open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Rammstein (альбом)

**Rammstein** — сёмы студыйны альбом нямецкага метал-гурта «Rammstein», выдадзены 17 мая 2019 года. Гэта першы за 10 гадоў альбом калектыва, афіцыйна анансаваны 28 сакавіка 2019 года. Выданню дыска папярэднічалі два сінглы: «Deutschland» і «Radio», першы з якіх дасягнуў найвышэйшага месца ў чартах Германіі. Канцэртны тур у падтрымку альбома пачаўся 27 мая 2019 года.

## Спіс кампазіцый 
## Удзельнікі 
* Ціль Ліндэман — вакал, тэксты песень.
* Рыхард Круспе — сола-гітара, бэк-вакал, тэксты песень.
* Пауль Ландэрс — рытм-гітара, бэк-вакал.
* Олівер Рыдэль — бас-гітара.
* Крыстаф Шнайдэр — ударныя.
* Крысціян Лорэнц — клавішныя, семплы, электрапіяніна.

## Крытыка 
Альбом атрымаў станоўчыя водгукі ад музычных крытыкаў. На сайце-агрэгатары аглядаў «Metacritic» ён мае сярэднюю адзнаку ў 82 бала са 100 магчымых, засноўваючыся на 11 аглядах, што сведчыць пра *«усеагульнае прызнанне»*. У рэцэнзіі ад англійскага часопіса «New Musical Express» адзначана, што *«гэты альбом, несумненна, з’яўляецца гучным трыумфам»*. «Wall of Sound» ацаніў альбом на 9.5 з 10 балаў і заўважыў: *«„Rammstein“, відаць, з’яўляецца кульмінацыяй папярэдніх шасці студыйных альбомаў, узяў лепшыя партыі некалькіх апошніх дзесяцігоддзяў і змясціў іх у адзін альбом, а таксама дадаў некалькі нечаканых сюрпрызаў»*.

## Зноскі 
Катэгорыя:Альбомы Rammstein
Катэгорыя:Альбомы 2019 года
Dibaeis

**Dibaeis**&nbsp;— род грыбоў сямейства . Назва ўпершыню апублікавана ў 1909 годзе.

## Класіфікацыя 
Да роду адносяць 19 відаў:

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Літаратура 
* Clements, F.E. 1909. The genera of Fungi. :1-227 — P.78, 175

Катэгорыя:Аскаміцэты
Гравёр звычайны

**Гравёр звычайны**, ці **Малы яловы караед** (*Pityogenes chalcographus*) — жук з падсямейства , шырока распаўсюджаны на тэрыторыі Заходняй Еўропы і Сібіры.

## Апісанне 
Цела даўжынёй 1,5—2 мм, цыліндрычнай формы, чорнага або бурага колеру, бліскучае, амаль без валасінак. Грудны шчыт з абодвух бакоў з папярочным паглыбленнем, з гладкай сярэдняй лініяй. Надкрыллі гладкія, амаль без кропак. На заднім канцы надкрылляў паглыбленне ўздоўж шва. Па абодвум бакам яго ў самцоў па 3 вострых зубца, а ў самак па 3 грудка.

Жук нападае на маладыя дрэвы або на верхавінныя часткі і галіны старых дрэў, паколькі мае патрэбу ў тонкай кары. Найбольш часта сустракаецца на хвойных дрэвах, больш выбіраючы здаровыя часткі, чым , які нярэдка нападае на дрэвы, некалі паражаныя малым яловым караедам.

Яго хады адыходзяць у выглядзе прамянёў 4-6-і маткавых хадоў, якія аддрукоўваюцца на абалоне. Маткавыя хады ідуць у касым або гарызантальным кірунку і параўнальна кароткія па параўнанні, напрыклад, з тэрмітам.

Самая распаўсюджаная мера барацьбы з гэтымі караедамі — выкладванне лоўчых дрэў — елак з тонкай карой.

## Літаратура 
* 
* http://www.ecosystema.ru/08nature/insects/22.php
* Pityogenes chalcographus (Linnaeus, 1761) — Фотографія. Д. І. Гаврюшина

Катэгорыя:Насякомыя Еўразіі
Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1761 годзе
Катэгорыя:Караеды
Цэтрарыя

**Цэтра́рыя** (*Cetraria*)&nbsp;— род кусцістых лішайнікаў сямейства . Назва ўпершыню апублікаваная ў 1803 годзе.

## Апісанне 
Талом ліставаты або кусцісты, слаба прымацоўваецца да субстрату з дапамогай нешматлікіх рызін. Лопасці стаяць вертыкальна, калі-небудзь прымаюць цыліндрычную форму. Стрыжань рыхлы, белы або ў некаторых відаў жоўты. Верх талома белавата-шараваты, шаравата-зеленаваты, зеленавата-жаўтаваты, жаўтаваты або карычняваты, часта з псеўдацыфеламі, сарэдыямі і ізідыямі; ніжняя частка — ад светлай да цёмнай, з нешматлікімі рызінамі, іншым разам без іх. Апатэцыі леканоравага тыпу, звычайна развіваюцца на канцах лопасцей, сядзячыя ці на кароткай ножцы. Сумкі вузкабулавападобныя або цыліндрычныя, з 8 спорамі. Споры бясколерныя, аднаклетачныя, ад эліпсоідных да акруглых.

Лішайнікі змяшчаюць лішайнікавыя кіслоты: проталіхестэрынавую, ліхестэрынавую і фумарпротацэтраравую.

## Пашырэнне 
Лішайнікі распаўсюджаны пераважна ў Арктычнай зоне Паўночнага паўшар’я. У Беларусі сустракаюцца , ,  і . Насяляюць глебу, як правіла, пясчаную і супясчаную, радзей тарфянікі, адкрытыя месцы або хвойныя лясы.

## Класіфікацыя 
Да роду адносяць 210 відаў:

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Пармеліевыя
Катэгорыя:Роды грыбоў
Аляксей Аляксандравіч Драчоў

**Аляксей Драчоў** (нар. ) — беларускі футбаліст, абаронца.

## Клубная кар’ера 
Пачаў займацца футболам у 12-гадовым узросце, на юнацкім узроўні гуляў за жодзінскае «Тарпеда-БелАЗ», мінскі «Партызан». У 2013 годзе гуляў за «Маладзечна-2013» у Другой лізе. З 2014 года выступаў толькі на аматарскім узроўні.

У 2016 годзе далучыўся да клуба «Крумкачы», дзе гуляў за рэзервовы склад, быў капітанам дубля. У ліпені 2017 года ў сувязі з фінансавымі праблемамі клуб пакінула значная колькасць ігракоў, і абаронца быў далучаны да асноўнага складу. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 29 ліпеня 2017 года ў матчы супраць «Віцебска» (2:2), калі адгуляў усе 90 хвілін. У далейшым згуляў яшчэ ў шасці матчах Вышэйшай лігі. У сезоне 2018, калі «Крумкачы» не былі дапушчаны да ўдзелу ў Вышэйшай лізе, застаўся ў складзе каманды ў Другой лізе.

У сезоне 2019 выступаў за «Вікторыю» з Мар’інай Горкі.

У 2021 годзе выступаў у Другой лізе за «Смалявічы».

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Маладзечна
Катэгорыя:Ігракі ФК Крумкачы Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Вікторыя Мар’іна Горка
Катэгорыя:Ігракі ФК Смалявічы
Мурлат

**Мурлат** (ад  — «сцяна» і  — «брус», «ашэстак») — элемент дахавай сістэмы будынка.

Прадстаўляе сабой брус або бервяно, выкладзенае зверху па перыметры вонкавай сцяны. Служыць крайняй ніжняй апорай для крокваў. Традыцыйна вырабляецца з дрэва, аднак, пры будаўніцтве металічнага дахавага каркаса можа прымяняцца швелер, двухтаўр і інш.

