open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Браніслава Адольфаўна Манак

**Браніслава Адольфаўна Манак** (Азаркевіч; , в. Сурціны, Дзяржынскі раён, Мінская вобласць, БССР — ) — географ, кандыдат геаграфічных навук (1971), дацэнт (1976).

## Біяграфія 
Пачатковую адукацыю атрымала ў вёсцы Ляоны, школа якой была пабудавана ў першы год пасля вайны. З пятага класа вучылася ў Валмянскай школе, якую скончыла ў 1955 годзе. У тым жа годзе паступіла ў БДУ на геаграфічны факультэт, які з адзнакай скончыла ў 1960 годзе.

Была прынята ў аспірантуру, дасягнула вучонай стэпені кандыдата геаграфічных навук у 1971 г. і ў 1976 г. звання дацэнта. Даследчык у галіне геаграфіі насельніцтва Беларусі. Апублікавала больш за 100 навуковых прац, сярод якіх манаграфіі. Распрацавала і на працягу многіх гадоў выкладала курс «Геаграфія насельніцтва Беларусі». Унесла асабісты ўклад у распрацоўку методыкі навуковых даследаванняў у галіне сацыяльна-эканамічнай геаграфіі, напісала шэраг вучэбна-метадычных распрацовак і вучэбны дапаможнік для ВНУ.

## Творы 
* Региональные особенности проблем народонаселения (по материалам Витебской области): Автореф. дис. на соиск. учен. степ. канд. геогр. наук: (691) /Бел. гос. ун-т им. В. И. Ленина, Геогр. фак., Каф. экон. географии зарубеж. стран/. Минск, 1971. 28 с.
* Социально-географические аспекты формирования и использования кадров в сельском хозяйстве БССР. Минск, 1982.
* Насельніцтва Беларусі: Рэгіянальныя асаблівасці развіцця і рассялення. — Мінск, 1992. 176 с.
* Трудоресурсный потенциал Беларуси: методика экономико-географической оценки и общий обзор современной ситуации. Учеб.-метод. пособие для студентов специальности Н.05.01.00 «География». Минск, 1996. 44 с.
* Насельніцтва і працоўны патэнцыял Рэспублікі Беларусь: Вучэбны дапаможнік для студэнтаў спецыяльнасці Н.05.01.00 — «Геаграфія». Мінск, 1998. 66 с.
* Экономико-географический анализ демографической ситуации и размещения населения на территории Республики Беларусь. Минск, 1999. 291 с.
* Демогеографические потери и современные трудоресурсные возможности сельской местности Беларуси / Б. А. Манак, Е. А. Антипова. — Минск, 2002. 224 с.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Географы Беларусі
Катэгорыя:Дэмографы
Віктар Паўлавіч Бура

**Ві́ктар Па́ўлавіч Бу́ра** (нар. , Пястова, Наўгародская вобласць, РСФСР) — беларускі дзяржаўны дзеяч, намеснік прэм’ер-міністра Беларусі (2006—2010).

## Біяграфія 
Скончыў факультэт прамысловага і грамадскага будаўніцтва Беларускага політэхнічнага інстытута (1975).

* 1975—1976 — на вайсковай службе.
* 1976—1977 — начальнік будаўнічага спецыялізаванага ўчастку в/ч 59214 (г. Пячора, Комі АССР).
* 1977—1980 — кіруючы інжынер, загадчык групы, намеснік загадчыка аддзела КТБ ВТА «Прамбудсістэма».
* 1980—1986 — інструктар, загадчык прамыслова-транспартнага аддзела Кастрычніцкага райкама КПБ горада Мінска.
* 1986—1998 — намеснік дырэктара па капітальным будаўніцтве, потым намеснік дырэктара па будаўніцтве і развіцці заводу паўправадніковых прыбораў імя Ф. Э. Дзяржынскага (цяпер НВА «Інтэграл»).
* 1998—2000 — першы намеснік кіраўніка адміністрацыі Кастрычніцкага раёна г. Мінска.
* 2000—2004 — кіраўнік адміністрацыі Кастрычніцкага раёна г. Мінска.
* 2004—2006 — намеснік старшыні Мінскага гарвыканкама.
* 2006—2010 — намеснік прэм’ер-міністра Беларусі адначасова з прысваеннем вышэйшага класу дзяржаўнага служачага.
* 2011—2016 — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Кітайскай Народнай Рэспубліцы і Манголіі па сумяшчальніцтве.

## Узнагароды 
Узнагароджаны Падзякай прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.

## Сям’я 
Жанаты. Мае сына і дачку.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Старонка на праекце «Хто ёсць хто ў Рэспубліцы Беларусь» 
* Біяграфія на сайце Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь 

Катэгорыя:Намеснікі прэм’ер-міністраў Беларусі
Катэгорыя:Узнагароджаныя Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Манголіі
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Кітаі
Катэгорыя:Кіраўнікі адміністрацый раёнаў Мінска
Катэгорыя:Намеснікі старшыні Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта
Анатоль Апанасавіч Тозік

**Анатолій Апанасавіч Тозік** () — беларускі дзяржаўны дзеяч і дыпламат.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 13 сакавіка 1949 года ў в. Казанск Калінкавіцкага раёна Палескай вобласці.

У 1971 годзе скончыў гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Кандыдат гістарычных навук (1974).

З 1974 да 1979 года працаваў выкладчыкам, старшым выкладчыкам, дацэнтам і сакратаром камітэта камсамола БДУ.

У 1980 годзе скончыў Вышэйшыя курсы КДБ СССР у Мінску. Да 1994 года працаваў у органах бяспекі, потым да 2000 года — на кіруючых пасадах у Савеце бяспекі Рэспублікі Беларусь.

З 22 ліпеня 2000 года быў старшынёй Камітэта дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь, членам Савета бяспекі Рэспублікі Беларусь і членам Прэзідыума Савета міністраў Рэспублікі Беларусь.

13 красавіка 2006 года быў зняты з пасады старшыні Камітэта дзяржаўнага кантролю і прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Кітайскай Народнай Рэспубліцы. 28 снежня 2010 года быў адстаўлены з гэтай пасады і прызначаны Намеснікам Прэм’ер-міністра Рэспублікі Беларусь. З 27 снежня 2014 года ў адстаўцы.

Затым узначаліў Рэспубліканскі інстытут кітаязнаўства імя Канфуцыя.

## Узнагароды 
* Ордэн Айчыны III ступені — 9 красавіка 1997 года.
* Ордэн Пашаны.
* Ордэн Святога роўнаапостальнага князя Уладзіміра III ступені (Руская праваслаўная царква; 2013).

