open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Веніямін (Навіцкі)

**Епіскап Веніямін** (свецкае імя *Сяргей Васілевіч Навіцкі*; , Мінская губерня — , Чэбаксары) — праваслаўны дзеяч, епіскап.

## Біяграфія 
Пасля сканчэння Слуцкага духоўнага вучылішча ў 1914 годзе паступіў у Мінскую духоўную семінарыю, у якой вучыўся да яе закрыцця ў 1918 годзе. З 1919 года настаўнік школы в. Печураны Слуцкага павета, цяпер Капыльскі раён. З 1921 года псаломшчык Свята-Троіцкай царквы в. Дарава Навагрудскага павета, цяпер Ляхавіцкі раён.

З 1922 года вучыўся ў Віленскай духоўнай семінарыі, з 1925 года на багаслоўскім факультэце Варшаўскага ўніверсітэта. 25 снежня 1928 года пастрыжаны ў іераманаха. Пасля сканчэння універсітэта (1929) член Духоўнага сабора Успенскай Пачаеўскай Лаўры. 17 мая 1934 года ўзведзены ў сан архімандрыта. З лета 1936 настаяцель Пакроўскай царквы ў Львове, благачынны праваслаўных прыходаў Галіцыі.

У снежні 1937 года абараніў дысертацыю «Об изменяемости канонов православной церкви» і атрымаў ступень магістра багаслоўя. 15 ліпеня 1941 года хіратанізаваны ў епіскапа Пінскага і Палескага, вікарыя Валынскай епархіі. Падчас Другой сусветнай вайны заставаўся на акупаванай тэрыторыі. Са жніўня 1942 года епіскап Палтаўскі і Лубненскі.

Арыштаваны ў 1944 годзе ў  Кіеве. Асуджаны да 10 гадоў. Этапаваны ў адзін з Калымскіх канцлагераў. Вызвалены ў 1956 годзе. З лістапада 1956 года епіскап Омскі і Цюменскі. 12 лютага 1958 года ўзведзены ў сан архіепіскапа. З 21 лютага 1958 года архіепіскап Іркуцкі і Чыцінскі. З 31 мая 1973 года архіепіскап Чэбаксарскі і Чувашскі.

 
Катэгорыя:Архіепіскапы Рускай праваслаўнай царквы
Катэгорыя:Епіскапы Рускай праваслаўнай царквы
Катэгорыя:Епіскапы пінскія і лунінецкія
Латыгальскі сельсавет

Назву **Латы́гальскі сельсавет** маюць:

* Латыгальскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сенненскага раёна Віцебскай вобласці
* Латыгальскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Вілейскага раёна Маладзечанскай вобласці
Беларускі псіхапат

**«Беларускі псіхапат»** () — беларускі незалежны мастацкі фільм, зняты ў 2015 годзе рэжысёрам Мікітам Лаўрэцкім. Лепшы фільм Нацыянальнага конкурсу кінафестывалю «Лістапад» у Мінску (2015), удзельнік пазаконкурснай праграмы кінафестывалю «» у Вісбадэне (2016). Онлайн-прэм’ера ў інтэрнэце адбылася ў 2016 годзе на сайце часопіса «Cineticle».

## Сюжэт 
Герой фільма, «малады таленавіты фатограф і відэаграф», вырашае на свой дзень нараджэння нарэшце страціць некранутасць і для гэтага па нейкай зачараванай логіцы запрашае на дачу малазнаёмую дзяўчыну і двух яе сябровак. Дзяўчаты не адразу разумеюць, наколькі жахлівая ноч чакае іх наперадзе.

## Ролі выконвалі 
## Здымачная група 
* прадзюсар, рэжысёр, мантажор — Мікіта Лаўрэцкі
* аўтар сцэнарыя — Мікіта Лаўрэцкі, Вольга Кавалёва
* аператар — Марыя Рольскітэ

## Крытыка 
## Спасылкі 
* 
* «Беларускі псіхапат»  на сайце кінафестывалю «Лістапад»

Катэгорыя:Фільмы Беларусі
Катэгорыя:Фільмы Мікіты Лаўрэцкага
Карпавіцкі сельсавет

Назву **Карпавіцкі сельсавет** маюць:

* Карпаві́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Вілейскага раёна Маладзечанскай вобласці
* Ка́рпавіцкі сельсавет — назва Асташкавіцкага сельсавета Светлагорскага раёна Гомельскай вобласці ў 1924—1926 гадах
Каханне і партнёрства

**«Каханне і партнёрства»** () — беларускі незалежны мастацкі фільм, зняты ў 2016 годзе рэжысёрам Мікітам Лаўрэцкім На мінскім міжнародным кінафестывалю «Лістапад» атрымаў Дыплом за пачуццё часу (2016), удзельнік пазаконкурснай праграмы кінафестывалю краін Цэнтральнай і Усходняй Еўропы ў Котбусе (2017).
## Сюжэт
Закаханыя Ігар і Света прыязджаюць у Віцебск на выходныя, каб наведаць маму Ігара і зняць відэаблог пра яго родны горад.
## Ролі выконвалі
## Здымачная група
*прадзюсар, сцэнарыст, рэжысёр, мантажор — Мікіта Лаўрэцкі
*аператар — Ягор Яфімаў
## Крытыка
## Спасылкі
*

Катэгорыя:Фільмы Беларусі
Катэгорыя:Фільмы Мікіты Лаўрэцкага
Віктар Паўлавіч Нікалайкін

**Віктар Паўлавіч Нікалайкін** (нар. , в. Сівенка, , Гомельская вобласць) — беларускі службовец, дэпутат. 

## Біяграфія 
У 1983 годзе скончыў Беларускі політэхнічны інстытут па спецыяльнасці «арганізацыя і бяспека дарожнага руху»; працаваў інжынерам аўтакалоны № 2459 Віцебскага аблаўтаўпраўлення, начальнікам калоны № 5. 

З 1984 па 1989 гады — на камсамольскай рабоце: другі сакратар Чыгуначнага раённага камітэта ЛКСМБ г. Віцебска, сакратар, другі сакратар Віцебскага гарадскога камітэта ЛКСМБ. З 1989 года працаваў загадчыкам аддзела Віцебскага гарадскога выканаўчага камітэта, займаў пасаду кіраўніка адміністрацыі Кастрычніцкага раёна Віцебска. З 15 лістапада 2007 года — намеснік старшыні Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта.

З красавіка 2009 года выконваў абавязкі старшыні Віцебскага гарадскога выканаўчага камітэта. На 12-й пазачарговай сесіі Віцебскага гарадскога Савета дэпутатаў 21 красавіка 2012 года па ўзгадненні з А. Лукашэнкам быў зацверджаны дэпутатамі на пасадзе старшыні Віцебскага гарадскога выканаўчага камітэта. 

На парламенцкіх выбарах, якія прайшлі 17 лістапада 2019 года, балатаваўся ў Палату прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання па выбарчай акрузе № 17 «Віцебская-Горкаўская». Па выніках галасавання набраў 44 566 галасоў (84,08 % ад 53 006 выбаршчыкаў, якія прынялі ў галасаванні). У сувязі з абраннем у парламент у снежні 2019 года быў вызвалены з пасады старшыні Віцебскага гарадскога выканаўчага камітэта. У Палаце прадстаўнікоў заняў пасаду старшыні Пастаяннай камісіі па жыллёвай палітыцы і будаўніцтве.

Скончыў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае і мясцовае кіраванне».

У 2024 годзе выбраны дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VIII склікання ад Віцебская-Горкаўскай акругі  № 17. Старшыня Пастаяннай камісіі па эканамічнай палітыцы, член Савета Палаты прадстаўнікоў. Узнагароджаны Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (2022).

