open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
І бог стварыў жанчыну

**«І бог стварыў жанчыну»** () — франка-італьянскі драматычны кінафільм 1956 года Ражэ Вадзіма з удзелам яго жонкі Брыжыт Бардо, які зрабіў яе знакамітай.

Гісторыкі лічаць карціну прадвеснікам сексуальнай рэвалюцыі 1960-х гадоў.

## Сюжэт 
У цэнтры сюжэту — узаемаадносіны пачуццёвай і прыгожай жанчыны з рознымі мужчынамі — эгаістам, рамантыкам, цынікам.

Жульет, 17-гадовая былая выхаванка сірочага прытулку, жыве ў сваіх апекуноў у курортным мястэчку Сен-Трапэ і працуе ў газетнай краме. Яна мае рэпутацыю дрэнна выхаванай, распуснай дзяўчынкі — з-за ашаламляльнай знешнасці і ранняй пачуццёвасці і гонару дзяўчыны. На яе цісне мяшчанская атмасфера мястэчка, у дзяўчыне прачынаецца пратэст і яна дазваляе сабе рызыкоўныя выхадкі. Пры гэтым, насуперак чуткам, якія ходзяць вакол яе, Жульет — нявінніца і дае адпор шматлікім кавалерам. Жульет пакутуе ад цялесных жаданняў, строгіх нормаў паводзін і свядомасці, што пра яе балбочуць у горадзе.

З усіх мужчын Сен-Трапэ Жульет па-сапраўднаму падабаецца толькі Антуан Тардзье (Крысціян Маркан), старэйшы сын шаноўнага сямейства. Антуану таксама падабаецца Жульет, але ён амбіцыйны і не хоча звязваць сябе шлюбам з дзяўчынай незразумелага паходжання з прытулку, якую абмяркоўвае ўвесь горад. Затое рамантычны малодшы брат Антуана — Мішэль (Жан-Луі Трэнціньян) неўзаемна і нясмела закаханы ў Жульет і быў бы шчаслівы, калі б яна проста звярнула на яго ўвагу. Свае віды на юную гераіню мае і немалады мільянер Эрык Карадзін (Курд Юргенс), аднак ён не хоча браць на сябе адказнасць за Жульет: шлюб у яго намеры не ўваходзяць, а спакушаць непаўналетнюю дзяўчыну на вачах ва ўсяго горада ён лічыць занадта вялікай рызыкай.

Калі перад Жульет узнікае рэальная пагроза вяртання ў ненавісны прытулак, Эрыку прыходзіць у галаву цынічная думка — арганізаваць шлюб Жульет з наіўным Мішэлем (калі хутка Антуану грамадскае меркаванне даражэй яго пачуццяў), а потым адбіць юную жонку і зрабіць яе сваёй утрыманкай. Мішэль, не падазраючы пра сваю ролю будучага раганосца, з радасцю гатовы выратаваць Жульет ад прытулку. Жульет, якая адчувае да Мішэля хутчэй сяброўскія пачуцці, але жадае захаваць сваю свабоду — згаджаецца. Антуан з іроніяй глядзіць на свайго наіўнага брата, таксама спадзеючыся скарыстаць сітуацыю…

…Але яшчэ не вядома, каго з усіх сваіх мужчын у выніку абярэ непрадказальная і пачуццёвая гераіня.
## У ролях 
* Брыжыт Бардо — Жульет
* Курд Юргенс — Эрык Карадзін
* Крысціян Маркан — Антуан Тардзье
* Жан-Луі Трэнціньян — Мішэль Тардзье
* Жорж Пужулі — Крысціян Тардзье.

Катэгорыя:Фільмы 1956 года
Курд Юргенс

**Курд Юргенс** (ням.: Curd Jürgens), поўнае імя **Курд Густаў Андрэас Готліб Франц Юргенс** (ням.: Curd Gustav Andreas Gottlieb Franz Jürgens; ,  — , ) — аўстрыйскі акцёр.

## Біяграфія 
Курд Юргенс пачынаў рэпарцёрам. З 1935 здымаўся ў кіно. Ён адкрыта крытыкаваў нацыянал-сацыялізм, у 1944 годзе быў прызнаны «палітычна ненадзейным» і адпраўлены ў працоўны лагер, з якога яму неўзабаве ўдалося збегчы.

Пасля вайны атрымаў грамадзянства Аўстрыі. Акцёра Юргенса адкрыў аўстрыйскі рэжысёр Вілі Форст. Пасля свайго дэбюту ў кіно працягваў іграць у тэатры ў Берліне і Вене. Вядомасць Юргенсу прынесла галоўная роля ў фільме Хельмута Койтнера «Генерал д’ябла» (1955), дзякуючы якой ён быў прызнаны найлепшым акцёрам на Венецыянскім кінафестывалі ў 1955 годзе. За гэтым фільмам рушыў услед шэраг цікавых прапаноў роляў з Францыі і Галівуду.

Быў жанаты пяць разоў.

## Фільмаграфія 
* (1956) «І бог стварыў жанчыну» — Эрык Карадзін

Катэгорыя:Акцёры Аўстрыі
Віва, Марыя!

**«Віва, Марыя!»** () — камедыйны кінафільм рэжысёра Луі Маля, прэм’ера якога адбылася ў 1965 годзе. Галоўныя ролі выканалі Брыжыт Бардо і Жанна Маро. Касцюмы — П'ер Кардэн.

## Сюжэт 
1907 год, Цэнтральная Амерыка. Марыя (Брыжыт Бардо), дачка ірландскага рэвалюцыянера, становіцца спявачкай у вандроўным цырку. Падчас свайго першага выступу разам з францужанкай Марыяй (Жанна Маро) яна выпадкова ладзіць стрыптыз і адразу становіцца зоркай паказу.

Сустрэўшы рэвалюцыянера Флорэса, францужанка Марыя без памяці ўлюбляецца. Пасля смерці каханага яна клянецца прадоўжыць яго справу, а ірландка Марыя і іншыя артысты гатовы ёй дапамагчы. І неўзабаве дзве стрыптызёршы Марыі становяцца вядомыя як святыя і народныя вызваліцельніцы…

## У ролях 
* Брыжыт Бардо — Марыя
* Жанна Маро — Марыя
* Палет Дзюбо — мадам Дыяген
* Клаўдзіа Брук — Вялікі Рудольфа.

Катэгорыя:Фільмы 1965 года
Бабета ідзе на вайну

**Бабета ідзе на вайну** () — французскі мастацкі камедыйны фільм рэжысёра Крысціяна-Жака з Брыжыт Бардо ў галоўнай ролі. Дзеянне фільма адбываецца ў пачатку Другой сусветнай вайны ў акупаванай немцамі Францыі.

## Сюжэт 
У пачатку Другой сусветнай вайны наіўная маладзенькая дзяўчына Бабета, з усім сваім немудрагелістым скарбам дабіраецца з правінцыйнага Канфлана ў Берк, дзе збіраецца ўладкавацца на працу ва ўстанову, якая аказваецца бардэлем. Яна выхоўвалася ў сірочым доме і з 14 гадоў працавала ў якасці прыслугі. Пра тое, якога роду паслугі аказваюцца ва ўстанове, куды на гэты раз яна хоча ўладкавацца, Бабета і не падазрае. Аднак у той момант, калі яна просіць «мадам» уладкаваць яе на працу, публічны дом у поўным складзе эвакуіруецца ад надыходзячых немцаў на экскурсійным катары. Па збегу шматлікіх акалічнасцяў Бабета разам з астатнімі «дзяўчынамі» трапляе ў Англію, дзе пападае на працу ў штаб брытанскай разведкі, а потым і ў варожы тыл. Справа ў тым, што Бабета аказваецца як дзве кроплі вады падобнай да Хільды, былой умілаванай нямецкага генерала фон Арэнберга, які рыхтуе план уварвання Германіі ў Вялікабрытанію. Перад Бабетай і суправаджаючым яе разведчыкам Жэрарам Крэсі-Лозерам стаіць задача выкрасці генерала разам з усёй важнай дакументацыяй. Яна адразу ж згаджаецца, заявіўшы: "Каб за месяц нельга было выкрасці немца з Парыжа! Гэта прасцей, чым быць прыслугай!" Разам з Жэрарам іх на парашуце скідаюць на тэрыторыі акупаванай Францыі, дзе яна пасяляецца ў гатэлі, у якім размешчана гестапа. Бабета прыцягвае для сваіх мэт оберштурмфюрэра і шэфа парыжскага гестапа «тата Шульца», які таксама ўбачыў яе падабенства з Хільдай і жадае загубіць пры яе дапамозе Арэнберга. У нядаўнім мінулым Шульц быў пацыентам псіхіятрычнай клінікі, а на сваёй пасадзе пераследуе іншадумцаў, падазрае ва ўсіх і кожным ворагаў і здраду: "Ніхто не любіць Гітлера — толькі гестапа! Але нас мала, астатнія — марксісты!" У канчатковым выніку, Бабета пасля цэлага шэрагу прыгод, выдатна спраўляецца са складаным заданнем: Арэнберг будзе перапраўлены ў Лондан, аперацыя «Марскі леў» апынецца сарванай, «тата Шульц» падарвецца на цыгарэце, а яна знойдзе сваё каханне, стаўшы мадам Крэсі-Лазер.

