open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Дональд Плезенс

**Дональд Генры Плезенс** (; , Уорксап, Вялікабрытанія — , Сен-Поль-дэ-Ванс, Францыя) — англійскі акцёр, кавалер ордэна Брытанскай імперыі. За сваю творчую кар’еру зняўся больш як у 220 фільмах і тэлепраектах. У большасці карцін граў адмоўных персанажаў. Сярод усіх яго прац вылучаюцца ролі Эрнста Стаўра Блофельда ў фільме пра Джэймса Бонда «Жывеш толькі двойчы», доктара Сэма Луміса ў серыі фільмаў жахаў «Дзень усіх Святых» (удзельнічаў у стварэнні пяці фільмаў) і жанопадобнага ўладальніка замка ў трылеры «Тупік».

## Зноскі
Павячэрніца

**Павячэрніца** — грамадскае богаслужэнне, якое здзяйсняецца ўвечары. Назва паходзіць ад манастырскай практыкі здзяйсняць вячэру пасля вячэрняй ежы — вячэры.

Павячэрніца бывае *малая* і *вялікая*.

У чын **малой павячэрніцы** ўваходзяць псалмы 50, 69, 142, вялікае славаслоўе, Сімвал веры, канон (не ва ўсе дні), малітва «Ойча наш», трапары і іпакоі.

У сучаснай парафіяльнай практыцы **вялікая павячэрніца** амаль не здзяйсняецца, акрамя дзён Вялікага посту, калі чытаецца канон св. Андрэя Крыцкага, і святаў Нараджэння Хрыстовага і Богаяўлення. У астатнія дні здзяйсняецца малая павячэрніца.

У чын вялікай павячэрніцы, які складаецца з трох частак, уваходзяць:
* 1-я частка: псалом 69, канон (у першыя чатыры дні Вялікага посту — Вялікі канон, напісаны Андрэем Крыцкім), псалмы 4, 6, 12, 24, 30, 90, спевы «З намі Бог» (Іс.8:8-18:9, 27), трапары, Сімвал веры;
* 2-я частка: псалмы 50, 101, малітва Манасіі (2Пар.36), «Ойча наш», трапары;
* 3-я частка: псалмы 69, 142, вялікае славаслоўе, «Ойча наш», канон, у Вялікі пост — малітва Яфрэма Сірына, водпуск і асаблівая ектэнія; у канцы кожнай часткі чытаюцца адпушчальныя малітвы.

Чын павячэрніцы ўтрымліваецца ў Часаслове.

## Спасылкі 
* Повечерие — православная энциклопедия «Азбука веры»
* Павячэрніца малая
* Павячэрніца вялікая

Катэгорыя:Хрысціянскае набажэнства
Аўстралійскі ўніверсітэт імя Р. Р. Торэнса

**Аўстралійскі ўніверсітэт імя Р. Р. Торэнса** () — аўстралійская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, сядзіба якога месціцца ў горадзе Сідней у штаце Новы Паўднёвы Уэльс.

## Агульная характарыстыка 
У 2013 годзе ВНУ стала 33-м універсітэтам у Аўстраліі і першым новым універсітэтам за 20 гадоў. Станам на 2021 год універсітэт мае кампусы ў пяці гарадах Аўстраліі, адзін у Новай Зеландыі і адзін у Кітаі. Налічваецца каля 20 000 студэнтаў. Універсітэт названы ў гонар сэра Роберта Рычарда Торэнса, брытанскага палітыка і пісьменніка, які эміграваў у калонію Паўднёвая Аўстралія, стаўшы з часам сярод іншага яе прэм'ер-міністрам. У будынку Торэнса ў Адэлаідзе адкрыўся першы кампус універсітэта.

## Структура 
* Каледж бізнесу і камунікацый
* Каледж прыроднай тэрапіі
* Каледж прыгажосці
* Каледж дызайну
* Школа гасцінічнага менеджменту
* Школа бізнесу
* Інстытут імя Янсена Ньюмана
* Школа медыядызайну
* Вышэйшая школа «Рэал Мадрыд»
* Школа прыроднай тэрапіі
* Цэнтр моў
* Каледж гасцінічнага менеджменту

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы з англійскай мовай навучання
Катэгорыя:Універсітэты Аўстраліі
Адольфа Прада

**Адольфа Прада Вакера** (; ) — палкоўнік Народнай арміі Іспанскай Рэспублікі, удзельнік грамадзянскай вайны ў Іспаніі.

## Біяграфія 
Ва ўзросце 15 гадоў паступіў у Таледскую пяхотную акадэмію. У 1931 годзе звольніўся з арміі. З 1933 года кіраваў цэнтрам падрыхтоўкі да паступлення ў ваенныя вучылішчы.

З пачаткам грамадзянскай вайны выступіў на баку рэспубліканцаў, хоць раней не меў ніякай цікавасці да палітыкі.

Камандаваў змешанай брыгадай «С», акая пазней стала 36-й. Са снежня 1936 года ўзначальваў 7-ю дывізію, абараняючы Універсітэцкі гарадок пад Мадрыдам. З сакавіка 1937 года кіраваў VI армейскім корпусам. Са жніўня — на пасадзе камандуючага Паўночнай арміяй, з лістапада — Арміяй Андалусіі. 

Падтрымаў сакавіцкі пераварот 1939 года. Хутка прызначаны кіраўніком Арміі Цэнтра. 28 сакавіка ў 13:00, праз дзень пасля пачатку апошняга наступлення паўстанцаў, падпісаў капітуляцыю сваёй арміі і здаўся.

Трапіўшы ў рукі паўстанцаў, Прада быў прысуджаны да смяротнага пакарання, але прысуд замянілі на турэмнае зняволенне, у якім ён правёў некалькі гадоў.

Пасля вызвалення далучыўся да падпольнай арганізацыі «Група рэспубліканскіх узброеных сіл Іспаніі».

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Alpert, Michael (1989). El ejército republicano en la guerra civil. Madrid, Siglo XXI. 84-323-0682-7. 
* Martínez Bande, José Manuel (1982). La marcha sobre Madrid. Madrid, San Martín. 84-7140-207-06. 
* Varios autores (2005). La guerra civil española mes a mes. Madrid, Grupo Unidad Editorial S.A. El Mundo. 84-96507-59-9. 
* Engel, Carlos (1999). Historia de las Brigadas Mixtas del Ejército Popular de la República. Madrid, Almena. 84-922644-7-0. 
* Gil Bracero (coordinador), Rafael (1987). La guerra civil en Andalucía Oriental (1936-1939). Granada, Diario Ideal. 
* Salas Larrazábal, Ramón (2006). Historia del Ejército Popular de la República. Madrid, La Esfera de los libros. 84-9734-465-0. 
* Jiménez de Aberasturi Corta, Luis Mª (2003). Crónica de la guerra en el Norte (1936-1937). San Sebastián, Txertoa. 84-7148-369-6. 

Катэгорыя:Удзельнікі грамадзянскай вайны ў Іспаніі (рэспубліканцы)
Катэгорыя:Палкоўнікі
Катэгорыя:Ваенныя Іспаніі
Прастаганімоз

**Прастаганімоз** — глісная хвароба птушак, якая выклікаецца чарвямі сямейства .

## Апісанне 
Да прастаганімозу ўспрыімлівыя свойскія куры, гусі, качкі, дзікія вадаплаўныя птушкі, глушцы, курапаткі, фазаны, дразды, вераб’і, сарокі, шпакі і іншыя (канчатковыя гаспадары).

Ачагі інвазіі падтрымліваюцца ў прыродзе дзікімі птушкамі. Заражаюцца на прастаганімоз у канцы вясны і ў пачатку лета аліментарным шляхам (паяданне з кармамі інвазаваных стракоз і іх лічынак — 2-і прамежкавы гаспадар у развіцці прастаганімідаў).

## Сімптомы 
Хвароба праяўляецца парушэннем функцыі шкарлупінных і бялковых залоз з няправільным фарміраваннем яец. Куры нясуць яйцы з патончанай шкарлупой або без шкарлупы. Пры значнай інвазіі хворыя знясілены, пер’е ўскудлачанае, развіваецца перытаніт і птушкі гінуць.