## Спасылкі 
* Біяграфія на сайце Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь

Катэгорыя:Кіраўнікі адміністрацый гарадскіх раёнаў Беларусі
Катэгорыя:Старшыні Віцебскага гарадскога выканаўчага камітэта
Катэгорыя:Намеснікі старшыні Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання
Катэгорыя:Уладальнікі ганаровага звання «Чалавек года Віцебшчыны»
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 8-га склікання
Харыс Абдрахманавіч Хасьянаў

**Харыс Абдрахманавіч Хасьянаў** (нар. , в. , Горкаўская вобласць, РСФСР) — расійскі і беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў у 1966 годзе факультэт горадабудаўніцтва Маскоўскага архітэктурнага інстытута (выкладчыкі В. В. Бабураў, , М. І. Бруноў, , Кастрыкін). У 1962—1963 гадах пад кіраўніцтвам выкладчыка скульптара Б. А. Бабічава выконваў скульптурныя партрэты, у т.л. географа і падарожніка па Цэнтральнай Азіі  і яго сакратара Б. Аўчыннікава (геаграфічны музей г. Масква), забудова квартала № 147 у г. Куйбышаве (пабудаваны ў 1968; сааўтар А. Ластаўкін); генплан г. Безянчук (40 тыс. жыхароў) у Куйбышаўскай вобласці (1969); планіроўка і забудова мікрараёнаў № 37 і 39 у Ленінскім раёне г. Казані (1971—1972); генплан (40 тыс. жыхароў) і ПДП Паўночнага жылога раёна г. Новы Зай Татарскай Аўтаномнай ССР (1972).

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары СССР
Катэгорыя:Архітэктары Расіі
Катэгорыя:Горадабудаўнікі Беларусі
Катэгорыя:Горадабудаўнікі Расіі
Варсанофій (Грыневіч)

**Епіскап Варсанофій** (свецкае імя *Канстанцін Грыневіч*;   — , Цвер) — праваслаўны дзеяч, епіскап.

## Біяграфія 
Скончыў Магілёўскую духоўную семінарыю, Казанскую духоўную акадэмію (1902). Служыў у цэрквах у Гомелі і Маскве. У 1945 годзе хіратанізаваны ў епіскапа Гродзенскага і Баранавіцкага (пазней тытул Баранавіцкі са знікненнем Баранавіцкай вобласці быў перайменаваны ў Лідскі). У 1948—1950 гадах — епіскап Сяміпалацінскі і Паўладарскі (Казахстан), у 1950—1953 гадах — Арэнбургскі і Бузулуцкі, 1954—1956 гадах — архіепіскап Калінінскі і Кашырскі.

Катэгорыя:Епіскапы гродзенскія і ваўкавыскія
Катэгорыя:Епіскапы Рускай праваслаўнай царквы
Катэгорыя:Архіепіскапы Рускай праваслаўнай царквы
Тургелі

**Тургелі**, таксама **Тургя́лей** () — мястэчка ў Салечніцкім раёне Віленскага павета Літвы. Цэнтр Тургельскай сянюніі. Месціцца на рацэ Мерачанка, за 18 км на ўсход ад Салечнікаў.

## Гісторыя 
### Ранняя гісторыя 
Упершыню Тургелі ўпамінаюцца ў XV стагоддзі пад назвай *Малы Мерач*. У гэты час яны ўваходзілі ў склад Віленскага павета Віленскага ваяводства. У 1511 годзе ў Тургелях быў пабудаваны касцёл. У 1541 годзе збудаваны мураваны касцёл з фундацыі Вацлава Мангірдовіча і Габрыяловіча.

У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе Тургелі апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Віленскім павеце Віленскай губерні. У 1837 годзе касцёл адноўлены ксяндзом Габрыяловічам. Каля 1892 года ў Тургелях было 18 будынкаў.

За часамі Першай сусветнай вайны ў 1915 годзе Тургелі занялі войскі Германскай імперыі.

### Найноўшы час 
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай тэрыторыя абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У пачатку студзеня 1919 года тэрыторыя занята Чырвонай Арміяй, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У другой палове сакавіка 1919 года пад кантролем Польшчы. На тэрыторыю таксама прэтэндавала Літва. 

У 1920 годзе Тургелі апынуліся ў складзе Сярэдняй Літвы, у 1922 годзе — у складзе Польшчы. У беларускай гістарыяграфіі землі вядомыя як Заходняя Беларусь.

У другой палове верасня 1939 года Тургелі заняты Чырвонай Арміяй, 10 кастрычніка 1939 года паводле дагавора з СССР тэрыторыя Віленскай вобласці перададзена Літве. З 1940 года ў Літоўскай ССР. У 1941—1944 гадах пад акупацыяй Германіі.

З 1990 года ў складзе адноўленай незалежнай Літвы.

Turgieli, Uniebaŭziaćcia. Тургелі, Унебаўзяцьця (1933).jpg|Касцёл да рэканструкцыі
Turgieli. Тургелі (1931).jpg|Касцёл, 1931 г.
Turgieli, Kaplica. Тургелі, Капліца (1933).jpg|Капліца, 1933 г.
Turgieli. Тургелі (V. Ravienskaja, 1938).jpg|У мястэчку, 1938 г.

## Насельніцтва 
* **XIX стагоддзе**: ~1892 год — 277 чал.
* **XXI стагоддзе**: 2011 год — 588 чал.

## Славутасці 
* Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (1837)
* Капліца-пахавальня Кабылінскіх (1850)

## Галерэя 

Church in Turgeliai 01(js).jpg|Касцёл
Turgeliu baznychios interjeras2011.jpg|Інтэр’ер касцёла
Turgeliai. kapinių koplyčia.JPG|Капліца
Turgeliaipiliak.JPG|Гарадзішча

## Вядомыя асобы 
* Эдвард Паўловіч (1825—1909) — беларускі мемуарыст, мастак і асветнік.

У мястэчку пахаваны рэктар Віленскага ўніверсітэта, правазнаўца, эканаміст-фізіякрат Сымон Малеўскі (1759—1832).

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Krzywicki J. Turgiele //  S. 638.

## Спасылкі 
*
Суднікоўскі сельсавет

**Судніко́ўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Вілейскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Суднікі.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ільянскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. З 24 ліпеня 1957 года ў складзе Вілейскага раёна. 6 верасня 1957 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Ільянскага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Вілейскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ільянскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1957 годзе
Адрынутыя (фільм, 2019)

«**Адры́нутыя**» () — французскі мастацкі фільм рэжысёра Ладжа Лі, які выйшаў на экраны ў 2019 годзе.

## Сюжэт 
У XIX стагоддзі Жан Вальжан і Казета са знакамітага рамана Віктора Гюго ўпершыню сустрэліся ў парыжскім раёне Манфермей — месцы паліцэйскага самавольства і месцы жыхарства адкідаў грамадства. Праз сто з лішкам гадоў тут нічога не змянілася: Манфермей па-ранейшаму гіблае месца. У занядбаных толькі іншыя колер скуры і нацыянальнасць — зараз раён населены мігрантамі. Паліцыя ўсё так жа бясчынствуе і прапаведуе палітыку сілы. Ларан, які атрымаў мянушку «Пенто», — пачатковец у крымінальным падраздзяленні паліцыі Сен-Дэні. З пісталетам у кабуры і дубінкай у руках, Пенто і яго новыя паплечнікі чыняць на вуліцах раёна тое, што яны называюць справядлівасцю.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы-драмы Францыі
Катэгорыя:Фільмы Францыі 2019 года
Катэгорыя:Фільмы Ладжа Лі
Павел (Вількоўскі)

**Епіскап Павел** (свецкае імя *Пётр Вількоўскі*; нарадзіўся , Мікалаеў, Украіна  — , Растоў-на-Доне) — праваслаўны дзеяч, архіепіскап.

