open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ігнацы Юрэвіч

**Ігнацы Юрэвіч**, у літаратуры таксама **Ігнат Юрэвіч** (пам. , Рушана, Латгалія) — польскамоўны драматург, манах-дамініканін.

П’есы Юрэвіча «Крэз» і «Пышнагольскі» захаваліся ў зборніку, складзеным у 1789-91 гг. у Забельскім дамініканскім калегіуме, разам з некалькімі творамі Міхала Цяцерскага. Пазней Юрэвіч служыў у кляштарах Латгаліі, памёр у Рушане.

Катэгорыя:Драматургі Беларусі
Катэгорыя:Польскамоўныя пісьменнікі
Катэгорыя:Дамініканцы
Кунесць

**Кунесць** () — вёска ў Пскоўскай вобласці Расіі, уваходзіць у склад Юшкінскай воласці Гдоўскага раёна. Знаходзіцца недалёка ад берага Чудскога возера. У 2000 годзе ў вёсцы пастаянна пражывалі толькі 8 чалавек. У цёплыя сезоны насельніцтва павялічваецца дзякуючы дачнікам з Пскова, Гдова і Санкт-Пецярбурга.

## Эканоміка 
Вёска не мае школ, прадпрыемстваў. Большасць насельніцтва жыве з агародаў і рыбалкі. Найбліжэйшая прадуктовая крама знаходзіцца ў вёсцы Ветвенік за 8 кіламетраў ад Кунесці. У вёску Горка, аддзеленую ад Кунесці ракой Куной, раз на тыдзень прыязджае аўтакрама — грузавы аўтамабіль, проста з кузава якога вядзецца гандаль.

Катэгорыя:Населеныя пункты Пскоўскай вобласці
Петралана

**Петралана** () — раён Афін, былы прыгарад. Раён распасціраецца ад Пірэя да вуліцы Філапапу, да моста Пулапулу. На поўдні мяжуе з прыгарадамі Таўрас і Калітэя, на ўсходзе — з Кукакі, на паўночным-усходзе — з Тысіа, на паўночным захадзе — з .

Раён Петралана разразае лінія электрычнай гарадской чыгункі , утвораныя такім падзелам раёны называюць Верхняя Петралана, або Ана Петралана (), і Ніжняя Петралана, або Ката Петралана, — адпаведна (). Петралана вельмі густанаселены раён. Забудова пераважна малапавярховая 1950-х гадоў. Раён абслугоўваюць станцыя Афінскага метро «Петралана», аўтобусныя і тралейбусныя маршруты.

Катэгорыя:Раёны Афін
Урачашскі манастыр

**Урачашскі манастыр Сарака Святых мучанікаў** ( — дзеючы манастыр Балгарскай праваслаўнай царквы. Уваходзіць у склад Лаўчанскай епархіі. Знаходзіцца на захадзе Балгарыі, за 5 км на захад ад вёскі Урачаш і за 10 км ад Боцеўграда.

## Гісторыя 
Урачашскі манастыр быў заснаваны ў XIII стагоддзі, пасля бітвы пад Клакотніцай, калі цар Іван Асень II перамог эпірскага ўладара Тэадора Комніна. Бітва адбылася ў дзень, калі святкуецца памяць Сарака Святых мучанікаў, і ў знак падзякі цар-пераможца ў іх гонар пабудаваў шмат цэркваў і манастыроў. Пры стварэнні манастыр быў мужчынскім, браты-манахі старанна перапісвалі і распаўсюджвалі літургічныя кнігі. У XVII стагоддзі пры манастыры дзейнічала царкоўная школа. У XV і XVIII стагоддзях манастыр быў спалены і заставаўся ў заняпадзе да 1890 года. У 1891 годзе Боцеўградскі майстар Вуна Маркаў пабудаваў на старым падмурку невялічкую царкву. У манастыры адрадзілася манастырскае жыццё: спачатку у ім жылі манахі-мужчыны, а з 1937 года ён становіцца жаночым, на чале з ігуменняй маці Касіянай. У наш час дзейнічае.

## Архітэктура 
Манастыр з'яўляецца комплесам з царквы, жылых і гаспадарчых пабудоў. Манастырская царква — аднанефавая, аднаапсідная, бяскупальная, з унутраным і вонкавым прытворам, над якім узвышаецца капліца. У адным з жылых будынкаў пазней была пабудавана капліца ў гонар святога Клімента Охрыдскага. У непасрэднай блізкасці ад манастыра, на правым беразе ракі, знаходзіцца манастырская мінеральная крыніца. Над манастыром узвышаецца востры пік, на якім знаходзяцца рэшткі крэпасці Градзішце (Чэшкаўград).

У наш час манастыр абвешчаны помнікам культуры.

## Спасылкі 
* **Врачешски манасцир** — bulgariamonasteries.com

Катэгорыя:Манастыры Балгарыі
Катэгорыя:Боцеўград
Дом па праспекце Незалежнасці, 12

**Дом па праспекце Незалежнасці, 12** — жылы дом у Мінску, размешчаны на рагу праспекта Незалежнасці і вуліцы Валадарскага. Пабудаваны ў 1952 г. з цэглы (архіт. Л. Баталаў). Дом — помнік грамадзянскай архітэктуры з выкарыстаннем класіцыстычнай спадчыны.

У доме выдавалі кватэры навукоўцам, выкладчыкам вышэйшай школы, пісьменнікам. Сярод жыхароў дома — прэзідэнт Акадэміі навук БССР Васіль Купрэвіч, пісьменнікі Міхась Лынькоў, Максім Танк, Аркадзь Куляшоў.

У наш час на першым паверсе размешчана галерэя «Мастацтва».

## Архітэктура 
Будынак пяціпавярховы. Г-падобны ў плане, 72-кватэрны. Цокаль абліцаваны плітамі паліраванага граніту. 1-ы паверх заняты прадпрыемствамі гандлю. Кампазіцыя галоўнага фасада трох’ярусная. Ніжні ярус — вітрыны магазінаў, 2-і раскрапаваны шырокімі лапаткамі, 3-і на 4-м і 5-м па-верхах дэкарыраваны здвоенымі пілястрамі карынфскага ордара. Будынак завершаны прафіляваным карнізам з вялікім вынасам. Вокны прамавугольпыя. У цэнтральнай частцы на 4-м паверсе некалькі балконаў. У аснову планіроўкі пакладзена двухкватэрная секцыя з пяціпакаёвымі кватэрамі, параднай і чорнай лесвіцамі, распрацаваная спецыяльна для дамоў гэтага тыпу.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:1952 год у Мінску
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Леаніда Баталава
Катэгорыя:Праспект Незалежнасці (Мінск)
Катэгорыя:Вуліца Валадарскага (Мінск)
Катэгорыя:Жылыя будынкі Беларусі
Катэгорыя:Збудаванні Мінска ў стылі савецкага класіцызму
Дзячко

**Дзячко́** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Дзяніс Ігаравіч Дзячко (нар. 1990) — беларускі футбаліст.
* Міхаіл Фёдаравіч Дзячко (1912—1987) — міністр унутраных спраў Беларускай ССР.
Дулгалах

**Дулгала́х** (, , ) — рака ў Азіяцкай частцы Расіі, у Рэспубліцы Саха (Якуція), левы складнік ракі Яна (басейн мора Лапцевых).

