open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Планы будаўніцтва ЗПГ-тэрміналаў для Беларусі

**Планы будаўніцтва ЗПГ-тэрміналаў для Беларусі** — абвешчаныя або абмяркоўваемыя беларускім урадам, дзяржаўнымі і недзяржаўным арганізацыямі праекты будаўніцтва ЗПГ-тэрміналаў для альтэрнатыўнага забеспячэння Беларусі прыродным газам.

## 2010 
### Літва 
28 чэрвеня 2010 года на сустрэчы ў Мінску прэм'ер-міністраў Беларусі і Літвы Сяргея Сідорскага і Андруса Кубілюса была дасягнута дамоўленасць пра стварэнне двухбаковай рабочай группы па супрацоўніцтве ў галіне ПЭК, якая да 1 лістапада мусіла даць прапановы па будаўніцтве беларуска-літоўскага ЗПГ-тэрміналу ў Літве. Беларуская частка рабочай групы створана распраджэннем С. Сідорскага ад 13 ліпеня, кіраўніком прызначаны першы віцэ-прэм'ер Уладзімір Сямашка. Літоўскі бок таксама стварыў сваю частку рабочай групы.

Заяўлялася, што магутнасць планаванага ЗПГ-тэрмінала мусіць скласці каля 8 млрд куб. м. штогод, кошт будаўніцтва — каля 1 млрд. USD. Беларусь, апроч ЗПГ-тэрміналу, мусіла пабудаваць трубаправодную сістэму даўжынёю 285 кіламетраў для транспарціроўкі газу на сваю тэрыторыю, паводле экспертных ацэнак, кошт яе будаўніцтва склаў бы больш за 300 млн. USD.

У 2010 годзе ўрадамі Украіны і Азербайджана падпісаны мемарандум пра супрацоўніцтва ў арганізацыі паставак ЗПГ. Рашэнне па будаўніцтве ЗПГ-тэрміналу было прынята украінскім урадам у канцы 2010 года. У жніўні 2011 года праводзіўся конкурс праекціроўшчыкаў..

Планаваная магутнасць ЗПГ-тэрміналу да 10 млрд куб. м. штогод. Будаўніцтва мусіла пачацца ў 2013 годзе, увод у эксплуатацыю першай чаргі — да 2015—2016 году. Агульны кошт праекта — 1,5 млрд USD. Удзел Беларусі, паводле ацэнак экспертаў, мог бы скласці 0,5 млрд USD..

## Літаратура 
* Беларусь пока воздержится от строительства СПГ-терминала в портах соседних стран // Информационное агентство interfax.by — interfax.by, 11.04.2013
* Строительство СПГ-терминала за рубежом невыгодно для Беларуси — Лукашенко // БЕЛТА — belta.by, 23 Декабрь 2011, 14:34;
* *Маненок Т.* Освободиться от газовой монополии // «Белорусы и рынок» № 44(1077), 11-17 ноября 2013 г.;
* *Маненок Т.* Терминал СПГ на китайские деньги? // «Белорусы и рынок» № 34(920), 13-19 сентября 2010 г.

* http://ekonomika.by/obzor-glavnoy-stranitsi/vozim-tankerami-neft-budem-vozit-i-gaz-2 
* http://m.belmarket.by/ru/page/170/11752 

Катэгорыя:Энергетыка Беларусі
Анадырскае пласкагор’е

**Ана́дырскае пласкагор’е** () — пласкагор’е на паўночным усходзе Азіяцкай часткі Расіі, у басейне верхняга цячэння ракі Анадыр, на тэрыторыі Чукоцкай аўтаномнай акругі.

Даўжыня пласкагор’я ў напрамку з паўднёвага захаду на паўночны ўсход каля 400 км, шырыня каля Палярнага круга — да 130 км. Пераважныя вышыні 800—1100 м, найбольшая — да 1221 м (гара Шчучая — 1185 м). Пласкагор’е складзена ў асноўным з базальтаў, андэзітаў, дацытаў. Пераважае кустовая і горная тундра. Аленевыя пашы. Возера Эльгыгытгын.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Геаграфія Чукоцкай аўтаномнай акругі
Катэгорыя:Пласкагор’і Расіі
Ангарскі краж

**Ангарскі краж** — у Расійскай Федэрацыі, на паўднёвым усходзе Сярэднесібірскага пласкагор’я, пераважна ў басейне ракі Ангара. Даўжыня каля 800 км. Вышыня да 1022 метраў. Складаецца з паралельных градаў з выраўнаванымі міжрэччамі. На паўночным усходзе — лістоўнічная тайга, на паўднёвым захадзе — хваёвыя лясы з масівамі піхтава-кедравай тайгі.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Горныя хрыбты Іркуцкай вобласці
Дом па вуліцы Гарадскі Вал, 7

**Дом па вуліцы Гарадскі Вал, 7** — двухпавярховы будынак у Мінску, размешчаны ў глыбіні квартала. Помнік архітэктуры стылю мадэрн. Пабудаваны ў 1914 годзе з цэглы. Стары адрас — вул. Урыцкага, 6.

## Архітэктура 
Дом уяўляе сабой прамавугольны ў плане з рызалітамі ў бакавых частках будынак накрыты вальмавым дахам. Паверхі аддзелены карнізным поясам. Першы паверх аднаго з фасада руставаны, члянёны прамавугольнымі вокнамі без ліштваў. Па цэнтры размешчаны невялікі балкон з ажурнай агароджай. У рызаліце акно другога паверха высокае, на ім дата пабудовы. Другі фасад таксама члянёны карнізным поясам і прамавугольнымі вокнамі — невялікімі на першым і высокімі на другім паверхах. Адзін з рызалітаў глухі, другі з высокімі прамавугольнымі вокнамі на першым і другім паверхах і двума маленькімі вузкімі вокнамі, якія размешчаны пад карнізам даху.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Славутасці Мінска
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мінска
Катэгорыя:Вуліца Гарадскі Вал
Катэгорыя:Збудаванні Мінска ў стылі мадэрн
Катэгорыя:З’явіліся ў 1914 годзе
Катэгорыя:1914 год у Мінску
Хімера (гурт)

**«Хімера»** () — расійскі музычны калектыў з Санкт-Пецярбурга, які граў у жанры альтэрнатыўны і псіхадэлічны рок. Лічыцца адной з самых незвычайных груп у гісторыі незалежнай альтэрнатыўнай музыкі. У сваіх песнях музыканты даследавалі тэмы сяброўства, самагубства, шызафрэніі і адзіноты. Гурт праіснаваў да 1997 года, распаўся ў сувязі з самагубствам лідара і галоўнага ідэйнага натхняльніка калектыву.

## Дыскаграфія 
* 1991 «Полупетроградская акустика»
* 1991 «Кораблики»
* 1991 «Сны кочегара»
* 1991 «Комиссар дымовой жандармерии»
* 1993 «Химера»
* 1995 «Nuihuli»
* 1996 «ZUDWA»

## Склад групы 
* Эдуард Старкоў — гітара, вакал, акардэон, труба
* Генадзь Бачынскі — гітара, музычны прадзюсар
* Павел Лабуцін — віяланчэль
* Уладзіслаў Віктараў — барабанная ўстаноўка
* Юрый Лебедзеў — бас-гітара

## Літаратура 
* Гаккель В. Аквариум как способ ухода за теннисным кортом. С-Пб.: Амфора, 2007. — 416 с. — ISBN 978-5-367-00331-4
* Аксютина О. Панк-вирус в России. Леан, 1999. — 320 с. — ISBN 5-85929-063-2
* Бурлака А. Рок-энциклопедия. Популярная музыка в Ленинграде-Петербурге. 1965—2005. — М.: Амфора, 2007
* Стогов И. Грешники. С-Пб.: Амфора, 2007. — 250 с. — ISBN 978-5-367-00586-8
* Никонов А. Нулевые. С-Пб.: Карма Мира/ШSS, 2009. — 186 с.

## Спасылкі 
* Эдуард Старкоў і група Хімера

Катэгорыя:Інды-рок-гурты
Катэгорыя:Музычныя калектывы 1990-х
Катэгорыя:Гурты псіхадэлічнага рока Расіі
Анабарскі заліў

**Анабарскі заліў** — заліў у заходняй частцы мора Лапцевых, паміж берагам мацерыка Еўразія і паўвостравам Нордвік. Тэрыторыя Расіі, адміністрацыйна ўваходзіць у склад Рэспублікі Саха (Якуція).

