open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Гаўрыіл Васілевіч Бараноўскі

**Гаўрыіл Васілевіч Бараноўскі** (25 сакавіка [6 красавіка] 1860,  — 1920, Келамакі) — рускі архітэктар, грамадзянскі інжынер, мастацтвазнаўца і выдавец.

## Біяграфія 
Гаўрыіл Васілевіч Бараноўскі нарадзіўся 25 сакавіка (6 красавіка) 1860 года ў Адэсе ў сям’і калежскага сакратара Васіля Іванавіча Бараноўскага. Вучыўся ў рэальным вучылішчы ў Адэсе, пасля заканчэння якога ў 1880 годзе паступіў вольнаслухачом на архітэктурнае аддзяленне Санкт-Пецярбургскай Акадэміі Мастацтваў. Быў адлічаны па палітычных матывах і працягнуў адукацыю ў Інстытуце грамадзянскіх інжынераў, які скончыў у 1885 годзе з Сярэбраным медалём і чынам калежскага сакратара.

Г. В. Бараноўскі пачаў сваю архітэктурную дзейнасць у 1883—1885 гадах пад кіраўніцтвам П. Ю. Сюзора. Першы самастойны праект — Галоўная дварцовая канцылярыя. З 1888 — галоўны архітэктар Балтыйскага завода.

Выкладаў у Інстытуце грамадзянскіх інжынераў у 1897—1905 гг.

Быў членам праўлення Таварыства грамадзянскіх інжынераў, членам Савета па горнапрамысловых справах пры Міністэрстве земляробства і дзярж. маёмасцяў (з 1904), служыў у Тэхнічна-будаўнічым камітэце (ВСК МУС) (з 1885 г. — тэхнік, з 1902 г. — звышштатны член ТСК МУС, з 1907 г. — штатны член ТСК МУС). З 1907 года — сапраўдны стацкі саветнік.

Пасля рэвалюцый 1917 года Бараноўскі прадаў у снежні 1917 года сваю арыгінальную вілу «Арфа» у Келамакі, пабудаваную ім у 1907 годзе. Але застаўся жыць у Келамякі на іншым участку з домам. Г. В. Бараноўскі памёр у Келамякі на сваёй дачы ад «паралічу сэрца» ў 1920 годзе і быў пахаваны на мясцовых могілках.
## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1
Георгій Іванавіч Благанраваў

**Георгій Івановіч Благанраваў** (; 6 [18] мая 1896, Ягор’еўск, Разанская губерня — , ) — рускі рэвалюцыянер, савецкі дзяржаўны дзеяч, камісар дзяржаўнай бяспекі 1-га рангу (1936). Кандыдат у члены ЦК ВКП(б) у 1934—1937 гадах.

З чэрвеня па ліпень 1918 года Георгій Благанраваў быў членам РВС Усходняга фронту, дзе ўдзельнічаў у барацьбе супраць частак Чэхаславацкага корпуса і ў падаўленні Яраслаўскага мецяжу. З лістапада 1918 года працаваў у органах ВЧК на розных пасадах, звязаных з чыгуначным транспартам, з 1921 па 1922 год — начальнікам транспартнага аддзела ВЧК, а з лютага 1922 па кастрычнік 1931 года — начальнікам транспартнага аддзела ДПУ — АДПУ СССР. З 26 кастрычніка 1929 па 7 кастрычніка 1931 года — член калегіі АДПУ пры СНК СССР.

З 16 снежня 1929 па 7 кастрычніка 1931 года Благанраваў працаваў намеснікам наркама шляхоў зносін СССР, а з 7 кастрычніка 1931 года — 2-м намеснікам наркама шляхоў зносін СССР. 21 верасня 1932 года стаў 1-м намеснікам наркама шляхоў зносін СССР. На XVII з’ездзе ВКП(б) у лютым 1934 гады абраны кандыдатам у члены ЦК ВКП(б).

3 жніўня 1935 года ўзначаліў Цэнтральнае ўпраўленне шашэйных дарог і аўтамабільнага транспарту пры СНК СССР. 27 сакавіка 1936 г. узначаліў Галоўнае ўпраўленне будаўніцтва шашэйных дарог НКУС СССР, з 5 ліпеня таго ж года — камісар дзяржаўнай бяспекі 1-га рангу.

25 мая 1937 года быў арыштаваны. Расстраляны ў 1938 годзе ў «асаблівым парадку». Рэабілітаваны (пасмяротна) у 1956 годзе.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1.

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Маскоўскай вобласці
Катэгорыя:Бальшавікі
Катэгорыя:Члены УЦВК
Катэгорыя:Кандыдаты ў члены ЦК КПСС
Катэгорыя:Чэкісты
Катэгорыя:Удзельнікі Грамадзянскай вайны ў Расіі
Катэгорыя:Пасмяротна рэабілітаваныя ў СССР
Катэгорыя:Ганаровыя супрацоўнікі дзяржбяспекі
Бармалеева вуліца

**Бармалеева вуліца** — вуліца ў Петраградскім раёне Санкт-Пецярбурга ад Вялікай Пушкарскай вуліцы да Чкалаўскага і Левашоўскага праспектаў. З 1804 па 1817 год вуліца мела другую назву — 16-я вуліца.

15 снежня 1952 года вуліца была перайменавана ў Сумскую, але 4 студзеня 1954 года ёй была вернута гістарычная назва — Бармалеева вуліца.

Назва вуліцы паслужыла асновай для стварэння мастаком М. В. Дабужынскім выявы страшнага разбойніка Бармалея, які стаў героем аднайменнай казкі К. І. Чукоўскага (а таксама некаторых варыянтаў яго казкі «Айбаліт», і пазней — фільма «Айбаліт-66») . Рух па вуліцы — аднабаковы, у напрамку ад Левашоўскага праспекта да Вялікай Пушкарскай вуліцы.

Бліжэйшая станцыя метро — «Петраградская».

Па Бармалеевай вуліцы пралягаюць маршруты тралейбуса № 34 і камерцыйнага аўтобуса К-369.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Вуліцы Санкт-Пецярбурга
Баўман

**Баўман** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Алекс Баўман — швейцарскі бабслеіст
* Зыгмунт Баўман — брытанскі сацыёлаг
* Мікалай Эрнеставіч Баўман — рэвалюцыянер
* Уладзімір Іванавіч Баўман — расійскі вучоны-геолаг
Уладзімір Іванавіч Баўман

**Уладзімір Іванавіч Баўман** (; 9(21).4.1867, Мянзелінск, Уфімская губерня — , ) — расійскі вучоны-маркшэйдар. З 1899 года прафесар Пецярбургскага горнага інстытута па створанай у той час першай у Расіі кафедры маркшэйдарскай справы. Баўману належыць фундаментальны «Курс маркшэйдарскага мастацтва» (1905-08), які з’яўляўся на працягу некалькіх дзесяцігоддзяў асноўным кіраўніцтвам па маркшэйдарскай справе ў Расіі. Баўман быў адным з папулярных сярод студэнцтва рэвалюцыйна настроеных прафесараў. Працы Баўмана знайшлі прымяненне пры распрацоўцы першых законапалажэнняў савецкай улады аб маркшэйдарскай службе.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Татарстане
Мілан Жаркавіч

**Мілан Жаркавіч** (нар. ) — сербскі валейбаліст, трэнер.

## Біяграфія 
У верасні 2011 года быў прызначаны на пост галоўнага трэнера «Будаўніка» і зборную Беларусі па валеболу.

Гуляў за сербскія «Рыбніцы» (1976—1982) і «Партызана» (1982—1989), узначальваў кіпрскія «Анартосіс» (1990—1992), «Эносіс» (1992—1997) і «Пафіакос» (1997—2000), з якімі неаднаразова выйграваў чэмпіянат і Кубак краіны. Пасля чаго былы капітан «Партызана» стаў галоўным трэнерам белградцев (2000—2004, 2006—2011).