Катэгорыя:Фільмы 1959 года
Пагарда (фільм)

**«Пагарда»**  () — мастацкі фільм Жана-Люка Гадара (1963), зняты ў Італіі паводле рамана Альберта Маравія «Пагарда» (1954).

Знакамітая музыка, напісаная да фільма Жоржам Дэлеру, пасля выкарыстоўвалася і іншымі рэжысёрамі (напрыклад, Марцінам Скарсэзэ ў фільме «Казіно»).

## Сюжэт 
Фільм пачынаецца з працяглай сцэны ў ложку. Поль Жаваль, вядомы пісьменнік, бавіць час са сваёй жонкай — чароўнай стэнаграфісткай Камілай. Жаваль, ідэаліст у душы, змушаны зарабляць грошы напісаннем нізкапробных дэтэктываў і кінасцэнарыяў.

Заняпад эпохі пеплумаў. На востраве Капры рыхтуюцца да здымак фільма паводле «Адысеі» на амерыканскія грошы з еўрапейскай камандай. Фрыц Ланг, рэжысёр будучай карціны, збіраецца зняць відавочны артхаўс і знайсці новае прачытанне несмяротнага твора Гамера. Прадзюсар Джэрэмі Пракош лічыць рэжысёрскія планы занадта мудрагелістымі. Ён жадае зняць эксплуатацыйнае кіно. Перапрацоўку сцэнарыя ён даручае Жавалю.

Жаваль паддаецца галівудскай спакусе, бо жадае расплаціцца за кватэру, аб якой так марыла Каміла. Спрабуючы размясціць да сябе Прокоша, ён знаёміць яго са сваёй жонкай. Заўважыўшы, што яна спадабалася прадзюсару, Жаваль «саступае» яму, дазваляючы Пракош праяўляць увагу да Камілы і праводзіць з ёй час. Яна ж адчувае сябе прыніжанай і расчароўваецца ў сваім мужы. За здраду ідэалаў і саступку камерцыйнаму кіно яна адчувае да мужа толькі пагарду (адсюль назва стужкі).

У фінале Каміла кідае мужа, з’яжджае з мільянерам-прадзюсарам на яго раскошным «альфа-рамеа» і трапляе ў смяротную аварыю. Раздушаны ўсім, што здарылася, Жаваль вяртаецца да працы ў тэатры; Ланг заканчвае фільм у самоце.

## У ролях 
* Брыжыт Бардо — Каміла Жаваль.
* Мішэль Пікалі — Поль Жаваль.
* Фрыц Ланг — рэжысёр Фрыц Ланг
* Джорджыя Мол — Франчэска Ваніні
* Джэк Пэланс — Джэрэмі Пракош
* Жан-Люк Гадар — асістэнт рэжысёра
* Рауль Кутар — аператар

Катэгорыя:Фільмы 1963 года
Perturbator

**Джэймс Кент** (нар. 1993), вядомы пад псеўданімам **Perturbator** — французскі электронны музыкант з Парыжа. Ён сын брытанскага музычнага крытыка  і французскай музычнай журналісткі Лорэнс Романс.

## Біяграфія 
 
Кент зацікавіўся музыкай часткова дзякуючы ўплыву сваіх бацькоў, якія з'яўляюцца журналістамі і рок-крытыкамі. Яго бацькі самі былі музыкамі і ў маладосці ўдзейнічалі ўтэк-транс-гурце, што паўплывала на цікавасць Кента да сінтэзатараў. Кент іграў на гітары ў некалькіх блэк-метал-гуртах, перш чым стварыць праект Perturbator. З 2012 года ён стварае электронную музыку, натхнёную кіберпанк-культурай і такімі фільмамі, як *«Акіра»*, *«Прывід у даспехах»* і *«Чалавек бяжыць»*. У сваіх трэках ён выкарыстоўвае розныя праграмныя сінтэзатары, такія як эмулятары старых вінтажных сінтэзатараў, такіх як OB-X або CS-80. Пасля свайго дэбютнага міні-альбома «*Night Driving Avenger*» ён выпусціў шэсць паўнафарматных альбомаў,, і даў некалькі канцэртаў.

Некалькі яго трэкаў былі прадстаўлены ў гульні *Hotline Miami* 2012 года і яе працягу 2015 года *Hotline Miami 2: Wrong Number*. Міні-альбом *Sexualizer* ад Perturbator быў выпушчаны часткова для афіцыйнага выхаду трэка «Miami Disco» і ў знак падзякі распрацоўшчыкам *Hotline Miami*. Поспех гульняў *Hotline Miami* прывёў да больш шырокай вядомасці Perturbator ў масавай аўдыторыі.
У Кента ёсць пабочны праект пад назвай L'Enfant De La Forêt і ўласны лэйбл пад назвай «Music of the Void».

У 2019 годзе Кент зняўся ў дакументальным фільме *«The Rise of the Synths»* разам з іншымі музыкамі сінтвэйв-сцэны, у тым ліку рэжысёрам Джонам Карпентэрам, які таксама агучыў фільм, прысвечаны паходжанню і развіццю гэтага жанру.

## Дыскаграфія 
### Студыйныя альбомы 
* *Terror 404* (2012; перавыдадзены ў 2015 г. лэйблам Blood Music)
* *I Am the Night* (2012; перавыдадзены ў 2015 г. лэйблам Blood Music)
* *Dangerous Days* (2014, Blood Music / Telefuture Records)
* *The Uncanny Valley* (2016, Blood Music)
* *Lustful Sacraments* (2021, Blood Music)
* *Age of Aquarius* (2025, Nuclear Blast)

### Міні-альбомы 
* *Night Driving Avenger* (2012)
* *Nocturne City* (2012)
* *The 80s Slasher* (2012, сумесна з Protector 101)
* *LA Cop Duo / Selections* (2013, сумесна з Protector 101)
* *Sexualizer* (2013)
* *The Uncanny Valley – Bonus* (2016)
* *New Model* (2017)
* *Excess EP* (Blood Music)

### Супрацоўніцтва 
**Final Light** (Perturbator і Ёханес Персан з гурта Cult of Luna)
* *Final Light* (2022, міні-альбом)

### Зборнікі 
* *B-sides and Remixes, Vol. I* (2018)
* *B-sides and Remixes, Vol. II* (2018)

## Зноскі 
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1993 годзе
Катэгорыя:Вікіпедыя:Біяграфіі сучаснікаў
Катэгорыя:Сінтвэйв-музыканты
Катэгорыя:Музыканты Францыі
Крысціян Маркан

**Крысціян Маркан** (; поўнае імя — Крысціян Анры Маркан, фр. Christian Henri Marquand; ) — французскі акцёр і рэжысёр. Родны брат акцёра Сержа Маркана (фр. Serge Marquand) і рэжысёра Надзін Трэнціньян.