Даўжыня 67 кіламетраў, шырыня каля ўваходу 76 кіламетраў, ва ўнутранай частцы 7—9 кіламетраў. Глыбіня 3—12 метраў. На поўдні пераходзіць у Анабарскую губу, у якую упадае рака Анабар. Большую частку года заліў укрыты лёдам.

## Літаратура 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Мора Лапцевых
Катэгорыя:Залівы Паўночнага Ледавітага акіяна
Катэгорыя:Залівы Расіі
Венгры ў Сербіі

thumb|right|200px|Рассяленне венграў у сербскім краі Ваяводзіна
thumb|right|200px|Ваяводзінскія венгры ў нацыянальных касцюмах
**Венгры ў Сербіі** — адно з найбуйнейшых этнічных меншасцей Сербіі.

Агульная колькасць — 293 299 чал., або 3,9% насельніцтва краіны (паводле даных перапісу 2002 года, гл. венгры). З'яўляюцца 5-й па велічыні венгерскай абшчынай па-за межамі Венгрыі: па колькасці іх апярэджваюць венгры ў ЗША, Румыніі, Славакіі і Канадзе.

Венгры сучаснай Сербіі пражываюць кампактна ў паўночнай аўтаномнай вобласці Ваяводзіна, на тэрыторыі, якая непасрэдна прылягае да Венгрыі, таму іх правільна разглядаць як венгерскую ірыдэнту, а не дыяспару.

Да 1920 г. венгры, пры падтрымцы нямецкай меншасці, займалі верхнія ступені ў этнічнай іерархіі Ваяводзіны, якой доўгі час кіравала Аўстра-Венгрыя. Істытуцыянальная мадзьярызацыя Ваяводзіны прыводзіла да таго, што доля і колькасць венграў у краі хутка расла як за кошт іміграцыі венграў з іншых абласцей краіны, так і за кошт асіміляцыі мясцовых сербаў і немцаў. Паводле перапісу 1910 г. сербы складалі толькі 33,8% насельніцтва Ваяводзіны, венгры — 28,2% і немцы — 21,4%. Пасля 1920 г. (Трыянонскі мірны дагавор) венгры актыўна эмігравалі з краіны, іх нараджальнасць паменшылася, а асіміляцыя іншых народаў спынілася.

За перыяд паміж 1991 і 2011 гадамі колькасць венграў у Сербіі скарацілася з 340,8 тыс. да 253,899 чалавек, гэта значыць на каля 87 тыс. чал. (ці на 27%). Іх доля ў насельніцтве Ваяводзіны зменшылася за гэтыя гады з 16,9% да 13%.

Венгры ў Сербіі зведалі на сабе моцны ўплыў сербскай культуры і мовы. Іх неафіцыйнай сталіцай лічыцца горад Субаціца, дзе яны складаюць 38% насельніцтва.

## Гл. таксама 
* Сербы ў Венгрыі

## Спасылкі 
* Венгерскае насельніцтва на тэрыторыі Ваяводзіны паміж 1880 і 1991 гадамі

Катэгорыя:Венгры
Катэгорыя:Народы Сербіі
Катэгорыя:Нацыянальныя меншасці
Эдуард Сяргеевіч Старкоў

**Эдуард Старкоў** (; 8 ліпеня 1969, Калевала, Карэлія — 23 лютага 1997, Санкт-Пецярбург) — рускі вакаліст, трубач, гітарыст, мастак і паэт. Перш за ўсё вядомы як заснавальнік і галоўны ідэйны натхняльнік расійскай альтэрнатыўнай групы Хімера. У 27 гадоў у стане дэпрэсіі пакончыў з сабой (павесіўся).

## Літаратура 
* Гаккель В. Аквариум как способ ухода за теннисным кортом. С-Пб.: Амфора, 2007. — 416 с. — ISBN 978-5-367-00331-4
* Аксютина О. Панк-вирус в России. Леан, 1999. — 320 с. — ISBN 5-85929-063-2
* Бурлака А. Рок-энциклопедия. Популярная музыка в Ленинграде-Петербурге. 1965—2005. — М.: Амфора, 2007
* Стогов И. Грешники. С-Пб.: Амфора, 2007. — 250 с. — ISBN 978-5-367-00586-8
* Никонов А. Нулевые. С-Пб.: Карма Мира/ШSS, 2009. — 186 с.

## Спасылкі 
* Эдуард Старкоў і група Хімера

Катэгорыя:Гітарысты паводле алфавіта
Катэгорыя:Музыканты-самазабойцы
Катэгорыя:Павесіліся
Катэгорыя:Музыканты Расіі
Праскоўя Мікітаўна Ангеліна

**Праскоўя Мікітаўна Ангеліна** (, вёска Старабешава,  — ) — савецкая трактарыстка, арганізатар (1933) і брыгадзір першай у СССР жаночай трактарнай брыгады.

Скончыла Маскоўскую сельскагаспадарчую акадэмію імя К. А. Ціміразева (1940). Двойчы Герой Сацыялістычнай Працы (1947, 1958). Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР у 1937—1958 гадах. Сталінская прэмія 3 ступені (1946).

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Двойчы Героі Сацыялістычнай Працы
Катэгорыя:Механізатары
Катэгорыя:Лаўрэаты Сталінскай прэміі
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 1-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 2-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 3-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 4-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 5-га склікання
Амоній

thumb|190px|Мадэль катыёну амонію
thumb|190px|Утварэнне амонію
**Амоній (амонію катыён)** — дадатна зараджаны поліатамны іон з хімічнай формулай NH4+. Амоній (катыён) з супрацьіонам утвараюць солі амонію, амоніевыя злучэнні, апошнія ўваходзяць у вялікі клас оніевых злучэнняў.. Іон амонію NH4+ з'яўляецца правільным тэтраэдрам з азотам у цэнтры і атамамі вадароду ў вяршынях тэтраэдра. Памер іона — 1,43 Å.

Існуе таксама кароткажывучы свабодны радыкал амонію з формулай NH4 (гл. Свабодны амоній).

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Злучэнні вадароду
Катэгорыя:Іоны
Катэгорыя:Комплексныя злучэнні
Катэгорыя:Растворы электралітаў
Катэгорыя:Вытворныя аміяку
Мамуджу

**Маму́джу** () — горад, порт у Макасарскім праліве, адміністрацыйны цэнтр інданезійскай правінцыі Заходні Сулавесі. Насельніцтва (2010 г.) — 15000 чал.

Мамуджу як гандлёвае паселішча вядомы з 1540 г. У 2007 г. стаў адміністрацыйным цэнтрам правінцыі Заходні Сулавесі.

Эканоміка знаходзіцца ў шчыльнай залежнасці ад развіцця порта і прылеглых сельскагаспадарчых тэрыторый. Імкліва развіваецца сфера абслугоўвання.

## Спасылкі 
* Kota Mamuju Sulawesi Barat 
* Wonderful Indonesia — Mamuju 

Катэгорыя:Гарады Інданезіі
Харыберт II

**Харыберт II** (каля 614 — раней ) — кароль франкаў (**629** — **632**), з дынастыі Меравінгаў. Сын Хлотара II і Сіхільды. Імя Харыберт паходзіць ад франкскага *«Які ззяе ў войску»*.

## Спроба Харыберта захапіць каралеўства 
Пасля смерці бацькі, Харыберт, пры падтрымцы свайго дзядзькі па матчынай лініі Брадульфа зрабіў спробу захапіць каралеўства, але яго спроба мела мала поспеху, бо ён, паводле слоў Фрэдэгара, быў просты розумам. Брадульф жа быў забіты герцагамі Амальгарам і Арнебертам і патрыцыем Вілебадам па загадзе Дагаберта I.

## Каралеўства Харыберта 
thumb|left|350px|Каралеўства Харыберта II намалявана зялёным колерам
Аднак у далейшым Дагаберт I, па нечай добрай парадзе, вылучыў брату краіну на поўдзень ад Луары да Пірэнеяў, якая ўключала ў сябе акругі гарадоў Тулузы, Кагора, Ажэна, Сента і Перыгё, з умовай, што Харыберт ніколі не будзе прэтэндаваць на каралеўства іх бацькі. Гэтыя землі былі падараваны яму разам з дастатковым утрыманнем для яго двара. Сваёй сталіцай Харыберт зрабіў Тулузу. У 632 годзе яго армія скарыла ўсю Гасконь і, такім чынам, пашырыла яго каралеўства.