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Профіль на праекце «Хто ёсць хто ў РБ»
* Біяграфія на старонцы пасольства ў Кітаі (станам на 20 лістапада 2009)  

Катэгорыя:Выпускнікі Вышэйшых курсаў КДБ СССР у Мінску
Катэгорыя:Супрацоўнікі Камітэта дзяржаўнай бяспекі БССР
Катэгорыя:Супрацоўнікі Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Выкладчыкі БДУ
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Кітаі
Катэгорыя:Дыпламаты Беларусі
Катэгорыя:Намеснікі прэм’ер-міністраў Беларусі
Катэгорыя:Старшыні Камітэта дзяржаўнага кантролю Беларусі
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Пашаны (Беларусь)
Уладзімір Ліпскі

**Уладзімір Ліпскі**:
* Уладзімір Іпалітавіч Ліпскі (1868—1937) — вучоны, батанік
* Уладзімір Канстанцінавіч Ліпскі (нар. 1942) — спецыяліст у галіне геаэкалогіі і суднабудавання.
* Уладзімір Сцяпанавіч Ліпскі — беларускі пісьменнік, грамадскі дзеяч.
Адкрытае акцыянернае таварыства

**Адкрытае акцыянернае таварыства** (**ААТ**) — форма акцыянернага таварыства, акцыі якога могуць свабодна набывацца і прадавацца без згоды іншых акцыянераў.

## Асноўныя асаблівасці 
* Колькасць заснавальнікаў не абмежавана.
* Акцыі могуць свабодна абарачацца на фондавым рынку.
* ААТ абавязана апублікаваць сваю фінансавую справаздачнасць, праходзіць аўдыт.
* Кіруецца агульным сходам акцыянераў, назіральным саветам і выканаўчым органам.

## Параўнанне з закрытым акцыянерным таварыствам 
* У ЗАТ акцыі размяркоўваюцца толькі сярод абмежаванага кола асоб і не могуць вольна прадавацца.
* ААТ больш празрыстае і мае магчымасць прыцягваць капітал з шырокага кола інвестараў.

## У Рэспубліцы Беларусь 
У Беларусі ААТ рэгулююцца Грамадзянскім кодэксам і спецыяльным законам аб гаспадарчых таварыствах. ААТ могуць быць утвораны шляхам:
* пераўтварэння дзяржаўнага прадпрыемства (прыватызацыя),
* заснавання новага таварыства,
* рэарганізацыі існай юрыдычнай асобы.

## Перавагі 
* Просты доступ да дадатковага фінансавання праз выпуск акцый.
* Мажлівасць прыцягнення інвестараў.
* Абмежаваная адказнасць акцыянераў.

## Недахопы 
* Абавязак публічнай справаздачнасці.
* Больш строгі дзяржаўны кантроль.
* Рызыка страты кантролю над кампаніяй праз распыл акцый.

## Гл. таксама 
* Акцыянернае таварыства
* Закрытае акцыянернае таварыства
* Акцыя (каштоўная папера)
* Фондавы рынак
* Прыватызацыя

## Спасылкі 
* Закон Рэспублікі Беларусь "Аб гаспадарчых таварыствах"
* Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь 

Катэгорыя:Кампаніі
Катэгорыя:Гаспадарчае права
Катэгорыя:Эканоміка Беларусі
Катэгорыя:Арганізацыйна-прававыя формы

Катэгорыя:Акцыянерныя таварыствы
Дзмітрый Сцяпанавіч Кацярыніч

**Дзмі́трый Сцяпа́навіч Кацяры́ніч** (, , Брэсцкая вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, міністр прамысловасці Рэспублікі Беларусь (2011—2014).

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі дзяржаўны тэхналагічны ўніверсітэт, кафедру тэхналогіі нафтахімічнага сінтэзу і перапрацоўкі палімерных матэрыялаў.

Працаваў на ААТ «Белшына» галоўным інжынерам. З 25 студзеня 2006 года выконваў абавязкі гэндырэктара ААТ «Белшына». 13 красавіка 2006 года Аляксандр Лукашэнка прызначыў яго генеральным дырэктарам ААТ «Белшына».

4 лютага 2011 прызначаны міністрам прамысловасці Беларусі.

27 снежня 2014 года прызначаны генеральным дырэктарам ААТ «Мінскі аўтамабільны завод» — кіруючай кампаніяй холдынга «БЕЛАЎТАМАЗ» 

## Узнагароды 
* медаль «За ўклад у стварэнне Еўразійскага эканамічнага саюза» III ступені (2015).

## Спасылкі 
* Старонка на праекце «Хто ёсць хто ў Рэспубліцы Беларусь»

Катэгорыя:Міністры прамысловасці Рэспублікі Беларусь
Анатоль Мікалаевіч Калінін

**Анато́ль Мікала́евіч Калі́нін** (, , Магілёўская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, намеснік прэм’ер-міністра Беларусі (2010—2018).

## Біяграфія 
З 1989 годзе ў сістэме жыллёва-камунальнай гаспадаркі.

У 1993 годзе скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію па спецыяльнасці «механізацыя сельскай гаспадаркі».

З красавіка 1995 годзе — дырэктар Баранавіцкага КУП «Водаканал».

У 2008 годзе скончыў Акадэмію кіравання пры прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «дзяржаўнае і мясцовае кіраванне».

4 чэрвеня 2009—28 снежня 2010 — памочнік прэзідэнта, галоўны інспектар па горадзе Мінску.

З 28 снежня 2010 — намеснік прэм’ер-міністра Беларусі.

16 кастрычніка 2015 года пастановай Савета Міністраў № 870 у складзе Урада склаў свае паўнамоцтвы перад нававыбраным Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь.

18 жніўня 2018 года вызвалены ад пасады Намесніка Прэм’ер-міністра Рэспублікі Беларусь.

Пасол Беларусі ў Малдове з 16 сакавіка 2020 года па 27 сакавіка 2025 года.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Намеснікам прэм’ер-міністра Беларусі назначаны Анатоль Калінін // «Звязда» № 254 (26862) 29 снежня 2010

## Спасылкі 
* Старонка на праекце «Хто ёсць хто ў Рэспубліцы Беларусь» 
* Что Анатолий Калинин имел в виду под «современными трафиками для внедрения интеграции»?

Катэгорыя:Намеснікі прэм’ер-міністраў Беларусі
Катэгорыя:Памочнікі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — інспектары па горадзе Мінску
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Малдове
Анатоль Калінін

**Анатоль Калінін**:
* Анатоль Веніямінавіч Калінін — савецкі пісьменнік.
* Анатоль Іосіфавіч Калінін (нар. 1947) — беларускі матэматык.
* Анатоль Мікалаевіч Калінін (нар. 1959) — беларускі дзяржаўны дзеяч, намеснік прэм’ер-міністра Беларусі.
* Анатоль Сямёнавіч Калінін — беларускі вучоны ў галіне ветэрынарыі.
Валянцін Сяргеевіч Чаканаў

**Валянці́н Сярге́евіч Чака́наў** (, , Беларуская ССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч, былы міністр гандлю Беларусі.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Бабруйску Магілёўскай вобласці Беларусі ў 1957 г.

Скончыў Інстытут народнай гаспадаркі, Інстытут паліталогіі пры ЦК КПБ, Акадэмію кіравання пры прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.

Працаваў першым сакратаром Магілёўскага абкама камсамола, начальнікам управы гандлю Бабруйскага гарвыканкама, ва Управе справамі прэзідэнта.

Са жніўня 2003 года — генеральны дырэктар ААТ «Белбакалея».

9 студзеня 2009 прызначаны міністрам гандлю Рэспублікі Беларусь.

16 кастрычніка 2015 года пастановай Савета Міністраў № 870 у складзе Урада склаў свае паўнамоцтвы перад нававыбраным Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь..