Даўжыня ракі 507 км. Плошча вадазбору 27 300 км². Сярэдні расход вады 101 м³/с (каля сяла Тамтор), сярэдні аб’ём сцёку 3,188 км³/год. Выток ракі знаходзіцца на паўночных схілах Верхаянскага хрыбта, на вышыні больш за 1000 м. Працякае праз возера Сююрээн-Кюёль (Сюрэн-Кёль). Зліваючыся з ракой Сартанг утварае раку Яна. У верхнім цячэнні (да вусця ракі Хабах) Дулгалах мае горны характар. Ніжэй рэчышча дзеліцца на шматлікія рукавы, цячэнне больш павольнае. У ніжнім цячэнні (100 км ад вусця) рака мае раўнінны характар, рэчышча меандруючае, шырынёй 200—600 м. Жыўленне ракі снегавое і дажджавое. Замярзае ў першай палове кастрычніка. Перамярзае. Утвараюцца наледзі. У басейне ракі больш за 1100 азёр.

Суднаходная на адлегласці 174 км ад вусця. Сплаўная.

Прытокі: Правы Таастаах, Ааллаах, Талаа-Юрэх, Улахан-Танык, Кыра, Сатагай, Эсэлээх, Цінэгэ, Барчасыт, Ылбайдаах, Мас-Хайдыбыт, Таала-Юрэх, Улага, Кііл, Кюёрэгэй, Кураанах-Кюёрэгэй, Улахан-Юрюйэ, Кюёнкю, Эчый, Нэс-Юрюйэтэ, Кюёль-Юрэх, Кёнё-Юрэх, Курунг-Юрэх, Аартык-Юрэх, Сууйбут, Айтыкаан, Тысы-Кыыл, Таал-Юрэх, Саха-Юрэгэ, Хабах, Сілээн, Кюёркэт, Баянджа, Негернерджа, Учагын, Граніца і інш.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Река Дулгалаах // Государственный водный реестр РФ
* *Виноградова Н. Н.* Дулгалах // Научно-популярная энциклопедия «Вода России»
* Dulgalakh At Tomtor (Dulgalakhskiy) // A Regional, Electronic, Hydrographic Data Network For the Arctic Region (R-ArcticNET)

Катэгорыя:Рэкі Якуціі
Катэгорыя:Басейн мора Лапцевых
Міхаіл Фёдаравіч Дзячко

**Міхаі́л Фё́даравіч Дзячко́** (, г. Петрыкаў, Мазырскі павет, Мінская губерня — , ) — савецкі супрацоўнік органаў дзяржаўнай бяспекі, былы міністр унутраных спраў Беларускай ССР, палкоўнік дзяржаўнай бяспекі.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сям’і цесляра. Беларус. У КП(б)Б з сакавіка 1939 года (выключаны 25 мая 1959 года Мінскім абкамам КПБ за «парушэнні сацыялістычнай законнасці»).

Навучаўся ў Петрыкаўскай школе 2 ступені, у 1937 годзе скончыў Беларускі інстытут масавага завочнага навучання пры ЦК КП(б)Б.

У 1930 годзе працаваў на пасадах адказнага сакратара Петрыкаўскага гарвыканкама і загадчыка спецчасткай леспрамгаса.

У органах АДПУ-НКУС-НКДБ-МДБ-МУС-КДБ з лістапада 1930 года: у Мазырскім акруговым аддзеле АДПУ-НКУС, Палескім абласным упраўленні НКУС, НКУС БССР. У гады Вялікай Айчынная вайны служыў у органах НКУС Паўднёва-Уральскай ваеннай акругі.

27 лістапада 1943 года быў адкамандзіраваны ў НКДБ БССР і прызначаны начальнікам аддзела УНКДБ Гомельскай вобласці, з сакавіка 1944 года начальнік 1-га ўпраўлення НКДБ БССР, са студзеня па ліпень 1945 года начальнік штаба Апарата ўпаўнаважаных НКУС па 2-му Беларускаму фронту, да сакавіка 1953 года кіраваў 1-ым і 2-ім упраўленнямі НКДБ-МДБ БССР.

6 красавіка 1953 года быў прызначаны намеснікам міністра унутраных спраў БССР, неўзабаве стаў міністрам, але хутка зноў стаў намеснікам міністра.

15 чэрвеня 1954 года быў прызначаны 1-м намеснікам старшыні КДБ пры СМ БССР. 29 ліпеня 1958 года быў звольнены «па фактах дыскрэдытацыі».

Выведзены з кандыдатаў у члены ЦК КПБ 29 кастрычніка 1958 года «за грубыя парушэнні сацыялістычнай законнасці».

## Узнагароды 
* 3 ордэны Чырвонага Сцяга (05.11.44, 21.04.45, 01.06.51);
* ордэн Айчыннай вайны 2 ступені (28.10.43);
* ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга (30.12.48); 
* ордэн Чырвонай Зоркі (30.04.46); 
* 6 медалёў; 
* знак «Заслужаны работнік НКУС» (27.04.40).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Міністры ўнутраных спраў БССР
Катэгорыя:Кандыдаты ў члены ЦК КПБ
Катэгорыя:Кіраўнікі органаў дзяржаўнай бяспекі БССР
Хан Сола. Зорныя войны: Гісторыі

**«Хан Сола. Зорныя войны: Гісторыі»** () — амерыканскі эпічны прыгодніцкі фільм у жанрах касмічная опера і касмічны вестэрн, рэжысёра Рона Ховарда, па сцэнарыі Джонатана і Лоўрэнса Кэзданаў. Другі поўнаметражны спін-оф кінасагі «Зорныя войны». Адносна ўнутранай храналогіі сагі асноўныя падзеі фільма адбываюцца паміж падзеямі III эпізода і першага спін-офа кінасагі «Ізгой-адзін».

Першапачаткова рэжысёрамі праекта былі Філ Лорд і Крыстафер Мілер, аднак 21 чэрвеня 2017 года яны былі звольнены з прычыны сур'ёзных творчых рознагалоссяў са студыяй і сцэнарыстамі. Ужо 22 чэрвеня было абвешчана, што новым рэжысёрам стане Рон Ховард. Сусветная прэм'ера адбылася 10 мая 2018 года ў Лос-Анджэлесе і 15 мая ў Канах.

## У ролях 
### Музыка 
Музыку да фільма напісаў намінант на прэмію «Оскар» Джон Паўэл, стаўшы трэцім кампазітарам, які калі-небудзь працаваў над франшызай. Пастаянны кампазітар «Зорных войнаў» Джон Уільямс напісаў для фільма галоўную тэму.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Фільмы пра «Зорныя войны»
Катэгорыя:Фільмы Lucasfilm
Катэгорыя:Дыснэеўскія фільмы
Катэгорыя:Фантастычныя фільмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы-прыквелы
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Джон Паўэл
Яўген Аляксандравіч Вялько

**Яўген Вялько** (нар. , Дзятлавічы, Лунінецкі раён) — беларускі футбаліст, абаронца.

## Клубная кар’ера 
Нарадзіўся 23 лютага 1997 года ў вёсцы Дзятлавічы Лунінецкага раёна. Некаторы час выстапаў за юнацкую каманду мікашэвіцкага «Граніта», пазней далучыўся да школы мінскага «Дынама». З 2013 года пачаў выступаць за дубль мінчан і неўзабаве замацаваўся ў складзе каманды.

У 2016 годзе стаў часам прыцягвацца да асноўнай каманды дынамаўцаў, аднак так і не згуляў за яе. У сакавіку 2017 года быў аддадзены ў арэнду ў першалігавы «Прамень». У «Промні» стаў іграком асновы і па выніках сезона дапамог камандзе выйсці ў Вышэйшую лігу.

У студзені 2018 года пасля вяртання з арэнды трэніраваўся з асноўнай камандай «Дынама», аднак неўзабаве зноў далучыўся да «Промня», і ў сакавіку 2018 года арэнда была падоўжана яшчэ на адзін сезон. У Вышэйшай лізе дэбютаваў 21 красавіка 2018 года ў матчы супраць «Слуцка» (0:3), выйшаўшы на замену на 41-й хвіліне. У жніўні 2018 года перайшоў у «Прамень» на трывалай аснове. У другой палове сезона 2018 замацаваўся ў стартавым складзе каманды.