## Лячэнне і прафілактыка 
У лячэнні выкарыстоўваюць чатыроххлорысты вуглярод, гексахлорэтан. Для прафілактыкі птушкафермы размяшчаюць на адлегласці ад вадаёмаў.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Петроченко В. И. Котельников Г. А. Гельминтозы птиц. — 2 изд. — М., 1976
* Демидов Н. В., Потёмкина В. А. Справочник по терапии и профилактике гельминтозов животных. — М., 1980

Катэгорыя:Трэматадозы
Катэгорыя:Захворванні птушак
Катэгорыя:Смактуны
Пратастрангіліды

**Пратастрангіліды** (*Protostrongylidae*) — сямейства круглых чарвей, якое адносіцца да атраду .

## Апісанне 
Цела даўжынёй 5 — 150, шырынёй 0,028 — 0,5 мм, ніткападобнае, укрытае шчыльнай кутыкулай. Кішэчнік мае выгляд прамой цыліндрычнай трубкі, выдзяляльная сістэма — 2 бакавыя ўнутрыклетачныя каналы, нервовая — каляглотачнае кольца з нервовымі стваламі. Полавая сумка ў самцоў развіта слаба або адсутнічае (характэрная прыкмета). Раздзельнаполыя. Адкладваюць яйцы.

## Распаўсюджанне 
Пашыраны амаль па ўсім зямным шары.

## Жыццёвы цыкл 
Паразітуюць пераважна ў дыхальных шляхах аленяў, авечак, коз, зайцоў, трусоў (дэфінітыўныя, ці канчатковыя, гаспадары). Прамежкавыя гаспадары ў развіцці — наземныя малюскі. Канчатковыя гаспадары заражаюцца пры ўжыванні кармоў, забруджаных інвазіўнымі лічынкамі.

## Роды 
У сямействе вылучаюць наступныя роды:

*  Schulz et al., 1933
*  Dinnik & Boev, 1982
*  Cameron, 1931
*  Luo Jianzhong, Duo Jiecaidan & Chen Gang, 1988
*  Cameron, 1927
*  Gebauer, 1932
*  Dougherty & Goble, 1946
*  Boev & Schultz, 1950
*  Schulz & Andreeva, 1948
*  Mönnig, 1932
*  Kamensky, 1905
*  Boev & Sulimov, 1963
*  Schulz, Orlov & Kutass, 1933
*  Hoberg, Polley, Gunn & Nishi, 1995
*  Bhalerao, 1932

## Значэнне 
Узбуджальнікі протастрангілёзаў жывёл.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Рабдытыды
Катэгорыя:Сямействы круглых чарвей
Цеплавізар

**Цеплавізар** — прылада для назірання за размеркаваннем тэмпературы доследнай паверхні. Размеркаванне тэмпературы адлюстроўваецца на дысплеі як каляровы малюнак, дзе розным тэмпературам адпавядаюць розныя колеры. Вывучэнне цеплавых відарысаў называецца тэрмаграфіяй.

## Гл. таксама 
* Інфрачырвонае выпраменьванне
* Цеплавое выпраменьванне

## Спасылкі 
Катэгорыя:Аптычныя прыборы
Катэгорыя:Вымяральныя прыборы
Крысцьян Палусалу

**Крысцьян Палусалу** ( (пры нараджэнні Крысціян Тросман); , вёска Варамуру, Саўлепа, Пярнаўскі павет, Ліфляндская губерня, Расійская імперыя (цяпер у воласці Аўдру) — , ) — эстонскі барэц грэка-рымскага і вольнага стыляў, двухразовы чэмпіён Алімпійскіх гульняў, чэмпіён Еўропы, сяміразовы чэмпіён Эстоніі па грэка-рымскай барацьбе (1932—1938), пяціразовы чэмпіён Эстоніі па вольнай барацьбе (1931—19). Адзін з трох барцоў, якія з’яўляюцца алімпійскімі чэмпіёнамі як па грэка-рымскай, так і па вольнай барацьбе, адзін з двух барцоў (разам з Іварам Юхансанам), якія здолелі атрымаць два «золаты» на адной і той жа алімпіядзе, і адзіны, хто здолеў зрабіць гэта ў цяжкай вазе. Прызнаны лепшым спартоўцам Эстоніі XX стагоддзя.
Ёханес Коткас

**Ёханес Коткас** (, , воласць Кадзіярвэ, Юр’еўскі павет, Ліфляндская губерня, Расійская імперыя — , , Эстонія) — эстонскі барэц. Заслужаны майстар спорту СССР (1943), заслужаны дзеяч спорту Эстонскай ССР (1964). Суддзя ўсесаюзнай катэгорыі (1965). Выдатнік фізічнай культуры (1947).

Пасля заканчэння пачатковай школы, навучыўшыся на слесара, займаўся рамонтам караблёў на Чудскім возеры, пазней пераехаў у Тарту, а затым у Талін. Спортам займаўся з юнацтва, аднак барацьбой заняўся толькі ў 20-гадовым узросце ў Таліне, дзе атрымаў магчымасць трэніравацца з вядомым эстонскім барцом, двухразовым алімпійскім чэмпіёнам Крысцьянам Палусалу.

У 1938 годзе выйграў чэмпіянаты Еўропы па барацьбе ў складзе зборнай каманды Эстоніі, а ў 1939 годзе пацвердзіў званне. Пасля акупацыі Эстоніі СССР улетку 1940 года пачаў выступаць у савецкіх чэмпіянатах.

Падчас вайны лічыўся ў складзе войскаў 8-га Эстонскага стралковага корпуса.

У 1947 годзе перамог на чэмпіянаце Еўропы, прычым са зламаным рэбрам. На Летніх Алімпійскіх гульнях 1952 года ў Хельсінкі стаў чэмпіёнам.
Вальдэмар Панса

**Вальдэмар Панса** (; ,  — , ) — эстонскі акцёр, тэатральны рэжысёр, майстар мастацкага слова (чытальнік), педагог. Народны артыст СССР (1977).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 30 лістапада 1920 года ў Томску. У 1938 годзе скончыў гімназію ў Нымэ, у 1941 — драматычную школу пры Талінскай кансерваторыі (цяпер Эстонская акадэмія музыкі і тэатра), у 1955 — рэжысёрскі факультэт ГІТІСа ў Маскве (выкладчыкі А. Д. Папоў і М. В. Кнебель). У 1958—1965 гадах — аспірант ГІТІСа (з 1965 — кандыдат мастацтвазнаўства).

У 1941—1950, 1955—1958, 1964—1965 гадах — акцёр, рэжысёр, з 1970 па 1976 год — галоўны рэжысёр Эстонскага драматычнага тэатра. У 1965—1970 гадах — ініцыятар стварэння, галоўны рэжысёр і мастацкі кіраўнік Маладзёжнага тэатра Эстоніі (цяпер — Талінскі гарадскі тэатр).

Іграў і ставіў спектаклі ў іншых тэатрах — Тэатр «Ванемуйнэ» (Тарту), Дзяржаўны рускі драматычны тэатр, Эстонскі тэатр оперы і балета (абодва — Талін), на Эстонскім тэлебачанні, Эстонскім радыё, браў удзел у эстрадных праграмах.

Здымаўся ў кіно.

Выступаў як майстар мастацкага чытання. Інсцэніраваў раманы А. Тамсаарэ «Праўда і права», «Новы сатана Пыргупых’я».

З 1957 года і да канца жыцця — заснавальнік, кіраўнік і выкладчык факультэта драмы Талінскай кансерваторыі (цяпер — драматычная школа пры Эстонскай акадэміі музыкі і тэатра).

Аўтар кніг «Праца і талент у творчасці акцёра» (М., 1965), «Дзіўны чалавек» (М., 1972).

Памёр 27 снежня 1977 года ў Таліне. Пахаваны на Лясных могілках.
Прыгажосць па-амерыканску

«**Прыгажосць па-амерыканску**» () — амерыканскі драматычны фільм 1999 года, пастаўлены рэжысёрам Сэмам Мендэсам па сцэнарыі . Галоўныя ролі выканалі Кевін Спейсі, Анет Бенінг, , , .

Фільм атрымаў станоўчыя водгукі крытыкаў і быў узнагароджаны пяццю прэміямі «Оскар», у тым ліку за найлепшы фільм.