## Біяграфія 
Сын псаломшчыка Якава Вількоўскага. Скончыў Херсонскае духоўнае вучылішча, Адэскую духоўную семінарыю (1881), Кіеўскую духоўную акадэмію са ступенню кандыдата багаслоўя (1895). Служыў карэктарам у сінадальнай друкарні ў Санкт-Пецярбургу. З 1896 года паслушнік Макар’еўскай пустыні (Наўгародская губерня). Рукапаложаны ў манаха, іераманаха (1898). З 1900 года настаяцель Пасольскай царквы ў Канстанцінопалі, выкладаў у  рускіх школах пры храме Святога Сцяфана, у камерцыйным вучылішчы, быў карэспандэнтам часопіса «Церковные ведомости». З 1910 года архімандрыт, назіральнік Тарапецкага духоўнага вучылішча (Пскоўская губерня).

З 1911 года рэктар Таўрычаскай духоўнай семінарыі. З 1912 года настаяцель Уфімскага Успенскага манастыра. У 1913 годзе рэктар Уфімскай духоўнай семінарыі. 1 кастрычніка 1914 года ў Петраградзе хіратанісаны ў епіскапа Ялецкага, вікарыя Арлоўскай епархіі. У 1917 годзе епіскап Міхайлаўскі, вікарый Разанскай епархіі.

Удзельнік Свяшчэннага Сабора РПЦ (1917—1918, Масква). У 1918 годзе жыў ва Украіне. З 1919 года епіскап Бакінскі, вікарый Грузінскага экзархата. З 1924 года епіскап Аханскі (?), вікарый Пермскай епархіі.

Арыштаваны за антысавецкую дзейнасць. У 1925 годзе высланы ў Ніжагародскую губернію. З лістапада 1927 года епіскап Мінскі. Узведзены ў сан архіепіскапа. З 13 снежня 1930 года архіепіскап Пяцігорскі. У 1931 годзе выйшаў на пакой, жыў у горадзе Старая Руса Наўгародскай вобласці.

Арыштаваны 19 лютага 1933 года. Абвінавачваўся ў сувязі з замежным «Братством Русской Правды». Асуджаны калегіяй АДПУ 2 красавіка 1933 года да ВМП і быў расстраляны.

Рэабілітаваны 31 мая 1990 года. Асабовая справа П. № П-48721 захоўваецца ў архіве УКДБ Краснадарскага краю.

## Спасылкі 
* ПАВЕЛ (ВІЛЬКОЎСКІ) http://www.marakou.by/
 
Катэгорыя:Епіскапы мінскія
Катэгорыя:Пасмяротна рэабілітаваныя
Катэгорыя:Архіепіскапы Рускай праваслаўнай царквы
Катэгорыя:Бакінская і Азербайджанская епархія
Боль і слава

«**Боль і сла́ва**» () — іспанскі мастацкі фільм рэжысёра Педра Альмадовара, які выйшаў на экраны ў 2019 годзе.

## Сюжэт 
Таленавіты кінарэжысёр пад канец свайго творчага шляху азіраецца ў мінулае, і на яго абвальваецца плынь яркіх успамінаў. Далікатныя пачуцці да маці, любоў і растанне, пошукі шчасця і поспеху. Усё гэта прыводзіць творцу да важных развагаў пра жыццё і мастацтве — боль і славу...

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы-драмы 2019 года
Катэгорыя:Фільмы Іспаніі 2019 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Іспаніі
Катэгорыя:Фільмы Педра Альмадовара
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Альберта Іглесіяс
Казловіцкі сельсавет (Калінкавіцкі раён)

**Казло́віцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Калінкавіцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Казловічы.

Утвораны 21 кастрычніка 1968 года ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці БССР у складзе 3 населеных пунктаў — вёсак Казанск, Казловічы і Кошчычы, якія ўваходзілі адпаведна ў склад Хаміцкага, Навасёлкаўскага і Даманавіцкага сельсаветаў. 8 студзеня 1992 года ў склад сельсавета з адміністрацыйнага падпарадкавання Азарыцкага пассавета перададзена вёска Цідаў.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 942 чалавекі, з іх 95,8 % — беларусы, 3,1 % — рускія, 0,6 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 737 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / С.Д. Гриневич и др. — Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 2: (1944―1980 гг.). — Мн., «Беларусь», 1987. — 283 с.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1968 годзе
Неруш

**«Неруш»** — беларускі незалежны беларускамоўны мастацкі фільм, здымкі якога пачаліся ў 2015 годзе рэжысёрам Дзянісам Жыгуновым на базе «Aurios Studios».

## Сюжэт 
У аснове фільма — балада пра трох персанажаў, якія сутыкаюцца са звышнатуральнымі з’явамі і істотамі.

## Ролі выконвалі 
## Здымкі 
Пад канец 2014 года мінская фірма «Aurios Studios» аб’яднала маладых прафесіяналаў у сферы кіно, літаратуры і музыкі для стварэння паўнаметражнага фэнтэзі на аснове беларускай міфалогіі і легендаў. Для таго, каб зарабіць грошы для здымак кіно, удзельнікі праекта звярнуліся да краўдфандзінга. На працягу 2015 года здымачная група працавала з першакрыніцамі, стварала сцэнар, здымалі першыя сцэны. Асноўная частка здымак прайшла ў Беларусі, у Віцебскай вобласці, здымалі і на мяжы з Прыбалтыкай, у Друі. Камерным хорам «Салютарыс» быў створаны і запісаны саўндтрэк да фільма, а таксама здымачнай групай выпушчаны афіцыйны трэйлер.

## Здымачная група 
* рэжысёр — Дзяніс Жыгуноў
* дырэктар — Павел Герасімовіч
* сцэнар — Юлія Шэдзько
* аператары — Алёна Жыгунова, Дзяніс Жыгуноў, Дзмітрый Стэльмах
* мантаж — Дзяніс Жыгуноў
* 3D — Яўген Іваніцкі
* кампазітар — Павел Герасімовіч

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Фільмы Беларусі
Катэгорыя:Фільмы на беларускай мове
Ford супраць Ferrari

«**Ford су́праць Ferrari**» () — амерыканская спартыўная драма рэжысёра Джэймса Мэнгалда, якая выйшла на экраны ў 2019 годзе.

## Сюжэт 
Фільм расказвае пра ўзаемаадносіны амерыканскага аўтамабільнага канструктара Кэрала Шэлбі і адважнага брытанскага гоншчыка Кена Майлза, якія разам кінулі выклік карпарацыям і ўласным дэманам, каб стварыць абсалютна новы спорткар, які змог канкурыраваць з Ferrari на чэмпіянаце свету, які прайшоў у Францыі ў сярэдзіне 1960-х гадоў.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы-драмы 2019 года
Катэгорыя:Фільмы ЗША 2019 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы Джэймса Мэнгалда
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Марка Белтрамі
Амерыкан бой

**«Аме́рыкан бой»** — беларускі незалежны кароткаметражны мастацкі фільм, зняты ў 2015 годзе годзе рэжысёрам Мікітам Лаўрэцкім.

## Сюжэт 
Галоўны герой Максім, якому не хапае паміраючай карціны старога Мінска, сустракае свайго сябра Янку, якога ён не бачыў ужо год. За гэты час Янка вучыўся ў ЗША.

