс падлічыў, што ўвесь працэс запісу і звядзення заняў тры тыдні, у той час як супрадзюсар Рычы Уайз заявіў, што гэта заняло ўсяго 13 дзён.

## Інфармацыя аб альбоме 
Альбом быў запісаны ў студыі Bell Sound Studios у Нью-Ёрку, якая належала кампаніі, што валодала Buddah Records. Ніл Богарт быў кіраўніком Buddah перад заснаваннем Casablanca Records,  ён правёў вечарыну ў гатэлі Century Plaza ў Лос-Анджэлесе, каб адзначыць выхад *Kiss* на Заходнім узбярэжжы (18 лютага) і прадставіць гуказапісвальную кампанію прэсе і іншым кіраўнікам гуказапісвальнай індустрыі.

У першапачатковым рэлізе альбома не было песні «Kissin' Time». Яна была на кожным выданні з 10 мая 1974 года . Арыгінальнае выданне без гэтай песні выйшла накладам прыблізна 100 000 копій.

Фотасесія альбома адбылася 31 студзеня 1974 года ў студыі Джоэля Бродскага на 57-й вуліцы ў Манхэтэне. Паводле слоў Пола Стэнлі, усе, акрамя Пітэра Крыса, самі рабілі сабе макіяж падчас здымкі. Грымёр рабіў Крысу макіяж, як апісаў Стэнлі, падобную на «маску племяннога льва».

У адпаведнасці з тэматыкай «Касабланкі» на вечарыне былі пальмы і двайнік Хамфры Богарта. Гурт Kiss прадэманстраваў сваё звычайнае гучнае і пафаснае шоу, якое настроіла супраць гурта лэйбл Warner Bros. Records (дыстрыб'ютара пласцінак Casablanca). Бродскі адмаўляў гэта, спісваючы гэта на іх уяўленне.

Джын Сіманс і Эйс Фрэлі заявілі, што *Kiss* — іх любімы альбом гурта.

## Спіс трэкаў 
Усе даныя адаптаваныя з арыгінальнага рэлізу. 

  

## Персанал 
**Kiss**

* Пол Стэнлі (Starchild) — рытм-гітара, вакал
* Джын Сіманс (Demon) — бас-гітара, вакал
* Пітэр Крыс (Catman) — барабаны, вакал
* Эйс Фрэлі (Space Ace) — сола-гітара, бэк-вакал у песнях «Nothin' to Lose» і «Black Diamond»

**Дадатковы персанал**

* Брус Фостэр — фартэпіяна
* Бобі — пляскае ў далоні падчас песні «Nothin' to Lose»
* Эдзі Солан, Марк Лэбоў, Рычы Уайз — пажарная машына ў «Firehouse»

**Вытворчасць**

* Кені Кернер, Рычы Уайз — прадзюсары
* Уорэн Дзьюі — інжынер
* Джо Брэшыа — майстарынг
* Роберт Локарт – арт-дырэктар, дызайн
* Джоэл Бродскі — фатаграфія

## Чарты 
## Сертыфікацыя 
## Зноскі 
Катэгорыя:Альбомы 1974 года
Катэгорыя:Альбомы гурта «Kiss»
Катэгорыя:Старонкі з недагледжанымі перакладамі
Міжнародны дзень інвалідаў

ў Лондане падсвяцілася фіялетавым колерам у гонар Міжнароднага дня інвалідаў 2020 года]]
**Міжнародны дзень інвалідаў** (3&nbsp;снежня, англ. International Day of Persons with Disabilities) — гэта міжнароднае свята, якое абвешчана Арганізацыяй Аб'яднаных Нацый з 1992 года. Яно адзначаецца з рознай ступенню поспеху па ўсёй планеце. Мэта святкавання Дня — садзейнічаць разуменню праблем інваліднасці і мабілізаваць падтрымку годнасці, правоў і дабрабыту людзей з інваліднасцю. Яно таксама імкнецца павысіць дасведчанасць аб перавагах, якія можна атрымаць ад інтэграцыі людзей з інваліднасцю ва ўсе аспекты палітычнага, сацыяльнага, эканамічнага і культурнага жыцця. Кожны год гэты дзень прысвечаны рознай праблеме.

## Гісторыя 
### Міжнародны год інвалідаў 1981 
У 1976 годзе Генеральная Асамблея Арганізацыі Аб'яднаных Нацый абвясціла 1981 год Міжнародным годам інвалідаў. Яна заклікала да распрацоўкі плана дзеянняў на нацыянальным, рэгіянальным і міжнародным узроўнях з акцэнтам на забеспячэнне роўных магчымасцей, рэабілітацыю і прафілактыку інваліднасці.

Тэмай Міжнароднага года інвалідаў стала «Поўны ўдзел і роўнасць», якая вызначаецца як права людзей з інваліднасцю прымаць паўнавартасны ўдзел у жыцці і развіцці свайго грамадства, карыстацца ўмовамі жыцця, роўнымі з іншымі грамадзянамі, і мець роўны ўдзел у паляпшэнні ўмоў у выніку сацыяльна-эканамічнага развіцця.