У пачатку 2019 года ў сувязі з пераездам «Промня» ў Магілёў і аб’яднаннем з мясцовым «Дняпром» стаў іграком аб’яднанай каманды, якая атрымала назву «Дняпро». Пачынаў сезон 2019 у стартавым складзе, у маі атрымаў траўму, вярнуўся на поле толькі ў кастрычніку і стаў звычайна выхадзіць на замену.

У студзені 2020 года падпісаў пагадненне са «Слуцкам». Выступаў пераважна ў стартавым складзе каманды. У студзені 2021 года падоўжыў пагадненне з клубам. У пачатку 2023 года з-за забароны Міністэрства спорту і турызму не трапіў у заяўку «Слуцка» на сезон і не ўдзельнічаў у афіцыйных матчах. Некаторы час працягваў трэніравацца з камандай, аднак пазней пакінуў клуб.

## Міжнародная кар’ера 
Выступаў за зборныя Беларусі да 17 і да 19 гадоў у кваліфікацыйных раўндах чэмпіянату Еўропы.

26 сакавіка 2017 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы на замену ў другім тайме ў таварыскім матчы супраць Латвіі (3:4).

## Дасягненні 
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі: 2017

## Статыстыка выступленняў 
## Грамадзянская пазіцыя 
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Прамень Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Дняпро Магілёў
Катэгорыя:Ігракі ФК Слуцк
Фёдар Кірылавіч Паўлоўскі

{{Ваенны дзеяч
|імя              = Фёдар Кірылавіч Паўлоўскі
|арыгінал імя     = 
|дата нараджэння  = 
|месца нараджэння = 
|дата смерці      = 
|месца смерці     = 
|выява            = 
|шырыня           = 
|мянушка          = 
|прыналежнасць    = 
|гады службы      = 1940—1943
|званне           = 
|род войскаў      = пяхота
|камандаваў       = 
|часць            = 365-я стралковая дывізія61-я арміяЦэнтральны фронт
|бітвы            = Вялікая Айчынная вайна
|узнагароды       = {
 
}
{
 
}
|сувязі           = 
|у адстаўцы       = 
}}
**Фёдар Кірылавіч Паўлоўскі** (2 сакавіка 1921 года, Сасноўка, Алэксандрыўскага раёна Кіраваградскай вобласці — 6 кастрычніка 1943 года, вёска Піркі, Брагінскага раёна Гомельскай вобласці) — Герой Савецкага Саюза, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў вёсцы Сасноўка, цяпер Алэксандрыўскага раёна Кіраваградскай вобласці. Украінец.

У 1940 скончыў Чаркаскі сельскагаспадарчы тэхнікум, пачаў працаваць аграномам у калгасе. У тым жа годзе прызваны ў Рабоча-Сялянскую Чырвоную Армію.

На фронце з 1941 года. Камсорг 2-га стралковага батальёна 1181-га стралковага палка 356-й стралковай дывізіі лейтэнант Ф. К. Паўлоўскі асабліва вызначыўся пры вызваленні Камарынскага (цяпер Брагінскага) раёна Беларусі.

6 кастрычніка 1943 г. з групай байцоў заняў стратэгічна важную вышыню на правым беразе ракі Дняпро каля вёскі Піркі. Пры адбіванні шматлікіх контратак праціўніка усе байцы групы загінулі. Застаўшыся на вышыні адзін, камсорг працягваў весці бой з праўзыходнымі сіламі ворага і, знішчыўшы 65 нямецкіх салдат, ўтрымаў важны рубеж. У той жа дзень загінуў пры выкананні баявога задання.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года лейтэнанту Паўлоўскаму Фёдару Канстанцінавічу было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза .

Пахаваны ў гарадскім пасёлку Камарын ў брацкай магіле савецкіх воінаў і партызан.

## Памяць 
Імем Ф. К. Паўлоўскага названая вуліца ў Камарыне, каля Сасноўскай школы, якая носіць яго імя, устаноўлены бюст героя, у пасёлку Аляксандраўка — барэльеф.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Удзельнікі бітвы за Дняпро
Катэгорыя:Пахаваныя ў Брагінскім раёне
Аляксандр Генадзевіч Красноў

**Аляксандр Красноў** (нар. , ) — беларускі футбаліст, нападнік гомельскага «Лакаматыва».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ», з 2014 года пачаў прыцягвацца да дубліруючага складу, дзе пазней замацаваўся. З 2015 года стаў таксама трапляць у заяўку асноўнай каманды. 21 верасня 2016 года дэбютаваў за «Тарпеда-БелАЗ» у матчы Кубка Беларусі супраць «Віцебска» (2:1), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы. У 2017 годзе трывала гуляў за дубль і забіў 11 галоў, двойчы выйшаў на поле ў складзе асноўнай каманды ў Кубку Беларусі.

14 красавіка 2018 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў матчы супраць «Іслачы» (0:0), выйшаўшы на замену ў другім тайме. У жніўні 2018 года быў аддадзены ў арэнду «Смалявічам», дзе стаў трывала з’яўляцца ў асноўным складзе.

У студзені 2019 года па заканчэнні арэнды зноў стаў трэніравацца з жодзінскай камандай. У першай палове 2019 года выступаў за дубль «Тарпеда-БелАЗ», а ў ліпені, не маючы практыкі ў асноўнай камандзе, зноў адправіўся ў арэнду ў «Смалявічы», дзе звыйчайна выхадзіў на замену. У студзені 2020 года вярнуўся ў «Тарпеда-БелАЗ».

У лютым 2020 года стаў іграком «Смаргоні». У жніўні 2020 года перайшоў у «Маладзечна».

У лютым 2021 года стаў трэніравацца з «Крумкачамі» і неўзабаве падпісаў кантракт з клубам. У складзе каманды чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену. У лютым 2022 года па паганенні бакоў разарваў кантракт з «Крумкачамі» і хутка папоўніў склад рагачоўскага «Макслайна». Гуляў пераважна ў стартавым складзе каманды, у верасні і кастрычніку адсутнічаў з-за траўмы.

У сакавіку 2023 года стаў іграком клуба «Жодзіна-Паўднёвае». З пачатку 2024 года трэніраваўся з гомельскім «Лакаматывам» і ў красавіку афіцыйна папоўніў склад каманды.

## Міжнародная кар’ера 
У 2016—2017 гадах гуляў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыі чэмпіянату Еўропы.

## Статыстыка выступленняў 
## Грамадзянская пазіцыя 
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда-БелАЗ
Катэгорыя:Ігракі ФК Смалявічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Смаргонь
Катэгорыя:Ігракі ФК Маладзечна
Катэгорыя:Ігракі ФК Крумкачы Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Макслайн
Катэгорыя:Ігракі ФК Жодзіна-Паўднёвае
Катэгорыя:Ігракі ФК Лакаматыў Гомель
Уладзіслаў Сяргеевіч Малькевіч

**Уладзіслаў Сяргеевіч Малькевіч** (нар. , ) — беларускі футбаліст, абаронца расійскага клуба «Урал» з Екацярынбурга і нацыянальнай зборнай Беларусі.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец маладзечанскай ДЮСШ-4, пазней трапіў у структуру барысаўскага БАТЭ. У 2016 годзе пачаў гуляць за дубль барысаўчан, 14 верасня таго ж года дэбютаваў у асноўнай камандзе ў матчы Кубка Беларусі супраць магілёўскага «Тарпеда» (4:0), выйшаўшы на замену ў другім тайме, а 28 кастрычніка дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы матча з «Крумкачамі» (3:0). 