## Фільмаграфія 
* (1956) «І бог стварыў жанчыну»

## Зноскі 
Катэгорыя:Акцёры Францыі
Краснасельска-Калінінская лінія

**Шостая лінія Пецярбургскага метрапалітэна**, таксама вядомая як **Краснасельска-Калінінская** або Карычневая лінія, будзе злучаць Краснасельскі раён на паўднёвым захадзе Пецярбурга з Калінінскім раёнам на яго паўночным усходзе праз цэнтр горада. Зараз актыўна дзялянка лініі з дзвюх станцый («Пуцілаўскай» и «Паўднёва-Заходняй») размяшчаецца на мяжы Краснасельскага и Кіраўскага раёнаў на паўднёвым захадзе горада. Яна адкрылася 
ў канцы 2025 года.

Катэгорыя:Лініі Пецярбургскага метрапалітэна
Пуцілаўская (станцыя метро)

**«Пуцілаўская»** — станцыя Пецярбургскага метрапалітэна. Канцавая станцыя Краснасельска-Калінінскай лініі ў паўночна-ўсходнім кірунку. Адкрыта 26 снежня 2025 года ў складзе ўчастка «Пуцілаўская» — «Паўднёва-Заходняя».

Катэгорыя:Станцыі метрапалітэна паводле алфавіта
Катэгорыя:Станцыі Пецярбургскага метрапалітэна
Катэгорыя:Краснасельска-Калінінская лінія метрапалітэна
Катэгорыя:Калонныя станцыі глыбокага залажэння
Катэгорыя:З’явіліся ў 2025 годзе
Міжану Бардо

**Мары-Жанна Бардо** (нар.  г.), больш вядомая як **Міжану Бардо** — французская пісьменніца, бізнесвумен і актрыса. Малодшая сястра Брыжыт Бардо.

У 18 гадоў знялася ў фільме «Жаночы клуб» (1956). Падчас здымак фільма «Рамунча» (1959), калі яна павінна была зняцца ў сцэне аголенай, яна адмовілася. Знялася ў фільме 1960 года «Секс-кацяняты ідуць у каледж» разам з Меймі Ван Дорэн і Цьюздэй Уэлд. Апошні фільм Бардо — «Пасля паводкі» (1968). Праз два гады яна завяршыла акцёрскую кар’еру.

Пасля выхаду на пенсію яна пераехала ў Злучаныя Штаты, дзе ў 1979 годзе заснавала кампанію па распрацоўцы ложкаў Espace Loggia. Пасля поспеху ў 1980-х гадах брэнд быў прададзены Філіпу Маліньяку ў 1992 годзе.

Катэгорыя:Актрысы Францыі
Горны інстытут (станцыя метро)

**«Горны інстытут»** () — станцыя Лахцінска-Правабярэжнай лініі Пецярбурскага метрапалітэна.

Катэгорыя:Станцыі Пецярбургскага метрапалітэна
Катэгорыя:Лахцінска-Правабярэжная лінія метрапалітэна
Крысціян Тэафіл Глюксберг

**Крысціян Тэафіль Глюксберг** (нар. 1796, пам. 1876) — патомны кнігагандляр (габрэйскага паходжання), выдавец, сын Натана Глюксберга (1770-1831), брат Генрыка Эмануіла Глюксберга (1802—1870). Прыкметная постаць на польскамоўным кніжным рынку Літвы, Беларусі і Правабярэжнай Украіны сярэдзіны XIX стагоддзя. 

Успадкаваў кнігарню свайго бацькі ў Крамянцы . Заснаваў друкарню і кнігарню ў Вільні і Кіеве. Атрымаў званне афіцыйнага кнігагандляра Віленскай медыка-хірургічнай акадэміі. Набыў у скасаванага разам з Уніяй у 1839 годзе базыліянскага ордэна абсталяванне іх найсучаснейшай на той момант друкарні. 

Ён апублікаваў раннія творы Адама Міцкевіча а таксама шмат іншых польскамоўных кніг, пераважна аўтараў лаяльных да царскага рэжыму, у прыватнасці:

* *Творы* Казіміра Брудзінскага ,
* *Літаратура і крытыка,* а таксама *«Колішчызна і стэпы»* Міхала Грабоўскага .
* *Успаміны* Яна Хрызастома Пасека
* *"Тэку Віленьскую"* Адама Ганорыя Кіркора 
* "Успаміны Сапліцы" Генрыка Жавускага 

Разам са сваім братам Генрыкам Эмануэлем ён пачаў выдаваць *«Універсальную энцыклапедыю»* ў 1836—1840 гадах, але быў вымушаны спыніць праект з-за нізкай цікавасці чытачоў. У 1841—1851 Глюксберг выдаваў часопіс Athenaeum (пад рэдакцыя Юзафа Крашэўскага). Праз некаторыя няўдалыя праекты, залез у даўгі і ў 1859 годзе быў вымушаны прадаць друкарню Адаму Ганорыю Кіркору (1819—1886), а кнігарні — Таварыству кнігагандляроў у Жытоміры .

## Бібліяграфія 
* 

Катэгорыя:Памерлі ў 1876 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1796 годзе
Катэгорыя:Яўрэі ў Польшчы
Эльнара Гасымава

**Эльнара Бахадар кызы Гасымава** (; , Баку, Азербайджан) — азербайджанская журналістка і палітычная зняволеная; рэпарцёрка «AbzasMedia».

13 студзеня 2024 года яна была прыцягнутая да крымінальнай адказнасці па справе супраць кіраўнікоў і журналістаў AbzasMedia, узбуджанай Следчым аддзелам Галоўнага ўпраўлення паліцыі горада Баку, і арыштаваная рашэннем Хатаінскага раённага суда ад 15 студзеня 2024 года. 16 жніўня 2024 года абвінавачанне па крымінальнай справе, якая расследуецца Галоўным упраўленнем паліцыі горада Баку, было ўзмоцнена. Эльнары Гасымавай і іншым арыштаваным па гэтай справе асобам былі прад’яўлены абвінавачанні па сямі артыкулах Крымінальнага кодэкса. Абвінавачаным прад’явілі новыя абвінавачанні паводле артыкулаў 192.3.2, 193-1.3.1, 193-1.3.2, 206.4, 320.1 і 320.2 Крымінальнага кодэкса Азербайджана. Гэта ўключае наступныя дзеянні: незаконную прадпрымальніцкую дзейнасць з атрыманнем буйных даходаў; адмыванне грашовых сродкаў, атрыманых злачынным шляхам у складзе арганізаванай групы; кантрабанду, здзейсненую арганізаванай групай; падробку дакументаў і выкарыстанне падробленых дакументаў у адпаведнасці з КК Азербайджана.

Шэраг мясцовых і міжнародных праваабарончых арганізацый асудзілі арышт Эльнары Гасымавай, назваўшы яго палітычна матываваным, і заклікалі ўлады Азербайджана неадкладна вызваліць яе.

20 чэрвеня 2025 года Бакінскі суд па цяжкіх злачынствах прыгаварыў яе да 8 гадоў пазбаўлення волі.

## Гл. таксама 
* Серыйныя арышты журналістаў у Азербайджане

## Крыніцы 
Катэгорыя:Журналісты Азербайджана
Казіміраўская Слабада

**Казіміраўская Слабада** — шматзначнае паняцце.

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Магілёўская вобласць:
** Казіміраўская Слабада — вёска ў Горацкім раёне
* Гомельская вобласць:
** Казіміраўская Слабада — былая назва вёсак Каралёва Слабада 1 і Каралёва Слабада 2 ў Светлагорскім раёне
Юнг Х. Пак

**Юнг Х. Пак** — амерыканская гісторыкіня і дыпламатка. Яна займала пасаду спецыяльнай прадстаўніцы ЗША па Паўночнай Карэі ў адміністрацыі Байдэна з 2023 па 2024 год. 

