open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Бераг (артылерыйскі комплекс)

**А-222 «Бераг»** — савецкі і расійскі берагавы самаходны артылерыйскі комплекс (артылерыйская сістэма берагавой абароны) калібра 130 мм, прызначаны для паразы малых і сярэдніх надводных караблёў, у тым ліку хуткаходных, з хуткасцю да 100 вузлоў (больш чым 180 км/г), на непасрэдных подступах да ўзбярэжжа — у прыліўных зонах, востраўных і шхерных раёнах, а таксама для паразы наземных мэтаў. Радыус выяўлення мэтаў да 30 км, радыус паразы да 23 км.

## Гісторыя 
Распрацоўка самаходнай артылерыйскай устаноўкі пачалася ў АКБ-2 (падраздзяленне завода «Барыкады») у 1976 годзе, у 1980 годзе тэхнічная дакументацыя на новы 130-мм берагавой самаходны АК А-222 «Бераг» была перададзена ў вытворчасць.

У 1988 годзе быў выпушчаны першы вопытны ўзор артылерыйскай ўстаноўкі, які быў накіраваны на выпрабаванні.

## Апісанне 
Да вартасцяў самаходнай артылерыйскай устаноўкі (САУ) адносяцца вялікі калібр, універсальнасць па мэтам і прымяняемых боепрыпасаў, магчымасць работы ў любых рэжымах, аж да цалкам аўтаматычных, высокая хуткастрэльнасць (да 12 стрэлаў у хвіліну).

Вылічальная сістэма карэктуе цэлеўказанне САУ ў аўтаматычным рэжыме.

## Склад 
У склад комплексу «Бераг» уваходзяць:
* ад чатырох да шасці самаходных артылерыйскіх установак калібра 130 мм, 
* мабільны цэнтральны пост з сістэмай кіравання МР-195, а таксама адна—дзве машыны забеспячэння баявога дзяжурства, якія маюць крыніцы энергіі (два агрэгаты па 30 кВт), міні-сталовую, розныя дапаможныя абсталяванні і па адной 7,62-мм вежавай кулямётнай устаноўцы. Для ўсіх машын у якасці базы выкарыстоўваецца аўтамабіль падвышанай праходнасці МАЗ-543М з колавай формулай 8x8.
* Цэнтральны пост (ЦП) — 1;
* Самаходная артылерыйская ўстаноўка (САУ) — 6 (4);
* Машына забеспячэння баявога дзяжурства (МЗБД) — 1 (2).

## На ўзбраенні 
* — 36 адзінак (ацэначна) на 2016 год.

## Прымяняемыя стрэлы 
## Літаратура 
* Широкорад А. Б. 130-мм самоходный комплекс «Берег» // Техника и оружие. — М.: Техинформ, 1997. — № 2. — С. 26.
* Карпенко А. В. «Оружие России». Современные самоходные артиллерийские орудия. — СПб.: Бастион, 2009. — С. 57. — 64 с.
* О'Мэлли Т. Дж. Современная артиллерия: РСЗО, орудия, миномёты = Artillery: guns and rocket systems. — Издание на русском языке. — М.: "ЭКСМО-пресс", 2000. — С. 77. — 160 с. — ISBN 5-04-005631-1.

## Спасылкі 
* 
* Российские военные проверили работу «Берега»
* Под Новороссийском прошли уникальные военные учения
* Видео на RuTube.ru: АК «Берег»
* А-222 «Берег», самоходный береговой артиллерийский комплекс  на сайте «Оружие России»
* 130-мм артиллерийский комплекс береговой обороны «БЕРЕГ»
* Десант не пройдет: необычные артиллерийские системы на страже российских берегов 
* Программа "Ударная сила", выпуск "Артиллерийский спецназ", посвященный артиллерийскому комплексу "Берег" 
Катэгорыя:Самаходныя артылерыйскія ўстаноўкі
Катэгорыя:Зброя СССР
Катэгорыя:З’явіліся ў 1988 годзе
Жан Берэн (Старэйшы)

**Жан Берэн Старэйшы** (франц. Jean Bérain; 1640, Сен-Міель, дэпартамент Мёз, Латарынгія — , , Францыя) — французскі малявальшчык-арнаменталіст і гравёр, тэатральны дэкаратар канца XVII — пачатку XVIII стагоддзя, пераходнага стылю ад стылю Людовіка XIV да стылю французскага Рэгенцтва.
Бен’ямін Ферэнц

**Бен’ямін Берэл Ферэнц** (нар. ) — амерыканскі юрыст. Ён быў следчым ваенных злачынстваў нацыстаў пасля Другой сусветнай вайны і галоўным пракурорам арміі Злучаных Штатаў на судовым працэсе па справе аб айнзацгрупах, адным з дванаццаці ваенных працэсаў, праведзеных у нямецкім Нюрнбергу над нацысцкімі злачынцамі. Пазней ён стаў прыхільнікам устанаўлення міжнароднага правапарадку і Міжнароднага крымінальнага суда. З 1985 па 1996 год Ферэнц быў ад’юнкт-прафесарам міжнароднага права ва Універсітэце Пейс.

## Біяграфія 
Ферэнц нарадзіўся ў Трансільваніі. Калі яму было дзесяць месяцаў, яго сям’я эмігравала ў Злучаныя Штаты, падчас пераследу яўрэяў румынамі. Сям’я пасялілася ў Нью-Ёрку, дзе яны жылі на Ніжнім Іст-Сайдзе на Манхэтэне. Бен’ямін Ферэнц у дзяцінстве гаварыў толькі на ідышы да паступлення ў дзяржаўную школу.

4 сакавіка 2022 года даў інтэрв’ю, у якім заявіў, што прэзідэнт Расійскай Федэрацыі Уладзімір Пуцін заслугоўвае быць за кратамі як ваенны злачынец.

Катэгорыя:Юрысты ЗША
Герыт Беркхейдэ

**Герыт Адрыянсзан Беркхейдэ** (нідэрл.: Gerrit Adriaenszoon Berckheyde, 1638,  — , там жа) — нідэрландскі мастак, адзін з «малых галандцаў» Залатога веку жывапісу.

## Біяграфія 
Нарадзіўся Герыт Беркхейдэ ў 1638 годзе ў Харлеме, ахрышчаны 6 чэрвеня таго ж года. Яго брат Іаў быў старэйшы на 8 гадоў і таксама пісаў карціны. Нейкі час Герыт вучыўся ў яго.

У адрозненне ад брата Іава, які імкнуўся да жанравых матываў, Герыт аддаваў перавагу гарадскім пейзажам. Манера пісьма Герыта Беркхейдэ стрымана, асвятленне ў карцінах халоднае, перавага аддаецца шэрым, карычневым колерам, цёмным адценням.

Вядомыя напісаныя з рэалістычнай дакладнасцю яго карціны Амстэрдама, Харлема і Гаагі. Таксама браты выконвалі і замовы Карла I Людвіга. З 1660 года Герыт Беркхейдэ стаў членам Гільдыі Святога Лукі ў Харлеме.

Яго карціны знаходзяцца ў шматлікіх карцінных галерэях Еўропы.
Іаў Беркхейдэ

**Іаў (Іаб) Адрыянсзан Беркхейдэ** (нідэрл.: Job Berckheyde / Hiob Andriesz. Berckheijde; ,  — , ) — галандскі мастак другой паловы XVII стагоддзя. Універсальна адораны, ён працаваў у шматлікіх жанрах, і як партрэтыст, і як майстар бытавых сцэн; ён пісаў пейзажы і нацюрморты, але найзначнейшых дасягненняў Беркхейдэ дамогся ў жывапісе інтэр’ераў пратэстанцкіх цэркваў.
Амброджа Берганьёнэ

**Амброджа Берганьёнэ** або *Барганьёнэ*, сапраўднае імя — *Амброджа да Фасана* (іт. Ambrogio Bergognone, Ambrogio da Fossano, 1453, Фасана, правінцыя Кунэа — , ) — італьянскі мастак ламбардскай школы.