## Смерць Харыберта 
, Жыронда, дзе быў пахаваны Харыберт II ]]
У далейшым паміж братамі захоўваліся добрыя адносіны, і Харыберт нават быў хросным бацькам сына Дагаберта Сігіберта. На 3-ем годзе кіраванні, Харыберт да сваіх уладанняў далучыў Гасконь, паспяхова адбіў яе ў баскаў. Харыберт памёр раней 8 красавіка 632 года ў Бле (магчыма, быў забіты па загадзе Дагаберта). Ён пакінуў малалетняга сына па імі Хільперык, які ненадоўга перажыў яго. Гаварылі, што ў яго забойстве былі замяшаны людзі Дагаберта. Дагаберт I адразу ўзяў пад сваю ўладу ўсё каралеўства Харыберта, уключаючы Гасконь, і загадаў герцагу Баронту ўзяць казну Харыберта і даставіць яму. Але вядома, што значная яе частка знікла з-за падману Баронта, і большая частка скарбаў была раскрадзена.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* Книга истории франков = Das Buch von der Geschiche der Franken. // Quellen zur Geschichte des 7. und 8. Jahrhunderts. Ausgewaehlte Quellen zur deutschen Gechichte des Mittelalters. — Darmstadt, 1982. — Т. 4a.
* Лебек С. Происхождение франков. V—IX века / Перевод В. Павлова. — М.: Скарабей, 1993. — Т. 1. — 352 с. — (Новая история средневековой Франции). — 50 000 экз. — ISBN 5-86507-001-0
* Западная Европа. // Правители Мира. Хронологическо-генеалогические таблицы по всемирной истории в 4 тт. / Автор-составитель В.В. Эрлихман. — Т. 2.

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Кіраўнікі Еўропы VII стагоддзя
Катэгорыя:Меравінгі
Катэгорыя:Каралі франкаў
Хлотар IV

**Хлотар IV** (; каля 685 — ) — кароль франкаў з 717 года. З дынастыі Меравінгаў, паходжанне яго невядома; паводле некаторых крыніцах сын Дагаберта II, паводле іншых — Тэадорыха III. Хлотар быў у 717 годзе абвешчаны каралём Аўстразіі маярдомам Карлам Мартэлам, які тым часам вёў барацьбу з Нейстрыяй, якая прызнала каралём Хільперыка II, і меў патрэбу ў Меравінгу, ад імя якога ён мог бы кіраваць. Хлотар IV быў нікчэмным ценем караля. Імя Хлотар (ці Клотар — Chlotarius, або Хлатахарый — Chlotacharius — тое ж, што пазней Лотар) у перакладзе з франкскай азначае *«Які мае знакамітую армію»*.

## Біяграфія 
У 717 годзе Карл, вярнуўшыся ў Нейстрыю з войскамі для нападу на караля Хільперыка II і яго маярдома Рагенфрыда, пацвердзіў сваё вяршэнства перамогай у бітве пры Венсі, каля Камбрэ. Ён пераследваў да Парыжа караля і маярдома, пасля чаго вярнуўся ў Кёльн ліквідаваць іншую сваю суперніцу — Плектруду. Зладзіўшыся з ёй, ён абвясціў Хлотара каралём Аўстразіі супраць Хільперыка, які падтрымліваў Рагенфрыда, а не Карла, у якасці кандыдата на пасаду маярдома.

У 718 годзе, Карл ізноў разбіў Хільперыка пры Суасоне. Кароль бег са сваім саюзнікам, Эдам Вялікім, герцагам Аквітаніі, у яго герцагства. Неўзабаве Эд пакінуў саюз з Хільперыкам і запытаў міру. У абмен на прызнанне сябе каралём усіх франкаў, Хільперык адмовіўся ад прызначэння ўласнага маярдома на карысць Карла.

Магчыма, Хлотар памёр у тым жа 718 годзе. Вядома, што ў 719 годзе Хільперык быў абвешчаны каралём усіх франкаў, што магло азначаць прызнанне яго з боку Карла з прычыны смерці Хлотара. Зрэшты, магчыма, што Хлотар яшчэ быў жывы, а памёр ён у 719, 720, ці нават у 721 годзе.

Магчыма таксама, што Хлотар быў сынам (ці ўнукам) Хільдэберта III або, можа быць, нават не быў Меравінгам па нараджэнні, а ўсяго толькі зручнай марыянеткай, якая служыла тагачасным палітычным мэтам Карла. Яго валадаранне, калі гэта можна так назваць, не адрознівалася паслядоўнасцю; зрэшты, ніякай рэальнай улады ён усё роўна не меў.

## Літаратура 
* Продолжатели Фредегара = Continuationes chronicarum quae dicuntur Fredegarii // The Fourth Book of the Cronicle of Fredegar with its continuations. — London: Thomas Nelson and Sons Ltd, 1960.
* Книга истории франков = Das Buch von der Geschiche der Franken. // Quellen zur Geschichte des 7. und 8. Jahrhunderts. Ausgewaehlte Quellen zur deutschen Gechichte des Mittelalters. — Darmstadt, 1982. — Т. 4a.
* Лебек С. Происхождение франков. V—IX века / Перевод В. Павлова. — М.: Скарабей, 1993. — Т. 1. — 352 с. — (Новая история средневековой Франции). — 50 000 экз. — ISBN 5-86507-001-0
* Западная Европа. // Правители Мира. Хронологическо-генеалогические таблицы по всемирной истории в 4 тт. / Автор-составитель В. В. Эрлихман. — Т. 2.

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Кіраўнікі Еўропы VIII стагоддзя
Катэгорыя:Каралі франкаў
Катэгорыя:Меравінгі
Фоціева схізма

**Фоціева схізма** — царкоўны раскол паміж канстанцінопальскай патрыярхіяй і папствам, які доўжыўся з 863 па 867 год. Патрыярхію у той час узначальваў патрыярх Фоцій (858—867, 877—886), Папам быў Мікалай I (858—867). Лічыцца, што хоць фармальнай нагодай да расколу стала пытанне аб законнасці абрання Фоція на патрыяршы прастол, глыбінная прычына расколу ляжала ў жаданні Папы распаўсюдзіць свой уплыў на балканскія епіскапіі, што сустрэла супраціўленне з боку Візантыі. Таксама з цягам часу ўзмацняўся асабісты канфлікт паміж двума іерархамі.

Да сярэдзіны IX стагоддзя візантыйская царква ўжо працяглы час знаходзілася ў стане ўнутранага канфлікту. Барацьба паміж прыхільнікамі і праціўнікамі іконашанавання завяршылася ў 843 годзе паражэннем іканаборцаў, але ў царкоўнай партыі пераможцаў не сціхала барацьба кансерватыўнага і ліберальнага кірункаў. У барацьбе за ўладу паміж імператарам Міхаілам III (842 — 867) і яго маці Феадорай патрыярх Ігнацій (847 — 858, 867 — 877), які прадстаўляў кансерватараў, прыняў бок імператрыцы і быў зрынуты. Яго пераемнікам, падтрыманым царкоўнымі лібераламі, стаў чыноўнік і навуковец Фоцій, які не належаў да гэтага да духавенства. Хоць узвядзенне ў патрыярхі з парафіян раней у царкоўнай гісторыі здаралася, прыхільнікі зрынутага Ігнація абвясцілі абранне Фоція незаконным і звярнуліся да Папы. Папа Мікалай I, які скарыстаўся гэтай сітуацыяй для замацавання дагмату аб прымаце епіскапа Рыма, паспрабаваў выступіць у якасці вярхоўнага арбітра ў гэтай спрэчцы, адмаўляючы Фоцію ў прызнанні яго патрыярхам. Да 867 годзе Мікалай і Фоцій адлучылі адзін аднаго ад царквы. Тым не менш патрыярх, які карыстаўся падтрымкай Міхаіла, знаходзіўся ва ўладзе пакуль у выніку дзяржаўнага перавароту імператарам у 867 годзе не стаў Васіль I Македанянін (867 — 886), пасля чаго Фоцій быў зрынуты, а Ігнацій адноўлены ў якасці патрыярха.