У сезоне 2017 выступаў за дубль, а да сезона 2018 рыхтаваўся разам з асноўнай камандай. У маі 2018 года ў сувязі з траўмай Максіма Валадзько ў двух матчах выхадзіў у стартавым складзе барысаўчан у Вышэйшай лізе на пазіцыі левага абаронцы, адгуляўшы ў іх па 90 хвілін; пазней у тым жа месяцы падоўжыў кантракт з барысаўчанамі. З ліпеня 2018 года да жніўня 2019 года не з’яўляўся на полі праз праблемы са здароўем, пазней стаў прыцягвацца да дубля.

У сакавіку 2020 года зноў падоўжыў кантракт з БАТЭ і неўзабаве быў аддадзены ў арэнду ў мазырскую «Славію». З цягам часу замацаваўся ў якасці асноўнага абаронцы мазыран. Па заканчэнні сезона 2020 вярнуўся з арэнды ў БАТЭ.

У пачатку 2021 года праходзіў перадсезонную падрыхтоўку разам з БАТЭ і пачаў сезон у складзе барысаўчан. Паспеў чатыры разы выйсці на замену ў матчах Вышэйшай лігі, прыцягваўся таксама да матчаў Кубка Беларусі. У ліпені 2021 года зноў быў арандаваны «Славіяй». У якасці трывалага іграка асновы дапамог клубу захаваць месца ў Вышэйшай лізе. У снежні 2021 года па заканчэнні арэнды пакінуў мазырскую каманду і вярнуўся ў БАТЭ, дзе замацаваўся ў стартавым складзе, стаў выступаць на пазіцыі паўабаронцы.

У верасні 2023 года перайшоў у екацярынбургскі «Урал».

## Міжнародная кар’ера 
У 2015—2017 гадах гуляў за юнацкія зборныя Беларусі ў кваліфікацыі чэмпіянату Еўропы.

14 лістапада 2019 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, адгуляўшы другі тайм таварыскага матча супраць Славакіі (0:3).

3 чэрвеня 2022 года ўпершыню згуляў за нацыянальную зборную Беларусі, выйшаўшы на замену ў другім тайме матча Лігі нацый УЕФА супраць Славакіі (0:1).

## Палітычныя погляды 
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля здушэння народных пратэстаў у 2020 годзе.

## Дасягненні 
*   Чэмпіён Беларусі (2): 2016, 2018
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі: 2022
*  Уладальнік Кубка Беларусі: 2021
*  Уладальнік Суперкубка Беларусі (2): 2017, 2022

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Беларусі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК БАТЭ
Катэгорыя:Ігракі ФК Славія Мазыр
Катэгорыя:Ігракі ФК Урал Екацярынбург
Уладзіслаў Дзмітрыевіч Мухамедаў

**Уладзіслаў Мухамедаў** (нар. , ) — беларускі футбаліст, нападнік.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец школы мінскага МТЗ-РІПА, пазней трапіў у структуру барысаўскага БАТЭ. У 2015 годзе пачаў гуляць за дубль барысаўчан, 18 ліпеня таго ж года дэбютаваў у камандзе ў матчы Кубка Беларусі супраць шклоўскага «Спартака» (1:2), выйшаўшы на замену ў другім тайме (у матчы гулялі ігракі дубліруючага складу БАТЭ).

У Вышэйшай лізе дэбютаваў 16 чэрвеня 2017 года, выйшаўшы на замену ў другім тайме ў матчы з «Нафтанам» (3:0). У 2017 годзе згуляў у двух матчах у Вышэйшай лізе, а ў сезоне 2018 стаў часцей прыцягвацца да асноўнай каманды. Са жніўня 2018 года на доўгі час выбыў з-за траўмы, толькі ў лістападзе таго ж года пачаў зноў з’яўляцца на полі.

У лютым 2019 года падоўжыў кантракт з БАТЭ. Прапусціў пачатак сезона 2019, з чэрвеня стаў гуляць за дубль. У жніўні 2019 года быў аддадзены ў арэнду ў «Смалявічы», дзе спачатку выхадзіў на замену, а пазней замацаваўся ў стартавым складзе. У студзені 2020 года вярнуўся ў БАТЭ, аднак неўзабаве зноў стаў трэніравацца са смалявіцкай камандай, і ў лютым 2020 года арэнда была падоўжана на сезон 2020.

У ліпені 2020 года на правах арэнды далучыўся да «Энергетыка-БДУ», аднак не здолеў замацавацца ў аснове, гуляў пераважна за дубль, у галоўнай камандзе толькі тройчы выйшаў на замену. У снежні 2020 года пакінуў «Энергетык-БДУ».

У студзені 2021 года стаў трэніравацца з магілёўскім «Дняпром», і ў лютым афіцыйна далучыўся да каманды на правах арэнды. Спачатку пераважна выхадзіў на замену, пазней стаў часцей з’яўляцца ў стартавым складзе. У снежні 2021 года па заканчэнні арэнды пакінуў магілёўскі клуб.

## Міжнародная кар’ера 
У 2016—2017 гадах гуляў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыі чэмпіянату Еўропы.

14 лістапада 2019 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, адгуляўшы другі тайм таварыскага матча супраць Славакіі (0:3). 19 лістапада таго ж года выйшаў на замену ў канцы адборачнага матча чэмпіянату Еўропы супраць Гібралтара (2:0), больш у зборную не прыцягваўся.

## Дасягненні 
*   Чэмпіён Беларусі (2): 2017, 2018

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Дняпро Магілёў
Катэгорыя:Ігракі ФК Энергетык-БДУ
Катэгорыя:Ігракі ФК Смалявічы
Катэгорыя:Ігракі ФК БАТЭ
Гусінае (значэнні)

Назву **Гусінае** маюць:

* Гусінае — возера ў Беларусі, у Мазырскім раёне Гомельскай вобласці
* Гусінае — возера ў Расіі, у Бураціі, у басейне ракі Селенга
Іль-Ронд

**Іль-Ронд**, або **Ронд** () — востраў у архіпелагу Грэнадзіны (Малыя Антыльскія астравы). Уваходзіць у склад дзяржавы Грэнада. Плошча — 3,2 км². 

Востраў Іль-Ронд месціцца ў 7,7 км на паўночны захад ад вострава Грэнада. Мае вулканічнае паходжанне. Клімат трапічны сухі. 

Іль-Ронд з'яўляецца прыватнай уласнасцю. У 2007 г. быў прапанаваны на продаж за 100 000 000 долараў ЗША. Наведваецца турыстамі. Сталага насельніцтва няма.

## Спасылкі 
* Ronde Island
* World's Most Expensive Private Islands

Катэгорыя:Астравы Грэнадзіны
Катэгорыя:Малыя Антыльскія астравы
Катэгорыя:Астравы Карыбскага мора
Нумар 31328

**Нумар 31328** () — аўтабіяграфічны раман грэчаскага пісьменніка Іліяса Венэзіса, выдадзены ў 1924 годзе. У рамане прадстаўлены перажыванні Венэзіса, які ў гады грэка-турэцкай вайны трапіў у турэцкі палон і перажыў «марш смерці», праведзены ўглыб Анатолі.

## Перадгісторыя 
Падчас генацыду грэкаў, які туркі зладзілі падчас Першай сусветнай вайны, сям'я Венэзіса збегла з Айвалыка на востраў Лесбас, каб выратавацца ад пераследу. У Малую Азію яна вярнулася пасля таго, як ў 1919 годзе грэчаскія войскі ўзялі Смірну. 29 жніўня 1922 года 18-гадовага Венэзіса туркі ўзялі ў палон пасля таго, як Айвалык, Смірна і бліжэйшыя тэрыторыі былі адбітыя турэцкімі войскамі. Ён быў адпраўлены ў турэцкі рабочы батальён разам з многімі прадстаўнікамі мужчынскага насельніцтва, углыб Анатолі. Большасць з палонных загінулі падчас дарогі: хтосьці быў забіты турэцкімі канваірамі, хтосьці не перанёс хвароб і голаду. З 3 тысяч палонных выжыла толькі 23 чалавекі.