## Ролі выконвалі 
## Здымачная група 
* рэжысёр і сцэнарыст — Мікіта Лаўрэцкі
* аператары — Вольга Кавалёва, Антон Шэлег, Мікіта Лаўрэцкі

## Спасылкі 
* 
* «Амерыкан бой» на сайце kinopark.by

Катэгорыя:Кароткаметражныя фільмы Беларусі
Катэгорыя:Фільмы на беларускай мове
Катэгорыя:Фільмы Мікіты Лаўрэцкага
Паэзія (фільм)

**«Паэзія»** () — беларускі незалежны кароткаметражны мастацкі фільм, зняты ў 2015 годзе рэжысёрам Мікітам Лаўрэцкім.

## Сюжэт 
Былая пара (хлопец і дзяўчына) пішуць вершы і адчуваюць невытлумачальную сінхроннасць у Інтэрнэце.

## Ролі выконвалі 
## Здымачная група 
* рэжысёр, сцэнарыст — Мікіта Лаўрэцкі

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Кароткаметражныя фільмы Беларусі
Катэгорыя:Фільмы Мікіты Лаўрэцкага
Беладворскі сельсавет

**Беладво́рскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шаркаўшчынскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Белы Двор.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Шаркаўшчынскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Германавіцкага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Шаркаўшчынскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Данііл (Юзьвюк)

**Епіскап Данііл** (свецкае імя: **Мікалай Парфіравіч Юзьвюк**; , Дзмітровічы, Брэсцкі павет, Расійская імперыя — , Алэксандрыўка, Украіна) — праваслаўны архірэй. Епіскап Ковенскі, вікарый Літоўскай епархіі (1942—1945), архіепіскап Пінскі і Палескі (1945—1950).

## Біяграфія 
З сям’і псаломшчыка, брат вядомага царкоўнага дзеяча, дэпутата Дзяржаўнай думы Уладзіміра Юзьвюка. Скончыў духоўнае вучылішча і Віленскую духоўную семінарыю. Выкладаў у духоўных навучальных установах. У 1914 годзе паступіў на юрыдычныя курсы ў Петраградзе. Пасля 1917 года на грамадзянскай рабоце ў Харкаве, потым пераехаў у Вільню. У 1925—1939 гадах выхавацель-выкладчык Віленскай духоўнай семінарыі. З 1939 года — сакратар мітрапаліта Літоўскага і Віленскага Елеўферыя (Богаяўленскага). У 1942 годзе пастрыжаны ў іераманаха, узведзены ў сан архімандрыта. Пасвечаны ў епіскапа Ковенскага.

У 1942 годзе прысутнічаў на з’ездзе праваслаўных архірэеў Прыбалтыкі ў Рызе. У маі 1944 года ўзведзены ў сан архіепіскапа і прызначаны часовым кіруючым Віленскай і Літоўскай епархіяй з правам кіравання экзархатам. У канцы 1944 — пачатку 1945 гадоў жыў у Чэхаславакіі. У маі 1945 года знаходзіўся ў лагеры для перамешчаных асобаў (Displaced Person). 30 снежня 1945 года прызначаны архіепіскапам Пінскім і Брэсцкім. Са снежня 1948 года да лета 1950 года — архіепіскап Пінскі і Палескі.

Арыштаваны 25 жніўня 1950 года ў Пінску. Асуджаны 2 снежня 1950 года дa 25 гадоў ППК з канфіскацыяй маёмасці. З другой паловы 1950-х галоў жыў у мужчынскім манастыры ў горадзе Ізмаіл Адэскай вобласці. З лістапада 1964 года — у Міхайлаўскім жаночым манастыры ў сяле Аляксандраўка Адэскага раёна.

Рэабілітаваны 21 жніўня 1989 УКДБ Брэсцкай вобласці.

## Літаратура 
* *Герман (Роснянский), иером.* Архиепископ Даниил: (Некролог) // Журнал Московской Патриархии. 1965. — № 11. — С. 22—24.
* 
* 

Катэгорыя:Віленская і Літоўская епархія
Катэгорыя:Епіскапы Рускай праваслаўнай царквы
Катэгорыя:Епіскапы пінскія і лунінецкія
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя ў БССР
Катэгорыя:Рэабілітаваныя ў СССР
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Кобрынскім раёне
Канфедэрацыя працы Расіі

**Канфедэрацыя працы Расіі** (: **КПР**) — расійскае аб’яднанне прафсаюзаў. Канфедэрацыя была створана на ўстаноўчым з’ездзе ў Маскве 12 красавіка 1995 года. У перыяд стварэння аснову КПР склалі прафсаюзы транспартнага сектара, сярод якіх — Федэральны прафсаюз авіядыспетчараў (ФПАД) Расіі, Расійскі прафсаюз маракоў, Расійскі прафсаюз докераў, Расійскі прафсаюз лакаматыўных брыгад чыгуначнікаў і іншыя. Аднак неўзабаве пасля заснавання КПР у сувязі з рознагалоссямі, што ўзніклі па пытаннях развіцця Канфедэрацыі, з яе выйшаў шэраг прафсаюзаў, — пераважна, вытворчага сектара — якія стварылі Усерасійскую канфедэрацыю працы (УКП). Пазней раскол быў пераадолены, і ў 2011 годзе Усерасійская канфедэрацыя працы ўвайшла ў склад Канфедэрацыі працы Расіі.

У лістападзе 2000 года УКП і КПР былі прыняты ў склад Міжнароднай канфедэрацыі свабодных прафсаюзаў (МКСП). У 2006 годзе адбылося зліццё МКСП і Сусветнай канфедэрацыі працы, у выніку якога была заснавана Міжнародная канфедэрацыя прафсаюзаў (МКП). УКП і КПР сталі сяброўскімі арганізацыямі — заснавальнікамі МКП і прынялі актыўны ўдзел ва ўстаноўчым кангрэсе МКП у Вене ў лістападзе 2006 года.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Прафсаюзы Расіі
Вадзім Уладзіміравіч Заранкін

**Вадзім Уладзіміравіч Заранкін** (, в. Бель, , Віцебская вобласць, БССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч. Старшыня Віцебскага гарвыканкама ў 2020-2021 гадах.

## Біяграфія 
У 1985 годзе скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію; працаваў старшым эканамістам упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання Лёзненскага райвыканкама. З 1986 па 1992 гады працаваў на розных пасадах у Лёзненскім раёнам і Віцебскім абласным камітэтах ЛКСМБ. З 1992 па 1995 гады займаў пасаду галоўнага эканаміста саўгаса «Віцебскі» (Віцебскі раён). З 1995 па 1997 гады працаваў юрысконсультам, загадчыкам прававым сектарам, загадчыкам аддзела інфармацыі Віцебскага райвыканкама. З ліпеня па снежань 1997 года займаў пасаду намесніка дырэктара па эканоміцы і прававых пытаннях ІПММП «Энергакамплект». Са снежня 1997 па 2002 гады працаваў спецыялістам, кіраўніком спраў, намеснікам старшыні па эканоміцы Віцебскага раённага выканаўчага камітэта.

З 2002 па 2011 гады — галоўны спецыяліст, намеснік начальніка ўпраўлення, начальнік упраўлення кантролю органаў выканаўчай улады і каардынацыі дзейнасці кантралюючых органаў Камітэта дзяржаўнага кантролю Віцебскай вобласці. У сакавіку 2011 года прызначаны першым намеснікам старшыні Камітэта дзяржаўнага кантролю Віцебскай вобласці. З лістапада 2014 года — старшыня Камітэта дзяржаўнага кантролю Віцебскай вобласці. Узнагароджаны нагрудным знакам «За добрасумленную працу» Камітэта дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь.