Юнг Х. Пак раней была старшынёй кафедры карэйскіх даследаванняў Фонду SK-Korea і старшай навуковай супрацоўніцай Цэнтра даследаванняў палітыкі Усходняй Азіі Брукінгскага інстытута. Да гэтага яна была мэнэджэркай партфеля ў Місійным Цэнтры па Усходняй Азіі і Ціхаакіянскага рэгіёна ў Цэнтральным разведвальным упраўленні (ЦРУ). Яна мае ступень доктаркі філасофіі па гісторыі ЗША Калумбійскага ўніверсітэта і ступень бакалаўра гісторыі (*з адзнакай magna cum laude*) Калгейцкага ўніверсітэта, дзе ёй таксама была прысвоена ганаровая доктарская ступень, і дзе яна ўваходзіла ў склад папячыцельскага савету.

## Публікацыі 
### Кнігі 
* Станаўленне Кім Чэн Ына: погляд былога супрацоўніка ЦРУ на загадкавага маладога дыктатара Паўночнай Карэі, Ballantine Books **,** 28 красавіка 2020 г.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Выпускнікі Калумбійскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Жанчыны-палітыкі ЗША
Катэгорыя:Вікіпедыя:Біяграфіі сучаснікаў
Беларускае таварыства «Веды»

**Белару́скае тавары́ства «Ве́ды»** — рэспубліканскае дзяржаўна-грамадскае, навукова-асветніцкае аб’яднанне ў Беларусі. Галоўны офіс размяшчаецца ў Мінску па адрасе праспект Незалежнасці, 44.

## Гісторыя 
Заснавана 29 сакавіка 1948 года ў Мінску як рэспубліканскае аддзяленне Усесаюзнага таварыства па пашырэнні палітычных і навуковых ведаў. З 1963 года — таварыства «Веды» ў складзе Усесаюзнага таварыства «Веды». У савецкі час лектарам таварыства працаваў Аляксандр Рыгоравіч Лукашэнка, першы прэзідэнт Беларусі. З 1991 года арганізацыя мае назву Беларускае таварыства «Веды».

1 кастрычніка 2007 года ўказам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь таварыству быў нададзены статус рэспубліканскага дзяржаўна-грамадскага аб’яднання. Як адзначалася, новы статус даў магчымасць таварыству ўзаемадзейнічаць з органамі ўлады ў правядзенні асветніцкай работы і інфармаванні насельніцтва.

## Старшыні праўлення 
* 2001 — ? — Васіль Стражаў
* ? — 2021 —  Валерый Барадзеня
* 2021—2025 — Вадзім Гігін
* з 2025 — Аляксей Аўдонін

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Грамадскія аб’яднанні і рухі
Катэгорыя:Навуковыя таварыствы Беларусі
Катэгорыя:Асвета
Катэгорыя:1948 год у Беларусі
Беларуская канфедэрацыя творчых саюзаў

**Беларуская канфедэрацыя творчых саюзаў** (скарочана **БКТС**) — грамадскае аб’яднанне творчых саюзаў Беларусі. Створана ў 1992 годзе з мэтай абароны творчых, сацыяльна-эканамічных інтарэсаў і аўтарскіх правоў дзеячаў нацыянальнай культуры і мастацтва.

## Гісторыя 
Канфедэрацыя была створана ў 1992 годзе.

У снежні 2023 года адбылося выніковае пасяджэнне канфедэрацыі, якое правёў старшыня Беларускага саюза мастакоў Глеб Анатолевіч Отчык у якасці старшыні аб’яднання.

## Прававы статус 
З моманту набыцця Беларуссю незалежнасці праца аб’яднанняў дзеячаў культуры і мастацтва стала ацэньвацца з пазіцыі іх сацыяльнай значнасці. У снежні 1999 года быў прыняты Закон Рэспублікі Беларусь «Аб творчых саюзах і творчых работніках», які вызначыў напрамкі дзейнасці грамадскіх аб’яднанняў, іх правы і абавязкі, а таксама асноўныя гарантыі падтрымкі з боку дзяржавы.

Для падтрымкі дзейнасці творчых саюзаў быў прыняты Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 9 ліпеня 2001 года № 374, у адпаведнасці з якім Беларуская канфедэрацыя творчых саюзаў і ўсе творчыя саюзы, якія ўваходзяць у яе склад, былі вызвалены ад выплаты падатку на прыбытак і падатку на дабаўленую вартасць. Гэта паслужыла дадатковым стымулам для развіцця і ўмацавання матэрыяльнай базы арганізацый.

## Мэты і задачы 
Асноўнай задачай канфедэрацыі з’яўляецца абарона творчых, сацыяльна-эканамічных інтарэсаў і аўтарскіх правоў дзеячаў нацыянальнай культуры і мастацтва. Таксама ў задачы ўваходзіць садзейнічанне развіццю творчых саюзаў, вырашэнне пытанняў, звязаных з іх падтрымкай з боку дзяржавы і бізнес-супольнасці, распрацоўка прапаноў па рэфармаванні заканадаўства ў дачыненні да творчай інтэлігенцыі і павышэнне яе статусу ў грамадстве.

На канферэнцыі 2012 года абмяркоўвалася неабходнасць прыняцця нарматыўна-прававых актаў аб дзяржаўнай падтрымцы творчых саюзаў і прапаноўвалася ўвесці адлічэнне 1 % сродкаў ад усіх платных культурна-відовішчных мерапрыемстваў у краіне ў фонд канфедэрацыі. Таксама вылучалася ідэя правядзення Форуму беларускай творчай інтэлігенцыі.

У 2023 годзе асобнае месца ў абмеркаванні занялі пытанні беларуска-кітайскага і беларуска-расійскага культурнага супрацоўніцтва.

## Склад 
У канфедэрацыю ўваходзяць 13 грамадскіх аб’яднанняў:
* Беларускі саюз архітэктараў
* Беларускі саюз дызайнераў
* Беларускі саюз журналістаў
* Беларускі саюз кінематаграфістаў
* Беларускі саюз кампазітараў
* Беларускі саюз тэатральных дзеячаў
* Беларускі саюз мастакоў
* Беларускі саюз майстроў народнай творчасці
* Беларускі саюз музычных дзеячаў
* Беларускі саюз літаратурна-мастацкіх крытыкаў
* Беларускі саюз фотамастакоў
* Беларускі фонд культуры
* Міжнароднае грамадскае аб’яднанне мастакоў і мастацтвазнаўцаў «Майстар»

## Старшыні 
* ?—2012 — ?
* 2012—? — Барыс Святлоў
* ?—? — Глеб Отчык (згадваецца ў 2023 годзе)

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Грамадскія аб’яднанні і рухі
Катэгорыя:Культурныя арганізацыі Беларусі
Катэгорыя:Творчыя саюзы Беларусі
Катэгорыя:1992 год у Беларусі
Вестник Европы

**Вестник Европы** () — назва расійскіх часопісаў.

## Выданні 
* Вестник Европы — часопіс, які выдаваўся ў Маскве ў 1802—1830 гадах.
* Вестник Европы — часопіс, які выдаваўся ў Санкт-Пецярбургу ў 1866—1918 гадах.
*  — часопіс, які выдаецца ў Маскве з 2001 года.
Вечерний Брест

**«Вечерний Брест»** () — рэгіянальная грамадска-палітычная газета, якая выдаецца ў Брэсце з 1991 года на рускай і беларускай мовах.

## Гісторыя 
Газета зарэгістравана ў Міністэрстве інфармацыі Рэспублікі Беларусь (№ 937). Выдаецца з 1991 года. Выходзіць адзін раз на тыдзень па пятніцах.
* Нацыянальны конкурс друкаваных СМІ «Залатая Ліцера» — пераможца ў намінацыі «Лепшы творчы праект года рэгіянальных, шматтыражных друкаваных СМІ» за праект «Усходняе партнёрства» (2010).
* Ганаровае званне «Заслужаны журналіст Рэспублікі Беларусь» ад Беларускага саюза журналістаў, прысуджана галоўнаму рэдактару Уладзіміру Шпарлу (2012).
* Нацыянальны конкурс друкаваных СМІ «Залатая Ліцера» — лаўрэат у намінацыі «Лепшыя матэрыялы па тэматыцы спорту і здаровага ладу жыцця» (карэспандэнт Аляксандр Кульбака, 2013).

