Іван Пятровіч Мартас

**Іван Пятровіч Мартас** (;  — ) — рускі скульптар-манументаліст.

## Біяграфія 
Іван Мартас нарадзіўся ў 1754 года ў мястэчку Ічня Палтаўскай губерні (цяпер Чарнігаўская вобласць Украіны) у сям’і дробнамаянтковага ўкраінскага двараніна. Быў прыняты ў выхаванцы Імператарскай акадэміі ў першым годзе па яе заснаванні (у 1761), распачаў вучобу ў 1764 г., скончыў курс у 1773 г. з малым залатым медалём. Быў адпраўлены ў Італію, у якасці пенсіянера Акадэміі. У Рыме старанна займаўся сваёй галіной мастацтва, практыкуючыся, акрамя таго, у маляванні з натуры ў майстэрні  і з антыка, пад кіраўніцтвам Р. Менгса. Вярнуўся ў Санкт-Пецярбург у 1779 г. і адразу ж быў вызначаны выкладчыкам скульптуры ў Акадэміі, а ў 1794 быў ужо старэйшым прафесарам, у 1814 — рэктарам і нарэшце ў 1831 г. — заслужаным рэктарам скульптуры. Імператары Павел I, Аляксандр I і Мікалай I пастаянна даручалі яму ажыццяўленне важных скульптурных прадпрыемстваў; шматлікімі працамі Мартас склаў сабе гучную вядомасць не толькі ў Расіі, але і ў чужых краях.

Памёр Мартас ў Пецярбургу 17 красавіка 1835 года і пахаваны на .

## Творы 
* Бронзавая статуя Іаана Хрысціцеля, якая ўпрыгожвае сабой порцік Казанскага сабора ў Пецярбургу;
* Барэльеф «Майсей струменіць ваду з каменя», над адным з праездаў у каланадзе гэтага храма;
* Помнік вялікай княгіні Аляксандры Паўлаўне, у палацавым парку г. Паўлаўску;
* Скульптура ў павільёне «Ласкавым бацькам» Паўлаўскага парка;
* Помнік Мініну і Пажарскаму (1804—1818);
* Мармуровая статуя Кацярыны II, у зале Маскоўскага дваранскага сходу;
* Бюст імператара Аляксандра I, выліты для пецярбургскай біржавой залы;
* Помнік Аляксандру I у Таганрогу;
* Помнік герцагу дэ Рышэльё (1823—1828) у Адэсе;
* Помнік князю Пацёмкіну ў Херсоне;
* Помнік Ламанасову ў ;
* надгроб’е ;
* надгробны помнік Турчанінава;
* Помнік кн. Гагарынай у Аляксандра-Неўскай лаўры;
* Помнік тайнай саветніцы Карнеевай (Лашкаравай) Алене Сяргееўне ў Аляксандра-Неўскай лаўры;
* «Актэон»;
*  ў Архангельску перад будынкам ;
* Надгроб’е С. С. Валконскай (1782)
* Надгроб’е М. П. Сабакінай (1782)
* Надгроб’е А. С. Куракінай (1792)
* Надгроб’е К. Р. Разумоўскага ў  Батурына

Файл:Monument to Minin and Pozharsky and St Basils Cthedral2.JPG|І. Мартас. Помнік Мініну і Пажарскаму
Файл:Ukraine, Odessa, Duke statue.jpg|Помнік герцагу дэ Рышэльё
|Надгроб'е М. П. Сабакінай, 1782
File:Volkonskaya tombstone by Martos (GTG, 1782) by shakko 04.jpg|Надгроб'е С. С. Валконскай, 1782

## Сям’я 
Мартас быў жанаты двойчы. У першы раз на вельмі прыгожай дваранцы *Матроне*, прозвішча якой невядомае. Яна рана памерла. Удавец апынуўся клапатлівым бацькам, ён здолеў вырасціць і выхаваць дзяцей.

Іван Пятровіч меў добрае, шчырае сэрца, ён быў гасцінным чалавекам і вялікім дабрачынцам. У яго прасторнай прафесарскай кватэры пастаянна пражывала шмат бедных сваякоў, якіх ён утрымліваў. Пра яго шчырае дабрадзейства сведчыць такі факт, што нават калі ён аўдавеў, сваякі жонкі працягвалі жыць у яго кватэры. Сярод іх была пляменніца памерлай жонкі, бедная сірата дваранка *Аўдоцця Апанасаўна Спірыдонава*, мілая і добрая дзяўчына. Неяк Мартас стаў сведкам, калі адна з яго дачок некарэктна паставілася да нашмат старэйшай яе Аўдоцці і дала ёй аплявуху. Несправядліва пакрыўджаная сірата з горкімі рыданнямі прынялася складаць у плецены з дубцоў баул свае рэчы, каб назаўсёды сыйсці ад Мартаса і недзе ўладкавацца гувернанткай. Іван Пятровіч пачаў шчыра ўгаворваць дзяўчыну застацца. А каб яна больш не лічыла сябе нахлебніцай, высакародны гаспадар прапанаваў ёй руку і сэрца. Так нечакана для ўсёй радні і нават для самога сябе, ужо ў гадах, Мартас ажаніўся ў другі раз. Адразу ж пасля шлюбу строга папярэдзіў сваіх дзяцей, каб яны паважалі Аўдоццю Апанасаўну, як родную маці. Варта адзначыць, што яго дзеці і мачыха пастаянна жылі ва ўзаемнай павазе. Мартас вельмі хацеў, каб яго дачкі выйшлі замуж за мастакоў ці людзей роднасных прафесій.

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Постаці Таганрога