## Сюжэт 
42-гадовы Лестэр Бэрнэм працуе ў рэкламным агенцтве. У нейкі момант ён разумее, што ненавідзіць сваю працу, што яго раздражняе жонка Кэралайн, а дачка-падлетак Джэйн усё больш ад яго аддаляецца. Усведамленне абарачваецца для яго нежаданнем больш насіць маску «*шчаслівага*» мяшчанства. У той жа час, на адным баскетбольным матчы ён заўважае сяброўку сваёй дачкі, Анджэлу, якая разам з Джэйн выступае ў групе падтрымкі, — і смяротна ўлюбляецца ў яе. Цяпер ён гатовы змяніць усё сваё жыццё, абы толькі спадабацца дзяўчыне сваёй мары.

## Акцёрскі склад 
* Кевін Спейсі — *Лестэр Бэрнэм*
* Анет Бенінг — *Кэралайн Бэрнэм*
*  — *Джэйн Бэрнэм*
*  — *Рыкі Фітс*
*  — *Анджэла Хейс*

## Узнагароды 
На 72-й цырымоніі ўручэння ўзнагарод прэміі «Оскар» фільм быў адзначаны пяццю статуэткамі: найлепшы фільм, найлепшая рэжысура, найлепшая мужчынская роля, , .

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы ЗША 1999 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы 1999 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы ЗША
Катэгорыя:Сатырычныя фільмы
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы Сэма Мендэса
Катэгорыя:Кінарэжысёрскія дэбюты
Катэгорыя:Фільмы па сцэнарыях Алана Бола
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Томас Ньюман
Катэгорыя:Фільмы кампаніі DreamWorks Pictures
Катэгорыя:Фільмы — лаўрэаты прэміі «Оскар» за «Найлепшы фільм»
Катэгорыя:Фільмы — лаўрэаты прэміі «Залаты глобус» за найлепшы фільм — драма
Катэгорыя:Фільмы — лаўрэаты прэміі BAFTA
Пракапеня

**Пракапеня** — прозвішча.

## Вядомыя асобы 
* Антон Пракапеня (нар. 1988) — беларускі гандбаліст
* Віктар Міхайлавіч Пракапеня (нар. 1983) — прадпрымальнік
* Павел Пракапеня (1908—1976) — беларускі оперны спявак
Эраст Пармаста

**Эраст Пармаста** (, —) — эстонскі міколаг, акадэмік АН Эстоніі, Заслужаны дзеяч навукі Эстонскай ССР, спецыяліст па філагеніі грыбоў, а таксама па мікафлоры трапічных рэгіёнаў. Ганаровы грамадзянін Тарту.

## Біяграфія 
Эраст Пармаста нарадзіўся ў Нымэ каля Таліна 23 кастрычніка 1928 года.

У 1947 годзе паступіў у Тартускі ўніверсітэт, у 1952 годзе скончыў яго па спецыяльнасці біялогія. З 1950 года працаваў у Інстытуце заалогіі і батанікі АН ЭССР. У 1955 годзе атрымаў ступень кандыдата біялагічных навук, у 1969 годзе — доктара біялагічных навук. Пасля 1953 года ён з перапынкамі выкладаў мікалогію ў Тартускім універсітэце.

У 1957—1961 супрацоўнічаў у рэдакцыі часопіса «Eesti Loodus» («Прырода Эстоніі»).

У 1971 абраны членам Выканаўчага камітэта Міжнароднай мікалагічнай асацыяцыі, з 1977 па 1983 года быў віцэ-прэзідэнтам. У 1973—1976 гадах узначальваў Эстонскае таварыства прыродазнаўцаў, у 1988 годзе стаў яго ганаровым членам. У 1973 і 1981—1985 гадах загадваў сектарам у інстытуце, паміж 1973 і 1981 гадамі быў акадэмік-сакратаром Аддзялення хімічных, геалагічных і біялагічных навук Эстонскай акадэміі навук, з 1973 года — член прэзідыума.

Пасля 1985 года Пармаста займаўся вывучэннем дрэваразбуральных грыбоў В’етнама. Затым ён працаваў над пошукам і вывучэннем грыбоў, перспектыўных да выкарыстання для вытворчасці бялкоў.

З 1985 па 1990 Э. Пармаста быў дырэктарам Інстытута заалогіі і батанікі. З 1987 па 1995 ён працаваў прафесарам Тартускага ўніверсітэта.

Пармаста працаваў у рэдакцыі шматтомнага «Вызначальніка грыбоў СССР», быў членам бюро Міжведамаснай камісіі па Чырвонай кнізе СССР, а таксама рэдкалегіі часопіса «Весткі АН Эстонскай ССР. Біялогія».

Вядомы як папулярызатар прыродазнаўчых навук. Апублікаваў мноства артыкулаў у перыёдыцы, выкарыстоўваючы псеўданім Seenevana (Грыбачнік). Увайшоў у складзены ў 1999 годзе па выніках пісьмовага і анлайн-галасавання спіс 100 вялікіх дзеячаў Эстоніі XX стагоддзя.

24 красавіка 2012 года Эраст Пармаста памёр.

Катэгорыя:Біёлагі Эстоніі
Юхан Пеэгель

**Юхан Пеэгель** (,, Рэйна, Саарэмаа — , ) — эстонскі журналіст, вучоны-лінгвіст, пісьменнік. Член-карэспандэнт АН Эстонскай ССР (1977).

## Біяграфія 
У Чырвонай арміі з 9 верасня 1940 г. (як вайсковец эстонскай арміі), удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У 1951 годзе скончыў Тартускі ўніверсітэт па спецыяльнасці эстонская мова і літаратура. З 1947 па 1952 год супрацоўнічаў у газеце «Эдасі».

У 1951 годзе пачаў выкладаць у Тартускім універсітэце. З 1957 года — дацэнт, з 1964 па 1967 год быў дэканам гісторыка-моўнага факультэта, з 1976 года — прафесар. Пад кіраўніцтвам Юхана Пеэгеля ў Тартускім універсітэце рыхтавалі журналістаў, ён заснаваў факультэт журналістыкі ва ўніверсітэце ў 1976 годзе, а ў 1979 годзе стаў загадчыкам кафедры журналістыкі. У 1993 годзе стаў ганаровым прафесарам.

Абараніў кандыдацкую дысертацыю ў 1954 годзе, доктарскую дысертацыю — у 1973 годзе, стаўшы першым доктарам навук па журналістыцы ў Эстоніі. Член КПСС з 1966 па 1989 год.

У 1977 годзе абраны член-карэспандэнтам АН Эстонскай ССР. З 1 верасня 1989 года, у сувязі са змяненнем статусу членства ў акадэміі — «Член акадэміі» (акадэмік).

Увайшоў у складзены ў 1999 годзе па выніках пісьмовага і анлайн-галасавання спіс 100 вялікіх дзеячаў Эстоніі XX стагоддзя.
Актоіх

. 1646.]]
**Актоіх** ( — «васьмігласнік» ад  — «восем» +  — «голас») — літургічная кніга, якая змяшчае тэксты змяняных малітваслоўяў васьмі галасоў на кожны дзень Тыдня (гл. богаслужэбныя колы). Разам з Трыёдзю і Мінеяй Актоіх ахоплівае кола зменных песнапенняў на ўвесь год. Спевы ўсіх васьмі тыдняў і нядзеляў называюцца ў Статуце слупам. Такіх слупоў за год шэсць.

Актоіх як кніга выкарыстоўваецца за праваслаўным богаслужэннем ва ўсе нядзельныя дні года, акрамя перыяду ад Тыдня ваій да Тыдня Ўсіх святых (ад нядзелі перад Вялікаднем да нядзелі пасля Пяцідзясятніцы). У нядзельныя дні Кветнай Трыёдзі Актоіх як асобная кніга не выкарыстоўваецца, аднак яго спевы ўключаны ў саму Трыёдзь (у Тыдні велікоднага перыяду да такіх спеваў ставяцца толькі стыхіры і седальныя па 1-й кафізме, у тыдні святых айцоў I Сусветнага Сабору і Усіх святых — усё неабходныя спевы Актоіха надрукаваны ў Трыёдзі). Безумоўна Актоіх у нядзельныя дні адмяняецца, калі ў тыдзень здарыцца Госпада двунадзясятае свята (заўсёды адмяняецца на рухомыя Гасподнія двунадзясятыя святы, якія супадаюць з нядзельнымі днямі: Тыдзень Ваій, Антыпасху, Пяцідзясятніцу).