## Біяграфія і творчасць 
Мянушка кажа пра яго прыцягненне да бургундскай школы, па манеры яму блізкі Вінчэнца Фопа. Выпрабаваў уплыў Леанарда да Вінчы. Найбольш вядомы працамі 1486—1494 у манастырскай абіцелі картэзіянцаў Чэртоза-дзі-Павія. Пазней працаваў у Мілане ў базіліцы Сант-Эўсторджа і царквы Сан-Сатыра, пасля 1497 — у Лодзі, у 1512 — у Бергама, незадоўга да смерці — зноў у Мілане, у базіліцы Сан-Сімплічана.

Яго завяшчанне датавана 4 красавіка 1523 г., у тым жа годзе ён памёр. Адным з яго вучняў лічаць Бернардына Луіні.

Катэгорыя:Мастакі Італіі
Беркхейдэ

**Беркхейдэ** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Герыт Беркхейдэ — нідэрландскі жывапісец
* Іаў Беркхейдэ — нідэрландскі жывапісец
Марджылін Дзідал

**Марджылін Дзідал** (; ) — філіпінская прафесійная вулічная скейтбардыстка, якая праславілася, калі ўдзельнічала ў «X Games Minneapolis 2018» і выйграла залаты медаль на Азіяцкіх гульнях 2018 года.

## Ранняе жыццё і сям’я 
Марджылін Дзідал нарадзілася 19 красавіка 1999 года ў горадзе Себу, Філіпіны у сям’і Літа і Джулі Дзідал. Яе бацька — цесляр, а маці — гандлярка на тратуарах, якая прадае квэк-квэк. Яна з’яўляецца другім малодшым дзіцем сярод пяці братоў і сясцёр.

## Кар’ера 
### Раннія гады 
Марджылін Дзідал пачала катацца на скейтбордзе з сябрамі ў цяпер закрытым «Concave Park» у Себу. Калі парк зачыніўся, яна і яе сябры з усіх сіл шукалі новае месца для скейтборда. Яна распавяла, як яе і яе сяброў затрымалі паліцыянты і ахоўнікі, калі іх злавілі на трэніроўках на вуліцах і ў закінутых раёнах, а таксама пра тое, што ёй забаронены ўваход у гандлёвы цэнтр з-за таго, што ў яе быў скейтборд. Бацькі Дзідал спачатку скептычна ставіліся да таго, што яна зробіць кар’еру скейтбордынгу, але пазней падтрымалі яе рашэнне.

## Зноскі 
Катэгорыя:Вікіпедыя:Біяграфіі сучаснікаў
Катэгорыя:Скейтбардысты на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года
Хуберт Берке

**Хуберт (Губерт) Берке** (, ,  — , ) — нямецкі мастак і графік.

## Жыццё і творчасць 
Нарадзіўся ў каталіцкай сям’і. Пачатковую і сярэднюю адукацыю атрымаў пры манастыры капуцынаў у Бохальце і затым у місіянерскай школе ў Бенсгайме (Одэнвальд). Рыхтаваў сябе да місіянерскай дзейнасці ў Кітаі; з гэтай мэтай займаўся вывучэннем усходнеазіяцкіх культур і філасофіі. Пазней гэты досвед адбіўся на мастацкай творчасці Х. Берке. У 1930—1932 гадах займаецца ў Мюнстэрскім і Кёнігсбергскім універсітэтах, дзе вывучаў тэалогію, філасофію і старажытныя мовы, аднак пазней вырашыў прысвяціць сябе жывапісу. Праслуханы Х. Берке курс філосафа-экзістэнцыяліста Петэра Вуста аказаў вялікі ўплыў на светапогляд маладога мастака.

Вывучаў жывапіс і гісторыю мастацтва ў Кёнігсбергу ў мастака-экспрэсіяніста Вільгельма Ворынгера і Фрыца Бурмана, а з 1932 года ў Дзюсельдорфе, стаўшы адным з апошніх там вучняў Паўля Клее. Пасля прыходу да ўлады ў Германіі нацыянал-сацыялістаў і звальнення П. Клее з дзюсельдорфскай Акадэміі яе таксама пакідае і Х. Берке. Некаторы час ён працягваў удасканальваць сваё майстэрства (у 1934) у экспрэсіяніста Генрыха Навена, затым пераязджае ў Кёльн, дзе займаецца пераважна ілюстраваннем літаратуры і рэкламнай працай. Многія працы яго ў гэты перыяд блізкія па тэхніцы да твораў П. Клее і знаходзяцца на грані, якая адлучае прадметнае мастацтва ад абстрактнасці. У 1940 годзе ён сустракаецца з мастаком Альфрэдам Кубінам, які аказаў уплыў на працы Х. Берке. У канцы 1930-х — пачатку 1940-х гадоў займаўся ксілаграфіяй. Яго творы адзначаны як абстракцыянісцкімі, так і сюррэалістычнымі рысамі.

У 1937 годзе мастак бярэ шлюб з Брунхільдай Копэ, майстрам малюнка па тканіне. У 1940 годзе ў іх нарадзілася дачка Ева (Ева Олау), таксама мастачка, якая цяпер жыве і працуе ў Кёльне.

У 1947 годзе, разам з некаторымі іншымі рэйнскімі мастакамі, арганізаваў «Альфтэрскае чацвярговае таварыства», адно з першых аб’яднанняў мастакоў у пасляваеннай Германіі. У 1951 годзе ён уступае ў групу «ZEN 49».

Катэгорыя:Мастакі Германіі
Катэгорыя:Дызайнеры Германіі
Катэгорыя:Графікі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-абстракцыяністы
Катэгорыя:Сюррэалісты
Катэгорыя:Мастакі марак
Банавентура Берлінг’еры

**Банавентура Берлінг’еры** (каля 1205/1210 — каля 1250/1260) — італьянскі мастак тасканскай школы. Сын Берлінг’ера Берлінг’еры. Для царквы Сан Фрачэска ў Пешы стварыў алтарную кампазіцыю, прысвечаную сцэнам жыцця Святога Францыска (падпісана і датавана 1235 годам). Візантыйская іканаграфія спалучаецца тут з апавядальнасцю выявы, што робіць гэта старажытны ўзор культавага жывапісу адным з самых прыкметных твораз мастацтва 13 стагоддзя.
Берлінг’ера Берлінг’еры

**Берлінг’ера Берлінг’еры** (?,  — каля 1242, Лука) — італьянскі мастак тасканскай школы. У г. Лука разам са сваімі трыма сынамі кіраваў майстэрняй. Цяжка адрозніць стыль кожнага з членаў гэтай сям’і, тым больш што яны падпісваліся аднолькава: «Berlinghieri me pixit» («Берлінг’еры мяне напісаў»).

Катэгорыя:Мастакі Італіі
Катэгорыя:Мастакі XIII стагоддзя
Барталамэ Бермеха

**Барталамэ Бермеха**, таксама Барталамэ дэ Кардэнас (, каля 1440, Кордава — каля 1498, ) — іспанскі мастак іспана-фламандскай школы, найбуйнейшы прадстаўнік готыкі ў Іспаніі.

## Біяграфія і творчасць 
Як жывапісец сфарміраваўся пад уплывам фламандскага жывапісу (Рагір ван дэр Вейдэн, Дзірк Баўтс, Ян ван Эйк). Працаваў пераважна ў каралеўстве Арагон — Валенсіі, Дароцы (1474—1477), Сарагосе (1477—1484), дзе супрацоўнічаў з Марцінам Бернатам і Мігелем Хіменесам. З 1486 года працаваў у Барселоне, сапернічаў з Хаймэ Угэ. Яго апошняя дакументаваная праца — Аблічча Госпада — знаходзіцца ў Саборы Апостала Пятра ў Віцы.
Маргарэт Фрэдкула

**Маргарэт Фрэдкула (Дзева Міру)** (, , ; 1080 — 4 лістапада 1130) — шведская прынцэса, каралева кансорт Нарвегіі падчас шлюбу з каралём Нарвегіі Магнусам III і каралева-кансорт Даніі падчас шлюбу з каралём Даніі Нільсам. Была дэ-факта рэгентам Даніі.

## Біяграфія 
Маргарэт была дачкой караля Швецыі Інгэ I і яго жонкі, каралевы Хелены. Дакладны год яе нараджэння невядомы.