Праз 14 месяцаў Венэзіс быў вызвалены і вярнуўся на Лесбас, дзе сустрэўся з выдаўцом штотыднёвай газеты «Кампай» (*Звон*) Страцісам Мірывілісам. Той пераканаў Венэзіса напісаць у газеце аповед пра тое, што перажыў пісьменнік падчас знаходжання ў турэцкім палоне.

У 1924 году тэкст рамана быў апублікаваны ў газеце, а ў 1931 годзе выйшаў асобнай кнігай у пашыраным варыянце.  Нікас Кундурас экранізаваў раман у 1978 годзе, зняўшы фільм «1922» (таксама вядомы як «Зважай 1922»). Фільм быў забаронены да паказу ў Грэцыі да 1982 года з-за пратэстаў Міністэрства замежных спраў Турцыі, якія лічылі, што фільм можа нашкодзіць грэка-турэцкім адносінам.

Катэгорыя:Літаратура Грэцыі
Катэгорыя:Кнігі 1924 года
Дом па праспекце Незалежнасці, 13

**Дом па праспекце Незалежнасці, 13** — жылы дом у Мінску, размешчаны па праспекце Незалежнасці паміж вуліцамі Валадарскага і Гарадскі Вал. На першым паверсе размешчаны кінатэатр «Цэнтральны» і ювелірная крама «Чараўніца» (раней яе месца займала абутковая крама «Чаравічкі»).

## Архітэктура 
Будынак П-падобны ў плане, пяціпавярховы, 105-кватэрны, з 2 бакавымі крыламі: кароткае крыло павернута да вул. Валадарскага, падоўжанае — да вул. Гарадскі Вал. 1-ы паверх заняты магазінамі і кінатэатрам «Цэнтральны», вестыбюльная група якога размешчана ў межах дома, фае з глядзельнай залай на 502 месцы — у двухпавярховай прыбудове з боку двара. Галоўны фасад расчлянёны на 3 ярусы. Ніжнія ярусы трактаваны масіўна за кошт апрацоўкі атынкаванай паверхні пад руст і арачных праёмаў. Верхні ярус аформлены пілястрамі, арачкамі, вазамі, гірляндамі, абрамленнем балконаў 4-га паверха. Аркі 1-га паверха адкрываюць лоджыю з уваходам у кінатэатр і касы. Бакавыя аркі — скразныя праезды ва ўнутраны двор. У аснове планіроўкі жылых паверхаў — трохкватэрная секцыя (архіт. С. Кавыкоў).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:1954 год у Мінску
Катэгорыя:Праспект Незалежнасці (Мінск)
Катэгорыя:Вуліца Валадарскага (Мінск)
Катэгорыя:Вуліца Гарадскі Вал
Катэгорыя:Жылыя будынкі Беларусі
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Генадзя Баданава
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Міхаіла Асмалоўскага
Катэгорыя:Збудаванні Мінска ў стылі савецкага класіцызму
Одаці

— адзін з тыпаў доўгіх японскіх мячоў. Тэрмін  азначае іншы тып мяча, але часта памылкова выкарыстоўваецца замест *одаці*.

Каб звацца *одаці*, меч павінен быў мець даўжыню клінка не менш 3 сяку (90,9 см), аднак, як і ў выпадку шматлікіх іншых японскіх тэрмінаў, якія адносяцца да мячоў, дакладнага вызначэння даўжыні *одаці* няма. Звычайна *одаці* — гэта мячы з клінкамі 130—180 см з дзяржальнам больш за 50 см.

## Прызначэнне 
Прызначэнне *одаці* можна разбіць на наступныя віды:

* Дар храму. Некаторыя *одаці* ўвязваліся вернікамі з перамогай у вайне, іншыя змяшчаліся ў скарбніцы як легендарныя мячы.
* Зброя. Даследаванні старых тэкстаў паказваюць, што *одаці* ўжываліся ў бітвах у якасці зброі пехацінцаў.
* Сімвал арміі. Некаторыя*одаці* былі занадта доўгія, каб іх можна было выкарыстоўваць. Аднак ёсць сведчанні, што іх ужывалі ў якасці сімвала войска, падобна да вайсковага сцяга альбо дзіды. (Гэтае меркаванне патрабуе дадатковых даследаванняў.)
* Цырыманіяльнае прызначэнне.
* Дэманстрацыя ўмення каваля.

## Выкананне 
*Одаці* вельмі складана вырабіць. Каб зрабіць добры *одаці*, трэба:

* Больш сталі і часу, чым на звычайны меч. Акрамя таго, вельмі важна каваць сталь хутка, што патрабуе добрага ўмення ад малатабойцы.
* Праца ў артэлі. Кожны ў артэлі павінен быць сапраўдным майстрам сваёй справы.
* Найвышэйшае майстэрства ў тэрмаапрацоўцы.
* Адмысловае абсталяванне. Напрыклад, ёмістасць для загартоўкі павінна быць большай, чым для звычайнага мяча.
* Іншы спосаб паліравання. *Одаці* пры паліроўцы замацоўваецца нерухома, у той час як звычайны меч рухаецца па-над тачыльным каменем.

## Ужыванне 
*Одаці*, якія выкарыстоўваліся як зброя, былі занадта вялікія для самураяў, каб насіць іх як звычайныя мячы. Існавалі два спосабы нашэння:
* За спінай. Гэта было непрактычна, таму што было немагчыма даволі хутка выхапіць меч.
* Іншы метад быў прасцейшы — нашэнне мяча ў руцэ. У эпоху Мурамаці было прынята, каб за самураем ішоў збраяносец, які ў патрэбны момант дапамагаў выцягнуць *одаці* з похваў.

Стылі фехтавання з *одаці* звярталі большую ўвагу на сыходныя рэжучыя ўдары і трывалы хват зброі.

*Одаці* цалкам выйшлі з ужытку як зброя пасля вайны Асака-Нацуно-Дзін 1615 года (бітва між Такугава Іэясу і Таётомі Хідэёры — сынам Таётомі Хідэёсі).

## Прычыны страты папулярнасці 
* Пасля 1615 года бітвы спыніліся.
* Улада Бакуфу выдала закон, згодна з якім забаранялася мець меч, большы за вызначаную даўжыню. Пасля таго, як закон набыў моц, шматлікія *одаці* былі абрэзаныя, каб адпавядаць устаноўленым нормам. Гэта адна з прычын таго, што *одаці* такія рэдкія.

*Одаці* больш не ўжываліся па прамым прызначэнні, але ўсё яшчэ былі каштоўным дарам у перыяд *Сінто* («новых мячоў»). Гэта стала іх галоўным прызначэннем. Па прычыне таго, што іх выраб патрабуе самага высокага майстэрства, было прызнана, што павага, якую выклікае іх з’яўленне, адпавядае малітве багам.

## Спасылкі 
* Фотаздымкі некаторых клінкоў
* Міжнародны Саюз Баявых Мастацтваў 

### Гл. таксама 
* Дайсё

Катэгорыя:Мячы (зброя)
Дайсё

]]
**Дайсё** (, *дайсё:*, літ. «вялікі-малы») — пара мячоў самурая, якая складаецца з *дайто* (доўгага мяча) і *сёто* (кароткага мяча). Даўжыня *дайто* — больш 60,6 см, даўжыня *сёто* — 30,3-60,6 см. Таксама ў якасці *сёто* мог выкарыстоўвацца кінжал-танто, даўжыня клінка якога не перасягала 30,3 см. Так часта рабілі, калі ў ролі доўгага мяча выступаў *таці*.