30 студзеня 2020 года прэзідэнт А. Лукашэнка ўзгадніў прызначэнне Вадзіма Заранкіна на пасаду старшыні Віцебскага гарадскога выканаўчага камітэта. З0 студзеня 2021 года сышоў у адстаўку.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Старшыні Віцебскага гарадскога выканаўчага камітэта
Гелваны

**Гелваны**, таксама **Гя́лванай** () — мястэчка ў Шырвінцкім раёне Віленскага павета Літвы. Цэнтр Гелванскай сянюніі. Размешчана за 16 км на захад ад Шырвінтаў.

## Гісторыя 
### Вялікае Княства Літоўскае 
Першы пісьмовы ўпамін пра Гелваны () у крыжацкім апісанні дарог Вялікага Княства Літоўскага і датуецца 1385 годам. У гэты час яны ўвайшлі ў склад Віленскага павета Віленскага ваяводства. У 1642 годзе ў Гелванах быў пабудаваны пратэстанцкі збор, у 1686 годзе — касцёл, пры якім існаваў кляштар францысканцаў.

У XVIII стагоддзі Гелваны былі ў валоданні Жабаў, таму часам мястэчка называлі *Жабавам*. 22 жніўня 1744 года кароль і вялікі князь Аўгуст Сас надаў Гелванам прывілей на кірмашы.

### Пад уладай Расійскай імперыі 
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай 1795 года Гелваны апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Віленскім павеце Віленскай губерні.

На 1866 год у Гелванах было 30 будынкаў.

### Найноўшы час 
З 1918 года абвешчаны часткай незалежнай Літвы. Пасля польска-літоўскіх баёў і падпісання пагаднення паміж міжваеннай Польшчай і Літвой у 1919 годзе Гелваны канчаткова складзе Літвы. З 1940 года ў Літоўскай ССР. У часы Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 да 1944 года мястэчка было пад акупацыяй Германіі.

## Насельніцтва 
* **XIX стагоддзе**: 1866 год — 286 чал., з іх 140 каталікоў, 5 праваслаўных і 141 іўдзей
* **XXI стагоддзе**: 2011 год — 284 чал.

## Славутасці 
* Капліца-пахавальня Плятэраў (XIX ст.)
* Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі (1897)
* Могілкі каталіцкія, капліца

### Страчаная спадчына 
* Касцёл і кляштар францысканцаў (XVII ст.)
* Сядзіба Плятэраў (XIX ст.)

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
*
Здраднік (фільм, 2019)

«**Здра́днік**» () — біяграфічная крымінальная драма рэжысёра Марка Белок’ё, якая выйшла на экраны ў 2019 годзе.

## Сюжэт 
У пачатку 1980-х гадоў паміж босамі сіцылійскай мафіі разгараецца вайна за гераінавы рынак. Адзін з мафіёзі, Тамаза Бушэта, спрабуе схавацца ў Бразіліі. У той час, як на яго радзіме пачынаецца бойня, Бушэта вымушаны здалёк назіраць за тым, як яго сыноў і братоў забіваюць у Палерма. Ён разумее, што можа стаць наступным. Бразільская паліцыя арыштоўвае Бушэту і экстрадзіруе яго ў Італію. Мафіёзі прымае рашэнне, якое кардынальна зменіць сітуацыю для мафіі, — ён сустракаецца з суддзёй Джавані Фальконе і парушае святую клятву, якую ён даў Коза Ностры.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы-драмы 2019 года
Катэгорыя:Фільмы Італіі 2019 года
Катэгорыя:Фільмы Францыі 2019 года
Катэгорыя:Фільмы Бразіліі 2019 года
Катэгорыя:Фільмы Германіі 2019 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Італіі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Францыі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Бразіліі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Германіі
Катэгорыя:Фільмы-біяграфіі Італіі
Катэгорыя:Фільмы-біяграфіі Францыі
Катэгорыя:Фільмы-біяграфіі Бразіліі
Катэгорыя:Фільмы-біяграфіі Германіі
Катэгорыя:Фільмы на італьянскай мове
Катэгорыя:Фільмы Марка Белок’ё
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Нікола П’ёвані
Пабойск

**Пабойск**, таксама **Паба́йскас** () — мястэчка ў Вількамірскім раёне Віленскага павета Літвы. Цэнтр Пабойскай сянюніі. Месціцца на сутоку рэк Вікторка і Жырноўка, за 6 км на поўдзень ад Вількаміра.

## Гісторыя 
### Вялікае Княства Літоўскае 
Першы пісьмовы ўспамін пра Пабойск датуецца 1 верасня 1435 года, калі тут адбылася бітва паміж войскамі Жыгімонта Кейстутавіча і Свідрыгайлы Альгердавіча. У гэты час ён уваходзіў у склад Віленскага павета Віленскага ваяводства.

У 1436 годзе ў Пабойску быў пабудаваны касцёл.

### Пад уладай Расійскай імперыі 
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай 1795 года Пабойск апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, у Вількамірскім павеце Віленскай губерні.

На 1859 год у Пабойску было 12 будынкаў.

### Найноўшы час 
Пасля польска-літоўскіх баёў і падпісання пагаднення паміж Польшчай і Літвой у 1919 годзе Пабойск апынуўся ў складзе Літвы. З 1940 года ў Літоўскай ССР. У часы Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 да 1944 года мястэчка былопад акупацыяй Германіі.

З 1990 года ў складзе адноўленай незалежнай Літвы.

## Насельніцтва 
* **XIX стагоддзе**: 1859 год — 129 чал.
* **XXI стагоддзе**: 2011 год — 234 чал.

## Славутасці 
* Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (1836)
* Помнік на месцы бітвы пад Вількамірам

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
*
Пазэльва

**Пазэльва** або **Пажэльва (, раней **
* **XXI стагоддзе**: 2011 год — 457 чал.

## Славутасці 
* Касцёл Святога Ігнація Лаёлы (1892)

## Вядомыя асобы 
* Аарон Клуг (1926—2018) — брытанскі і паўднёваафрыканскі вучоны, біяхімік. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі (1982).

## Кнігі 
* 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мястэчкі Літвы
З велізарнай вышыні

**«З велізарнай вышыні»** () — беларускі незалежны кароткаметражны мастацкі фільм, зняты ў 2017 годзе рэжысёрам Уладай Сяньковай.
## Сюжэт
Ратуючыся ад вайсковага прызыву, Ягор спрабуе нелегальна прабрацца ў Польшчу. У вагоне цягніка ён сустракае сірыйскага бежанца.
## Ролі выконвалі
## Здымачная група
*рэжысёр, сцэнарыст — Улада Сянькова
*прадзюсар — Ларыса Алейнік
*аператар — Антон Люмо
## Удзел у фестывалях
*Cottbus International Film Festival 2018
*Moscow International Film Festival 2018
*Minsk International Film Festival LISTAPAD 2018
*KOROCHE International Film Festival 2018
*KINOSHOCK Open Film Festival of CIS countries 2018
*STALKER International Film Festival 2018
*THESS International Film Festival 2018

## Спасылкі
*

Катэгорыя:Кароткаметражныя фільмы Беларусі
Катэгорыя:Фільмы Улады Сяньковай
Багуславішкі

**Багуславішкі**, таксама **Багаславі́шкіс** () — мястэчка ў Шырвінцкім раёне Віленскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Гелванскай сянюніі. Размешчана за 13 км на паўночны захад ад Шырвінтаў.

## Гісторыя 
### Вялікае Княства Літоўскае 
Упершыню Багуславішкі згадваюцца ў 1680 годзе. У 1787 годзе быў пабудаваны касцёл. У 1790 годзе Багуславішкі атрымалі статус мястэчка.

