Інгві Мальмстын

**Інгві Ёхан Мальмстын** ( сапраўднае імя **Ларс Юхан Інгве Лaнербэк**, ; нар. , Стакгольм, Швецыя) — шведска-амерыканскі гітарыст-віртуоз, мультыінструменталіст і кампазітар, адзін з заснавальнікаў шрэд-металу. Уключаны ў спіс «100 найвялікшых гітарыстаў усіх часоў па версіі Classic Rock».

## 1970-я 
З дзяцінства ён захапляўся творчасцю такіх музыкантаў, як Антоніа Вівальдзі, Нікало Паганіні, Джымі Хендрыкс і Рычы Блэкмар. У 1976 арганізаваў сваю першую групу Powerhouse, а ў 1978 — Rising Force.

## 1980-я 
Разам з Rising Force ён запісвае першыя дэма, якія выпадкова трапляюць у рукі амерыканскаму «шукальніку талентаў» ў галіне хард-рока Майку Верні, і ў 1983 годзе Інгві Мальмсцін увайшоў у склад групы Steeler, якую ўзначальваў Рон Кіл. Нягледзячы на цудоўны падбор музыкантаў, гурт запісаў адзін студыйны альбом і неўзабаве распаўся, і Інгві Мальмсцін разам з Грэмам Бонетам, былым вакалістам Rainbow стварыў Alcatrazz. З гэтай групай гітарыст запісаў два альбомы, але неўзабаве пакінуў і яе і стаў рыхтаваць матэрыял для сольнага альбома. У працэсе запісу сесійныя музыкі прынялі прапанову Мальмстына стаць членамі яго групы — так адрадзіліся Rising Force. Партыі бас-гітары гуляў сам Інгві Мальмсцін. Дэбютны альбом адразу ж увайшоў у Тор 60 амерыканскага хіт-параду і атрымаў прэмію «Грэмі» як лепшы інструментальны дыск года. Сам жа Інгві становіцца адкрыццём года ў шэрагу выданняў, а затым і гітарыстам года, пасля абвяшчэння альбома Rising Force альбомам года. У 1985 году з'яўляецца альбом Marching Out, у лістападзе Інгві адпраўляецца ў турнэ па Амерыцы. Рок-прэса называе яго геніем гітары і на працягу двух наступных гадоў ён быў лепшым гітарыстам у свеце па апытанні часопіса «Guitar Player».

Але сапраўдная слава прыходзіць да Інгві Мальмстын пасля выпуску трэцяга альбома «Trilogy», які атрымаў вельмі шырокае прызнанне і дасягнуў сорак чацвёртай пазіцыі ў Billboard ЗША. 22 чэрвеня 1987 ў СМІ з'яўляюцца паведамленні пра тое, што Мальмстын трапіў у аварыю. Праляжаўшы у коме амаль тыдзень, ён даведаўся, што з-за траўмы галавы утварыўся тромб, які цісне на нерв, што ідзе да правай рукі. 18 месяцаў ён не мог іграць і амаль паўтара года намаганняў спатрэбілася, каб вярнуцца ў свет музыкі.

У сакавіку 1988 выходзіць альбом «Odyssey», які набывае залаты статус у ЗША, а відэа на кампазіцыю «Heaven Tonight» не сыходзіць з экранаў тэлевізараў. Вакальныя партыі на альбоме выканаў Джо Лін Цёрнер, вядомы па працах з групай Rainbow.

У студзені 1989 Інгві прыязджае ў Савецкі Саюз і дае 20 канцэртаў. Запісваецца фільм і альбом «Live in Leningrad: Trial By Fire». Альбом атрымаў вельмі супярэчлівыя рэцэнзіі, а групу пакінуў Joe Lynn Turner. Праз тыдзень ад групы Інгві Мальмсцін застаўся толькі ён адзін і назва.

## 1990-я 
Пасля выпуску альбома «Eclipse» лэйбл гуказапісу Polygram разрывае з Мальмстынам дагавор аб супрацоўніцтве, матывуючы расчараваннямі ад продажаў альбома ў ЗША. У Еўропе і Японіі справы ішлі некалькі інакш. І хоць альбом не трапіў у чарты, але зарабіў статус плацінавага і залатога.