### Каралева Нарвегіі 
У 1101 годзе яна выйшла замуж за караля Нарвегіі Магнуса. Шлюб быў заключаны ў рамках мірнага дагавора паміж Швецыяй і Нарвегіяй. Яе часта называлі Маргарэт Фрэдкула, што азначае «Маргарэт Дзева Міру». Яе пасаг складалася з вялікіх ленаў і тэрыторый Швецыі. У 1103 годзе яна заўдавела пасля двух гадоў шлюбу і неўзабаве пакінула Нарвегію. Шлюб быў бяздзетным. Яе ад’езд з Нарвегіі быў успрыняты як абраза нарвежцаў, якія чакалі, што яна застанецца. Яе абвінавацілі ў крадзяжы мошчаў Святога Олафа.

### Каралева Даніі 
У 1105 годзе яна выйшла замуж за караля Даніі Нільса, які быў абраны каралём у 1104 годзе. Ён апісваецца як пасіўны манарх, якому не хапала здольнасцяў кіраваць і які даў сваёй каралеве займацца справамі дзяржавы. З яго блаславення Маргарэт кіравала Даніяй. Яна апісваецца як мудры кіраўнік, і пакуль яна была каралевай адносіны паміж Даніяй і яе роднай Швецыяй былі вельмі мірнымі. Яна чаканіла свае ўласныя манеты, што з’яўляецца унікальнай з’явай для каралевы-кансорта таго часу. На дацкіх манетах, адчаканеных ў той перыяд, быў надпіс: *Margareta-Nicalas* (Маргарэт-Нільс).

Яе бацька кароль Інгэ Старэйшы памёр ў 1110 годзе, і яго спадчынікамі былі яго пляменнікі. Бо яе старэйшая сястра Хрысціна жыла на Русі, якая знаходзілася занадта далёка ад Швецыі, спадчына іх бацькі была падзелена толькі паміж Маргарэт і яе малодшай сястрой Кацярынай. Вядома, што Маргарэт падзялілася спадчынай са сваімі пляменніцамі Інгрыд, каралевай Нарвегіі і Інгеборгай, аддаўшы кожнай адну чвэрць.

### Смерць 
Пасля яе смерці ў 1130 годзе кароль Нільс ажаніўся з ўдавой каралевай Швецыі Ульфхільдай. Уладанні Маргарэт у Швецыі сталі асноўнай падтрымкай для яе сына Магнуса, калі ён з іх дапамогай ўзышоў на трон Швецыі. Калі стрыечны брат Маргарэт кароль Інгэ Малодшы памёр, Магнус заняў пасад Швецыі як старэйшы ўнук караля Інгэ Старэйшага і кіраваў пад імем Магнусам I.

## Дзеці 
У Маргарэт і караля Нільса было двое дзяцей:

* Інгэ Нільсэн (памёр у дзяцінстве)
* Магнус (нарадзіўся каля 1106 года)

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Harrison, Dick *Gud vill det — Nordiska korsfarare under medeltiden* (2005)
* Nanna Damsholt *Kvindebilledet i dansk højmiddelalder* (1985)

## Спасылкі 
* Margareta Fredkulla

Катэгорыя:Жонкі кіраўнікоў XII стагоддзя
Катэгорыя:Жанчыны XI стагоддзя
Катэгорыя:Мужы і жонкі манархаў Даніі
Катэгорыя:Жонкі манархаў Нарвегіі
Катэгорыя:Прынцэсы Швецыі
Катэгорыя:Дынастыя Стэнкіляў
Дарока

**Дарока** (ісп. і араг. Daroca) — горад і муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Сарагоса, у складзе аўтаномнай супольнасці Арагон. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Кампа-дэ-Дарока. Займае плошчу 51,91 км². Насельніцтва — 2300 чалавек (на 2010 год). За 80 км ад адміністрацыйнага цэнтра правінцыі.

Горад размешчаны ў даліне ракі Хілока, якая адносіцца да басейна Эбра. Праз горад праходзіць аўтадарога N-234 (Сагунта — Бургас).

Катэгорыя:Гарады Арагона
Катэгорыя:Муніцыпалітэты правінцыі Сарагоса
Янез Бернік

**Янез Бернік** (;  — ) — славенскі мастак і навуковец. Нарадзіўся ў Гунцле, цяпер частка Любляны. Працаваў у скульптуры, графічным дызайне, ілюстрацыі, габелен. У 1963 годзе ён атрымаў прэмію Прэшарэнскага фонду.

Бернік памёр 15 ліпеня 2016 года ў муніцыпалітэце Прэболд, Славенія, ва ўзросце 82 гадоў.
Беругетэ

**Беркгетэ** — сям’я іспанскіх мастакоў:

* Алонса Беругетэ — іспанскі скульптар, жывапісец-маньерыст і архітэктар іспанскага Адраджэння
* Педра Беругетэ — іспанскі мастак эпохі пераходу ад готыкі да Адраджэння; бацька Алонса Беругетэ
Хенрык Берлеві

**Хенрык Берлеві** (,  — , ) — жывапісец, графік, тыпограф, тэарэтык і мастацтвазнаўца. Член групы Blok, Syndicat de la Presse Artistique Française і Міжнароднай асацыяцыі крытыкаў мастацтва (AICA). Сын мастачкі Хелены Берлеві.

## Біяграфія 
Вучыўся ў Варшаўскай школе прыгожых мастацтваў (1904—1909), Акадэміі прыгожых мастацтваў у Антверпене (1909—1910), а таксама ў парыжскіх École des Beaux-Arts і École des Arts Décoratifs (1911—1912). У 1913 годзе вярнуўся ў Польшчу і пачаў трохгадовае навучанне ў Варшаўскай школе малявання ў Яна Каўзіка.

У яго жывапісе і графіцы 1918—1922 гадоў пераважаюць матывы яўрэйскай культуры. Ён быў вядомым дзеячам у яўрэйскіх мастацкіх, літаратурных і тэатральных колах: быў звязаны з Вільнерам Трупэ, быў вядучым заснавальнікам мастацкага гуртка Chaliastre, рабіў ілюстрацыі для яўрэйскага часопіса «Альбатрос», які выдаваўся ў Варшаве і Берліне.

1921 год стаў пераломным у творчасці Берлеві: ён звярнуўся да чыстага мастацтва, да канструктывізму і супрэматызму. Ён пераехаў у Берлін, дзе пазнаёміўся з Эль Лісіцкім і пазнаёміўся з Тэа ван Дусбургам, Людвігам Місам ван дэр Роэ, Ласла Мохай-Надзем.

Быў вядучым прадстаўніком авангарднай геаметрычнай абстракцыі ў Польшчы, удзельнікам гурта «Блок». Больш важныя творы: «Чорна-бела-чырвона-механафактура», 1924 (Мастацкі музей у Лодзі).

Катэгорыя:Графікі Польшчы
Парэдэс-дэ-Нава

**Парэдэс-дэ-Нава** () — населены пункт і муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Паленсія ў складзе аўтаномнай супольнасці Кастылія і Леон. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Цьера-дэ-Кампас. Плошча — 128,98 км². Насельніцтва — 2096 чалавек (на 2010 год). Адлегласць да адміністрацыйнага цэнтра правінцыі — 21 км.

Заступнікамі горада лічацца святы Себасцьян і святая дзева дэ Карэхас (8 верасня).

## Насельніцтва 
## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Алонса Беругетэ (1486—1561) — іспанскі скульптар, жывапісец-маньерыст і архітэктар іспанскага Адраджэння.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Муніцыпалітэты правінцыі Паленсія
Антоніа Берні

**Дэлезіа Антоніа Берні** (;  — ) — аргенцінскі мастак-фігуратывіст. Быў звязаны з арт-рухам, вядомым як «Новы рэалізм» (), лацінаамерыканскай галіны сацыяльнага рэалізму.