Пасля смерці Ігнація ў 877 годзе Фоцій вярнуў сабе патрыяршы прастол, а Чацвёрты Канстанцінопальскі сабор (869-970) канчаткова завяршыў раскол. Хоць прычыны «фоціевай схізмы» ляжалі пераважна ў плоскасці царкоўнага права, пытанне аб філіёквэ, ўзнятае пры асуджэнні Папы Фоціем, працягвала заставацца асноўным рознагалоссем паміж цэрквамі Усходу і Захаду хрысціянскага свету, і прывяло да Вялікага расколу 1054 года.

## Літаратура 
### Першасныя крыніцы 
* 

### Даследаванні 
; на англійскай мове
* 
* 
* 

; на рускай мове
* 
* 
* 
* 
* 

; на французскай мове
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Рэлігія ў Візантыі
Катэгорыя:Хрысціянства ў IX стагоддзі
Катэгорыя:Царкоўныя расколы
Сярэднесібірскае пласкагор’е

**Сярэднесібі́рскае пласкаго́р’е** (, ) — пласкагор’е ў Азіі на тэрыторыі Расійскай Федэрацыі.

Займае пераважную частку Усходняй Сібіры ў Рэспубліцы Саха (Якуція), Краснаярскім краі і Іркуцкай вобласці. Абмежавана на поўдні хрыбтамі Усходняга Саяна, Прыбайкалля і Забайкалля, на захадзе Заходне-Сібірскай раўнінай, на поўначы і ўсходзе — Паўночна-Сібірскай нізінай і Цэнтральнаякуцкай раўнінай. Плошча каля 3,5 млн км². Знаходзіцца ў межах Сібірскай платформы. Пераважаюць вышыні 500—700 метраў. Характэрна чаргаванне шырокіх плато і кражаў (Ангарскі краж, Енісейскі краж, Вілюйскае плато; найбольшая вышыня 1701 м — на плато Путарана).

Распаўсюджана вечная мерзлата. Клімат рэзка кантынентальны. Радовішчы карысных выкапняў: нікелевыя і медныя руды (Нарыльск), жалезныя руды (Ангара-Піцкі басейн і Ангара-Ілімскі раён), каменны вугаль (Тунгускі, Чаромхаўскі басейн), алмазы, графіт, каменная соль, прыродны газ. Рэкі басейна Паўночнага Ледавітага акіяна; буйнейшыя — Ніжняя Тунгуска і Падкаменная Тунгуска, Ангара, Лена з Вілюем, Хатанга.

Пераважае лістоўнічная тайга; на поўдні хваёва-лістоўнічныя і хваёвыя бары. На поўначы горная тундра, на поўдні ў далінах участкі лесастэпу і стэпаў. Ёсць заказнікі і запаведнікі.

## Зноскі 
## Літаратура 
* 
* 
* Среднесиби́рское плоского́рье // География. Современная иллюстрированная энциклопедия. Ч. 2: М—Я. / А. П. Горкин — М.: Росмэн, 2006. — 146 с. — 10 000 экз. — ISBN 5-353-02443-5. — (Современная иллюстрированная энциклопедия «Росмэн». География)
* 
* 

## Спасылкі 
* *Выркин В. Б.* Котловины Среднесибирского плоскогорья: расположение, морфология и современное рельефообразование // Известия Иркутского государственного университета. Серия: Науки о Земле. 2020. Т. 32.
* Средняя Сибирь // Экологический центр «Экосистема»™, А. С. Боголюбов

Катэгорыя:Геаграфія Іркуцкай вобласці
Катэгорыя:Усходняя Сібір
Катэгорыя:Геаграфія Якуціі
Катэгорыя:Горы Краснаярскага края
Катэгорыя:Пласкагор’і Расіі
Халадзільнік

**Халадзільнік** — збудаванне ці апарат для ахалоджвання і захоўвання біялагічных аб'ектаў, медыцынскіх прэпаратаў, харчовых ці іншых скорапсавальных прадуктаў пры тэмпературах, ніжэйшых за тэмпературу навакольнага асяроддзя. Ахалоджванне ажыццяўляецца з дапамогай халадзільнай машыны.

Адрозніваюць халадзільнікі хатнія і прамысловыя. Хатні (бытавы) халадзільнік — шафа (2-3-секцыйная) для кароткачасовага захоўвання і працяглага (да некалькіх сутак) замарожаных харчовых прадуктаў, а таксама для атрымання лёду. Бываюць кампрэсійныя (хладагент), абсарбцыйныя (на сумесі аміяку з вадой і вадародам) і тэрмаэлектрычныя (дзеянне ахаладжальных прыстасаванняў заснавана на з'яве Пельцье). У параўнанні з кампрэсійнымі халадзільнікамі абсарбцыйныя халадзільнікі бясшумныя, больш надзейныя ў эксплуатацыі, але расходуюць больш электраэнергіі. Першыя бытавыя халадзільнікі з'явіліся ў ЗША ў 1910 годзе. Прамысловыя халадзільнікі бываюць вытворчымі (уваходзяць у склад харчовага прадпрыемства) і размеркавальныя (для захоўвання харчовых прадуктаў на прадпрымствах гандлю і грамадскага харчавання). У камерах халадзільніка тэмпература каля 0 °C, для замарожвання −18° — −23 °C, для захоўвання прадуктаў да −18 °C.

## Літаратура 
*
Дуброўна (значэнні)

Назву **Дубро́ўна** маюць:
## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Брэсцкая вобласць:
** Дуброўна — вёска ў Баранавіцкім раёне
* Віцебская вобласць:
** Дуброўна — горад у Дубровенскім раёне
** Дуброўна — вёска ў Полацкім раёне
Ерафей Паўлавіч Хабараў

**Ерафей Паўлавіч Хабараў** (каля , вёска Дзмітрыева — пасля ) — расійскі землепраходзец і прамысловец.

У 1632—1638 гадах даследаваў басейн ракі Лена, адкрыў саляныя радовішчы. У 1649—1652 гадах кіраваў паходамі атрадаў землепраходцаў у Прыамур’і, склаў карту абследаваных тэрыторый. У гонар Хабарава названы горад Хабараўск і чыгуначная станцыя Ерафей Паўлавіч.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Падарожнікі Расіі
Катэгорыя:Даследчыкі Азіі
Катэгорыя:Рускія першапраходцы
Катэгорыя:Гісторыя Далёкага Усходу
Конс

**Конс** () — у рымскай міфалогіі — бог-наглядчык запасаў зерня, падземных сховішчаў сіласу, таксама аказваўшы за пасеў зерневых культур.

З цягам часу Консу сталі надаваць іншыя абавязкі. З часа Аўгуста Конс робіцца богам добрага савета (*Consus consilio*, кансультацыя). Згодна з лягендай, Конс быў богам, які дапамог Ромулу парадай у Сабінскай вайне.

Кон таксама стаў богам таемных саветаў, хаця, магчыма, гэта звязана з недакладнай інтэрпрэтацыяй імя (*Consus* — кансіліум, савет, сінагога; месца, дзе збіраюцца саветы). Аб сувязі Конса з патаемнымі саветамі сведчыць Сервій Тулій (En. 8:6356): *Consus autem deus est consiliorum* («Конс, аднак, у Савеце Багоў»).

Такім чынам, складваецца ўражанне, што конс уваходзіў у Савет багоў (*Dii Consentes*), у які таксама ўваходзілі шэсць багоў і шэсць багінь. Савет склікаўся паводле загада і ў дапамогу Юпітэру для прыняцця асабліва важных пашэнняў, у прыватнасці, як паступіць з Трояй ці Атлантыдай. Гэта традыцыя бярэ пачатак у сказаннях этрускаў, а таксама згадваецца ў іншых народаў, у прыватнасці Гамерам.

## Культ 
Шанаваўся разам з багіняй Опа 25 (ці 23 жніўня) — Апікансуаліяй (), у той жа час, святкаванні ў яго гонар асабіста — Кансуаліі — адзначаліся 21 жніўня і 15 снежня. Падчас урачыстасцяў адбываліся скачкі на канях, сельскагаспадарчых жывёлах ці аслянятах. Асёл ці конь лічыліся свяшчэннымі жывёламі Конса. Яго алтар знаходзіўся ніжэй узроўня зямлі, верагодна, ў сутарэнні Вялікага цырка ці, згодна з іншымі крыніцамі, звычайна быў засыпаны зямлёй, якую на час Кансуалій прыбіралі

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Багі ў рымскай міфалогіі
Катэгорыя:Багі паводле алфавіта
Катэгорыя:Багі земляробства
Дом Юхновіча

**Дом Юхновіча** — колішні будынак у Мінску на рагу вуліц Падгорнай (цяпер вул. К. Маркса) і Петрапаўлаўскай (цяпер вул. Энгельса), 38/34. Разбураны падчас Другой сусветнай вайны. Цяпер на месцы будынка г. зв. Дом пісьменнікаў, пабудаваны ў 1951—1953 гадах (арх. Авель Брэгман)

Таксама ў будынку была кантора першага ў горадзе платнага гаража «Мінск-аўтамабіль», які належаў інжынеру Зыгмунту Свянціцкаму, займаўся тэхнічным абслугоўваннем, пракатам, продажам легкавых аўтамабіляў і запчастак.

