Гаяна-Эсекіба

**Гуаяна-Эсекіба** (таксама **Заходняя Гаяна**; ; у Венесуэле ) — спрэчная тэрыторыя на захадзе сучаснай Рэспублікі Гаяна, у басейне ракі Эсекіба. У лістападзе 2023 года абвастрыўся памежны канфлікт паміж Венесуэлай і Гаянай.

## Гісторыя 
Тэрыторыя была даследавана іспанцамі, затым уваходзіла ў склад так званай Вялікай Калумбіі, хаця іспанамоўнае насельніцтва не паспела тут сфармавацца. Брытанцы скарысталіся ўнутранай нестабільнасцю новых незалежных дзяржаў Лацінскай Амерыкі і ў 1831 годзе занялі перыферыйныя землі былой Вялікай Калумбіі, якія складаюць да 70 % тэрыторыі сучаснай Гаяны (астатнія 30 % у 1803 годзе былі адабраны ў Галандыі). Так пачалася доўгая тэрытарыяльная спрэчка незалежнай Венесуэлы спачатку з Брытанскай імперыяй, калі адбыўся венесуэльскі крызіс, а пазней і з незалежнай Гаянай, бо Жэнеўскі дагавор паміж Венесуэлай і Гаянай ад 17 лютага 1966 года зрабіў апошнюю правапераемніцай Брытанскай імперыі ў пытанні вырашэння сваіх тэрытарыяльных спрэчак. Мясцовае насельніцтва Заходняй Гвіяны па-ранейшаму прадстаўлена пераважна аўтахтоннымі плямёнамі. На картах Венесуэлы тэрыторыя звычайна заштрыхаваная як спрэчная. Плошча 159 500 км², насельніцтва 283 000 чал., шчыльнасць насельніцтва 1,75 чал./км².

### XV стагоддзе 
Першае еўрапейскае знаёмства з рэгіёнам адбылося на караблях Хуана дэ Эсківеля, намесніка дона Дыега Калумба, сына Хрыстафора Калумба, у 1498 годзе. Рэгіён быў названы ў гонар Эсківеля. У 1499 годзе Амерыга Веспучы і Алонса дэ Ахеда даследавалі вусце Арынока і, як паведамляецца, былі першымі еўрапейцамі, што даследавалі Эсекіба Не пазней за 1598 год галандскія караблі пачалі часта наведваць Гвіяну для стварэння паселішчаў.

### XVII стагоддзе 
 1625 года, на якой жоўтым адлюстравана галандская тэрыторыя ад ракі Арынока да ракі Амазонка.]]
У 1613 годзе ў вусці ракі Эсекіба быў заснаваны яшчэ адзін галандскі форт, які падтрымліваўся групамі карэннага насельніцтва і быў разбураны іспанцамі ў лістападзе 1613 года. У 1616 годзе капітан галандскага судна Аерт Адрыаенсзан Гроеневеген заснаваў форт , размешчаны за 20 міль (32 км) ўніз па цячэнні ракі Эсекіба. Там ён ажаніўся з дачкой правадыра тубыльцаў і кіраваў галандскай калоніяй амаль пяцьдзесят гадоў да сваёй смерці ў 1664 годзе. Англічане сказалі, што галандцы ўжо шмат гадоў падарожнічаюць па рацэ Арынока. З-за ўмелых падарожжаў галандцаў па Арынока, іспанцы сутыкнуліся з імі і забаранілі падарожнічаць па рацэ.

У 1648 годзе Іспанія падпісала  з Галандскай Рэспублікай, паводле якога Іспанія прызнала незалежнасць Рэспублікі, а таксама невялікія галандскія ўладанні, размешчаныя на ўсход ад ракі Эсекіба, што былі заснаваны Галандскай Рэспублікай да яе прызнання іспанцамі. Аднак праз некалькі дзесяцігоддзяў пасля Мюнстэрскага міру галандцы пачалі паступова распаўсюджвацца на захад ад ракі Эсекіба, у іспанскай . Гэтыя новыя паселішчы рэгулярна аспрэчваліся і знішчаліся іспанскімі ўладамі.