## Творчасць 
Адзін з заснавальнікаў нацыянальнай рэалістычнай школы, т. зв. «новага рэалізму» ў 1930-я гады. Зрабіў шэраг размалёвак у Буэнас-Айрэсе і Нью-Ёрку (з Д. Сікейрасам, Х. К. Кастаньіна, Л. Э. Спілімберга і інш.) на тэмы жыцця і гісторыі аргенцінскага народа. Вядомы, у прыватнасці серыяй калажаў *Хуаніта Лагуны*, якія паказваюць беднасць і наступствы індустрыялізацыі ў Буэнас-Айрэсе. У карціне «Поўнач над светам» пад уражаннем грамадзянскай вайны ў Іспаніі (1936—39) стварыў вобраз народнай мужнасці і жалобы.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Мастакі Аргенціны
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты
Катэгорыя:Камуністы
Асіяс Берт Старэйшы

**Асіяс Берт Старэйшы** (, 1580 — , 1624) — нідэрландскі жывапісец у стылі барока. Ён стаў вядомы як мастак нацюрмортаў, асабліва кветкавых кампазіцый. Берт таксама быў майстрам у Антверпенскай гільдыі Святога Лукі; некаторымі з яго вучняў былі Франс ван дэр Борх, Франс Ікенс, Адрыяен ван Ньюланд I, Паўлюс Понціус і Ян Вілемсен. Берт таксама працаваў з Пітэрам Паўлем Рубенсам.

Берт быў бацькам Асіяса Берта Малодшага.

Катэгорыя:Мастакі Нідэрландаў XVII стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі барока
Зігота (фільм)

**«Зігота»** () ― канадскі навукова-фантастычны кароткаметражны фільм жахаў, зняты на «» рэжысёрам . Рэліз адбыўся 12 ліпеня 2017 года.
## Сюжэт
Дваццаць гадоў таму некалькі вялікіх астэроідаў, багатых мінераламі, урэзаліся ў поўнач Канады і Расіі. На аддаленай заставе здабычы, якая кіруецца «Cerberus Minerals» на Паўночна-Заходніх тэрыторыях, быў знойдзены анамальны крыштальны іншапланетны аб’ект, апісаны як «кварц» з аднаго з астэроідаў. Кварц разумны, кагнітыўна ўздзейнічае на людзей, перадаючы гігабайты інфармацыі праз усплёскі святла, уплываючы на іх, засвойвае арганізмы, каб стварыць прыдатнае цела для свайго пражывання. Адзін з супрацоўнікаў, пацярпелых ад святла («Холбрук»), выкарыстаў органы жывёлы для стварэння такога арганізма, перш чым прыступіць да стварэння большай істоты з целаў шматлікіх памерлых супрацоўнікаў. Істота забіла яго і ў рэшце рэшт усіх, акрамя двух з 98 супрацоўнікаў, паглынаючы целы і ўспаміны астатніх несінтэтычных людзей.

Двое тых, хто выжыў, ахоўнік Джон Куін і сінтэтычны рабочы Барклі рыхтуюцца адправіцца да ўмацаванага карпаратыўнага аб’екта заставы, калі ў іх скончылася ежа і вада. Куін, аслеплены сустрэчай з іншапланетным святлом, навучае Барклі, як карыстацца сваёй вінтоўкай. Двое трапляюць у карпаратыўны адсек, але за імі ўважліва сочыць істота, якая ўвабрала ў сябе неабходныя біяметрычныя дадзеныя, каб таксама атрымаць доступ. Схаваўшыся на кухні, Куін адмаўляецца ісці далей, занепакоены тым, што іншапланетны ўплыў, калі ён глядзеў на святло, скампраметаваў яго. Ён паказвае Барклі, што яна не сінтэтычная, а сірата, набытая кампаніяй у якасці больш таннай альтэрнатывы сінтэтычнай працы, і адразае сабе палец, каб яна атрымала неабходную біяметрыю для ўваходу ў карпаратыўны бункер. Затым яго забівае істота, якая ўбірае ў сябе яго веды пра тое, куды накіроўваецца Барклі.

Барклі ў канчатковым выніку трапляе ў бункер, пакуль яе пераследуе істота, але адбіткі пальцаў Куіна не маюць дастатковых дазволаў для ўваходу. Сутыкнуўшыся з істотай, яна адкрывае агонь і ненадоўга выводзіць яе з актыўнага ладу, затым адразае некалькі рук ад яе цела, адна рука належыць былому фінансаваму дырэктару, што дае ёй доступ. Траўмаваная істота прыходзіць у прытомнасць звонку і спрабуе выламаць дзверы, Барклі абдумвае свой наступны крок.

## Спасылкі
*«Зігота» на «Фэндом»

Катэгорыя:Фільмы Канады
Джані Берціні

**Джані Берціні** (; ,  — ) — італьянскі мастак, працаваў у жывапісе, графіцы і візуальнай паэзіі.

У 1950 годзе ён пасяліўся ў Мілане. Удзельнічаў у выставе ў кастрычніку 1951 года ў «Galleria Numero» ў Фларэнцыі. У 1970-х гадах заснаваў у Мілане два часопісы візуальнай паэзіі: у 1971 годзе «Mec» і ў 1972 годзе «Lotta poetica». Затым жыў у Браціславе, а потым вярнуўся ў Парыж. У 1984 годзе ў Нацыянальным цэнтры пластычных мастацтваў яму была прысвечана вялікая рэтраспектыва.

Катэгорыя:Мастакі Італіі XX стагоддзя
Катэгорыя:Графікі Італіі
Катэгорыя:Фатографы XX стагоддзя
Педра Беругетэ

**Педра Беругетэ** (; каля 1450,  — 1503 ці 1504, ) — іспанскі мастак, найбольш яскравая фігура іспанскага мастацтва эпохі пераходу ад готыкі да Адраджэння.

## Біяграфія 
Па здагадках, вучыўся жывапісу ў Саламанцы ў Фернанда Гальега. У маладосці адправіўся ў Італію, дзе працаваў пад заступніцтвам Федэрыга да Мантэфельтра, герцага Урбінскага. Ва Урбіна Беругетэ працаваў разам з Юстусам ван Гентам над серыяй партрэтаў сучаснікаў Знакамітыя мужы (папа Сікст IV і інш.), пазнаёміўся з Мелоца да Форлі і П'еро дэла Франчэска. У 1483 вярнуўся ў Кастылію. Працаваў у саборы Святой Марыі Таледскай. Па замове Тарквемады распісаў цэнтральны алтар манастыра Св. Фамы ў Авілі. Таксама працаваў у храме Ушэсця ў Санта-Марыя-дэль-Кампа, у манастыры Мірафлорэс пад Бургасам. Апошнія гады жыцця працаваў у родным горадзе.

У яго творчасці спалучаюцца традыцыі італьянскага, фламандскага і іспанскага мастацтва.

Сын — мастак Алонса Беругетэ.
Жан Бертоль

**Жан Бертоль** (; ,  — , ) — французскі мастак, графік, прадстаўнік новай парыжскай школы.

## Біяграфія 
Навучаўся жывапісу ў Школе мастацтва і дызайну ў Сент-Эцьене і Ліёне. Затым працягнуў вучобу ў Нацыянальнай вышэйшай школе прыгожых мастацтваў у Парыжы (1933—1934). У творах пачатковага перыяду творчасці мастака адчувальны ўплыў кубістаў і сюррэалістаў, пазней займаўся пераважна абстракцыянізмам, вытрыманым у цёмнай каларыстыцы. Пасля 1958 года вярнуўся да яркай і гарманічнай гамы колераў. Яго творчасць адносяць да плыні ілюзіўнага абстракцыянізму.

Жан Бертоль быў членам Інстытута Францыі, Акадэміі прыгожых мастацтваў Францыі (1983), Акадэміі навук і мастацтваў Дыжона, ганаровым прафесарам Нацыянальнай вышэйшай школы прыгожых мастацтваў у Парыжы.

Катэгорыя:Мастакі Францыі XX стагоддзя
Катэгорыя:Графікі Францыі
Катэгорыя:Графікі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-абстракцыяністы
Катэгорыя:Ганаровыя прафесары
Алонса Беругетэ

**Алонса Беругетэ**, *Алонса Гансалес дэ Беругетэ* (; каля 1486, Парэдэс-дэ-Нава, правінцыя Паленсія — , Таледа) — іспанскі скульптар, жывапісец-ман’ерыст і архітэктар іспанскага Адраджэння.

