Міклаш Хорці

{{Дзяржаўны дзеяч
|імя = Міклаш Хорці
|арыгінал імя = Horthy Miklós
|парадак = 4
|выява = Horthy the regent.jpg
|апісанне выявы =
|шырыня партрэта           = 210px
|пасада = рэгент Каралеўства Венгрыі
|сцяг = Flag of the Supreme Warlord of the Royal Hungarian Defence Forces (1939-1945, on land).svg
|перыядпачатак = 1 сакавіка 1920
|перыядканец = 15 кастрычніка 1944
|папярэднік = Карай Хусар
|пераемнік = тытул скасаваны
|адукацыя =
|прафесія = Ваенны, палітык
|дата нараджэння = 
|месца нараджэння = 
|дата смерці = 
|месца смерці = 
|жонка = 
|дзеці = 
|пахаваны = Англійскія ваенныя могілкі ў Лісабоне, у 1993 годзе перапахаваны ў Кендэрэшы
|нацыянальнасць = Венгр
|веравызнанне =Кальвінізм
|бацька =
|маці = 
|узнагароды =
{

-

-

-

-
 
-

-

-

-

}
|вікісховішча = Miklós Horthy
}}

**Міклаш Хорці** (; , Кендэрэш, камітат Яс-Надзькун-Сальнок, Аўстра-Венгрыя — , Эштарыл, Партугалія) — ваенна-марскі дзеяч Аўстра-Венгрыі (да 1918 года), рэгент Каралеўства Венгрыя (у 1920—1944 гг.).

## Біяграфія 
У 1886 годзе скончыў Ваенна-марскую акадэмію ў горадзе Фіуме (цяпер Рыека ў Харватыі). Служыў у Ваенна-марскіх сілах Аўстра-Венгрыі. У 1909—1914 гады — адзін з чатырох флігель-ад’ютантаў імператара Франца Іосіфа I.

Падчас Першай сусветнай вайны камандаваў крэйсерам Novara (са снежня 1914 года) і лінкорам Prinz Eugen (у лютым 1918 года), удзельнічаў у марскіх бітвах супраць Італіі і Францыі.

З 27 лютага па кастрычнік 1918 года займаў пасаду камандуючага ВМФ Аўстра-Венгрыі ў званні контр-адмірала. Пасля распаду Аўстра-Венгерскай імперыі выйшаў у адстаўку ў чыне віцэ-адмірала.

У канцы мая 1919 года заняў пасаду ваеннага міністра ў контррэвалюцыйным урадзе Дзьюлы Караі, які змагаўся з Венгерскай Савецкай Рэспублікай.

16 лютага 1920 года Нацыянальны Сход Венгрыі абвясціў аднаўленне каралеўскай улады, але так як краіны Антанты былі супраць аднаўлення ўлады Габсбургаў у любой форме, была заснавана пасада рэгента (кіраўніка краіны) — Венгрыя стала каралеўствам без караля.

1 сакавіка 1920 года Нацыянальны сход выбраў Хорці (131 з 141 дэпутата прагаласаваў «за») кіраўніком дзяржавы, яму тады было 52 гады — ён атрымаў пасаду галоўнакамандуючага арміяй і права распускаць Нацыянальны сход.

Урад Хорці імкнуўся пераадолець знешнепалітычную ізаляцыю Венгрыі, што прывяло да збліжэння з Італіяй, а затым і з нацысцкай Германіяй.

Ва ўнутранай палітыцы Хорці прытрымліваўся вельмі кансерватыўных поглядаў, абмяжоўваў дзейнасць як камуністычных, так і фашысцкіх партый. Разам з тым па меры збліжэння Венгрыі з нацысцкай Германіяй адбывалася эвалюцыя рэжыму, пазіцыі праварадыкальных, прафашысцкіх партый у палітычным жыцці Венгрыі ўзмацняліся.

У кастрычніку 1944 года, разумеючы, што Германія прайграла вайну, Хорці распачаў спробы заключыць перамір’е з СССР. Быў скінуты і ўзяты ў палон германскімі войскамі 16 кастрычніка 1944 года, інтэрнаваны ў Германію, але ў 1945 годзе вызвалены сіламі саюзнікаў.

Патрабаванні Югаславіі аддаць Хорці пад суд, як ваеннага злачынца, не падтрымалі вялікія дзяржавы-пераможцы з-за прадпрынятых ім спробаў разрыву з нацысцкай Германіяй. Пасля знаходжання ў розных дэпартацыйных лагерах і нюрнбергскай турме Хорці быў вызвалены, у 1948 годзе пераехаў у Партугалію, дзе жыў да самай смерці.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Хорці // БЭ ў 18 т. Т. 17. Мн., 2003.

Катэгорыя:Адміралы Першай сусветнай вайны
Катэгорыя:Маракі Першай сусветнай вайны (Аўстра-Венгрыя)
Катэгорыя:Лідары краін-удзельніц Другой сусветнай вайны
Катэгорыя:Кіраўнікі Венгрыі
Катэгорыя:Рэгенты
Катэгорыя:Мемуарысты Венгрыі
Катэгорыя:Палітыкі Венгрыі
Катэгорыя:Пахаваныя ў Аўстрыі