Катэгорыя:Знішчаныя збудаванні Мінска
Катэгорыя:Вуліца Энгельса (Мінск)
Катэгорыя:Вуліца Карла Маркса (Мінск)
Мілан Лах

Уладыка **Мі́лан Лах** (; нар. , Кежмарак) — славацкі рэлігійны ўніяцкі дзеяч, дапаможны епіскап Прэшаўскай архіепархіі Славацкай Грэка-Каталіцкай Царквы, іераманах Ордэна Езуітаў.

## Біяграфія 
У 1992 г. Мілан Лах быў залічаны ў грэка-каталіцкую духоўную семінарыю. У 1995 г. уступіў у навіцыят Ордэна Езуітаў у горадзе Трнава. Ён працягнуў вучобу на факультэце тэалогіі ў Трнаўскім універсітэце. 11 лістапада 2000 г. прыняў дыяканскія свячанні. Мілан Лах быў высвечаны ў сан святара 11 ліпеня 2001 г. у Кафедральным саборы Нараджэння Прасвятой Багародзіцы ў горадзе Кошыцы уладыкам Міланам (Хаўтурам). У 2003—2004 гг. быў прызначаны на пасаду кіраўніка Цэнтра духоўнасці «Усход—Захад» у Кошыцах.

З 2004 г. вучыўся ў Папскім усходнім інстытуце ў Рыме. У 2006 г. атрымаў званне ліцэнзіята тэалогіі ў галіне ўсходніх царкоўных навук, а ў 2009 г. — званне доктара. У 2009 г. Мілан Лах ізноў пачаў працаваць у Цэнтры духоўнасці «Усход—Захад» імя Міхала Лацка. Адзін семестр вывучаў хрысціянскую духоўнасць Усходу на факультэце тэалогіі Каталіцкага ўніверсітэта ў Кошыцах. З 1 снежня 2011 г. да 1 чэрвеня 2013 г. працаваў у Трнаўскім універсітэце ў якасці намесніка дэкана па міжнародных сувязях і развіцці. Ён выкладаў там хрысціянскую духоўнасць і духоўнасць хрысціянскага Усходу — менавіта тыя прадметы, у якіх сам меў грунтоўныя і прафесійныя веды.

Мілан Лах прымаў актыўны ўдзел у Федэрацыі скаўтаў Еўропы ў якасці нацыянальнага духоўнага памочніка. Бегла размаўляе па-італьянску, свабодна валодае англійскай і рускай мовамі, пасіўна — французскай мовай.

19 красавіка 2013 г. быў прызначаны Папам Францішкам на пасаду дапаможнага епіскапа Прэшаўскай архіепархіі Славацкай Грэка-Каталіцкай Царквы. 1 чэрвеня 2013 г. прэшаўскі архіепіскап і мітрапаліт, кіраўнік Славацкай Грэка-Каталіцкай Царквы, уладыка Ян Баб’як высвяціў і прывёў да ўлады дапаможнага епіскапа ў Базіліцы Успення Прасвятой Багародзіцы ў Люціне — галоўным паломніцкім месцы Прэшаўскай архіепархіі. Саслужылі епіскап Кошыцкай епархіі ўладыка Мілан Хаўтур і епіскап Браціслаўскай епархіі ўладыка Пэтэр Руснак.

30 жніўня 2014 г., знаходзячыся з візітам у Беларусі, уладыка Мілан Лах узначаліў урачыстую архірэйскую Літургію ў грэка-каталіцкім цэнтры Святога і Праведнага Язэпа ў Мінску, пресвечаную памяці ўладыкі Часлава Сіповіча — стагоддзю з дня яго нараджэння.

Катэгорыя:Постаці славацкага ўсходняга каталіцтва
Катэгорыя:Каталіцкія біскупы Славакіі
Катэгорыя:Езуіты Славакіі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Кежмарку
Катэгорыя:Выпускнікі Папскага ўсходняга інстытута
Архіепіскап

[thumb|200px|right|Рымска-каталіцкі герб арцыбіскупа (на гербе адсутнічае [палій).]]
**Архібі́скуп**, **арцыбі́скуп** або **архіепі́скап** (ад грэчаск. *αρχή* — «над» і *επίσκοπος* — «даглядчык») — старэйшы біскуп, адзін з найвышэйшых чыноў у царкоўнай іерархіі.

Тытул уведзены ў Рымскай імперыі ў 4 ст. З заснаваннем патрыярхатаў прысвойваўся патрыярхам і мітрапалітам аўтакефальных епархій. Першы на Русі тытул архіепіскапа атрымаў епіскап наўгародскі ў 1165 годзе. На Беларусі першым архіепіскапам стаў у пачатку 16 ст. епіскап Полацкай епархіі.

У Каталіцкай Царкве архібіскупы падзяляюцца на:

* мітрапалітаў, якія ўзначальваюць царкоўныя правінцыі;
* архібіскупаў, якія ўзначальваюць архідыяцэзіі, якія не з’яўляюцца цэнтрамі правінцый;
* персанальных архібіскупаў, якім Папа надаў гэты тытул за асабістыя заслугі;
* тытулярных архібіскупаў, якія займаюць кафедры неіснуючых ужо гарадоў і здзяйсняюць сваё служэнне ў курыі ці з’яўляюцца нунцыямі.

У Праваслаўнай Царкве — архіепіскап узначальвае епархію. Тытул архіепіскапа з’яўляецца ганаровым і прысвойваецца за заслугі.

## Літаратура 
* 


Катэгорыя:Рэлігійныя тытулы
Катэгорыя:Царкоўныя ўзнагароды
Фігерас

**Фігерас** (**Фігерэс**; , ) — горад у Каталоніі, Іспанія; сталіца акругі Альт-Эмпорда правінцыі Жырона.

## Гісторыя 
У 600-х гадах да нашай эры ў месцах, дзе знаходзіцца цяперашні горад пражывалі плямёны індыгетаў. У той час вялікая частка мясцовасці была затопленая і меліся вялікія зараснікі чароту. Жыхары пражывалі на схілах пагоркаў свабодных ад вады. Аб жыхарах той эпохі, яшчэ да рымскага прысутнасці, можна меркаваць па знойдзеных керамічных вырабах, знойдзеных у канцы дзевятнаццатага стагоддзя.

Рымляне з’явіліся тут у 195—194 гадах да нашай эры (яны высадзіліся ў горадзе Эмпарыён у 218 годзе да н.э.). Рымляне пабудавалі невялікую вёску. Вёска пачала набіраць значэнне, бо была прыпынкам на Даміцыевай дарозе.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Сальвадор Далі
* Нарсіс Мантурыёль
* Моніка Наранха

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Каталоніі
Катэгорыя:Муніцыпалітэты правінцыі Жырона
Коста-Брава

**Коста-Брава** (ісп. Costa Brava, «дзікі, скалісты, суровы бераг») — паласа міжземнаморскага ўзбярэжжа на паўночным усходзе Каталоніі, у правінцыі Жырона, у складзе Іспанскага каралеўства. Тэрыторыя Коста-Бравы ўключае ў сябе тэрыторыі раёнаў Альт-Эмпорда і Баш-Эмпорда. Распасціраецца на 162 км ад горада Бланес да мяжы з Францыяй. На поўначы ад Коста-Брава знаходзіцца Коста-Бермеха, на поўдзень — Коста-дэль-Марэсмэ.

Катэгорыя:Геаграфія Каталоніі
Анатоль Барысавіч Чубайс

**Анатоль Барысавіч Чубайс** (нар. , Барысаў, Мінская вобласць, БССР) — савецкі і расійскі палітычны, дзяржаўны і гаспадарчы дзеяч.