### Пад уладай Расійскай імперыі 
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай 1795 года Багуславішкі апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Віленскім павеце Віленскай губерні.

На 1833 год у Багуславішках было 8 будынкаў, 2 карчмы.

### Найноўшы час 
Пасля польска-літоўскіх баёў і падпісання пагаднення паміж міжваеннай Польскай Рэспублікай і Літвой у 1919 годзе Багуславішкі апынуліся ў складзе Літвы. У часы Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 да 1944 года мястэчка было пад акупацыяй Германіі.

## Насельніцтва 
### Дэмаграфія 
* **XIX стагоддзе**: ~1900 года — 261 чал.
* **XXI стагоддзе**: 2011 год — 110 чал.

## Славутасці 
* Касцёл Адшукання Святога Крыжа (1851)

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
*
Галіна Іванаўна Фрэнкель

**Галіна Іванаўна Фрэнкель** (нар. , г. Гомель)  — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыла ў 1972 годзе Брэсцкі інжынерна-будаўнічы інстытут (выкладчыкі І. Д. Белагорцаў — кіраўнік дыпломнага праекта, Т. А. Перасадзька, А. Я. Міцянін). З 1998 года працуе ў Дзяржбудэкспертызе па Гомельскай вобласці.

Член Саюза архітэктараў БССР з 1983 года.

## Творчасць 
Асноўныя працы: Ашчадбанк у г. Добрушы (пабудаваны ў 1995); спальны корпус піянерскага лагера «Лясная казка» ў курортнай зоне н.п. Чонкі (пабудаваны ў 1992); аднакватэрны пяціпакаёвы жылы дом павышанай камфортнасці (1990, пабудаваны ў 1992—1996; у сааўтарстве); селекцыйна-гібрыдны цэнтр у саўгасе «Станькаўскі» Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці (1986—1990; у сааўтарстве); жылы пасёлак для селекцыйна-гібрыднага цэнтра ў н.п. Зарэчча Рагачоўскага раёна (1987—1990, пабудаваны ў 1987; кіраўнік аўтарскага калектыва); няпоўная сярэдняя малакамплектная школа на 9 класаў (54 навучэнцаў) з дзіцячым садам (35 месцаў) у н.п. Старакраснае Рэчыцкага раёна (пачатак будаўніцтва ў 1993; у сааўтарстве); сярэдняя школа на 11 класаў (310 навучэнцаў) у н.п. Саланое Жлобінскага раёна, (праект у 1995; у сааўтарстве); трохпакаёвы аднакватэрны жылы дом «Мацура-3.97» уключаны ў каталог эканамічных сядзібных жылых дамоў (1997, ёсць пабудаваныя ў абласцях).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Упнікі

**Упнікі**, таксама **У́пнінкай** () — вёска ў Янаўскім раёне Ковенскага павета Літвы. Цэнтр Упнікаўскай сянюніі. Размешчана на левым беразе ракі Святой.

## Гісторыя 
### Вялікае Княства Літоўскае 
Першы пісьмовы ўспамін пра Упнікі датуецца 1442 годам, калі яны ўваходзілі ў склад Віленскага павета Віленскага ваяводства.

У 1477 годзе ва Упніках быў пабудаваны касцёл.

### Пад уладай Расійскай імперыі 
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе Упнікі апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Вількамірскім павеце Віленскай губерні.

У XIX стагоддзі ва Упніках існавала сядзіба.

### Найноўшы час 
Пасля польска-літоўскіх баёў і падпісання пагаднення паміж міжваеннай Польскай Рэспублікай і Літвой у 1919 годзе Упнікі апынуліся ў складзе Літвы. З 1940 года ў Літоўскай ССР. У часы Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 да 1944 года мястэчка было пад акупацыяй Германіі.

З 1990 года ў складзе адноўленай незалежнай Літвы.

## Насельніцтва 
## Славутасці 
* Касцёл Святога Міхаіла Арханёла (1845)

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Krzywicki J. Upniki //  S. 814

## Спасылкі
Мікалай Радзівіл (біскуп жамойцкі)

**Мікалай Радзівіл** (каля 1492 — 3 лістапада 1529/1530, Варні, Жамойцкае староства) — царкоўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Біскуп жамойцкі (з 1521).

## Біяграфія 
З гонядзка-мядзельскай лініі роду Радзівілаў гербу «Трубы», сын Мікалая, канцлера вялікага літоўскага, і Альжбеты з Саковічаў. Меў брата Яна, падчашага вялікага літоўскага і старосту генеральнага жамойцкага.

Навучаўся ў Балонні і Рыме. Там жа ў Італіі, відаць, атрымаў капланскае прызначэнне.

Дзякуючы ўпрыву бацькі і стрыя біскупа віленскага Войцеха Радзівіла, у 1521 годзе стаў біскупам жамойцкім. Не адыграў аднак вялікай ролі ў гісторыі Вялікага Княства Літоўскага.

## Галерэя 

Mikałaj Radzivił. Мікалай Радзівіл (1646-53).jpg|Невядомы мастак, каля 1646—53 гг.
Mikałaj Radzivił. Мікалай Радзівіл (H. Lajbovič, 1758).jpg|З альбома «Выявы роду Радзівілаў». Г. Ляйбовіч, 1758 г.
Mikałaj Radzivił. Мікалай Радзівіл (M. Starkman, 1857).jpg|М. Старкман, 1857 г.

У картцы да артыкула прыводзіцца партрэт з Нясвіжскай партрэтнай галерэі, напісаны каля 1733 года невядомым мастаком. У 1950 годзе па загаду ўладаў СССР гэты партрэт перадалі Польшчы, цяпер ён захоўваецца ў Нацыянальным музеі ў Варшаве.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Мікалай
Катэгорыя:Нарадзіліся ў XV стагоддзі
Катэгорыя:Біскупы жамойцкія
Катэгорыя:Памерлі ў Цяльшэйскім раёне
Катэгорыя:Памерлі ў Жамойцкім старостве
Ганусішкі

**Ганусішкі**, часам **Ганушышкі**, таксама **О́нушкіс** () — мястэчка ў Троцкім раёне Віленскага павета Літвы. Цэнтр Ганусішаўскай сянюніі. Размешчана на беразе , за 30 км на паўднёвы захад ад Трокаў.

## Назва 
Назва паходзіць ад распаўсюджанага ў літоўскіх баяраў імя Ганус (Hanus).

## Гісторыя 
### Вялікае Княства Літоўскае 
Першы пісьмовы ўспамін пра Ганусішкі датуецца 1503 годам, старабеларускай мовай: *Ганусишки*. У гэты час яны ўваходзілі ў склад Троцкага павета Троцкага ваяводства. У 1511 годзе ў Ганусішках збудавалі першы касцёл. У 1524 годзе тут заснавалі мястэчка.

### Пад уладай Расійскай імперыі 
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе Ганусішкі апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Троцкім павеце Віленскай губерні.

У XIX ст. у Ганусішках працавалі школа, вінакурня і млын.

За часамі Першай сусветнай вайны ў 1915 годзе Ганусішкі былі заняты войскамі Германскай імперыі.

### Найноўшы час 
Пасля польска-літоўскіх баёў і падпісання пагаднення паміж міжваеннай Польскай Рэспублікай і Літвой у 1919 годзе Ганусішкі апынуліся ў складзе Літвы. З 1940 года ў Літоўскай ССР. У часы Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 да 1944 года мястэчка знаходзілася пад акупацыяй Германіі.

