open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Кандылярыела

**Кандылярые́ла** (*Candelariella*) — род накіпных лішайнікаў сямейства кандылярыевых.

## Апісанне 
Талом вельмі маленькі, дробназярністы, бародаўчаты, нярэдка складаецца з рассеяных, адасобленых дробных лускавінак. Апатэцыі сустракаюцца зрэдку, дробныя, 0,2-1 мм у дыяметры. Дыск спачатку плоскі, потым выпуклы, ад колеру воску да жоўта-аранжавага колеру, абкружаны тонкім, суцэльным або лепрозным слаявінным краем. Эпітэцый вышынёй 3-5 мкм, бледна-жоўты, зярністы. Гіпатэцый вышынёй 70-80 мкм, бясколерны. Гіменій вышынёй 65-75 мкм, бясколерны. Парафізы няшчыльна злучаныя, простыя, на верхавінках галоўчата патоўшчаныя. Сумкі ўздута-булавападобныя, з 8-32 спорамі. Споры бясколерныя, прадаўгаватыя, эліпсоідныя або яйцападобныя, прамыя або слабавыгнутыя, адна- або ілжэдвухклетачныя, 9-12 × 4-5,2 мкм, з тонкай перагародкай і тонкай абалонкай. Пікнідыі вельмі дробныя, кропкападобныя, жоўтыя.

## Пашырэнне 
Сустракаецца па ўсім зямным шары на горных пародах, глебе, кары дрэў, драўніне, на лішайніках (ліхенафільныя грыбы) у ліставых, мяшаных і хвойных лясах, на ўрбанізаваных тэрыторыях, часта ў зонах забруджвання рознымі палютантамі.

Вядома каля 30 відаў, сустракаюцца ў абодвух паўшар’ях, у т. л. у Антарктыдзе. У Беларусі 6 відаў: , , , , , .

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Лішайнікі
Катэгорыя:Роды грыбоў
Катэгорыя:Кандылярыевыя
Настальгія

**Настальгі́я** (ад грэч. *nostos* 'вяртанне на радзіму' і *algos* 'пакута, боль') — туга па радзіме; туга па мінулым, страчаным.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Эмоцыі
Тэмп (музыка)

**Тэмп** — хуткасць выканання, выражаная ў частаце чаргавання метрычных доляў. Абазначаецца тэрміналагічна ці метранамічна і спалучэннем тэрміналагічных і метранамічных паказчыкаў.

З XVII стагоддзя тэмп пазначаецца спецыяльнымі італьянскімі тэрмінамі. Асноўныя з тэмпаў: павольныя (grave, lагgо, аdаgіо, lento), умераныя (аndante, moderato); хуткія (аnimato, аllegro, vivо, ргеstо).

Т. цесна звязаны з характарам, стылем, жанрам музычнага твора, з усімі элементамі музычнай формы, залежыць таксама ад выканаўцы (яго індывідуальнасці, музычнага вопыту, традыцый выканання). Некаторыя жанры характарызуюцца акрэсленым тэмпам (вальс, марш). Для дакладнага вымярэння тэмпу служыць метраном.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Музыка
Карл Альберт

**Карл Альберт** (; 2 кастрычніка 1798, Турын — 28 ліпеня 1849, Порту, Партугалія) — кароль Сардынскага каралеўства ў 1831—1849 гадах, які ўзышоў на трон пасля смерці свайго кузена Карла Фелікса.
Аляксандр Фёдаравіч Худалееў

**Аляксандр Фёдаравіч Худалееў** () — беларускі дзяржаўны дзеяч, першы намеснік Міністра па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь (з 2018). Генерал-маёр унутранай службы.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 10 снежня 1971 года ў Бабруйску.

Скончыў сярэднюю школу № 20 г. Бабруйска.

З адзнакай скончыў бабруйскае ПТВ-226 і быў прызваны на тэрміновую службу, служыў ў закрытым горадзе-паштовай скрыні стратэгічнага прызначэння Чалябінск-115.

Пасля арміі паступіў у мінскае Вышэйшае пажарна-тэхнічнае вучылішча, якое скончыў ў 1997 годзе па спецыяльнасці «Пажарная тэхніка і бяспека» і атрымаў накіраванне ў Слаўгарадскі раён Магілёўскай вобласці. Працаваў начальнікам Бабруйскага гаррайаддзела па надзвычайных сітуацыях.

1 лютага 2013 года прызначаны намеснікам Міністра па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь.

19 лютага 2018 года прызначаны першым намеснікам Міністра па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Намеснікі міністраў Рэспублікі Беларусь
Лепідадэндранавыя

**Лепідадэндранавыя** (*Lepidodendrales*) — парадак вымерлых дзеразападобных раслін. Існавалі ў каменнавугальным і пермскім перыядах (каля 350—250 млн гадоў назад) ва ўмовах трапічнага клімату.

## Апісанне 
Вышыня ствала да 30 м, дыяметр каля асновы да 2 м. Дрэвападобныя разнаспоравыя расліны. Ствол прамы, дыхатамічна разгалінаваны ў верхняй частцы. Драўніна ўкрыта тоўстай карой з рамбічнымі або верацёнападобнымі лісцевымі падушачкамі. Лісце лінейнае, шыла- або ланцэтападобнае даўжынёй да 1 м, шырыня каля 1 см. Стробілы (органы размнажэння) адна- або двухполыя, дасягалі даўжыні 50 см і дыяметра 5 см.

Па рэштках лепідадэндранавых вызначаюць узрост геалагічных адкладаў.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Дзеразападобныя
Якаў Кіркаешта

**Якаў Кіркаешта** (?, Адэса — 1941, Мінск) — адзін з арганізатараў падполля Мінскага гета.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Адэсе. Страціў бацькоў падчас яўрэйскіх пагромаў 1919—1920 гг. Гадаваўся ў сіроцкім доме для дзяцей яўрэйскіх рабочых.

У 1940 г. працаваў загадчыкам аддзела агітацыі і прапаганды Беластоцкага гаркама КП(б)Б.

У чэрвені 1941 года, з пачаткам вайны, ратуючыся ад гітлераўцаў, апынуўся ў Мінску. Пасля ўтварэння Мінскага гета быў адным з арганізатараў падполля.У арганізацыйны цэнтр былі абраныя наступныя асобы: 1) Якаў Кіркаешта, адказны за ўвесь тэхнічны спектр падпольнай дзейнасці: набыццё друкарак і радыёпрымачоў (яны былі забароненыя ў гета), падшукванне месцаў для падпольных паседжанняў і арганізацыя дзейнасці сувязных (…) — *З успамінаў Гірша Смоляра*.
Быў застрэлены нацыстамі падчас аблавы. Яго пахаванне стала першым і адзіным масавым шэсцем у гісторыі Мінскага гета.Якаў Кіркаешта, паўнашчокі Яша з сваім «адэскім ідышам» (…) Парушыўшы ўсе правілы нелегальнай працы, развітацца з ім прыйшлі многія сябры ячэек. На невялікай дошцы, якую ўсталявалі на магіле, напісалі коратка і проста: «Загінуў у барацьбе».
Функцыі Кіркаешты ў гетаўскай падпольнай арганізацыі пераняў Міхаіл Гебелеў.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Вязні мінскага гета
Багдан Сільвестравіч Лепкі

**Багдан Сільвестравіч Лепкі** () — украінскі пісьменнік, літаратуразнаўца.

## Біяграфія 
Вучыўся ў Венскім, потым у Львоўскім і Кракаўскім універсітэтах. З 1899 года ў Кракаве. Прафесар Ягелонскага ўніверсітэта (1935).

Друкаваўся з 1895. Аўтар зборнікаў вершаў «Строфы» (1901), «Восень» (1902), «Кніга гора» (1903), «З глыбінь душы» (1905), «Доля» (1917), раманаў «У ціхі вечар» (1923), «Мазепа» (1926—29), аповесцей і апавяданняў. У ранніх творах адчувальны ўплыў дэкадэнцтва (матывы нявер’я, песімізму), некаторыя творы звязаны з асэнсаваннем гістарычнага лёсу Украіны. Аўтар «Нарыса гісторыі Украінскай літаратуры» (1909).