З лістапада 1991 года Анатоль Чубайс з невялікімі перапынкамі займаў розныя ключавыя пасады ў расійскай дзяржаве і дзяржаўных кампаніях, актыўна ўдзельнічае ў грамадска-палітычным жыцці Расіі.

З’яўляўся адным з ідэолагаў і кіраўнікоў эканамічных рэформаў у Расіі 1990-х гадоў і рэформы расійскай электраэнергетычнай сістэмы ў 2000-х гадах. Генеральны дырэктар дзяржаўнай карпарацыі «Расійская карпарацыя нанатэхналогій» (2008−2020). Старшыня праўлення ААТ «Раснана» (2011−2020).

З 4 снежня 2020 года па 25 сакавіка 2022 года быў спецпрадстаўніком Прэзідэнта Расіі па сувязях з міжнароднымі арганізацыямі.

## Спасылкі 
* Асабісты сайт 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Кіраванцы Расіі
Катэгорыя:Старшыні Федэральнага агенцтва па кіраванні федэральнай маёмасцю Расіі
Катэгорыя:Першыя намеснікі Старшыні Урада Расійскай Федэрацыі
Катэгорыя:Намеснікі Старшыні Урада Расійскай Федэрацыі
Катэгорыя:Міністры фінансаў Расійскай Федэрацыі
Катэгорыя:Міністры РСФСР
Катэгорыя:Члены КПСС
Катэгорыя:Выпускнікі ІНЖЭКАНа
Катэгорыя:Выпускнікі МЭІ
Катэгорыя:Члены СПС
Катэгорыя:Дэпутаты Дзяржаўнай думы Расійскай Федэрацыі I склікання
Катэгорыя:Раснана
Катэгорыя:Правадзейныя дзяржаўныя саветнікі Расійскай Федэрацыі 1-га класа
Сяргей Яўгенавіч Нарышкін

**Сярге́й Яўге́навіч Нары́шкін** (нар.  года, Ленінград) — расійскі дзяржаўны дзеяч, старшыня Дзяржаўнай думы Федэральнага сходу Расійскай Федэрацыі шостага склікання, старшыня Парламенцкага сходу Саюзнай Дзяржавы. Член Вышэйшага савета партыі «Адзіная Расія».

4 снежня 2011 г. абраны дэпутатам Дзяржаўнай думы Федэральнага сходу Расійскай Федэрацыі VI склікання па спісе «Адзінай Расіі» ад Ленінградскай вобласці.

З 12 мая 2008 года па 20 снежня 2011 года — кіраўнік адміністрацыі прэзідэнта Расійскай Федэрацыі. Са снежня 2008 года — старшыня Камісіі пры прэзідэнце Расійскай Федэрацыі па дзяржаўных узнагародах; у 2009—2012 гадах — старшыня Камісіі па супрацьдзеянні спробам фальсіфікацыі гісторыі на шкоду інтарэсам Расіі (увесь перыяд яе існавання).

21 снежня 2011 па прапанове фракцыі «Адзіная Расія» абраны старшынёй Дзяржаўнай думы Федэральнага сходу Расійскай Федэрацыі.

## Узнагароды 
* Ордэн Пашаны, Беларусь, 2015

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт Сяргея Нарышкіна 

Катэгорыя:Выпускнікі БДТУ «Ваенмех»
Катэгорыя:Выпускнікі Чырванасцяжнага інстытута КДБ
Катэгорыя:Намеснікі Старшыні Урада Расійскай Федэрацыі
Катэгорыя:Кіраўнікі Апарата Урада Расійскай Федэрацыі
Катэгорыя:Супрацоўнікі адміністрацыі прэзідэнта Расіі
Катэгорыя:Члены Савета бяспекі Расіі
Катэгорыя:Кіраўніцтва КХЛ
Катэгорыя:Старшыні Дзяржаўнай думы Расійскай Федэрацыі
Катэгорыя:Дэпутаты Дзяржаўнай думы Расійскай Федэрацыі VI склікання
Катэгорыя:Члены «Адзінай Расіі»
Катэгорыя:Правадзейныя дзяржаўныя саветнікі Расійскай Федэрацыі 1-га класа
Васіль Захаравіч Корж

{{Ваенны дзеяч
 |імя = Васіль Захаравіч Корж
 |арыгінал імя =   
 |дата нараджэння  = 
 |дата смерці    = 
 |месца нараджэння = 
 |месца смерці = 
 |выява = 
 |шырыня = 
 |апісанне выявы =     
 |мянушка =  Камароў
 |прыналежнасць = 
 |гады службы = 1921—1946
 |званне =  
 |род войскаў = 
 |камандаваў = Пінскім партызанскім злучэннем
 |частка =  
 |бітвы = 
 |узнагароды = 
{ style="background:transparent"
  
}
{ style="background:transparent"
-
       
-
   
}
 |сувязі =  
 |у адстаўцы = намеснік міністра лясной гаспадаркі БССР (1949—1953), старшыня калгаса «Партызанскі край» Салігорскага раёна (1953—1963)
}}

**Васіль Захаравіч Корж ** () — адзін з арганізатараў і кіраўнікоў савецкага партызанскага руху ў Беларусі часоў Другой сусветнай вайны. Генерал-маёр (1943), Герой Савецкага Саюза (1944).

## Біяграфія 
Удзельнік антыпольскага партызанскага руху ў Заходняй Беларусі ў 1922—1925 гадах. Член УКП(б) з 1929 (з 1952 КПСС).

15 траўня 1931 году паступіў на працу ў НКУС БССР у Слуцку. У 1936—1938 гадах накіраваны савецкім урадам для ўдзелу ў грамадзянскай вайны ў Іспаніі, камандаваў партызанскім атрадам, за што ўзнагароджаны ордэнамі Чырвонага Сцяга і Чырвонай Зоркі. Увосень 1938 года Васіля Каржа арыштавалі па абвінавачванні ў шпіянажы на карысць Польшчы, такія абвінавачванні былі распаўсюджаны ў перыяд палітычных рэпрэсій у БССР. Больш за месяц быў пад следствам у менскай турме НКУС, пазней адпушчаны. Звольніўся з савецкіх органаў, з’ехаў у Краснадарскі край, дзе два гады ўзначальваў зерневы саўгас «Крапоткінскі»

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Старшыні калгасаў
Катэгорыя:Камандзіры партызанскіх злучэнняў, брыгад і атрадаў у гады Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Постаці спецслужбаў СССР
Скернявіцы

**Скернявіцы** () — горад на правах павета ў Польшчы. Уваходзіць у склад Лодзьскага ваяводства, адміністрацыйны цэнтр Скернявіцкага павета (не ўваходзіць у яго склад).

Адлегласць па прамой паміж гарадамі Скернявіцы — Мінск 531 км, да Варшавы — 66 км.

Насельніцтва — 48 667 жыхароў (2014 год).
## Гарады-пабрацімы 
## Спасылкі
Андалузскі сабака

**«Андалузскі сабака»** () — 16-хвілінны сюррэалістычны нямы фільм іспанскага рэжысёра Луіса Буньюэля і іспанскага мастака Сальвадора Далі. Першапачаткова быў выпушчаны да абмежаванага паказу ў Парыжы ў 1929 годзе, але, зрабіўшыся папулярным, заставаўся ў пракаце восем месяцаў. З’яўляецца адным з найбольш вядомых сюррэалістычных фільмаў «авангарду» 1920-х.

У фільме адсутнічае сюжэт. Храналогія фільма разрозненая: пераход ад першай сцэны фр. Il etait une fois (бел. «Калісьці») да другой сцэны «Праз восем год» адбываецца без змены абстаноўкі і персанажаў. Па сутнасці, кінематаграфічнае апавяданне Буньюэля падпарадкоўваецца законам «логікі» сноў, у якіх глядзельныя выявы мяняюцца, не падпарадкоўваючыся рацыянальнай логіцы і храналагічнай паслядоўнасці, таму кінакрытыкі, што аналізуюць фільм, часта карыстаюцца тэрмінамі папулярнай у тыя гады тэорыі сноў Фрэйда.

Фактычна абвяргаючы розныя інтэрпрэтацыі фільма, Буньюэль у сваіх успамінах адзначаў, што адзіным правілам, якім яны з Далі карысталіся пры напісанні сцэнарыя, была забарона на «любыя ідэі або вобразы, якія маглі б мець рацыянальнае тлумачэнне». Акрамя таго, ён сцвярджаў, што «ў фільме няма нічога, каб нешта сімвалізавала. Адзіным метадам даследавання сімвалаў, магчыма, з’яўляецца псіхааналіз».