Шмат гадоў узначальваў зборныя Сербіі. З нацыянальнай ён рабіўся ўдзельнікам двух чэмпіянатаў Еўропы (2004 — 4-е месца, 2006 — 5-е). З моладзевай — выйграваў бронзу нядаўніх топ-турніраў.
 

## Спасылкі 
* Серб Милан Жаркович возглавил сборную Беларуси
* Milan Žarković (Mančo) 

Катэгорыя:Валейбольныя трэнеры Сербіі
Катэгорыя:Трэнеры «Будаўніка» Мінск
Катэгорыя:Трэнеры зборнай Беларусі па валейболе
Катэгорыя:Трэнеры зборнай Сербіі па валейболе
Катэгорыя:Трэнеры «Пафіакоса» Пафас (валейбол)
Катэгорыя:Трэнеры «Партызана» Бялград (валейбол)
Катэгорыя:Трэнеры «Анартосіса» Фамагуста (валейбол)
Катэгорыя:Трэнеры «Сфаксьена» Сфакс (валейбол)
Андрэй Яўгенавіч Белагруд

**Андрэй Яўгенавіч Белагруд** (,  — , ) — рускі і савецкі архітэктар, рэстаўратар, прафесар, рэктар Акадэміі Мастацтваў (1922 год), дэкан (1922—1928) архітэктурнага факультэта акадэміі, член праўлення Таварыства архітэктур Ленінградскага саюза савецкіх архітэктараў.

## Біяграфія 
Скончыў курс Вышэйшага мастацкага вучылішча пры Імператарскай Акадэміі мастацтваў (1901—1910). Атрымаў званне мастака за праект Дзяржаўнай Думы (23.05.1910). Выкладаў у розных інстытутах: у Жаночым Політэхнічным (1912—1925), політэхнічным (1926—1930), у акадэміі, дзе быў рэктарам і дэканам архітэктурнага факультэта.

Пахаваны на Новадзявочых могілках у Ленінградзе (Санкт-Пецярбургу).

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1
Радзівон Валер’евіч Міскевіч

**Радзівон Валер’евіч Міскевіч** (нар. , Гродна, Беларусь) — беларускі валейбаліст, нападаючы.

## Біяграфія 
Выхаванец гродзенскага валейбола. З 2013 года гуляў за мінскі «Будаўнік», у 2016 годдзе падпісаў кантракт з італьянскай «Сорай».

У 2020 годзе падпісаў кантракт з расійскім клубам «Газпрам-Югра» з Сургута.

У складзе зборнай Беларусі валейбаліст станавіўся срэбраным прызёрам Залатой Еўралігі і бронзавым медалістам Кубка Прэтэндэнтаў, быў удзельнікам чэмпіянатаў Еўропы 2015 і 2019 гадоў.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Валейбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Беларусі па валейболе
Катэгорыя:Ігракі «Будаўніка» Мінск
Катэгорыя:Ігракі «Урала» Уфа
Катэгорыя:Ігракі «Аргаса» Сора
Андрэй Мікалаевіч Бекетаў (батанік)

**Андрэй Мікалаевіч Бекетаў** (26 лістапада [8 снежня] 1825, Алфер’еўка, Саратаўская губерня — 1 [14] ліпеня 1902, Шахматава, Маскоўская губерня) — расійскі батанік, педагог, арганізатар і папулярызатар навукі, грамадскі дзеяч, батанік (марфолаг, сістэматык, батанік-географ). Заснавальнік геаграфіі расліннасці ў Расіі. Заслужаны прафесар, ардынарны прафесар і рэктар Імператарскага Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта. Член-карэспандэнт (1891) і ганаровы член (1895) Пецярбургскай акадэміі навук. Таемны саветнік (з 1879 года).

Бацька паэтэсы, пісьменніцы і перакладчыцы К. А. Красновай, паэткі і перакладчыцы М. А. Бекетавай, перакладчыцы А. А. Кубліцкай-Піётух. Дзед паэта А. А. Блока, брат М. М. Бекетава.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Пензенскай вобласці
Базен

**Базе́н** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Жан Базен — французскі мастак
* Франсуа Ашыль Базен — ваенны дзеяч Францыі
* Эрвэ Базен — французскі пісьменнік
* Янік Базен (нар. 1983) — французскі валейбаліст.
Аляксандр Сяргеевіч Сінгаеўскі

**Аляксандр Сяргеевіч Сінгаеўскі** (нар. ) — беларускі трэнер па валейболе.

## Біяграфія 
У 2005 годзе стаяў у вытокаў каманды «МАПІД» (зараз «Будаўнік»).

З 2016 па 2017 год узначальваў мужчынскую зборную Беларусі па валеболу.

## Спасылкі 
*  Афіцыйны сайт Беларускай федэрацыі валейбола

Катэгорыя:Трэнеры зборнай Беларусі па валейболе
Катэгорыя:Трэнеры «Будаўніка» Мінск
Катэгорыя:Трэнеры МАПІДа (валейбол)
Катэгорыя:Валейбольныя трэнеры Беларусі
Катэгорыя:Трэнеры СКА Мінск (валейбол)‎
Катэгорыя:Валейбалісты Беларусі
Расследаванне АКПЧН па Тыграі

12 мая 2021 года Афрыканская камісія па правах чалавека і народаў заснавала *Камісію па расследаванні сітуацыі ў Тыграйскім рэгіёне* (), у сферу дзейнасці якой увайшло расследаванне выпадкаў парушэнняў правоў чалавека падчас Тыграйскага канфлікту.
## Стварэнне  
На падставе рэзалюцыі 482 ад 12 мая 2021 года АКПЧН сфармавала камісію для расследавання грубых парушэнняў правоў чалавека падчас ваеннага канфлікту ў эфіопскім рэгіёне Тыграй. Камісія атрымала трохмесячны мандат з магчымасцю даўнейшага падаўжэння. На разгляд арганізацыя ўзяла выпадкі пазасудовых пакаранняў смерцю грамадзянскіх асоб і сексуальнага гвалту, збіраючы доказы, выяўляючы злачынцаў, вызначаючы асноўныя прычыны, прадстаўляючы вынікі і выносячы рэкамендацыі па прадухіленні парушэнняў правоў чалавека.

## Гл. таксама 
* Расследаванне ЭКПЧ і УВКПЧ па Тыграі
## Зноскі 
Катэгорыя:Тыграйскі канфлікт
Катэгорыя:Правы чалавека ў Эфіопіі
Тыграі

**Тыграі** (**тыгрэ**, **тыграй**, **тыграі**, **тыгрынья**) — семіцкая этнічная група ў Паўночнай Эфіопіі (правінцыя Тыграй) і паўднёвай, цэнтральнай і паўночнай Эрытрэі. Невялікія групы пражываюць таксама ў былых правінцыях Эфіопіі Бэгемдыр і Вало (цяпер вобласць Амхара). Мова тыгрынья. Складаюць прыкладна 95% насельніцтва хрысціянскай вобласці Тыграй і 6,2% насельніцтва Эфіопіі. Агульная колькасць 4,5 мільёна (на 2006 год). Яшчэ 2,24 мільёна ў суседняй Эрытрэі, якія складаюць каля паловы яе насельніцтва, таксама гавораць на мове тыгрынья.

Маюць сваяцтва з народам тыгрэ, размаўлялым на адпаведнай мове тыгрэ.

Катэгорыя:Народы Эфіопіі
Катэгорыя:Народы Эрытрэі
Катэгорыя:Семіцкія народы
Алег Віктаравіч Мікановіч

**Алег Віктаравіч Мікановіч** (нар. , г. Мінск, Беларусь) — беларускі трэнер па валейболе. Майстар спорту міжнароднага класа.