## Спасылкі 
* Старонка на праекце «Хто ёсць хто ў Рэспубліцы Беларусь»

Катэгорыя:Міністры гандлю Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Выпускнікі Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Выпускнікі БДЭУ
Міхаіл Міхайлавіч Амельяновіч

**Міхаі́л Міха́йлавіч Амельяно́віч** (нарадзіўся , в. Клюкавічы  Гродзенскай вобласці, Беларуская ССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч, міністр лясной гаспадаркі Рэспублікі Беларусь (2010—2018).

## Біяграфія 
У 1980 годзе скончыў лесагаспадарчы факультэт Беларускага тэхналагічнага інстытута імя С. М. Кірава.

1980—1985 — ляснічы Асінаўскага лясніцтва ў Багушэўскім лясгасе Віцебскай вобласці.

1985—1997 — галоўны ляснічы Багушэўскага лясгасу.

1997—1999 — дырэктар Бешанковіцкага лясгасу Віцебскай вобласці.

У 1999 годзе скончыў Акадэмію кіравання пры прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.

З 1999 года — генеральны дырэктар Мінскага дзяржаўнага вытворчага лесагаспадарчага аб'яднання.

12 сакавіка 2010 года ўказам прэзідэнта Рэспублікі Беларусь прызначаны міністрам лясной гаспадаркі Рэспублікі Беларусь.

16 кастрычніка 2015 года пастановай Савета Міністраў № 870 у складзе Урада склаў свае паўнамоцтвы перад нававыбраным Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь, а 17 снежня 2015 года ўказам Прэзідэнта № 500 зноў зацверджаны на пасадзе міністра. 15 лютага 2018 Аляксандр Лукашэнка вызваліў ад займаных пасадаў міністра лясной гаспадаркі Міхаіла Амельяновіча і міністра спорту і турызму Аляксандра Шамко за непрыняцце дзейсных мер па барацьбе з карупцыяй і эканамічнымі правапарушэннямі ў падведамасных арганізацыях.

## Спасылкі 
* Біяграфія на старонцы міністэрства лясной гаспадаркі Беларусі 

Катэгорыя:Міністры лясной гаспадаркі Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Выпускнікі Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Выпускнікі БДТУ
NAT64

**NAT64**  гэта механізм, які дазваляе хастам IPv6 узаемадзейнічаць з серверамі IPv4. NAT64 сервер з'яўляецца канцавым пунктам для прынамсі аднаго адраса IPv4 і сегмента сеткі IPv6 на 32 біты (напрыклад, `64:ff9b::/96`, гл. RFC 6052, RFC 6146). IPv6-кліент ўкладае адрас IPv4 карэспандэнта ў гэтыя біты, і пасылае свае пакеты на вынікаючы адрас. NAT64 сервер стварае NAT-адпаведнасць паміж IPv6 і IPv4-адрасамі, дзякуючы чаму яны могуць камунікаваць. 

## Прынцып дзеяння
Вельмі спрошчана NAT64 можна разглядаць як сеткавую прыладу (маршрутызатар) з як мінімум двума інтэрфейсамі. Адзін з гэтых інтэрфейсаў далучаны да сеткі IPv4, а другі далучаны да сеткі IPv6. Сетка наладжана такім чынам, што пакеты з сеткі IPv6 у сетку IPv4 праходзяць праз гэты маршрутызатар. Маршрутызатар выконвае ўсе неабходныя трансляцыі, неабходныя для перадачы пакетаў з сеткі IPv6 у сетку IPv4 і наадварот.

Пераклад не з'яўляецца сіметрычным, бо адрасная прастора IPv6 значна большая, чым адрасная прастора IPv4 (для параўнання: 2128 для IPv6 і 232 для IPv4), так што адлюстраванне адрасоў адзін у адзін немагчымае. Таму для таго, каб быць у стане выканаць трансляцыю, NAT64 патрабуецца захаваць адлюстраванне IPv6-адрасу ў IPv4-адрас. Такое пераўтварэнне адрасоў можа быць статычна сканфігуравана сістэмным адміністратарам (трансляцыя без захавання стану, stateless), альбо (што робяць часцей) ствараецца аўтаматычна, калі першы пакет з сеткі IPv6 дасягае NAT64 для трансляцыі (гэта называецца трансляцыяй з захаваннем стану, stateful). Пасля гэтага ствараецца прывязка адрасоў, а пакеты могуць праходзіць ў абодвух напрамках.

Трансляцыя без захавання стану падыходзіць, калі NAT64-транслятар знаходзіцца перад старымі серверамі, якія працуюць толькі з IPv4, каб дазволіць ім быць дасяженымі кліентам, якія маюць толькі IPv6. Stateful-трансляцыя падыходзіць для разгортвання на баку кліента альбо пастаўшчыка паслуг, што дазваляе хастам-кліентам, якія маюць толькі IPv6, дабрацца да аддаленых вузлоў, якія маюць толькі IPv4.

Увогуле, NAT64 прызначаны для выкарыстання тады, калі камунікацыі ініцыююцца IPv6-хастамі. Некаторыя механізмы (у тым ліку статычнага адлюстравання адрасоў) існуюць, каб дазволіць адваротнае.

Не ўсе сервісы даступны з NAT64; праблемы ўзнікаюць з такімі сэрвісамі як SIP, Skype, MSN, Google Talk, а таксама з сайтамі з IPv4-літараламі.

## Рэалізацыі
*TAYGA, stateless-рэалізацыя NAT64 для Linux
*Ecdysis , NAT64-шлюз, уключае ў сябе DNS64
*Microsoft Forefront Unified Access Gateway, зваротны проксі-сервер і VPN-рашэнне, якое рэалізуе DNS64 і NAT64
*Stateless Network Address Translation 64 на Cisco ASR 1000
*Stateful NAT64 на Juniper серыі MX 3D Universal Edge router
*OpenBSD 5.1 рэалізуе пакетны фільтр PF, які можа рабіць NAT64 

Катэгорыя:Праграмнае забеспячэнне маршрутызатараў
Катэгорыя:Тэхналогіі тунэлявання IPv6
Насычанасць (колер)

У тэорыі колеру **насычанасць** — гэта інтэнсіўнасць вызначанага тону, гэта значыць ступень візуальнага адрознення храматычнага колеру ад роўнага па светлаце ахраматычнага (шэрага) колеру. Насычаны колер можна назваць сакавітым, глыбокім, меней насычаны — прыглушаным, набліжаным да шэрага. Цалкам ненасычаны колер будзе адценнем шэрага. Насычанасць — адна з каардынат колеру ў прасторы HSV.

У фізічным плане насычанасць колеру вызначаецца характарам размеркавання выпраменьвання ў спектры бачнага святла. Найболей насычаны колер утвараецца пры існаванні піка выпраменьвання на адной даўжыні хвалі, у той час як больш раўнамернае па спектры выпраменьванне будзе ўспрымацца як меней насычаны колер. У субтрактыўнай мадэлі фарміравання колеру, напрыклад пры змешванні фарбаў на паперы, паніжэнне насычанасці будзе назірацца пры даданні белых, шэрых, чорных фарбаў, а таксама пры даданні фарбы дадатковага колеру.