Дайсё выкарыстоўвалася выключна самурайскім класам. Дайсё была найважнейшым складнікам касцюма самурая, яго саслоўным пасведчаннем. Воіны ставіліся да сваёй зброі адпаведным чынам — беражліва сачылі за яе станам, трымалі каля сябе нават у час сну. Іншыя сацыяльныя класы маглі выкарыстоўваць для нашэння толькі вакідзасі або танто.

Самурайскі этыкет патрабаваў здымаць доўгі меч пры ўваходзе ў дом (як правіла, яго пакідалі ў слугі альбо на адмысловай падстаўцы), кароткі меч самураі заўсёды насілі пры сабе і выкарыстоўвалі ў якасці асабістай зброі.

## Дайто і сёто. Гістарычная даведка 
Да XIV ст. *катанай* называўся доўгі кінжал або кароткі меч, заткнуты за пояс. У гэты час катана выконвала ролю *сёто*, а ў якасці *дайто* выкарыстоўваўся меч таці.

У XIV—XV ст. *катанай* пачаў звацца доўгі меч (адпаведна, *катана* пачала выконваць функцыю 'дайто*). У якасці *сёто* з ім стаў выкарыстоўвацца кароткі меч вакідзасі.

Такім чынам, *дайто* і *сёто* з’яўляюцца класамі мячоў, але не назвай пэўнай зброі. Гэтая акалічнасць стала прычыный няслушнага ўжывання гэтых тэрмінаў. Напрыклад, у еўрапейскай літаратуры *катанай* **памылкова** называецца толькі доўгі меч (*дайто*).

Звычайна ў баі прымяняўся толькі адзін з мячоў дайсё. Бой двума мячамі адначасова адносіўся да экзатычнай тэхнікі *Рёто'' (両刀術), якая была часткай школы Тэнсін Сёдэн Каторы Сінто-ру. Падобная тэхніка з’яўляецца таксама часткай школы Нітэн Іці-ру (), якую стварыў Міямота Мусасі.

## Цікавыя факты 
* Паводле легенды першы самурайскі меч (выгнутай формы) выкавалі Амакуні і яго сын Амакура.
* Звычайны каваль за сваё жыццё ў сярэднім выкоўваў каля сотні мячоў.
* Нягледзячы на тое, што большая частка кавалёў адносілася да саслоўя рамеснікаў, ім дазвалялася для працэсу кавання мячоў апранаць вопратку прыдворнай арыстакратыі — кугэ.
* Некаторыя кавалі належалі да вышэйшых саслоўяў, найбольш вядомы з іх імператар Го-тоба, які ўласнаручна выкаваў некалькі мячоў.
* Знакамітыя кавалі атрымлівалі тытулы, часам — прыдворныя званні.
* У Германіі двухручны меч часта насіўся ў пары з кароткім мячом, які называўся кацбальгер.

## Гл. таксама 
* Тэхналогія вырабу японскіх клінкоў
* Вакідзасі
* Айкуці
* Катана
* Кусунгобу
* Тантодзюцу
* Ру (школа)
* Кэндзюцу
* Танто
* Таці
* Цуругі
* Одаці
* Японскі меч

## Спасылкі 
* Японскі самурайскі меч 
* Гісторыя і тэхналогія вырабу японскіх клінкоў 

Катэгорыя:Мячы (зброя)
Цуругі

— японскае слова, што азначае прамы двухбаковавостры меч (часам з масіўным навершам). Па форме падобны на *цуругі-но-таці* (прамы аднабаковы меч). Лічыцца, што ён паходзіць ад кітайскага цзяня, але відазменены японцамі.

Прымяняўся як баявы ў VII—IX стагоддзях, да з’яўлення аднабаковых выгнутых мячоў *таці,* пазней — у цырыманіяльных і рэлігійных мэтах.

Адной з трох святых рэліквій сінтаізму з’яўляецца меч Кусанагі-но цуругі. Таксама вядомы іншы меч з міфалогіі сінтаізму — Тацука-но-Цуругі.

## Гл. таксама 
* Цзянь

Катэгорыя:Мячы (зброя)
Нагамакі

**Нагамакі** ( — «доўгая абгортка») — японская халодная зброя, што складаецца з дравяной дзяржальні з вялікім вастрыём. Была папулярная ў XII—XIV стагоддзях. Была падобная на соўню, нагінату або глефу, але адрознівалася тым, што даўжыня дзяржальні і вастрыя былі прыкладна роўныя, што дазваляе яе класіфікаваць, як меч. Гэтай зброяй наносіліся, пераважна, сякучыя ўдары, але яна магла ўжывацца і ў якасці дзіды. Выкарыстоўвалася ў пяхоце. Нагамакі варта трымаць дзвюма рукамі, прычым падчас бою становішча рук не змяняецца. Правая рука размешчаная бліжэй да вастрыя. У барацьбе з кавалерыяй ўдары часта наносіліся па нагах каней.

## Гісторыя 
Гэтая зброя ўжывалася ў перыяды Камакура (1192—1333), Намбоку-цё (1334—1392) і ў перыяд Мураматы (1392—1573) дасягнула найбольшай распаўсюджанасці. Таксама яго выкарыстоўваў Ода Набунага .

## Прылада 
Нагамакі — зброя, што выраблялася ў розных маштабах. Звычайна поўная даўжыня складала 180—210 см, вастрыё — да 90—120 см. Лязо мелася толькі з аднаго баку клінка. Дзяржальня нагамакі апрацоўвалася шнурамі ў перахрышчанай манеры, накшталт дзяржальні катаны. У нагамакі дастаткова вялікі рычаг, гэта дазваляе вельмі зручна працаваць з гэтай зброяй, у паядынку можна трымаць суперніка на неабходнай адлегласці. У баю супернік хутчэй стамляецца пры намерах дастаць уладальніка гэтай зброі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Richard Stein Article on the Nagamaki
* Swordforum Article on the Nagamaki

Катэгорыя:Мячы (зброя)
Бісэнто

— японская халодная зброя з доўгай дзяржальняй, рэдкі разнавід нагінаты.

Бісэнто адрозніваецца ад нагінаты вялікім памерам і іншым стылем абыходжання. Гэтай зброяй працуюць абавязкова з шырокім хватам, задзейнічаючы абодва канцы, пры тым, што вядучая рука павінна знаходзіцца ля гарды.

Ёсць і перавагі стылю барацьбы з бісэнта над стылем барацьбы з нагінатай. У баі спінка клінка бісэнта, у адрозненне ад нагінаты, можа не толькі адбіваць і адводзіць удар, але і націскаць, і кантраляваць., што з нагінатай зрабіць не так проста. Вага мяча мае ролю як у прабіўной, так і ў штуршковай ўласцівасці.

## Гл. таксама 
* Яры
* Нагіната
* Сікамідзуэ

Катэгорыя:Мячы (зброя)
Крымінальнае чытво

«**Крымінальнае чытво**» () — фільм рэжысёра Квенціна Таранціна.

## Сюжэт 
Фільм складаецца з некалькіх навел, якія аб’яднаныя агульным сюжэтам і паказаныя не ў храналагічным парадку. У адной з іх бандыты Джулс і Вінсэнт адпраўляюцца за валізкай свайго боса Марсэласа Уолеса. У іншай — Вінсэнт ідзе на спатканне з жонкай Марсэласа. У трэцяй баксёр Бутч падманвае Марсэласа і выйгравае дагаварны бой, у чацвёртай парачка рабаўнікоў спрабуе абрабаваць наведвальнікаў у кафэ, у якім абедаюць Вінсэнт і Джулс. Ва ўсіх гэтых навелах іх героі пападаюць у розныя незвычайныя сітуацыі і пераплятаюцца паміж сабой складанымі асабістымі сувязямі.