## Біяграфія 
Вучыўся ў сярэднюю школу № 15 г. Мінска, па сканчэнню 3 класа перавёўся ў СШ № 118 у спартовы клас. У 9 — 11 класах вучыўся ў Рэспубліканскім вучылішчы алімпійскага рэзерву (РВАР), на базе якога была створана юнацкая каманда Беларусі па валейболе сярод дзяцей 1975 года народжэння.

Вучыўся ў Акадэміі фізічнага выхавання і спорту Рэспублікі Беларусь. Падчас навучання з’ехаў гуляць за мяжу і ўзяў акадэмічны водпуск. Аднавіўся ў 2000 годзе, але падпісаўшы кантракт з «ГВК» (г. Гомель), перавёўся ў Гомельскі ўніверсітэт.

## Клубная гісторыя 
* 1993—1998 — СКА (г. Мінск)
* 1998—1999 — «Дунаферр» (г. Дунауйвараш, Венгрыя)
* 1999—2000 — «Апоэль» (Ізраіль)
* 2000—2001 — ГВК (г. Гомель)
* 2001—2002 — «Камунальнік» (г. Гродна)
* 2002—2003 — «Макабі» (г. Ход-ха-Шарон, Ізраіль)
* 2003—2005 — «Анагенезіс» (Кіпр)
* 2005—2006 — «Неа Саламіна» (г. Лімасол, Кіпр)
* 2006—2007 — «Будаўнік» (г. Мінск)
* 2007—2008 — «Металург-Бела» (г. Магілёў)
* 2008—2009 — «Заходні Буг» (г. Брэст)
* 2009—2016 — «Будаўнік» (г. Мінск)

## Трэнерская гісторыя 
Быў галоўнага трэнера валейбольнага коуба «МАПІД» Мінск. З 2018 па 2021 год быў трэнерам валейбольнага клуба «Кузбас» (Расія), з якім стаў чэмпіёнам Расіі (2019), уладальнікам Суперкубка Расіі (2019), бронзавым прызёрам чэмпіянату Расіі (2020) і паўфіналістам Лігі Чэмпіёнаў (2020).

Уваходзіў у склад трэнерскага штаба зборнай Беларусі і ўзначальваў зборную юнакоў U-20 (юнакі не старэйшыя за 1999 г. н.).

У маі 2021 года быў прызначыны на пасаду галоўнага трэнера валейбольнага коуба «Будаўніка» Мінск.

## Спасылкі 
*  ОЛЕГ МИКАНОВИЧ: «ГЛАВНОЕ ДОСТИЧЬ ТОЙ ЦЕЛИ, КОТОРУЮ Я СЕБЕ ОБОЗНАЧИЛ.» 
* Aleh Mikanovich (Алег Мікановіч) 

Катэгорыя:Валейбольныя трэнеры Беларусі
Катэгорыя:Валейбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Беларусі па валейболе
Катэгорыя:Ігракі СКА Мінск (валейбол)
Катэгорыя:Ігракі ГВК Гомель
Катэгорыя:Ігракі «Камунальніка» Гродна
Катэгорыя:Ігракі «Будаўніка» Мінск
Катэгорыя:Ігракі «Камунальніка» Магілёў
Катэгорыя:Ігракі «Заходняга Буга» Брэст
Катэгорыя:Трэнеры МАПІДа (валейбол)
Катэгорыя:Трэнеры «Будаўніка» Мінск
Катэгорыя:Трэнеры «Кузбаса» Кемерава (валейбол)
Катэгорыя:Трэнеры зборнай Беларусі па валейболе
Афрыканская камісія па правах чалавека і народаў

**Афрыканская камісія па правах чалавека і народаў, АКПЧН** — квазі-судовы орган, створаны для заахвочвання і абароны правоў чалавека і калектыўных правоў на ўсёй тэрыторыі афрыканскага кантынента, а таксама інтэрпрэтацыі Афрыканскай хартыі правоў чалавека і народаў і разгляду індывідуальных скаргаў на парушэнні гэтага статута. Дзейнасць арганізацыі ўключае ў сябе расследаванне парушэнняў правоў чалавека, стварэнне і зацвярджэнне праграм дзеянняў па заахвочванню правоў чалавека, а таксама ўстанаўленне эфектыўнага ўзаемадзеяння паміж імі і дзяржавамі для атрымання інфармацыі аб парушэннях правоў чалавека.

Камісія пачала сваю работу ў 1987 годзе.

Камісія збіраецца два разы на год: звычайна ў сакавіку ці красавіку і ў кастрычніку або лістападзе. Адна з такіх сустрэч звычайна праходзіць у Банжуле (Гамбія), дзе знаходзіцца сакратарыят камісіі; іншая можа быць у любой афрыканскай дзяржаве.

АКПЧН мае некалькі спецыяльных механізмаў у выглядзе спецыяльных дакладчыкаў, рабочых груп і камітэтаў, якія даследуюць і паведамляюць аб канкрэтных пытаннях правоў чалавека, такіх як свабода выказвання меркаванняў, правы жанчын, карэнных насельніцтваў і катаванні. Кожны механізм рыхтуе і ўяўляе справаздачу аб сваёй дзейнасці камісіі на кожнай чарговай сесіі.

Яна абапіраецца на сетку няўрадавых арганізацый, якія абавязаны прадастаўляць справаздачы ў камісію кожныя два гады. Камісія дала статус назіральніка 514 няўрадавым арганізацыям.

## Гл. таксама 
* Расследаванне АКПЧН па Тыграі

## Літаратура 
* Ankumah, Evelyn A., African Commission on Human and Peoples' Rights, Kluwer, 1996
* Bösl, A & Diescho, J., Human Rights in Africa. Legal perspectives on their protection and promotion, with a foreword by Desmond Tutu, Macmillan 2009.
* Murray, RH. Human Rights in Africa: From the OAU to the African Union, Cambridge University Press, 2004.
* Evans, MD & Murray, RH (Eds.), The African Charter on Human and Peoples' Rights: The System at Work, Cambridge University Press, 2002.
* Evans, MD & Murray, RH (Eds.), The African Charter on Human and Peoples' Rights (Second Edition): The System in Practice 1986–2006, Cambridge University Press, 2008.
* Murray, RH & Evans, MD (Eds.), Documents of the African Commission on Human and Peoples' Rights, Hart Publishing, 2001.
* Numerous academic articles on the jurisprudence of the African Commission published in the African Human Rights Law Journal 
* Reports and information about the ACHPR from the International Service for Human Rights 
* Reports of ACHPR cases published in the African Human Rights Law Reports
* Regular updates of news on the ACHPR published by the Netherlands Quarterly of Human Rights
## Спасылкі 
*African Commission on Human and Peoples' Rights
*Text of African Charter on Human and Peoples' Rights 
*Decisions of the African Commission on Human and Peoples' Rights
*African Union
*Institute for Human Rights and Development in Africa

Катэгорыя:Міжнародныя праваабарончыя арганізацыі
Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 1987 годзе
Катэгорыя:З’явіліся ў 1987 годзе
Поўная распуста

, якая адлюстроўвае выгнанне Адама і Евы з раю.]]
**Поўная распуста** ці **татальная распуста** — хрысціянская тэалагічная дактрына, якая паходзіць ад канцэпцыі першароднага граху. Паводле ёй, у выніку грэхападзення чалавека кожны чалавек, які нарадзіўся ў свеце, аўтаматычна ёсць рабом служэння граху ў выніку сваёй заняпаднай прыроды і, акрамя дзейнай ласкі Боскай, цалкам няздольны сам абраць шлях да Бога, паводле якога ён можа ўстрымлівацца ад зла альбо прыняць дар збаўлення. Дактрына ў рознай ступені адстойваецца многімі пратэстанцкімі дэнамінацыямі, уключаючы некаторыя лютэранскія сіноды і ўсе кальвінісцкія цэрквы. Армініянскія дэнамінацыі, як метадысты, вераць і вучаць такой дактрыне, але маюць пэўныя выразныя адрозненнямі.