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Украінамоўныя пісьменнікі
Things We Said Today

**«Things We Said Today»** () — песня англійскага рок-гурта «The Beatles», напісаная Полам Мак-Картні. Песня ўвайшла ў альбом-саўндтрэк да дэбютнага фільма з удзелам музыкантаў — *«Вечар цяжкага дня»*; яна таксама з'яўялецца «Б»-бокам сінгла ''«A Hard Day's Night»*, выпушчанага ў Вялікабрытаніі. «Things We Said Today» можна лічыць прадвеснікам фолк-року, дзе ва ўдарных прымяняюцца лёгкія дотыкі.

## Пра песню 
«Things We Said Today» — адна з трох асноўных кампазіцый (разам з *«And I Love Her»* и *«Can’t Buy Me Love»''), якія Пол Мак-Картні напісаў да фільма «Вечар цяжкага дня». Пра напісаную песню Пол Мак-Картні ўспамінаў:
«Я напісаў яе для акустычнай гітары. Гэта настальгічная балада. Яна як бы пра нас у будучыні. Пра тое, як мы ўзгадваем тое, пра што гаварылі сёння».

Паводле музыканта, Мак-Картні напісаў гэтую песню падчас падарожжа па Карыбскім моры на борце яхты «Шчаслівыя Дні» () у маі 1964 года. Песня навеяна стасункамі музыканта з актрысай Джэйн Эшэр. На той час ім рэдка ўдавалася пабыць разам праз вялікую загружанасць як Мак-Картні, так і Эшэр. Джон Ленан падкрэслівае трайным ударам ноты ля на фартэпіяна ігру Мак-Картні слізготнымі ўдарамі па струнах акустычнай гітары. Тэмп песні плаўна пераходзіць ад рамантычнай балады да року і вяртаецца да мажорнай танальнасці ў 32-тактавай форме. Песня «Things We Said Today» была ўключана ў праграму першых выступаў гурта падчас амерыканскага і канадскага турнэ 1964 года. На канцэртах партыю другога голаса выконваў Джордж Харысан.

## Склад 
* Пол Мак-Картні — дабл-трэк вакал, бас-гітара, акустычная гітара
* Джон Ленан — акустычная гітара, фартэпіяна
* Джордж Харысан — сола-гітара, гарманічны вакал
* Рынга Стар — барабаны, тамбурын

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* «Things We Said Today» у «жывым» выкананні Пола Мак-Картні (1964), відэа на YouTube
* Акорды песні «Things We Said Today»

Катэгорыя:The Beatles
Лептаманады

**Лептаманады** (*Leptomonas*) — род прасцейшых жгуціканосцаў сямейства трыпанасамід. 

Даўжыня 15—30 мкм. Цела тонкае, верацёнападобнае. Жгуцік служыць для перамяшчэння і прымацавання да эпітэлію кішэчніка.

Вядома больш за 10 відаў. Паразіты жывёл і раслін. У жывёл паразітуюць у кішэчніку насякомых, чарвей, паўзуноў, крыві рыб, птушак, млекакормячых; у раслін — у млечным соку (малачаевыя, складанакветныя і інш.), вакуолях клетак, выклікаюць захворванне кафейнага дрэва — некроз флаэмы. Пераносчыкі — клапы.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Кінетапластыды
Лесавік (часопіс)

**«Лесавік»** — ілюстраваны літаратурна-мастацкі часопіс для дзяцей. Выдаецца з 1995 года ў Мінску на беларускай мове 1 раз у 2 месяцы (да 1998 выходзіў як экалагічны часопіс-плакат). Рэдактар і выдавец — Уладзімір Ягоўдзік.

Асвятляе разнастайныя аспекты жыцця звяроў і птушак Беларусі і інш. рэгіёнаў. Друкуе фотарэпартажы, маст. творы (апавяданні, вершы, казкі), прысвечаныя прыродзе, якія выхоўваюць любоў да прыроды, Бацькаўшчыны. Мае рубрыкі «Рэха турынага рога» (пра звяроў і птушак, што зніклі з абшараў беларускай зямлі), «Год-карагод» (апавяданні пра месяцы года), чытацкія рубрыкі «Мы дружбакі», «Зялёная галерэя», «Фотазагадка» і інш. Праводзіць конкурсы чытачоў. 

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Часопісы на беларускай мове
Катэгорыя:1995 год у Мінску
Лептаспіры

**Лептаспіры** (*Leptospira*) — род аэробных бактэрый сямейства спірахет.

Даўжыня да 20 мкм, дыяметр да 0,3 мкм. Складаюцца з асявой ніткі, акружанай цытаплазматычнай спіраллю. Рухомыя. Размнажаюцца папярочным дзяленнем.

Апісана 2 віды:  і . Лептаспіры паразітычныя складаюць 18 сералагічных груп, 124 сератыпы, узбуджальнікі лептаспірозаў. Вылучаны японскімі вучонымі Іда, Інела і інш. (1914).

Патагенныя лептаспіры гінуць пры уздзеянні прамога сонечнага святла, хімічных рэчываў (кіслоты, шчолачы, дэзінфіцыруючыя сродкі), высокай тэмпературы, але ўстойлівыя да нізкіх тэмператур, здольныя перазімоўваць у вадаёмах.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Спірахеты
Касцёл Усіх Святых (Свянцяны)

**Касцёл Усіх Святых** — каталіцкі храм у Свянцянах (Літва). Размешчаны ў цэнтры горада на плошчы Свабоды.

## Гісторыя 
Фундатарам першай святыні ў Свянцянах быў, відаць, у 1420-х гадах, вялікі князь літоўскі Вітаўт. У 1634—1636 гадах узведзены новы касцёл, які крыху больш як праз сто гадоў быў грунтоўна адрамантаваны. Наступныя рэстаўрацыі адбываліся ў 1820 і 1853 гадах.

Праект новага мураванага касцёла быў падрыхтаваны ў 1885 годзе, але дазвол на будаўніцтва атрымалі толькі праз некалькі гадоў. Фундатарам касцёла і галоўнага алтара быў афіцэр расійскай арміі Казімір Чаховіч (1847—1923), уласнік суседняга маёнтка Свянцянка, які ўзяў на сябе перад царскімі ўладамі абавязак пабудаваць у Свянцянах таксама і праваслаўную царкву. Касцёл быў кансекраваны ў 1899 годзе віленскім біскупам Стэфанам Аляксандрам Звяровічам.

У 1998 годзе, перад 100-годдзем сваёй кансекрацыі, касцёл быў грунтоўна адрамантаваны.

## Архітэктура 
Тэрыторыя касцёла ў Свянцянах абнесена каванай агароджай на нізкім бутавым муры. Касцёл у выглядзе трохнефавай базілікі, з трохграннай апсідай і дзвюма вежамі. Партал галоўнага ўвахода ўпрыгожаны архівольтамі.

Галоўны неф вышынёй 13 метраў аддзелены ад ніжэйшых бакавых нефаў аркадамі, пастаўленымі на слупах. Адразу за галоўным уваходам размяшчаюцца паабапал сходы, якія вядуць на хоры, дзе знаходзіцца арган.

Галоўны алтар Усіх Святых — драўляны, трох’ярусны. У цэнтры — абраз Маці Божай са святымі; у бакавых нішах — статуі святых. Дэкаратыўныя элементы алтара пазалочаныя і вытрыманыя ў гатычным стылі. Канструкцыю вянчаюць трохвугольныя вімпергі, упрыгожаныя крабамі і крыжакветамі. Драўляны амбон, завершаны балдахінам з франтонам і крыжам, аздоблены прамавугольнымі філёнгамі з разеткамі і пазалочанымі кранштэйнамі з валютамі.

Svencionys church 3.jpg|Галоўны неф
Švenčionių bažnyčia, altorius.JPG|Галоўны алтар
Švenčionių bažnyčia, šoninė nava.JPG|Бакавы неф
Švenčionių bažnyčia. Vargonai.JPG|Арган

## Крыніцы 
Катэгорыя:Свянцяны
Катэгорыя:Касцёлы Літвы
Катэгорыя:Збудаванні Літвы ў стылі неаготыкі
Катэгорыя:1898 год у Літве
Катэгорыя:З’явіліся ў 1898 годзе
Валерыя Антоніеўна Тызенгаўз

**Валерыя Антоніеўна Тызенгаўз** (народж. **Ваньковіч**; ) — арыстакратка з роду Ваньковічаў, жонка Канстанціна Тызенгаўза.

