open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Анатоль Канстанцінавіч Ліневіч

**Анатоль Канстанцінавіч Ліневіч** (нар. , в. Сухопаль, Пружанскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, Міністр сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь (2024—2025).

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі інстытут механізацыі сельскай гаспадаркі (1992), Брэсцкі дзяржаўны тэхнічны ўніверсітэт (2004), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (2008).

Працоўную дзейнасць пачаў у 1992 годзе ў саўгасе «Ружанскі» Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці, куды быў прыняты на працу ў якасці начальніка мехатрада. У 2000 годзе ўзначаліў кіраванне калгасам імя Ленінскага камсамола, а праз два гады быў прызначаны дырэктарам ААТ «Жураўлінае» — аднаго з вядучых сельскагаспадарчых прадпрыемстваў Брэсцкай вобласці па вырошчванні збожжавых культур, рапсу і прадукцыі садаводства, вытворчасці свініны, малака, мяса буйной рагатай жывёлы. Аляксандр Лукашэнка патлумачыў, што спыніў свой выбар на кандыдатуры Анатоля Ліневіча, таму што ён працяглы час працаваў у сельскай гаспадарцы і добра ведае гэтую сферу. 28 лютага 2023 года быў вызвалены ад пасады памочніка Прэзідэнта і ўзгоднены на месца першага намесніка старшыні Віцебскага аблвыканкама.

27 чэрвеня 2024 года прызначаны Міністрам сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь. 4 сакавіка 2025 года пазбаўлены пасады.

## Узнагароды 
Узнагароджаны медалём прападобнага Серафіма Сароўскага РПЦ (2016), медалём праведнай Сафіі, княгіні Слуцкай I ступені Слуцкай епархіі БПЦ (2018), юбілейным медалём «» (2019).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Старшыні Капыльскага раённага выканаўчага камітэта
Катэгорыя:Памочнікі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — інспектары па Віцебскай вобласці
Катэгорыя:Намеснікі старшыні Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта
Катэгорыя:Постаці беларускай сельскай гаспадаркі
Катэгорыя:Дырэктары саўгасаў
Катэгорыя:Старшыні калгасаў
Мікалай Андрэевіч Ніканаў

**Мікалай Андрэевіч Ніканаў** (, в. Камышлейка, Кузнецкі павет, Саратаўская губерня, РСФСР (цяпер — Няверкінскі раён, Пензенская вобласць, Расія) —  , СССР) — старшы сяржант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).

## Біяграфія 
Пасля заканчэння сямі класаў школы працаваў у калгасе. У 1941 годзе Мікалай Ніканаў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. З лютага 1942 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны.

Да чэрвеня 1944 года старшы сяржант Мікалай Ніканаў камандаваў аддзяленнем 732-га стралковага палка 235-й стралковай дывізіі 43-й арміі 1-га Прыбалтыйскага фронта. Вызначыўся падчас вызвалення Віцебскай вобласці. 24—27 чэрвеня 1944 года аддзяленне Ніканава першым атакавала нямецкія войскі ў раёне вёсцы Жаробычы Шумілінскага раёна і прыняло актыўны ўдзел у баях за яе вызваленне. У тым баі Ніканаў асабіста знішчыў 13 і ўзяў у палон яшчэ 7 варожых салдат і афіцэраў. 27 чэрвеня 1944 года ў раёне вёскі Язвіна таго ж раёна разам са сваім аддзяленнем Ніканаў узяў у палон 28 варожых салдат і афіцэраў. У ходзе далейшага наступлення ў баі за вёску Старое Сяло Мікалай Ніканаў атрымаў раненне, але застаўся ў страі.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 22 ліпеня 1944 года старшы сяржант Мікалай Ніканаў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».

Пасля заканчэння вайны Мікалай Ніканаў быў дэмабілізаваны. Пражываў і працаваў у Маскве. Раптоўна памёр 7 студзеня 1947 года. Пахаваны на Праабражэнскіх могілках (магіла не захавалася).

## Літаратура 
* Герои и подвиги: [сборник очерков] / [составители] Т. П. Кадышев, А. И. Телешенко. Кн. 4 / ред.-сост. А. И. Телешенко. — Саратов: Приволжское книжное издательство, 1978. — 204 с. — С. 128—136.
* Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. Т. 2 Любов — Ящук. — М.: Воениздат, 1988. — 863 с. — ISBN 5-203-00536-2.
* Хлюпин, В. И. Сыны России: [Об уроженцах Пензенской области—Героях Советского Союза] / В. И. Хлюпин. — М. : Советская Россия, 1985. — 239 с.

Катэгорыя:Пехацінцы Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Пензенскай вобласці
Адэскі дзяржаўны экалагічны ўніверсітэт

**Адэскі дзяржаўны экалагічны ўніверсітэт** — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова cа статусам ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў Адэсе. 