## У ролях 
* Луіс Буньюэль — Мужчына ў пралогу
* Сальвадор Далі — Малады мужчына на пляжы (у канцы фільма)
* Сімона Марэйль — Дзяўчына
* П’ер Батчэф — Мужчына

## Спасылкі 
*  
*  

Катэгорыя:Фільмы Францыі
Катэгорыя:Нямыя фільмы
Катэгорыя:Кароткаметражныя фільмы
Катэгорыя:Чорна-белыя фільмы
Катэгорыя:Кінарэжысёрскія дэбюты
Катэгорыя:Сюррэалізм
Катэгорыя:Сальвадор Далі
Катэгорыя:Выдатныя фільмы (Роджэр Эберт)
Тоса-дэ-Мар

**Тоса-дэ-Мар** () — муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Жырона ў складзе аўтаномнай супольнасці Каталонія. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Сельва, у бухце Коста-Бравы, за 90 км на паўночны ўсход ад Барселоны. Займае плошчу 38,18 км². Насельніцтва 5976 чалавек (на 2010 год). Турызм.

Катэгорыя:Муніцыпалітэты правінцыі Жырона
Льёрэт-дэ-Мар

**Льёрэт-дэ-Мар** () — муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Жырона ў складзе аўтаномнай супольнасці Каталонія. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Сельва. Займае плошчу 47,87 км². Насельніцтва 39794 чалавекі (на 2010 год). Размешчаны за 75 км на поўнач ад Барселоны. З’яўляецца самым буйным і найбольш вядомым з усіх курортаў іспанскага ўзбярэжжа Коста-Брава і адным з найбольш наведвальных месцаў Міжземнаморскага ўзбярэжжа Іспаніі.

## Славутасці 
* Царква св. Рамана
* Марскі музей
* Статуя «Жонка рыбака»
* Мадэрнісцкія могілкі.

## Спасылкі 
* Información del Instituto de Estadística de Cataluña
* LloretGuide.com 
* Lloret de Mar Tourism Information Official Website

Катэгорыя:Муніцыпалітэты правінцыі Жырона
Вакольны горад (Гродна)

**Вакольны горад** — умацаваная гандлёва-рамесніцкая частка сярэдневяковай Горадні. Размяшчаўся на ўзвышшы Новага замку побач са Старым замкам. З XIV ст. вядомы як Гродзенскі Ніжні замак. З поўдня абмежаваны высокім абрывам берага Нёмана, з усходу — глыбокім ярам, які да XVIII ст. амаль цалкам абкружаў Новы замак, пазней засыпаны.

У 1987—1988 гг. А. К. Краўцэвіч даследаваў 40 м кв. у паўднёва-заходняй частцы. Культурны пласт да 3,3 м, светла-шэрага колеру. Амаль на самым мацерыку прасочваюцца сляды пажару. Выяўлены фрагменты керамічнага посуду XII — XIII стст. (у перадмацерыковым пласце — XI ст.), вялікая колькасць прамавугольнай (28х16,5х3,5 см.) і фігурнай плінфы, чатыры фрагменты маёлікавых плітак падлогі і тры фрагменты галаснікоў XII ст. Знаходкі дазваляюць меркаваць пра існаванне ў XII ст. на вакольным горадзе яшчэ адной, Васкрасенскай царквы — помніка Гродзенскай школы дойлідства. Астатнія матэрыялы датуюцца XV—XVIII ст. Частка раскопу прыйшлася на падмурак мураванага будынка XVI ст. Паводле гравюры М. Цюнта (1567—1568 гг.) тут быў «каралеўскі дом».

Сярод знаходак шмат кермічнага посуду, фрагменты фаянсавых талерак, шкляныя бутэлькі, кварты, стопкі, бутлі, слоікі XVII—XIX ст., маёлікавыя міскі і талеркі XVIII ст., шмат аптэчнага посуду ХІХ — ХХ ст. фрагменты гаршковай кафлі XIV—XV і XVI—XVII стст. з зялёнай палівай, паглыбленай выявай шматпялёсткавай разеткі і з дывановым арнаментам, металічныя абутковыя падкоўкі, дужка шпоры XV—XVI ст., цвікі і інш.

## Літаратура 
* Вакольны горад / У. В. Алісейчык, Я. Г. Звяруга, А. К. Краўцэвіч, М. А. Ткачоў, А. А. Трусаў // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Гродзенская вобл. / АН БССР, Ін-т мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору; рэд. кал.: С. В. Марцэлеў і інш. — Мінск, 1986. — С. 79.
* Краўцэвіч, А. К. Гродзенскі вакольны горад / А. К. Краўцэвіч //Археалогія і нумізматыка Беларусі : энцыкл. — Мінск, 1993. — С. 189.

## Спасылкі 
* Гродзенскі вакольны горад

Катэгорыя:Гістарычныя раёны Гродна
Трып, трап, труль

**Трып, трап, труль** () — тры драўляныя дамы рознай велічыні, адна са славутасцей шведскага горада Кальмар, якая часта сустракаецца на мясцовых паштоўках. Хутчэй за ўсё, яны былі пабудаваныя ў канцы XVIII стагоддзя.

Гэтыя дамы належалі сёстрам Фурнандэр і, верагодна, былі пабудаваны па іх загадзе. Пазней сёстры прадалі гэту сваю маёмасць прыходу Кальмарскага сабора, які, у сваю чаргу, прадаў дамы розным прыватным асобам, нашчадкі якіх валодаюць імі дагэтуль.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Кальмар (Швецыя)
Катэгорыя:З’явіліся ў XVIII стагоддзі
Катэгорыя:Славутасці Швецыі
Катэгорыя:Драўляная архітэктура
Лабізм

**Лабі́зм** (засценны ўплыў;  — кулуары) — уздзеянне зацікаўленага згуртавання на ход ухвалення пастановы парламентам, што ажыццяўляецца праз завядзенне знаёмства з заканадаўцам, выклад справы пры дапамозе дакладных звестак, падрыхтоўку законапраекта, напісанне прамовы і збор подпісаў пад зваротам да ўрада. Выкарыстоўваецца пры вызначэнні каштарысных выдаткаў і грашовай дапамогі і прызначэнні на кіраўнічую пасаду ў парламенцкі камітэт. Першае заканадаўства аб адпаведнай дзейнасці ўзнікла ў 1946 г. у ЗША. На 1992 г. звыш 2 тыс. улічаных у ЗША ўстаноў дадзенай галіны наймалі звыш 50 тыс. чалавек.

## Спасылкі 
* 


Катэгорыя:Спосабы пратэсту
Рэцэнзія

**Рэцэнзія** ( — разгляд) — даследаванне адлюстраванай рэчаіснасці, у якім ацэньваюцца вартасці і хібы зместу і формы твора. Заключаецца ў ацэнцы важкасці аўтарскага разумення і слушнасці меркавання, высновы і парады. Паказвае значнасць новай думкі, грамадскага ўзору і прыладнай навінкі з падмацаваннем высновы спалучэннем довадаў і тэкставых вытрымак. Уключае логіка-вобразную карціну ўспрымання твора, спалучэнне ўспрымання і пазнання навакольнай рэчаіснасці, заснаванага на ўласным досведзе. Выкарыстоўвае аўтарскае разуменне выкладу і думку, таму не мае поўнай самастойнасці.

## Віды 
* *Анатацыя*. Раскрывае змест твора.
* *Аўтарэцэнзія*. Спрэчка аўтара з крытыкам аб тлумачэнні твора ў друку.
* *Крытычная*. Змяшчае стаўленне да твора.
* *Эсэ*. Тлумачэнне твора з роздумам.

## Спасылкі 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Літаратуразнаўства
Катэгорыя:Жанры журналістыкі
*
Даламітавыя Альпы

**Даламітавыя Альпы** (, ) — горны масіў ва Усходніх Альпах, на паўночным усходзе Італіі. Даўжыня 120 км. Вышыня 3342 м (гара Мармалада). Характэрны зубчастыя грабяні і стромкія схілы. Складзены з даламітаў і вапнякоў. Снежнікі і ледавікі. Некалькі рэзерватаў. Курорты (Корціна-д'Ампеца). Турызм. Зімовыя віды спорту.
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Альпы
Катэгорыя:Горы Італіі
Дом Агінскага (Гродна)

**Дом Агінскага** — колішні будынак у Гродне, які існаваў у канцы XVIII — сярэдзіне XIX стст. Пабудаваны ў 1790 г. па праекце архітэктара Караля Шыльдгаўза ў стылі класіцызму з элементамі народнага дойлідства.