## Спасылкі 
* Поўная распуста . Артур Пінк.
* Татальная распуста. Лорэн Бетнер.
* Першародны грэх . Джон Уэслі.

Катэгорыя:Хрысціянская тэрміналогія
Катэгорыя:Кальвінісцкая тэалогія
Катэгорыя:Лютэранская тэалогія
Катэгорыя:Метадызм
Розенберг

**Розенберг** — прозвішча, тапонім.

## Прозвішча 
* Альфрэд Розенберг — дзяржаўны і палітычны дзеяч Германіі
* Меліса Розенберг — амерыканскі сцэнарыст
## Тапонім 
* Розенберг (Тэхас)
Вандроўны замак Хаўла

**«Вандроўны замак Хаўла»** () — японскі анімацыйны анімэ-фільм рэжысёра Хаяо Міядзакі 2004 года.

## Сюжэт
Адной жудаснай раніцай 18-гадовая Сафі прачынаецца ў целе пажылой кабеты. Спалохаўшыся ўласнага адлюстравання ў люстэрку, яна вырашае бегчы з горада як мага далей. На шляху счараваная дзяўчына сустракае дзіўную хату на ножках, якую насяляюць вельмі незвычайныя істоты. Каб пазбавіць сябе ад чараў злой вядзьмаркі, Сафі прыйдзецца дапамагчы адной з іх… 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мультфільмы Японіі
Катэгорыя:Мультфільмы 2004 года
Катэгорыя:Фільмы Хаяо Міядзакі
Байкавыя могілкі

**Байкавыя могілкі** — некропаль у Кіеве, помнік гісторыі і культуры. Адзін з найстарэйшых некропаляў, які захаваўся ў горадзе, першыя пахаванні на могілках датуюцца 1834 годам. Плошча — 72,47 га. Закрыты для масавых пахаванняў.

Сярод вядомых украінцаў, пахаваных на могілках: Мікола Грушэўскі, Мікалай Лысенка, Максім Рыльскі, Уладзімір Сасюра, Леся Украінка. Сярод вядомых беларусаў, пахаваных на могілках: Сяргей Палуян.

## Галерэя 

Файл:Байково кладбище Вознесенская церковь.jpg|Спаса-Ушэсцеўская царква
Файл:Байково кладбище Лютеранские ворота.jpg|Брама ў лютэранскай частцы могілак
Файл:Байково кладбище крематорий.jpg|Крэматорый
Файл:Байково кладбище план-схема.jpg|План-схема

## Літаратура 
* Байково кладбище // Киев: Энциклопедический справочник / Под ред. А. В. Кудрицкого. — Изд. 3-е, доп. — Киев: Главная редакция Украинской Советской Энциклопедии (УРЕ), 1986. — С. 52. — 768 с. — 90 000 экз. (в пер.)

## Спасылкі 
Катэгорыя:Славутасці Кіева
Катэгорыя:Могілкі Кіева
Сцяпан Фёдаравіч Сокал

**Сцяпан Фёдаравіч Сокал** (, в. Шавялі, Ляхавіцкі раён, Брэсцкая вобласць — ) — беларускі юрыст, гісторык, філосаф, арганізатар беларускай юрыдычнай навукі і адукацыі. Доктар юрыдычных навук (1988), прафесар (1990).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 8 студзеня 1943 года ў вёсцы Шавялі Ляхавіцкага раёна ў беларускай сялянскай сям’і.

Сярэднюю школу Сцяпан скончыў у Баранавічах у 1959 годзе. У 1967 годзе скончыў юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта імя У. І. Леніна. Працаваў памочнікам пракурора Чэрыкаўскага раёна. Адначасова завочна вучыўся ў аспірантуры Інстытута філасофіі і права Акадэміі навук БССР пад кіраўніцтвам знакамітага беларускага навукоўца Іосіфа Аляксандравіча Юхо, дзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Сацыялагічная і палітычная думка ў Беларусі ў 2-й палове XVI ст.».

У 1971—1974 і 1981—1985 гадах працаваў у Інстытуце філасофіі і права АН Беларускай ССР. У 1974—1977 гадах працаваў на кафедры філасофіі ў Мінскім радыётэхнічным інстытуце. У 1977—1981 гадах працаваў інспектарам Міністэрства вышэйшай адукацыі Беларускай ССР.

З 1985 па 1990 гады ўзначальваў кафедру тэорыі і гісторыі дзяржавы і права і адначасова працаваў дэканам факультэта правазнаўства Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Доктарскую дысертацыю на тэму «Развіццё палітыка-прававой думкі Беларусі ў XVI—XVII стагоддзях» абараніў у 1987 годзе. У 1989 годзе прысвоена званне прафесара. Першым на факультэце правазнаўства пачаў чытаць лекцыі на беларускай мове.

У 1990 годзе перайшоў на працу ў Саюз юрыстаў Беларусі, які ўзначальваў з 1990 па 1993 гады. Заснаваў недзяржаўны Інстытут правазнаўства і доўгі час працаваў рэктарам гэтай установы.

## Узнагароды 
Кавалер ордэна «Знак Пашаны», узнагароджаны знакамі «Выдатнік адукацыі Беларусі», «Ганаровы работнік юстыцыі» і інш.

## Навуковая дзейнасць 
Асноўныя навуковыя працы прысвечаны даследаванню развіцця сацыялагічнай, палітычнай і прававой думкі Беларусі.

## Бібліяграфія 
* Зігзагі лёсу: музыкант, філосаф, юрыст: [успаміны]. Мінск, 2018.
* Зарождение и становление Европей ской юриспруденции: Древняя Греция, Рим, Средневековье. Минск, 2011.
* Гісторыя дзяржавы і права БССР (дакастрычніцкі перыяд): тэксты лекцый. Мінск, 1989.
* Политическая и правовая мысль в Белоруссии XVI — первой половины XVII в. Минск, 1984.
* Социологическая и политическая мысль в Белоруссии во второй половине XVI в. Мінск, 1974.
; Удзел у калектыўных працах:
* Вялікае Княства Літоўскае і суседзі: Права. Вайна. Дыпламатыя: зборнік навуковых прац. Мінск, 2012.
* История государства и права Беларуси: курс лекций. Минск, 2007.
* Палітычная і прававая думка Беларусі XVI—XVII стст. Мінск, 2000 (разам з С. А. Падокшыным).
* История юридической науки Беларуси. Минск, 2000 (разам з І. Юхо);

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* Старонка на сайце ГрДУ
* 

Катэгорыя:Юрысты Беларусі
Катэгорыя:Юрысты XX стагоддзя
Катэгорыя:Гісторыкі Беларусі
Катэгорыя:Гісторыкі права
Катэгорыя:Філосафы Беларусі
Катэгорыя:Рэктары БІП — Універсітэта права і сацыяльна-інфармацыйных тэхналогій
Катэгорыя:Даследчыкі гісторыі Вялікага Княства Літоўскага
Інцыдэнт у Дэсэ

**Інцыдэнт у Дэсэ** — здарэнне, звязанае з забойствам вайскоўцаў Узброеных Сіл Эфіопіі аромскага паходжання баевікамі амхарскага апалчэння «Фано». Выпадак адбыўся 26 кастрычніка 2021 года падчас Тыграйскага канфлікту ў горадзе Дэсэ, рэгіён Амхара, Эфіопія.