## Біяграфія 
Паходзіла з вялікалітоўскага шляхецкага роду Ваньковічаў. Бацькамі яе былі ігуменскі павятовы маршалак Антон Тадэвушавіч Ваньковіч (1780—1812) і яго жонка Ганна з Солтанаў (каля 1790—1812).

19 снежня 1821 года у касцёле святога Тадэвуша Апостала ў Лучаі (валоданне Ваньковічаў) пабралася шлюбам з графам Канстанцінам Тызенгаўзам (1786—1853). Жыла ў пастаўскай сядзібе.

У шлюбе нарадзіліся тры сыны і дзве дачкі:

* Збігнеў (1822—1845).
* Алена (1825—1864).
* Марыя Ганна Валерыя (1827—1890) —  мастачка, мецэнатка.
* Уладзіслаў (1830—?).
* Райнольд Тызенгаўз (1830—1881) — прадпрымальнік і мецэнат.

.]]
Габрыэля Пузына ў сваіх успамінах згадвала, што графіня не праяўляла ў доме ніякай ініцыятывы. Усё распараджэнні «па мячы і па кудзелі» аддаваліся вуснамі мужа. Гаспадыні як такой у Паставах не існавала, была толькі жонка і маці, а пані — хіба для некалькіх служанак у гардэробнай. Маладая, з добрым пасагам жонка не рвалася да забаў у горадзе і ўбораў, а была захоплена выхаваннем дзяцей.

Ёй належала «гадавая пенсія ў дзвесце дукатаў». Траціла грошы на дабрачыннасць.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* *Puzynina G.* W Wilnie i w dworkach litewskich. Pamiętnik z lat 1815—1843. — Wilno, 1928.

Валерыя
Валерыя
When I Get Home

**«When I Get Home»** () — песня англійскага рок-гурта The Beatles, напісаная Джонам Ленанам. Упершыню песня выйшла на альбоме ''A Hard Day's Night''. Афіцыйна аўтарамі песні з'яўляюцца Ленан / Мак-Картні. Кампазіцыя была запісана The Beatles 2 чэрвеня 1964 года для альбома ''A Hard Day's Night*. Упершыню песня выйшла на амерыканскай кружэлцы *Something New'' 20 ліпеня 1964 года. Песня пачынаецца з запамінальных вакалаў, нібыта ўзятых з сярэдзіны кампазіцыі, і затым у той жа жыццярадаснай манеры працягваецца прыкладна дзве хвіліны, прымушаючы сумнявацца ў сур'ёзнасці сэнсу, укладзенага ў тэкст.

## Пра песню 
Песня напісана пад уплывам творчасці гурта The Shirelles. У аснове кампазіцыі ляжыць рок-н-рол. Аднак незвычайная паслядоўнасць акордаў, якія пераходзяць ад мажору да мінору і наадварот, дазваляе казаць пра разнавіднасці жанру, якія выходзяць за межы звычайнага рок-н-ролу. Ленану падабаўся такі кампазіцыйны ход, і ён выкарыстоўваў гэты прыём у многіх песнях таго часу.

## Цікавыя факты 
* Монаверсія кампазіцыі была зроблена 4 чэрвеня. У далейшым яе замянілі, калі 22 чэрвеня былі змікшыраваны новыя версіі, як мона, так і стэрэа.

## Склад 
* Джон Ленан — вядучы вакал, акустычная гітара
* Пол Мак-Картні — бэк-вакал, акустычная гітара, бас-гітара
* Джордж Харысан — бэк-вакал, акустычная гітара
* Рынга Стар — барабаны

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Пра песню «When I Get Home» на сайце *stevesbeatles.com*
* Факты пра песню «When I Get Home» на сайце *songfacts.com*

Катэгорыя:The Beatles
Лідская газета

**«Лідская газета»** — раённая газета, якая выдаецца на беларускай і рускай мовах у Лідзе. Заснавальнікі — Лідскі раённы выканаўчы камітэт і Лідскі раённы Савет дэпутатаў, рэдакцыя газеты.

## Гісторыя 
Газета заснавана пад назвай «Уперад» у верасні 1939 г. Друкавалася як орган Лідскага павятовага камітэта КП(б)‌Б і павятовага выканкама; Лідскага райкама КП(б)‌Б, раённага і гарадскога Саветаў дэпутатаў працоўных; Лідскага гаркама і райкама КП(б)‌Б, раённага і гарадскога Саветаў дэпутатаў працоўных Баранавіцкай вобласці. Выходзіла да 20 чэрвеня 1941 г.

У час Вялікай Айчыннай вайны з’яўлялася органам Лідскага падпольнага гаркама-райкама КП(б)‌Б. Вядомы 33 нумары за перыяд з 29 мая 1943 г. да 22 чэрвеня 1944 г. на беларускай і рускай мовах. Рэдактары: Г. Р. Каган, Ю. Б. Драгун (са жніўня 1943).

Пасля вызвалення Беларусі выдавалася пад той жа назвай. У перыяд з 1 мая 1962 г. да 6 ліпеня 1966 г. мела назву «Сцяг працы», затым зноў называлася «Уперад». З 1965 г. друкавалася як орган Лідскага райкама і гаркама КПБ, раённага і гарадскога Саветаў дэпутатаў працоўных (Саветы народных дэпутатаў з 1977) Гродзенскай вобласці.

Са снежня 1991 г. выходзіць пад назвай «Лідская газета» 2 разы на тыдзень.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт
* 

Катэгорыя:Газеты на беларускай мове
Педагогическое дело

**«Педагоги́ческое де́ло»** — часопіс Гродзенскага педагагічнага таварыства, які выходзіў з 1911 па 1914 гады ў Гродне на рускай мове. Рэдактарамі выдання былі І. Г. Астравумаў і Д. М. Кротаў, таксама ў стварэнні прымаў удзел дырэктар рэальнага вучылішча Лідарс. У маі 1911 года было прынята рашэнне аб стварэнні часопіса, першы нумар якога выйшаў у друк у снежні таго ж года. Усяго выданне мело 2 асобныя часткі, першая з якіх прызначалася для настаўнікаў і бацькоў, а другая — для вучняў.

Сярод матэрыялаў, якія друкаваліся ў часопісе, былі метадычныя распрацоўкі, бібліяграфічныя агляды, справаздачы аб педагагічных курсах і вучнёўскіх экскурсіях, творы як пісьменнікаў, так і саміх настаўнікаў. Вучні навучальных устаноў Гродзенскай губерні запісывалі народныя песні, якія таксама публікаваліся ў выданні, часопіс друкаваў артыкулы пра жыццё і дзейнасць знакамітых людзей. Выйшла 12 нумароў.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:1911 год у Гродне
Катэгорыя:Сродкі масавай інфармацыі Гродна
Катэгорыя:Часопісы на рускай мове
Юзэфа Салагуб

**Юзэфа Салагуб** () — арыстакратка з роду Салагубаў, жонка графа Тадэвуша Тышкевіча.

## Біяграфія 
Нарадзілася ў 1777 годзе ў сям’і Ежага Салагуба і Марыяны з Патоцкіх. У той жа год бацька памёр, знаходзілася пад апякунствам яго брата Яна, у сям’і якога была выхавана.

Юзэфа Салагуб у 1797 годзе пайшла замуж за Станіслава Патоцкага, галіцкага старасціча. Больш чым праз дзесяць гадоў супольнага жыцця яны разыйшліся. У шлюбе нарадзіўся сын Леан, аўтар мемуараў.

У 1815 годзе выйшла замуж за графа Тадэвуша Тышкевіча. Гаспадарыла ў Свіслачы, якая была цэнтрам Свіслацкае графства. Пад канец 1827 года выехала да мужа, які тады знаходзіўся ў Варшаве.