У залежнасці ад крутасці пахілу і даўжыні навісяў, мурлатам для крокваў можа выступаць альбо верхні брус, якім прыціснутыя бэлькі паддашкавага перакрыцця, альбо любы з наступных.
Прызначэнне мурлата — размеркаванне засяроджанай нагрузкі, якая перадаецца кропкамі апірання крокваў на ўсю плошчу верхняй частцы сцяны, другое прызначэнне, гэта прывязка даху да сцен дома.

Мурлат кладзецца з некаторым водступам ад знешняй абзы сцяны і мацуецца да яе (да сцяны). Знізу ізалюецца воданепранікальным матэрыялам (напрыклад: руберойдам у некалькі слаёў), якія прадухіляюць гніенне драўніны з прычыны кандэнсацыі вільгаці з-за розніцы ў тэмпературы паміж сцяной і дрэвам. Кожнае звяно мурлата звязваецца з двума суседнімі, што разам з мацаваннем да крокваў стварае надзейную, стабільную канструкцыю па ўсім перыметры дахавай сістэмы. Мурлат можа таксама асобнымі сегментамі подкладываться пад кроквенныя ногі.

## Спасылкі 
* Соединение стропил
* Установка мауэрлата
* 

Катэгорыя:Дах
Артштэйн

з артштэйнам у Люнебургскай пустцы]]
**Артштэйн, рудзяк** (, ; ) — круглявыя жалеза-марганцывыя глебавыя канкрэцыі з дыяметрам 1 — 10 мм і больш. Знаходзяцца асобна, або складаюць шчыльны артштэйнавы гарызонт. Утвараюцца ва ўмовах пераменнага вода-паветранага і акісляльна-аднаўленчага рэжымаў.

## Літаратура 
* Мала гірнича енциклопедія : у 3 т. / за ред. В. С. Білецького. — Д. : Східний видавничий дім, 2004—2013.

Катэгорыя:Асадкавыя горныя пароды
Элеары

**Элеары** (, ад  — *які скача наперадзе*, ці ад  — *абраныя*) — тып лёгкай кавалерыі Рэчы Паспалітай, які існаваў у канцы XVI — першай палове XVII стагоддзя.

У Рэчы Паспалітай з’явіліся ў сярэдзіне XVI стагоддзя. Фармаваліся на месцы: ад кожнай гусарскай роты адбіраліся 4 жаўнеры, якія складалі атрад элеараў колькасцю прыкладна ў 100 чалавек. Асноўнай задачай элеараў было рухацца перад асноўнымі сіламі арміі, выконваючы разведку, а падчас бітвы — правакуючы праціўніка на неабдуманыя дзеянні.

Атрады элеараў адыгралі значную ролю ў баях пры Пічыне (1588), Букоў (1600), Кокнэсэ (1601) і Гузуве (1607). У сувязі з ростам эфектыўнасці агнястрэльнай зброі, элеары да канца 1620-х гадоў ператварыліся ў *«застрэльшчыкаў»*, якія пачыналі змаганне, праводзячы дзерзкую атаку на праціўніка. 

Звонку элеары амаль што не адрозніваліся ад звычайных гусараў. У 1627—28 гадах галандзец Абрахам Бот выканаў малюнкі вершнікаў без даспехаў, але з крыламі, якія верагодна з’яўляліся элеарамі. Крылы без рамы былі вольна падвешаны да шыі воіна, хаця астатняя экіпіроўка больш падобна да абмундзіравання казака, чым гусара. Магчыма, што на малюнках быў адлюстраваны спецыфічны тып экіпіроўкі лісоўчыкаў, якія ў 1620-х гадах сталі называць сябе элеарамі.

## Літаратура 
* Польские крылатые гусары 1576—1775 // Новый солдат: военно-исторический альманах / под ред. В. И. Киселёва. — 2002. — № 142., с.18—20

Катэгорыя:Войска Рэчы Паспалітай
Катэгорыя:Кавалерыя
Гаўсава гравітацыйная пастаянная

**Га́ўсава гравітацы́йная пастая́нная**  — велічыня, звязаная з універсальнай гравітацыйнай пастаяннай суадносінамі
:G = k^2.

Служыць для вызначэння астранамічнай адзінкі, у сістэме  прынятая ў якасці адзінай асноўнай (умоўна нязменнай) пастаяннай (1976).

Лікавае значэнне (у сістэме, дзе за адзінкі ўзятыя астранамічная адзінка, суткі і сонечная маса)
:  а. а.3/2 × суткі−1 × −1/2
вызначана К. Гаўсам (1809) на аснове 3-га закона Кеплера (гл. законы Кеплера) для сістэмы Сонца—Зямля і зацверджана Міжнародным астранамічным саюзам у якасці абсалютна дакладнай канстанты (1938).

## Літаратура 
*  С. 383.

## Спасылкі 
* Gaussian Gravitational Constant // World of Science 

Катэгорыя:Фізічныя канстанты
Катэгорыя:Нябесная механіка
Сяргей Віктаравіч Бубноў

**Сяргей Бубноў** (нар. , Барысаў) — беларускі футбаліст, нападнік.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец барысаўскай ДЮСШ-2. Першым трэнерам быў Рыгор Трафімавіч Гурскі.

У 2005 годзе ўваходзіў у склад юнацкай зборнай Беларусі. У 2006—2007 гадах гуляў у другім складзе ФК «БАТЭ». У 2007 годзе з 9 галамі ўвайшоў у лік лепшых бамбардзіраў турніру моладзевых камандаў.

З 2010 до 2012 года ў складзе «Рудзенска».

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Дарыда
Катэгорыя:Ігракі ФК Смаргонь
Катэгорыя:Ігракі ФК Рудзенск
Смаляк (значэнні)

**Смаляк**:

* Смаляк — прасмоленая драўніна хвойных парод.

## Прозвішча 
* Ала Смаляк (нар. 1973) — член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання.
* Андрэй Мікалаевіч Смаляк (нар. 1954) — беларускі мастак.
* Віктар Мікалаевіч Смаляк (нар.1947) — беларускі мастак-плакатыст.
* Леанід Пятровіч Смаляк (1923—1995) — вучоны ў галіне геабатанікі.
Васіль Міхайлавіч (князь друцкі)

**Васіль Міхайлавіч** (1-я палова XIV ст. — паміж 1394—1398) — князь друцкі.

Сын князя Міхаіла Міхайлавіча з роду друцкіх князёў. Упершыню згадваецца як *князь Васіль Друцкі* сярод сведак граматы 1350—1377 гадоў полацкага князя Андрэя Альгердавіча на наданне баярам Фёдару і Дзмітрыю Корсакам. Таксама, магчыма, у 1374 годзе князь Васіль са старэйшым братам князем Дзмітрыем ускосна згаданы Германам з Вартберга як «князі одрыскія» (*reges ... de Odriske*) у паходзе князя Андрэя Альгердавіча на ордэнскі замак Дынабург.

Пасля 1377 года, напэўна, з дваром князя Андрэя Альгердавіча, князь Васіль Міхайлавіч ад’ехаў з ВКЛ у Пскоў і зімою 1377—1378 гадоў кароткі час быў у Ноўгарадзе, дзе, на думку Андрэя Кузьміна, заказаў перапісванне Евангелля-Апракаса. З Ноўгарада, таксама разам з князем Андрэем Альгердавічам, князь Васіль мог паехаць у Маскву, але да 1380 года вярнуўся ў Друцк. У Маскве застаўся яго сын Глеб, які браў удзел у Кулікоўскай бітве.

Паміж 1378 і 1394 гадамі князь Васіль Міхайлавіч, разам з жонкай княгіняй Васілісай, аздобіў і надаў Евангелле-Апракас друцкай царкве Прачыстай Багародзіцы разам з сялом Мараўінічы з людзьмі і ўсімі даходамі, дзесяцінай з жыта ў сяле Відзінічы, 5 пудамі мёду з «чалавека» на Паротвінай зямлі (магчыма, цяпер урочышча Ператоўшчына за 20 км на захад ад Друцка), лукном мёду Якімава і паўлукном мёду на Худаве.