## Біяграфія 
Алонса Беругетэ нарадзіўся ў сям’і мастака Педра Беругетэ, пасля смерці бацькі вучыўся ў Італіі (Рым, Фларэнцыя), быў знаёмы з Брамантэ і Леанарда да Вінчы, як жывапісец адчуў уплыў Панторма, ведаў творчасць Мікеланджэла. Уплыў апошняга прасочваецца ў працах Беругетэ, аднак ён не можа схаваць індывідуальнасці іспанца.

Пасля вяртання на радзіму ў 1517 годзе Беругетэ шмат працаваў як жывапісец (стаў прыдворным мастаком Карла V), але лепшыя яго работы — скульптурныя. Ён працаваў у такіх гарадах, як Авіла, Бургас, Вальядалід, Мадрыд, Гранада, Таледа. У кастыльскіх традыцыях ён выкарыстоўваў у якасці матэрыялу дрэва, часта карыстаючыся яго паліхромным роспісам.

Катэгорыя:Скульптары Іспаніі
Катэгорыя:Мастакі Іспаніі XVI стагоддзя
Рохэмптанскі ўніверсітэт

**Рохэмптанскі ўніверсітэт** () — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Лондане.

## Агульная характарыстыка 
Рохэмптанскі ўніверсітэт, раней вядомы як Рохэмптанскі інстытут вышэйшай адукацыі, размешчаны на трох асноўных аб'ектах у мясцовасці Рохэмптан у лонданскім раёне Уондсворт. У 2004 годзе інстытут стаў універсітэтам. У 2011 годзе ён быў перайменаваны ў Рохэмптанскі ўніверсітэт. 

Універсітэт з'яўляецца адным з універсітэтаў, створаных пасля 1992 года. Ён з'яўляецца членам Еўрапейскай асацыяцыі універсітэтаў і Асацыяцыі ўніверсітэтаў Вялікабрытаніі. 

ВНУ складаецца з чатырох каледжаў, вакол якіх засяроджана асноўная актыўнасць: Каледж Дыгбі Сцюарт, Каледж Фробель, Каледж Саўтлендс і Уайтлендс каледж. 

## Cтруктура 
* Дэпартамент танца
* Дэпартамент драмы, тэатра і спектакля
* Дэпартамент англійскай мовы і творчага пісьма
* Дэпартамент гуманітарных навук
* Дэпартамент навук аб жыцці (у тым ліку медсястрынства)
* Дэпартамент СМІ, культуры і мовы
* Дэпартамент псіхалогіі
* Дэпартамент грамадскіх навук
* Школа адукацыі
* Школа бізнесу
* Школа права

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Лондан
Твікенемскі ўніверсітэт Святой Марыі

**Твікенемскі ўніверсітэт Святой Марыі** () — брытанская вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Лондане.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт знаходзіцца ў мясцовасці Твікенем на паўднёвым захадзе Лондана. 

Заснаваны ў 1850 годзе, ён лічыцца старэйшым рымска-каталіцкім універсітэтам у Вялікабрытаніі. 

Раней ён называўся Універсітэцкім каледжам Святой Марыі. 23 студзеня 2014 года яму было прысвоены статус універсітэта.

## Cтруктура 
* Факультэт спорту і сумежных навук аб здароўі і актыўнасці
* Інстытут бізнесу, права і грамадазнаўства
* Інстытут адукацыі
* Інстытут тэалогіі і вольных мастацтваў

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Каталіцкія ўніверсітэты
Катэгорыя:Лондан
Мідлсекскі ўніверсітэт

**Мідлсекскі ўніверсітэт** () — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Лондане.

## Агульная характарыстыка 
Назва універсітэта ўзята ад гістарычнай мясцовасці Мідлсекс на паўночным захадзе Лондана.

Гісторыю ўніверсітэта можна выводзіць з 1878 года, калі быў створаны каледж Святой Кацярыны як педагагічны каледж для жанчын. Пасля аб'яднання з некалькімі іншымі інстытутамі, універсітэт быў кансалідаваны ў сваім цяперашнім выглядзе ў 1992 годзе.

У вучэльне налічваецца больш за 19 000 студэнтаў у Лондане і больш за 37 000 па ўсім свеце. Універсітэт мае сувязі па абмене студэнтамі з больш чым 100 універсітэтамі ў 22 краінах Еўропы, ЗША і свету. Толькі ў кампусе ў Мідлсексе прадстаўлена больш за 140 нацыянальнасцей. Акрамя таго, у яго ёсць кампусы на Мальце, у Дубаі і на Маўрыкіі, а таксама шэраг мясцовых офісаў па ўсім свеце. 

## Cтруктура 
* Факультэт мастацтваў і крэатыўных індустрый
* Факультэт прафесійных і сацыяльных навук
* Факультэт навукі і тэхнікі

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Лондан
Рычмандскі амерыканскі міжнародны ўніверсітэт у Лондане

**Рычмандскі амерыканскі міжнародны ўніверсітэт у Лондане** () — брытанская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Лондане.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт быў заснаваны ў 1972 годзе брытанскім педагогам Сірылам Джуліянам Хэбдэнам Тэйларам. Універсітэт мае два кампусы ў Лондане: у Рычманд-Хіл і Кенсінгтане.

Універсітэт прысуджае дыпломы штата Дэлавэр (ЗША), дзе ўніверсітэт акрэдытаваны ў аспаведнасці з амерыканскім заканадаўствам аб вышэйшай адукацыі. Да 2018 года такія дыпломы ў Вялікабрытаніі прысуджаліся Адкрытым універсітэтам; але з 2018/2019 навучальнага года ўніверсітэт змог выдаваць свае ўласныя ступені ў Вялікабрытаніі, атрымаўшы паўнамоцтвы аб прысуджэнні дыпломаў аб вышэйшай адукацыі ад Агенцтва па забеспячэнні якасці вышэйшай адукацыі Вялікабрытаніі. Гэта азначае, што ўсе студэнты атрымліваюць дыпломы як у Вялікабрытаніі, так і ў ЗША па адной праграме.

## Структура 
* Бізнес-школа
* Школа камунікацый, мастацтваў і сацыяльных навук
* Школа вольных мастацтваў

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Лондан
Універсітэт БПП

**Універсітэт БПП** () — брытанская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Лондане.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт атрымаў сваю назву па першых літарах прозвішчаў яго заснавальнікаў — Алана Брыэрлі, Рычарда Прайса і Чарльза Прыёра, якія ў 1975 годзе стварылі кампанію «Брыэрлі Прайс Прыёр» для падрыхтоўкі бухгалтараў. Яна ўпершыню атрымала паўнамоцтвы па прысуджэнні кваліфікацый аб вышэйшай адукацыі ў 2007 годзе. 

8 жніўня 2013 года Універсітэцкі каледж прафесійных студый БПП атрымаў статус універсітэта і сваю сучасную назву. Наданне яму статусу універсітэта было раскрытыкавана прафсаюзам універсітэтаў і каледжаў Вялікабрытаніі ў адкрытым лісце. 

У лістападзе 2018 года вучэльне была дадзена ацэнка «незадавальняюча». У лютым 2019 года Дэпартамент адукацыі забараніў вучэльне набіраць новых студэнтаў, спаслаўшыся на «недастатковы прагрэс». 

У маі 2021 года афіцыйныя даныя Упраўлення па пытаннях адукацыі для студэнтаў паказалі, што ўніверсітэт мае самы нізкі рэйтынг сярод вышэйшых навучальных устаноў Вялікабрытаніі па магчымасці працаўладкавання студэнтаў: за год пасля заканчэння ВНУ 69 % студэнтаў, які спецыялізуецца на юрыдычных і бухгалтарскіх курсах, не здолелі ўладкавацца на працу або працягнуць далейшае навучанне.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Лондан
Кантракт на розніцу цэн

**Кантракт на розніцу коштаў** (CFD) — гэта дагавор паміж двума бакамі — прадаўцом і пакупніком аб перадачы розніцы паміж цяперашнiм коштам актыву на момант заключэння дагавора (адкрыцця пазiцыi) і яго значэннем у канцы дзеяння дагавора (закрыцця пазiцыi).