## Глядзіце таксама 
* Светлата, колер
* Тон, колер

Катэгорыя:Колер
Нарацкі сельсавет

**На́рацкі сельсавет** (таксама сустракаецца назва *Нарача́нскі сельсавет*) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мядзельскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. вёска) Нарач.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Кабыльніцкі сельсавет** у складзе Мядзельскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Кабыльнік. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці, з 20 студзеня 1960 года ў складзе Мінскай вобласці. 30 ліпеня 1964 года вёска Кабыльнік перайменавана ў Нарач. 28 жніўня 1964 года сельсавет перайменаваны ў Нарацкі. 9 жніўня 1979 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Ляшчынскага сельсавета. 28 красавіка 2004 года ў склад сельсавета ўключаныя вёскі Абрамы, Балашы і Малая Сырмеж Сырмежскага сельсавета і хутары Глыбокі Ручай і Рыдупля Свірскага сельсавета. 30 снежня 2009 года на тэрыторыі сельсавета ўтвораны пасёлак Зубранёўка.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (46 населеных пунктаў, без курортнага пасёлка Нарач) — 4143 чалавекі, з іх 94,5 % — беларусы, 3,2 % — рускія, 1,6 % — палякі; паводле перапісу 2019 года (48 населеных пунктаў) — 7277 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.
* 


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Аляксандр Міхайлавіч Радзевіч

**Алякса́ндр Міха́йлавіч Радзе́віч** (нар. , Смаргонскі раён, Гродзенская вобласць, БССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч, міністр прамысловасці Рэспублікі Беларусь (2009—2011).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 25 кастрычніка 1957 года ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. У 1979 годзе скончыў Мінскі радыётэхнічны інстытут па спецыяльнасці «Канструяванне і вытворчасць радыёапаратуры».

У 1979—1981 гадах — інжынер вытворчага аб’яднання «Інтэграл». У 1981—1998 гадах працаваў на розных пасадах у Смаргонскім заводзе аптычнага станкабудавання, а ў 1998 годзе ўзначаліў прадпрыемства. З 2002 па 2005 год — намеснік старшыні Гродзенскага абласнога выканаўчага камітэта. 1 снежня 2005 года прызначаны генеральным дырэктарам ААТ «Гродна Азот».

З 26 чэрвеня 2009 да 4 лютага 2011 года — Міністр прамысловасці Рэспублікі Беларусь. Член Назіральнага савета ААТ «Белпрамбудбанк».

15 красавіка 2011 года ўказам Прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнкі прызначаны на пасаду генеральнага дырэктара Мінскага электратэхнічнага завода імя В. І. Казлова.

## Узнагароды 
* Ганаровая грамата Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (25 мая 2007) — *«за шматгадовую плённую працу, значны асабісты ўклад у развіццё хімічнай i нафтахімічнай прамысловасці рэспублікі»*.
* Ганаровая грамата Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (23 кастрычніка 2017) — *«шматгадовую плённую працу, высокі прафесіяналізм, значны асабісты ўклад у развіццё вытворчасці высакаякаснай электратэхнічнай прадукцыі»*.
* Медаль «За працоўныя заслугі» (26 лютага 2021).

## Спасылкі 
* Аляксандр Міхайлавіч Радзевіч  на сайце Смаргонскай раённай бібліятэкі 
* Біяграфія  на партале Tut.by 

Катэгорыя:Узнагароджаныя Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Міністры прамысловасці Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Намеснікі старшыні Гродзенскага абласнога выканаўчага камітэта
Уладзімір Мікалаевіч Палуян

**Уладзі́мір Мікала́евіч Палуя́н** (нар. , , Турэцкі сельсавет, Карэліцкі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, Міністр па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь (2009—2014).

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (1988), Акадэмію кіравання пры прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (2006).

У 1982—1988 гадах працаваў на МТЗ фрэзэроўшчыкам, наладчыкам, сакратаром камітэту камсамола.

У 1991—1994 гадах — дырэктар шматпрофільнага малога прадпрыемства «Цімэн» у Мінску.

У 1994—1997 гадах — вядучы спецыяліст, галоўны эксперт Кантрольнай палаты Рэспублікі Беларусь.

У 1997—2002 гадах — галоўны спецыяліст, начальнік упраўлення, намеснік начальніка галоўнага ўпраўлення Камітэту дзяржкантролю Рэспублікі Беларусь.

У 2002—2004 гадах — начальнік інспекцыі Міністэрства па падатках і зборах па Кастрычніцкім раёне Мінску.

З 2004 года — першы намеснік Міністра па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь.

З 4 снежня 2009 да 27 снежня 2014 года — Міністр па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь.

## Санкцыі ЕС 
10 кастрычніка 2011 года быў унесены ў Чорны спіс Еўрасаюза. Міністр па падатках і зборах рашэннем Савета Еўрапейскага саюза ад 15 кастрычніка 2012 года быў прызначаны адказным за дзейнасць падатковых органаў, якія падтрымалі крымінальную справу супраць праваабаронцы Алеся Бяляцкага, выкарыстоўваючы падставу у выглядзе ўхілення ад сплаты падаткаў.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Біяграфія на старонцы Беларускага тэлеграфнага агенцтва

Катэгорыя:Супрацоўнікі Кантрольнай палаты Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Міністры па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Беларускія асобы ў Чорным спісе ЕС
Некрашэвічы

**Некрашэ́вічы** (, ) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Турэцкага сельсавета.

## Назва 
Якраз сярод наваградскага баярства ў Перапісе войска ВКЛ 1528 г. згаданы баярын "***Некрашъ** Романовичъ*".

## Гісторыя 
У 1940—1954 гадах цэнтр Некрашэвіцкага сельсавета.

## Вядомыя асобы 
* Пётр Кузьміч Башко (1945—1993) — беларускі гісторык, даследчык Кастрычніцкай рэвалюцыі.
* Уладзімір Уладзіміравіч Макей (1958—2022) — беларускі дзяржаўны дзеяч, дыпламат, міністр замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
* Іван Васілевіч Палуян (нар. 1928) — беларускі гісторык, выкладчык.
* Уладзімір Мікалаевіч Палуян (нар. 1961) — беларускі дзяржаўны дзеяч, міністр па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Турэцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Карэліцкага раёна
Пукапука

**Пукапука** (саманавзва *Pukapuka*) — карэнныя палінезійскія насельнікі атола Пукапука на Астравах Кука. Жывуць таксама ў Новай Зеландыі, Вялікабрытаніі, ЗША. Агульная колькасць — 5600 чал., з іх на Астравах Кука — 1200 чал. (2011 г.)

## Гісторыя 
Насельнікі Пукапука значна адрозніваюцца па мове і культуры ад маары астравоў Кука. Мяркуецца, што яны з’яўляюцца нашчадкамі перасяленцаў XIII ст. з Заходняй Палінезіі або з астравоў Туамоту. Аднак археолагамі было выяўлена, што людзі жылі на атоле значна раней. У пластах III ст. да н. э. былі знойдзены косткі сабак, якія не маглі дасягнуць ізаляванай сушы самастойна. Не вядома, ці быў атол Пукапука населены бесперапынна, і перасяленцы XIII ст. асімілявалі папярэдніх жыхароў, ці старажытныя тубыльцы пакінулі яго да з’яўлення заходніх палінезійцаў.

У 1525 г. атол Пукапука перажыў цунамі, пасля якога ў жывых засталося ўсяго 15 мужчын і 2 жанчыны. Яны сталі прамымі продкамі ўсіх сучасных пукапука.