## Акцёры 
* Джон Траволта — *Вінсэнт Вэга*
* Сэмюэл Лерой Джэксан — *Джулс Уінфілд*
* Ума Турман — *Мія Уолес*
* Брус Уіліс — *Буч Куліч*
* Цім Рот (ў перакладзе агучваў Лявон Вольскі)

## Узнагароды 
* Залатая пальмавая галіна 47-га Канскага кінафестывалю

## Агучванне на беларускай мове 
Стужка была перакладзена і агучана па-беларуску, за ініцыятывай «Беларускі гальфстрым», у 2008 годзе. Ініцыятарам дубляжу выступіў Франак Вячорка, рэжысёрам — Аляксандр Памідораў. Пераклад зрабіў Макс Шчур, а рэдактарамі выступілі Юрась Бушлякоў, Вінцук Вячорка і Пятро Садоўскі.

## Спасылкі 
* Крымінальнае чытво // Сеціўная крама «Прастора»

Катэгорыя:Фільмы ЗША 1994 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы 1994 года
Катэгорыя:Крымінальныя фільмы 1994 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы ЗША
Катэгорыя:Крымінальныя фільмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы на іспанскай мове
Катэгорыя:Фільмы на французскай мове
Катэгорыя:Фільмы Квенціна Таранціна
Катэгорыя:Фільмы па сцэнарыях Квенціна Таранціна
Катэгорыя:Выдатныя фільмы (Роджэр Эберт)
Катэгорыя:50 фільмаў, якія неабходна паглядзець, перш чым памерці
Катэгорыя:Фільмы, агучаныя па-беларуску праектам «Беларускі гальфстрым»
Роберт Радрыгес

**Роберт Энтані Радрыгес** (; , Сан-Антоніа, штат Тэхас, ЗША) — амерыканска-мексіканскі кінарэжысёр, сцэнарыст, прадзюсар, аператар і кампазітар.

Большасць яго фільмаў мае шмат арыгінальных фабул, нетыповых герояў і цікавых эксперыментаў. Належыць да творцаў, якія любяць працаваць з поўным кантролем над сваімі творамі. Не толькі рэжысуе, але таксама піша сцэнарыі, прадзюсуе, здымае і мантуе з дапамагой спецэфектаў.

## Біяграфія 
Роберт нарадзіўся ў шматдзетнай мексіканскай сям’і (10 дзяцей). Маці — медсястра, бацька — прадавец.

Скончыў Тэхаскі ўніверсітэт у Остыне. Потым прыехаў у Галівуд, дзе працаваў тры гады на тэлебачанні.

Крытыка адкрыла яго ў 1992 годзе падчас кінафестывалю Sundance, дзе ён прэзентаваў зняты на ўласныя грошы фільм іспанскай мове «Музы́ка» ().

У 1993 годзе з Робертам заключыла кантракт агенцтва ICM. Неўзабаве выйшаў працяг «Музы́кі» — «Адчайны».

Незадоўга да гэтага Роберт пазнаёміўся з рэжысёрам Квенцінам Таранціна, яны маюць цесныя зносіны і ўдзельнічаюць у сумесных праектах (напрыклад, у «Чатырох пакоях» і праекце «Грайндхаўс»).

Цяпер Роберт жыве ў Остыне, штат Тэхас і працягвае здымаць фільмы. У сваіх фільмах ён нараўне з тым, што здымае невядомых акцёраў, такіх як Том Савіні, Майкл Паркс, Крыстас, і нават сваіх сваякоў, задзейнічае такіх мэтраў як Брус Уіліс, Сільвестэр Сталонэ, Мікі Рурк, Джоні Дэп, Джордж Клуні, Антоніа Бандэрас, Сальма Хаек і іншых.

### Сям’я 
Роберт Радрыгес рана ажаніўся з Элізабет Авелан, якая таксама са шматдзетнай сям’і. Ад шматлікіх праектаў прыйшлося адмовіцца з-за асабістага жыцця. У Роберта і Элізабет пяцёра дзяцей.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка кампаніі Радрыгеса

Катэгорыя:Кінарэжысёры ЗША
Врагавіцы

**Вра́гавіцы** () — вёска ў Оламаўцкім краі Чэшскай Рэспублікі, недалёка ад Просцеява. Насельніцтва складае каля . У вёсцы ёсць царква Святога Варфаламея, паштовае аддзяленне і некалькі бараў.

## Гісторыя 
Упершыню вёска згадваецца ў 1337 годзе. Паводле гістарычных звестак, прынамсі ў 1370 годзе ў вёсцы існавала царква. Яна была спаленая вялікім пажарам у 1587 годзе. Замест яе была пабудаваная новая царква, якая праіснавала да 1831 года, калі была знесеная — на яе месцы ў 1831—1836, на сродкі Яна Ёзэфа, чэшскага графа і ўласніка зямлі, на якой стаяла вёска, была пабудаваная новая царква.

## Спасылкі 
* Врагавіцы

Катэгорыя:Населеныя пункты Чэхіі
Катэгорыя:Оламаўцкі край
Оламаўцкі край

**Оламаўцкі край** () — адміністрацыйная адзінка Чэшскай рэспублікі. Месціцца на тэрыторыі гістарычнай вобласці Маравія, часткова Сілезіі. На поўначы край мяжуе з Польшчай (працягласць мяжы складае 104 км), на ўсходзе — з Мараўскасілезскім краем, на паўднёвым усходзе — з Злінскім краем, на поўдні — з Паўднёвамараўскім краем і на захадзе — з Пардубіцкім краем. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца горад Оламаўц. У краі налічваецца 5 адміністрацыйных раёнаў і 26 гарадоў.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 
* Вынікі перапісу насельніцтва 2011 года
Усць-Камчацк

**Усць-Камча́цк** () — пасёлак (у 1951—2008 гадах — пасёлак гарадскога тыпу) і порт, адміністрацыйны цэнтр Усць-Камчацкага раёна Камчацкага края Расіі. Размешчаны на паўночным узбярэжжы Камчацкага заліва Ціхага акіяна, каля вусця ракі Камчатка.

## Гісторыя 
Пасёлак быў заснаваны ў 1731 годзе пад назвай Усць-Прыморскі (). У 1890 годзе пераназваны ва Усць-Камчацк. У 2010 годзе адбылося моцнае вывяржэнне вулканаў Шывелуч і Ключаўская Сопка, якія знаходзяцца недалёка ад пасёлка. У выніку пачаўся попелапад, які засыпаў практычна ўвесь пасёлак.
## Насельніцтва 
## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Анатоль Васілевіч Кузняцоў (мастак)
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт пасялковай адміністрацыі

Катэгорыя:Населеныя пункты Камчацкага края
Стандартная марка

(1982)]]
**Станда́ртная ма́рка** (або *дэфінітыў*) — паштовая марка звычайнага выпуску, якая з’яўляецца часткай стандартнага выпуску ці стандартнай серыі, якія ахопліваюць шкалу наміналаў, дастатковую для пакрыцця ўсіх паштовых тарыфаў, і выпускаюцца масавым тыражом для працяглага паўсядзённага выкарыстання. Стандартныя маркі супрацьпастаўляюцца камемаратыўным (памятным) маркам, што выпускаюцца па пэўных падставах. Яны друкуюцца вельмі вялікімі накладамі, і іх дызайн часта застаецца дзесяцігоддзямі нязменным.