У сядмічныя дні Актоіх не спяваецца ў перыяды перадсвята і пасвяты двунадзесятых свят, у перыяд спеваў Кветнай Трыёдзі. У перыяд Святой Чатырохдзесятніцы Актоіх выкарыстоўваецца толькі ў 1-4 суботы і на вялікіх вячэрнях, якія здзяйсняюцца ў нядзелю ўвечары (напярэдадні панядзелка); у астатнія дні Актоіх як кніга не запатрабаваны. Ва ўсе святы вялікія, дбайныя і поліялейныя Актоіх не выкарыстоўваецца. Таксама вельмі абмежавана Актоіх выкарыстоўваецца ў святы з вялікім славаслоўем: ён спяваецца толькі ў святы славаслоўных святых (якіх у праваслаўным Статуце ўсяго 3) і толькі ў каноне на ютрані, тады як у іншых відах славаслоўных богаслужэнняў Актоіх адмяняецца.

## Спасылкі 
* Октоих — православная энциклопедия «Азбука веры»
* Актоіх у перакладзе Аляксандра Надсана

Катэгорыя:Літургічныя кнігі
Рэйна (Эстонія)

**Рэйна** () — вёска ў воласці Саарэмаа павета Саарэмаа, Эстонія. Да рэформы мясцовых самакіраванняў 2017 года ўваходзіла ў склад воласці Пёйдэ. Размешчана ў паўночна-ўсходняй частцы вострава Саарэмаа, за 46 км ад валаснога і павятовага цэнтра — горада Курэсаарэ. Вышыня над узроўнем мора — 13 метраў.

Клімат умераны. Паштовы індэкс — 94553.

## Насельніцтва 
## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Юхан Пеэгель, эстонскі лінгвіст, пісьменнік

Катэгорыя:Саарэмаа
Раўд

**Раўд** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Крысцьян Раўд — эстонскі мастак
* Эна Раўд — эстонскі дзіцячы пісьменнік
Крысцьян Раўд

**Крысцьян Раўд** (; , в. Кірыку, Валкскі павет, Ліфляндская губерня, Расійская імперыя — , , Рэйхскамісарыят Остланд) — эстонскі мастак. Адзін з заснавальнікаў Эстонскага нацыянальнага музея.

Пасля рэвалюцыі застаўся ў Эстоніі. У 1919 годзе быў абраны старшынёй Эстонскага музейнага таварыства, а пазней стаў яго ганаровым членам. Таксама стаў ганаровым членам саюза мастакоў.

У 1935 годзе Эстонскае літаратурнае таварыства арганізавала выпуск выдання «Калевіпаэга», праілюстраваць якое было даручана Крысцьяну Раўду. Праца над ілюстрацыямі да «Калевіпаэга» стала вяршыняй творчасці мастака. Ім былі створаны такія ілюстрацыі, як «Лінда, якая носіць камяні», «Выкраданне Лінды», «Калевіпаэг і дзяўчына-астравіцянка», «Калевіпаэг, які кідае камень», «Калевіпаэг за ворывам», «Смерць Калевіпаэга» і г.д.

Атэлье мастака размяшчалася ў Дзявочай вежы.

Катэгорыя:Мастакі Эстоніі
Дом Упсала

**Дом Упсала** () — самы стары драўляны будынак у Тарту (Эстонія). Тыповы прадстаўнік грамадзянскай забудовы XVIII стагоддзя. Славутасць горада, занесены ў рэгістр помнікаў архітэктуры Эстоніі. Знаходзіцца ў цэнтры Тарту па адрасе вуліца Яані, 7.

## Гісторыя 
Асноўная частка дома была пабудавана каля 1720 года (датавана вывучэннем драўніны з дапамогай дэндрахраналогіі) і ацалела ў грандыёзным пажары 25 чэрвеня 1775 года, які знішчыў большую частку горада. Свой цяперашні памер будынак набыў у 1777—1783 гадах. Большую частку часу дом выкарыстоўвалі рамеснікі, але тут таксама жыў судовы сакратар Лівоніі.

У пачатку XIX стагоддзя кватэры ў будынку здаваліся ў арэнду студэнтам Тартускага ўніверсітэта, гэтая практыка захоўвалася яшчэ ў савецкі час. У 1937 годзе дом у чарговы раз гарэў і быў адрамантаваны.

Сваю назву дом атрымаў у гонар пабраціма Тарту шведскага горада Упсала, адносіны паміж гарадамі былі ўстаноўлены ў 1988 годзе. У 1995—1996 гадах пры супрацоўніцтве Тарту і Упсалы будынак быў рэканструяваны. З 28 мая 1996 г. па 2010 г. будынак служыў гасцявым домам, першапачаткова як гарадская ўстанова, а з 2001 г. — «OÜna Uppsala Maja».

Сёння ў будынку дзейнічае аддзел па сувязях з грамадскасцю Тартускай гарадской управы.

Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Тарту
Катэгорыя:Славутасці Тарту
Нымэ (раён)

**Ны́мэ** () — раён Таліна, сталіцы Эстоніі. У перыяд 1926—1940 і 1941—1944 гадоў — самастойны горад.

## Геаграфія і мікрараёны 
Размешчаны ў паўднёва-заходняй частцы Таліна. Мяжуе з раёнамі Хааберсці, Мустамяэ, Кесклін і Крысційнэ. Плошча — 29,17 км² (2020); 18,3 % ад агульнай плошчы Таліна. Плошча зялёных зон у 2020 годзе — 13, 3 км² (45 % ад усёй тэрыторыі раёна).

Складаецца з 10 мікрараёнаў: Вана-Мустамяэ, Ківімяэ, Лаагры, Лійва, Мяніку, Нымэ, Пяэскюла, Раудалу, Рахумяэ і Хію.

Катэгорыя:Геаграфія Таліна‎
Успенскі сабор (Тарту)

**Успенскі сабор** () — праваслаўны храм у горадзе Тарту (Эстонія), кафедральны сабор Тартускай епархіі Эстонскай апостальскай праваслаўнай царквы (Канстанцінопальскага Патрыярхата).

## Гісторыя 
Царква знаходзіцца на тэрыторыі былога дамініканскага кляштара Марыі Магдаліны, які дзейнічаў у горадзе з XIII стагоддзя. Першы праваслаўны храм, прысвечаны Унебаўзяццю Божай Маці, з’явіўся ў Дэрпце неўзабаве пасля заняцця горада рускімі войскамі ў 1704 годзе. Пабудаваная ў 1752—1754 гадах мураваная царква моцна пацярпела падчас пажару 25 чэрвеня 1775 года.

Новы каменны храм быў пабудаваны ў 1783 годзе і асвечаны ў гонар Успення Божай Маці. Пабудаваны па крыжападобнай схеме, аднак у 1840 годзе царква атрымала васьмівугольную аснову, вялікі купалападобны дах і чатыры вуглавя прыбудовы.

У саборы знаходзяцца рэшткі свята-пакутнікаў протаіерэяў Міхаіла Блейвэ і Мікалая Бежаніцкага, расстраляных бальшавікамі 14 студзеня 1919 года.

У 1997 годзе быў унесены ў Дзяржаўны рэгістр помнікаў культуры Эстоніі. Статус кафедральнага сабора царква атрымала 10 студзеня 2009 года.

Катэгорыя:Храмы Эстонскай апостальскай праваслаўнай царквы
Катэгорыя:Храмы Тарту
Катэгорыя:З’явіліся ў 1783 годзе
Катэгорыя:Саборы Эстоніі
Катэгорыя:Храмы Успення Багародзіцы
Тэлангана

**Тэлангана** (, , ) — штат у паўднёвай частцы Індыі. Назва азначае «зямля тэлугу». Рэгіён уключае населеныя кампактна мусульманамі-тэлугу раёны былога Хайдарабадскага княства. Рэгіён размешчаны на Дэканскім пласкагор’і. Адзін з двух тэлугумоўных штатаў Індыі, нараўне з Андхра-Прадэш.