20 жніўня 1595 г. атол быў адкрыты іспанскімі мараплаўцамі. У 1857 г. на ім высадзіліся хрысціянскія місіянеры палінезійскага паходжання, што стала прычынай хуткай хрысціянізацыі астравіцян. У 1892 г. быў усталяваны брытанскі пратэктарат, а ў 1901 г. атол увайшоў у склад Астравоў Кука.

Навуковыя даследаванні пукапука пачаліся ў 1930-ыя гады.

## Культура 
Дзякуючы адноснай ізаляванасці пукапука добра захавалі традыцыйную культуру. Іх асноўнымі заняткамі да нашых дзён з’яўляюцца земляробства і лоў рыбы. Галоўныя сельскагаспадарчыя культуры — тара і какосавая пальма. Тара вырошчваюць на штучна забалочаных агародах. Праца на іх лічылася жаночым абавязкам. Акрамя таго, пукапука вырошчваюць цукровы трыснёг, садавіну і гародніну. Развіццю традыцыйнай сельскай гаспадаркі садзейнічае палітыка мясцовых уладаў на падтрыманне здароўя жыхароў праз здаровую ежу, што ў першую чаргу адбіваецца на абмежаванні продажу прывазных прадуктаў.

Сем’і вялікія пашыраныя і малыя нуклеарныя. Нават у нашы дні захоўваецца вызначальная роля суседскай абшчыны, якая кантралюе і пераразмяркоўвае зямлю, аказвае дапамогу і прымае супольныя рашэнні.

Пукапука вядомы сваёй прыхільнасцю да спорту. На маленькім атоле існуе футбольная, тэнісная, валейбольная і іншыя спартыўныя каманды. Асабліва папулярны крыкет *кірыкіры*, запазычаны з Самоа.

## Мова 
Пукапука размаўляюць на асобнай мове, якая застаецца непісьменнай.

## Спасылкі 
* Пукапука 
* Пукапука — востраў прыгожых дзяўчын 

Катэгорыя:Народы Аўстраліі і Акіяніі
Катэгорыя:Палінезійскія народы
Катэгорыя:Народы Астравоў Кука
Уладзімір Мікалаевіч Патупчык

**Уладзі́мір Мікала́евіч Пату́пчык** (нар. , , Беларуская ССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч, міністр энергетыкі Рэспублікі Беларусь (2013—2018).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Светлагорску Гомельскай вобласці ў 1958 г. У 1980 годзе скончыў Беларускі політэхнічны інстытут.

Працаваў машыністам-абходчыкам турбіннага абсталявання Мазырскай ЦЭЦ (1980—1981), машыністам, потым начальнікам змены на Светлагорскай ЦЭЦ (1981—1983). У 1983 годзе — намеснік начальніка цэнтральнай службы раённай энергетычнай управы «Гомельэнерга». У 1983—1984 гадах — начальнік лабараторыі металаў Светлагорскай ЦЭЦ.

Інструктар арганізацыйнага аддзела, загадчык прамыслова-транспартнага аддзела, загадчык арганізацыйнага аддзела Светлагорскага гаркаму КПБ (1984—1990). Намеснік старшыні Светлагорскага гарадскога Савета народных дэпутатаў (1990—1993). У 1993—1997 гадах — намеснік старшыні Светлагорскага гарвыканкама. У 1997—1998 гадах — першы намеснік старшыні Светлагорскага гарвыканкама. Старшыня камітэта па эканоміцы і рынкавых адносінах Гомельскага аблвыканкама (1998—2001). У 2001 годзе — старшыня Мазырскага гарвыканкама. У 2001—2004 гадах — намеснік старшыні Гомельскага аблвыканкама.

У 2002 годзе скончыў Расійскую акадэмію дзяржаўнай службы пры прэзідэнце Расійскай Федэрацыі.

У 2004 годзе прызначаны памочнікам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — галоўным інспектрам па горадзе Мінску. 5 мая 2006 года прызначаны міністрам працы і сацыяльнай абароны Беларусі.

4 чэрвеня 2009 — 28 снежня 2010 — намеснік прэм’ер-міністра Рэспублікі Беларусь.

16 чэрвеня 2011 года стаў членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання, пазней абраны намеснікам старшыні Савета Рэспублікі.

22 красавіка 2013 прызначаны міністрам энергетыкі Рэспублікі Беларусь.

16 кастрычніка 2015 года пастановай Савета Міністраў № 870 у складзе Урада склаў свае паўнамоцтвы перад нававыбраным Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь, а 17 снежня 2015 года ўказам Прэзідэнта № 500 зноў зацверджаны на пасадзе міністра.

2 мая 2018 года зняты з пасады міністра энергетыкі Рэспублікі Беларусь з фармулёўкай «за садзейнічанне незаконнаму сямейнаму бізнэсу». Адразу ж быў арыштаваны катэдж Патупчыка, пабудаваны непадалёку ад «Мінск-Арэны».

## Сям’я 
Жанаты, мае сына і дачку.

## Узнагароды 
* Падзяка Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (2001)
* Ганаровая грамата Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (2008)
* Ганаровая грамата Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь (2012)

## Спасылкі 
* Старонка на праекце «Хто ёсць хто ў Рэспубліцы Беларусь» 

Катэгорыя:Міністры працы і сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Намеснікі прэм’ер-міністраў Беларусі
Катэгорыя:Міністры энергетыкі Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання
Катэгорыя:Узнагароджаныя Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Узнагароджаныя Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Памочнікі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — інспектары па горадзе Мінску
Катэгорыя:Старшыні Мазырскага гарадскога выканаўчага камітэта
Катэгорыя:Намеснікі старшыні Гомельскага абласнога выканаўчага камітэта
Юрый Георгіевіч Малумаў

**Юрый Георгіевіч Малумаў** ( года ў Мінску) — беларускі палітычны і дзяржаўны дзеяч, дыпламат.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Мінску ў 1953 годзе.

Скончыў Беларускі палітэхнічны інстытут, інжынер-будаўнік (1979) і юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, юрыст (1987).

З красавіка 1980 — ліпень 1994 г. служыў на пасадах аператыўна-начальніцкага складу органаў Міністэрства ўнутраных спраў. З ліпеня 1994 па студзень 1996 старшыня Камітэта па барацьбе з карупцыяй Адміністрацыі прэзідэнта, начальнік галоўнага упраўлення кадравай палітыкі Адміністрацыі прэзідэнта.

Быў дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання (1995—1996), уваходзіў у склад Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 1-га склікання. З студзеня 1996 па студзень 1998 — намеснік старшыні Вярхоўнага Савета XIII склікання. У студзені 1998 — кастрычніку 2000 начальнік галоўнага упраўлення Выканкама Саюза Беларусі і Расіі і Пастаяннага камітэта Саюзнай дзяржавы.

Юры Малумаў, займаючы пасаду намесніка начальніка аддзела Упраўлення па барацьбе з эканамічнымі злачынствамі МУС Беларусі, быў адным з аўтараў антыкарупцыйнага дакладу А. Лукашэнкі (1993). Падчас прэзідэнцкіх выбараў 1994 г. падтрымаў кандыдата А. Лукашэнку і ўвайшоў у склад выбарчага штаба.