Каля 1390—1392 года разам з сынам Львом (*княз Василии Михаилович… Левъ Васильевъ снъ*) быў сярод паручнікаў перад вялікім князем Скіргайлам за нейкага Грыдку Канстанцінавіча. У рэчышчы гіпотэзы паходжання друцкіх князёў з Гедзімінавічаў, Аляксандр Белы выказаў думку тоеснасці князя Васіля Міхайлавіча з паручнай граматы і пінскага князя Васіля Нарымонтавіча, такую магчымасць аспрэчваў, хоць і з іншай нагоды, Ян Тэнгоўскі, былі і крыніцазнаўчыя пярэчанні, урэшце, Аляксандр Груша паказаў уяўнасць асобы пінскага князя Міхаіла Нарымонтавіча, таму і немагчымасць зваць князя Васіля Нарымонтавіча Міхайлавічам.

Меў прынамсі трох сыноў — Льва, Глеба і Андрэя.

Памёр паміж 1394 і 1398 гадамі. Да 1399 года яго ўдава выйшла замуж за князя Дзмітрыя Альгердавіча.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Друцкія
Катэгорыя:Князі друцкія
Катэгорыя:Памерлі ў 1390-я гады
Смаляк

**Смаляк** — прасмоленая драўніна хвойных парод (галоўным чынам хвоі звычайнай; радзей сібірскага кедра), падзеленая на кавалкі і вычышчаная ад кары, грунта і гнілі.

Прасмольванне драўніны адбываецца з-за адмірання жывых клетак, смаляных хадоў у выніку ранення смаланоснай сістэмы. Жывіца, якая выцякае з адмерлых або пашкоджаных смаляных хадоў запаўняе трахеіды і міжклетнікі, насычае сценкі клетак. Найбольшае значэнне мае *пнёвы смаляк* — натуральна прасмоленая на працягу 10-15 гадоў (пасля рубкі) ядровая частка выкарчаваных пнёў (уключаючы карані). Таксама ў якасці смаляку могуць выкарыстоўвацца гладкія нарасты, якія выраслі на ствалах хвойных дрэў і адрозніваюцца павышаным утрыманнем смалы.

У смаляку змяшчаецца каля 13 % (і больш) смаляных і тлустых кіслот і іх кіслародзмяшчальных вытворных, 3-5 % монатэрпенаў, тэрпенавых спіртоў і інш. Смаляк ужываецца ў якасці тэхналагічнай сыравіны для атрымання экстракцыйнай каніфолі, шкіпінару і іншых лесахімічных прадуктаў. З адной тоны смаляку шляхам апрацоўкі арганічнымі растваральнікамі (звычайна бензінам) з наступнай перапрацоўкай экстракту атрымліваецца 75-120 кг каніфолі, 25-35 кг шкіпінару і 3-7 кг флатацыйнага алею.

## Літаратура 
* *Гордон Л., Скворцов С., Лисов В.* Технология и оборудование лесохимических производств.— 5 изд. — М., 1988.
* Осмол // Лесная энциклопедия: в 2-х т. / гл. ред. Воробьев Г. И.; ред. колл.: Анучин Н. А. и др. — М.: Сов. энциклопедия, 1986. — Т. 2. — 631 с., илл.

Катэгорыя:Смолы
Катэгорыя:Лесаматэрыялы
Кранарцый

**Кранарцый** (*Cronartium*)&nbsp;— род грыбоў сямейства . Назва ўпершыню апублікавана ў 1815 годзе.

## Класіфікацыя 
До роду адносяць 77 відаў:

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Літаратура 
* Fries, E.M. 1815. Observationes mycologicae. 1:1-230 — P.220

Катэгорыя:Пукцыніевыя (парадак)
Катэгорыя:Роды грыбоў
Кам’янка (Львоў)

**Кам’янка** () ці **Баторыўка** () — мясцовасць у Шаўчэнкаўскім раёне Львова ўздоўж вул. Шаўчэнкі ад вул. Бруховіцкай да вул. Бузыновай.

## Гісторыя 
Самастойным сялом Баторыўка ніколі не была, адміністрацыйна яна належала да Расной Польскай, з прыходам савецкай улады Баторыўка была перайменаваная ў Кам’янку па класава-палітычных меркаваннях (першапачаткова мясцовасць называлася ў гонар караля Рэчы Паспалітай Стэфана Баторыя).

У склад Львова гэтая тэрыторыя ўвайшла ў 1958 г.

Зараз гэта раён у асноўным з малапавярховай, сядзібнай забудовай 1930-2000-х гадоў, таксама ёсць некалькі дамоў барачнага тыпу 1950-х гадоў, і шматпавярховыя дамы 1980-х гадоў на вуліцах Бібэровыча, Ажынавай і Парэчкавай.

Катэгорыя:Геаграфія Львова
Rock August

**«Rock August»** — беларускі фестываль у фармаце «open air», які адбываецца пад Гродна ў берагоў Нёмана. Пляцоўка фестывалю месціцца побач з Аўгустоўскім каналам.

## Гісторыя 
19 жніўня 2017 года прайшоў першы міжнародны рок-фестываль «Rock august». Пляцоўка фестывалю размесцілася на тэрыторыі базы адпачынку «Прывал», якая знаходзіцца за некалькі кіламетраў ад горада Гродна. У фестывалі прымалі ўдзел выканаўцы: «Дай Дарогу!», «», «Workplace» (Польшча), «Nikamuza» і Гродзенская капэла, «Bright Ophidia» (Польшча), «The Goonzz!».

Другі фестываль адбыўся 25 і 26 жніўня 2018 года. Падчас фестывалю арганізавана дэгустацыя прадукцыі «Крыніцы». Сярод удзельнікаў былі «Stuff», «SYNAXARIA», «Прощай, привычка», трыб'ют-гурт «LINCOLN PARK», «Neuro Dubel».

## Спасылкі 
* 
* «Rock August» на «ГродноИн»
* «Rock August»  на 015.BY

Катэгорыя:Фестывалі Беларусі
Lidbeer

**«Lidbeer»** — беларускі фестываль у фармаце «open air», які быў задуманы і рэалізаваны як праваднік культуры і піўных традыцый у сталіцы піваварэння Лідзе, дзе бесперапынна з 1876 года варыцца піва. У 2018 годзе сабраў 130 000 гасцей з Беларусі, Расіі, Украіны, Польшчы, Літвы і іншых краін. Падчас фестывалю дзейнічаюць амаль 200 намётаў фудкорта, працуюць групавыя экскурсіі на дзеючую піўную вытворчасць завода «Лідскае піва», ладзяцца інтэрактыўныя квэсты, забаўляльная праграма для дарослых і дзяцей, амаль 100 майстроў на вуліцы рамеснікаў. Падчас фестывалю граюць маладыя групы і вулічныя музыкі, працуе вольная малая сцэна з новымі імёнамі, а таксама адбываюцца выступленні вядомых музыкаў на тэрыторыі фестывалю.

## Гісторыя 
7 верасня 2019 года на сцэне гала-канцэрта выступілі сем гуртоў: «Yellow Arc 6», «Молчат дома», «Akute», «Агонь», Элджэй. Хэдлайнеры — рок-гурты «Сплін» і «Чайф».

Фестываль 2020 года быў адменены з нагоды пандэміі каранавіруса. У наступныя два гады фестываль не праводзіўся, быў адноўлены ў 2023 годзе.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Фестывалі Беларусі
Катэгорыя:Культура Ліды
Новы Світ (Львоў)

**Новы Світ** (), таксама **На Байках** () ці **Байкы** () — мясцовасць у Франкіўскім раёне Львова. Абмежаваная з поўдня чыгункай на Кульпаркіў, з захаду — вуліцай Герояў УПА, з усходу — вул. Княгіні Вольгі і вул. Сахарава, з поўначы — вул. С. Бандэры. Ужо больш стагоддзя гэта адзін з самых элітных раёнаў Львова.