Плошча штата — 112077 км², насельніцтва — больш за 35 млн. (перапіс 2011 года).

Катэгорыя:Штаты і тэрыторыі Індыі
Сезон 2017/2018 «Мінчанкі» Мінск

У сезоне 2017—2018 жаночы валейбольны клуб «Мінчанка» з Мінска прымаў удзел у наступных турнірах:
* Чэмпіянат Беларусі 2017/2018 ( **1 месца**),
* Кубак Беларусі 2017 ( **Уладальнік**).

## Склад каманды 
1. Вікторыя Ганіева (1996)
2. Паліна Фатулаева (1996)
3. Надзея Столяр (1996)
4. Анастасія Канановіч (1993)
6. Вольга Пальчэўская (1984)
7. Алена Федарынчык (1993)
9. Надзея Владыка (1992)
10. Кацярына Сакольчык (1993)
12. Аксана Кавальчук (1979)
14. Ганна Грышкевіч (2000)
15. Надзея Смірнова (1990)
16. Анжаліка Барысевіч (1995)

## Трэнеры каманды 
*  Віктар Ганчароў (галоўны трэнер)
*  Сяргей Кузняцоў (трэнер)
*  Аляксандр Максімаў (трэнер)

## Гл. таксама 
* Сезон 2016/2017 «Мінчанкі» Мінск
* Сезон 2018/2019 «Мінчанкі» Мінск

## Спасылкі 
* МИНЧАНКА (МИНСК) 
* Minchanka Minsk — players 
* ЗАЯВКИ КОМАНД. ЖЕНЩИНЫ
2017/2018
Мінчанкі Мінск
Катэгорыя:2017 год у Мінску
Катэгорыя:2018 год у Мінску
Ада Лундвер

**Ада Лундвер** (; , Хіюмаа, Эстонія — , , Эстонія) — эстонская актрыса і эстрадная спявачка.

## Біяграфія 
Ада Лундвер нарадзілася 9 лютага 1942 года на эстонскім востраве Хіюмаа. У 1960 годзе працавала на гарбарна-абутковым камбінаце «Камунар» у Таліне. З 1961 года стала актрысай Дзяржаўнай філармоніі Эстонскай ССР. У 1964 годзе скончыла курсы артыстаў эстрады пры Талінскай філармоніі. Шмат здымалася ў 1960-х — пачатку 1970-х гадоў. У кінематографе Лундвер нараўне з Эвэ Ківі была адной з найбольш знакамітых эстонскіх актрыс.

У 1971—1983 гадах была замужам за вядомым эстонскім акцёрам Мікам Міківерам.

Памерла 6 кастрычніка 2011 года ў Таліне. Пахаваная на Лясных могілках у Таліне побач з мужам.
Паліна Фатулаева

**Паліна Фатулаева**, па нараджэнні **Цвірко** (нар. ) — беларуская валейбалістка.

## Біяграфія 
Вучылася ў СШ № 127 г. Мінска.

З’яўляецца выхаванкай ДЮСШАР «Мінчанак». Гуляла за дубль «Мінчанки», потым за асноўны склад каманды. Пакінула мінскі клуб пасля сезона 2013/2014. З 2015 па 2017 год гуляла за «Жамчужына Палесся» (Мазыр).

У чэрвені 2017 года пакінула «Жамчужыну Палесся» і папоўніла шэрагі «Мінчанак».

## Спасылкі 
* Palina Fatulaeva (Palina Tsvirko)
* ПОЛИНА ФАТУЛАЕВА СНОВА «МИНЧАНКА»! 
* Красавицы-волейболистки, которые вывели «Минчанку» в финал Кубка ЕКВ 3

Катэгорыя:Валейбалісткі Беларусі
Мік Міківер

**Мік Міківер** (; ,  — , Вызу, Ляэнэ-Вірумаа) — эстонскі акцёр, рэжысёр тэатра і кіно, педагог, народны артыст СССР.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 4 верасня 1937 года ў Таліне (Эстонія; па іншых крыніцах — 4 лістапада ў Локсе). Вучыўся ў школе ў Локсе, затым у Талінскай сярэдняй школе № 17, Талінскім горным тэхнікуме, Талінскім політэхнічным інстытуце (цяпер Талінскі тэхнічны ўніверсітэт).

У 1961 годзе скончыў аддзяленне сцэнічнага мастацтва факультэта драмы Талінскай кансерваторыі (цяпер драматычная школа пры Эстонскай акадэміі музыкі і тэатра) (выкладчык курса Вальдэмар Панса).

У 1961—1965 гадах — акцёр, 1974—1988 і з 1992 года — рэжысёр (з 1977 — галоўны рэжысёр) Эстонскага тэатра драмы ў Таліне. У 1965—1974 гадах — акцёр і рэжысёр Маладзёжнага тэатра Эстоніі (цяпер — Талінскі гарадскі тэатр). Ставіў спектаклі ў Фінляндыі, Венгрыі, Расіі, Латвіі і Літве. Здымаўся ў кіно, у т.л. у Нарвегіі, Швецыі, Фінляндыі, Англіі, Арменіі, Літве і Расіі, быў тэлевізійным акцёрам. Паставіў некалькі фільмаў. Выкладаў на кафедры тэатральнага мастацтва Талінскай кансерваторыі (цяпер драматычная школа пры Эстонскай акадэміі музыкі і тэатра).

З 1987 па 1994 год — старшыня праўлення Тэатральнага саюза Эстоніі. Член Саюза кінематаграфістаў Эстонскай ССР. Народны дэпутат СССР ад Талінскай гарадской тэрытарыяльнай выбарчай акругі № 747, Эстонская ССР. Член Камісіі па пытаннях дэпутацкай этыкі (1989—1991). У 1990—1992 гадах абіраўся ў Кангрэс Эстоніі (альтэрнатыўны парламент).

У 1989—2006 гадах — пастаянны член Алімпійскага камітэта Эстоніі. У 2003 годзе перанёс цяжкі інсульт. Памёр 9 студзеня 2006 года ў Вызе, Эстонія. Пахаваны ў Таліне на Лясных могілках.
Вуліца Руйтлі (Тарту)

**Вуліца Руйтлі** ( — Рыцарская вуліца) — вуліца ў Тарту. Знаходзіцца ў гістарычнай частцы горада, ад Ратушнай плошчы да вуліцы Лай. У цяперашні час пераўтворана ў пешаходную зону, адзін з галоўных турыстычных маршрутаў горада.

## Гісторыя 
Старая, драўляная забудова вуліцы загінула ў вялікім пажары 1775 года, які пачаўся ж на гэтай вуліцы (з пабудовы на месцы сучаснага дома 17). Наступнае аднаўленне вуліцы было выканана ў агульным, неакласічным, стылі. У савецкія часы перайменавалі ў Вуліцу 21 чэрвеня (у гонар утварэння ў гэты дзень Эстонскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі).

## Славутасці 
* Царква Святога Яна
* д. 15 — Эстонскі музей спорту
* Гімназія Хуга Трэфнера

Катэгорыя:Вуліцы Тарту
Эстонскі музей спорту

**Эстонскі музей спорту** () — музей у горадзе Тарту, на вуліцы Руйтлі, Эстонія. Найбуйнейшы музей спорту ў краінах Балтыі. Адкрыты ў 1963 годзе, рэканструяваны ў 2001 годзе. Частка музейнай экспазіцыі размешчана ў горадзе Отэпя і прысвечана зімовым відам спорту.
Прастаганіміды

**Прастаганіміды** (*Prosthogonimidae*) — сямейства смактуноў. У сусветнай фаўне налічваецца каля 30 відаў.

## Распаўсюджанне 
Пашыраны ў краінах Паўночнай і Паўднёвай Амерыкі, Афрыкі, Аўстраліі, Еўразіі.

## Апісанне 
Цела даўжынёй 2 — 7, шырынёй 0,8 — 3,9 мм, грушападобнай формы. Ротавая прысоска меншая за брушную. Гермафрадыты. Яечнік размешчаны ўперадзе семеннікоў, матка — у задняй палове цела, мужчынская і жаночая полавыя адтуліны побач або асобна каля ротавай прысоскі. Яйцы дробныя (0,022 — 0,016 мм), шматлікія.