## Інцыдэнт 
У кастрычніку 2021 года ўрадавыя сілы разгарнулі шырокае наступленне супраць тыграйскіх паўстанцаў. У раёне Дэсэ дзейнічалі падраздзяленні з рэгіёну Аромія і апалчэнцы «Фано». Паміж імі ў апошні час з’явіўся шэраг рознагалоссяў. Сітуацыю пагаршалі актывізацыя групоўкі «Вызваленчая армія Арома» і паразы праўрадавых атрадаў пад Дэсэ. Эфіопская армія паспрабавала аслабіць ціск праціўніка за кошт авіяналётаў на Агбе і Мэкэле, але гэта не прынесла якіх-небудзь станоўчых вынікаў для сіл пад Дэсэ.

26 кастрычніка вайскоўцы федэральнай арміі паспрабавалі пакінуць свае пазіцыі. Падраздзяленні з Ароміі і Вобласці Народнасцяў Паўднёвай Эфіопіі пачалі адступаць. Апалчэнцы «Фано», што на дадзеным участку фронту выконвалі функцыі заградатрадаў, паспрабавалі прадухіліць уцёкі сілавікоў. У ходзе гэтага яны забілі да 10 вайскоўцаў-арома. Сярод ахвяр былі афіцэры Ахмед Абрахам, Гірма Феіса, Хабтаму Мегерса і Абдыса Адугна.

## Спасылкі 
*World Peace Foundation: Starving Tigray

Катэгорыя:Падзеі 26 кастрычніка
Катэгорыя:Кастрычнік 2021 года
Катэгорыя:2021 год у Эфіопіі
Катэгорыя:Масавыя забойствы падчас Тыграйскага канфлікту
Катэгорыя:Забойствы, здзейсненыя ў 2021 годзе
Уладзімір Цітавіч Гардзеенка

**Уладзімір Цітавіч Гардзеенка** (нар. , в. Клівы, Хойніцкі раён, Гомельская вобласць) — беларускі тэатральны мастак, жывапісец, педагог.

## Біяграфія 
Старэйшы брат архітэктара Мікалая Гардзеенкі.

Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут у 1962 годзе. У 1975—1978 галоўны мастак Беларускага рэспубліканскага тэатра юнага гледача. Выкладчык Мінскага мастацкае вучылішча ў 1963—1970 гадах, Беларускага тэатральна-мастацкага інстытута у 1973—1975 і 1978—1993 гадах, у 1993—1996 у Рэспубліканскім цэнтры эстэтычнага выхавання дзяцей.

Член Беларускага саюза мастакоў з 1967 года.

## Творчасць 
Творы Гардзеенкі вызначаюцца кампазіцыйнай завершанасцю, яркай дэкаратыўнасцю вобразнай мовай. У тэатры юнага гледача аформіў спектаклі: «На ўсіх адна бяда» П. Макаля, «Партызанская зона» К. Губарэвіча (абодва 1976), «Міколка-паравоз» М. Лынькова (1977), «Эдзіт Піяф» В. Лягентава (1978) і інш.; у Дзяржаўным тэатры музычнай камедыі Беларусі — «Мая жонка — ілгуння» В. Ільіна і У. Лукашова (1989). Аўтар станковых твораў «Думы пра былое (Пятрусь Броўка)» (1976), «Слова пра Беларусь» (1983), «Салют над Прыпяццю», «Безыменная вышыня» (абедзве 1984), «Процістаянне» (1985), пейзажаў «Край дзеда Талаша» (1985), «Чырвоныя дрэвы» (1995), серый нацюрмортаў «Кветкі Чарнобыля» (1986—1996), «Сто сустрэч з Радзімай (Пасля Чарнобыля)» (1986—1996).

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Тэатральныя мастакі Беларусі
Катэгорыя:Мастакі Беларусі
Рэспубліканскае дзяржаўнае вучылішча алімпійскага рэзерву

**Рэспубліканскае дзяржаўнае вучылішча алімпійскага рэзерву** — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова для падрыхтоўкі трэнераў-выкладчыкаў па розных відах спорту ў Мінску. Уваходзіць у структуру Міністэрства спорту і турызму Рэспублікі Беларусь.

## Гісторыя 
у 1966 годзе ў адпаведнасці з загадам Міністэрства асветы БССР на базе школы-інтэрната № 7 г. Мінска (вул. Тарханава, 20) заснавана Рэспубліканская агульнаадукацыйная школа-інтэрнат са спартыўнай накіраванасцю. Навучальная ўстанова функцыянавала як сярэдняя агульнаадукацыйная школа-інтэрнат (6—10 класы), у якой для адораных навучэнцаў, адабраных для актыўных заняткаў лёгкай атлетыкай, спартыўнай гімнастыкай, баскетболам, валейболам, фехтаваннем, былі створаны неабходныя ўмовы для атрымання спрыяльным рэжымам трэніровак.

У 1971 годзе загадам № 141 ад 28 жніўня 1971 года Міністэрства асветы і Спорткамітэта БССР школа-інтэрнат са спартыўнай накіраванасцю рэарганізавана ў Рэспубліканскую агульнаадукацыйную школу-інтэрнат спартыўнага профілю.

У 1989 годзе Рэспубліканская агульнаадукацыйная школа-інтэрнат спартыўнага профілю пераўтворана ў Мінскае вучылішча алімпійскага рэзерву № 1.

У 1991 годзе Мінскае вучылішча алімпійскага рэзерву № 1 перайменавана ў Рэспубліканскае вучылішча алімпійскага рэзерву.

З 2004 года ўстанова адукацыі набыла статус дзяржаўнага і змяніла назву на «Рэспубліканскае дзяржаўнае вучылішча алімпійскага рэзерву».

Выпускнікі і навучэнцы РДВАР з 1972 па 2021 год на Алімпійскіх гульнях заваявалі 102 алімпійскія медалі: 35 залатых, 31 сярэбраны і 36 бронзавых. За час работы ўстановы адукацыі 47 выпускнікам прысвоена званне «Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь», 303 выканалі нарматывы майстра спорту міжнароднага класа.

## Дырэктарат 
* Міхаіл Рыгоравіч Харытановіч (1966—1967)
* Барыс Аркадзьевіч Ланда (1967—1982)
* Леанід Станіслававіч Бабко (1982—2003)
* Віктар Міхайлавіч Палушкін (2003—2004)
* Мікалай Канстанцінавіч Ананьеў (2004—2006)
* Леанід Аляксандравіч Малашанка (2006—2017)
* Аляксандр Сяргеевіч Дубкоўскі (2017—2019)
* Аляксандр Васільевіч Уласюк (з 2019)

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 


Катэгорыя:Сярэднія спецыяльныя навучальныя ўстановы Мінска
Катэгорыя:Вучылішчы алімпійскага рэзерву Беларусі
Павел Анатолевіч Судаплатаў

**Павел Анатолевіч Судапла́таў** (; 29 чэрвеня [12 ліпеня] 1907,  — , ) — савецкі разведчык, супрацоўнік АДПУ (пазней НКУС — НКДБ), перад арыштам у 1953 годзе — генерал-лейтэнант Міністэрства ўнутраных спраў СССР.

Ліквідаваў кіраўніка АУН Яўгена Канавальца, арганізаваў забойства Льва Троцкага.

У час Вялікай Айчыннай вайны, узначальваючы 4-е ўпраўленне НКУС, удзельнічаў у арганізацыі мініравання стратэгічных аб’ектаў у перыяд абароны Масквы, дыверсійнай дзейнасці супраць нацысцкіх войскаў на Каўказе, стратэгічных радыёгульняў з нямецкай разведкай. Судаплатаў непасрэдна кіраваў дзейнасцю на акупаванай нямецкімі войскамі Заходняй Украіне партызанскага атрада спецыяльнага прызначэння Дзмітрыя Мядзведзева, які з’яўляўся базай для легендарнага разведчыка Мікалая Кузняцова, узначальваў аддзел, які апрацоўваў інфармацыю аб распрацоўцы атамнай бомбы ў ЗША.