CFD можна гандляваць з акцыямі, аблiгацыямi, ф'ючэрсамі, таварамі, індэксамі, валютамі і крыптавалютамi.

CFD не дазволены ў шэрагу краін, напрыклад, у Злучаных Штатах. Так як валоданне CFD не з'яўляецца валоданнем актывам, у некаторых краінах, напрыклад, у Вялікабрытаніі, не трэба плаціць падатковыя зборы пры куплi або продажы.

## Гісторыя 
CFD былі створаны ў Англіі ў 1950-х гадах хэдж-фондамі, каб атрымаць доступ да гандлёвых аперацый з высокім крэдытным плячом. Першапачаткова CFD быў даступны толькі інстытуцыйнаму інвестору. Сёння яны з’яўляюцца вельмі папулярным гандлёвым інструментам сярод вялікіх інвестараў ва ўсім свеце.

## Базавы прыклад 
Інвестар мяркуе, што акцыі кампаніі N вырастуць у цане. Акцыі кампаніі каштуюць 100$. У інвестара ёсць 1000$.

Варыянт 1 (напрамую): ён можа набыць 10 акцый (1000$/100$)

Варыянт 2 (CFD): крэдытнае плячо брокера 1:10 дазваляе вам здзяйсняць здзелкі, якія ў 10 разоў перавышаюць ваш дэпазіт, гэта значыць на $10 000 ($1000 * 10), што роўна 100 акцыям.

**Калі акцыя вырастае да 101$:**

У варыянце 1 інвестар атрымае прыбыль у 10$ (10 акцый * 1$)

У варыянце 2 інвестар атрымае прыбыль у 100$ (100 акцый * 1$)

**Калі акцыі ўпадуць да 99$:**

У варыянце 1 інвестар страціць 10$ (10 акцый * 1$)

У варыянце 2 інвестар страціць 100$ (100 акцый * 1$)

**Калі акцыі ўпадуць да 90$:**

У варыянце 1 інвестар страціць 100$ ад сваіх 1000$ і працягне гандляваць.

А ў варыянце 2 інвестар страціць ўсе свае 1000$. Пры падзенні кошта акцый ніжэй 90$, інвестар будзе павінен брокеру.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Каштоўныя паперы
Ліна Вертмюлер

**Ліна Вертмюлер** (;  — ) — італьянскі кінарэжысёр, сцэнарыст і драматург. Сапраўднае імя — **Арканджэла Фелічэ Асунта Вертмюлер фон Эльг Эспаньёл фон Браўэйх** (Arcangela Felice Assunta Wertmüller von Elgg Espanol von Braueich). Яна стала першай жанчынай, намінаванай на прэмію «Оскар» за лепшую рэжысуру за «Паскуаліна „Сем прыгажунь“» у 1977 годзе. У 2019 годзе Вертмюлер была абвешчана адным з чатырох лаўрэатаў Ганаровай прэміі Акадэміі за сваю кар’еру.

## Біяграфія 
Ліна Вертмюлер нарадзілася 14 жніўня 1928 года ў Рыме ў арыстакратычнай швейцарскай каталіцкай сям’і. Бацька Ліны Вертмюлер быў быў рымскім юрыстам са швейцарскай сям’і Вердмюлер фон Эльг. Вертмюлер пазней апавядала, што яе дзяцінства было перыядам прыгод падчас якога яе выключылі з 15 розных каталіцкіх школ, а сама яна вельмі захаплялася чытаннем коміксаў, і казала, што яны вельмі паўплывалі на яе юнацкасць. «Флэш Гордан» Алекса Райманда яна вылучала асабліва сярод іншых, апісваючы гэтыя коміксы як «хутчэй за кінематаграфічнае, больш кінематаграфічнае, чым большасць фільмаў». Жаданне працаваць у тэатральнай і кінаіндустрыі замацавалася ў сэрцы Вертмюлер у тыя гады і яна захапілася рускімі драматургамі Неміровічам-Данчанкам і Станіслаўскім. У 1945 годзе, насуперак волі бацькі, яна паступіла ў Рымскую тэатральную Акадэмію драматургічнага мастацтва. Скончыла яе ў 1951 годзе пад кіраўніцтвам П’етра Шарова, працавала асістэнтам рэжысёра ў музычным і драматычным тэатрах. У тым жа 1951 годзе яна заснавала трупу «Арлекін», напісала свае першыя п’есы і гастралявала па Еўропе. Па вяртанні ў Рым яна паспела папрацаваць актрысай, журналісткай, пісьменніцай, сцэнаграфісткай. Інтарэсы Вертмюлер развіваліся па двух кірунках: адзін з іх — музычная камедыя, а другі — сур’ёзная сучасная італьянская драма. Яна выйшла замуж за Энрыка Джоба, які стаў мастаком-дэкаратарам у яе фільмах. Іх адзіная дачка, Марыя Зуліма Джоб (нар. 17 студзеня 1991), стала актрысай. Джоб памёр 4 сакавіка 2008 гады. Памерла 9 снежня 2021 года.
Магдалена Лундблад

**Магдалена Лундблад** (, , Тыбле, парафія Стакгольм-Нэс (парафія Кунгсэнген) — , ) — шведская балерына, якая з 1773 па 1786 выступала ў Каралеўскім балеце Оперы ў Стакгольме.

## Біяграфія 
Нарадзілася ў сям’і карчмара Нільса Ліндблада і Ганны Крысціны Дзюбуа. Яе брат Фрэдрык Ульрык згадваецца ў 1775 годзе як удзельнік масоўкі Каралеўскай оперы.

У 1770 годзе Магдалена значыцца ў складзе *«Dansseus wid Kongl. Franska Comedie Tropp»*, згадваецца разам з Шарлотай Слотсберг як адна з дзвюх мясцовых танцоўшчыц, якія складалі першую трупу Каралеўскага балета пры яго заснаванні ў 1773 годзе. Трупа складалася пераважна з французскіх танцораў з , тэты факт робіць яе адной з першых у Швецыі прафесійных балетных танцоўшчыц. Магдалена Лундблад таксама згадваецца як выбітная балерына ў 1770-х і 1780-х гадах, у той час, калі ў шведскім балеце дамінавалі замежныя артысты.

У 1780 годзе рэжысёр  апісвае Магдалену Лундблад і Шарлоту Слотсберг як сапраўды шматабяцаючыя таленты, якія маглі б стаць яшчэ больш дасканалымі з дадатковым навучаннем, і як адзіныя шведскія танцоўшчыцы ў Каралеўскім балеце, якія маглі замяніць танцоўшчыцу-прэм’ера : у 1781 годзе яны былі адзінымі другімі танцоўшчыцамі ў балеце.

Магдалена Лундблад памерла ад раку ў 1786 годзе.

## Літаратура 
* Kongl. Svenska theaterns Almanach 1779—1789
* Klas Ralf: Operan 200 år. Jubelboken , Prisma (1973)
* Klas Åke Heed: Ny svensk teaterhistoria. Teater före 1800, Gidlunds förlag (2007)
* Gunilla Roempke (1994). Gunilla Roempke. red. Vristens makt — dansös i mätressernas tidevarv. Stockholm: Stockholm Fischer & company. ISBN 91-7054-734-3
* https://stockholmskallan.stockholm.se/PostFiles/SSA/Bibliotek/109_1_6_RS/SE_SSA_BIBL_109_1_6_RS_000.pdf

Катэгорыя:Артысты балета паводле алфавіта
Катэгорыя:Артысты балета Швецыі
Катэгорыя:Артысты балета XVIII стагоддзя
Паала Віладжа

**Паала Віладжа** (; ,  — , ) — італьянскі акцёр, комік, рэжысёр, сцэнарыст, і пісьменнік. Віладжа стаў адным з першых вядомых італьянскіх акцёраў, хто праз сатыру, гратэскавую іронію выставіў на агляд многія праблемы сучаснага грамадства. Акцёр стварыў на экране сатырычную выяву бухгалтара-недарэкі Уга Фантоцы, якога стала пераследуюць няўдачы. Дзякуючы гэтаму камічным персанажу акцёр атрымаў прызнанне ў Італіі і стаў вядомы ў шматлікіх краінах свету.