### Дзесяцігоддзе інвалідаў Арганізацыі Аб'яднаных Нацый 1983–1992 гг. 
Каб вызначыць тэрміны, на працягу якіх урады і арганізацыі маглі б рэалізаваць мерапрыемствы, рэкамендаваныя ў Сусветнай праграме дзеянняў, Генеральная Асамблея абвясціла 1983–1992 гады Дзесяцігоддзем інвалідаў Арганізацыі Аб'яднаных Нацый.

### Сцяг 
3 снежня 2017 года, у Міжнародны дзень інвалідаў, парламентарыі з краін Лацінскай Амерыкі сабраліся на пленарнае пасяджэнне ў Перу. Шляхам акламацыі яны абвясцілі залаціста-срэбна-бронзавы сцяг сімвалам усіх людзей з інваліднасцю. У той жа дзень сцяг быў перададзены ў еўрапейскую штаб-кватэру Арганізацыі Аб'яднаных Нацый. Многія іспанскія гарады і муніцыпалітэты вывешваюць сцяг у Міжнародны дзень інвалідаў. У 2018 годзе сцяг быў вывешаны ў горадзе Санта-Крус-дэ-Ла-Пальма на Канарскім востраве Ла-Пальма. 3 снежня 2018 года сцяг быў прыняты "Foment d'Esportistes amb Reptes" (FER), алімпійскай і паралімпійскай спартыўнай арганізацыяй у Іспаніі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка на сайце ААН
* Рэзалюцыя № 47/3 (Міжнародны дзень інвалідаў)
* Арганізацыя Аб'яднаных Нацый, Дэпартамент па эканамічных і сацыяльных пытаннях, Міжнародны дзень інвалідаў, 3 снежня
* Канвенцыя ААН аб інвалідах, у тым ліку артыкул 21 аб доступе да інфармацыі і сувязі
Катэгорыя:Святы снежня
Катэгорыя:Міжнародныя дні ААН
Катэгорыя:З’явіліся ў 1992 годзе
Ана Лагуна

**Ана Лагуна** (; ) — шведская танцорка іспанскага паходжання, жонка і муза балетмайстра Матса Эка.

## Біяграфія 
У 1974 годзе была прынята ў трупу «Кульберг-балет», дзе танцавла да 1933 года. Вядома перш за ўсё ролямі ў пастаноўках харэографа Матса Эка («Жызэль», «Кармэн», «Лебядзінае возера», «Дом Бернарды Альбы»). Таксама танцавала ў балетах Іржы Кіліяна, Начо Дуата, Морыса Бежара, Уільяма Форсайта, Аляксея Ратманскага. Танцавала з Рудольфам Нурыевым у балеце «Фрокен Юлія» (1981, харэаграфія Біргіт Кульберг па драме Стрындберга). Неаднаразова выступала з Міхаілам Барышнікавым (*Тры сола і дуэт*).

Ана Лагуна і Матс Эк развіталіся са сцэнай у 2016 годзе, даўшы апошнія выступленні 6 і 10 студзеня ў Парыжы, у Тэатры Елісейскіх палёў і выканаўшы *She was Black* (1994), «Сола для дваіх» (1996) і *Hache* (2016) разам з Танцонішчыкам Іванам Дэлабі.

## Фільмаграфія 
* 1982 — «Жызэль»* (Жызэль, граф Альберт — Люк Боўі).
* 1990 — «Лебядзінае возера»* (Каралева лебедзяў, Прынц — Іван Аўзэлі).
* 1994 — «Кармэн»* (Кармэн, Дон Хазэ — Марк Хван, Эскамільё — Іван Аўзэлі).
* 2012 — «Старая і дзверы»* (партнёр — Іван Аўзэлі).
* 2012 — «Месца» (рэжысёр — Ёнас Акерлунд (Jonas Åkerlund), партнёр — Міхаіл Барышнікаў).

(*) Харэограф і рэжысёр — Матс Эк

## Прызнанне 
Лаўрэат шматлікіх прэмій, уключаючы  (Іспанія, 1990), «Эмі» (1995), «Бенуа, Масква — Мясін, Пазітана» (Вялікі тэатр, 2015). Ганаровы доктар г. Сарагоса, ганаровы прафесар Міністэрства культуры Швецыі.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* В Словаре театрального искусства
* https://web.archive.org/web/20110914093519/http://benois.theatre.ru/participants/jury/laguna/ 

### Відэа 
* 
* Фрагмент балета *Кармен*, видео

Катэгорыя:Танцоўшчыцы XXI стагоддзя
Катэгорыя:Танцоўшчыцы XX стагоддзя
Катэгорыя:Танцоўшчыцы паводле алфавіта
Генадзь Аляксандравіч Баравік