## Гісторыя 
Калісьці гэта было адно з прыгарадных сёлаў Львова, якое ўжо ў XVI ст. згадваецца як львоўскае прадмесце. Але яшчэ ў 1860-х гг. тады ўжо гарадскі раён меў сельскі выгляд. Ягоныя жыхары займаліся садаводствам і агародніцтвам, мулярствам. У 1870 г. львоўскі магістрат упарадкаваў назвы вуліц і ўвёў нумарацыю дамоў.

У 1890-х гг. раён з усходу пачалі асвойваць архітэктары Ю. Захарэвіч і І. Левінскі, якія стварылі тут адзін з найпрыгажэйшых куткоў Львова. Па сёння захоўваецца планіроўка вуліц і камунікацый, створаная па задуме гэтых вядомых архітэктараў. З захаду раён пачаў забудоўваць і развіваць прадпрымальнік А. Франц, на сродкі якога была пракладзеная цяперашняя вул. Канавальца. Таму гэтая частка раёна звалася Францыўкай. Тут размяшчаліся фабрыка будаўнічых матэрыялаў І. Левінскага і гіпсавае прадпрыемства братоў Францаў.

У канцы XIX ст. на Новым Свеце была самая дарагая ў Львове нерухомасць. 18 студзеня 1907 г. ад «Венскай кавярні» (сучасны пр-т Свабоды) сюды была пракладзеная лінія электрычнага трамвая. Аднак пасля гэтага кошт тутэйшай зямлі ўпаў удвая.

У 1920-1930-х гг. раён зноў стаў папулярным для будаўніцтва віл. Тады раён забудоўваўся ў стылі функцыяналізму, вілы будавалі пасярод зялёных насаджэнняў, што было ў духу моднай тады ідэі горада-саду. У міжваенны перыяд мясцовасць была выдзелена ў асобны адміністратыўны раён горада.

У час нямецкай акупацыі раён «Новы Світ» быў выдзелены для пражывання выключна арыйскага насельніцтва, нягледзячы на тое, што ў раёне сучаснага Палаца спорту «Украіна» быў уладкаваны канцлагер для савецкіх ваеннапалонных.

У савецкі час забудова мясцовасці была кропкавай, а на ўскраіне мясцовасці быў пабудаваны завод «Кінескоп», а крыху далей — Львоўскі завод тэлеграфнай апаратуры. Пасля Другой сусветнай вайны мясцовасць стала асновай новага Савецкага раёна горада (сёння — Франкоўскі раён).

## Аб’екты 
* Нацыянальны лесатэхнічны ўніверсітэт Украіны
* Адміністрацыя Франкіўскага раёна Львова
* Палац спорту «Украіна»
* 5-я гарадская клінічная бальніца

Катэгорыя:Геаграфія Львова
Рок па вакацыях

**«Рок па вакацыях»** — фестываль беларускай музыкі, які адбываўся штогод у Мінску.
## Гісторыя
Узнік на пачатку 1990-х як свята нефармальных зносін пасля летніх вакацый для школьнікаў і студэнтаў, з мэтай паказаць гатоўнасць музыкаў да новага канцэртнага сезону. За гады існавання фестывалю на яго сцэне пабывалі ўсе вядучыя рок-гурты Беларусі. Беларускае тэлебачанне транслявала запісы з канцэртаў.

Першы фестываль адбылося 1 верасня 1993 года. Да 1997 года праходзіў штогод. Затым рушыла ўслед доўгая паўза. З новымі арганізатарамі фестываль адрадзіўся ў 2008 годзе і праводзіўся кожны год. Фінансаванне прымусіла паменшыць маштабы фестывалю — з к/з «Мінск» мерапрыемства перамясцілася ў клуб «Рэактар», дзе прайшлі канцэрты 2009 і 2010 гадоў.

У 2013 годзе фестываль адсвяткаваў 20-годдзе. У юбілейным канцэрце, які прайшоў 13 верасня ў клубе «Цэнтр», прынялі ўдзел: «N.R.M.», «Крама», «Neuro Dubel», «Палац», Кася Камоцкая, «Re1ikt», «Naka», «Зьмяя», .

У апошнім фестывалі удзельнікамі былі: «Drum Ecstasy», «Akute», «Кассиопея», «No Comment Band», «Yellow Brick Road», «Петля Пристрастия», «ZM99», «Kull Orchestra».
## Ацэнкі 
Рок-князёўна Кася Камоцкая як калумніст «БелаПАН» у 2008 годзе ўспамінала, што фестываль ей падабаўся, таму што ён быў просты і *«людзі пасля лета збіраліся, весяліліся»*.

## Спасылкі
Катэгорыя:Фестывалі Беларусі
Кульпаркіў

**Кульпаркіў** (, ) — мясцовасць у Франкіўскім раёне Львова, абмежаваная чыгункай, вул. Княгіні Вольгі, вул. Уладзіміра Вялікага і вул. Кульпаркіўскай. Сярод жыхароў Львова пашырана таксама выкарыстанне гэтай назвы адносна псіхіятрычнай бальніцы, размешчанай у гэтай мясцовасці.

## Гісторыя 
Першапачаткова даходы з гэтых зямель ішлі на ўтрыманне гарадскіх фартыфікацый. Першая згадка пра прыгараднае паселішча ў гэтым месцы адносіцца да 1426 г. Паселішча з'явілася на месцы выкарчаваных лясоў і належала мяшчаніну Паўлу Гольдбэргу. Аад яго імя паселішча атрымала назву Гольдбэргоф (), а пасля - Гольдпаркіў, якое з часам трансфармавалася ў Кульпаркіў.

У 1875 г. па пастанове краявога сейма тут была пабудавана псіхіятрычная бальніца, у якую накіроўваліся хворыя з усей Галічыны. Бальнічная дапамога псіхічнахворым у гэты перыяд абмяжоўвалася галоўным чынам функцыяй ізаляцыі і ўтрымання. у верасні 1884 г. пры бальніцы былі адкрытыя невялікія габрэйскія могілкі. Цяпер на іх месцы размешчаны завод жалезабетонных вырабаў.

У 1899 г. на Кульпаркаве адкрылася паштовае аддзяленне, якое да 1939 г. размяшчалася ў доме на вул. Абаронцаў Львова 3а (цяпер — вул. Кульпаркіўская). Сяло належала да парафіі пры касцёле Святой Марыі Магдаліны. У 1926-1927 гг. па праекце архітэктара Л. Гюрковіча тут пабудавана невялікая капліца ў нэабарокавых формах. Пасля Другой сусветнай вайны капліца была ператвораная ў праваслаўную царкву, а ў 1970 г. разбурана танкам. Частка Кульпаркава 1 красавіка 1927 г. была канфіскавана з сельскай гміны і далучана да Львова, 11 красавіка 1930 г. прыгараднае сяло Кульпаркіў было канчаткова далучана да Львова. У савецкі час праз Кульпаркіў былі пракладзеныя тралейбусныя маршруты, якія звязалі мясцовасць з цэнтрам горада, а таксама з іншымі раёнамі Львова.