Акрамя ўдзелу ў «кіна-эпапеі» аб знакамітым Фантоцы, Віладжы сыграў у кіно і на тэлебачанні мноства іншых роляў. Ён здымаўся ў такіх знакамітых італьянскіх рэжысёраў, як Федэрыка Феліні, Ліна Вертмюлер, Эрмана Ольмі, Марыа Манічэлі і Габрыэле Сальваторэс, а ў тэатры працаваў з Джорджа Стрэлерам. Віладжа таксама сыграў галоўную ролю ў кінакамедыі «Сіньёр Рабінзон», якая выйшла на экран у 1976 годзе і мела вялікі пракатны поспех.

У 1992 годзе на 49-м Міжнародным Венецыянскім кінафестывалі Віладжа быў уручаны «Залаты леў» за выдатныя дасягненні ў развіцці кінематографа.
## Фільмаграфія 
* (1990) «Голас Месяца» — Ганэла

Катэгорыя:Акцёры Італіі
Катэгорыя:Рэжысёры Італіі
Катэгорыя:Пісьменнікі Італіі
Праціўнік-ГЕ

**Праціўнік-ГЕ** (59H6-E) — расійская мабільная трохкаардынатная радыёлакацыйная станцыя дэцыметровага дыяпазону хваль з ЛАР.

РЛС прызначана для кантролю прасторы, выяўлення, вызначэння каардынатаў (азімут, далёкасць, вышыня), хуткасці і траекторыі палёту паветраных мэтаў на вялікіх далёкасцях і вышынях з высокай адрознівальнай здольнасцю ва ўмовах інтэнсіўнага радыёпрасторы.

Вытворца — Ніжагародскі навукова-даследчы інстытут радыётэхнікі.

У 2016 годзе РЛС паступіла на ўзбраенне ў радыётэхнічныя войскі Беларусі.

## Тактыка-тэхнічныя характарыстыкі 
* Каэфіцыент падаўлення адлюстраванняў ад мясцовых прадметаў: не менш за 50 Дб
* Дыяпазон хваль: L (23 см)
* Магутнасць:
** Спажываная: 100 кВт
** Імпульсная: 500 кВт
** Сярэдняя перадатчыка: 12 кВт
* Колькасць прамянёў: 21
* Здольна суправаджаць мэтаў: 150
* Здольна вызначаць класаў мэтаў: 8
* Антэна:
** тып: ЛАР
** памеры, м: 5,5 х 7
** шырыня прамяня
*** па азімуце: 2,8°
*** па куце месца: 1,6°
** узровень азімутальнага бакавых пялёсткаў
*** у сектары ±20°: не больш -40 Дб
*** далёкіх (сярэдні): -53 Дб
** Каэфіцыент шуму: 3 Дб
* Далёкасць выяўлення без перашкод мэты з ЭПР 1,5 м2:
** 40 км — на вышыні 100 м
** 100 км на вышыні 1 км
** 240 км на вышыні 5 км
** 340 км (на вышыні 12-80 км)
* Межы вышынь выяўлення: да 80 км
* Межы па хуткасці: 60-8000 км/г
* Максімальная памылка вызначэння каардынатаў:
** Па далёкасці: 100 м
** Па азімуце: 12 хвілін
** Па куце месца: 10 хвілін
* Перыяд:
** Агляду прасторы: 10 секунд
** Абнаўленні інфармацыі: 5 секунд
* Зона агляду:
** Па далёкасці: 10-400 км
** Па вышыні: 0-200 км
** Па азімуце: 360°
** Па куце месца: -2 — +60°
* Час разгортвання: 40 хвілін
* Разлік (змена): 3 чалавекі
* Напрацоўка на адмову: 1000 гадзін
* Шасі — паўпрычэп

## Замежныя аналагі 
*  ЗША — AN/FPS-117
*  Вялікабрытанія — S 763
*  Кітай — YLC-2

## Спасылкі 
* Апісанне на сайце вытворцы

Катэгорыя:З’явіліся ў 2007 годзе
Катэгорыя:Радыётэхніка
Татарбунарскае паўстанне

**Татарбуна́рскае паўстанне** (рум., , ) — узброенае сялянскае паўстанне ў Паўднёвай Бесарабіі пад кіраўніцтвам бальшавісцкай партыі супраць румынскай улады, адбылося 15—18 верасня 1924 года.

## Галерея 
Катэгорыя:Канфлікты 1924 года
Катэгорыя:Паўстанні ва Украіне
Катэгорыя:Гісторыя сацыялізму
Катэгорыя:Бесарабія
МЦ-116М

**МЦ-116М** — расійская магазінная снайперская вінтоўка, створаная на аснове спартыўнай адназараднай вінтоўкі МЦ-116. Ударна-спускавы механізм рэгуляваны. Ложа і прыклад выраблены з дрэва. Вінтоўка камплектуецца аптычным прыцэлам ПКС-07У.

## Літаратура 
* Трофимов В.Н. Отечественные спортивные винтовки и их охотничьи модификации. — ДАИРС, Издательский Дом Рученькиных, 2005. — ISBN 5-93369-156-9.

## Спасылкі 
* Описание МЦ-116М на сайте производителя
* Описание МЦ-116М на сайте *weapon.at.ua*
* М.Р. Попенкер. МЦ-116М (Россия) / сайт "Современное стрелковое оружие мира"
* Описание МЦ-116М на сайте *gunsru.ru*
Катэгорыя:З’явіліся ў 1997 годзе
Катэгорыя:Снайперскія вінтоўкі
Пётр Міхайлавіч Серабракоў

**Пётр Міхайлавіч Серабракоў** (, Кіржач, Уладзімірская губерня — , ) — актыўны член і кіраўнік рэвалюцыйнай і партыйнай работы РСДРП(б) і КП(б) Беларусі.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Кіржачы (цяпер — Уладзімірскай вобласці) ў сям’і патомнага ткача. У 1915—1918 гады служыў у рускай арміі.

У 1917 годзе ўступіў у РСДРП (б). У 1918 годзе — на падпольнай рабоце: член падпольнага краявога камітэта камуністычных арганізацый Беларусі і Літвы, намеснік старшыні Бабруйскага падпольнага райкама РКП(б) (Мінская губерня).

З 1918 па люты 1919 года — старшыня Бабруйскай ЧК (Мінская губерня); з лютага 1919 — старшыня Мазырскага павятовага камітэта КП(б) Літвы і Беларусі, старшыня Мазырскай павятовай ЧК, інструктар Гомельскага губкама РКП(б).

З ліпеня 1920 года — старшыня Бабруйскага павятовага рэвалюцыйнага камітэта, у тым жа годзе — таксама старшыня Бабруйскага павятовага выканкама.

З 26 лістапада 1920 па 25 люты 1921 года — член ЦБ КП(б) Беларусі, адначасова(26.11.1920—7.1.1921) — сакратар ЦБ КП(б) Беларусі.

У 1923 годзе скончыў Маскоўскае вышэйшае тэхнічнае вучылішча; у наступным займаў партыйныя і адміністрацыйна-гаспадарчыя пасады ў РСФСР і Узбекскай ССР.

Памёр у Маскве. Урна з прахам пахаваная ў калумбарыі на Ваганькаўскіх могілках.

## Сям’я 
Брат Сяргей (1896—1966) — генерал-маёр і лаўрэат Сталінскай прэміі 1-й ступені.

**Жонка**: Клаўдзія Канстанцінаўна Баталіна (1900—1977).

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Сакратары ЦК КПБ
Катэгорыя:Бальшавікі
Рыкса Баляславаўна

**Рыкса Баляславаўна,** або **Рыхеза** (, ; 1116 — пасля 25 снежня 1155) — каралева шведская.

## Біяграфія 
Дачка польскага князя Баляслава Крывавустага і Саламеі фон Берг-Шэлклінген.

У 1127—1129 гадах выдана замуж за Магнуса Моцнага, сына дацкага караля Нільса. Магнус прэтэндаваў на каралеўскі сталец Швецыі, хоць быў абраны толькі гётамі і яго ўлада распаўсюджвалася толькі на Вестэргёталанд. Шлюб быў заключаны як саюз Даніі і Польшчы для барацьбы з вендамі — саюзнікамі Кнуда Лаварда.