**Генадзь Аляксандравіч Баравік** (? — , Мінск) — беларускі архітэктар. Член Беларускага саюза архітэктараў.

## Біяграфія 
У 1972 годзе скончыў архітэктурны факультэт Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытута.

## Творчасць 
Па праектах Г. А. Баравіка па ўсёй рэспубліцы пабудаваны аўтазаправачныя станцыі (АЗС).

У складзе аўтарскага калектыву пры яго ўдзеле (у майстэрні А. П. Назарава) былі распрацаваны:
* праект рэканструкцыі Дзіцячага рэабілітацыйна-аздараўленчага цэнтра ў Ждановічах;
* завод «Белтэкс Оптык» па вуліцы Фурманава ў Лідзе;
* шматкватэрны жылы дом па вуліцы Машэрава ў Маладзечне;
* праект рэканструкцыі будынка Дома культуры пад вытворчасць дэкаратыўнай касметыкі ў гарадскім пасёлку Радашковічы;
* 18 аўтазаправачных станцый і іншыя аб’екты.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Члены Беларускага саюза архітэктараў
Катэгорыя:Памерлі 24 лістапада
Катэгорыя:Памерлі ў 2025 годзе
Катэгорыя:Памерлі ў Мінску
Казімір Рушчыц

**Казімір Рушчыц** () — ваенны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага, палкоўнік 6-га пяхотнага рэгімента ВКЛ.

## Біяграфія 
Прадстаўнік шляхецкага роду Рушчыцаў герба «Ліс». Сын Ігната Рушчыца, унук Васіля Рушчыца. У генеалагічным раздзеле манаграфіі, прысвечанай мастаку Фердынанду Рушчыцу, адзначаецца як «выдатны вайсковец і патрыёт часоў Станіслава Аўгуста».

У перыяд Чатырохгадовага сойма (1788—1792) займаў пасаду палкоўніка 6-га пяхотнага рэгімента Вялікага Княства Літоўскага (Масальскага), які дыслакаваўся ў Навагрудку.

У маі 1790 года, рэагуючы на скаргу менскага гродскага суддзі і парадкавага камісара Алендскага, Навагрудская парадкавая цывільна-вайсковая камісія разглядала справу аб нападзе «купы людзей свавольных» на маёнтак Святы Двор. Алендскі, баючыся за жыццё дамачадцаў, настойваў на размяшчэнні ў сваім засценку Падсадкі (Podsadzki) каманды (роты) 6-га рэгімента пад кіраўніцтвам палкоўніка Казіміра Рушчыца для ўціхамірвання «гультайства».

У 1792 годзе Казімір Рушчыц фігуруе ў фінансавых дакументах Навагрудскай камісіі, дзе ён выдаў квіт (распіску) аб атрыманні асігнаваных сродкаў (жолду) для свайго рэгімента.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Ваенныя дзеячы Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Рушчыцы (род)
Катэгорыя:Палкоўнікі Рэчы Паспалітай
Міжнародны дзень грамадзянскай авіяцыі

У 1996 годзе Генеральная Асамблея Арганізацыі Аб'яднаных Нацый абвясціла 7 снежня **Міжнародным днём грамадзянскай авіяцыі.**

Гэты дзень адзначаецца Міжнароднай арганізацыяй грамадзянскай авіяцыі (ІКАО) з 7 снежня 1994 года, калі было 50 гадоў з падпісання Канвенцыі аб міжнароднай грамадзянскай авіяцыі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка Міжнароднага дня грамадзянскай авіяцыі на сайце ІКАО
* Паштовая гісторыя ІКАО *Міжнародны дзень грамадзянскай авіяцыі*
* ААН: Міжнародны дзень грамадзянскай авіяцыі
Катэгорыя:Святы снежня
Катэгорыя:Грамадзянская авіяцыя
Катэгорыя:Міжнародныя дні ААН
Катэгорыя:З’явіліся ў 1994 годзе
Корф (Камчацкі край)

**Корф** () — сяло (да 1994 года — пасёлак гарадскога тыпу) у Алютарскім раёне Камчацкага краю Расіі (да 1 ліпеня 2007 года ў складзе Каракскай аўтаномнай акругі Камчацкай вобласці).

Размешчана на беразе Скрытай гавані і заліва Корфа Берынгава мора на доўгай вузкай пясчанай касе насупраць раённага цэнтра Тылічыкі.

Пасёлак атрымаў назву ад назвы заліва, які ў сваю чаргу названы ў гонар Андрэя Мікалаевіча Корфа, першага Прыамурскага генерал-губернатара.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Населеныя пункты Расіі
Андрэй Мікалаевіч Корф

Барон **Андрэй Мікалаевіч Корф** (; 10 (22) ліпеня 1831 — 7 (19) лютага 1893) — расійскі ваенны і дзяржаўны дзеяч, генерал-ад'ютант (1879), генерал ад інфантэрыі (30.08.1892), першы генерал-губернатар Прыамур'я (1884—93). Яго імя мае шэраг геаграфічных аб'ектаў на Далёкім Усходзе. Ганаровы грамадзянін горада Хабараўска.
Корф

**Корф**:

## Прозвішча 
* Андрэй Мікалаевіч Корф — расійскі ваенны і дзяржаўны дзеяч
* Іаган Альбрэхт Корф — расійскі дзяржаўны дзеяч, дыпламат

## Тапонім 
* Корф (Камчацкі край)