Міхаіл Львовіч Глінскі

**Міхаіл Глінскі**, мянушка **«Мажны»** ( — ) — вялікалітоўскі і маскоўскі дзяржаўны дзеяч. Намеснік уценскі (1498), мерацкі (1501—1505) і бельскі (1505—1506), маршалак дворны літоўскі (1500—1506), кіраўнік Віленскага манетнага двара (з 1501).

У пачатку 1508 года Міхаіл Глінскі адкрыта ўзняў сцяг бунту. З братам Васілём ён абклаў Мінск, але, не будучы ў сілах узяць яго, пайшоў да Клецка. Тут браты падзяліліся: Васіль пайшоў на кіеўскія прыгарады падымаць рускіх, а Міхаіл спустошыў слуцкія і капыльскія воласці і ўзяў Мазыр. Па прыходзе да яго на дапамогу ад вялікага князя пад кіраўніцтвам ваяводы , з 20 тысячамі конніцы, Глінскі з Мазыра пайшоў на іншыя рускія крэпасці і склаў дамовы з пасламі маскоўскім, малдаўскім і крымскім, дзейнічаючы як бы багаты васпан. Маскоўскія ваяводы падышлі да Глінскага на Бярэзіну, разам з ім аблажылі Мінск і паслалі атрады да самой Вільні; іншыя ваявалі Смаленскую вобласць, трэція падышлі да Бабруйска. Неўзабаве вялікі князь паслаў яшчэ новыя палкі да Оршы, але кароль, які падаспеў з войскамі, прымусіў іх зняць аблогу і адступіць.

Глінскі адправіўся ў Маскву, дзе прыняты быў вельмі міласціва. Але неўзабаве паміж Жыгімонтам і Васілём заключаны быў мір, які паставіў Глінскіх у становішча выгнаннікаў. Яны пазбавіліся сваіх валадарстваў у Літве і выехалі з сваімі прыхільнікамі ў Маскву. З канца 1508 года з сям’ёй у Маскве, атрымаў ва ўладанне гарады Малаяраславец і Бораўск. Кароль некалькі разоў прасіў Васіля выдаць яму Глінскіх, абяцаючы дараваць ім мінулае. Вялікі князь адказваў, што Глінскія перайшлі да яго падчас вайны і такім чынам зрабіліся яго падданымі, а падданых ён не выдае нікому.

### Удзел у Руска-літоўскай вайне 
Калі паміж Масквой і Літвой ізноў успыхнула вайна (1512), Глінскі паслаў свайго падданага, немца Шлейніца, у Сілезію, Чэхію і Германію наймаць конных ваяроў і , якія перабіраліся ў Маскву праз Лівонію. Войскам кіраваў вялікі князь Васіль; Глінскі быў адным з ваяводаў . 1 жніўня 1514 года Смаленск быў узяты рускімі войскамі.

Міхаіл Глінскі спадзяваўся атрымаць гэты горад ад вялікага князя; але Васіль, па словах Герберштэйна, смяяўся над яго залішнім славалюбствам, пасля чаго Глінскі звярнуўся да Жыгімонта, які запэўніў яго ў сваёй літасці. Па папярэдняй дамове, літоўскае войска пайшло да Дняпра; калі яно было ўжо недалёка ад Оршы, Глінскі ўначы бег да яго; але адзін з яго слуг апавясціў аб тым рускага ваяводу, князя Міхаіла Булгакава-Голіцу, які захапіў Глінскага і адправіў да вялікага князя. Глінскі не адпіраўся ў здрадзе: у яго знайшлі Жыгімонтавы лісты. Рыхтуючыся да смерці, Глінскі адважна казаў аб сваіх паслугах і аб няўдзячнасці Васіля. Яго закавалі ў ланцугі і адправілі ў Маскву.

## Сям’я 
Міхаіл Львовіч Глінскі быў жанаты з князёўнай Аленай Іванаўнай Целяпнёвай-Абаленскай, дачкой князя  і стрыечнай пляменніцай князя Івана Фёдаравіча Аўчыны-Целяпнёва-Абаленскага (фаварыта Алены Глінскай). Ад шлюбу ў яго былі: сын  (пам. у 1565) і дачка, невядомая па імені, якая стала жонкай князя .

## Гістарычная памяць 
У сучаснай Украіне — самы вядомы з дынастыі Глінскіх, чаму спрыяла прыжыццёвая і пасмяротная слава бліскучага рэнесанснага кіраўніка. Фігуруе ў дзясятках паэтычных і празаічных твораў. Разам са сваёй унучкай, непапулярнай каталічкай Ганнай-Алаізай, стаў героем шэрагу легенд і паданняў.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* Карамзин Н. М.. История государства Российского. — СПб.: Тип. Н. Греча, 1816—1829. — Т. 7.
* Карамзин Н. М.. История государства Российского. — СПб.: Тип. Н. Греча, 1816—1829. — Т. 8.
* *Соловьев С. М.* Правление великой княгини Елены // История России с древнейших времён.
* 
* 
* 
* ПСРЛ: II, 365—367; III, 199; IV, 281, 290; VI, 24, 53, 247—248, 256, 265, 267, 268, 270—272, 276; VII, 230; VIII, 249, 250, 257, 258, 272, 273, 287
* Архангел. лет. 179, 184—186
* Сказания Курбского и Герберштейна, «Rer. Mosc. comment.». Стрыйковский II, 343 и след. до 377, варш. изд. 1846
* «Acta Tomiciana», Appendix I, 21
* Собр. гос. гр. и дог. I, 155
* Działyński, "Zbiór praw lit. II, 81
* Bartoszewicz, в «Encykl. Powsz.». X, 19
* *Карамзин Н. М.* История государства Российского. Том 7. Том 8.
* *Канановіч У.* Рыцар на полі бітвы. Клецк, жнівень 1506 года: Гісторыка-антрапалагічнае даследаванне. — Смаленск: Інбелкульт, 2017. — 410 с. — ISBN 978-5-00076-043-7

Міхаіл Львовіч
Катэгорыя:Маршалкі надворныя літоўскія
Катэгорыя:Старосты бельскія
Катэгорыя:Старосты ўценскія
Катэгорыя:Правадыры паўстанняў
Катэгорыя:Дзяржаўныя дзеячы Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Военачальнікі Рускай дзяржавы
Катэгорыя:Постаці Гонёндза
Катэгорыя:Удзельнікі вайны Маскоўскай дзяржавы з Вялікім Княствам Літоўскім 1507—1508 гадоў
Катэгорыя:Удзельнікі вайны Маскоўскай дзяржавы з Вялікім Княствам Літоўскім 1512—1522 гадоў