## Аб'екты 
* Львоўская абластная клінічная псіхіятрычная бальніца
* Львоўскі ўніверсітэт бізнесу і права
* Выдавецка-паліграфічны комплекс "Вольная Украіна"
* Упраўленне патрульнай паліцыі МУС Украіны

Катэгорыя:Геаграфія Львова
Іаан X (Патрыярх Антыяхійскі)

**Іаан X** (1955, Латакія, Сірыя) — епіскап Антыяхійскай Праваслаўнай Царквы; з 2012 прадстаяцель.

Свецкае імя — Хані Язігі. Ён этнічны араб, нарадзіўся ў Сірыі. Яго бацька — сірыец, Мунах Язігі, настаўнік арабскай мовы, а яго маці — ліванка, Ружа Мусі, родам з Трыпалі. Скончыў Універсітэт Тышрын па спецыяльнасці «Грамадзянскае будаўніцтва», затым у 1978 годзе атрымаў ступень па тэалогіі ў Інстытуце тэалогіі Святога Яна Дамаскіна пры Універсітэце Баламанда. У 1983 годзе скончыў тэалагічны факультэт Універсітэта Арыстоцеля ў Салоніках па спецыяльнасці «Літургіка». Ён таксама мае ступень у галіне візантыйскай музыкі ў Кансерваторыі візантыйскай музыкі ў Салоніках.

Катэгорыя:Праваслаўныя патрыярхі
Катэгорыя:Антыяхійская Праваслаўная Царква
Дзмітар Звонімір

**Дзмі́тар Зво́німір** (*Дзмітрый Звонімір*; ; памёр ) — кароль Харватыі з дынастыі Трпіміравічаў, які кіраваў у 1076—1089 гадах. У часы яго кіравання харвацкае каралеўства знаходзілася ў зеніце сваёй магутнасці, пасля яго смерці пачаўся хуткі заняпад.

## Біяграфія 
Дзмітар Звонімір быў прадстаўніком старэйшай галіны Трпіміравічаў, Святаславічаў. Кароль Светаслаў Суранья быў адхілены ад улады ў 1000 годзе братамі Гаіславам і Крэшымірам, і з таго часу Харватыяй кіравалі спадчыннікі апошняга, Крэшыміравічы. Святаславічы з 1027 года ўсталявалі сваю ўладу над Славоніяй. Дзмітар Звонімір стаў банам Славоніі ў сярэдзіне 1070-х гадоў. Кароль Петар Крэшымір IV у абмен на рэінтэграцыю Славоніі ў Харвацкае каралеўства зрабіў Звоніміра сваім саветнікам, банам Харватыі і сваім фактычным спадчыннікам (у Петара Крэшыміра не было сыноў).

У 1075 годзе нарманы ўварваліся ў Харватыю і аблажылі Раб. У гэты ж перыяд памёр кароль Петар Крэшымір, паводле некаторых крыніц, у нарманскім палоне. Пасля смерці караля ў краіне ўспыхнула міжусобіца: частка харвацкай знаці, настроеная супраць Звоніміра, выбрала каралём бана Славаца.

Гэтыя выбары супраць волі Папы Рымскага і жадання багатых далмацінскіх гарадоў прывялі да таго, што супраць Славаца былі прызваныя нарманскія сілы. Паводле паведамлення старой харвацкай хронікі, Славац быў разбіты на Рабе і кінуты ў вязніцу. Сучасныя даследчыкі лічаць, што ў гэтым паведамленні ідзе гаворка пра паражэнне на Рабе Петара Крэшыміра, а Славаца згадаюць памылкова. Славац згаданы як кароль усяго ў некалькіх дакументах і фактычна не кіраваў. Паводле некаторых крыніц, ён памёр натуральнай смерцю, аднак у «Летапісе папа Дукляніна» паведамляецца, што ён быў забіты ўласнымі салдатамі з прычыны закліку да харватаў ісці вызваляць Магілу Гасподнюю; гэта ідэя была непапулярнай сярод знаці і ў арміі. Пазнейшая прыпіска да «Летапісу папа Дукляніна» выкладае легенду пра праклён, які нібыта прамовіў паміраючы кароль, прадказаўшы, што харваты страцяць сваю дзяржаву і на шмат стагоддзяў апынуцца пад чужым кіраваннем.

## Гл. таксама 
* Карона Звоніміра

## Крыніцы 
## Літаратура 
* *Фрейдзон В. И.* История Хорватии. Краткий очерк с древнейших времён до образования республики (1991 г.) — : Алетейя, 2001.
* Летапіс папа Дукляніна

 
Катэгорыя:Каралі харвацкія
Катэгорыя:Трпіміравічы
Катэгорыя:Кіраўнікі Еўропы XI стагоддзя
Смаршчок

**Смаршчок** — шматзначны тэрмін

* народная назва роду 
* народная назва віду 

## Выбітныя носьбіты 
* Аўген Смаршчок — праваслаўны святар, адзін з ініцыятараў і арганізатараў БАПЦ у Бельгіі, старшыня Саюза Беларусаў у Бельгіі
* Мацвей Смаршчок — беларускі паэт, культурны і грамадскі дзеяч
Асялок

**Асялок** — шматзначны тэрмін

* народная назва роду 
* народная назва віду
Мікалай Іванавіч Жучко

**Мікалай Іванавіч Жучко** (нар. , в. Масцілавічы, Клецкі раён, Мінская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
У 1959—1960 гадах працаваў стропальшчыкам  у Новасібірску. У 1960—1963 гадах служыў у Савецкай Арміі. У 1963—1965 гадах маляр Новасібірскага інструментальнага завода; у 1965—1972 гадах мастак-афарміцель завода ЖБВ; старэйшы тэхнік, у 1972—1973 гадах інжынер праектнага інстытута «Сібакадэмпраект» у Новасібірску.

## Творчасць 
Пабудаваныя па яго праектах жылыя дома і грамадскія будынкі фарміруюць горадабудаўнічае асяроддзе вуліц і жылых мікрараёнаў абласнога і раённых цэнтраў Гродзенскай вобласці і інш.

Пры яго ўдзеле і непасрэднай кіраўніцтве распрацоўваліся праект забудовы, магістральныя сеткі і вуліцы мікрараёна № 1 і мікрараёна № 2 у г. Астравец, а таксама жылыя і грамадскія будынкі горада энергетыкаў Астравецкай АЭС; праводзілася рэканструкцыя будынка Гродзенскай абласной філармоніі па вул. Гарнавых, 17 у Гродне, Ганаровай граматай Гродзенскага Савета дэпутатаў (2003), лістом падзякі старшыні Гродзенскага аблвыканкама (2009), нагрудным знакам Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Беларусі «Ганаровы будаўнік» (2010), Ганаровымі граматамі УП «Інстытут Гроднаграмадзянпраект».

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Гродна
Катэгорыя:Архітэктары Астраўца
Panolis

**Panolis** — род матылькоў у сямействе .

## Віды 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Panolis at Butterflies and Moths of the World, Natural History Museum
* Panolis at funet
* Phylogeny, Systematics and Biogeography of the Genus Panolis (Lepidoptera: Noctuidae) Based on Morphological and Molecular Evidence

Катэгорыя:Матылі
Пядзенік хваёвы

**Пядзенік хваёвы**, **Хваёвы каморнік** (*Bupalus piniaria*) — матылёк з сямейства пядзенікаў.

## Апісанне 
Самец чорны, з жаўтлявай або бялёса сярэдзінай кожнага крыла, самка рыжая з чорнымі плямкамі; знізу крылы рудыя ў абодвух палоў. Форма пярэдніх крылаў падоўжана-трохкутная, з акругленымі вугламі; у размаху каля 3 см; у спакоі крылы прыўздымаюцца ўскосна ўверх. Вусікі самца грабеньчатыя. Лётае (днём) у хваёвых лясах у маі-чэрвені; зеленаватыя яйкі кладуцца на ігліцу хвоі (рэдка — іншых іглічных дрэў); вусені з ліпеня да канца верасня аб’ядаюць ігліцу хвоі, прыносячы гэтым часам велізарную шкоду лясам. Дарослы вусень бывае ў даўжыню да 3 см, зялёны з 5 бялёсымі падоўжнымі лініямі. Акукліванне адбываецца ў кастрычніку-лістападзе на зямлі (пад лясным подсцілам); кукалка бурая, зімуе.