## Заўвагі 
## Літаратура 
* *Корнюхин А.* Стандартные выпуски // Филателия СССР. — 1969. — № 6. 
* Читатель спрашивает — отвечаем // Филателия СССР. — 1981. — № 9. — С. 32. 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Паштовыя маркі
Катэгорыя:Паштовыя маркі паводле тэм
Выпуск (філатэлія)

**Выпуск**, або *эмісія* (ад  — *выпуск*), у філатэліі — увод у абарачэнне той ці іншай паштовай маркі як знака паштовай аплаты, а таксама сукупнасць усіх надрукаваных для гэтага ў рамках адзінага друкарскага замовы асобнікаў накладу гэтай маркі.

## Заўвагі 
## Літаратура 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Паштовыя маркі
Рэлігія ў Кітаі

thumb | 190px | Манастыр Цзіньтаа.

[190px|thumb|Праваслаўны Сафійскі сабор у [Харбіне.]]
Кітай — дзяржава, дзе суіснуюць розныя рэлігіі. Акрамя трох сусветных рэлігій — будызму, ісламу і хрысціянства — у Кітаі яшчэ існуе своеасаблівыя традыцыйныя рэлігійныя вучэнні — даасізм і канфуцыянства. Акрамя таго, у некаторых этнасаў усё яшчэ захоўваецца першабытнае пакланенне перад сіламі прыроды і шматбожжа.

Канстытуцыя КНР гарантуе права грамадзян на свабоду веравызнання. У снежні 2001 года на Усекітайскай канферэнцыі па рэлігійнай рабоце Старшыня КНР Цзян Цзэмінь заявіў, што ў перыяд сацыялізму рэлігія носіць масавы і доўгачасовы характар.

## Канфуцыянства 
Распрацаванае Канфуцыем і развітае яго паслядоўнікамі, канфуцыянства абараняе структураванне соцыума, якое абапіраецца на маральныя прынцыпы, што звязваюць індывідаў і вызначаюць пяць тыпаў грамадскіх адносін: бацька-дзіця, кіраўнік-падданы, брат-брат, муж-жонка і сябар-сябар. У імператарскім Кітаі канфуцыянства было філасофіяй навукоўцаў-мысляроў. Доўгія гады ў КНР яно лічылася рэакцыйным вучэннем арыстакратыі.

## Іслам 
У Кітаі іслам распаўсюджаны сярод хуэйцаў, салар, дунсянаў, баоаньцаў, уйгураў, казахаў, кіргізаў, узбекаў, татараў і таджыкаў.

## Будызм 
У Кітаі распаўсюджаны будызм Махаяны, які абяцае ўсім вызваленне ад пакут. Прасветленыя, або бадхісатвы, застаюцца ў гэтым свеце, каб дапамагчы дасягнуць прасвятлення іншым. Сваімі дзеяннямі і пабожнасцю вернікі заслугоўваюць зносін з бадхісатвы, а гэта набліжае іх да нірваны. У Кітаі ёсць дзве будыйскія традыцыі: уласна кітайскі будызм і тыбецкі будызм.

## Хрысціянства 
У Кітаі налічваецца больш за 70 млн. хрысціян (5,1% ад агульнага насельніцтва Кітая). У цяперашні час у Кітаі колькасць каталікоў вылічаецца 10 мільёнамі. Сярод хрысціян-кітайцаў каля 500 000 праваслаўных. Усе астатнія хрысціяне адносяцца да пратэстантаў і больш дробных хрысціянскіх галінаў.

## Спасылкі 
* Духоўны дыскурс цывілізацыйнага рэсурсу Кітая  
* The World Factbook  
* Рэлігія ў Кітаі. У што вераць кітайцы 
* Groot, J. J. M. de *The religion of the Chinese*. — New York: The Macmillan company, 1910. — 252 p.
Гусінае (возера, Бурація)

**Гусі́нае возера** (, ) — возера ў Расіі, у Селенгінскім раёне Бураціі, у басейне ракі Селенга, каля горада Гусінаазёрск.

Плошча паверхні возера 163 км². Даўжыня 24,5 км, найбольшая шырыня 8,5 км, даўжыня берагавой лініі 65 км. Найбольшая глыбіня 28 м. Плошча вадазбору 924 км². Аб’ём вады ў возеры 2,5 км³. Катлавіна возера знаходзіцца ў тэктанічнай упадзіне ў сярэдзіне Гусінаазёрскай катлавіны, на вышыні 551 м над узроўнем мора, выцягнутая ў напрамку з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Берагавая лінія слаба звілістая. Берагі пераважна нізкія і пясчаныя. Заходняе, паўночнае і часткова паўднёвае ўзбярэжжа забалочаныя. Большая частка дна возера высланая ілам.

Возера замярзае ў канцы кастрычніка — лістападзе, вызваляецца ад лёду ў канцы красавіка — сярэдзіне мая. У Гусінае возера ўпадаюць Барата, Загустай, Сангінэ, Сільвэ, Цаган-Гол і іншыя вадатокі. Выцякае рака Баін-Гол (прыток Селенгі).

Каля возера горад Гусінаазёрск, сяло Гусінае Возера.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* Государственный водный реестр РФ
* *Измайлова А. В.* Гусиное озеро // Научно-популярная энциклопедия «Вода России»

Катэгорыя:Азёры Бураціі
Катэгорыя:Басейн Селенгі
Мікіта Міхайлавіч Пацко

**Мікіта Пацко** (нар. , ) — беларускі футбаліст, паўабаронца жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец віцебскай СДЮШАР-6, пазней далучыўся да мінскага «Дынама», з 2011 года пачаў выступаць за дубль, дзе неўзабаве замацаваўся ў складзе. Сезон 2015 правёў у арэндзе ў Першай лізе ў клубе «Бяроза-2010». Па заканчэнні сезона «Бяроза-2010» спыніла існаванне, і Пацко пакінуў «Дынама».

У ліпені 2016 года перайшоў у мінскае «Тарпеда», дзе замацаваўся ў стартавым складзе. У сезоне 2017 з 11 галамі стаў адным з найлепшых бамбардзіраў каманды.

У студзені 2018 года падоўжыў кантракт з тарпедаўцамі. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 28 красавіка 2018 года, выйшаўшы ў стартавым складзе ў матчы супраць салігорскага «Шахцёра» (0:1). У далейшым з’яўляўся на полі нерэгулярна, пераважна выхадзіў на замену. У студзені 2019 года пакінуў «Тарпеда».

У лютым 2019 года папоўніў склад дэбютанта Другой лігі дзяржынскага «Арсенала». У якасці трывалага іграка стартавага складу дапамог камандзе выйсці ў Першую лігу. У студзені 2020 года перайшоў у шведскі клуб «АФК Эскільстуна». Паспеў згуляць за каманду ў Кубку Швецыі, а ў красавіку 2020 года з-за прыпынення чэмпіянату Швецыі вярнуўся ў «Арсенал». У студзені 2021 года падоўжыў кантракт з дзяржынскім клубам. Па выніках сезона 2021 дапамог камандзе выйсці ў Вышэйшую лігу.

У ліпені 2022 года перайшоў у жодзінскае «Тарпеда-БелАЗ». У лістападзе 2023 года падоўжыў кантракт з клубам да канца 2024 года.

## Міжнародная кар’ера 
У 2012 годзе прыцягваўся да малодшай моладзевай зборнай (да 20 гадоў), а ў 2013 годзе гуляў за юніёрскую зборную Беларусі да 19 гадоў.

## Дасягненні 
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі: 2023
*  Уладальнік Кубка Беларусі: 2023
*  Уладальнік Суперкубка Беларусі: 2024
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі: 2021
*  Пераможца Другой лігі чэмпіянату Беларусі: 2019

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Бяроза-2010
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Арсенал Дзяржынск
Катэгорыя:Ігракі ФК АФК Эскільстуна
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда-БелАЗ