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Газеты Брэста
Катэгорыя:Газеты на беларускай мове
Катэгорыя:Газеты на рускай мове
Катэгорыя:Штотыднёвыя газеты Беларусі
Катэгорыя:Друкаваныя выданні, заснаваныя ў 1991 годзе
Катэгорыя:1991 год у Брэсце
Нюрнбергскі працэс (фільм)

«**Нюрнбергскі працэс**» () — чорна-белая трохгадзінная юрыдычная кінадрама Стэнлі Крамера, прэм’ера якой адбылася ў 1961 годзе. Заснавана на рэальных падзеях — «малых» Нюрнбергскіх працэсах. Галоўныя ролі выконваюць Спенсер Трэйсі, Рычард Уідмарк, Марлен Дзітрых і Максіміліян Шэл. Кіназнаўцы часта называюць яе вяршыняй рэжысёрскага майстэрства Крамера і цэнтральнай кропкай яго кар’еры.

11 намінацый на прэмію «Оскар», у тым ліку як найлепшаму фільму года, дзве з якіх аказаліся пераможнымі — за найлепшую мужчынскую ролю Шэла і найлепшы адаптаваны сцэнарый Эбі Манна. Амерыканскім інстытутам кінамастацтва прызнана адной з найвялікшых юрыдычных карцін у гісторыі. У 2013 годзе фільм увайшоў у Нацыянальны рэестр фільмаў Злучаных Штатаў Амерыкі, валодаючы «гістарычным, эстэтычным або культурным значэннем».

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гістарычныя фільмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы-драмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы пра смяротнае пакаранне
Катэгорыя:Нюрнбергскія працэсы
Катэгорыя:Чорна-белыя фільмы ЗША
Дыярыуш Яна Уладзіслава Пачобут-Адляніцкага

**«Запіскі мае і дыярыуш маёй службы ваеннай»** () — помнік мемуарнай літаратуры Вялікага Княства Літоўскага другой паловы XVII стагоддзя, напісаны гусарам і грамадскім дзеячам Янам Уладзіславам Пачобутам-Адляніцкім. Твор спалучае ў сабе рысы дыярыуша, мемуараў і аўтабіяграфіі, ахопліваючы падзеі з 1640 па 1684 год.

## Гісторыя стварэння і публікацыі 
Мяркуецца, што Пачобут пачаў афармляць свае запісы ў адзіны твор каля 1685 года, выкарыстоўваючы ранейшыя нататкі на асобных аркушах і палях кніг. Інфармацыя пра раннія гады (1640—1655), верагодна, была ўзята з сямейных дакументаў або са слоў сваякоў.

Упершыню твор быў апублікаваны ў Польшчы Юзафам Ігнацыем Крашэўскім у 1877 годзе. У Беларусі «мілітарная» частка «Запісак» была надрукавана ў часопісе «Полымя» ў 1998 годзе.

## Структура і змест 
Твор выразна падзяляецца на дзве часткі: «мілітарную» (1658—1667) і «мірную» (1668—1684).

### Мілітарная частка (1658—1667) 
Гэтая частка прысвечана вайсковай службе аўтара. Пачобут падрабязна апісвае свой удзел у войнах са Швецыяй і Маскоўскай дзяржавай. Асаблівую каштоўнасць маюць звесткі пра выправы літоўскіх харугваў у Курляндыю (1658—1660), якія адсутнічаюць у іншых крыніцах. Аўтар дэталёва апісвае сваё баявое хрышчэнне, паядынкі, вайсковы быт і бітвы, у прыватнасці бітву на рацэ Басі (8 кастрычніка 1660), якую ён параўноўвае з лепшымі баталістычнымі карцінамі тагачаснай літаратуры.

### Мірная частка (1668—1684) 
Пасля заканчэння вайсковай службы Пачобут апісвае сваё цывільнае жыццё: удзел у сейміках, трыбуналах, гаспадарчыя клопаты і сямейныя справы. Гэтая частка вылучаецца большым лірызмам і ўвагай да прыватнага жыцця. Аўтар шмат піша пра сваю жонку Рахель Юдыту Гадэбскую, яе смерць у 1682 годзе і свае перажыванні. Заканчваецца твор апісаннем падарожжа ў Карону ў 1684 годзе, наведвання Яснай Гары і сустрэчы з каралём Янам III Сабескім.

## Жанравыя і стылістычныя асаблівасці 
Даследчыкі вызначаюць твор як «дыярыуш-мемуары» або «дыярыуш з элементамі мемуарнай нарацыі». Хоць запісы вядуцца ў храналагічным парадку, яны не заўсёды рэгулярныя і часта перарастаюць у разгорнутыя апавяданні.

Стыль Пачобута вылучаецца дынамічнасцю, эмацыянальнасцю і гумарам. Аўтар не хавае сваіх пачуццяў, апісваючы як гераічныя ўчынкі, так і праявы чалавечай слабасці і подласці. У творы прысутнічаюць элементы містыцызму (апісанне знакаў і прадвесцяў), характэрныя для барочнай ментальнасці.

## Значэнне 
«Запіскі» Яна Уладзіслава Пачобута-Адляніцкага з'яўляюцца каштоўнай гістарычнай крыніцай, якая запаўняе прабелы ў гісторыі войнаў сярэдзіны XVII стагоддзя. Твор дае багаты матэрыял для рэканструкцыі шляхецкага менталітэту, вайсковага і паўсядзённага быту таго часу. Польскія даследчыкі ставяць гэты твор у адзін шэраг са знакамітымі мемуарамі Яна Хрызастома Пасака.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Літаратурныя творы паводле алфавіта
Катэгорыя:Дыярыушы Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Польскамоўная літаратура Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Літаратурныя творы XVII стагоддзя
Гісторыя пісьменства

**Гісторыя пісьменства** прасочвае развіццё сістэм пісьма. Традыцыйна ўзнікненне пісьменства звязвалася з дзейнасцю багоў і культурных герояў (Цан Цзэ), аднак у адпаведных міфалогіях пісьменства часта выступае як адна з функцый больш шырокага спектру (красамоўства, памяць, логіка, празорлівасць у судаводстве, стварэнне календара: Той, Набу). Дамінаванне вуснай традыцыі, якая папярэднічала ўзнікненню пісьменства, адбілася на адсутнасці падобнага персанажа ў грэцкай міфалогіі: наадварот, у вобразе Гамера, легендарнага стваральніка грэчаскага эпасу, падкрэсліваецца слепата.

Асноўную цяжкасць у стварэнні храналогіі ўяўляе суіснаванне розных датыровак (храналогій) адных і тых жа падзей, асабліва — для ранніх этапаў гісторыі. Так, доўгая храналогія адносіць першую дынастыю Егіпта да 5800-х гг. да нашай эры, а кароткая — да 3200-х гг. Прычым, асобныя аўтары яшчэ дадаюць разнабою (гл., напрыклад, даціроўку Палеткі Нармера). Асабліва праблемна супаставіць раннія даты розных цывілізацый. Так, прыярытэт у стварэнні пісьменства шумераў ці егіпцян вызначаецца тым, для каго будзе выкарыстоўвацца даўжэйшая храналогія.

Катэгорыя:Гісторыя пісьма
Катэгорыя:Гісторыя навукі
Рускі біяграфічны слоўнік

**«Рускі біяграфічны слоўнік»** (скарочана **РБС**, ) — біяграфічны слоўнік у 25 тамах, які выдаваўся Імператарскім Рускім гістарычным таварыствам у Санкт-Пецярбургу з 1896 па 1918 год. Выданне ажыццяўлялася пад назіраннем старшынь таварыства А.&nbsp;А.&nbsp;Палаўцова, а затым вялікага князя Мікалая Міхайлавіча. Адзін з найбольш поўных біяграфічных даведнікаў на рускай мове.

## Гісторыя 
Першапачаткова выданне слоўніка планавалася ў шасці тамах. Фінансаванне ажыццяўляў А.&nbsp;А.&nbsp;Палаўцоў, які атрымаў у спадчыну велізарны стан барона А.&nbsp;Л.&nbsp;Штыгліца. Для працы над слоўнікам быў складзены «Азбучны паказальнік імён рускіх дзеячаў для Рускага біяграфічнага слоўніка», які ўключыў 60 000 імён, з якіх для выдання было адабрана каля паловы.