У пачатку сакавіка 1991 года Інгві заключае дамову з лэйблам гуказапісу Elektra Records і запісвае альбом «Fire and ice». У першы ж дзень выхаду альбом раскупілі ў колькасці 100 000 штук. У Еўропе і Японіі, як і «Eclipse», «Fire and ice» дасягнуў залаты і плацінавай адзнак.

У студзені 1993 Ніджэл Томас, прадзюсар Інгві Мальмсціна, з якім ён працаваў апошнія 4 гады, памірае ад сардэчнага прыступу.

У сакавіку Elektra патрабуе ад музыканта новых работ, а потым і зусім разрывае з Інгві кантракт, але ў хуткім часе японскі лэйбл гуказапісу Pony Canyon падпісвае з Інгві дагавор. Для запісу новага альбома набіраюцца новыя музыканты. 18 лютага 1994 года ў Японіі выходзіць сёмы па ліку студыйны альбом «The Seventh Sign», які хутка дасягае першага месца ў міжнародных чартах і становіцца плацінавым ў Японіі. CMC International Records купляе права на продаж альбома на тэрыторыі Еўропы і Азіі і пачынае актыўна займацца прамоўшэнам альбома.

Сакавіку-лістапад 1994 — турнэ ў падтрымку альбома.

Праз месяц Мальмстын абсталяваў студыю ў Маямі і пачаў пісаць матэрыял для наступнага альбома — «Magnum Opus» («Грандыёзнае стварэнне»), які пабачыў свет у чэрвені 1995 года. У верасні 1995 года група зноў з'ехала ў чатырохмесячныя гастролі. Падчас гастроляў здарыўся казус: Michael Vescera захварэў бранхітам і прапусціў 5 канцэртаў. Падчас гэтых выступаў Інгві бярэ на сябе яшчэ і ролю вакаліста.

У канцы 1995 года гурт вярнуўся ў ЗША і ўжо ў пачатку студзеня 1996 года Інгві пачаў працаваць над новым праектам, ідэю якога ён выношваў доўгія гады: запісаць песні, на якіх вырас гітарыст, а гэта песні знакамітых Deep Purple, Rainbow, UK, Kansas, Scorpions, Rush і Джымі Хендрыкса. Так у сярэдзіне красавіка з'яўляецца альбом «Inspiration». Гастролі па Паўднёвай Амерыцы мелі вялікі поспех. Турнэ скончылася ў снежні 1996 года. Інгві вярнуўся ў Маямі і зноў зачыніўся ў студыі.

Новы альбом «Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra in Eb minor, Op. 1» стаў цалкам альбомам класічнай музыкі. У чэрвені 1997 Інгві прылятае ў Прагу, каб на працягу трох дзён запісаць свой альбом з аркестрам чэшскай філармоніі. Тры дня працы з дырыжорам і мара Інгві стала рэальнасцю. Альбом выйшаў толькі ў 1998 годзе, не расчараваўшы прыхільнікаў. Але Інгві вырашыў не спыняцца на дасягнутым і ў 1997 годзе выдаў свой студыйны альбом «Facing the Animal», у якім прыняў удзел знакаміты бубнач Козі Паўэл, для якога ён апынуўся апошняй працай. Альбом атрымаў вельмі высокія водгукі крытыкаў і фэнаў, быў прызнаны лепшай працай Інгві за апошнія гады.

У 1999-м годзе Інгві выпускае альбом «Alchemy», а ў 2000-м — «War To End All Wars» пад старым лэйблам Canyon International. Што да яго апошняй працы, то яна вельмі спрэчная, і абсалютна месцамі не падобная на яго папярэднія альбомы.

## 2000-я 
]]
Пасля выхаду альбома War to End All Wars вакаліст Марк Боўлз пакідае групу. Ён быў заменены былым вакалістам Rainbow Дугі Уайтам, чый вакал быў добра прыняты прыхільнікамі. У 2003 годзе да Мальмстын далучыліся Джо Сатрыяні і Стыў Вай як частка тура G3 супергуртоў. Мальмстын зрабіў два гацевыя запісы на альбомах клавішніка Дэрэка Шарыніана Black Utopia (2003) і Blood of the Snake (2006).

У 2004 годзе Мальмстын 2 разы з'явіўся ў амерыканскім мультсерыяле Харві Бёрдман.