## Жыццёвы цыкл 
Дарослыя асобіны гэтых паразітаў сустракаюцца ў , сляпой кішцы, клаацы, печані, яйцаводзе і часам нават пад мігацельнай абалонкай пазваночных і асабліва птушак. Развіццё з 2 прамежкавымі гаспадарамі: , дарослымі стракозамі або іх лічынкамі.

## Таксанамія 
Сямейства з’яўляюцца часткай вялікагападатраду  у атрадзе .

## Выбраныя роды 
* 
*  Woodhead & Malewitz, 1936
* 
*  Lühe, 1899
*  Lühe, 1909 у цяперашні час лічыцца малодшым сінонімам роду  Lühe, 1899

## Значэнне 
Узбуджальнікі прастаганімозу.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* , Черткова А. Н. Определитель гельминтов домашних куриных птиц. — М., 1968
* Гельминты птиц Якутии и сопредельных территорий (цестоды и нематоды). — М., 1974

Катэгорыя:Паразіты птушак
Катэгорыя:Дыгенетычныя смактуны
Катэгорыя:Сямействы плоскіх чарвей
Сен-Поль-дэ-Ванс

**Сен-Поль-дэ-Ванс** (, ) — камуна на паўднёвым усходзе Францыі ў рэгіёне Праванс — Альпы — Лазурны Бераг, дэпартамент Прыморскія Альпы, акруга Грас, кантон Вільнёў-Лубэ. Да сакавіка 2015 года камуна адміністрацыйна ўваходзіла ў склад скасаванага кантона Заходні Кань-сюр-Мер (акруга Грас).

Камуна размешчана на Блакітным беразе Францыі паўднёвей горада Ванс. Плошча камуны — 7,26 км², насельніцтва — 3338 чалавек (2006), шчыльнасць насельніцтва — 488,7 чал./км².

Катэгорыя:Камуны дэпартамента Прыморскія Альпы
Ільмар Рааг

**Ільмар Рааг** (; нар. , ) — эстонскі кінарэжысёр, сцэнарыст, акцёр, прадзюсар, кінакрытык і журналіст. Лаўрэат Нацыянальнай прэміі Эстоніі ў галіне культуры (2008).

## Біяграфія 
Скончыў Тартускі ўніверсітэт па спецыяльнасці «гісторыя мастацтва». Чатыры гады вывучаў кіназнаўства ў Парыжы ў школах «Сен-Дэні» і «Новая Сарбона», затым працягнуў адукацыю ў Амерыканскім універсітэце Агая, дзе атрымаў ступень магістра. Праходзіў стажыроўку ў Лос-Анджэлесе, на студыі Columbia Pictures у аддзеле распрацоўкі сцэнарыяў. Працаваў карэспандэнтам газет «Голас народа» () і «Эстонская штодзённая газета» () у Парыжы, вядучым праграмы «Вырадак» на тэлеканале ETV, на радыё «Куку». У 2001—2005 гадах працаваў на Эстонскім тэлебачанні спачатку загадчыкам аддзела, а потым дырэктарам канала.

Напісаў сцэнарыі да фільмаў «Праклён пярэваратня» і «Я быў тут». У 1998 годзе зняў пародыю на баявік «Забойства ў Тарту», ​​у 2005 годзе — дакументальна-мастацкі фільм «Жнівень 1991 года» пра аднаўленне незалежнасці Эстоніі. У 2007 годзе выйшаў фільм «Клас», які атрымаў больш за 20 прызоў і быў намінаваны Эстоніяй на «Оскар» у катэгорыі «лепшы замежны фільм». У 2014 годзе на «Беларусьфільме» зняў фільм «Я не вярнуся».

## Крыніцы
Валда Пант

**Валда Пант** (,  — ) — эстонскі тэле- і радыёжурналіст, сцэнарыст.

## Біяграфія 
Трэці сын канстэбля Вальдэмара Пандзі (1896—1945) і яго жонкі Іды Пандзі (дзявочае прозвішча Рубер; 1897—1982). Вучыўся ў школах у Муствеэ, Садала, Муствейскай гімназіі, з 1943 па 1944 у Тартускім настаўніцкім семінары пры педагагічным факультэце Тартускага ўніверсітэта.

У 1944 годзе акупацыйнымі ўладамі быў мабілізаваны ў нямецкае войска і служыў у навучальным палку 20-й Эстонскай дывізіі. У тым жа годзе быў зняволены савецкімі ўладамі, правёўшы 1944—1945 гады ў лагеры для ваеннапалонных Маарду. У 1945 годзе служыў у Чырвонай Арміі.

Пасля вайны, у 1945—1948 гадах, выкладаў геаграфію ў 1-й сярэдняй школе Кохтла-Ярвэ. У 1948—1966 годзе працаваў на Эстонскім радыё, з 1966 года — рэпарцёр і каментатар Эстонскага тэлебачання.

Пахаваны на Лясных могілках у Таліне.

Увайшоў у складзены ў 1999 годзе па выніках пісьмовага і анлайн-галасавання спіс 100 вялікіх дзеячаў Эстоніі XX стагоддзя.
Дворышчанскае

**Дво́рышчанскае во́зера**, **№ 2**) км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Маларыта, каля вёскі Дворышча.

Плошча паверхні возера 0,23 км². Даўжыня 0,54 км, найбольшая шырыня 0,23 км, даўжыня берагавой лініі 2,35 км. Найбольшая глыбіня 4,2 м, сярэдняя 1,9 м. Аб’ём вады ў возеры 0,43 млн м³. Схілы катлавіны вышынёй 2—5 м, спадзістыя. Берагі нізкія, тарфяністыя.

З дапамогай помпаў у возера падаецца вада з асушальных каналаў. У паўднёва-ўсходняй частцы з возера выцякае ручай у раку Маларыта.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* Общая характеристика озёр Брестской области // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь» 
* Морфометрические параметры озёр Брестской области // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь» 

Катэгорыя:Азёры Маларыцкага раёна
Катэгорыя:Басейн Мухаўца
Вуліца Пюхавайму

**Вуліца Пюхавайму** ( — вуліца Святога Духа) — вуліца ў гістарычным раёне Стары горад Таліна (Эстонія), ідзе ад вуліцы Пік да вуліцы Венэ. Працягласць — 184 метры.

## Гісторыя 
Частка старажытнай дарогі з Вышгарада ў порт, які знаходзіўся да сярэдзіны XIV стагоддзя на паўночны ўсход ад цяперашняга. У савецкія часы (1948—1987) называлася Сядэ (Іскра, эст. Säde tänav). Цяперашнюю назву атрымала па размешчанай у пачатку вуліцы царкве Пюхавайму (д. 2), вядомай з пачатку XIII стагоддзі.

## Славутасці 
* д. 1 — Кафэ «Маясмок» (эст. Maiasmoka kohvik)
* д. 2 — Царква Святога Духа
* д. 6 — Інстытут тэалогіі
* д. 13 — былыя свіраны — найстарэйшыя ў горадзе

Катэгорыя:Вуліцы Таліна
Вуліца Пік

**Вуліца Пік** ( — «Доўгая вуліца») — адна з самых доўгіх вуліц у гістарычным раёне Стары горад Таліна (Эстонія). Вуліца Пік пачынаецца каля надбрамнай вежы Пік-Ялг, з’яўляючыся працягам вуліцы Пік-Ялг, далей вядзе ў паўночна-ўсходнім кірунку скрозь Ніжні горад да Вялікіх марскіх варот з прыбудаванай да іх вежай «Тоўстая Маргарыта». Агульная працягласць вуліцы — 749 метраў.
Катэгорыя:Вуліцы Таліна
Tiuna

**Tiuna** — шматмэтавы аўтамабіль, выраблены прадпрыемствам CAVIM для Узброеных сіл Венесуэлы. Машына спраектавана на платформах URO і HUMVEE. Існуе ў ваенных і грамадзянскіх версіях.

Серыйная вытворчасць пачалася ў 2004 годзе. Аўтамабіль мае 90% камплектуючых вытворчасці Венесуэлы.