## Насельніцтва 
* **XIX стагоддзе**: 1879 год — 197 чал.
* **XXI стагоддзе**: 2011 год — 519 чал.

## Славутасці 
* Касцёл Святых Апосталаў Піліпа і Якуба (1829)

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Мястэчкі Літвы
Высокі Двор

**Высокі Двор**, таксама **Аўкшта́дварыс** () — мястэчка ў Літве, на рацэ Верхняй. Уваходзіць у склад Троцкага раёна Віленскага павета. Цэнтр Высакадворскай сянюніі. Месціцца за 30 км на захад ад Трокаў.

## Гісторыя 
### Вялікае Княства Літоўскае 
Упершыню Высокі Двор згадваецца ў 1518 годзе У гэты час ён уваходзіў у склад Троцкага павета Троцкага ваяводства.

9 жніўня 1569 года Высокі Двор атрымаў статус мястэчка. У 1628 годзе тут заснавалі кляштар дамініканцаў.

### Пад уладай Расійскай імперыі 
]]

У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай 1795 года Высокі Двор апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, у Троцкім павеце Віленскай губерні.

Па задушэнні паўстання 1830—1831 гадоў у 1832 годзе расійскія ўлады ліквідавалі кляштар дамініканцаў, а касцёл перабудавалі ў маскоўскім стылі пад царкву Урадавага сінода Расійскай імперыі. Каля 1895 года ў мястэчку было 28 будынкаў.

У 1907—1913 гадах у Высокім Двары паводле праекту архітэктара Антонія Філіповіча-Дубовіка збудавалі новы касцёл.

### Найноўшы час 
За часамі Першай сусветнай вайны ў 1915 годзе тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. Пасля польска-літоўскіх баёў і падпісання пагаднення паміж міжваеннай Польскай Рэспублікай і Літвой у 1919 годзе Высокі Двор апынуўся ў складзе Літвы. З 1940 года ў складзе Літоўскай ССР. У часы Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 да 1944 года мястэчка было пад акупацыяй Германіі.

З 1990 года ў складзе адноўленай незалежнай Літвы.

## Насельніцтва 
* **XIX стагоддзе**: ~1895 год — 634 чал., з іх 386 каталікоў, 41 праваслаўны, 8 евангелістаў, 194 іўдзеі і 5 мусульман
* **XXI стагоддзе**: 2001 год — 977 чал.

## Славутасці 
* Касцёл Божага Цела (1913)
* Касцёл Святога Дамініка і кляштар дамініканцаў (1667)
* Могілкі хрысціянскія
* Сядзіба Малеўскіх (1837)

## Галерэя 

Aukstadvaris Dominikas church.jpg|Кляштар дамініканцаў
Aukštadvaris, Lithuania - panoramio (5).jpg|Кляштар, брама
Aukštadvario dvaras.JPG|Сядзіба
Aukstadvaris church.jpg|Касцёл Божага Цела

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мястэчкі Літвы
Усесаюзны цэнтральны савет прафесійных саюзаў

**Усесаюзны цэнтральны савет прафесійных саюзаў** (**УЦСПС**) — орган прафесійных саюзаў СССР, які ажыццяўляў кіраўніцтва ўсімі савецкімі галіновымі прафсаюзамі. Савет прафсаюзаў быў створаны на 1-ым Усерасійскім з’ездзе прафсаюзаў у Петраградзе ў 1918 годзе. З самага свайго заснавання УЦСПС не валодаў незалежнасцю ад дзяржавы і выконваў дзяржаўныя функцыі рэгулявання працоўных адносін, а таксама аховы працы.

З першых гадоў існавання савецкай улады УЦСПС актыўна выступаў за адзінства міжнароднага прафесійнага руху. У 1921 УЦСПС ўдзельнічаў у стварэнні Чырвонага інтэрнацыяналу прафсаюзаў. У 1945 годзе УЦСПС прыняў удзел у стварэнні Сусветнай арганізацыі прафсаюзаў.

У перыяд перабудовы быў аслаблены ідэалагічны кантроль КПСС, што дазволіла правесці 23 сакавіка 1990 года з’езд рэспубліканскіх прафсаюзаў РСФСР, які абвясціў адмову ад ідэй марксізму-ленінізму і стварэнне Федэрацыі незалежных прафсаюзаў Расіі, якая аб’яднала большасць расійскіх галіновых прафсаюзаў і тэрытарыяльных прафаб’яднанняў.

## Старшыні 
* Рыгор Яўсеевіч Зіноўеў (1918)
* Міхаіл Паўлавіч Томскі (1918—1929)
* Аляксандр Іванавіч Дагадаў (1929—1930)
* Мікалай Міхайлавіч Швернік (1930—1944)
* Васіль Васільевіч Кузняцоў (1944—1953)
* Мікалай Міхайлавіч Швернік (1953—1956)
* Віктар Васільевіч Грышын (1956—1967)
* Аляксандр Мікалаевіч Шалепін (1967—1975)
* Аляксей Іванавіч Шыбаеў (1976—1982)
* Сцяпан Аляксеевіч Шалаеў (1982—1990)
* Генадзь Іванавіч Янаеў (1990)

## Спасылкі 
* Артыкул аб УЦСПС у ВСЭ
* Прафесійныя саюзы ў СССР
Катэгорыя:Прафсаюзы СССР
Буся (часопіс)

**«Буся»** — беларускі літаратурна-мастацкі часопіс для дзяцей дашкольнага ўзросту, чытанка-маляванка. Перыядычнасць — два разы ў месяц. Заснавальнік: рэдакцыя часопіса «Вясёлка».

## Гісторыя 
Першы нумар чытанкі-маляванкі для дашкольнікаў «Буся» выйшаў у жніўні 2013 года. Ініцыятарамі з’яўлення часопіса сталі пісьменнікі Уладзімір Ліпскі і Раіса Баравікова. Першы нумар выйшаў тыражом 3037 асобнікаў. Ягоная прэзентацыя адбылася ў лістападзе ў Нацыянальным цэнтры творчасці дзяцей і моладзі ў Мінску.

Сімвалам часопіса стала буслянё Буся.

## Рубрыкі 
«Вершы на памяць», «Ад аднаго да дзесяці», «Комікс», «Маляванка», «Забаўлянкі» і «Бусеў слоўнічак».

## Галоўныя рэдактары 
* Уладзімір Ліпскі (з 2013).

## Некаторыя аўтары 
* Вольга Грамыка, Алег Грушэцкі, Алесь Емяльянаў-Шыловіч, Уладзімір Ліпскі, Аксана Спрынчан

## Узнагароды 
* 2014 год — лепшае дзіцяча-юнацкае выданне па выніках Нацыянальнага конкурсу друкаваных СМІ «Залатая Ліцера»

Катэгорыя:Часопісы Беларусі
Катэгорыя:Часопісы на беларускай мове
Катэгорыя:Часопісы паводле алфавіта
Катэгорыя:Беларуская дзіцячая літаратура
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Залатая Ліцера»
Катэгорыя:Дзіцячыя часопісы
Данбас (батальён)

**2-й батальён спецыяльнага прызначэння «Данбас»** () - ваеннае фарміраванне Нацыянальнай гвардыі Украіны.

## Гісторыя
### Стварэнне
Батальён «Данбас» пачаў сваю гісторыю як атрад народнага апалчэння ў Данецкай вобласці. У красавіку 2014 года прадпрымальнік і грамадскі актывіст Сямён Сяменчанка на сваёй старонцы ў сацыяльнай сетцы Facebook абвясціў пра збор сродкаў і запіс добраахвотнікаў у батальён тэрытарыяльнай абароны Данецкай вобласці пад назвай «Данбас». Аднак кіраўніцтва Данецкай вобласці не падтрымала ініцыятыву Сяменчанка. Таму добраахвотнікі вымушаныя былі перабазавацца на тэрыторыю суседняй Днепрапятроўскай вобласці, дзе дзякуючы падтрымцы яе кіраўніцтва змаглі сфармаваць сваё падраздзяленне ў статусе роты «Данбас-1» Палку нацыянальнай абароны.