Кіраўніцтва Палаўцова было аўтарытарным; ён асабіста вычытваў кожную карэктуру, што запавольвала выхад тамоў. Пасля яго смерці праект узначаліў вялікі князь Мікалай Міхайлавіч, які дамогся фінансавання з асабістых сродкаў імператара Мікалая II.

Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі фінансаванне было спынена, але неўзабаве адноўлена пасля хадайніцтва У.&nbsp;І.&nbsp;Вярнадскага і А.&nbsp;С.&nbsp;Лапо-Данілеўскага. Працу працягвалі сем рэдактараў: М. В. Галіцын, І. А. Кубасаў, У. У. Майкаў, Б. Л. Мадзалеўскі, С. В. Раждзественскі, М. П. Чулкоў і У. У. Шарамецеўскі. У пачатку 1919 года былі падрыхтаваны ўсе рукапісы, але пасля выхаду 17-га тома фінансаванне зноў спынілася. У верасні 1920 года Рускае гістарычнае таварыства было закрыта.

## Выданне 
Выданне не было завершана. Не пабачылі свет тамы на літары В, Г (часткова), Е, М, Н, О (часткова), Т, У (часткова). У 1887—1888 гадах быў выдадзены «Азбучны паказальнік імён рускіх дзеячаў для Рускага біяграфічнага слоўніка».

У 1991—2003 гадах маскоўскае выдавецтва «Аспект Пресс» выпусціла рэпрынтнае выданне слоўніка, а таксама 5 дадатковых тамоў, падрыхтаваных па захаваных архіўных матэрыялах пад рэдакцыяй М. П. Ляпёхіна.

## Склад тамоў 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* *Шилов Д. Н.* История создания «Русского биографического словаря» // Азбучный указатель имён русских деятелей для Русского биографического словаря. — М., 2003. — Ч. 2. — С. 917—937.


Катэгорыя:Рускія энцыклапедыі
Катэгорыя:Біяграфічныя слоўнікі
Катэгорыя:Кнігі 1890-х гадоў
Катэгорыя:Кнігі 1900-х гадоў
Катэгорыя:Кнігі 1910-х гадоў
Біяграфічны слоўнік

**Біяграфі́чны сло́ўнік** (таксама *біяграфічная энцыклапедыя*, *біяграфічны даведнік*) — энцыклапедычны слоўнік, аб'ектам апісання якога з'яўляюцца звесткі пра жыццё і дзейнасць пэўных асоб, такіх як вучоныя, палітыкі, дзеячы мастацтва і іншыя. 

## Біяграфічныя слоўнікі ў Беларусі 
У Беларусі выдадзены шэраг значных біяграфічных слоўнікаў і энцыклапедычных даведнікаў, сярод якіх:
*   «Беларускія пісьменнікі: біябібліяграфічны слоўнік» (у 6 тамах; Мінск, 1992—1995).
*   «Асветнікі зямлі беларускай» (2-е выданне; Мінск, 2006).
*   «Беларускія перакладчыкі, даследчыкі, ілюстратары Слова о полку Игорове» М.&nbsp;Г.&nbsp;Булахава (Мінск, 2012).

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Біяграфічныя слоўнікі
Катэгорыя:Энцыклапедыі
Беларускія пісьменнікі (біябібліяграфічны слоўнік)

**«Белару́скія пісьме́ннікі»** — біябібліяграфічны слоўнік у 6 тамах, выдадзены ў Мінску ў 1992—1995 гадах пад рэдакцыяй А.&nbsp;І.&nbsp;Мальдзіса. Падрыхтаваны Інстытутам літаратуры імя Я. Купалы АН Беларусі і выдавецтвам «Беларуская Энцыклапедыя».

## Апісанне 
З'яўляецца першым на Беларусі шматтомным энцыклапедычным выданнем, у якім падаюцца найбольш поўныя і сістэматызаваныя звесткі пра жыццё і дзейнасць прадстаўнікоў беларускай літаратуры, што пісалі на стараславянскай, беларускай, рускай, польскай і іншых мовах за амаль тысячу гадоў развіцця беларускага прыгожага пісьменства. У выданні ўпершыню прыводзяцца звесткі пра пісьменнікаў беларускага замежжа.

Слоўнік уключае каля 1500 артыкулаў. Кожны артыкул складаецца з дзвюх частак:
*   *біяграфічнай* — інфармацыя пра жыццёвы шлях пісьменніка, яго літаратурную творчасць, пазалітаратурную дзейнасць;
*   *бібліяграфічнай* — поўныя звесткі пра творы пісьменніка, апублікаваныя асобнымі выданнямі, у зборніках, перыядычным друку, перакладзеныя на іншыя мовы, а таксама літаратура пра самога пісьменніка.

Амаль усе артыкулы суправаджаюцца фотапартрэтамі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Біяграфічныя слоўнікі
Катэгорыя:Беларускія энцыклапедыі
Катэгорыя:Кнігі 1990-х гадоў
Катэгорыя:Пісьменнікі Беларусі
Катэгорыя:Літаратуразнаўства ў Беларусі
Катэгорыя:Бібліяграфічныя слоўнікі
Літоўскі экзархат

**Экзархат Сусветнага Канстанцінопальскага Патрыярхата ў Літве** (, **Патрыяршы экзархат Літвы**, , также **Літоўскі экзархат**, ) — экзархат Канстанцінопальскай праваслаўнай царквы на тэрыторыі Літоўскай рэспублікі. Экзархат складаецца з дзесяці прыходаў, якія здзяйсняюць служэнне на літоўскай, беларускай, украінскай і царкоўнаславянскай мовах.

## Гісторыя 
21 сакавіка 2023 года міністэрства юстыцыі Літвы надало юрыдычнае прызнанне праваслаўнай супольнасці Канстанцінопальскага Патрыярхату. Праваслаўную царкву Літвы была зарэгістрыравана як традыцыйная дэнамінацыя Канстанцінопальскага Патрыярхату.

## Гл. таксама 
* Андрэй Вячаслававіч Кураеў

## Спасылкі 
* Усё пра Праваслаўную Царкву ў Літве, а таксама пра праваслаўную веру і жыццё. Інфармацыйны сайт Экзархата Сусветнага Канстанцінопальскага Патрыярхата ў Літве.
* Константинопольский экзархат в Литве: что происходит внутри русскоязычной общины?

Катэгорыя:Епархіі Канстанцінопальскага Патрыярхата
Катэгорыя:Праваслаўе ў Літве
Катэгорыя:Экзархаты
Алесь Пілецкі

**Алесь Пілецкі** (нар. 1984, станцыя Гудагай, Астравецкі раён) — беларускі журналіст, перакладчык, гісторык. Супрацоўнік беларускай службы Радыё Свабода.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1984 годзе на станцыі Гудагай каля беларуска-літоўскай мяжы.

Скончыў Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Янкі Купалы, атрымаўшы ступень магістра гісторыі Беларусі. Пазней скончыў Варшаўскі ўніверсітэт са ступенню магістра культуралогіі.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Профіль на сайце Радыё Свабода

Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1984 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Астравецкім раёне
Катэгорыя:Журналісты Беларусі
Катэгорыя:Перакладчыкі Беларусі
Катэгорыя:Перакладчыкі з польскай мовы
Катэгорыя:Гісторыкі Беларусі
Катэгорыя:Выпускнікі Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы
Катэгорыя:Выпускнікі Варшаўскага ўніверсітэта
Валянціна Пятроўна Логвін

**Валянціна Пятроўна Логвін** (; нар. , п. г. т. Казялец, Чарнігаўская вобласць, Украіна) — беларускі фізіёлаг, спецыяліст у галіне спартыўнай фізіялогіі, грамадская дзяячка ўкраінскай дыяспары. Кандыдат біялагічных навук (1986), дацэнт.

## Біяграфія 
Нарадзілася 8 сакавіка 1949 года ў пасёлку Казялец Чарнігаўскай вобласці Украіны.

У 1972 годзе скончыла Кіеўскі нацыянальны ўніверсітэт імя Тараса Шаўчэнкі па спецыяльнасці «Біёлаг-біяфізік, выкладчык біялогіі і хіміі». З 1976 года працавала ў Беларускім дзяржаўным універсітэце фізічнай культуры (БДУФК) на кафедры фізіялогіі і біяхіміі, займала пасаду дацэнта.

Аўтар больш за 100 навуковых і метадычных работ. Выкладала дысцыпліны «Фізіялогія», «Фізіялогія спорту», «Узроставая фізіялогія». Кіравала навукова-даследчай працай студэнтаў, выступала рэцэнзентам дыпломных работ, магістарскіх і кандыдацкіх дысертацый.

## Узнагароды 
*   Ордэн Украіны «За заслугі» III ступені (2001).
*   Грамата Камітэта па фізічнай культуры і спорту Беларускай ССР (1983).
*   Грамата Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (2006).
*   Ганаровая грамата Міністэрства асветы і навукі Украіны (2008).

## Бібліяграфія 
*   
*   

## Крыніцы 
Катэгорыя:Нарадзіліся 8 сакавіка
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1949 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Чарнігаўскай вобласці
Катэгорыя:Фізіёлагі Беларусі
Катэгорыя:Кандыдаты біялагічных навук
Катэгорыя:Дзеячы ўкраінскай дыяспары ў Беларусі
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя рэжымам Лукашэнкі
Катэгорыя:Альпіністы Беларусі
Кураеў

**Кураеў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксандр Аляксандравіч Кураеў (нар. 1937) — спецыяліст у галіне фізічнай электронікі. Доктар фізіка-матэматычных навук (1980), прафесар (1982).
* Андрэй Вячаслававіч Кураеў (нар. 1963) — багаслоў і місіянер, аўтар шматлікіх кніг, доктар філасофіі і багаслоўя.

Катэгорыя:Неадназначнасці
Клясціца (прыпыначны пункт)

**Клясціца** () — прыпыначны пункт чыгункі ў Невельскім раёне Пскоўскай вобласці Расіі. Размешчаны непадалёк ад вёскі Клясціца.

Апошні прыпыначны пункт перад расійска-беларускай мяжой на лініі Невель — Полацк з расійскага боку (наступная станцыя з беларускага боку — Алёшча).

## Гісторыя 
Згодна з раскладам 1908 года станцыя называлася *Неклач*, па назве размешчанага непадалёк возера. Аднак у 1915 годзе ўпамінаецца як *Клясціцы*.

У 1943—1944 гадах на станцыі размяшчалася дывізія бронецягнікоў (былі перадыслацыраваны пасля вызвалення Полацка).

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі і платформы Пскоўскай вобласці
Катэгорыя:Станцыі Акцябрскай чыгункі
Цэнтр украінскай культуры «Січ»

**Цэнтр украінскай культуры «Січ»** — грамадскае аб’яднанне ўкраінскай дыяспары ў Беларусі, якая дзейнічала ў Мінску з 1995 па 2023 год. Офіс арганізацыі размяшчаўся па вуліцы Народнай, 43.

## Гісторыя 
Аб’яднанне было зарэгістравана 26 снежня 1995 года. Дзейнасць арганізацыі брала пачатак з мэтай садзейнічання захаванню і развіццю ўкраінскай культуры, самаідэнтыфікацыі ўкраінскага этнасу ў Беларусі, фарміраванню нацыянальнай самасвядомасці і гістарычнай памяці.

У ліпені 2023 года Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь ініцыявала ліквідацыю арганізацыі. 25 ліпеня 2023 года Мінскі гарадскі суд (суддзя Наталля Фясенка) разгледзеў пазоў і прыняў рашэнне аб ліквідацыі цэнтра.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Арганізацыі Мінска
Катэгорыя:Арганізацыі ўкраінцаў Беларусі
Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 1995 годзе
Катэгорыя:1995 год у Мінску
Катэгорыя:Арганізацыі, закрытыя ў 2023 годзе
Андрэй Вячаслававіч Кураеў

**Андрэй Вячаслававіч Кураеў** (; ) — расійскі рэлігійны і грамадскі дзеяч, пратадыяк, багаслоў і місіянер, аўтар шматлікіх кніг, доктар філасофіі і багаслоўя.

З 2013 года падвяргаецца рэпрэсіям з боку Рускай праваслаўнай царквы і дзяржавы за крытыку Маскоўскага патрыярхата і патрыярха Кірыла. За асуджэнне расійскай агрэсіі ва Украіне быў аштрафаваны і абвешчаны «замежным агентам» у Расіі. У 2023 годзе патрыярх Кірыл пазбавіў яго сану, але ў красавіку 2024 года Сусветны Патрыярх, атрымаўшы зварот дыякана і вывучыўшы доказы па справе, прызнаў, што ён быў пакараны не па рэлігійных, а па палітычных прычынах, і таму аднавіў яго ў свяшчэнным сане. 23 ліпеня 2024 года па ўласнай просьбе прыняты ў клір Экзархата Сусветнага Патрыярхата ў Літве.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Духавенства

Катэгорыя:Аўтары энцыклапедый і слоўнікаў
Катэгорыя:Выкладчыкі Маскоўскай духоўнай акадэміі
Катэгорыя:Праваслаўныя багасловы
Катэгорыя:Блогеры Расіі
Катэгорыя:Багасловы Расіі
Катэгорыя:Філосафы Расіі
Катэгорыя:Публіцысты Расіі
Катэгорыя:Кавалеры ордэна УПЦ прападобнага Нестара Летапісца 3 ступені
Катэгорыя:Кавалеры ордэна прападобнага Сергія Раданежскага III ступені
Катэгорыя:Кандыдаты багаслоўя
Катэгорыя:Кандыдаты філасофскіх навук
Катэгорыя:Выпускнікі Маскоўскай духоўнай акадэміі
Катэгорыя:Выпускнікі багаслоўскага факультэта Бухарэсцкага ўніверсітэта
Катэгорыя:Выпускнікі Маскоўскай духоўнай семінарыі
Катэгорыя:Выпускнікі філасофскага факультэта МДУ
Катэгорыя:Выпускнікі Расійскага праваслаўнага ўніверсітэта
Hollywood Vampires (гурт)

**Hollywood Vampires** — амерыканскі рок-супергурт, створаны ў 2015 годзе Элісам Куперам, Джоні Дэпам і Джо Перы. Назва гурта паходзіць ад *The Hollywood Vampires*, клуба знакамітасцяў, заснаванага Куперам у 1970-х гадах, у якім удзельнічалі Гары Нільсан, Кіт Мун з гурта The Who і Мікі Доленз з гурта The Monkees. Сярод удзельнікаў, якія гастралявалі з гуртам, былі Даф Маккаган і Мэт Сорум з Guns N' Roses, а таксама Роберт ДэЛеа з Stone Temple Pilots.

Гурт выпусціў два студыйныя альбомы, у запісу якіх, сярод іншых, прымалі ўдзел Пол Макартні, Дэйв Грол, Джо Уолш, Зак Старкі і Крыстафер Лі.
## Удзельнікі гурта 
### Цяперашнія 
* **Эліс Купер** — галоўны і бэк-вакал, гармонік, рытм-гітара, перкусія (2015–цяпер)
* **Джоні Дэп** — гітара, бэк- і галоўны вакал, клавішныя (2015–цяпер)
* **Джо Перы** — сола- і рытм-гітара, бэк- і галоўны вакал (2015–цяпер)
* **Томі Хенрыксен** — рытм- і сола-гітара, клавішныя, бэк- і галоўны вакал (2015–цяпер; гастролі 2012–2015)

### Цяперашнія гастрольныя музыканты 
* **Глен Собел** — барабаны (2017–цяпер)
* **Крыс Уайз** — бас-гітара, кантрабас, бэк- і галоўны вакал (2018–цяпер)
* **Бак Джонсан** — клавішныя, акустычная, рытм- і сола-гітара, бэк-вакал (2018–цяпер)

## Дыскаграфія 
**Студыйныя альбомы**

* *Hollywood Vampires* (2015)
* *Rise* (2019)

**Канцэртныя альбомы**

* *Live in Rio* (2023)

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Музычныя калектывы, якія з’явіліся ў 2015 годзе
Катэгорыя:Хард-рок-гурты ЗША
Катэгорыя:Эліс Купер
Катэгорыя:Джоні Дэп
Ціхая прывабнасць буржуазіі

**«Ціхая прывабнасць буржуазіі»** () — сюррэалістычны сатырычны фільм рэжысёра Луіса Буньюэля, у якім ён высмейвае крывадушнае жыццё і паводзіны людзей з вышэйшага класа грамадства. На шырокія экраны выйшаў у 1972. Узнагароджаны прэміяй «Оскар» і лічыцца культавым.