Tiuna вырабляецца ў наступных мадэлях:
* **Стандартная мадэль:** мае чатыры мацаванні, адно для 12,7-мм кулямёта Browing M2HB-QCB і яшчэ два для 7,62x51-мм кулямётаў FN-Mag і чацвёртае для двух супрацьтанкавых рэактыўных установак Saab Bofors Dynamics AT-4, умяшчае да 7 чалавек.
* **Супрацьтанкавая мадэль (UR-106):** усталёўваецца 106-мм безадкатная гармата M-40 A1 з лазерным прыцэлам або ракетная ўстаноўка IMI MAPATS-2. У некаторых версіях маецца кулямёт калібра 7,62 мм, чатыры супрацьтанкавыя ракеты AT-4, дзве зенітныя ракеты IGLAS/S.
* **Камандзірская машына.**
* **Зенітная платформа:** прызначана для ўсталявання розных зенітных сістэм, у тым ліку RBS-70 Robosystem, MBDA Mistral і ZU-23-a.
* **Машына сувязі:** абсталявана сродкамі сувязі.
* **Машына для барацьба з масавымі беспарадкамі:** перавозіць да 12 чалавек.
* **Транспартная мадэль.**
* **Медыцынская машына.**
* **Бензавоз.**

Машына выкарыстоўваецца Венесуэлай, Балівіяй, Кубай і Эквадорам.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Official Site - (Archived)

Катэгорыя:Узброеныя сілы Венесуэлы
Катэгорыя:Бронеаўтамабілі паводле алфавіта
Сезон 2016/2017 «Мінчанкі» Мінск

У сезоне 2016—2017 жаночы валейбольны клуб «Мінчанка» з Мінска прымаў удзел у наступных турнірах:
* Чэмпіянат Беларусі 2016/2017 ( **1 месца**),
* Кубак Беларусі 2016 ( **Уладальнік**).

## Склад каманды 
1. Вікторыя Ганіева (1996)
2. Наталля Цупранава (1988)
3. Зарына Макарчык (1996)
3. Надзея Столяр (1996)
4. Анастасія Канановіч (1993)
5. Ганна Тупікіна (1992)
7. Алена Федарынчык (1993)
9. Надзея Владыка (1992)
10. Кацярына Сакольчык (1993)
11. Таццяна Серык (1992)
12. Аксана Кавальчук (1979)
14. Ганна Грышкевіч (2000)
15. Уладзіслава Прасолава (1999)
15. Вікторыя Дудкіна (1985)
17. Галіна Каршакевіч (1987)

## Трэнеры каманды 
*  Віктар Ганчароў (галоўны трэнер)
*  Сяргей Кузняцоў (трэнер)

## Гл. таксама 
* Сезон 2015/2016 «Мінчанкі» Мінск
* Сезон 2017/2018 «Мінчанкі» Мінск

## Спасылкі 
* МИНЧАНКА (МИНСК) 
* Minchanka Minsk — players 
2016/2017
Мінчанкі Мінск
Катэгорыя:2016 год у Мінску
Катэгорыя:2017 год у Мінску
Мінея

. Масква, 1793 год]]
**Мінея** ( «месяцовы, аднамесяцовы, той, што доўжыцца месяц»; от βιβλίον μηναῖον — месяцовая кніга ці τροπολόγιον μηναῖον — месяцовы Трапалогій) — літургічная кніга, якая змяшчае тэксты зменлівых малітваслоўяў нерухомага гадавога богаслужэбнага круга. Гэта кніга, якая змяшчае змяняемыя спевы службаў нерухомага гадавога круга. Іншымі словамі, Мінея змяшчае службы на кожны дзень царкоўнага года, «прывязаныя» да дат царкоўнага календара (прычым даты бяруцца па юліянскім календары).

Адрозніваюць *Мінею месячную*, *Мінею святочную* і *Мінею агульную*.

**Мінея месячная** змяшчае службы святых свят (размешчаныя ў адпаведнасці з месяцасловам) аднаго з дванаццаці месяцаў.

**Мінея агульная** змяшчае службы, прысвечаныя пэўнаму тыпу святых (напрыклад, мучаніку, свяціцелю і да т.п.), і выкарыстоўваецца, калі здзяйсняецца богаслужэнне ў памяць святога, асобнай службы якому няма.

**Мінея святочная** змяшчае службы найбольш важных свят: дванадзясятых і некаторых іншых.

## Спасылкі 
* Минея — православная энциклопедия «Азбука веры»
* Мінея агульная
* Мінея месяцовая
* Мінея святочная

## Гл. таксама 
* Мінеі-Чэцці

Катэгорыя:Літургічныя кнігі
Кэры Вашынгтан

**Кэры Марыса Вашынгтан** (; нар. , Бронкс, Нью-Ёрк) — амерыканская актрыса і палітычная актывістка. Яна найбольш вядомая па сваіх ролях у фільмах «Рэй» (2004), «Фантастычная чацвёрка» (2005), «Апошні кароль Шатландыі» (2006), «Фантастычная чацвёрка: Уварванне Сярэбранага сёрфера» (2007) і «Джанга вызвалены»). Пачынаючы з 2012 года яна адыгрывае галоўную ролю Алівіі Поўп у палітычным тэлесерыяле канала ABC «Скандал». У 2013 і 2014 гадах за гэтую ролю Вашынгтан была намінаваная на прэмію «Эмі» за лепшую жаночую ролю ў драматычным тэлесерыяле.
Шарада (фільм)

**«Шарада»** (; ЗША, 1963) — рамантычны дэтэктыў кінарэжысёра Стэнлі Донена. Галоўныя ролі выканалі Одры Хепбёрн і Кэры Грант (адно з апошніх з’яўленняў 59-гадовага акцёра на экране). Намінацыя на прэмію «Оскар» за лепшую песню (Charade). У 2002 годзе быў пастаўлены рэмэйк «Праўда пра Чарлі».

## Сюжэт 
Маладая жанчына Рэджына Лэмперт (Одры Хепбёрн) не вельмі шчаслівая ў шлюбе і нават задумваецца пра развод. Вярнуўшыся з гарналыжнага курорта ў Парыж, дзе яна працуе перакладчыцай-сінхраністкай у ЮНЕСКА, Рэджына даведаецца, што яе муж Роберт забіты (скінуты з цягніка), але перад гэтым ён прадаў усю іх маёмасць на агульную суму каля 250 тысяч долараў. Грошы ні пры ім, ні ў цягніку не знайшлі. Парыжская паліцыя наогул схільная лічыць маладую ўдаву асноўнай падазронай.

Нейкі амерыканец, які запрасіў місіс Лэмперт у амбасаду ЗША і які прадставіўся містэрам Барталам’ю (Уолтар Матаў), уводзіць Рэджыну ў курс гэтай цёмнай справы. Высвятляецца, яе былы муж падчас вайны служыў у разведцы і разам з чатырма саслужыўцамі прысвоіў чвэрць мільёна долараў, прызначаных для падтрымкі французскага Супраціву. Але будучы муж Рэджыны ўтаіў гэтыя грошы ад сваіх саўдзельнікаў, і зараз яго былыя калегі спрабуюць знайсці і вярнуць іх. І яны ўпэўненыя, што ўдава ведае, дзе яны, і рана ці позна навядзе іх на здабычу. Рэджына падвяргаецца сур’ёзнай і цалкам рэальнай небяспецы, таму дапамога і падтрымка іншага амерыканца — Пітэра Джошуа (Кэры Грант), з якім яна пазнаёмілася на адпачынку і запрасіла працягнуць знаёмства ў Парыжы, — даводзіцца вельмі дарэчы. Неўзабаве з’яўляюцца самі саўдзельнікі мужа, аднак справа яшчэ больш заблытваецца, калі яны адзін за адным пачынаюць гінуць.