(MHNT) Bupalus piniaria - Kosov Slovaquie - Female dorsal.jpg|♀  
(MHNT) Bupalus piniaria - Kosov Slovaquie - Female ventral.jpg|♀ △

## Меры барацьбы 
Як меры супраць гэтага ляснога шкодніка рэкамендуюцца: зграбанне восенню ляснога подсцілу ў кучы, усярэдзіне якіх кукалкі паміраюць; выган у лес свіней, якія адрываюць і ядуць кукалак.

Катэгорыя:Насякомыя Еўразіі
Катэгорыя:Пядзенікі
Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1758 годзе
Заборскі

**Заборскі** — прозвішча. Вядомыя носьбіты:
* Георгій Уладзіміравіч Заборскі (1909—1999) — беларускі архітэктар, заслужаны будаўнік БССР, народны архітэктар СССР.
* Аляксандр Георгіевіч Заборскі (нар. 1952) — беларускі архітэктар. Сын Георгія Заборскага.
* Георгій Аляксандравіч Заборскі — беларускі архітэктар. Сын Аляксандра Заборскага.
* Пётр Заборскі (? — 1665) — беларускі майстар-цаніннік, чаканшчык і ювелір.
Самшыт вечназялёны

**Самшыт** (*Búxus sempervírens*) — драўняная расліна, від роду  сямейства . У прамысловасці драўніну самшыта часам называюць **пальмавым дрэвам**.

## Біялагічнае апісанне 
Самшыт вечназялёны — дрэва вышынёй да 15 м, часам куст.

Парасткі прамыя, тырчаць, чатырохгранныя, зялёныя, густа пакрытыя лісцем.

Лісце на кароткіх чаранках, амаль сядзячае, простае, суцэльнае, з гладкім краем, моцна адрозніваецца па форме, скурыстае, голае, з бліскучым цёмна-зялёным верхнім бокам і светла-зялёным, нават жаўтлявым ніжнім.

Кветкі дробныя, зеленаватыя, звычайна аднаполыя, тычынкавыя — у кампактных галоўкавых суквеццях, песцічныя — адзінкавыя.

Плод — дробная чорна-карычневая трохражковая шарападобная каробачка з вырастамі і створкамі, якія раскрываюцца па меры паспявання насення.

## Распаўсюджанне і экалогія 
Расце ў Заходняй і Паўднёвай Еўропе, паўночна-заходняй Афрыцы і Пярэдняй Азіі. Яго арэал распасціраецца ад паўднёвай Англіі да паўночнага Марока, а на ўсходзе дасягае Турцыі і Заходняга Каўказа.

Ксерафіт, мезафіт, мезатроф, эўтроф. Ценелюбівая, ценевынослівая расліна, у сінаніміку віду ўваходзяць:

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* , ням. illeg.
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Дэкаратыўныя кусты
Катэгорыя:Флора Афрыкі
Катэгорыя:Флора Еўразіі
Катэгорыя:Самшытавыя
Катэгорыя:Дэкаратыўныя дрэвы
Катэгорыя:Тэхнічныя культуры
Катэгорыя:Ядавітыя расліны
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1753 годзе
Хваёвы прадзільнік

**Хваёвы прадзільнік** (*Dendrolimus spectabilis*) — від молей сямейства .

## Арэал 
Сустракаецца ў Японіі.

## Расліны-гаспадары і шкода 
Японскія саламяныя кілімкі, якія завуцца  былі створаны для абароны хваёвых дрэў ад молі.

Катэгорыя:Коканапрады
Уладзіслаў Андрэевіч Салановіч

**Уладзіслаў Салановіч** (нар. , ) — беларускі футбаліст, абаронца бабруйскай «Белшыны».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец бабруйскай «Белшыны», з 2015 года пачаў выступаць за дубль клуба. У 2018 годзе стаў прыцягвацца да асноўнай каманды «Белшыны» ў Першай лізе, згуляў у трох матчах, але неўзабаве быў аддадзены ў арэнду ў мар’інагорскую «Вікторыю», дзе ў 8 матчах забіў два галы. У пачатку 2019 года вярнуўся ў Бабруйск, спачатку выхадзіў на замену, а пасля замацаваўся ў стартавым складзе і дапамог камандзе выйсці ў Вышэйшую лігу.

## Міжнародная кар’ера 
4 верасня 2020 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы на замену ў другім тайме адборачнага матча чэмпіянату Еўропы супраць Нідэрландаў (0:7).

## Дасягненні 
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі: 2019

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына
Катэгорыя:Ігракі ФК Вікторыя Мар’іна Горка
Таполя пірамідальная

**Таполя пірамідальная** (*Pópulus nígra* var. *itálica*, або *Populus nigra* f. *pyramidális*) &nbsp;— высокае (15-30 м) дрэва з вузкапірамідальнай кампактнай кронай.

## Батанічнае апісанне 
Лісце драбней, чым у ясакара, шырокатрохкутнае, завостранае, сядзіць на чырванаватых хвосціках, большай часткай распаўсюджаныя мужчынскія асобнікі, а з песцічнымі кветкамі сустракаюцца вельмі рэдка.

## Таксанамія 
Від уваходзіць у род  сямейства  парадку .

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Дрэвы
Катэгорыя:Таполя
Катэгорыя:Дэкаратыўныя дрэвы
Hylesinus

**Hylesinus** - род жукоў-караедаў сямейства . 

## Віды 
У родзе налічваецца як мінімум 180 апісаных відаў

.

Некаторыя віды:

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Караеды
Аляксандр Георгіевіч Заборскі

**Аляксандр Георгіевіч Заборскі** (нар. , г. Мінск) — беларускі архітэктар. Сын беларускага архітэктара Георгія Заборскага.

## Біяграфія 
Скончыў у 1975 годзе архітэктурна-будаўнічы факультэт БПІ па спецыяльнасці «архітэктура». У 1975—1978 гадах працаваў у інстытуце «Белдзяржпраект» архітэктарам, пасля старэйшым архітэктарам; у 1978—1983 гадах у інстытуце «Белкамунпраект» старэйшым архітэктарам, вядучым архітэктарам.

У 1983 годзе скончыў аспірантуру БПІ. Член Саюза архітэктараў СССР (пасля Беларусі) з 1983 года. У 1983—1992 гадах галоўны архітэктар архітэктурна-будаўнічага аддзела № 1 інстытута «Белмясцпрампраект». У 1985 годзе скончыў Вышэйшыя інжынерныя курсы САПР аб’ектаў будаўніцтва ў Цэнтральным навукова-даследчым інстытуце прамысловых будынкаў і збудаванняў у Маскве.

У 1992—1993 галоўны архітэктар праектаў спецыялізаванага малога дзяржаўнага праектнага прадпрыемства «СІНДА»; з 1993 года — дырэктар Творчай праектнай майстэрні архітэктара Заборскага А. Г. ТМ «АЛМЕГ» (цяпер ППУП «АЛМЕГ»).

## Творчасць 
Пры яго ўдзеле запраектавана і пабудавана звыш 200 аб’ектаў па тэрыторыі былога СССР грамадзянскага і прамысловага профіля.

## Сям’я 
Сын выдатнага беларускага архітэктара Георгія Заборскага. Мае сына Георгія Заборскага, таксама архітэктара.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Супрацоўнікі Белпрамбудпраекта
Дрыжнік сярэдні

**Дры́жнік сярэдні**, **слёзкі**, **палявыя канапелькі**.

## Апісанне 
Шматгадовая расліна травяністая з гладкімі сцёбламі да 75&nbsp;см. Карэнішчы кароткія. Лісце 2—4&nbsp;мм шырынёй, даўжынёй 4—15&nbsp;см, Язычок 0,5—1,5&nbsp;мм даўжынёй. Мяцёлка адкрытая, пірамідальная, 4—18&nbsp;см даўжынёй. Галінкі мяцёлкі гладкія або трохі шурпатыя, гарызантальна адхіленыя. Каласкі 4—7&nbsp;мм, з 5—10 кветак, стракатыя, больш чым на 20 мяцёлку. Каласы звісаюць; адзінкавыя. Плод — зярняўка. Лік храмасом: 2n = 14.