Навучанне добраахвотнікаў праходзіла ў вёсцы Новападгароднае на мяжы Днепрапятроўскай і Данецкай вобласці на тэрыторыі былой машынна-трактарнай станцыі. Навучанне ўключала ў сябе, у прыватнасці, зборку і разборку стралковай зброі, пераадоленне паласы перашкод, а таксама навыкі рукапашнага бою.
### Удзел у баявых дзеяннях
15 мая 2014 батальён вызваліў райаддзел міліцыі ў Вэлыкай Навасілкі ад лаяльнай ДНР міліцыі. 22 мая 2014 байцы батальёна ўзялі пад ахову адміністрацыйныя будынкі Валадарскага раёна.

Раніцай 23 мая 2014 батальён трапіў у засаду апалчэнцаў у вёсцы Карліўка Мар’інскага раёна. У ходзе ўзброенага сутыкнення палова байцоў батальёна атрымала раненні.

10 жніўня 2014 добраахвотніцкія батальёны «Данбас», «Азоў», «Шахтарск» і «Правы сектар» сумесна з сіламі УСУ пачалі ваенную аперацыю ў раёне горада Ілавайск. Мэтай аперацыі было ўзяцце горада штурмам, знішчэнне ўмацаваных раёнаў і блокпастоў баявікоў. У ходзе баявых сутыкненняў сілы АТО, у тым ліку і батальён "Данбас", трапілі ў акружэнне і панеслі істотныя страты.

30 студзеня 2015 Сямён Сяменчанка разам з часткай батальёна «Данбас» паводле загаду прыбыў на ўкраінскія пазіцыі ў Вуглэгірск-Дэбальцэвэ для выканання баявых задач.

Катэгорыя:Вайна на ўсходзе Украіны
Катэгорыя:Узброеныя сілы Украіны
Аляксандр (Раеўскі)

**Епіскап Аляксандр** (свецкае імя *Мікалай Раеўскі*; нарадзіўся , Іваніўка, Кацярынаслаўская губерня  — , Магілёў) — беларускі праваслаўны дзеяч, епіскап.

## Біяграфія 
Скончыў духоўную семінарыю (1888), 3 курсы Кіеўскай духоўнай акадэміі. Рукапаложаны ў іерэя. Ухіліўся ў абнаўленчы раскол. 26 студзеня 1923 года хіратанісаны ў епіскапа Севастопальскага, вікарыя Таўрычаскага. Пасля пакаяння зноў прыняты ў лона кананічнай РПЦ і прызначаны епіскапам Керчанскім.

Арыштаваны ў 1924 годзе і быў высланы ў Маскву. З 1925 года жыў у Адэсе, з 1926 года у Сімферопалі. З 1928 года епіскап Курскай, потым Кустанайскай епархій. З 1930 года епіскап Смаленскай, з 1931 года Свярдлоўскай, з 1932 года Данской, з 1933 года Бакінскай, з 1934 года зноў Кустанайскай, з 1935 года Акцюбінскай, з  1936 года Омскай епархій. З 16 кастрычніка 1936 года епіскап Магілёўскі.

Арыштаваны 3 верасня 1937 года. 31 кастрычніка 1937 года тройкай НКУС асуджаны за «ўдзел у контррэвалюцыйнай паўстанцкай арганізацыі» да ВМП з канфіскацыяй маёмасці і быў расстраляны.

Рэабілітаваны 16 студзеня 1989 года.

## Літаратура 
* Смоленский мартиролог; Степанов (Русак) В. Свидетельство обвинения. 1993. Т. 3. С. 227; НАРБ, ІКБР;

Катэгорыя:Епіскапы Рускай праваслаўнай царквы
Катэгорыя:Бакінская і Азербайджанская епархія
Катэгорыя:Епіскапы магілёўскія
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Днепрапятроўскай вобласці
Рэпік канапляны

**Рэ́пік канапляны** (*Eupatorium cannabinum*) — кветкавая расліна роду  сямейства .

## Назва 
Рэпік канапляны, рэпік, рэчнік, сядач.

## Батанічнае апісанне 
Шматгадовая травяністая расліна з тоўстым вузлаватым карэнішчам і вышынёй да 2. Натуралізавалася на тэрыторыі Новай Зеландыі і Паўночнай Амерыкі. Расце па берагах вадаёмаў, у забалочаных лясах і хмызняках, на ўскрайках балот, вільготных і забалочаных лугах. Цвіце ў чэрвені—верасні.

## Гаспадарчае значэнне 
Лекавая (мачагонны, танізоўны, ванітоўны і ранагаючы сродак) расліна. Са сцяблоў магчыма атрымліваць грубае валакно, з лісця і каранёў — сінюю і чорную фарбу. У насенні маецца да 25 % тлустага алею. Дэкаратыўная расліна.

## Літаратура 
*  — С. 416.
* 

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Астравыя (падсямейства)
Катэгорыя:Флора Еўразіі
Катэгорыя:Флора Паўночнай Афрыкі
Катэгорыя:Лекавыя расліны
Катэгорыя:Тэхнічныя культуры
Катэгорыя:Дэкаратыўныя расліны
Катэгорыя:Ядавітыя расліны
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1753 годзе
Міхаіл Піліпавіч Нікіценка

**Міхаіл Піліпавіч Нікіце́нка** (;  — ) — вучоны ў галіне нейрамарфалогіі і антрапалогіі, доктар біялагічных навук (1972).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў станіцы Кабардзінская Кубанскай вобласці (зараз у Апшэронскім раёне Краснадарскага края Расіі). У 1936 годзе скончыў Горкаўскі ўніверсітэт. У 1951—1960 гадах займаў пасаду загадчыка кафедрай заалогіі ў Чарнавіцкім універсітэце, у 1960—1970 гадах — старшага навуковага супрацоўніка Аддзела заалогіі і паразіталогіі Акадэміі навук БССР, з 1970 года — старшага навуковага супрацоўніка сектара этнаграфіі ў Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору.

## Навуковая дзейнасць 
Аўтар навуковых прац у галіне агульнай эвалюцыі, эвалюцыйнай і экалагічнай марфалогіі галаўнога мозгу і органаў пачуцця жывёл і чалавека.

Сярод апублікаванага:
* Эволюция и мозг / М. Ф. Никитенко ; АН БССР, Отд. зоологии и паразитологии. — Минск: Наука и техника, 1969. — 342 с.: ил.
* Головной мозг парнокопытных / М. Ф. Никитенко [и др.]; АН БССР, Отделение зоологии и паразитологии. — Минск: Наука и техника, 1970.
* Наука против суеверий : (Материал в помощь лектору) / М. Ф. Никитенко, д-р биол. наук, Л. И. Тегако, канд. ист. наук; Правл. о-ва «Знание» БССР. Науч.-метод. совет по пропаганде науч. атеизма. — Минск: [б. и.], 1974.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Никитенко, Михаил Филиппович (доктор биологических наук; 1912—1980)  // Нацыянальная бібліятэка Беларусі

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Краснадарскім краі
Катэгорыя:Выпускнікі Ніжагародскага дзяржаўнага ўніверсітэта
Катэгорыя:Біёлагі СССР
Катэгорыя:Антраполагі СССР
Катэгорыя:Антраполагі Беларусі
Катэгорыя:Выкладчыкі Чарнавіцкага ўніверсітэта
Катэгорыя:Супрацоўнікі ІМЭФ НАНБ