Будучы віцэ-спікерам парламента, забяспечваў адкліканне дэпутацкіх подпісаў пад зваротам групы дэпутатаў у Канстытуцыйны суд, што прывяло да зрыву імпічменту А. Лукашэнкі. Таксама ён старшыняваў на дэпутацкім сходзе, які прыняў рашэнне аб незаконным роспуску Вярхоўнага Савета, і быў адзіным з удзельнікаў сходу, хто ўстрымаўся пры галасаванні.

9 лістапада 2000 года прызначаны саветнікам-пасланцам пасольства Рэспублікі Беларусь у Расійскай Федэрацыі.

10 кастрычніка 2003 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Туркменскай Рэспубліцы, хаця яго папярэднік, Леанід Рачкоў, фармальна не быў адстаўлены яшчэ праз адзін месяц (толькі 6 мая 2004 года Юрый Малумаў быў фармальна адстаўлены з пасады саветніка-пасланца ў пасольстве ў Расіі). Адстаўлены з пасады пасла 26 жніўня 2011 года.

## Сям’я 
Жанаты. Мае трох сыноў. Яго дзеці жывуць у Маскве і кіруюць адвакацкім бюро «Малумавы і партнёры».

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Біяграфія на старонцы пасольства ў Туркменскай Рэспубліцы  (па стане на 23 лістапада 2009 года)   

Катэгорыя:Супрацоўнікі Адміністрацыі прэзідэнта Беларусі
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 1-га склікання
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Туркменістане
Блакітны свін

**Блакітны свін** — літаратурная прэмія, заснаваная суполкай «Літаратурнае прадмесце» ў 2006 годзе. Надавалася за «нонканфармізм і здольнасць захаваць творчую „самасць“». Апошняе ўручэнне прэміі адбылося ў 2018 годзе.

## Апісанне 
Адзіная беларуская літаратурная антыгламурная прэмія, заснаваная суполкай «Літаратурнае прадмесце» ў 2006 годзе, прысуджалася за крэатыўныя праекты цягам году, нонканфармізм і здольнасць захаваць творчую «самасць».

Узнагарода ўяўляе з сабе дыплом, на якім на тле блакітнага неба размешчана выява пятачка. І дадаткова сотня розных прадметаў на памяць: сто алоўкаў, свечак, пакетаў. Кожны год нешта рознае, змесціва прыза вызначаецца галасаваннем.

Сімвал — свін — прэзентуецца як беларуская птушка шчасця, якая (па словах арганізатараў) блакітная таму, што лётае ў нябёсах. У яго імені выклік і сімволіка, спроба разбурыць стэрэатыпы. Яго скура рамантычнага колеру, а пад ёй хаваецца тутэйшае сала з белымі і чырвонымі праслойкамі. У яго вобразе аб’яднаны і авангард, і нацыянальная традыцыя, і вялікія магчымасці для фантазій.

## Лаўрэаты 
 і В. Шніп]]
* 2006 — Аксана Спрынчан
* 2007 — Віктар Ываноў
* 2008 — Мікола Кандратаў
* 2009 — Маргарыта Аляшкевіч
* 2010 — Віка Трэнас; за прамоцыю беларускай літаратуры. Пятро Васючэнка — ганаровы «Блакітны свін»; за стварэнне новае беларускае міфалогіі
* 2011 — Наталля Кучмель; за выхаванне літаратурнага густу ў маладых паэтаў, нонканфармізм і творчую сумленнасць. Георгій Барташ — ганаровы «Блакітны свін» 
* 2012 — Юлія Новік
* 2013—2015 — прэмія не ўручалася 
* 2016 — Яраш Малішэўскі; за цікавыя праекты, праведзеныя цягам году, цудоўныя песні, папулярызацыю беларускай паэзіі, беларускай гісторыі і беларускай музыкі. Паэтычны тэатр «Арт.С» — ганаровы «Блакітны свін»; за адданасць беларушчыне, крэатыўнасць, шматгадовую папулярызацыю беларускай літаратуры, здольнасць аб’ядноўваць таленты і абуджаць сэрцы
* 2018 — Наста Грышчук; за праект Haroshak.by. Міхал Бараноўскі — ганаровы «Блакітны свін»

## Спасылкі 
* 

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Беларускія літаратурныя прэміі
Уладзімір Рыгоравіч Цалко

{{ДД
| імя                = Уладзімір Цалко
| жанчына            = 
| выява              = 
| памер              = 
| подпіс             =

| тытул              = Міністр прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Рэспублікі Беларусь
| перыядпачатак      = 26 чэрвеня 2009
| перыядканец        = 27 снежня 2014
| прэзідэнт          = Аляксандр Лукашэнка
| прэм'ер            = Сяргей СідорскіМіхаіл Мясніковіч
| папярэднік         = Лявонцій Харужык
| пераемнік          = Андрэй Каўхута

| тытул_2            = 
| перыядпачатак_2    = 
| перыядканец_2      = 
| папярэднік_2       = 
| пераемнік_2        = 
| прэм'ер-міністр_2  = 
| прэзідэнт_2        =

| тытул_3            = 
| перыядпачатак_3    = 
| перыядканец_3      = 
| папярэднік_3       = 
| пераемнік_3        = 
| прэм'ер-міністр_3  = 
| прэзідэнт_3        =

| тытул_4            = 
| перыядпачатак_4    = 
| перыядканец_4      = 
| папярэднік_4       = 
| пераемнік_4        = 
| прэм'ер-міністр_4  = 
| прэзідэнт_4        =

| тытул_5            = 
| перыядпачатак_5    = 
| перыядканец_5      = 
| папярэднік_5       = 
| пераемнік_5        = 
| прэм'ер-міністр_5  = 
| прэзідэнт_5        =

| тытул_6            = 
| перыядпачатак_6    = 
| перыядканец_6      = 
| папярэднік_6       = 
| пераемнік_6        = 
| прэм'ер-міністр_6  = 
| прэзідэнт_6        =

| дата нараджэння   = 
| месца нараджэння = 
| дата смерці =
| месца смерці =
| нацыянальнасць =
| назва_палітычнай_арганізацыі = 
| партыя =
| муж =
| жонка =
| сужэнец =
| дзеці =
| бацька =
| маці =
| род =
| адукацыя =
| рэлігія =

| узнагароды         = { style="background: transparent"
  
  
}
}}
**Уладзі́мір Рыго́равіч Цалко́** (нар. , в. Скалодзін , Гомельская вобласць БССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч, былы міністр прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Рэспублікі Беларусь (2009—2014).

## Біяграфія 
Уладзімір Цалко нарадзіўся ў 1952 годзе ў вёсцы Скалодзін Мазырскага раёна Гомельскай вобласці.

У 1972 годзе скончыў Мазырскі палітэхнікум.

1974—1975 — майстар завода «Мазыркабель».

1975—1986 — на розных пасадах у сістэме «Мазырсельбуда».

У 1981 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава.

1986—1989 — кіраўнік Мазырскага райвыканкама.

1993—2000 — намеснік старшыні Гомельскага аблвыканкама.

2000—2007 — старшыня Камітэта па праблемах наступстваў катастрофы на Чарнобыльскай АЭС (Дзяржкамчарнобыль).

2007—2009 — намеснік міністра па надзвычайных сітуацыях.