## Распаўсюджанне 
Каўказ: Арменія, Азербайджан, Грузія, Расія; Азія: Індыя, Пакістан; Еўропа: Беларусь, Эстонія, Латвія, Літва, Малдова, Украіна, Аўстрыя, Бельгія, Чэхія, Германія, Венгрыя, Нідэрланды, Польшча, Славакія, Швейцарыя, Данія, Фінляндыя, Ірландыя, Нарвегія, Швецыя, Вялікабрытанія, Індыя, Балгарыя, Харватыя, Грэцыя, Італія, Румынія, Сербія, Славенія, Францыя, Партугалія, Іспанія. Натуралізаваны: Аўстралія, Новая Зеландыя, Злучаныя Штаты Амерыкі. Засяляе травяністую мясцовасць на ад лёгкіх да цяжкіх, ад кіслых да вапнавых, ад вельмі сухіх да вільготных, але, як правіла, базава-ўрадлівых глебах.

Ва Украіне расце на лугах, лясных палянах, у кустах, уздоўж дарог, па канавам і межах&nbsp;— у Закарпацці і ў Карпатах, заходніх лясных раёнах, на Палессі і на поўначы Лесастэпу, часты (на поўдзень радзее).

## Галерэя 

Briza media sl5.jpg|
Briza media sl7.jpg|
Briza media.jpg|

## Літаратура 
*  — С. 217.

## Спасылкі 
* 
* Germplasm Resources Information Network (GRIN) 
* Euro+Med Plantbase 

Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1753 годзе
Катэгорыя:Флора Паўночнай Афрыкі
Катэгорыя:Флора Еўразіі
Катэгорыя:Метлюжковыя
Багданіўка (Львоў)

**Багданіўка** () — мясцовасць у Франкіўскім і Залізнычным раёнах Львова, што бярэ свой пачатак ад скрыжавання вуліц Гарадоцкай, Бабэрскага, Кульпаркіўскай, Любінскай і абмяжоўваецца вуліцамі Гарадоцкай, Кульпаркіўскай і чыгункай Львоў — Івана-Франкоўск і Львоў — Самбар. За Лэвандзіўскім мостам, па правы бок ад вуліцы Сяйва ёсць мясцовасць, абмежаваная часткова вуліцамі Шырокай, Сяйва і Талінскай, якая таксама адносіцца да Багданіўкі. Мяжуе з мясцовасцямі Сыгніўка, Лэвандзіўка, Новы Світ.

## Гісторыя 
Калісьці на гэтым месцы быў прыгарадны маёнтак армянскай сям’і Багдановічаў, які пасля даў назву ўсёй мясцовасці. Хаця па іншай версіі назва мясцовасці паходзіць ад таго, што тут размяшчаўся лагер войскаў Багдана Хмяльніцкага падчас аблогі Львова ў 1655 годзе.

У пачатку XIX стагоддзя прыгараднае сяло Багданіўка пачыналася ад Гарадоцкай акцызнай рагаткі са шлакбаўмам, якая тады знаходзілася ў верхняй частцы вуліцы Гарадоцкай — на плошчы пры перасячэнні цяперашніх вуліц Табілевіча і Чарнавіцкай. Гарадоцкая рагатка мела народную назву — Капыткава з-за таго, што на рагатцы збіралі акцызную пошліну ад кожнага капыта каня, які заязджаў у Львоў. Пасля пабудовы галоўнага і Чарнавіцкага вакзалаў і пракладкі чыгункі Львоў — Пярэмышль у 1860-х гадах, частку Багданіўкі занялі чыгуначныя шляхі, а рагатка перамясцілася да скрыжавання вуліц Гарадоцкай і Кульпаркіўскай. Так з’явілася вуліца За Рагаткай (цяпер — вуліца Бабэрскага).

## Аб’екты 
* ПрАТ «Львоўаблэнерга»
* ЗАТ «Львоўскі жыравы камбінат»
* ААТ «Львоўскі керамічны завод»
* Класічная гімназія ЛНУ імя І. Франка
* Львоўскі рэгіянальны цэнтр гідраметэаралогіі
* Дом навукі і творчасці Львоўскай чыгункі
* Стадыён «Львоўсельмаш»

## Крыніцы 
Катэгорыя:Геаграфія Львова
Феадор II (Патрыярх Александрыйскі)

**Феадор II** (нар. 1954, Крыт) — епіскап Александрыйскай Праваслаўнай Царквы; з 2004 года — яе прадстаяцель з тытулам Папа і Патрыярх Александрыйскі і ўсяе Афрыкі.

Нарадзіўся на грэцкім востраве Крыт ў 1954 годзе, дзе скончыў школу. Скончыў царкоўную школу ў Афінах і атрымаў вышэйшую адукацыю на тэалагічным факультэце Універсітэта Арыстоцеля ў Салоніках. Ён таксама вывучаў гісторыю мастацтва, літаратуры і філасофіі ў Адэсе.

Пасвечаны ў сан дыякана ў 1975 годзе. З 1975 па 1985 год ён служыў архідыяканам і канцлерам Святой мітраполіі Ламбіса і Сфакіёна на Крыце, дзе развіваў значную прапаведніцкую і дабрачынную дзейнасць. З 1985 па 1990 год ён служыў Патрыяршым Экзархам у СССР і жыў у Адэсе.

У 1990 годзе ён быў пасвечаны ў епіскапа Кірэнскага і прызначаны прадстаўніком патрыярха Парфенія ў Афінах (1990-1997). Ён заўсёды суправаджаў Патрыярха Парфенія ў яго паездках па Афрыцы і на шматлікіх міжнародных, міжканфесійных і багаслоўскіх канферэнцыях.

У 1997 годзе патрыярх Пётр VII прызначыў яго патрыяршым вікарыем Александрыі, каб дапамагчы яму ў пачатку яго патрыяршаства, і праз дзесяць месяцаў ён быў абраны мітрапалітам Камеруна. Ён значна развіў там місіянерскую дзейнасць, будаваў цэрквы, школы і бальніцы, дапамагаючы многім афрыканцам і мясцовым грэкам. У 2002 годзе ён быў пераведзены ў мітраполію Зімбабвэ, дзе заснаваў чатыры місіянерскіх цэнтра, грэцкі культурны цэнтр, два буйных місіянерскіх цэнтра ў Малаві з бальніцай, тэхнічнымі школамі і дзіцячымі садкамі. 

Пасля гібелі Патрыярха Пятра і іншых старэйшых епіскапаў у выніку крушэння верталёта ў Эгейскім моры, Феадор быў аднагалосна абраны 9 кастрычніка 2004 года Сінодам Александрыйскай царквы Патрыярхам. Цырымонія інтранізацыі адбылася ў Благавешчанскім саборы Александрыі ў нядзелю, 24 кастрычніка 2004 года, у прысутнасці рэлігійных і грамадзянскіх прадстаўнікоў і вялікай колькасці вернікаў. Ён з'яўляецца сёмым патрыярхам Александрыі крыцкага паходжання.