Памерла ў 1828 годзе, па вяртанні ў Свіслач. Пахавана ў Варшаве на Паванзкоўскіх могілках.

Партрэт Юзэфы Тышкевіч (Салагуб) захоўваецца ў музейнай калекцыі .

## Літаратура 
* *Патоцкі Л.* Успаміны пра Тышкевічаву Свіслач, Дзярэчын і Ружану / Л. Патоцкі; укл., прадмова, камент. А. М. Філатавай; пер. з польск. І. У. Саламевіча. — Мн., 1997.

Юзэфа
Казімір Іванавіч Чаховіч

**Казімір Іванавіч Чахо́віч** (, ;  — 1923) — вайсковец Расійскай імперыі, генерал-лейтэнант, філантроп, землеўласнік.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкай сям’і з Віленскай губерні, паводле веравызнання быў рыма-каталіком. Нарадзіўся ў сям’і Яна Чаховіча (Івана Філіпавіча) і Пелагіі з Лапацінскіх, меў братоў Юзафа, Шымана, валодаў маёнткамі Свянцянка, Друсцяны, Даўкшы, Грыгалюны, Невярышкі, Пашканы, Манкушкі, Ажына, Дзяўкшты, Маслішкі і Пагулянка Свянцянскага павета.

Cкончыў Мікалаеўскае кавалерыйскае юнкерскае вучылішча па першым разрадзе і 19 чэрвеня 1864 года паступіў на ваенную службу. Пачаў яе ў 3-м уланскім Смаленскім палку Віленскай ваеннай акругі, які дыслакаваўся ў Вількавішках. 8 жніўня 1866 атрымаў першае афіцэрскае званне карнета, 3 лютага 1868 быў павышаны да падпаручніка. 12 ліпеня 1870 года Чаховіч быў звольнены са службы па хатніх абставінах, але ўжо 14 лютага 1873 вярнуўся ў строй у званні падпаручніка запасу, якім пасля валодаў Казімір Чаховіч.

Пасля вяртання быў накіраваны ў 93-і пяхотны Іркуцкі полк Санкт-Пецярбургскай ваеннай акругі, дзе быў справаводам па судовай частцы. 13 студзеня 1875 пераведзены ў 145-ы пяхотны Новачаркаскі полк і камандзіраваны ў Галоўны штаб, а з 15 студзеня 1877 служыў у Генеральным штабе з залічэннем па армейскай кавалерыі.

Памёр у 1923 годзе, пахаваны на сямейных могілках Чаховічаў у ваколіцах вёскі Грыгалюны каля Свянцян:

Станам на 1909 год халасты.

## Узнагароды 
* ордэн Св. Ганны 3-й ступені (1889)
* ордэн Св. Ганны 2-й ступені (1895)
* ордэн Св. Уладзіміра 4-й ступені (1896)
* ордэн Св. Уладзіміра 3-й ступені (1902)
* ордэн Св. Станіслава 1-й ступені (1904)
* ордэн Св. Ганны 1-й ступені (1906)

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Пограничная служба России. Энциклопедия. — М., 2008.
* Волков С. В. Генералитет Российской империи. Энциклопедический словарь. — М., 2009.
* Справочная книжка по личному составу ОКПС. — СПб., 1898—1909.
* 

Катэгорыя:Генерал-лейтэнанты (Расійская імперыя)
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1847 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Віленскай губерні
Катэгорыя:ЛГБТ у Беларусі
Станіслаў Фларыян Патоцкі

**Станіслаў Фларыян Патоцкі** () — вайсковы дзеяч Царства Польскага, граф.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1778 годзе ў сям’і Юзафа Патоцкага, старасты галіцкага.

Быў ад’ютантам y Тадэвуша Касцюшкі, a ў часы існавання Варшаўскага герцагства — y Юзафа Панятоўскага і Фрыдрыха-Аўгуста. У вайне з аўстрыйцамі ў 1809 годзе ён вызначыўся пры ўзяцці Замосця і Сандаміра, дзе быў паранены.

Пасля пераходу ў рускае падданства, Станіслаў Патоцкі быў прызначаны начальнікам пяхоты, сенатарам і ваяводам, указам імператара Аляксандра I ў 1821 годзе атрымаў графскі тытул Царства Польскага. У 1829 годзе ўзведзены ў генералы.

З 1830 года старшынстваваў у следчай камісіі, прызначанай для раскрыцця дзейнасці польскіх рэвалюцыйных тайных таварыстваў. Напачатку Лістападаўскга паўстання адмовіўся перайсці на бок паўстацаў і быў застрэлены ў Варшаве. 

Пахаваны ў Варшаве на Паванзкоўскіх могілках.

## Сям’я 
У 1797 годзе ажаніўся з Юзэфай Салагуб. Больш чым праз дзесяць гадоў супольнага жыцця яны разыйшліся. У шлюбе нарадзіўся сын Леан, аўтар мемуараў.

Другая жонка (з 1815) Марыяна Гурская.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* *Патоцкі Л.* Успаміны пра Тышкевічаву Свіслач, Дзярэчын і Ружану / Л. Патоцкі; укл., прадмова, камент. А. М. Філатавай; пер. з польск. І. У. Саламевіча. — Мн., 1997.
Крыўляны (Гродзенскі раён)

**Крыўля́ны** (, ) — былая вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіла ў склад Скідзельскага сельсавета.

Скасавана ў 1986 годзе, злілася з вёскай Мількаўшчына.

## Крыніцы 
## Спасылкі
Дунаеўка (Азёрскі сельсавет)

**Ду́наеўка** (, ) — былы хутар у Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіў у склад Азёрскага сельсавета.

Скасаваны ў 1986 годзе.

## Крыніцы 
## Спасылкі
Дунаеўка

Назву **Ду́наеўка** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Гродзенская вобласць:
** Дунаеўка — былы хутар у Азёрскім сельсавеце Гродзенскага раёна
** Дунаеўка — былы хутар у Скідзельскім сельсавеце Гродзенскага раёна
Панямунь

Назву **Паняму́нь** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Гродзенская вобласць:
** Панямунь — былая вёска ў Капцёўскім сельсавеце Гродзенскага раёна
** Панямунь — былая вёска ў Путрышкаўскім сельсавеце Гродзенскага раёна
Бяніцкаўшчына

**Бяні́цкаўшчына** (, ) — былая вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіла ў склад Дзянісаўскага сельсавета.

Да 19 жніўня 1985 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Казлоўшчынскага пассавета. Скасавана ў 1986 годзе, уключана ў склад гарадскога пасёлка Казлоўшчына.

## Крыніцы 
## Спасылкі
Чорны Луг (значэнні)

Назву **Чо́рны Луг** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Гродзенская вобласць:
** Чорны Луг — былы хутар у Дзятлаўскім раёне
** Чорны Луг — вёска ў Іўеўскім раёне
Аўрам Каліскер

**Аўрам Коэн Каліскер** (1741, Калышкі – 9 студзеня 1810, Тыверыя) быў вядомым хасідскім рабінам з трэцяга пакалення хасідскіх лідэраў. Быў вучнем Доў Бера з Мяжэрыча.

## Біяграфія 
Каліскер нарадзіўся ў 1741 годзе ў Калышках у сям'і Аляксандра. У маладосці вывучаў Тору ў Віленскага гаона, які пазней стаў лідарам *мітнагдымаў* — гэта значыць тых, хто выступаў супраць хасідскага іўдаізму .

Каліскер і яго паслядоўнікі падыходзілі да служэння Богу эмацыйна і містычна, у адрозненне ад фармалізму традыцыйных рэлігійных навукоўцаў, якія засяроджваліся на вывучэнні Талмуда. Пасля смерці ў 1772 годзе яго настаўніка, Дова Бера з Мяжэрыча, большая частка апазіцыі хасідызму была накіравана супраць Каліскера і яго вучняў.

У 1777 годзе, прыкладна ва ўзросце 36 гадоў, ён далучыўся да першай хасідскай *аліі* пад кіраўніцтвам Менахема Мендэля з Віцебска і эміграваў у Святую Зямлю. Лісты да іх паслядоўнікаў у Беларусі і Літве падпісаны абодвума рабінамі, прычым Аўрам часам дадае свае ўласныя словы. Калі Менахем Мендэль памёр у 1788 годзе, хасіды Тыберыяды, а таксама частка паслядоўнікаў ва Усходняй Еўропе, сталі лічыць Аўрама сваім лідарам.