26 чэрвеня 2009 годзе прызначаны міністрам прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Беларусі.

27 снежня 2014 быў вызвалены ад пасады міністра ў сувязі з пераходам на іншую работу.

## Узнагароды 
Узнагароджаны ордэнам Пашаны і медалем «За працоўныя заслугі».

## Спасылкі 
* Старонка на праекце «Хто ёсць хто ў Рэспубліцы Беларусь»

Катэгорыя:Міністры прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Выпускнікі Мазырскага дзяржаўнага політэхнічнага каледжа
Катэгорыя:Старшыні Мазырскага раённага выканаўчага камітэта
Катэгорыя:Намеснікі старшыні Гомельскага абласнога выканаўчага камітэта
Катэгорыя:Намеснікі міністраў Рэспублікі Беларусь
Алег Леанідавіч Качан

**Алег Леані́давіч Кача́н** (, Чэрвень, Мінская вобласць, БССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч, былы Міністр спорту і турызму Рэспублікі Беларусь (2009—2012).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 3 кастрычніка 1967 года ў Чэрвені Мінскай вобласці.

У 1986 годзе скончыў Смілавіцкі саўгас-тэхнікум Дзяржаграпраму БССР, у 1992 годзе — Брэсцкі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. С. Пушкіна па спецыяльнасці «Фізічнае выхаванне».

У 1992—1998 гадах працаваў трэнерам-выкладчыкам у дзіцяча-юнацкіх спартыўных школах Мінскай вобласці.

У 1998—2002 гадах быў загадчыкам аддзела па фізічнай культуры, спорце і турызме Лагойскага райвыканкама Мінскай вобласці.

У 2002—2004 гадах працаваў намеснікам старшыні Лагойскага райвыканкама.

З 2004 па 2009 гады быў начальнікам упраўлення фізічнай культуры, спорту і турызму Мінскага аблвыканкама.

З 26 чэрвеня 2009 года па 28 кастрычніка 2012 года быў Міністрам спорту і турызму Рэспублікі Беларусь.

## Спасылкі 
* Старонка на праекце «Хто ёсць хто ў Рэспубліцы Беларусь» 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Чэрвені
Катэгорыя:Міністры спорту і турызму Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Выпускнікі Брэсцкага дзяржаўнага ўніверсітэта імя А. С. Пушкіна
Іван Іванавіч Шчэрба

**Іва́н Іва́навіч Шчэ́рба** () — беларускі дзяржаўны дзеяч, Міністр транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь (2009—2012).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 30 лістапада 1956 года ў вёсцы Паднеўка Барысаўскага раёна Мінскай вобласці Беларусі.

З 1974 года — працаўнік саўгаса, пазней служыў ў войску.

У 1980 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі па спецыяльнасці «Таваразнаўства і арганізацыя гандлю харчовымі таварамі».

У 1980—1985 працаваў на прадпрыемствах Міністэрства гандлю БССР, у 1985—1993 гадах — на прадпрыемствах Беларускай чыгункі.

У 1993—2005 гадах — намеснік начальніка ўпраўлення знешнеэканамічных сувязяў, начальнік упраўлення транспартнай палітыкі, начальнік аддзела транспартнай палітыкі, начальнік упраўлення дарожна-транспартнай палітыкі, начальнік аддзела транспартнай палітыкі Міністэрства транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь.

У 2002 годзе скончыў Акадэмію кіравання пры прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае кіраўніцтва».

У 2005—2006 гадах — начальнік упраўлення транспарту і сувязі Апарату Савету Міністраў Рэспублікі Беларусь.

З 30 снежня 2006 года — працаваў намеснікам Міністра транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь.

З 26 чэрвеня 2009 года па 31 ліпеня 2012 года — Міністр транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь.

## Узнагароды 
* Ганаровая грамата Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (2011).

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Профіль на праекце «Хто ёсць хто ў РБ»

Катэгорыя:Міністры транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Узнагароджаныя Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Намеснікі міністра транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь
Мікалай Пятровіч Зайчанка

**Мікалай Зайчанка** (нар. ) — беларускі дзяржаўны дзеяч, міністр эканомікі Рэспублікі Беларусь (24 снежня 2003 — 4 снежня 2009).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1948 годзе ў г. п. Градзекава Прыморскага края (Расія).
Скончыў у 1971 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. Па спецыяльнасці інжынер-эканаміст. Кандыдат эканамічных навук.

Працаваў інжынерам, старэйшым інжынерам Інстытута праблем надзейнасці і даўгавечнасці машын АН БССР, старэйшым эканамістам, малодшым навуковым супрацоўнікам Інстытута эканомікі АН БССР.
Быў аспірантам гэтага інстытута.

У 1981—1994 гадах — старэйшы навуковы супрацоўнік, загадчык сектара метадалогіі і метадаў фарміравання і рэалізацыі мэтавых комплексных праграм навукова-даследчага эканамічнага інстытута (НДЭІ) Дзяржплана БССР, намеснікам дырэктара па навуковай працы НДЭІ Дзяржэканомплана БССР.

У 1994—1996 гадах — намеснік дырэктара па навуковай працы НДЭІ Міністэрства эканомікі Рэспублікі Беларусь.

У 1996—1997 гадах — намеснік міністра эканомікі Рэспублікі Беларусь.

У 1997—2003 гадах — першым намеснік міністра эканомікі Рэспублікі Беларусь.

24 снежня 2003 года — 4 снежня 2009 года  — міністр эканомікі Рэспублікі Беларусь.

## Узнагароды 
Узнагароджаны Ганаровай Граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь. Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі» (2006).

## Цікавая інфармацыя 
У 2008 годзе аналітычны цэнтр «Стратэгія» прызнаў «Цытатай года» лютаўскае выказванне міністра эканомікі Мікалая Зайчанкі:
«*Мы павінны разглядаць нашу эканоміку такой, якая яна ёсць, і рэфармаваць яе так, як яна можа быць змененая, і паступова рабіць яе такой, якой яна павінна быць*».

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Старонка на праекце «Хто ёсць хто ў РБ» 
* Указ прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 290 «Аб назначэнні членаў Урада Рэспублікі Беларусь» 

Катэгорыя:Міністры эканомікі Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Узнагароджаныя Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Намеснікі міністра эканомікі Рэспублікі Беларусь
Мікалай Генадзевіч Снапкоў

**Мікала́й Гена́дзевіч Снапко́ў** (, Магілёў, БССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч, першы намеснік Старшыні Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.

## Біяграфія 
Мікалай Снапкоў нарадзіўся ў 1969 годзе ў Магілёве. З 1986 года працаваў рабочым рамонтнай майстэрні саўгаса «Трасціно» Хоцімскага раёна Магілёўскай вобласці.

Пасля сканчэння Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі (1991) працаваў эканамістам племзавода «Леніна» Горацкага раёна Магілёўскай вобласці, затым — эканамістам Гродзенскай кантрольна-выпрабавальнай станцыі па свінагадоўлі, старшым эканамістам ЭВСА «Пісараўшчына» Мсціслаўскага раёна Магілёўскай вобласці.

1992—1994 — бухгалтар Дрыбінскага раённага ВА ЖКГ Магілёўскай вобласці.