Сур’ёзная галандская каланізацыя на захад ад Эсекіба пачалася ў пачатку 1650-х гадоў, калі паміж рэкамі  і  была заснаваная . Аднак да 1737 года сяржант-маёр Карлас Франсіска Франсуа дэ Сукрэ-і-Парда (дзед Антоніа Хасэ дэ Сукрэ) выгнаў іх з фартоў на Барыме, прадухіліўшы тым самым шведскую каланізацыю. Да 1745 года галандцы валодалі некалькімі тэрыторыямі ў рэгіёне, уключаючы , ,  і .

Калі ў 1777 годзе Іспанія стварыла Генерал-капітанства Венесуэла, рака Эсекіба была зноў абвешчаная натуральнай мяжой паміж іспанскай тэрыторыяй і галандскай калоніяй Эсекіба. Іспанскія ўлады ў дакладзе ад 10 ліпеня 1788 года вылучылі афіцыйную прэтэнзію супраць галандскай экспансіі ў рэгіёне і прапанавалі лінію размежавання:

Галандскія рабы ў Эсекіба і Дэмерары прызнавалі раку Арынока мяжой паміж Іспанскай і Галандскай Гвіянай, і часта спрабавалі перасекчы Арыноку, каб жыць у Іспанскай Гвіяне з большымі, хоць і абмежаванымі, свабодамі.

### XIX стагоддзе 
 1855 года, разам з Брытанскай Гвіянай, усёй вобласцю Эсекіба і Новай Гранадай]]

Паводле англа-галандскай канвенцыі 1814 года галандскія калоніі Дэмерара, Бербіс і Эсекіба былі перададзены Вялікабрытаніі. Да таго часу галандцы ўжо амаль два стагоддзі абаранялі гэтую тэрыторыю ад брытанцаў, французаў і іспанцаў, часта ўступаючы ў саюз з карэннымі жыхарамі рэгіёну, якія давалі звесткі аб іспанскіх уварваннях і збеглых рабах. Паводле даследчыка Алана Бруэра Карыяса, англа-галандская дамова 1814 года не ўсталёўвала заходнюю мяжу таго, што пазней будзе вядома як Брытанская Гвіяна, таму пазней правесці гэтую мяжу было даручана даследчыку Роберту Шомбургку.

Пасля стварэння Вялікай Калумбіі (пазней Венесуэлы) ў 1819 годзе, паміж ёй і брытанцамі пачаліся тэрытарыяльныя спрэчкі. У 1822 годзе Хасэ Рафаэль Рэвенга, паўнамоцны міністр Вялікай Калумбіі ў Вялікабрытаніі, на распараджэнне Сімона Балівара звярнуўся да брытанскага ўрада са скаргай на прысутнасць брытанскіх пасяленцаў на тэрыторыі, на якую прэтэндавала Венесуэла:

У 1824 годзе Венесуэла прызначыла Хасэ Мануэля Уртада сваім новым паслом у Вялікабрытаніі. Уртада афіцыйна прадставіў брытанскаму ўраду прэтэнзіі Венесуэлы на мяжу па рацэ Эсекіба, якія не сустрэлі пярэчанняў з боку Вялікабрытаніі. Аднак у наступныя гады брытанскі ўрад працягваў садзейнічаць каланізацыі тэрыторыі на захад ад ракі Эсэкіба. У 1831 годзе Вялікабрытанія аб’яднала былыя галандскія тэрыторыі Бербіс, Дэмерара і Эсэкіба ў адну калонію — Брытанскую Гвіяну.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Гісторыя Венесуэлы
Катэгорыя:Гаяна
Катэгорыя:Старонкі з недагледжанымі перакладамі