У 1953 годзе быў арыштаваны, асуджаны на 15 гадоў пазбаўлення волі, поўнасцю адбыў пакаранне і быў рэабілітаваны толькі ў 1992 годзе. Стаў шырока вядомы дзякуючы сваім мемуарам «Разведка і Крэмль», «Спецаперацыі. Лубянка і Крэмль. 1930—1950 гады».

## Крыніцы 
Катэгорыя:Разведчыкі СССР
Катэгорыя:Мемуарысты СССР
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя савецкай уладай
Катэгорыя:Зняволеныя Уладзімірскага цэнтрала
Катэгорыя:Рэабілітаваныя ў СССР
Генадзь Мікалаевіч Мажэйка

**Генадзь Мікалаевіч Мажэйка** (нар. , Мінск, БССР, СССР) — беларускі журналіст «КП у Беларусі», палітычны зняволены. 1 кастрычніка 2021 года быў арыштаваны ў сувязі з прафесійнай дзейнасцю, беларускія і расійскія журналісты і праваабаронцы заклікалі вызваліць яго.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 11 мая 1982 года ў Мінску. У 2004 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт інфарматыкі і радыёэлектронікі. З 2009 года працаваў у газеце «Комсомольская правда в Белоруссии», беларускай версіі газеты «Камсамольская праўда». У 2011 годзе заняў другое месца ў фотаконкурсе «Belarus Press Photo». Пісаў на тэмы, звязаныя з транспартам, тэхналогіямі, гісторыяй, арміяй і ваеннай тэхнікай.

У жніўні 2020 года Мажэйка асвятляў падзеі першых дзён масавых пратэстаў. У ноч з 11 на 12 жніўня 2020 года па заданні рэдакцыі працаваў у мікрараёне Серабранка ў складзе групы з чатырох журналістаў «КП у Беларусі». Нягледзячы на наяўнасць камізэлькі з надпісам «Прэса» і белай каскі, быў лёгка збіты невядомымі сілавікамі. Пазней ён успамінаў: *«Увесь наш „дыялог“ суправаджаўся крыкамі і пагрозамі, штурхлямі дубінкамі па нагам, па рукам. Больш усяго дасталася нашаму кіроўцы. Ён адвярнуўся, каб адкрыць багажнік, нахіліўся, а яго пачалі біць па руках і нагах».*

28 верасня 2021 года ў кватэры на захадзе Мінска адбылася перастрэлка паміж супрацоўнікамі спецпадраздзялення КДБ «Альфа» ў цывільным і мінаком Андрэем Зельцэрам, у выніку якой загінулі Зельцэр і адзін з супрацоўнікаў КДБ. Мажэйка аператыўна падрыхтаваў заметку для сайта «КП у Беларусі», якая была апублікавана а 22 гадзіне. У працэсе напісання матэрыялу ён узяў каментар у аднакласніцы Зельцэра, якая ахарактарызавала яго станоўча Таксама сайт выдання стаў недасяжны з-за мяжы..

30 верасня 2021 года Мажэйка знаходзіўся ў Маскве, адкуль тэлефанаваў маці. 1 кастрычніка ў яго кватэры ў Мінску адбыўся ператрус, а вечарам стала вядома, што Мажэйка знаходзіцца ў цэнтры ізаляцыі правапарушальнікаў на Акрэсціна ў Мінску. Праваабарончы цэнтр «Вясна», які першым паведаміў пра арышт Мажэйкі, заявіў, што яго затрымалі ў Маскве. Пастаянная камісія па правах чалавека ў інфармацыйнай сферы  заклікала вызваліць Мажэйку. 4 кастрычніка 2021 года  заклікаў вызваліць Мажэйку.

6 кастрычніка 2021 года сумеснай заявай шасці арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр "Вясна", Беларускі Хельсінкскі камітэт, Беларускі ПЕН-цэнтр, Мажэйка быў прызнаны палітычным зняволеным. 11 кастрычніка стала вядома, што Мажэйку прад’явілі абвінавачанні па двух артыкулах КК РБ за распальванне сацыяльнай варожасці (арт. 130) і абразу прадстаўніка ўлады (арт. 369)..

## Спасылкі 
* Пишет о технологиях, призёр Пресс-фото
* Геннадий Можейко: «Никогда не думал, что такое может происходить в моей стране»  — Press Club Belarus
* Старонка Генадзя Мажэйкі на сайце Праваабарончага цэнтра «Вясна»

Катэгорыя:Асобы, прызнаныя палітычнымі зняволенымі праваабарончым цэнтрам «Вясна»
Катэгорыя:Журналісты Беларусі
Веліканегнавіцкі сельсавет

**Велікане́гнавіцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Барысаўскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Вялікія Негнавічы.

Утвораны 21 жніўня 1925 года ў складзе Барысаўскага раёна Барысаўскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Менскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Барысаўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 17 жніўня 1963 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Лошніцкага сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Барысаўскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1925 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1963 годзе
Прэмія BAFTA за найлепшы анімацыйны фільм

**Прэмія BAFTA за найлепшы анімацыйны фільм** уручаецца Брытанскай акадэміяй кіно і тэлевізійных мастацтваў з 2007 года за найлепшы поўнаметражны анімацыйны фільм.

## Спіс пераможцаў і намінацый 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Намінацыі прэміі BAFTA
Катэгорыя:Прэмія BAFTA
BAFTA
Прэмія «Залаты глобус» за найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм

**Прэмія «Залаты глобус» за найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм**. Гэта катэгорыя ўведзена з 2007 года.

## Спіс пераможцаў і намінацый 
## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Намінацыі прэміі «Залаты глобус»
Катэгорыя:Кінапрэмія «Залаты глобус»
Залаты глобус
Ёнас Гелажус

**Ёнас Гелажус** (, нар. 18 студзеня 1947, в. , Біржайскі раён, Літоўская ССР) — юрыст. Кандыдат юрыдычных навук, дацэнт.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 18 студзеня 1947 года ў в.  Біржайскага раёна. Літовец. Пасля заканчэння сярэдняй школы пачаў працоўную дзейнасць настаўнікам у васьмігадовай школе. Скончыў юрыдычны факультэт Вільнюскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя В. Капсукаса ў 1973 годзе. У 1973—1975 гадах працаваў ва Універсітэце марксізму-ленінізму Вільнюскага гаркама КПСС, а затым памочнікам Міністра меліярацыі і воднай гаспадаркі Літоўскай ССР і галоўным юрысконсультам гэтага ж міністэрства. 3 1979 па 1982 год навучаўся ў аспірантуры Інстытута дзяржавы і права Акадэміі навук СССР (г. Масква) пад кіраўніцтвам знакамітага навукоўца-міжнародніка, прафесара, доктара юрыдычных навук Анатолія Аляксандравіча Маўчана. Абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Міжнародны дагавор і нацыянальнае заканадаўства аб ахове марскога асяроддзя». Працоўную дзейнасць у Гродзенскім дзяржаўным універсітэце пачаў у 1983 годзе на кафедры тэорыі і гісторыі дзяржавы і права, у 1984—1985 гг працаваў на кафедры крымінальнага права, працэса і крыміналістыкі, звольніўся з працы у 1987 годзе.

Пасля ад’езду з г. Гродна на пражыванне ў г. Вільнюс ва ўмовах перабудовы актыўна займаўся палітычнай дзейнасцю, прымаў удзел у стварэнні шэрагу дэмакратычных партый у Літве.