1994—1996 — эканаміст, галоўны эканаміст крэдытнага аддзела, намеснік кіраўніка Дрыбінскага аддзялення «Белаграпрамбанку».

1996—2000 — намеснік старшыні па пытаннях эканомікі, рыначных адносін і прыватызацыі Горацкага райвыканкама.

2000—2007 — начальнік фінансавага ўпраўлення Магілёўскага аблвыканкама. У 2001 годзе скончыў Акадэмію кіравання пры прэзідэнце.

2007—2009 — намеснік старшыні Магілёўскага аблвыканкама.

9 студзеня 2009 года прызначаны намеснікам кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта.

4 снежня 2009 года загадам прэзідэнта прызначаны міністрам эканомікі Рэспублікі Беларусь.

Са снежня 2014 года — намеснік кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта.

30 студзеня 2020 г. прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Кітайскай Народнай Рэспубліцы.

4 чэрвеня 2020 года быў прызначаны Першым намеснікам старшыні Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Магілёве
Катэгорыя:Выпускнікі Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі
Катэгорыя:Выпускнікі Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Намеснікі старшыні Магілёўскага абласнога выканаўчага камітэта
Катэгорыя:Супрацоўнікі Адміністрацыі прэзідэнта Беларусі
Катэгорыя:Міністры эканомікі Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Кітаі
Катэгорыя:Намеснікі прэм’ер-міністраў Беларусі
Катэгорыя:Дэпутаты Магілёўскага абласнога Савета дэпутатаў 25-га склікання
Міхаіл Іванавіч Русы

**Міхаіл Іванавіч Ру́сы** (, вёска Вароніна Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці) — беларускі палітык, старшыня Аграрнай партыі, займаў пасады намесніка прэм’ер-міністра Рэспублікі Беларусь, дэпутата Палаты прадстаўнікоў Беларусі, міністра сельскай гаспадаркі Працаваў старшынёй Пастаяннай камісіі Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Беларусі па праблемах чарнобыльскай катастрофы, экалогіі і прыродакарыстання.

10 красавіка 2012 прызначаны намеснікам Прэм’ер-міністра Рэспублікі Беларусь. Аднак 2018 выдаўся няпростым годам для Міхаіла Іванавіча: прэзідэнт раскрытыкаваў аграрную дзейнасць Русага на ільняной ніве і адзначыў, што толькі капрызнае надвор’е ды поспехі Аршанскага льнокамбіната ўратавалі ягонае віцэ-прэм’ерскае крэсла. Паводле слоў кіраўніка дзяржавы, ільняная кампанія 2019 год стане вырашальнай у лёсе Міхаіла Іванавіча. 27 сакавіка 2019 года Міхаіл Русы вызвалены ад пасады Намесніка Прэм’ер-міністра Беларусі пасля рабочай паездкі Прэзідэнта ў Шклоўскі раён Магілёўскай вобласці.

1 красавіка 2019 года Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка прыняў рашэнне накіраваць Русага на пасаду памочніка Прэзідэнта — інспектара па Магілёўскай вобласці. У снежні 2019 года быў прызначаны Прэзідэнтам у склад Савета Рэспублікі 7-га склікання. 11 снежня 2019 года вызвалены ад пасады памочніка Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — інспектара па Магілёўскай вобласці.

## Спасылкі 
* Гісторыя жыцця Міхаіла Русага — «Наша Ніва»
* Старонка на праекце «Хто ёсць хто ў РБ» 

Катэгорыя:Палітыкі Беларусі
Катэгорыя:Міністры сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Міністры прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Намеснікі прэм’ер-міністраў Беларусі
Катэгорыя:Аграномы Беларусі
Катэгорыя:Выпускнікі Мінскай вышэйшай партыйнай школы
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання
Катэгорыя:Члены Беларускай аграрнай партыі
Катэгорыя:Члены Камуністычнай партыі Беларусі
Катэгорыя:Памочнікі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — інспектары па Магілёўскай вобласці
Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання
Катэгорыя:Першыя сакратары райкамаў КПБ
Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 8-га склікання
Аляксандр Уладзіміравіч Азярэц

**Алякса́ндр Уладзі́міравіч Азярэ́ц** (, в. Гарбацэвічы, , Магілёўская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, у 2006-13 міністр энергетыкі Рэспублікі Беларусь.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 9 мая 1953 года ў в. Гарбацэвічы Бабруйскага раёна Магілёўскай вобласці Беларускай ССР.

У 1976 годзе скончыў Беларускі політэхнічны інстытут па спецыяльнасці «Цеплавыя электрычныя станцыі», у 1993 годзе — Акадэмію кіравання пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Эканоміка і кіраванне вытворчасцю».

1976—1987 — інжынер ВТА, інжынер групы рэжымаў, начальнік змены катлатурбіннага цэха, старшы інжынер — кіраўнік лабараторнага цэха Віцебскай ЦЭЦ «Белгалоўэнерга».

1987—1996 — начальнік службы цеплатэхнічнага абсталявання РЭУ «Віцебскэнерга», намеснік галоўнага інжынера па цеплатэхнічнай частцы ВА «Віцебскэнерга».

1996—2000 — намеснік генеральнага дырэктара па агульных пытаннях Віцебскага РУП «Віцебскэнерга».

У 2000 годзе прызначаны генеральным дырэктарам Віцебскага рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства электраэнергетыкі «Віцебскэнерга».

Намеснік старшыні Савету дырэктараў ААТ «Белгазпрамбанк».

З мая 2006 да красавіка 2013 года — міністр энергетыкі Беларусі. Вызвалены ад пасады з фармулёўкай «за правалы ў кіраванні энергетычнай галіной».

## Спасылкі 
* Старонка на праекце «Хто ёсць хто ў Рэспубліцы Беларусь» 

Катэгорыя:Міністры энергетыкі Рэспублікі Беларусь
Георгій Іванавіч Кузняцоў

**Гео́ргій Іва́навіч Кузняцо́ў** (нар. , в. Старына, Барысаўскі раён, Мінская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, старшыня Дзяржаўнага камітэта па маёмасці Рэспублікі Беларусь (2006—2014).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 28 жніўня 1950 года ў в. Старына Барысаўскага раёна Мінскай вобласці БССР.

Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію.

Працаваў інжынерам і старшым інжынерам інстытута «Белдзіпразем», інжынерам глебава-экалагічнай экспедыцыі ў Лівіі.

У 1991—1995 гадах — намеснік старшыні Камітэта па зямельнай рэформе і землеўпарадкаванні пры Савеце Міністраў.

У 1995—1997 гадах — старшыня Камітэта па зямельных рэсурсах Міністэрства прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя.

У 1997—2001 гадах — старшыня Дзяржаўнага камітэта па зямельных рэсурсах, геадэзіі і картаграфіі Рэспублікі Беларусь.

У 2001—2006 гадах — старшыня Камітэта па зямельных рэсурсах, геадэзіі і картаграфіі пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь.

З 5 мая 2006 да 27 снежня 2014 года — старшыня Дзяржаўнага камітэта па маёмасці Рэспублікі Беларусь.

## Спасылкі 
* Старонка на праекце «Хто ёсць хто ў Рэспубліцы Беларусь»

Катэгорыя:Старшыні Дзяржаўнага камітэта па маёмасці Беларусі
Катэгорыя:Выпускнікі Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі