open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Барыс Іванавіч Кавалькоў

**Барыс Іванавіч Кавалькоў** (, в. Судабоўка, Смалявіцкі раён, Мінская вобласць, цяпер у межах Жодзіна) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1974 годзе. Працаваў у Мінскпраекце, з 1983 па 1986 г. — архітэктарам Савецкага раёна Мінска, з 1986 года — кіраўнік групы архітэктараў у Белдзяржпраекце.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1980 года. Пражывае ў г. Мінску.

## Творчасць 
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): праект забудовы комплексу 9-, 16-павярховых жылых дамоў і ўстаноў культурна-бытавога абслугоўвання па праспекце Машэрава (1978), 12-павярховыя жылыя дамы па вул. Дзянісаўскай, Ляўкова (1982) у Мінску.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Галоўныя архітэктары раёнаў Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Барыс Андрэевіч Кожыхаў

**Барыс Андрэевіч Кожыхаў** (, Свярдлоўск) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Уральскі політэхнічны інстытут у 1956 годзе. З 1956 па 1970 г. працаваў архітэктарам, галоўным архітэктарам ва Уральскім філіяле Іпрамашпрама ў Златавусце. З 1970 года — галоўны архітэктар аддзела ў Саюзмашпраекце, аб’яднанні БелОМА, будаўнічага аддзела ў Белдзіпрабіясінтэзе, з 1976 года — галоўны архітэктар праектаў у Аўтарампрампраекце ў Мінску.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1971 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
Ім быў запраектаваны комплекс будынкаў НДІ ў Іжэўску (1965), шэраг вытворчых карпусоў (1970), заводакіраўніцтва машынабудаўнічага завода (1971), Дом Саветаў (1973) у Златавусце.

Асноўныя працы ў Беларусі (у аўтарскім калектыве): завод бялкова-вітамінавых канцэнтратаў у Наваполацку (1975), станцыя аўтатэхабслугоўвання з адміністрацыйна-бытавым блокам па вул. Купрыянава ў Мінску (1980), вытворчыя будынкі, станцыі аўтатэхабслугоўвання і іншыя прамысловыя аб’екты Мінаўтапрама СССР у розных гарадах краіны.

## Узнагароды 
Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны» (1969).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Іжэўска
Катэгорыя:Архітэктары Златавуста
Катэгорыя:Архітэктары Наваполацка
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Прамысловыя архітэктары Беларусі
Яўген Казлоў

**Яўге́н Казло́ў**:
* Яўген Кузьміч Казлоў — беларускі архітэктар
* Яўген Яўгенавіч Казлоў (нар. 1995) — расійскі футбаліст
Таццяна Міхайлаўна Казлова

**Таццяна Міхайлаўна Казлова** (, г. Тэрмез, Сурхандар’інская вобласць, Узбекская ССР) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1967 годзе. З 1970 г. — старшы архітэктар у Белдзяржпраекце. 

Член Саюза архітэктараў СССР з 1972 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): навучальна-лабараторны корпус № 11 Беларускага політэхнічнага інстытута (1970—1980), комплекс будынкаў УНДІТІМЖ (1975—1985), піянер-лагер-база адпачынку Дзяржбуда БССР (1980—1985), пасёлак чыгуначнікаў на станцыі Таксімо, БАМ (1985-87).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Іван Данілавіч Кока

**Іван Данілавіч Кока** (нар. , с. Пяскі, Лубенскі раён, Палтаўская вобласць, УССР) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1964 годзе. Працаваў у Белдзіпрасельбудзе, з 1967 года — кіраўніком групы архітэктараў у Белкамунпраекце, з 1969 года — намеснік начальніка Упраўлення па будаўніцтве і архітэктуры Мінаблвыканкама, з 1975 года — галоўны архітэктар аддзела генплана ў Сельгастэхпраекце.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1970 года. Пражывае ў г. Мінску.

## Творчасць 
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): генпланы цэнтральных сядзіб у саўгасах «Спадарожнік» Мінскага (1964), «Гайна» Лагойскага (1968) раёнаў, у калгасе «Ленінская іскра» Крайскага раёна (1970), піянерлагеры ў Даўгаўпілсе (1976), у в. Талька (1969), генпланы мясакамбіната ў г. Бярозе (1976), Калінкавічах (1977), рэканструкцыя малаказаводаў, мясакамбінатаў у Барысаве, Пінску, Слуцку, Маладзечне (1972—1975), раённыя рамонтныя прадпрыемствы сельгастэхнікі ў Дзяржынску, завод аднаўлення трактарных дэталяў у Полацку, аўтаматызаваная база сельгастэхнікі ў Фаніпалі (1975—1986).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Прамысловыя архітэктары Беларусі
Мяклава (археалагічны помнік)

**Мяклава** — археалагічныя помнікі каля вёскі Мяклава (Віцебскі раён).

## Гарадзішча 
Знаходзіцца за 2,5 км на паўднёвы захад ад вёскі, ва ўрочышчы Любашкова, на астанцы тэрасы правага берага ракі Лучоса. Вышыня астанца 10 м. Пляцоўка авальная, памерам 56×46 м. На схіле знаходзіцца вал вышынёй 3-3,5 м і роў глыбінёй 0,4 м. Знойдзены ляпная гладкасценная кераміка і посуд, паверхня якога пакрыта штрыхоўкай. Гарадзішча адносіцца да днепра-дзвінскай культуры, датуецца VII ст. да н. э. — IV ст. н. э.
Файл:Гарадзішча Мяклава (схіл ля падножжа).jpg|каля падножжа
Файл:Гарадзішча Мяклава (ахоўная шыльда).jpg|ахоўная шыльда

## Селішча 
За 1,5 км на паўднёвы захад ад вёскі, на правым беразе р. Лучоса, паміж 2 ярамі. Памеры 150×150 м. Знойдзена ляпная і ганчарная кераміка.

## Курганны могільнік 
На тэрыторыі селішча 6 круглых у плане курганоў і 3 насыпы вышынёй 2-2,5 м, дыяметрам да 15 м. Вышыня астатніх 0,8-1 м, дыяметр 10-12 м.
## Літаратура 
* Археалагічныя помнікі раёна // Памяць: Віцебскі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал.: А. П. Красоўскі [і інш.]; уклад. У. І. Мезенцаў; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : Мастацкая літаратура, 2004. — С. 28-33
* Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал.: С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мінск : БелСЭ імя Петруся Броўкі, 1985. — С. 178—200.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Селішчы Віцебскага раёна
Катэгорыя:Гарадзішчы Віцебскага раёна
Катэгорыя:Курганныя могільнікі Віцебскага раёна
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Мяклава
Гамфасферыевыя

**Гамфасферыевыя** (*Gomphosphaeriaceae*) — сямейства цыянабактэрый.

## Віды 
* 
* 

Катэгорыя:Цыянабактэрыі
Катэгорыя:Сямействы бактэрый
Леакадзія Платонаўна Каленікава

**Леакадзія Платонаўна Каленікава** (, Менск) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыла Ленінградскі будаўнічы інстытут у 1957 г. З 1957 г. — старшы архітэктар у Гомельграмадзянпраекце.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1965 года. Пражывае ў Гомелі.

## Творчасць 
Асноўныя працы: генпланы Жыткавічаў (1958), Уваравічаў (1975) Буда-Кашалёўскага раёна, цэнтральных сядзібаў саўгасаў «Навасёлкі» Петрыкаўскага (1969, бронзавы медаль ВДНГ СССР), «Жгунскі» Добрушскага (1971, бронзавы медаль ВДНГ СССР), «1 Мая» Рагачоўскага (1972,1975) раёнаў Гомельскай вобласці, г.п. Старое Сяло Гомельскага конезавода, ПДП Рэчыцы (1957), забудова мікрараёнаў № 51, 63, 63а ў Гомелі (1980-82) і 16 у Жлобіне (1982, у аўтарскім калектыве).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Горадабудаўнікі Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары Жыткавічаў
Катэгорыя:Архітэктары Рэчыцы
Катэгорыя:Архітэктары Гомеля
Катэгорыя:Архітэктары Жлобіна
Леанард Аляксандравіч Кажарскі

**Леанард Аляксандравіч Кажарскі** (, пас. Чарэя, Чашніцкі раён, Віцебская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў у 1950 годзе Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум. Працаваў у Белпрампраекце, Лендзіпрашахце ў Ленінградзе, з 1970 года — галоўны архітэктар праектаў у Белбыттэхпраекце. 

Член Саюза архітэктараў СССР з 1965 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
Асноўныя працы: жылы дом па вул. Валадарскага, лабараторны корпус з эксперыментальнай вытворчасцю СКБ-3 (1964) у Мінску, Дамы быту ў Іванаве (1974), Бабруйску (1975), Ваўкавыску (1976),  (1977), па вуліцы князя Паскевіча, 12 у Добрушы (1982), Мазыры (1984), Слуцку (1985), Полацку (1986), станцыі аўтатэхабслугоўвання легкавых аўтамабіляў у Гродне (1978) і Брэсце (1980).

## Узнагароды 
Узнагароджаны бронзавым медалём ВДНГ СССР (1963).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары Іванава
Катэгорыя:Архітэктары Бабруйска
Катэгорыя:Архітэктары Ваўкавыска
Катэгорыя:Архітэктары Барысава
Катэгорыя:Архітэктары Добруша
Катэгорыя:Архітэктары Мазыра
Катэгорыя:Архітэктары Слуцка
Катэгорыя:Архітэктары Полацка
Катэгорыя:Архітэктары Гродна
Катэгорыя:Архітэктары Брэста
Гарадзец (гарадзішча, Крычаў)

**Гарадзец** (мясцовыя назвы «**Цвінтар**», ці «**Прачысценская горка**») — гарадзішча, размешчанае ў цэнтральнай частцы Крычава, на левым беразе ручая Крычавец (правы прыток р. Сож). Пляцоўка моцна пашкоджана, захавалася яе частка даўжынёй 50 м, шырынёй 16 м на поўначы і 5 м на поўдні. 3 паўночнага боку ўмацавана ровам шырынёй 16 м і глыбінёй 1,5 м.

Абследавалі ў розныя гады В. В. Сядоў, Г. В. Штыхаў, П. Ф. Лысенка. Археалагічныя даследаванні праводзілі М. А. Ткачоў (1974, плошча 46 м²) і А. А. Мяцельскі (1995—2000, плошча 168 м²). Культурны пласт таўшчынёй да 3,5 м, стратыграфічна падзяляецца на 3 гарызонты. На мацерыку знойдзены фрагменты гаршкоў сярэднедняпроўскай культуры ранняга перыяду бронзавага веку.

Ніжні гарызонт культурнага пласта дасягае магутнасці 0,6—0,9 м, адносіцца да днепра-дзвінскай культуры і, мяркуючы па знаходках, адклаўся ў V—III ст. да н.э. — I ст. н.э. У ім выяўлены глінабітныя падлогі рэшткаў пабудоў. Пабудовы размяшчаліся па цэнтры помніка, пакідаючы вольнымі ад забудовы тэрыторыю, прылеглую да фартыфікацыйных збудаванняў, што збліжае планіроўку і тэхніку будаўніцтва крычаўскага «Гарадца» з домабудаўнічай традыцыяй юхнаўскіх плямёнаў. У гэты ж час на гарадзішчы былі ўзведзены фартыфікацыйныя збудаванні ў выглядзе вастракола і выкапаны роў з паўночнага боку.

Прыкладна ў II ст. да н.э. — I ст. н.э. тут быў узведзены абарончы вал вышынёй да 1 м. Сярэдні стратыграфічны гарызонт мае магутнасць 0,2—0,95 м і датуецца II—IV стст. У яго запаўненні знойдзена кераміка тыпу сярэдняга слоя гарадзішча Тушамля, сярпы, нажы, упрыгажэнні. У гэты час абарончы вал гарадзішча неаднаразова ўзмацняўся. Сярэдні стратыграфічны гарызонт быў аддзелены ад першага праслойкай пажарышча.

Верхні стратыграфічны гарызонт таўшчынёй 0,7—1,2 м моцна пашкоджаны могілкамі XVIII ст. У яго ніжняй частцы сустракаюцца нешматлікія фрагменты керамікі гаршкоў тыпу верхняга слоя гарадзішчаў Тушамля і Дзямідаўка (V—VIII стст.). Асноўная маса матэрыялу верхняга стратыграфічнага гарызонта адносіцца да X—XIII стст. Сярод знаходак кераміка, шкляныя бранзалеты, пацеркі, наканечнікі стрэл, нажы, суліцы, пінцэт. Наверсе абарончага вала ў гэты перыяд стаяў вастракол. На поўнач ад гарадзішча ў 10—13 ст. знаходзілася селішча (плошча каля 1 га), на якім знойдзена кераміка гэтага часу, шкляныя бранзалеты.

Комплекс з гарадзішча і селішча X—XII ст. складалі аснову першапачатковага *«Кречюта»*, які згадваецца ў Статуце Расціслава Мсціславіча (1136). У другой палове XII ст. паселішча пачало перамяшчацца на бераг Сажа і спынілася тут на пачатку XIV ст.

Яшчэ ў інвентары горада 1747 г. адзначаецца: *«Гарадзішча старое, паўцыркуля (паўкруга) якога змыла рэчка Крычаўка. Некалі замак быў тут»*.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Гарадзішчы Крычаўскага раёна
Катэгорыя:Селішчы Крычаўскага раёна
Катэгорыя:Славутасці Крычава
Катэгорыя:Гісторыя Крычава
Катэгорыя:З’явіліся ў V стагоддзі да н.э.
Катэгорыя:Сярэднедняпроўская культура
Катэгорыя:Днепра-дзвінская культура
Гершон Трэстман

**Гершон Трэстман** (нарад. , ) − рускі / ізраільскі паэт, празаік, публіцыст.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Мінску, там жа скончыў школу і Беларускі політэхнічны ін-т. Працаваў слесарам, інжынерам. Пасля редаторских курсаў Маскоўскага паліграфічнага ін-та − рэдактар беларускага выд-ва «Вышэйшая школа». У Ізраілі з 1990 года. Актывіст партыі Наш дом Ізраіль.

Сябра Саюза пісьменнікаў Ізраіля, Садружнасці рускамоўных пісьменнікаў Ізраіля «Сталіца», Міжнароднай федэрацыі рускіх пісьменнікаў. Сябра Міжнароднай акадэміі навук, адукацыі, тэхналогіі і мастацтваў (The International Academy of scienes, education, industry & arts, Каліфорнія, ЗША). У 2017 годзе за дасягненні ў галіне літаратуры і мастацтваў узнагароджаны залатым медалём Акадэміі.

У 2008 годзе ў газеце «Весці» апублікаваны ўрывак з паэмы Трэстмана «Парадыгма Лібермана», якую арабская грамадскасць расцаніла як абразу арабскага насельніцтва Ізраіля. Гэтая гісторыя шырока асвятлялася ў друку, яна супала з «карыкатурнай інтыфадай», калі дацкая газета «Jyllands-Posten» апублікавала карыкатуру на прарока Мухамеда. Справа разглядалася ў міравым судзе Тэль-Авіва.

Друкаваўся ў перыядычных выданнях і зборніках Расіі, Беларусі, Ізраіля, ЗША, Канады і інш.

## Літаратурныя прэміі 
* Прэмія ім. Юрыя Штэрна (2012)
* Прэмія ім. Юрыя Нагібіна (2014)

## Творчасць 
У вершах Гершона Трэстмана пераважае філасофска-медытатыўная парадыгма; лірычны працяг верша падтрымліваецца сродкамі публіцыстычнай напружанасці мовы і экспрэсіўнай паэтыкай. Такі жанр ў літаратуры прынята называць медытатыўнай лірыкай. Майя Каганская ў пасляслоўі да паэмы «Голем» заве верш Трэстмана «пушкінска-някрасаўскім, які паспяхова прайшоў вывучку рускага мадэрну ХХ стагоддзя і неакласіцызму эпохі постмадэрнізму». Паэма «Голем, Ці апошняе пракляцце Фаўста» пакладзена на музыку вядомым ізраільскім скрыпачом М. Шмітам.

## Кнігі 
* «Перешедший реку». − Тель-Авив (1996).
* «Голем, или Проклятие Фауста». − Москва (2007).
* «Маленькая страна с огромной историей». Предисл. Авигдора Либермана. − Израиль (2008).
* «Большая история маленькой страны». − Израиль (2011).
* «Свиток Эстер». − Иерусалим, «Скопус» (2013).
* «Земля оливковых стражей». − Иерусалим (2013).
* «Израильский узел. История страны − история противостояния». − «Книга-Сэфер» (2014).
* «Земля оливковых стражей». − Иерусалим, Изд. ЕНФ-KKL (2014).
* «Иов». − Минск. «Новые мехи» (2014).
* «…Где нет координат. Стихотворения и поэмы». − Иерусалим, «Скопус» (2017).
* «Книга Небытия». − Минск, «Логвинов» (2019).
* «Азбука для пожилых детей». - Иерусалим, «Скопус» (2023).

## Спасылкі 
* Балада пра выхад
* Творчая вячарына Гершона Трэстмана
* Кнігі Гершона Трэстмана

Катэгорыя:Пісьменнікі Ізраіля
Катэгорыя:Паэты Ізраіля
Катэгорыя:Пісьменнікі Беларусі
Замкавая гара (Крычаў)

**Замкавая гара** — гарадзішча ў Крычаве, за 0,7 км на паўднёвы ўсход ад Гарадца, на высокім правым беразе р. Сож. Пад гарой знаходзіцца Крыніца пад Замкавай гарой. Пляцоўка авальнай формы (100 х 60 м), аддзелена ад астатняга плато ровам шырынёй 30—70 м. 3 паўночнага, паўднёвага і заходняга бакоў захаваўся абарончы вал вышынёй каля 5 м і шырынёй (каля падэшвы) да 22 м. Даследавалі Г. В. Штыхаў (1967), М. А. Ткачоў (1973—1975), А. А. Мяцельскі (1987—1988, 1997}.

Агульная даследаваная плошча складае каля 600 м. Культурны пласт гарадзішча моцна пашкоджаны познімі раскопамі, найлепш захаваўся ў паўднёвай і паўночна-заходняй частках тэрыторыі, дзе яго магутнасць дасягае 3,5 м. У іншых месцах яго таўшчыня 1—1,5 м. Найбольш раннія матэрыялы прадстаўлены керамікай тыпу сярэдняга слоя гарадзішча Гарадзец (2—4 ст.). Напластаванні XII—XIII стст. магутнасцю 0,1 — 1 м. У іх знойдзены шыферныя прасліцы, шкляныя бранзалеты, наканечнікі стрэл, нажы, прабоі, меч. Выяўлены рэшткі драўляных жытлаў з печкамі-каменкамі. Пабудовы групаваліся ўздоўж трасы вала. Першапачатковы абарончы вал быў насыпаны ў канцы XII — пачатку XIII ст. і меў вышыню 1,5 м і шырыню каля 8 м, пад валам прасочваецца культурны пласт таўшчынёй 0,3 м, у якім знойдзена кераміка XII ст. Наверсе вала стаялі драўляныя пабудовы, канструкцыйныя асаблівасці якіх не ўдалося прасачыць. У XIII ст. яны згарэлі і пасля гэтага вал быў дасыпаны да вышыні 3,2 м і меў шырыню каля 12 м.

У напластаваннях XIV—XVIII стст. выяўлена шмат глінянага посуду, нажы, замкі, ключы, наканечнікі стрэл, арбалетныя балты, разнастайная кафля, каменныя і чугунныя ядры, калекцыя манет, у т.л. залаты вугорскі дукат. У гэты ж час адбывалася неаднакратнае павелічэнне фартыфікацыйных збудаванняў. Першы раз вал быў падсыпаны ў XIV ст. да вышыні 4,3 м, у XV—XVI стст. падсыпаўся двойчы: спачатку да вышыні 5 м, другі раз — да б м. У XVII ст. падняты да вышыні 7 м.

## Вядомыя асобы 
* 

Катэгорыя:Гарадзішчы Крычаўскага раёна
Катэгорыя:Славутасці Крычава
Катэгорыя:Гісторыя Крычава
1973 год у гісторыі тэлебачання

**1973** год быў адзначаны шэрагам падзей у тэлебачанні.

## Падзеі 
* Мінскім вытворчым аб’яднаннем «Гарызонт» выпушчаны тэлевізар «Гарызонт-206»

## Узнагароды 
## З’явіліся 
### Тэлевізійныя праграмы 
### Тэлевізійныя каналы 
### Серыялы 
## Нарадзіліся 
### БССР 
## Памерлі 
### БССР 
## Спасылкі
Тэлебачанне
Катэгорыя:Гады ў тэлебачанні
Ганадэрма

**Ганадэрма** (*Ganoderma*) — род грыбоў сямейства , якія растуць на дрэвах.

Род ганадэрма дзеляць на дзве секцыі: *Ganoderma* з бліскучым капялюшыкам (падобна ) і *Elfvingia* з матавай паверхняй (падобна ).

## Найбольш распаўсюджаныя віды 
* .
* .
*  — раслінны патаген.
*  — знешне падобная на ганадэрму лакіраваную, але звычайна сустракаецца на драўніне хвойных парод.

Усяго род змяшчае каля 80 відаў, яго прадстаўнікі сустракаюцца на ўсіх кантынентах.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Паліпоравыя (парадак)
Катэгорыя:Роды грыбоў
Бялява (горад)

**Бялява** (, ) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы каля мяжы з Чэхіяй, размешчаны за 410 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 65 км на паўднёвы захад ад Уроцлава. Уваходзіць у склад Дзержанёўскага павета Ніжнесілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 36,21 км². Насельніцтва 29,9 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Гарызонт-206

міні|Тэлевізар «Гарызонт-206».
**«Гарызонт-206»** — беларускі савецкі тэлевізійны прыёмнік , які з 1973 года выпускала Мінскае вытворчае аб’яднанне «Гарызонт».
## Апісанне
Тэлевізар забяспечвае прыём на любым з 12-ці каналаў МВ дыяпазону, а пры ўсталёўцы блока СКД-1 і ў ДМВ дыяпазоне. Мадэль сканструяваная з асіметрычным размяшчэннем экрана. Правая верхняя частка пярэдняй і бакавой панэлі выканана ў выглядзе рашотак, за якімі размешчаны два гучнагаварыцеля 3ГД-38Е і 2ГД-36. На пярэдняй панэлі размешчаны ручкі гучнасці, яркасці, кантраснасці, налады ДМВ, перамыкач MB-ДМВ, выключальнік сеткі, ручка ПТК і індыкатар сеткі. Канструкцыя прадугледжвае зручны доступ да дэталяў і лямпаў. Шасі вертыкальнае, круціцца, палягчаючы рамонт. Ззаду апарат зачынены пластмасавай сценкай з вентыляцыйнымі адтулінамі. Усе платы апарата выкананы друкаваным спосабам і размешчаны на шасі. Маюцца гнёзды для запісу гуку на магнітафон і праслухоўвання яго галаўнымі тэлефонамі пры адключанай АС. У мадэлі маецца магчымасць дыстанцыйнага кіравання гучнасцю і яркасцю правадным пультам; АПЧГ, АПЧіФ, стабілізацыя памеру малюнка. Параметры тэлевізара аналагічныя уніфікаваным мадэлям УЛПТ-61. Габарыты тэлевізара 700х510х410 мм. Вага 36 кг. Рознічны кошт 296 рублёў.

## Спасылкі
*Телевизор "Горизонт-206" 

Катэгорыя:Тэлевізійныя прыёмнікі СССР
Немча

**Немча** (,  — **Німпч**) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы, размешчаны за 390 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 50 км на поўдзень ад Уроцлава. Уваходзіць у склад Дзержанёўскага павета Ніжнесілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Немча. Займае плошчу 36,21 км². Насельніцтва 29,9 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Зінаіда Іванаўна Конаш

**Зінаіда Іванаўна Конаш** (нар. , в. Паршні, , Віцебская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1964 годзе. Працуе галоўным архітэктарам праектаў у Віцебскграмадзянпраекце, шаснаццаціпавярховы жылы дом па вуліцы Генерала Белабародава, 5 (сааўтар У. Зубкоў) з кінатэатрам «Беларусь», карпусы педагагічнага інстытута (сааўтар У. Зубкоў).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Сяргей Рыгоравіч Канавалаў

**Сяргей Рыгоравіч Канавалаў** (, г. Арэнбург — ?) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Скончыў Сярэднеазіяцкі політэхнічны інстытут у 1951 годзе. Працаваў у праектных арганізацыях Душанбэ, Ташкента. З 1966 года — галоўны архітэктар праектаў, галоўны спецыяліст па архітэктуры ў Мінскпраекце, з 1977 года — архітэктар Мінскага ВА «Гарызонт».

Член Саюза архітэктараў СССР з 1961 года. Пражываў у Мінску.

## Творчасць 
Ва Узбекістане запраектаваў шэраг адміністрацыйных, гандлёвых будынкаў, санаторый і медыцынскіх устаноў (1951—1966).

Асноўныя працы ў Беларусі: рэспубліканскі інтэрнат персанальных пенсіянераў у пасёлку Ждановічы (1975), рэканструкцыя сквера з фантанам на Цэнтральнай плошчы у Мінску (1969),  ў пасёлку Ждановічы (са скульптарам З. І. Азгурам).

## Узнагароды 
Дыплом 1 ступені СА СССР ва Усесаюзным аглядзе-конкурсе за серыю тыпавых праектаў жылых дамоў (1965, у аўтарскім калектыве). Узнагароджаны ордэнамі «Чырвоная Зорка», польскімі «Крыж храбрых», «Сярэбраны крыж заслугі» (двойчы), медалямі (1942—1945).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Партызанскі атрад імя Махно

**Партызанскі атрад імя Махно** — партызанскі конны атрад, які, паводле Юркі Віцьбіча, з’яўляўся бальшавіцкім і правакатарскім, дзейнічаў на Беларусі. Атрад названы ў гонар украінскага анархіста Нестара Махно.

## Шлях атраду 
Атрад з’явіўся ўзімку 1923 года ў Сянькоўскім Бары каля Суража. Ніхто з тутэйшых жыхароў нічога не ведаў пра атрад, ды мясцовыя партызаны не прымкнулі да гэтага вялікага атрада. Гэтае фарміраванне да таго ж рухалася не лясамі, а дарогамі. Партызанскі атрад з правакацыйнай мэтай каля мястэчка Усвятаў разграміў кааператыў, падзяліўшы паміж сабой увесь ягоны небагаты набытак, а потым падпаліў і сам будынак, каб схаваць канцы ў ваду. Пасля такога пачатку атрад пачаў граміць усё, што траплялася на ягонай дарозе, збіваючы пры тым камуністаў і міліцыянтаў. Дзесьці каля Невеля Віцебскае ДПУ ўступіла ў бой з гэтым атрадам і потым само перастраляла ўсіх, хто ўцалеў пасля бою.

## Партызанскі фальш 
Паводле Юркі Віцьбіча, атрад ніхто з тутэйшых жыхароў не ведаў. Усе партызанскія згуртаванні не мелі цэнтральных баз забеспячэння і абозаў, а знаходзіліся ў хаўрусе з вёскамі, таму гэты новы атрад павінны былі б добра ведаць сяляне, чаго не было. Не магла быць не заўважанай і мова байцоў гэтага атрада — яны гаварылі на окаючым паволжскім дыялекце рускай мовы, а не на беларускай, як мясцовыя партызаны. Таксама яны, адкрыта называючы сябе партызанскім атрадам імя Махно, чамусьці не трымаліся ніякай канспірацыі, знаёмячы ўсіх са сваім маршрутам і выказваючы надзею, што да іх далучацца ўсе астатнія партызаны.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:З’явіліся ў 1923 годзе
Катэгорыя:1923 год у Беларусі
Катэгорыя:Партызанскія рухі
Анатоль Міхайлавіч Канстанціновіч

**Анатоль Міхайлавіч Канстанціновіч** (нар. , в. Дабрамыслі, Барысаўскі раён, Мінская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1968 годзе. З 1966 года — архітэктар, з 1979 года — галоўны спецыяліст па архітэктуры, намеснік галоўнага архітэктара.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1972 года. Член КПСС з 1984 года. Пражывае ў г. Мінск.

Аўтар-распрацоўшчык дзеючага ў рэспубліцы з 1973 г. «Каталога сталярных вырабаў для жылых і грамадскіх будынкаў у БССР» (КСВБ). Аўтар навучальна-метадычных распрацовак «Асноўныя прынцыпы варыятыўнасці і трансфармацыі канструкцый» (2 рэдакцыі), «Асновы канструктыўных элементаў інтэр’ера», «Метадычныя ўказанні па падрыхтоўцы, афармленню і абароне дыпломных праектаў для студэнтаў спецыяльнасці „дызайн“».

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Вялікае Нявольніцкае возера

**Вялікае Нявольніцкае возера** (, ) — прэснаводнае возера на Паўночна-Заходніх тэрыторыях Канады.

Плошча паверхні — 27 200 км². Найбольшая глыбіня — 614 м. Плошча вадазбору — 971 000 км².

## Геаграфія 
Вялікае Нявольніцкае возера месціцца на поўдні Паўночна-Заходніх тэрыторый Канады. Яно ўзнікла каля 10 тысяч гадоў таму ў сувязі з заканчэннем ледавіковай эпохі. Адталыя воды запасіліся ў прагаліне паміж тэктанічнымі платформамі і такім чынам стварылі першаснае возера. З цягам часу яно памяншалася ў памерах, ператварылася ў ланцуг сучасных азёр, у тым ліку Вялікае Нявольніцкае. Яно жывіцца шматлікімі рэкамі.

Паўднёвыя і ўсходнія берагі скалістыя. На захадзе бераг пакрыты лесам, на поўначы і ўсходзе — тундрай. На працягу 8 месяцаў возера пакрыта тоўстым ледзяным пластом.

## Прырода 
Вялікае Нявольніцкае возера надзвычай багата рыбнымі рэсурсамі. Тут здабываюць кумжу, ліпеня, судака і інш. Заходні бераг насяляе адно з найбуйнешых статкаў лясных бізонаў.

## Гісторыя 
Продкі сучасных індзейцаў насялілі берагі Вялікага Нявольніцкага возера ў 5 тысячагоддзі да н. э. У сярэдзіне 1 тысячагоддзя да н. э. тут з’явіліся плямёны атабаскаў. Брытанскія гандляры футрам даведаліся пра існаванне возера ў 1771 г. У 1786 г. наваколлі былі даследаваны Аляксандрам Мак-Кензі. Назва возера была дадзена кры, якія суправаджалі брытанскія экспедыцыі і варожа адносіліся да мясцовых атабаскаў, называлі іх славі («рабы»). З сярэдзіны XIX ст. прадстаўнікі Кампаніі Гудзонава заліва адчынялі гандлёвыя факторыі, што паступова ператварыліся ў сталыя паселішчы.

У XX ст. на поўнач ад возера здабывалі золата і дыяменты, пры гэтым вада была забруджана атрутнымі элементамі накшталт мыш’яка. У 1978 г. пры ўдары аб лёд возера ўзарваўся савецкі спадарожнік «Космос-954» з ядзерным рэактарам на борце. Ліквідацыяй наступстваў аварыі займаліся добраахвотнікі з Канады і ЗША.

У нашы дні Вялікае Нявольніцкае возера прыцягвае турыстаў. У паўднёвай і заходняй частках развіваецца рыбалоўства. У 1967 г. вакол возера была пабудавана ўсесезонная шаша. Узімку пракладаюць часавую дарогу па лёдзе для дастаўкі грузаў з поўдня на поўнач.

## Спасылкі 
* Great Slave Lake — The Canadian Encyclopedia
* Great Slave Lake - New World Encyclopedia

Катэгорыя:Азёры Канады
Васіль Іванавіч Кандратовіч

**Васіль Іванавіч Кандратовіч** (, в. Клінск, Калінкавіцкі раён, Гомельская вобласць — ) — беларускі інжынер-эканаміст.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі інстытут народнай гаспадаркі ў 1934 года. Працаваў інжынерам-эканамістам, начальнікам архітэктурна-планіровачнага ўпраўлення Магілёўскага гарвыканкама, Магілёўскага філіяла Белдзяржпраекта, з 1944 года — дырэктарам Белдзяржпраекта, з 1962 па 1982 г. — навуковым супрацоўнікам БелНДІПгорадабудаўніцтва.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1934 года. Член КПСС з 1932 года. Пражывае ў г. Мінск.

## Творчасць 
Браў удзел у распрацоўцы генпланаў Бабруйска, Мінска, Магілёва, Оршы, Полацка (1945—1948), схемы размяшчэння прадукцыйных сіл БССР (1957), у распрацоўцы праектаў Заслаўскага вадасховішча, абваднення р. Свіслач, інжынернага абсталявання Мінска (1945—1950), у даследаванні праблем горадабудаўніцтва.

## Узнагароды 
Узнагароджаны двума ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга (1949, 1958), Ганаровай граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1956).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:эканамісты Беларусі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Калінкавіцкім раёне
Петэр Штрук

**Петэр Штрук** (; 24 студзеня 1943, Гётынген — 19 снежня 2012, Берлін) — нямецкі дзяржаўны дзеяч, міністр абароны ФРГ у 2002—2005 гадах.

Катэгорыя:Міністры абароны Германіі
Катэгорыя:Члены бундэстага Германіі
Катэгорыя:Памерлі ад інфаркту міякарда
Веніямін Рыгоравіч Конюхаў

**Веніямін Рыгоравіч Конюхаў** (, Душанбэ, Таджыкская ССР) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Сярэднеазіяцкі політэхнічны інстытут у 1962 годзе. З 1962 па 1969 г. — кіраўнік групы архітэктараў комплекснай праектнай майстэрні ДзіпраНДІ АН СССР, кіраўнік групы архітэктараў, галоўны архітэктар праектаў у праектных інстытутах Алма-Аты. 

З 1970 года працаваў у праектных і навуковых інстытутах Мінска, выкладчыкам на кафедры інтэр’ера і абсталяванні ў Беларускім дзяржаўным тэатральна-мастацкім інстытуце, з 1983 па 1988 г. — загадчык аддзела НДІ мастацкай лабараторыі Міністэрства мясцовай прамысловасці. 

Член Саюза архітэктараў СССР з 1966 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
Аўтар праектаў планіроўкі сёлаў Цалінаградскай вобласці Казахскай ССР (1964), цэнтра Уральска (1962—1966), ПДП Заходняга раёна (1965), Інстытута геафізікі АН Казахскай ССР (1967, з А. Б. Казловым, Б.  Цюціным) у Алма-Аце.

Займаецца пытаннямі формаўтварэння ў архітэктуры.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Казахстана
Прэзідэнцкія выбары ў Польшчы (2020)

**Прэзідэнцкія выбары ў Польшчы ў 2020 годзе** — чарговыя ўсенародныя выбары прэзідэнта Польскай Рэспублікі. Першы тур прайшоў 28 чэрвеня 2020 года. Другі тур выбараў адбываецца праз два тыдні, 12 ліпеня. Дзеючы кіраўнік краіны Анджэй Дуда быў пераабраны на наступны тэрмін.

## Перадгісторыя 
Выбары прэзідэнта Польшчы першапачаткова планаваліся на 10 мая, але галасаванне перанеслі праз пандэмію каранавіруса COVD-19. Рашэнне пра перанос выбараў прымалася на фоне вострай палітычнай палемікі.

## Першы тур 
Выбарчыя ўчасткі адкрыліся 28 чэрвеня ў 7 раніцы. Палякі абіралі кіраўніка дзяржавы з ліку 11 прэтэндэнтаў, уключаючы дзеючага прэзідэнта краіны Анджэя Дуду. Сярод яго супернікаў на пасаду прэзідэнта ў першым туры былі мэр Варшавы Рафал Тшаскоўскі, вядомы журналіст Шыман Галоўня, правы палітык Кшыштаф Босак, левы Роберт Бедрань і лідар Сялянскай партыі Уладзіслаў Касіняк-Камыш. Пяць іншых кандыдатаў — прадпрымальнік, які нядаўна стаў палітыкам Марак Якубяк, акадэмік Міраслаў Пятроўскі, бізнесмен Павел Танайна, палітык і грамадскі дзеяч Вальдэмар Віткоўскі і самазаняты Станіслаў Жуўтак.

Паводле новаўвядзенняў у польскае заканадаўства, выкліканых эпідэміяй каранавіруса, прэзідэнцкія выбары ў Польшчы праходзяць па змяшанай сістэме — па пошце і традыцыйнае галасаванне на ўчастку. Па словах намесніка міністра замежных спраў, рэкордныя 387 тысяч палякаў замежжа зарэгістраваліся для ўдзелу ў прэзідэнцкіх выбарах.

Найбольш галасоў атрымаў дзейсны прэзідэнт Анджэй Дуда — 43,5 % галасоў. 12 ліпеня ў другім туры за пасаду прэзідэнта будзе ён змагацца з Рафалам Тшаскоўскім, якому ў нядзелю даверыла 30,46 % выбаршчыкаў.

## Другі тур 
Выбарчыя ўчасткі адкрыліся 12 ліпеня. За галоўную пасаду ў дзяржаве змагаліся: дзейны прэзідэнт Анджэй Дуда пры падтрымцы кіруемых Аб’яднаных правых сіл і кандыдат ад апазіцыйнай «Грамадзянскай кааліцыі» мэр Варшавы Рафал Тшаскоўскі. Падчас другога тура прэзідэнцкіх выбараў у краіне і за яе межамі працавала больш за 27 тысяч 200 выбарчых акруг. Больш за 29 мільёнаў грамадзян мела права голасу, у тым ліку больш за 519 тысяч за мяжой.

Выбары завяршыліся перамогай Анджэя Дуды, які быў пераабраны на другі прэзідэнцкі тэрмін, атрымаўшы 51,03% галасоў выбаршчыкаў. Рафал Тшаскоўскі атрымаў 48,97%.

Катэгорыя:Выбары ў Польшчы
Польшча
Катэгорыя:2020 год у Польшчы
Катэгорыя:Чэрвень 2020 года
Катэгорыя:Ліпень 2020 года
Партызанскі аддзел «Белая Світка»

**Партызанскі аддзел «Белая Світка»** — міфічны беларускі антыбальшавіцкі атрад, які ўпершыню згадваецца ў 12-м нумары рускай эмігранцкай газеты «Голас Народа» (выдавалася ў Мюнхене, ФРГ, 1950—1956) у артыкуле «Беларускія партызаны (З мінуўшчыны антыбальшавіцкага змагання)» (), які быў памечаны, што заснаваны на матэрыялах Я. Маісеенка і С. Палякава. Юрка Віцьбіч у сваёй кнізе «Антыбальшавіцкія паўстаньні і партызанская барацьба на Беларусі» змястоўна абвяргае магчымасць існавання такога фармавання.

## Газетны шлях атрада 
Паводле артыкула, партызанскі атрад «Белая Світка» цягам амаль 15 гадоў, да 1934 года змагаўся супраць бальшавізму і меў у сваім складзе каля 700 чалавек. Усе спробы чэкістаў выявіць месцазнаходжанне партызан аказваліся безвыніковымі да той пары, пакуль сярод саміх паўстанцаў не знайшоўся здраднік. Памочнік начальніка «Штаба рэвалюцыйнай барацьбы з савецкай уладай» (так, маўляў, называў сябе атрад) Мікалай Уневіч, ахоплены пачуццём асабістай помсты, з’явіўся ў Віцебскае ДПУ і перадаў усе планы размяшчэння партызан.

Зімой 1934 года ў гарадку Веліжы адбыўся «апошні акт трагедыі доблесных патрыётаў». Чэкісты абкружылі атрад і перабілі яго амаль напалову. Тых партызан, што засталіся ў жывых (усяго 316 чалавек), большасць з якіх была параненая, узялі ў палон. I «Белая Світка» перастала існаваць.

Параненых адправілі ў шпіталі. Іх старанна даглядалі, каб вылечыць, а потым «падрыхтаваць» да спецыяльнай сесіі Ваеннай Калегіі Вярхоўнага Суда СССР. У студзені 1934 года ўсім падсудным быў вынесены смяротны прысуд.

27 студзеня а другой гадзіне ночы ў горадзе Веліжы, на пустэчы за могілкаваю царквою, прысуд быў выкананы. Кіраўнік атрада Фёдар Іванавіч Сыч, ягоныя памочнікі Каліненка, Вайцяхоўскі, Красінец, Турэк і іншыя змагары загінулі.

## Цікавінкі 
* Верагодна, назву атрад атрымаў з аднаго твора генерала Краснова, дзе «Белая Світка», сапраўды, згадваецца.

## Спасылкі 
* 
* Пра газету

Катэгорыя:З’явіліся ў 1919 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1934 годзе
Катэгорыя:1919 год у Беларусі
Катэгорыя:Партызанскія рухі
Арцём Міхайлавіч Сухоцкі

**Арцём Міхайлавіч Сухоцкі** (; нар. , Ніжын, Украіна) — украінскі футбаліст, абаронца польскага клуба «Заглэмбе» з Сасноўца.

## Клубная кар’ера 
Прафесійную кар’еру распачаў у кіеўскім «Дынама», выступаў за каманду «Дынама-2». Восенню 2011 года адмовіўся падаўжаць кантракт з кіеўскім клубам і ў пачатку 2012 года перайшоў у марыупальскі «Ільічовец», аднак гуляў толькі за дубль. У 2013 годзе перайшоў у «Александрыю», якой дапамог выйсці ў Прэм’ер-лігу. У студзені 2016 года падпісаў двухгадовы кантракт з луганскай «Зарой».

У студзені 2018 года перайшоў у браціслаўскі «Слован», разам з якім стаў чэмпіёнам Славакіі ў сезоне 2018/19. У сакавіку 2020 года на правах арэнды далучыўся да мінскага «Дынама», стаў трывалым іграком стартавага складу мінчан. У ліпені 2020 года тэрмін арэнды скончыўся, аднак неўзабаве беларускі клуб дамовіўся аб падаўжэнні арэнды да канца 2020 года. У студзені 2021 года стала вядома, што абаронца пакідае «Дынама».

У лютым 2021 года падпісаў кантракт з чарнігаўскай «Дзясной». Пакінуў клуб па заканчэнні кантракта ў ліпені таго ж года, пасля чаго паўгады заставаўся без каманды. У студзені 2022 года далучыўся да адэскага «Чарнаморца», пакінуў клуб па пагадненні бакоў у ліпені 2022 года.

У лютым 2024 года, правёўшы паўтары гады без каманды, далучыўся да польскага «Заглэмбе» з Сасноўца.

## Міжнародная кар’ера 
Выступаў за юнацкія зборныя Украіны.

## Дасягненні 
*   Чэмпіён Славакіі: 2018/19
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Украіны: 2016/17
*  Пераможца Першай лігі Украіны: 2014/15

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Украіны
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Кіеў
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама-2 Кіеў
Катэгорыя:Ігракі ФК Марыупаль
Катэгорыя:Ігракі ФК Александрыя
Катэгорыя:Ігракі ФК Зара Луганск
Катэгорыя:Ігракі ФК Слован Браціслава
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Дзясна Чарнігаў
Катэгорыя:Ігракі ФК Чарнаморац Адэса
Катэгорыя:Ігракі ФК Заглэмбе Сасновец
Макар Іванавіч Ліцкевіч

**Макар Ліцкевіч** (нар. ) — беларускі футбаліст, абаронца салігорскага «Шахцёра».

## Клубная кар’ера 
З 2019 года пачаў выступаць за дубль салігорскага «Шахцёра». У чэрвені 2019 года быў на зборах з моладзевай камандай санкт-пецярбургскага «Зеніта». З лета 2020 года стаў прыцягвацца да асноўнага складу салігорцаў. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 27 чэрвеня 2020 года, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы з «Мінскам» (1:1).

У пачатку 2021 года стаў трэніравацца з рэчыцкім «Спадарожнікам» і ў сакавіку быў аддадзены гэтаму клубу ў арэнду. З цягам часу стаў з’яўляцца ў стартавым складзе каманды. У ліпені 2021 года, пасля таго як «Спадарожнік» зняўся з Вышэйшай лігі, вярнуўся з арэнды ў «Шахцёр», дзе гуляў пераважна за дубль.

З пачатку 2022 года трэніраваўся з петрыкаўскім «Шахцёрам» і ў сакавіку быў афіцыйна пераведзены ў склад гэтай каманды. Пакінуў петрыкаўскі клуб у студзені 2023 года. Прапусціўшы сезон 2023, у пачатку 2024 года стаў трэніравацца з салігорскім «Шахцёрам».

## Міжнародная кар’ера 
У кастрычніку 2018 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным, а ў сакавіку 2019 года — у элітным раўндах чэмпіянату Еўропы.

## Дасягненні 
*   Чэмпіён Беларусі (2): 2020, 2021

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Салігорск
Катэгорыя:Ігракі ФК Спадарожнік Рэчыца
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Петрыкаў
Дзмітрый Іванавіч Біланог

**Дзмітрый Іванавіч Біланог** (; нар. 26 мая 1995, Чаркасы, Украіна) — украінскі футбаліст, паўабаронца польскага клуба «Хробры» з Глогава.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец футбольнай акадэміі данецкага «Шахцёра». Гуляў за ўкраінскія клубы, екацярынбургскі «Урал».

У 2019 годзе перайшоў у мінскае «Дынама». У жніўні 2020 года пакінуў каманду.

У верасні 2020 года далучыўся да фінскага клуба «Марыехамн», а ў лютым 2021 года перайшоў у краснаярскі «Енісей», дзе гуляў да канца сезона 2020/21. У ліпені 2021 года падпісаў кантракт з харкаўскім «Металістам» і адразу быў аддадзены ў арэнду ў «Мынай».

У сакавіку 2022 года перабраўся ў літоўскі «Рыцярэй». З 8 галамі стаў другім бамбардзірам каманды ў сезоне 2022. У лютым 2023 года стаў іграком польскага клуба «Хробры».

## Міжнародная кар’ера 
Выступаў за юнацкія і маладзёжную зборныя Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Украіны
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Данецк
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр-3 Данецк
Катэгорыя:Ігракі ФК Урал Екацярынбург
Катэгорыя:Ігракі ФК Зорка Крапыўныцкы
Катэгорыя:Ігракі ФК Алімпік Данецк
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Марыехамн
Катэгорыя:Ігракі ФК Енісей Краснаярск
Катэгорыя:Ігракі ФК Металіст Харкаў
Катэгорыя:Ігракі ФК Мынай
Катэгорыя:Ігракі ФК Рыцярэй
Катэгорыя:Ігракі ФК Хробры Глогаў
Саўка

**Саўка** — прозвішча, тапонім.

## Прозвішча 
* Зміцер Саўка (1965—2016) — беларускі мовазнавец.
* Міхась Саўка (1927—1990) — беларускі мастак, рэстаўратар.
## Тапонім 
* Саўка (Латвія)
## Гл. таксама 
* Саўка ды Грышка
* Збянтэжаны Саўка
Ліцкевіч

**Ліцкевіч** — беларускае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Алег Уладзіміравіч Ліцкевіч (нар. 1973) — беларускі журналіст, гісторык.
* Іван Дзмітрыевіч Ліцкевіч (1946—1995) — савецкі і расійскі прадпрымальнік.
* Макар Іванавіч Ліцкевіч (нар. 2002) — беларускі футбаліст.
* Рыгор Ліцкевіч (нар. 1995) — беларускі плывец.
* Таццяна Ціханаўна Ліцкевіч (нар. 1931) — Герой Сацыялістычнай Працы.
Чортаў камень Шкленікоўскі

**«Чортаў камень Шкленікоўскі»** — буйны ледавіковы валун каля вёскі Шкленікова Мядзельскага раёна Мінскай вобласці, геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння. Размешчаны на полі, у 12 км на паўднёвы ўсход ад г. Мядзел, за 3 км на паўночны захад ад аг. Сваткі, у 1 км на поўдзень ад в. Шкленікова.

Даўжыня 4,6 м, вышыня 0,8 м; плошча ахоўваемай тэрыторыі — 14 м².

## Паданне 
Адносіцца да Чортавых камянёў-краўцоў і згодна паданню:
 «*быццам тут жыў чорт, які па начах бясплатна шыў адзенне. Аднойчы нейкая жанчына папрасіла яго: "Чарток, пашый мне за ўсіх ладней!" Чорт прышыў два рукавы як звычайна, а на спіне яшчэ і трэці. Кабета як убачыла тую працу, раззлавалася і крыкнула: "Каб ты праваліўся, чым так рабіць!" Ад гэтых слоў чорта панесла з каменя на возера, пасля чаго яго ніхто больш не бачыў*."

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Валуны Беларусі
Катэгорыя:Геалагічныя помнікі прыроды рэспубліканскага значэння Мінскай вобласці
Катэгорыя:Славутасці Мядзельскага раёна
Катэгорыя:Шкленікова
Катэгорыя:Геалогія Мядзельскага раёна
Каска-дэна

**Каска-дэна** (саманазва *Kaska Dena*) — атабаскі народ, карэнныя жыхары паўночнага захаду Канады. Агульная колькасць (2016 г.) - 1 435 чал.

Каска-дэна насяляюць горны рэгіён на паўднёвым усходзе канадскай тэрыторыі Юкан і поўначы правінцыі Брытанская Калумбія. У мінулым вылучалася 5 тэрытарыяльных груп:
* ''Tu'tcogotena*
* *Ki stagotena*
* *Espatodena*
* *Naatitu a gotena*
* *Tse lona''

Усе яны падзяляліся на фратрыі ваўка і крумкача, што мелі пераважна рытуальную функцыю. Галоўнай сацыяльнай адзінкай здаўна з'яўлялася пашыраная сям'я на чале мужчыны-паляўнічага. Да прыходу еўрапейцаў галоўнымі заняткамі былі паляванне на ласёў і карыбу, рыбалоўства і збіральніцтва. З 1820 г. былі ўцягнуты ў футравы гандаль з еўрапейцамі. Сем'і сезонна вандравалі па пэўных тэрыторыях. Жылі ў часовых паўзямлянкавых вігвамах. Іх будавалі жанчыны. 

У нашы дні вылучаюцца 4 аўтаномныя аб'яднанні каска-дэна, кожная з якіх мае статус «першаснай нацыі». Для каардынацыі супольнасці створана Рада Каска-Дэна. 

Каска-дэна збераглі вусны фальклор і музычную спадчыну. У XX ст. большасць вернікаў прынялі каталіцызм. Захаваліся толькі некаторыя рысы традыцыйных анімістычных вераванняў.

## Спасылкі 
* Native Americans: Kaska History and Culture
* Kaska Dena Council
* Kaska
* The Kaska Tribe

Катэгорыя:Атабаскі
Катэгорыя:Народы Канады
Іосіф Максімавіч Рудкоўскі

**Іосіф Максімавіч Рудкоўскі** (нар. , в. Бузава, Верхнядзвінскі раён, Віцебскі раён — ) — работнік сельскай гаспадаркі, перадавік нафтаздабыўной прамысловасці, Герой Сацыялістычнай Працы. Член КПСС з 1957 года.

## Біяграфія 
У 1949—1970 гадах бурыльшчык, буравы майстар у Старобіне, Ельску, Мазыры. З 1971 года галоўны інжынер буравой № 1 Прудкоўскай плошчы Мазырскай канторы разведачнага свідравання Упраўлення геалогіі пры СМ БССР.

Званне Героя Сацыялістычнай Працы прысвоена ў 1966 годзе за поспехі ў развіцці геолагаразведачных работ, адкрыццё і разведку радовішчаў карысных выкапняў. На ХХVI з’ездзе КПБ выбраны членам ЦК.

## Узнагароды 
* Герой Сацыялістычнай Працы (1966)
* Ордэн Леніна — двойчы
* Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга
* Ордэн Чырвонай Зоркі

## Літаратура 
* Рудковский Иосиф Максимович // Регионы Беларуси : энциклопедия : в 7 т. / редкол.: Т. В. Белова [и др.]. — Минск : БелЭн імя П. Броўкі, 2010. — Т. 2 : Витебская область : в 2 кн. — Кн. 1. — С. 423.
* Рудковский Иосиф Максимович // Слава и гордость земли Витебской : биографический справочник / сост. М. Н. Пригожий; редкол.: М. П. Кузьмич [и др.]. — Витебск : Витебская областная типография, 2009. — С. 299.
* Рудковский Иосиф Максимович // Твои герои, Беларусь! Герои Социалистического Труда : биографический справочник / сост.: И. Н. Кулан, В. И. Козак, Е. Е. Соколов; под общ. ред. А. Н. Новикова. — Минск : БелЭн імя П. Броўкі, 2014. — С. 192.
* Рудкоўскі Іосіф Максімавіч // Памяць: Верхнядзвінскі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі : у 2 кн. / рэдкал.: У. С. Богаў [і інш.]; уклад. А. Ф. Бубала; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : Паліграфафармленне, 2000. — Кн. 2. — С. 233.

Катэгорыя:Члены ЦК КПБ
Паўлікоўскі

**Паўлікоўскі** — польскае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Міхал Крыспін Паўлікоўскі (1893—1972) — польскі празаік, журналіст і мемуарыст.
* Павел Паўлікоўскі (нар. 1957) — польскі і брытанскі кінарэжысёр, сцэнарыст і кінапрадзюсар.
* Юзаф Паўлікоўскі (1767—1828) — польскі публіцыст, палітычны дзеяч.
Аляксандр Іванавіч Слабада

**Аляксандр Іванавіч Слабада** (, Дубровы Верхнядзвінскі раён, Віцебская вобласць — ) — беларускі палітык. Герой Сацыялістычнай Працы (1966).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 27 жніўня 1920 года ў в. Дубровы.

Працоўную дзейнасць пачаў у 1937 годзе трактарыстам. У верасні 1940 года быў прызваны ў Чырвоную Армію. Службу праходзіў у Прыволжскай ваеннай акрузе чырвонаармейцам 27-га асобнага разведбатальёна 53-й стралковай дывізіі. У 1941—1944 гадах у складзе воінскай часці ў якасці памочніка камандзіра ўзвода ўдзельнічаў у баях на Заходнім і Калінінскім франтах. Быў паранены.

У 1944—1946 гадах — сакратар Гомельскага абкама камсамола, у 1946—1948 гадах — слухач Вышэйшай партыйнай школы, у 1948—1952 гадах — сакратар Бабруйскага абкама камсамола.

З 1952 года — 2-гі сакратар Слуцкага райкама КПБ, старшыня райвыканкама. З 1961 года — сакратар Любанскага РК КПБ, з 1970 года — намеснік старшыні Камітэта народнага кантролю БССР.

Званне Героя Сацыялістычнай Працы прысвоена ў 1966 годзе за высокія паказчыкі ў вытворчасці сельскагаспадарчай прадукцыі. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1963—1967 гадах, дэпутат Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 12-склікання. Кандыдат у члены ЦК КПБ у 1966—1971 гадах.

Памёр 14 лістапада 2022 года.

## Узнагароды 
* Герой Сацыялістычнай Працы (1966)
* ордэн Леніна
* Ордэн Чырвонага Сцяга — двойчы
* Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга
* Ордэн «Знак Пашаны»
* Ордэн Айчыннай вайны I ступені
* Ганаровы грамадзянін Любані

## Літаратура 
* Слабада Аляксандр Іванавіч // Памяць: Верхнядзвінскі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі : у 2 кн. / рэдкал.: У. С. Богаў [і інш.]; уклад. А. Ф. Бубала; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : Паліграфафармленне, 2000. — Кн. 2. — С. 233—234.
* Слобода Александр Иванович // Регионы Беларуси : энциклопедия : в 7 т. / редкол.: Т. В. Белова [и др.]. — Минск : БелЭн імя П. Броўка, 2011. — Т. 2 : Витебская область : в 2 кн. — Кн. 2. — С. 472.
* Слобода Александр Иванович // Слава и гордость земли Витебской : биографический справочник / сост. М. Н. Пригожий; редкол.: М. П. Кузьмич [и др.]. — Витебск : Витебская областная типография, 2009. — С. 304.
* Слобода Александр Иванович // Твои герои, Беларусь! Герои Социалистического Труда : биографический справочник / сост.: И. Н. Кулан, В. И. Козак, Е. Е. Соколов; под общ. ред. А. Н. Новикова. — Минск : БелЭн імя П. Броўкі, 2014. — С. 204.

Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 6-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 12-га склікання
Катэгорыя:Пехацінцы Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Першыя сакратары райкамаў КПБ
Катэгорыя:Старшыні Слуцкага раённага выканаўчага камітэта
Катэгорыя:Кандыдаты ў члены ЦК КПБ
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Любані
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Мінскай вобласці
Катэгорыя:Стагадовыя доўгажыхары
Ганна Паўлаўна Шушкевіч

**Ганна Паўлаўна Шушкевіч** () — беларускі перадавік сельскагаспадарчай вытворчасці, Герой Сацыялістычнай Працы (1971).

## Біяграфія 
Нарадзілася 5 красавіка 1936 года ў в. Падгайскія Дрысенскага раёна Полацкай акругі (цяпер — Верхнядзвінскі раён Віцебскай вобласці).

З 14 гадоў працавала ў саўгасе «Дрысенскі». У 1950—1953 гадах — палявод, з 1953 года — свінарка саўгаса «Дрысенскі» Верхнядзвінскага раёна.

У 1971 годзе за поспехі ў развіцці жывёлагадоўлі Г. П. Шушкевіч прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы.

У 1991 годзе выйшла на пенсію.

Была ўдзельніцай трэцяга Усебеларускага народнага сходу.

Выгадавала дваіх дачок, жыла ў адной з іх у аграгарадку Сар’я Верхнядзвінскага раёна.

Памерла 1 мая 2021 года.

## Узнагароды 
* Ордэн Леніна (22.03.1966)
* Герой Сацыялістычнай Працы (08.04.1971)
* Ордэн Леніна (08.04.1971)
* Медаль «У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ільіча Леніна»

## Літаратура 
* *Орлов, Н.* Времени не подвластна / Н. Орлов // Знаменосцы трудовой славы / сост.: Г. С. Гужва [и др.]; рец. Б. В. Стрельцов. — Минск : Беларусь, 1984. — С. 338—341.
* Шушкевич Анна Павловна // Регионы Беларуси : энциклопедия : в 7 т. / редкол.: Т. В. Белова [и др.]. — Минск : БелЭн імя П. Броўкі, 2011. — Т. 2 : Витебская область : в 2 кн. — Кн. 2. — С. 619.
* Шушкевич Анна Павловна // Слава и гордость земли Витебской : биографический справочник / сост. М. Н. Пригожий; редкол.: М. П. Кузьмич [и др.]. — Витебск : Витебская областная типография, 2009. — С. 320.
* Шушкевич Анна Павловна // Твои герои, Беларусь! Герои Социалистического Труда : биографический справочник / сост.: И. Н. Кулан, В. И. Козак, Е. Е. Соколов; под общ. ред. А. Н. Новикова. — Минск : БелЭн імя П. Броўкі, 2014. — С. 245.
* Шушкевіч Ганна Паўлаўна // Памяць: Верхнядзвінскі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі : у 2 кн. / рэдкал.: У. С. Богаў [і інш.]; уклад. А. Ф Бубала; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : Паліграфафармленне, 2000. — Кн. 2. — 234.
(7632) Станіслаў

**(7632) Станіслаў** (іншыя абазначэнні: **(7632) Stanislav**, **1982 UT5**, **1972 TC1**, **1984 FP**) — астэроід галоўнага поясу. Адкрыты 20 кастрычніка 1982 года  у , што знаходзіцца бліз пасёлка Навучны.

Астэроід названы ў гонар  — украінскага паэта, празаіка і літаратурнага крытыка, брата дырэктара  . Назва была прысвоена 14 снежня 1997 года.

## Характарыстыкі аб’екта 
* Абсалютная зорная велічыня — 13,9
* Дыяметр — 4,566 км
* Альбеда — 0,195
* Перыяд вярчэння — 5,29073 гадз.

## Зноскі 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* (7632) Станіслаў  на сайце Лабараторыі рэактыўнага руху
* (7632) Станіслаў  на сайце Цэнтра малых планет

Катэгорыя:Астэроіды Галоўнага пояса
Катэгорыя:Астранамічныя аб’екты, адкрытыя ў 1982 годзе