Рэджына — моцная духам і рашучая жанчына, зусім не схільная да істэрыкі. Але яна разумее — зрабіць штосьці ў адзіночку яна не ў сілах, неабходна вырашыць, каму можна даверыцца. І вось гэта і аказваецца самым складаным…

## У ролях 
* Одры Хепбёрн — Рэджына Лэмперт
* Кэры Грант — Пітэр Джошуа, ён жа Аляксандр Дайл, ён жа Адам Кэнфілд, ён жа Браян Крукшэнк
* Уолтар Мэтаў — Гамільтан Барталам’ю, ён жа Карсан Дайл
* Джэймс Коберн — Тэкс Пэнтолаў
* Джордж Кенэдзі — Герман Скобі
* Нед Глас - Леапольд Гідэон
* Жак Марэн - інспектар Эдуар Гранп'ер
* Дамінік Міно - Сільві Годзе
* Томас Чэлімскі - Жан-Луі Гадэ
Талашна

**Талашна́** () — камуна ў раёне Морж швейцарскага кантона Во на беразе Жэнеўскага возера. Насельніцтва — 1661 чалавек (перапіс 2003). У Талашне размяшчаецца Еўразійская штаб-кватэра кампаніі «Medtronic», адной з найбуйнейшых на рынку медыцынскіх вырабаў і тэхнікі. Самай вядомай жыхаркай мястэчка была актрыса Одры Хепбёрн, якая пражывала ў ім з 1963 да сваёй смерці ў 1993 годзе. Тут знаходзіцца і яе магіла.

Катэгорыя:Камуны кантона Во
Іксель

**Іксель** (), **Элсенэ** () — адна з дзевятнаццаці камун, якія ўтвараюць разам Брусельскі сталічны рэгіён. Іксель размешчаны ў цэнтральнай частцы брусельскай агламерацыі. Насельніцтва камуны — 78 тыс. чалавек. Іксель падзелены на дзве часткі бульварам Луізы (нідэрл. Louizalaan, фр. Avenue Louise), які ўваходзіць у склад Бруселя. Такім чынам частка Ікселя на захад ад бульвара Луізы з’яўляецца анклавам.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Іксель
Катэгорыя:Камуны Брусельскага сталічнага рэгіёна
Катэгорыя:Населеныя пункты Бельгіі
Эстонскі нацыянальны музей

**Эстонскі нацыянальны музей** () — збор этнаграфічных і культурных артэфактаў. Размешчаны ў горадзе Тарту, Эстонія. Заснаваны ў 1909 годзе. Прысвечаны фальклорнай спадчыне Якаба Хурта, этнаграфіі Эстоніі і народнай творчасці. Першыя экзэмпляры для музея былі сабраны ў другой палове XIX стагоддзя.

Экспазіцыя прысвечана гісторыі, жыццю і традыцыям эстонскага і іншых фіна-вугорскіх народаў, а таксама нацыянальных меншасцей Эстоніі. Прадстаўлена поўная калекцыя традыцыйных эстонскіх нацыянальных строяў з усіх рэгіёнаў. Калекцыя разьбяных драўляных куфляў для піва ілюструе традыцыйныя сялянскія святы. Выстаўка ўключае шэраг іншых рамесных вырабаў ад дываноў ручной работы да льняных абрусаў.

Асноўны будынак музея быў разбураны падчас Тартускай аперацыі падчас Другой сусветнай вайны. У 2005 годзе Міністэрства культуры Эстоніі і Саюз эстонскіх архітэктараў аб’явілі разам з музеем конкурс на стварэнне новага будынка Эстонскага нацыянальнага музея. Перамог праект міжнароднай асацыяцыі архітэктараў з працай Поле памяці. Адкрыццё новага будынка музея адбылося ў 2016 годзе.

Катэгорыя:Музеі Эстоніі
Катэгорыя:Нацыянальныя музеі
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Тарту
Тартускі гарадскі музей

**Тартускі гарадскі музей** () — музей у г. Тарту, Эстонія, прысвечаны гарадской гісторыі. Музей заснаваны ў 1955 годзе. Будынак музея быў пабудаваны ў канцы XVIII ст. Налічвае каля 158 000 экспанатаў (2011).

Пастаянная экспазіцыя музея называецца «Дорпт. Юр’еў. Тарту».

Музей мае 4 філіялы:

* Тартускі дом-музей мяшчан 19 стагоддзя;
* Музей КДБ;
* Дом-музей Оскара Лутса;
* Музей Спеўнага фестывалю.
Шведская царква Святога Міхаіла (Талін)

**Шведская царква Святога Міхаіла** (, ) — царква ў гістарычным цэнтры Таліна, вуліца Руйтлі, д. 9. Помнік сярэднявечнай архітэктуры. Належыць лютэранскай парафіі, якая ўваходзіць у ЭЕЛЦ.

## Гісторыя 
У 1249 годзе ў Таліне быў заснаваны жаночы кляштар ордэна цыстэрцыянаў. У канцы XIV ці пачатку XV стагоддзя манастырская капэла Святога Венцэля была грунтоўна пашырана. У 1631 г. маёмасць (у тым ліку будынкі) кляштара была секулярызаваная: у частцы будынкаў размясцілася мужчынская гімназія (цяпер — гімназія Густава Адольфа), у другой частцы — друкарня, а царква стала ўласнасцю шведскага гарнізона.

У 1716 годзе па загаду Меншыкава царква была рэарганізавана ў рускую гарнізонную царкву (у 1732 годзе асвечана як праваслаўная Праабражэнская царква). Шведы былі вымушаны збірацца ў іншым будынку — у шпіталі іанітаў. Але і гэты будынак у шведаў адабралі пасля Другой сусветнай вайны — тут размясцілася спартшкола. Пасля візіту ў 1992 годзе ў Эстонію караля Швецыі будынак зноў перадалі Царкве. У 2002 годзе адрамантаваны і рэканструяваны будынак быў асвечаны.

Катэгорыя:Храмы Таліна
Спіс рэзалюцый Савета Бяспекі ААН з 2601 па 2700

Гэта спіс **рэзалюцый Савета Бяспекі ААН з 2601 па 2700**, прынятых з 29 кастрычніка 2023 года па 19 кастрычніка 2023 года.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Рэзалюцыі Савета Бяспекі ААН
Катэгорыя:Спісы:ААН
Пульхер

**Пульхер** (*Hemigrammus pulcher*) — від акварыумных рыб сямейства .

## Апісанне 
Дасягаюць даўжыні 5 — 6 см. Цела карычнявата-зеленаватае з серабрыстым, блакітным ці зялёным адценнем (залежыць ад асвятлення). Спінка цямнейшая за брушка. Ніжэй сярэдняй лініі, ад анальнага да хваставога плаўніка знаходзіцца клінападобная блакітнавата-чорная пляма з ярка-залацістай палоскай пад ёй. Ззаду жабернай накрыўкі невялікая бліскучая блакітная, а за ёй — медна-чырвоная плямы. Спінны, анальны і хваставы плаўнікі чырванаватыя.

## Распаўсюджанне 
У прыродзе распаўсюджаная ў басейне верхняга і сярэдняга цячэння ракі Амазонкі на тэрыторыі Перу, магчыма таксама ў Бразіліі і Калумбіі.

## Утрыманне ў няволі 
У Еўропу завезены ў 1930-я, у СССР — у 1950-я. Акварыумная рыба.

Гадуюць у так званых «акварыумах трапічнага лесу», але з больш свежай і багатай кіслародам вадой. Тэмпература 22-28 °C, кіслотнасць 5,0-7,0.

Разводзіць складана, бо бацькі могуць зжэрці яйкі. Патрабуюць мяккай слабакіслай вады. Яйцы звычайна вылупляюцца за 20-24 гадзіны.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Aquatic Community on care
* Aquatic Community on breeding
* Filaman.ifm-geomar.de
* AquaArticles

Катэгорыя:Акварыумныя рыбы
Катэгорыя:Прэснаводныя рыбы
Катэгорыя:Рыбы Паўднёвай Амерыкі
Катэгорыя:Харацыніды
Пунтыусы

**Пунтыусы** (*Puntius*) — род прамянёвапёрых рыб з сямейства , якія жывуць у вадаёмах Азіі.

## Апісанне 
Невялікія рыбы, даўжыня ад 2,3 да 25 см.

## Значэнне 
Некаторыя віды — папулярныя акварыумныя рыбкі.

## Класіфікацыя 
На кастрычнік 2017 года ў род уключаюць 50 відаў:

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Склад роду адрозніваецца нестабільнасцю, напрыклад, у 2015 годзе ў яго ўваходзілі некаторыя вядомыя сярод акварыумістаў віды:

* 
* 

## Крыніцы 
Катэгорыя:Карпавыя