## Навуковая дзейнасць 
Асноўныя навуковыя працы прысвечаны пытанням міжнароднага марскога права.

## Літаратура 
* ГЕЛАЖЮС Іонас Іонавічус (1947—2010) // Юрыдычны факультэт Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы: імёны : біяграфічны даведнік / М. У. Сільчанка ; Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, Установа адукацыі «Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Я. Купалы». — Гродна : ГрДУ, 2011. — 293 с. : табл., партр. ; 21 см. — Частка тэксту на рускай мове. — 1200 экз. — ISBN 978-985-515-395-6

Катэгорыя:Юрысты Літвы
Катэгорыя:Палітыкі Літвы
Рэймскі ўніверсітэт

**Рэймскі ўніверсітэт** (), поўная афіцыйная назва **Шампань-Ардэнскі ўніверсітэт Рэймса** () — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Рэймс.

## Агульная характарыстыка 
Нягледзячы на тое, што ўніверсітэт у Рэймсе мае даўнія карані, ён існуе ў сваім сучасным выглядзе з 1 студзеня 1967 года. Першы Рэймскі ўніверсітэт быў створаны ў 1548 годзе кардыналам Шарлем дэ Гізам, які канфліктаваў з Папам Паўлам III. Універсітэт закрылі ў 1793 годзе падчас Вялікай французскай рэвалюцыі.

## Факультэты 
* Літаратуры і гуманітарных навук
* Эканамічных, сацыяльных і кіравальных навук
* Права і палітычных навук
* Дакладных і прыродазнаўчых навук
* Фізкультуры і спорту
* Медыцыны
* Фармакалогіі
* Аданталогіі

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Францыі
Катэгорыя:Рэймс
Анатоль Сцяпанавіч Аксамітаў

**Анатоль Сцяпанавіч Аксамі́таў** (, Гомель — ) — беларускі мовазнавец. Доктар філалагічных навук (1984).

## Біяграфія 
Скончыў БДУ ў 1951 годзе. У 1952—1991 гадах — у Інстытуце мовазнаўства АН Беларусі, з 1994 года — у Фондзе фундаментальных даследаванняў Рэспублікі Беларусь.

## Навуковая дзейнасць 
Распрацоўваў пытанні беларускай і славянскай фразеалогіі («Лексіка беларускіх прыказак XIX ст. у сувязі з агульнай праблемай фразеалогіі», 1958; «Беларуская фразеалогія», 1978; «Гістарычная лексікалогія беларускай мовы», 1970, у сааўтарстве), этналінгвістыкі, фразеаграфіі і гісторыі беларускага мовазнаўства. Рэдактар і адзін са складальнікаў «Фразеалагічнага слоўніка мовы твораў Я. Коласа» (1993), сааўтар «Беларуска-рускага слоўніка» (1962). Аўтар кнігі «3 думай славяніна» (1991, з Л. А. Малаш).

## Сям’я 
У шлюбе з беларускай фалькларысткай Леанілай Малаш (нар. 1927).

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мовазнаўцы Беларусі
Катэгорыя:Лексікографы Беларусі
Агюст Альфрэд Рубэ

**Агюст Альфрэд Рубэ** ( — ) — французскі жывапісец, тэатральны дэкаратар і сцэнограф.

## Біяграфія 
Рубэ нарадзіўся ў 9-й акрузе Парыжа. Быў наватарам у галіне тэатральнай дэкарацыі. Гэты «дэкаратар рэдкай вынаходлівасці» засяродзіўся на пошуку колера, які адпавядае рамантычнаму руху. Рубэ вучыўся ў школе ў майстра , афарміцеля Аперы-Камік, з дачкой якога ён толькі што ажаніўся. Сісеры карыстаўся даверам А. Дзюма, які меў дачыненне да яго, а таксама да яго вучняў, А. Рубэ, , , Э. Дэплешэна, і яму пашанцавала зрабіць дэкарацыі да «Генрыха III». Але Рубэ жадаў дамагчыся большага: ён не толькі імкнуўся з дакладнасцю намаляваць пейзажы, але і зрабіць іх маляўнічымі. і іншыя.

Рубэ таксама стварыў дэкарацыі з выявай Рымскага форума для *«Faustine*» Луі Буе ў , дэкарацыі з выявай могілак Манмартр для *«»*  ў тэатры Адэон, дэкарацыі таямнічага парку для *«Сфінкса»* Жазефа Пеладана ў Камеды Франсэз, начны эфект берагоў Сены каля Інстытута Францыі для *«Жана дэ Тамера»*  і  ў тым жа тэатры.

На момант смерці, ва ўзросце васьмідзесяці гадоў, Рубэ стаў дэканам жывапісцаў і дэкаратараў. 14 жніўня 1869 года ён быў удастоены звання кавалера Ганаровага легіёна.

Рубэ памёр 13 красавіка 1899 года ў 10-й акрузе Парыжа.

Катэгорыя:Сцэнографы Францыі
Ключ 85

**Ключ 85** 水 (氵, 氺, піньінь shuǐ) са значэннем «вада» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 34 ключоў, якія складаюцца з чатырох рыс. У слоўніку Кансі налічваецца 1595 іерогліфаў з 49,030 з гэтым ключом.

## Варыянты формы 
Старажытны знак адлюстроўваў вадзяныя патокі альбо некалькі рэк на мясцовасці.

Файл:水-oracle.svg|Гадальныя косткі Цзягувэнь 
Файл:水-bronze.svg|Бронзавыя надпісы Цзіньвэнь
Файл:水-silk.svg|Шаўковыя іерогліфы Цзянбо 
Файл:水-seal.svg|Малая пячатка Чжуаншу
Файл:水-bigseal.svg|Вялікая пячатка Чжуаншу

## Прыклады іерогліфаў 
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў. 

## Літаратура 
* *Fazzioli, Edoardo.* Chinese calligraphy : from pictograph to ideogram : the history of 214 essential Chinese/Japanese characters (англ.). — New York: Abbeville Press (англ.), 1987. — .
* *Lunde, Ken.* Appendix J: Japanese Character Sets // CJKV Information Processing: Chinese, Japanese, Korean & Vietnamese Computing (англ.). — 2-е выд. — Sebastopol, Calif.: O’Reilly Media, 2009. — .

## Спасылкі 
* Слоўнік Кансі анлайн (кіт.)
* Слоўнік іерогліфаў з індэксам іерагліфічных ключоў (англ.)

Катэгорыя:Іерагліфічныя ключы
Ігла

**«Ігла»** — савецкі мастацкі кінафільм 1988 года. Першая паўнаметражная рэжысёрская праца Рашыда Нугманава, знятая на кінастудыі «Казахфільм» паводле сцэнарыя Аляксандра Баранава і Бахыта Кілібаева.

Прэм’ера фільма адбылася 16 верасня 1988 года ў Алматы і ў лютым 1989 года ў Маскве. Галоўныя ролі выканалі рок-музыкі — Віктар Цой («Кино») і Пётр Мамонаў («Звуки Му»), для якога гэты фільм стаў дэбютам у якасці кінаакцёра. Карціна з’яўлялася лідарам савецкага пракату 1989 года, а Віктар Цой па версіі часопіса «Савецкі экран» быў прызнаны найлепшым акцёрам гэтага ж года. Расійскі кіназнаўца Аляксандр Паўлаў адносіць фільм да ліку культавых, уключаючы яго ў спіс 120 культавых карцін сусветнага кіно.

У фільме ўпершыню ў СССР была закранута тэма экалагічнай катастрофы Аральскага мора.

У 2010 годзе Рашыд Нугманаў зняў фільм «Іголка Remix» — перамантаваную і дапоўненую версію «Іголкі» з новымі музычнымі кампазіцыямі, графікай і змененым фіналам.