## Архітэктура 
Уяўляў сабой двухпавярховы прамавугольны ў плане будынак з развітымі рызалітамі ў цэнтры галоўнага і дваровага фасадаў і 4 алькежамі па вуглах. У мураваным першым паверсе знаходзіліся каморы і парадная двухмаршавая лесвіца. Драўляны другі паверх уключаў жылыя пакоі, залы, кухні. Асноўны аб'ём накрыты высокім чатырохсхільным чарапічным дахам. Фасады дома мелі чатырох'яруснае вырашэнне. Ніжні ярус (першы паверх) масіўны, з невялікімі гладкімі прамавугольнымі аконнымі праёмамі, верхні (другі паверх) — больш высокі, ажурны, прарэзаны рытмічным радам шырокіх акон з ліштвамі. Рызаліт на галоўным фасадзе быў завершаны невялікім атыкам, галоўны ўваход быў аформлены стылізаваным порцікам.

## Літаратура 
* Гродзенскі дом Агінскага // Архітэктура Беларусі : энцыкл. давед. / Беларус. энцыкл.; рэдкал..: А. А. Воінаў і інш. — Мінск,1993. — С. 171.
* Гродзенскі дом Агінскага / Энцыклапедыя літаратуры і мастацтва Беларусі : у 5-і т. / гал. рэд. І. П. Шамякін. — Мінск, 1985. — Т. 2. — С. 188.* Гродзенскі дом Агінскага // Беларуская энцыклапедыя : у 18 т. / рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мінск, 1997. -Т. 5. — С. 431.
* Чантурия, В. А. [Гродненский дом Огиньского] / В. А. Чантурия // Чантурия В. А. История архитектуры Белоруссии : в 2 т. / Чантурия В. А. — Минск, 1985.- Т.1. — С. 264.

## Спасылкі 
* Гродзенскі дом Агінскага 

Катэгорыя:Знішчаныя збудаванні Гродна
Катэгорыя:Агінскія
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў стылі класіцызм
Катэгорыя:З’явіліся ў 1790 годзе
Катэгорыя:1790 год у Беларусі
Катэгорыя:XVIII стагоддзе ў Гродне
Lenovo

**Lenovo Group Limited** (联想集团有限公司) — кітайская камп'ютарная кампанія, на другі квартал 2014 займае першае месца ў пяцёрцы найбуйнейшых сусветных вытворцаў персанальных камп'ютараў (акрамя Lenovo ў пяцёрцы Hewlett-Packard, Dell, Acer, Asus).

Зарэгістраваная ў Сінгапуры. Штаб-кватэра кампаніі Lenovo размешчана ў Перчэйзе (штат Нью-Ёрк, ЗША), а асноўныя аперацыйныя офісы — у Пекіне (КНР) і Рэйлі (ЗША, штат Паўночная Караліна). Асноўныя даследчыя цэнтры кампаніі размешчаны ў Ямата (Японія), у Пекіне, Шанхаі і Шэньчжэне (КНР), а таксама ў Рэйлі (штат Паўночная Караліна, ЗША).

На 2014 год у калектыве кампаніі больш 46000 супрацоўнікаў (з улікам сумесных прадпрыемстваў) з больш чым 60 краін. Кампанія абслугоўвае кліентаў у больш чым 160 краінах свету.

Катэгорыя:Кампаніі Кітая
Катэгорыя:Вытворцы камп’ютараў
Катэгорыя:Вытворцы сотавых тэлефонаў
Агратурызм

]]
**Агратурызм, сельскі турызм**&nbsp;— турызм у сельскай мясцовасці: на вёсцы, на хутарах, у сялянскіх хатах, у спецыяльных аграсядзібах. Турысты некаторы час вядуць вясковы лад жыцця, знаёмяцца з мясцовай культурай і мясцовымі звычаямі, прымаюць удзел у традыцыйнай вясковай працы. Агратурызм добра развіты ў Іспаніі, Італіі, Францыі, Аўстраліі, ЗША і інш.

Разнавіднасцю агратурызму з'яўляецца сумяшчэнне працы з адпачынкам, калі ў абмен на ўдзел у сельскагаспадарчых работах частку дня турыст атрымлівае жыллё і харчаванне, без плацяжоў грашыма паміж двума бакамі. Такі тып ўзаемадзеяння фермераў і турыстаў ладзіцца ў многіх краінах свету праз праграму WWOOF.

## Гл. таксама 
* Экатурызм

## Спасылкі 
* WWOOF.org 


Катэгорыя:Сельская гаспадарка
Катэгорыя:Турызм
Канферэнцыя Каталіцкіх Біскупаў Балгарыі

**Канферэнцыя каталіцкіх біскупаў Балгарыі**, афіцыйная назва — **Міжрытуальная біскупская канферэнцыя ў Балгарыі** () — канферэнцыя каталіцкіх біскупаў Балгарыі. У яе склад паводле даных на 2014 год уваходзіць 5 чалавек: 3 біскупы, з іх два — лацінскага абраду (ардынарыі дыяцэзіі Сафіі-Плоўдзіва і дыяцэзіі Нікопала) і адзін біскуп візантыйскага абраду — ардынарый апостальскага экзархата Сафіі, утваралага сабой Балгарскую грэкакаталіцкую царкву; а таксама генеральны сакратар і прэс-аташэ.

Канферэнцыя каталіцкіх біскупаў Балгарыі была ўтворана ў 1970 годзе, яе першым старшынёй стаў кіраўнік Балгарскай грэкакаталіцкай царквы Мяфодзій Страціеў. Біскуп Страціеў быў главой канферэнцыі з 1970 па 1995 год, калі яго змяніў на гэтай пасадзе яго пераемнік на грэкакаталіцкай кафедры Хрыста Пройкаў.

Балгарская канферэнцыя каталіцкіх біскупаў з'яўляецца паўнапраўным членам Савета канферэнцый каталіцкіх біскупаў Еўропы.

## Склад канферэнцыі паводле даных на 2014 год 
* Хрыста Пройкаў, старшыня, экзарх Сафіі, тытулярны біскуп Брыулы, глава Балгарскай грэкакаталіцкай царквы
* Георгі Ёўчаў, біскуп Сафіі-Плоўдзіва
* Петка Хрыстаў, біскуп Нікопала
* Срэчка Рымац, генеральны сакратар
* Валдзімір Градзеў, прэс-аташэ

## Спасылкі 
* Старонка канферэнцыі
* Канферэнцыя на сайце gcatholic.org 

Катэгорыя:Каталіцтва ў Балгарыі
Б
Факшані

**Факша́ні** (, *Факша́нь*) — горад у Румыніі, у рэгіёне Малдавія, адміністрацыйны цэнтр жудзеца Вранча.

Насельніцтва — 73868 жыхароў (2011).

## Гісторыя 
У шматлікіх летапісах пазначаўся як «горад на рацэ Мілкаў». У 1482 годзе тут была ўсталявана мяжа паміж Валахіяй і Малдавіяй. Назва горада адбываецца ад баярскай сям’і Фокша, вядомай з часоў Штэфана Вялікага. Знаходзячыся на стыку двух княстваў, горад з’яўляўся важным гандлёвым цэнтрам.

Бітва пры Факшанах 21 ліпеня 1789 года, якая скончылася перамогай руска-аўстрыйскіх войскаў, стала адным з асноўных падзей руска-турэцкай вайны 1787—1791 гадоў.

Горад адыграў немалаважную ролю ў аб’яднанні Румыніі. Тут з 1859 па 1862 гады засядаў Цэнтральны камітэт, які ажыццяўляў распрацоўку Канстытуцыі Румыніі. У гонар аб’яднання на цэнтральнай плошчы горада быў збудаваны абеліск.

## Гарады-пабрацімы 
Факшані з’яўляецца горадам-пабрацімам наступных гарадоў:

*  Цівалі, Італія
*  Патэнца, Італія
*  Патры, Грэцыя
*  Хертагенбас, Нідэрланды
*  Рамат-Ган, Ізраіль

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Бітва пры Факшанах. 1789 г.

Катэгорыя:Гарады Румыніі