Калі рабін Шнеўр Залман з Лядаў апублікаваў свой містычны трактат «*Tanya*» ў 1796 годзе, Аўрам, які лічыў сябе старэйшым за Шнеўра Залмана, асудзіў публікацыю кнігі. Ён асабліва крытычна паставіўся да выкладу містычных ідэй. Паміж двума сябрамі, якія былі вучнямі Магіда і Менахема Мендэля, узнікла жорсткая спрэчка. Яны так і не памірыліся. 

Нягледзячы на ​​тое, што становішча Аўрама ў іерархіі вучняў Магіда было вышэйшым, чым у Шнеўра Залмана, абшчына Аўрама залежала ад ахвяраванняў усходнееўрапейскіх хасідаў, і Шнеўр Залман быў адказны за збор гэтых сродкаў. Іх ідэалагічна-тэалагічная спрэчка паўплывала і на гэтае практычнае пытанне. Аўрам абвінаваціў Шнеура Залмана ў блакаванні ахвяраванняў, прызначаных для галілейскай абшчыны, і ў 1805 годзе прызначыў на яго месца Мардэхая з Ляхавічаў, каб той кантраляваў зборы.

Памёр у Тыверыі ў Асманскай імперыі (цяпер у Ізраілі ) 9 студзеня 1810 года.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Постаці Лёзненскага раёна
Катэгорыя:Памерлі ў 1810 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1741 годзе

Катэгорыя:Рабіны Беларусі
Катэгорыя:Рабіны
Катэгорыя:Яўрэі ў Беларусі
Даўнары (Свіслацкі раён)

**Даўнары́** (, ) — былая вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіла ў склад Вердаміцкага сельсавета.

Да 2 снежня 1961 года вёска вёска ўваходзіла ў склад Крапіўніцкага сельсавета, да 1964 года — у склад Міхайлаўскага сельсавета. Скасавана ў 1986 годзе.

## Назва 
Літоўскія прозвішчы *Daunoras, Daunoris, Daunorius, Daunora, Daunoraitis* ад балцка-літоўскага двухасноўнага імя *Dau-noras.*

## Крыніцы 
## Спасылкі
Крыўцы (Шчучынскі раён)

**Крыўцы́** (, ) — былы хутар у Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Знаходзіўся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Астрынскага пассавета.

Скасаваны ў 1986 годзе.

## Крыніцы 
## Спасылкі
Губейкі

**Губе́йкі** (, ) — былая вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіла ў склад Голдаўскага сельсавета.

Скасавана ў 1986 годзе, злілася з вёскай Семашкі.

## Крыніцы 
## Спасылкі
Саламон з Карліна

**Рабін Саламон з Карліна** (1738, Тульчын — 12 ліпеня 1792, Уладзімір) быў вучнем Магіда з Мяжэрыча і рабіна Аарона Вялікага з Карліна. Пасля смерці Аарона Саламон стаў кіраўніком хасідскай дынастыі ў Карліне. Яго нашчадкі служылі рабінамі валынскага хасідызму.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1738 годзе ў Тульчыне ў сям'і рабіна Меіра. Быў вучнем Магіда з Мяжэрыча і Аарона з Карліна. Пасля смерці Аарона ў 1772 годзе стаў лідарам хасідскага яўрэйства ў Карліне, дзе змяніў Аарона на пасадзе рабіна. Добра вядомы перш за ўсё сваім энтузіязмам да малітвы і звышнатуральных цудаў, а таксама тым, што з'яўляецца сузаснавальнікам ляхавіцкага іўдаізму.

Пры ім пашырыўся ўплыў хасідскага двара ў Карліне на землі паўночнай Беларусі і Літвы, асабліва калі там утварыўся вакуум лідэрства пасля эміграцыі вядучых цадзікаў Менахема Мендэле з Віцебска і Аўрама Каліскера ў 1777 годзе ў Ізраіль. Але пасля пашырэння аўтарытэту Шнеўра Залмана з Лядаў большасць хасідаў у гэтым рэгіёне прызналі яго сваім кіраўніком.

Як і яго настаўнік, Саламон з Карліна не пакінуў пасля сябе ніякіх пісьмовых запісаў. Паводле паданняў, ён успрымаў ролю цадзіка як адказнасць за матэрыяльны дабрабыт сваіх хасідаў і атрымаў публічную вядомасць як цудатворца.

Расказвалася шмат гісторый пра тое, як Саламон лячыў людзей малітвай і сваімі «святымі рукамі», у тым ліку адна гісторыя пра тое, як ён выдаляў апёкі чалавеку, на якога вылілі кіпень у мікве.Саламон правёў свае апошнія гады на Валыні і ў Галіцыі пасля таго, як у 1784 годзе быў выгнаны з Карліна праціўнікамі хасідскага руху. Згодна хасідскай традыцыі ён быў забісты расійскім афіцэрам ў Людміры падчас малітвы ў мясцовай сінагозе. Памёр ад атрыманых ран 12 ліпеня 1792 года. Цадзікі хасідызму лічылі яго «Месіяй бен Іосіфам», які быў забіты пакутніцкай смерцю.  Яго паслядоўнікі штогод у гадавіну яго смерці паводле габрэйскага календара адзначаюць Ём Хілула.

Вядомы сваімі практыкамі экстатычнай малітвы, якая характарызуецца гучным крыкам, якія былі пераняты яго паслядоўнікамі і ў рэшце рэшт сталі адной з вызначальных рыс карлінскай супольнасці хасідаў на працягу пакаленняў.

Шмат вядомых хасідскіх рабінаў паходзяць ад Саламона з Карліна.

## Выбітныя студэнты 
Сярод яго вядомых вучняў:

* Рабін Мардэхай з Ляхавічаў
* Рабін Ашэр са Століна (I), які вырас з ім пасля таго, як той асірацеў.
* Рабін Уры са Стрэльска

Катэгорыя:Памерлі ў 1792 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1738 годзе

Катэгорыя:Рабіны
Катэгорыя:Рабіны Беларусі
Катэгорыя:Яўрэі ў Беларусі
Багдзі (значэнні)

Назву **Багдзі́** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Гродзенская вобласць:
** Багдзі — вёска ў Ваўкавыскім раёне
** Багдзі — былая вёска ў Лідскім раёне
Багдзі (Лідскі раён)

**Багдзі́** (, ) — былая вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіла ў склад Траццякоўскага сельсавета.

## Гісторыя 
Ваколіца Багдзі згадваецца ў вопісе парафій Лідскага дэканату 1784 года ў складзе Лідскай парафіі, у кірунку паміж поўднем і зімовым захадам за вялікую мілю ад Ліды. Цераз Гарні і Багдзі вяла старая дарога да Беліцы.

Вёска Багдзі скасавана ў 1986 годзе, далучана да Пяцюлеўцаў.

## Крыніцы 
## Спасылкі
Прэзідэнцкія выбары ў Малдове (2020)

**Чарговыя прэзідэнцкія выбары 2020 года ў Рэспубліцы Малдова** адбыліся 1 лістапада (першы тур; паколькі ні адзін з кандыдатаў не атрымаў у ім больш за 50 % галасоў — 15 лістапада быў праведзены другі тур). Гэта чацвёртыя прамыя выбары Прэзідэнта Малдовы за ўсю гісторыю незалежнасці Рэспублікі Малдова.

У снежні 2019 года Прэзідэнт Рэспублікі Малдова Ігар Дадон прапанаваў прызначыць выбары прэзідэнта Рэспублікі Малдова на 8 лістапада 2020 года. Адначасова ён заявіў, што яшчэ не прыняў рашэння балатавацца на наступны тэрмін. Тым не менш, Партыя сацыялістаў Рэспублікі Малдова (ПСРМ) ужо заявіла аб падтрымцы яго кандыдатуры. 11 мая 2020 года Дадон прапанаваў правесці прэзідэнцкія выбары 1 лістапада. Пазней Парламент Рэспублікі Малдова зацвердзіў 1 лістапада датай выбараў прэзідэнта ў 2020 годзе.