## Спасылкі
* 
* Новеллизация фильма «Игла» неизвестным автором // russrock.ru
* *«Игла»*  в энциклопедии «Оружие кино»
* Рашид Нугманов: Невозможно заменить Виктора Цоя — КультураПортал.ру

Катэгорыя:Фільмы СССР 1988 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы СССР
Катэгорыя:Фільмы на рускай мове
Катэгорыя:Віктар Цой
Як прыручыць дракона 2

**«Як прыручыць дракона 2»** () — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «DreamWorks Animation» 2014 года. Пераможца прэміі «Залаты глобус» (2015) у намінацыі «Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм».

## Сюжэт 
З моманту прымірэння вікінгаў і драконаў прайшло пяць гадоў. Астрыд, Смаркала і астатнія хлопцы бавяць час, спаборнічаючы адзін з адным у папулярных на драконавых гонках. Тым часам Ікінг і Бяззубік падарожнічаюць па небе, складаючы карту невядомых месцаў.

Адна з іх прыгод прыводзіць да адкрыцця таямнічай ледзяной пячоры, якая з’яўляецца домам для сотняў раней нябачаных дзікіх драконаў і таямнічага драконавага вершніка.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мультфільмы ЗША
Катэгорыя:Мультфільмы 2014 года
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Джон Паўэл
Катэгорыя:Экранізацыі літаратурных твораў
Як прыручыць дракона

**«Як прыручыць дракона»** () — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «DreamWorks Animation» 2010 года. Пераможца прэміі «Эні» (2010) у намінацыі «Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм».

## Сюжэт 
Гісторыя падлетка Ікінга, якому не занадта блізкія традыцыі яго гераічнага племені, якое шмат гадоў вядзе вайну з драконамі. Свет Ікінга пераварочваецца з ног на галаву, калі ён нечакана сустракае дракона Бяззубіка, які дапамог яму і іншым вікінгам убачыць звыклы свет з зусім іншага боку.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мультфільмы ЗША
Катэгорыя:Мультфільмы 2010 года
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Джон Паўэл
Катэгорыя:Экранізацыі літаратурных твораў
Як прыручыць дракона: Утоены свет

**«Як прыручыць дракона: Утоены свет»** () — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «DreamWorks Animation» 2019 года. Пераможца прэміі Нацыянальнага савета кінакрытыкаў ЗША (2019) за найлепшы анімацыйны фільм.

## Сюжэт 
Калісьці вікінгі жылі ў гармоніі з драконамі. У тыя часы яны дзялілі радасць, гора… і апошнія штаны. Здавалася, што так будзе заўсёды, але з’яўленне загадкавай Дзённай Фурыі змяніла жыццё вострава. І цяпер Ікінг і Бяззубік сутыкнуцца з бязлітасным паляўнічым на драконаў, які прагне знішчыць усё, што ім дорага.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мультфільмы ЗША
Катэгорыя:Мультфільмы 2019 года
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Джон Паўэл
Катэгорыя:Экранізацыі літаратурных твораў
Баранскі сельсавет

Назву **Бара́нскі сельсавет** маюць:

* Баранскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Аршанскага раёна Віцебскай вобласці
* Баранскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Халопеніцкага раёна Мінскай вобласці
Томаж Чатэр

**Томаж Чатэр** (, г. Цэле, Славенія — ) — славенскі гандбаліст, трэнер. Муж беларускай ганбалісткі Ганны Сцяпанавай.

## Кар’ера 
Нарадзіўся ў славенскім Цэле. Гуляў за мясцовы «Цэле» у чэмпіянатах Югаславіі, а потым Славеніі, выступаў за зборную сваёй краіны.

Узначальваў жаночую зборную Беларусі з верасня 2013 года. Пад яго кіраўніцтвам беларуская зборная правяла 57 матчаў. З 2016 года з’яўляўся галоўным трэнерам «Гомля». Пад яго пачаткам каманда чатыры разы быў чэмпіёнам Беларусі і чатыры разы быў уладальнікам Кубак Беларусі.

## Спасылкі 
* Томаж Чатер: У вас я полюбил баню и березовый сок 

Катэгорыя:Гандбалісты Славеніі
Катэгорыя:Гандбольныя трэнеры Славеніі
Катэгорыя:Трэнеры ЖГК Гомель
Катэгорыя:Ігракі зборнай Славеніі па гандболе
Катэгорыя:Трэнеры жаночай зборнай Беларусі па гандболе
Калі кветкі не маўчаць

**«Калі кветкі не маўчаць»** — дакументальны фільм беларускага рэжысёра Андрэя Куцілы пра падзеі пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года ў Беларусі.

Фільм перамог у дакументальнай намінацыі на 37-м Варшаўскім кінафестывалі.

## Сюжэт 
Фільм прысвечаны беларускім сем’ям, якія, нягледзячы на перажытыя траўмы, спрабуюць жыць далей і займацца сваймі справамі. Праз іх лёс рэжысёр паказвае боль і надзею, страх і рашучасць гэтых людзей. У цэнтры сюжэту — беларускія жанчыны, якія ўдзельнічалі ў пратэстах, выходзілі на ланцугі салідарнасці з кветкамі падчас пратэстаў у Беларусі

## Прэм’ера 
Прэм’ера фільма адбылася 9 кастрычніка 2021 года на Варшаўскім кінафестывалі.

Катэгорыя:Фільмы 2021 года
Катэгорыя:Пратэсты ў Беларусі (2020—2021)
Катэгорыя:Фільмы на беларускай мове
Катэгорыя:Фільмы на рускай мове
Катэгорыя:Фільмы, заснаваныя на рэальных падзеях
Катэгорыя:Дакументальныя фільмы Беларусі
Катэгорыя:Фільмы Андрэя Куцілы
Прэмія «Сатурн» за найлепшы анімацыйны фільм

**Прэмія «Сатурн» за найлепшы анімацыйны фільм** () — узнагарода, якая прысуджаецца Акадэміяй навуковай фантастыкі, фэнтэзі і фільмаў жахаў. Упершыню была ўручана на 6-й цырымоніі ў 1979 годзе (тады называлася «Найлепшая анімацыя» - ). Пастаянна ўручаецца з 2003 года.

## Спіс пераможцаў і намінацый 
## Спасылкі 
* https://web.archive.org/web/20100209012608/http://www.saturnawards.org/past.html#animated 

Катэгорыя:Намінацыі прэміі «Сатурн»
Катэгорыя:Кінапрэмія «Сатурн»
Сатурн
Тэхналагічны ўніверсітэт Труа

**Тэхналагічны ўніверсітэт Труа** () — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Труа.

## Агульная характарыстыка 
Тэхналагічны ўніверсітэт Труа з’яўляецца часткай сеткі трох французскіх тэхналагічных універсітэтаў, заснаваных Камп’енскім тэхналагічным універсітэтам. Універсітэт у Труа уваходзіць у 10 найлепшых інжынерных школ Францыі. Мадэль навучання ва ўніверсітэце ўяўляе сабой сумесь паміж паўночнаамерыканскай і французскай традыцыямі. Універсітэт быў заснаваны ў 1994 годзе і ўрачыста адкрыты прэзідэнтам Францыі Жакам Шыракам.

Тэхналагічны ўніверсітэт Труа прымае ўдзел у міжнародных праграмах абмену, уключаючы ERASMUS, і падпісаў пагадненні з многімі замежнымі ўніверсітэтамі (універсітэтамі-партнёрамі). Тэхналагічны ўніверсітэт Труа з’яўляецца членам Еўрапейскай асацыяцыі ўніверсітэтаў (EUA). Універсітэт з’яўляецца адным з 8 членаў ініцыятывы Еўрапейскага тэхналагічнага ўніверсітэта (EUt+).

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Францыі
Катэгорыя:Труа
Катэгорыя:Вышэйшыя тэхнічныя навучальныя ўстановы Францыі