Катэгорыя:Праваслаўныя патрыярхі
Катэгорыя:Епіскапы Александрыйскай праваслаўнай царквкы
Таполя белая

**Тапо́ля белая**, **таполя серабрыстая** (*Populus alba*)&nbsp;— від дрэў роду  сямейства . Тыпавы від роду.

## Назва 
Таполя белая, таполя серабрыстая, ясакар, таполя, таполь.

## Батанічнае апісанне 
Высокае, 15—25 (35) метраў вышынёй, лістападнае дрэва.
Мае шырокую шатровую, раскідзістую, галінастую крону і цыліндрычны ствол дыяметрам да 2 метраў, пакрыты гладкай светла-аліўкавай карой; у ніжняй частцы ствала, асабліва ў старых дрэў, кара цёмна-шэрая, глыбока парэпаная. Пупышкі белалямцавыя. Лісце чарговае, круглявае або трохкутна-яйкападобнае, 10—12&nbsp;см даўжынёй і 5—10&nbsp;см шырыні, ля аснавання злёгку сэрцападобнае, края вяліказубчастыя, форма выемкава 3—5 лопасцевая, зверху цёмнае, глянцавае, адваротны бок&nbsp;— белалямцавы, на круглых у сячэнні хвосціках, у 2—4 разы больш кароткіх за пласцінку. Кветкі аднаполыя, у ніцых суквеццях; пылавікі пурпурныя на кароткіх нітках; лычыкі двухраздзельныя, ярка-зялёныя, бледна-жоўтыя або цёмныя. Тычыначныя каташкі даўжынёй 3—4 см, песцікавыя — да 10 см. Плод — каробачка.

## Асаблівасці біялогіі 
Жыве 300—400 гадоў. Расце ў поймах на пясчаных адкладах. Цвіце ў сакавіку&nbsp;— красавіку, да з’яўлення лісця. Добра пераносіць затапленне. Святлолюбівая расліна, мезафіт, мезатроф, эўтроф. Дрэнна пераносіць абрэзку.

## Таксанамія 
Від уваходзіць у род  сямейства  парадку .

## Выкарыстанне 
У прыродных умовах таполя белая расце пераважна па поймах рэк. Часта яе высаджваюць для азелянення гідрапаркаў і ў паркавых зонах. Недахоп&nbsp;— вялікая колькасць каранёвых парасткаў, якія, разрастаючыся, могуць разбураць асфальтавае пакрыццё. Вялікая колькасць прыкаранёвых парасткаў дазваляе выкарыстоўваць таполю белую ў пасадках супраць воднай і ветравой эрозіі глебы. Яшчэ адзін мінус&nbsp;— таполю белую лёгка паражае расліна-паразіт амяла.

## Зноскі 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* *, , А.&nbsp;М.&nbsp;Краснова;* «» Справочник; Киев, , 1983. 

Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1753 годзе
Катэгорыя:Таполя
Катэгорыя:Дэкаратыўныя дрэвы
Платыкладус

**Шырокагалі́начнік**, **платыкладус** (*Platýcladus*) — манатыпны род вечназялёных аднадомных хвойных дрэў сямейства , які складаецца з адзінага віду **платыкладус усходні**, або **туя ўсходняя** ().

## Апісанне 
Вечназялёныя аднадомныя кусты або дрэвы вышынёй да 25 м і дыяметрам ствала да 1 м. Каранёвая сістэма добра развіта. Крона густая, пірамідальная або яйцападобная. Парасткі падоўжаныя, пляскатыя, размешчаны ў вертыкальнай плоскасці. Лісце накрыж супраціўнае, простае, суцэльнае, суцэльнакраёвае, лускападобнае, да 15 мм даўжынёй. Ювенільнае лісце часам іголкападобнае.

Мужчынскія шышкі дробныя, шарападобныя, 2⁠–⁠3 мм у дыяметры, чырванаватыя. Спелыя жаночыя шышкі даўгавата-яйцападобныя, 15–25 мм даўжынёй, з 3–4 парамі пляскатых супраціўных лускавінак, прамастаячыя, спачатку зялёныя, крыху мясістыя, з шызым налётам, пры выспяванні бурыя, спеюць восенню ў год апылення. Пасля выспявання ападаюць цалкам. Насенныя лускавінкі загнутыя кручком на самым версе. Насенне матавае, бяскрылае.

Шышкі 10-15&nbsp;мм даўжынёй, з 6-8 супратыўнымі, на вяршыні кручкападобнымі лускавінкамі, накіраваныя ўверх; няспелыя&nbsp;— блакітна-зялёныя, спелыя&nbsp;— сухія, большай часткай чырванавата-карычневыя. 

Лісце ўтрымлівае эфірны алей (0,12 %), пініпікрын, пілен, пінен, туін, дубільныя рэчывы, смалу. У ядры насенін ёсць тлусты алей.

## Пашырэнне 
Распаўсюджаны ва ўмераных і субтрапічных рэгіёнах Усходняй Азіі (Расія, Кітай, Карэя), пераважна ў гарах. Шырока культывуецца ў многіх іншых рэгіёнах зямнога шара, у некаторых краінах дзічэе. У Беларусі зрэдку культывуецца, пераважна на поўдні. Мае мноства сартоў, якія адрозніваюцца памерамі раслін, афарбоўкай лісця, формай парасткаў і кроны.

Святлалюбны і цеплалюбны, адносна зімаўстойлівы, непатрабавальны да ўрадлівасці глебы, устойлівы да засухі і гарадскіх умоў, шкоднікаў і хвароб, добра пераносіць стрыжку, лёгка размнажаецца чаранкаваннем. Цвіце ў сакавіку&nbsp;— красавіку. Максімальная працягласць жыцця да 1000 гадоў.

## Выкарыстанне 
Выкарыстоўваюць ядро насення і лісця. Расліна неафіцынальная.

Прэпараты з лісця платыкладуса ўсходняга маюць звязальныя і кровесупыняльныя ўласцівасці. Іх выкарыстоўваюць у народнай медыцыне пры бранхіяльнай астме, крывахарканні, пры кішачных і маткавых крывацёках. Эфірны алей расліны (асабліва яго складовая частка хінакітыёл) праяўляе антыгрыбковыя ўласцівасці. Ядро насення ўжываюць як ўмацавальны і танізавальны сродак і як адхарквальны сродак пры бранхіце.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Лікарські рослини: енциклопедичний довідник / Відповідальний редактор А. М. Гродзінський. — К.: Видавництво «Українська енциклопедія» імені М. П. Бажана, Український виробничо-комерційний центр «Олімп», 1992. — 544 с. ISBN 5-88500-055-7

## Спасылкі 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Дрэвы
Катэгорыя:Кіпарысавыя
Катэгорыя:Флора Азіі
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1949 годзе
Мачапучарэ

**Мачапучарэ** — гара вышынёй 6998 м, уваходзіць у склад горнага масіва Анапурна ў Гімалаях на поўначы цэнтральнага Непала. Сваёй назвай «Рыбін хвост» гара абавязаная форме двух яе вяршыняў, якая нагадвае хвост гіганцкай рыбы. Мачапучарэ размешчана прыкладна за 25 км на поўнач ад Покхары.

## Гісторыя ўзыходжанняў 
Мачапучарэ лічыцца ў Непале свяшчэннай гарой і аб’яўлена закрытай для альпінізму. Адзінае незавершанае ўзыходжанне на Мачапучарэ было здзейснена ў 1957 году брытанскай камандай пад кіраўніцтвам Джымі Робертса. Альпіністы Уілфрыд Нойс і А. Д. М. Кокс, паднімаючыся на гару з паўночнага боку, перапынілі ўзыходжанне за 50 м ад вяршыні, бо абяцалі, што на саму вяршыню яны не ступяць. З тых часоў гара цалкам закрыта для наведванняў.

Катэгорыя:Гімалаі
Катэгорыя:Горы Непала
Катэгорыя:Горныя вяршыні Азіі
Катэгорыя:Свяшчэнныя горы
Аксуат

**Аксуат**:
* Аксуат (Акмолінская вобласць)
* Аксуат (Жанакарганскі раён)
* Аксуат (Казалінскі раён)
* Аксуат (Куршымскі раён)
* Аксуат (Тарбагатайскі раён)
Акала

**Акала**:
* Акала (Атыраўская вобласць)
* Акала (Усходне-Казахстанская вобласць)