## Вылучаныя кандыдаты 
1 сакавіка 2020 года Партыя «Платформа Годнасць і праўда» вылучыла Андрэя Нэстасэ кандыдатам у прэзідэнты на будучых усенародных выбарах.

29 чэрвеня 2020 года было афіцыйна абвешчана, што экс-генеральны прымар (мэр) сталіцы і дзеючы лідар Ліберальнай партыі Дарын Кіртаакэ будзе балатавацца на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года ад палітычнага руху «UNIREA».

18 ліпеня 2020 года партыя «Дзеянне і салідарнасць» вылучыла Маю Санду кандыдатам у прэзідэнты на будучых выбарах.

25 ліпеня 2020 года Партыя нацыянальнага адзінства вылучыла Актавіяна Цыку кандыдатам у прэзідэнты на наступных выбарах.

27 жніўня 2020 года было абвешчана, што кандыдатам на пасаду прэзідэнта стаў лідар «Нашай партыі» Рэната Вусаты.

28 жніўня 2020 года Ліберал-дэмакратычная партыя Малдовы вылучыла Тудара Дэліу кандыдатам у прэзідэнты на наступных усенародных выбарах.

1 верасня 2020 года Партыя «Пра-Малдова» вылучыла Андрыяна Канду кандыдатам у прэзідэнты на будучых прэзідэнцкіх выбарах.

6 верасня 2020 года партыя «Шор» вылучыла Віялету Іваноў кандыдатам у прэзідэнты на асенніх усеагульных выбарах.

9 верасня 2020 года дзеючы прэзідэнт Ігар Дадон абвясціў аб сваім рашэнні ўдзельнічаць у выбарах у якасці незалежнага кандыдата пры падтрымцы ПСРМ.

## Зарэгістраваныя кандыдаты 
* Мая Санду — кандыдат партыі «Дзеянне і салідарнасць»
* Ігар Дадон — незалежны кандыдат (падтрымліваецца ПСРМ)
* Рэната Вусаты — кандыдат «Нашай партыі»
* Андрэй Нэстасэ — кандыдат Партыі «Платформа Годнасць і Праўда»
* Віялета Іваноў — кандыдат партыі «Шор»
* Тудар Дэліу — кандыдат Ліберал-дэмакратычнай партыі Малдовы
* Актавіян Цыку — кандыдат Партыі нацыянальнага адзінства
* Дарын Кіртаакэ — кандыдат Выбарчага блока «UNIREA»

## Сацыялагічныя апытанні 
## Вынікі 
## Заўвагі 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Падзеі 1 лістапада
Катэгорыя:Лістапад 2020 года
Катэгорыя:Выбары 2020 года
Катэгорыя:Выбары ў Малдове
Аляксей Анатолевіч Шалыгін

**Аляксе́й Анато́левіч Шалы́гін** (нар. 28 кастрычніка 1960, Масква, РСФСР, СССР) — савецкі і расійскі кампазітар, канцэртмайстар, клавішнік. Член Саюза кампазітараў Расіі. Член Саюза тэатральных дзеячаў Расійскай Федэрацыі. Член Саюза кінематаграфістаў Расійскай Федэрацыі, Гільдыі прафесійных кампазітараў, член праўлення Гільдыі кампазітараў кіно Саюза кінематаграфістаў РФ.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт кампазітара
* *Давтян, М*. Алексей Шелыгин: «С Сидоровым мы хотели сделать „Снежную королеву“» //«Московский комсомолец», 19 сакавіка 2005
* *Липатов, А*. http://www.miradox.ru/news/intervyu-s-kompozitorom-alekseem-shelyginym //«Miradox.ru», 18 мая 2009 г.

Катэгорыя:Кампазітары Расіі
Кулікоўшчына

**Куліко́ўшчына** (, ) — былая вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіла ў склад Дварэцкага сельсавета.

Да 1 ліпеня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Дзятлаўскага сельсавета. Скасавана ў 1986 годзе.

## Крыніцы 
## Спасылкі
Мардэхай з Ляхавічаў

**Рабін Мардэхай Яфэ з Ляхавічаў** (1742, Нясвіж — 18 студзеня 1810, Столін) — хасідскі рабін, вучань рабіна Саламона з Карліна і заснавальнік хасідскай дынастыі Ляхавічаў, з якой  выйшлі Слонімскі, Койданаўскі і Навамінскі двары.  

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Нясвіжы ў 1742 годзе ў сям'і рабіна Ноя з Нясвіжа, нашчадка Мардэхая Яфэ, які выхаваў яго ў іўдаізме. Дзеля адукацыі ездзіў да рабіна Леві-Іцхака з Бердзічава, які сказаў Яфэ, што «трэць свету трымаецца на ім».  Пазней ён вучыўся ў рабіна Саламона з Карліна .  Таксама ездзіў са сваім сябрам па вучобе Ашэрам са Століна да рабіна Боруха з Меджыбожа. 

Пасля шлюбу Яфэ працягваў жыць у Нясвіжы да смерці рабіна Саламона ў ліпені 1792 года. Пасля гэтага ён пачаў узначальваць абшчыну хасідаў у Ляхавічах.  Яго паслядоўнікаў налічвалася тысячы, і па меры таго, як ён набіраў папулярнасць, у 1799 годзе ён быў арыштаваны расійскім урадам разам з рабінам Шнеўрам Залманам з Лядаў і рабінам Ашэрам са Століна і быў вызвалены пазней у тым жа годзе. 

Падчас спрэчак паміж Шнеўрам Залманам з Лядаў і Аўрамам Каліскерам, Мардэхай стаў на бок Аўрама, які прызначыў яго і Ашэра з Карліна кіраўнікамі ўласнай фінансавай арганізацыі для хасідаў у Зямлі Ізраіля, якая была заснавана ў 1805 годзе. У лісце, які Аўрам Каліскер даслаў хасідам Літвы ў 1806 годзе, ён заклікаў іх працягваць ахвяраванні ў яго фонд і заклікаў іх заставацца вернымі Мардэхаю і яго сістэме збору ахвяраванняў. 

Памёр у Століне 18 студзеня 1810 года, падчас вяселля свайго ўнука рабіна Шлома Хаіма Перлава.  Яго дзеці, якія перажылі яго:

* Рабін Ной з Ляхавічаў, які змяніў яго ў дынастыі Лехавічаў і стаў скарбнікам Колель Райсін 
* Рабін Аарон з Ляхавічаў, які ажаніўся з дачкой рабіна Ашэра са Століна і памёр раней свайго бацькі 20 студзеня 1806 года) 
* Рабін Саламон з Ляхавічаў
* Дачка, якая выйшла замуж за рабіна Мошэ Аарона, унука рабіна Хаіма Хайкла з Індуры
Катэгорыя:Ляхавічы
Катэгорыя:Памерлі ў 1810 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1742 годзе
Катэгорыя:Постаці Нясвіжскага раёна
Пакой (фільм, 2003)

**«Пако́й»** () — культавы амерыканскі драматычны фільм 2003 года, зняты рэжысёрам і прадзюсарам Томі Вайсо паводле сцэнара, напісанага ім жа ў сааўтарстве з Грэгам Сэстэра. Фільм заснаваны на аднайменнай п'есе, напісанай Вайсо ў 2001 годзе; у фільме Вайсо таксама выканаў галоўную ролю.

Фільм распавядае пра любоўны трохкутнік, які складаюць банкір Джоні (Томі Вайсо), яго нявеста Ліза (Джульета Даніэль) і яго лепшы сябар Марк (Грэг Сэстэра).

Значная частка фільма прысвечана серыі не звязаных паміж сабой няскончаных сюжэтных ліній, у большасці з якіх удзельнічае як мінімум адзін другарадны персанаж. Паводле Вайсо, назва фільма намякае на патэнцыял пакоя — ён можа быць месцам, дзе адбываюцца як добрыя, так і кепскія падзеі; у п'есе наогул усе падзеі адбываюцца ў адным пакоі.