Забойства Кнуда Лаварда стала прычынай грамадзянскай вайны ў Даніі, у якой прыхільнікі караля пацярпелі паразу. Пасля гібелі Магнуса ў бітве каля бухты Фоцевік, Рыкса разам з сынам Кнудам імаверна вярнулася ў Польшчу, дзе ў 1135/1136 годзе выйшла замуж за Валадара Глебавіча з роду Ізяславічаў Полацкіх, будучага князя менскага (1151—1159, 1165—1167). Такім чынам сфармаваўся саюз Баляслава III з полацкімі князямі супраць Эрыка II і спадчыннікаў Уладзіміра Манамаха (у прыватнасці, наўгародскага князя Усевалада Мсціславіча). Адной з мэт новага альянсу была падтрымка дамаганняў сына Рыксы і Магнуса на каралеўскі сталец Даніі. Аднак пасля выгнання Усевалада з Ноўгарада (1136), смерці Эрыка II (1137) і Баляслава III (1138) саюз распаўся, неўзабаве распаўся і шлюб.

Памерла Рыкса пасля 25 снежня 1155, напэўна, у Кракаве.

Катэгорыя:Пясты
Катэгорыя:Пахаваныя ў Эстэргётландзе
Катэгорыя:Жонкі кіраўнікоў XII стагоддзя
Белфасцкі каралеўскі ўніверсітэт

**Белфасцкі каралеўскі ўніверсітэт** () — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Белфаст у Паўночнай Ірландыі.

## Агульная характарыстыка 
Вучэльня прапануе вышэйшую адукацыю розных узроўняў па прыкладна 300 праграмам. Цяперашні прэзідэнт і віцэ-канцлер - Іан Грыр. Гадавы даход установы за 2020–2021 гады склаў 395,8 мільёна фунтаў стэрлінгаў, з якіх 88,6 мільёна фунтаў стэрлінгаў прыпадалі на даследчыя гранты і кантракты, а выдаткі склалі 373,5 мільёна фунтаў стэрлінгаў.

Універсітэт  з'яўляецца членам Расэлаўскай групы навукова-даследчых універсітэтаў, Асацыяцыі універсітэтаў Садружнасці, Еўрапейскай асацыяцыі універсітэтаў, універсітэтаў Вялікабрытаніі і універсітэтаў Ірландыі. Універсітэт звязаны з двума лаўрэатамі Нобелеўскай прэміі.

## Cтруктура 
* Факультэт мастацтваў, гуманітарных і сацыяльных навук
* Факультэт інжынерных і фізічных навук
* Факультэт медыцыны, здароўя і навук аб жыцці

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Белфаст
Васіль Захаравіч Собалеў

**Васі́ль Заха́равіч Собалеў** (,  — , ) — рэвалюцыянер, бальшавік, адзін з кіраўнікоў устанаўлення Савецкай улады ў Смаленскай губерні.

## Біяграфія 
Васіль Собалеў нарадзіўся 29 студзеня 1895 года ў Смаленску. Вучыўся ў Смаленскай мужчынскай класічнай гімназіі (цяпер — Смаленская гімназія імя Н. М. Пржэвальскага). З 1912 года прымаў актыўны ўдзел у нелегальнай працы. Член РСДРП(б) з 1913 года. Кіраваць марксісцкім гуртком, выпускаў падпольныя рукапісныя газеты і часопіс «Прадвеснік». Восенню 1915 года паступіў на вучобу ў Маскоўскі універсітэт на юрыдычны факультэт, аднак быў адлічаны за ўдзел у рэвалюцыйных арганізацыях. Пасля гэтага Собалеў вярнуўся ў Смаленск.

У снежні 1915 года Собалеў стаў сакратаром агульнагарадской Смаленскай бальнічнай касы, пад прыкрыццём якой дзейнічала Смаленскае аддзяленне РСДРП (б). 6 студзеня 1917 года за рэвалюцыйную дзейнасць быў арыштаваны, аднак ужо 3 сакавіка, у дні Лютаўскай рэвалюцыі, Собалеў быў вызвалены. Калі 7 красавіка 1917 быў створаны Смаленскі губернскі камітэт РСДРП(б), Собалеў стаў яго першым старшынёй. З таго ж часу Собалеў уваходзіў у губернскі Савет салдацкіх і рабочых дэпутатаў, выступаў супраць палітыкі Часовага ўрада. Калі генерал Карнілаў узняў мяцеж, Собалеў увайшоў у склад рэвалюцыйнага камітэта па барацьбе з контррэвалюцыяй. У жніўні 1917 года ён стаў галосным Смаленскай гарадской думы. Менавіта Собалеў узначальваў у кастрычніку 1917 года Смаленскі губернскі ваенна-рэвалюцыйны камітэт, аднак прымаць непасрэднага ўдзелу ва ўзброеным выступе гэтай арганізацыі не прыйшлося.

Са студзеня 1918 Собалеў быў сакратаром Смаленскага губернскага камітэта РКП(б), адначасова займаў пасаду намесніка старшыні Смаленскага Савета. Калі ў Смаленск з Мінск пераехаў паўночна-заходні абласны камітэт РСДРП і выканаўчы камітэт саветаў Заходняй вобласці, Собалеў таксама ўвайшоў у іх склад. На I з’ездзе КП(б)Б быў абраны членам Цэнтральнага бюро КП(б)Б. Калі Смаленская губерня была адноўлена, а вышэйзгаданыя арганізацыі пакінулі Смаленск, Собалеў стаў кіраўніком рэвалюцыйнага камітэта Савета рабочых, салдацкіх і сялянскіх дэпутатаў. З 1918 па 1920 год узначальваў Смаленскі губернскі савет прафсаюзаў. З 1920 года пражываў і працаваў у Маскве. Быў супрацоўнікам Народнага камісарыята працы СССР. Памёр 17 ліпеня 1928 года ад хваробы, пахаваны ў парку «» непадалёк ад помніка Героям 1812 года.

У гонар Собалева названая вуліца у Смаленску, на будынку гімназіі, дзе ён вучыўся, устаноўлена мемарыяльная дошка.

## Літаратура 
* *Будаев Д. И.* Рабочие-революционеры смоляне. — Смоленск, 1957. — С. 71-82.
* Большевики Смоленщины до Октября 1917 г. — Смоленск, 1961.
* Очерки истории Смоленской организации КПСС. — 2-е изд. — М., 1985.
* Солдаты партии. — М., 1971. — С. 27-49.

Катэгорыя:Рэвалюцыянеры Расійскай імперыі
Катэгорыя:Бальшавікі
Катэгорыя:Члены РСДРП
Катэгорыя:Члены Цэнтральнага бюро КП(б)Б
Сістэма папярэджання аб ракетным нападзе

**Сістэма папярэджання аб ракетным нападзе (СПРН)** — комплекс спецыяльных тэхнічных сродкаў выяўлення запуску балістычных ракет, вылічэння іх траекторыі і перадачы ў камандны цэнтр інфармацыі, на аснове зафіксаванага нападу на дзяржаву з ужываннем ракетнай зброі. Падчас яго прымаецца аператыўнае рашэнне аб дзеяннях у адказ. У дзяжурным рэжыме СПРН забяспечвае інструментальную разведку параметраў ракет верагодных праціўнікаў пры правядзенні імі выпрабавальных і вучэбна-баявых пускаў. Складаецца з двух эшалонаў — наземныя РЛС і арбітальная групоўка ШСЗ.

Катэгорыя:Радыётэхніка
Катэгорыя:Інжынерныя збудаванні
Катэгорыя:Грамадзянская абарона
Любімаў

**Любімаў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Ісідар Еўсцігнеевіч Любімаў (1882—1937) — савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч.
* Леў Уладзіміравіч Любімаў (1905—1979) — дырыжор, Народны артыст Беларусі (1955).
* Юрый Пятровіч Любімаў (1917—2014) — расійскі тэатральны рэжысёр, акцёр і педагог.