У 2005 на лэйбле Spitfire Records выйшаў альбом Unleash the Fury. Як музыкант заявіў часопісу «Guitar World», ён назваў гэты альбом пасля сумна вядомага «аэрапортнага інцыдэнту», які адбыўся ў палёце ў Японію падчас турнэ 1988 года. Ён быў п'яны і паводзіў сябе задзірліва, пакуль ён не заснуў і не быў разбуджаны жанчынай, якая выліла на яго ледзяную ваду. Раз'юшаны, ён крыкнуў: «Ты дала волю сваёй чортавай лютасці!» Аўдыё гэтага інцыдэнту было запісана на плёнку іншым членам групы. Мальмстын кажа, што назва альбома спасылаецца як на энергію альбома, так і на сам інцыдэнт.

Unleash the Fury выйшаў услед за рэлізам DVD Concerto Suite For Electric Guitar And Orchestra In E Flat Minor, Op. 1 — With The New Japan Philharmonic Live. Упершыню на гэтым DVD Мальмстын іграе перад жывой аўдыторыяй з аркестрам, што ён апісвае як «файна, але і вельмі страшна».

У 2008 годзе Мальмстын стаў спецыяльным госцем на шоў «That Metal Show». 10 сакавіка 2009 года, лэйбл Мальмстына Rising Force выпусціў інструментальны альбом Angels of Love, у якім сабраны акустычныя версіі некаторых яго самых вядомых балад. У жніўні 2009 года часопіс назваў Час Мальмсцін № 9 у сваім спісе 10 лепшых электра-гітарыстаў усіх часоў.

8 снежня 2009 Мальмстын выпусціў яшчэ адзін альбом-зборнік — High Impact.

## 2010-я 
23 лістапада 2010 быў выпушчаны альбом Relentless.

Канец 2012 года адзначыўся выхадам альбома Spellbound — тур у падтрымку якога быў прызначаны на красавік-чэрвені 2013 года. Канцэртны тур у падтрымку альбома Spellbound ахоплівае самыя папулярныя амерыканскія пляцоўкі, і таксама ўключае ў сябе выступы ў Канадзе, Чэхіі, Дубаі, і Пуэрта-Рыка.

## Склад групы 
* Інгві Мальмстынн — гітары, часам вакал.
* Б'ёрн Энглен — бас-гітара
* Дэрэк Шарыніан — клавішныя
* Патрык Ёхансан — ударныя

## Дыскаграфія 
### Steeler 
# «Steeler» (1983)

### Alcatrazz 
# «No Parole from Rock N' Roll» (1984)
# «Live Sentence» (1984)

### Сола 
# «Rising Force» (1984)
# «Marching Out» (1985)
# «Trilogy» (1986)
# «Odyssey» (1988)
# «Trial by Fire» / «Live in Leningrad» (1989)
# «Eclipse» (1990)
# «The Yngwie Malmsteen Collection» (1991)
# «Fire & Ice» (1992)
# «The Seventh Sign» (1994)
# «Power and Glory» (1994)
# «I Can't Wait» (1994)
# «Magnum Opus» (1995)
# «Inspiration» (1996)
# «Inspiration» (1996)
# «Facing the Animal» (1997)
# «Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra» in E flat minor, Opus 1 (1998)
# «Yngwie Malmsteen LIVE!!» (1998)
# «Alchemy» (1999)
# «Anthology 1994—1999)» (2000)
# «Best of Yngwie Malmsteen: 1990—1999» (2000)
# «Concerto Suite — Live from Japan» (2000)
# «War to End All Wars» (2000)
# «The Genesis» (2002)
# «Attack!!» (2002)
# «G3 Live: Rockin' in the Free World» (2004)
# «Unleash the Fury» (2005)
# «20th Century Masters — The Millennium Collection: The Best of Yngwie Malmsteen» (2005)
# «Perpetual Flame» (2008)
# «Angels of Love» (2009)
# «High Impact» (2009)
# «Relentless» (2010)
# «Spellbound» (2012)

## Спасылкі 
* Афіційны сайт

Катэгорыя:Музыканты паводле алфавіта
Катэгорыя:Гітарысты Швецыі
Катэгорыя:Гітарысты паводле алфавіта
Катэгорыя:Рок-музыканты Швецыі
Катэгорыя:Гітарысты ЗША
Катэгорыя:Рок-музыканты ЗША
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Стакгольме
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Грэмі»