Фільм мае рэпутацыю аднаго з горшых фільмаў у гісторыі, раздзяляючы яе са статусам культавай карціны. Рос Морын, дацэнт кінематаграфіі ў Канектыкуцкім каледжы ў Нью-Лондане, назваў яго «„Грамадзянінам Кейнам“ сярод кепскіх фільмаў».

Прадэманстраваны толькі ў абмежаванай колькасці кінатэатраў Каліфорніі, «Пакой» хутка стаў культавым, магчыма, дзякуючы сваёй дзіўнай манеры аповеду, тэхнічным і сюжэтным ляпам, а таксама эксцэнтрычнай ігры Томі Вайсо. Вайсо рэтраспектыўна апісваў свой фільм як чорную камедыю, але большасць гледачоў успрыняла стужку як кепска выкананую драму; некаторыя акцёры прытрымліваюцца такога ж меркавання.

У 2013 годзе Грэг Сэстэра ў сааўтарстве з Томам Бісэлам апублікаваў кнігу «Гора-творца», прысвечаную здымкам «Пакоя». 1 снежня 2017  года адбылася прэм'ера аднайменнага фільма, знятага паводле гэтай кнігі. Рэжысёрам і выканаўцам ролі Томі Вайсо стаў Джэймс Франка.

«Пакой» натхніў фанатаў на стварэнне неафіцыйнай відэагульні «*The Room Tribute*», якая была выпушчана ў 2010 годзе на партале *Newgrounds*.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Фільмы-меладрамы ЗША
Аарон з Карліна (II)

**Аарон Бен Ашэр з Карліна** (6 чэрвеня 1802 — 23 чэрвеня 1872),  вядомы як **рабін Аарон II з Карліна**, быў вядомым рабінам хасідаў на Палессі. 

Сын рабіна Ашэра са Століна, якога штогод наведвалі тысячы паслядоўнікаў прыкладна на яўрэйскі Новы год . Гэта быў звычай у гэтай секце, і ён карыстаўся вялікай павагай сярод сваіх паслядоўнікаў. «Кіраваў» у Карліне, недалёка ад Пінска.

За некалькі гадоў да смерці ён пасварыўся з сям'ёй з Карліна і пераехаў адтуль у Столін, горад, размешчаны за некалькі міль адсюль. Улічваючы аб'ём бізнесу, які штогадовы прыток чужынцаў прыносіў у горад, дзе ён жыў, яго пераезд лічыўся для Карліна няшчасцем. Ён памёр ва ўзросце сямідзесяці гадоў і сямнаццаці дзён у Млынаве, недалёка ад Дубна, на Валыні, падчас паездкі на вяселле ўнучкі. Яго пераемнікам стаў сын Ашэр са Століна (ІІ). У Млынаве склаліся міфы пра яго смерць і пра дрэва, якое вырасла ў форме меноры на месцы яго смерці. У Млынаве быў усталяваны помнік, які называўся «шацёр» (охель), дзе мясцовая яўрэйская абшчына падтрымлівала вечнае святло і які стаў месцам паломніцтва для карлінцаў. Яўрэйскія дзеці ў Млынаве ўспамінаюць вялікія паломніцтвы ў мястэчка ў дзень яго смерці, падчас якіх расказваліся пра цуды. 

Менавіта падчас яго надзвычай доўгага кіравання, якое пачалося ў 1826 годзе, карлінскі хасідызм дасягнуў піку свайго росту і папулярнасці як сярод літвакоў, так і на Валыні. Аарон склаў класічны зборнік карлінскага хасідызму «Бэт Аарон» (1875), які ўключае яго ўласныя пропаведзі па Торы разам з вучэннямі, этычнымі завяшчаннямі і лістамі яго продкаў. У 1864 годзе Аарон II, як і Ашэр да яго, быў вымушаны перанесці свой двор у Столін (быў уцягнуты ў спрэчку з багатай сям'ёй Лур'е).

Дачка Аарона, Мірыям, выйшла замуж за рабіна Аўрахама Якава Фрыдмана (1820–1883), першага рабіна хасідскай дынастыі Садыгура ў Букавіне.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Памерлі ў 1872 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1802 годзе
Катэгорыя:Пісьменнікі на іўрыце
Катэгорыя:Постаці Пінскага раёна
Катэгорыя:Постаці Брэсцкай вобласці

Катэгорыя:Рабіны
Катэгорыя:Рабіны Беларусі
Катэгорыя:Яўрэі ў Беларусі
Томас Пінчан

**Томас Раглз Пінчан-малодшы** (, нар. ) — амерыканскі пісьменнік, вядучы прадстаўнік постмадэрнісцкай літаратуры другой паловы XX стагоддзя. Уладальнік Фолкнераўскай прэміі за найлепшы дэбют (1963), лаўрэат Нацыянальнай кніжнай прэміі (1973).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 8 мая 1937 года ў невялікім горадзе Глен-Коў на паўночным узбярэжжы Лонг-Айленда, штат Нью-Ёрк. Пасля заканчэння школы ў 1953 годзе Пінчан паступіў у Карнельскі ўніверсітэт, дзе вывучаў прыкладную фізіку. На другім годзе навучання ён пакінуў універсітэт і накіраваўся служыць у ваенна-марскі флот ЗША, што пасля моцна адбілася на яго творчасці. Вярнуўшыся ў Корнэл у 1957, Пінчан змяніў сваю спецыялізацыю на англійскую літаратуру. Сваё першае апавяданне «Дробны дождж» Пінчан апублікаваў у мясцовым выданні Cornell Writer у траўні 1959 года, у чэрвені таго ж года ён атрымаў ступень бакалаўра і пакінуў універсітэт.

З 1960 па 1962 год Пінчан працаваў у Сіэтле на карпарацыю Boeing, займаючыся складаннем тэхнічнай дакументацыі. На працягу гэтага часу ён апублікаваў некалькі апавяданняў і актыўна працаваў над сваім першым раманам «V.». Кніга, якая выйшла ў 1963 годзе, прынесла Пінчану Фолкнераўскую прэмію за найлепшы дэбют і прынесла аўтару вядомасць.

Пінчан пазбягае публічнасці. Вядомыя толькі яго фота, зробленыя ў юнацтве (1950-я гады), і не існуе ніводнага афіцыйнага і дакладнага фота пазнейшага часу.

Катэгорыя:Пісьменнікі-постмадэрністы
Глен-Коў

**Глен-Коў** () — горад на Лонг-Айлендзе, акруга Наса, штат Нью-Ёрк, ЗША. Адзін з двух населеных пунктаў акругі, якія маюць статус горада (city).

## Насельніцтва 
## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Томас Пінчан, амерыканскі пісьменнік

Катэгорыя:Гарады штата Нью-Ёрк
Томас Уает (паэт)

Сэр **То́мас Уает** (; 1503 — ) — англійскі дзяржаўны дзеяч, дыпламат і паэт. Сын Генры Уаета. Прысвяціў шэраг вершаў сваёй меркаванай каханай Ганне Балейн.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1503 годзе ў горадзе Мейдстане. Вучыўся ў Кембрыджы; быў пасланцам пры двары Генрыха VIII, выконваў дыпламатычныя даручэнні ў Італіі, Іспаніі, Францыі. У 1541 годзе стаў віцэ-адміралам. Памёр 11 кастрычніка 1542 г. у Лондане. У шлюбе з Элізабет Брук, дачкой Томаса Брука, 8-га барона Кобема, і Даратэі Хейдан, у Томаса нарадзіўся сын, у 1554 годзе ён узначаліў мяцеж супраць каралевы Марыі Цюдар і пакараны смерцю пасля паразы.

Уайет лічыцца адным з заснавальнікаў новай англійскай паэзіі. Гэта першы англійскі паэт, які звярнуўся да санета. Першапачаткова яго сачыненні з'явіліся ў «Tottel's Miscellany» (1557) разам з сачыненнямі Генры Говарда, графа Сурэя; пазнейшыя выданні - 1855, 1870.

Уайет стаў персанажам рамана Хілары Мэнтэл «Вулфхол».