## Сюжэт 
У цэнтры сюжэта — група людзей з прывілеяванай часткі грамадства. Яны спрабуюць павячэраць разам, нягледзячы на мноства абсурдных перашкод. Пры гэтым за іх вонкавай стрыманасцю і выхаванасцю хаваюцца здрады, крывадушнасць, пагарда да людзей з ніжэйшага класа і нават гандаль наркотыкамі.

Сюррэалістычнасць сюжэта дасягаецца праз абсурдныя паводзіны і размовы галоўных герояў, а таксама праз тое, як часткі стужкі — навелы — перасякаюцца са снамі персанажаў.

## У ролях 
У фільме здымаліся Фернанда Рэй, Поль Франкёр, Дэльфін Сейрыг, Бюль Ажьё, Стэфан Адран, Жан-П’ер Касель, Жульен Берто, Мілена Вукаціч, Марыя Габрыэла Маёнэ, Клод П’еплю, Франсуа Местр, Мішэль Пікалі.

## Узнагароды 
«Ціхая прывабнасць буржуазіі» быў намінаваны на некалькі кінапрэмій, сярод якіх «Залаты глобус» і BAFTA, атрымаў узнагароду «Оскар» як «Найлепшы фільм на замежнай мове» ў 1973. Уганараваны таксама прэміямі Французскага таварыства кінакрытыкаў і Нацыянальнага таварыства кінакрытыкаў ЗША.

## Гл. таксама 
* «Прывід свабоды»

## Крыніцы 
Катэгорыя:Фільмы на французскай мове
Вестник Юго-Западной и Западной России

**«Вестник Юго-Западной и Западной России»** (, ) — штомесячны гісторыка-літаратурны часопіс, які выходзіў у Кіеве з 1 чэрвеня 1862 па 1864 год.

## Гісторыя 
Штомесячны гісторыка-літаратурны часопіс «Веснік Паўднёва-Заходняй і Заходняй Расіі» выходзіў у Кіеве з ліпеня 1862 па жнівень 1864 года. Выдаваў і рэдагаваў часопіс К.&nbsp;А.&nbsp;Гаворскі. З першых дзён супрацоўнікам часопіса быў В.&nbsp;П.&nbsp;Чаховіч.

У ліпені 1864 года выданне было перанесена ў Вільню, дзе часопіс атрымаў новую назву «Веснік Заходняй Расіі».

## Ідэалогія і змест 
Часопіс выдаваўся з мэтай аслаблення польскага ўплыву ў Літве і на Украіне, выступаў супраць паланізацыі і прапагандаваў прарускую палітыку царскага ўрада ў заходніх губернях. Галоўную крыніцу сілы расійскай дзяржавы рэдакцыя бачыла ў наяўнасці цвёрдай манархічнай улады.

«Веснік» выступаў супраць распаўсюджвання ў народзе твораў Т.&nbsp;Р.&nbsp;Шаўчэнкі і іншых украінскіх пісьменнікаў, не прызнаваў самастойнасці ўкраінскай мовы. Часопіс быў скіраваны супраць прагрэсіўнага перыядычнага друку, асабліва супраць часопіса «Современник».

## Ацэнкі 
Уладзімір Караленка ў аўтабіяграфічнай кнізе «Гісторыя майго сучасніка» так апісваў сваё ўражанне ад часопіса:

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Літаратурныя часопісы Расійскай імперыі
Катэгорыя:Гісторыя Кіева
Вышэйшыя званні Расійскай Федэрацыі

**Вышэйшыя званні Расійскай Федэрацыі** — ў Расіі адна з формаў прызнання дзяржавай і грамадствам заслуг грамадзян, якія вызначыліся. Уваходзяць у сістэму дзяржаўных узнагарод Расійскай Федэрацыі. 

На сённяшні дзень, паводле дзейнага заканадаўства, у Расійскай Федэрацыі існуюць тры вышэйшыя званні — «Герой Расійскай Федэрацыі», «Герой Працы Расійскай Федэрацыі» і «Маці-гераіня».

Згодна з Указам Прэзідэнта РФ ад 7 верасня 2010 года № 1099 "Аб мерах па ўдасканаленні дзяржаўнай узнагароднай сістэмы Расійскай Федэрацыі", вышэйшыя званні з'яўляюцца асобным відам дзяржаўных узнагарод, які ў іерархіі дзяржаўных узнагарод Расійскай Федэрацыі знаходзіцца на першым месцы.

Усе тры вышэйшыя званні могуць быць прысвоены толькі аднойчы. У выпадку прысваення асобе і звання Героя Расійскай Федэрацыі, і звання Героя Працы Расійскай Федэрацыі на яго радзіме на падставе ўказа Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ўстанаўліваецца бронзавы бюст з адпаведным надпісам.
Воениздат

**Ваеннае выдавецтва Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі** (, скарочаныя назвы — , ), у савецкі час — **Ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга Ваеннае выдавецтва Міністэрства абароны СССР** — адно з найстарэйшых і найбуйнейшых дзяржаўных выдавецтваў у СССР і Расіі.

## Дзейнасць 
Выдавецтва выпускае службовую (адкрытую і закрытую) літаратуру для патрэб Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі, заказную друкаваную прадукцыю для іншых міністэрстваў і ведамстваў, а таксама ўласныя кнігі, плакаты, мастацкую і гістарычную літаратуру, слоўнікі і даведнікі.

## Гісторыя 
25 кастрычніка 1919 года загадам Рэвалюцыйнага ваеннага савета Рэспублікі ў складзе Палітычнага ўпраўлення (ПУР) быў заснаваны Літаратурна-выдавецкі аддзел пад назвай *Літвыдат ПУР* (), з якога пачынаецца гісторыя выдавецтва.

У 1924 годзе пераўтворана ў Дзяржаўнае ваеннае выдавецтва (*ВОЕНГИЗ*) у складзе ОГИЗ. У 1936 годзе перайшло ў падпарадкаванне Наркамата абароны СССР і было перайменавана ў Ваеннае выдавецтва Наркамата абароны СССР (працавала пад гэтай назвай да 1946 года).

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 22 лютага 1968 года за плённую працу па выданні ваеннай, палітычнай і мастацкай літаратуры і ў сувязі з 50-годдзем Савецкай арміі і Ваенна-марскога флоту Ваеннае выдавецтва было ўзнагароджана ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга.

У 1980-я гады ў сістэме Дзяржкамвыда СССР выдавецтва ўваходзіла ў галоўную рэдакцыю грамадска-палітычнай літаратуры.

З 1992 года — федэральнае дзяржаўнае ўнітарнае прадпрыемства. У 2009 годзе пераўтворана ў ААТ «Военное издательство» («Воениздат») з уключэннем у склад холдынгу «Красная звезда».

## Кніжныя серыі 
* «Бібліятэка юнацтва» (руск.: Библиотека юношества)
* «Бібліятэчная серыя» (руск.: Библиотечная серия)
* «Ваенныя мемуары» (руск.: Военные мемуары)
* «Гераічнае мінулае нашай радзімы» (руск.: Героическое прошлое нашей родины)
* «Грамадзянская абарона СССР» (руск.: Гражданская оборона СССР)
* «Савецкія палкаводцы і военачальнікі» (руск.: Советские полководцы и военачальники)

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Ваенная навука
Катэгорыя:Выдавецтвы СССР
Катэгорыя:Выдавецтвы Расіі
Катэгорыя:Выдавецтвы, заснаваныя ў 1919 годзе
Катэгорыя:Ваенная гісторыя Расіі