Катэгорыя:Англамоўныя паэты
Уает

**Уает** () — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Томас Уает (паэт)
* Эндру Уает — мастак
Томі Вайсо

**Томі Вайсо**, сапраўднае імя — **Томаш Пётр Вечарке́віч** (пол. *Tomasz Piotr Wieczorkiewicz*, ; нар. 3 кастрычніка 1955, Познань, Польшча) — амерыканскі акцёр, рэжысёр і прадзюсар. Вядомы па фільме «Пакой» (2003), які мае рэпутацыю аднаго з горшых фільмаў у гісторыі і статус культавага. Таксама зняў дакументальны фільм «Бяздомныя ў Амерыцы» (2004) і тэлесерыял «Суседзі» (2015). Фільм 2017 года «Гора-творца» распавядае пра стварэнне фільма «Пакой».

## Фільмаграфія 
### Фільмы 
### Дакументальныя фільмы 
### Тэлебачанне, веб-шоў і рэкламныя ролікі 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Кінаакцёры ЗША
Катэгорыя:Кінарэжысёры ЗША
Катэгорыя:Кінапрадзюсары ЗША
Марш (музыка)

**Марш** — музычны жанр. Склаўся ў інструментальнай музыцы. Яго вызначальныя рысы: дакладны рытм з вострымі пункцірнымі фігурамі і сінкопамі, мелодыка з «фанфарнымі» інтанацыямі, скачкамі, паўторамі гукаў, квадратнасць пабудовы, устойлівы тэмп. Памер пераважна 2/4, 4/4.

## Гісторыя і тыпалогія марша 
Марш сфарміраваўся ў далёкім мінулым на аснове інструментальных сігналаў, паходнай салдацкай песні, некаторых форм танцавальнай музыкі (напрыклад, паланэза). Разнастайнасць характару і зместу марша абумоўлена яго канкрэтным прызначэннем (страявы, жалобны, канцэртны і інш.), сацыяльна-грамадскімі ўмовамі эпохі і традыцыямі нацыянальных музычных культур. Марш — адзін з вядучых жанраў духавой музыкі, які садзейнічае арганізацыі руху і стварэнню адзінага эмацыйнага настрою. Сярод ваенных маршаў вылучаюць страявы (парадны), цырыманіяльны (калойны і фанфарны), паходны, або «хуткі», сустрэчны, пахавальны (жалобны), кожны з якіх мае свае музычна-стылявыя асаблівасці. На ранняй ступені развіцця марш стаў таксама жанрам тэатральнай, канцэртнай і бытавой музыкі. Развіваецца ў пастаяннай сувязі яго прыкладной і «мастацкай» форм.

## Марш на Беларусі 
На Беларусі М. выкарыстоўваецца ў народнай і прафесійнай музычнай практыцы; абавязковы кампанент традыцыйнага вясельнага рытуалу, дзе стварае атмасферу ўсеагульнай радасці і ўрачыстасці. У кожнай мясцовасці ёсць свае традыцыйныя папулярныя маршы, у тым ліку рускія ваенныя маршы «Развітанне славянкі», «Туга па Радзіме», «Егерскі марш», «Парыжскі марш 1814 г.», беларуская народная песня «Бывайце здаровы», польская застольная песня «Сто год» і інш., розныя па месцы і па часе ўзнікнення. У другой палове ХІХ ст. да жанру марша звярталіся І. Глінскі, Я. Ёдка і інш. Марш зрабіў вялікі ўплыў на развіццё масавай песні. У ХХ ст. маршы пісалі беларускія кампазітары Р. Бутвілоўскі, Ю. Бяльзацкі, Я. Глебаў, І. Лучанок, П. Падкавыраў, Р. Сурус, Я. Цікоцкі, М. Чуркін. Маршы-парафразы створаны на тэмы песень У. Алоўнікава, І. Лучанка, Ю. Семянякі і інш. Марш распрацоўваецца ў беларускай сімфанічнай, опернай, балетнай, фартэпіяннай музыцы і інш.

## Гл. таксама 
* Марш Радэцкага
* Развітанне славянкі
* Марш палкоўніка Боўгі
* Ціхі белы Дунай

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Музыка
Озуэстры

**О́зуэстры** (, ) — горад і адміністрацыйны прыход у Шропшыры, Англія, размешчаны ў непасрэднай блізкасці каля мяжы з Уэльсам. Вузлавы пункт для дарог A5, A438 і A495.

Горад выконваў функцыі раённага цэнтра акругі Озуэстры да 1 красавіка 2009 года і з'яўляецца трэцім па велічыні горадам пасля Тэлфарда і Шрусберы.

## Насельніцтва 
## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Уілфрэд Оўэн, англійскі паэт

Катэгорыя:Гарады Англіі
Шрусберы

**Шрусберы** () — горад у Англіі, галоўны горад графства Шропшыр, на суднаходнай рацэ Северн. Другі па велічыні горад цырыманіяльнага графства Шропшыр (пасля Тэлфарда). Чыгуначны вузел, які злучае шэраг ліній паміж Англіяй і Паўночным і Сярэднім Уэльсам.
## Насельніцтва 
## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Джо Харт, англійскі футбаліст

Катэгорыя:Гарады Англіі
Уай

**Уай** (; ) — рака ў Вялікабрытаніі. Даўжыня — 215 км. Чацвёртая рака па працягласці ў Англіі. Плошча басейна — 4136 км². З’яўляецца натуральнай мяжой паміж Англіяй і Уэльсам.

Выток ракі знаходзіцца ў валійскіх гарах Плінліман. На берагах ракі размешчаны Раядэр, Білт-Уэлс, Хэй-он-Уай, Херэфард, Рос-он-Уай, Сімандс Ят, Монмут, Тынтэрн. Уай упадае ў эстуарый ракі Северн пад Чэпстоў.

Рака Уай выкарыстоўваецца для актыўнага адпачынку, для сплаву на каноэ, для рыбалкі.
Катэгорыя:Рэкі Вялікабрытаніі
I’ll Be Back (песня)

«**I’ll Be Back**» () — песня англійскага рок-гурта *The Beatles*, напісаная Джонам Ленанам. Упершыню песня выйшла на альбоме ''A Hard Day's Night*.

## Структура 
Кранальны тэкст і гукі акустычнай гітары ў стылі фламенка дадаюць трагічнасці кампазіцыі. Пераходы ад мінору да мажору робяць песню непадобнай да звычайнай поп-кампазіцыю. Біл Хэры распавядае:

*Ён (Ленан) проста перапрацаваў акорды кампазіцыі Шэнана і стварыў нешта новае*.

З гэтага пункту гледжання выбар кампазіцыі *I’ll Be Back* як завяршальнай незвычайны.

## Запіс 
*The Beatles* запісалі кампазіцыю 1 чэрвеня 1964 года. Усяго падчас запісу было зроблена 16 дубляў. Першыя 9 дубляў складаліся з рытм-трэкаў, на астатнія 7 былі накладзены вакал і гітарная партыя Пола Мак-Картні.

## Склад 
* Джон Ленан — вядучы вакал, акустычная гітара
* Пол Мак-Картні — бэк-вакал, акустычная гітара, бас-гітара
* Джордж Харысан — бэк-вакал, акустычная гітара
* Рынга Стар — барабаны

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* The Beatles — *I’ll Be Back* на YouTube
* Акорды песні *I’ll Be Back* на сайце *falshivim-vmeste.ru''

Катэгорыя:The Beatles
Рыпан

**Рыпан**:
* Рыпан (Англія)
* Рыпан (Вісконсін)
* Рыпан (Каліфорнія)
Рыпан (Англія)

**Рыпан** () — горад у Паўночным Ёркшыры, Англія, гістарычны цэнтр Епархіі Рыпана і Лідса англіканскай царквы. Знаходзіцца прыкладна за 20 км на поўнач ад Харагіта. Памятныя мясціны: кафедральны сабор XII-га стагоддзя, іпадром, а таксама размешчаныя ў яго ваколіцах руіны Фаўнцінскага абацтва, уключаныя ў Сусветную спадчыну ЮНЕСКА. Цераз горад праходзіць найбуйнейшая аўтамагістраль краіны — A1.

## Насельніцтва 
Катэгорыя:Гарады Вялікабрытаніі