## Агульная характарыстыка 
Вядучая ВНУ ў сістэме вышэйшай экалагічнай і гідраметэаралагічнай адукацыі, базавы ВНУ Міністэрства экалогіі і прыродных рэсурсаў Украіны. У вучэльне вядзецца падрыхтоўка спецыялістаў з вышэйшай адукацыяй па кірунках падрыхтоўкі: "Гідраметэаралогія", "Ваенная гідраметэаралогія", "Экалогія, ахова навакольнага асяроддзя і збалансаванае прыродакарыстанне", "Водныя біярэсурсы", "Менеджмент", "Камп'ютарныя навукі". 

У складзе універсітэта функцыянуюць Адэскай каледж камп'ютэрных тэхналогій, Харкаўскі і Херсонскі гідраметэаралагічныя тэхнікумы, цэнтр магістарскай падрыхтоўкі на базе Марскога гідрафізічнага інстытута НАН Украіны. 

Адэскі дзяржаўны экалагічны універсітэт мае міжведамасныя вучэбна-навукова-вытворчыя комплексы "Украінскі цэнтр гідраметэаралагічнай адукацыі", "Фізіка навакольнага асяроддзя" (сумесна з Інстытутам тэарэтычнай фізікі НАН Украіны і Інстытутам магнетызму НАН Украіны), "Акіяналогія і марское прыродакарыстанне" (сумесна з Марскім гідрафізічны інстытутам НАН Украіны) і міжведамасны вучэбна-навуковы комплекс па падрыхтоўцы і перападрыхтоўцы спецыялістаў для падраздзяленняў Міністэрства экалогіі і прыродных рэсурсаў Украіны. 

На базе універсітэта працуюць дзве вучэбна-метадычныя камісіі (па гідраметэаралогіі і экалогіі, ахове навакольнага асяроддзя і збалансаваным прыродакарыстанні) вучэбна-метадычнага савета Міністэрства адукацыі і навукі Украіны. 

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт установы 

Катэгорыя:1932 год ва Украіне
Катэгорыя:Універсітэты Украіны
Катэгорыя:Універсітэты Адэсы
Міхаіл Мікалаевіч Кузняцоў

**Міхаіл Мікалаевіч Кузняцоў** (нар. , Асіповічы, Магілёўская вобласць) — вучоны, доктар юрыдычных навук, прафесар.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сям’і афіцэра Чырвонай Арміі. З 1952 года да 1960 года вучыўся ў Тульскім сувораўскім ваенным вучылішчы, якое скончыў з залатым медалём. У 1960—1966 гадах вучыўся ў Маскоўскім дзяржаўным інстытуце міжнародных адносін на факультэце міжнародных эканамічных зносін. У 1966—1969 гадах — у аспірантуры МДІМА па кафедры міжнароднага права.

Пасля абароны кандыдацкай дысертацыі з 1969 года да 1971 года працаваў выкладчыкам кафедры міжнароднага права МДІМА, з 1971 года да 1972 года працаваў памочнікам Генеральнага сакратара Міжпарламенцкага саюза (г. Жэнева, Швейцарыя), з 1973 года да 1975 года працаваў намеснікам начальніка аддзела сувязей з замежнымі арганізацыямі Усесаюзнага агенцтва па аўтарскіх правах, з 1975 года да 1992 года быў старшым выкладчыкам, дацэнтам, прафесарам кафедры грамадзянскага і працоўнага права Расійскага ўніверсітэта дружбы народаў. У 1989 годзе абараніў доктарскую дысертацыю па юрыдычных навуках. З 1992 года працягвае працаваць прафесарам Расійскага ўніверсітэта дружбы народаў па сумяшчальніцтве.

З 1999 года з’яўляўся юрыдычным кансультантам экс-прэзідэнта Югаславіі Слабадана Мілошавіча, губернатара Яраслаўскай вобласці А. І. Лісіцына, Прэзідэнта Рэспублікі Бурація Л. Патапава, Прэзідэнта Рэспублікі Горны Алтай М. І. Лапшына.

Аўтар больш чым 50 навуковых кніг і артыкулаў.

Катэгорыя:Манархісты Расіі
Катэгорыя:Правазнаўцы СССР
Катэгорыя:Адвакаты Расіі
Катэгорыя:Адвакаты СССР
Катэгорыя:Юрысты Расіі
Катэгорыя:Юрысты СССР
Афанасій Лук’янавіч Дзедаў

**Афана́сій Лук’я́навіч Дзе́даў** ( — ) — савецкі дзяржаўны і палітычны дзеяч.

## Біяграфія 
Член УКП(б).

З 1939 года — на гаспадарчай, грамадскай і палітычнай працы. У 1939—1957 гадах — адказны інструктар Упраўлення кадраў ЦК ВКП(б), 2-гі сакратар Віцебскага абласнога камітэта КП(б) Беларусі, 2-гі сакратар Мінскага абласнога камітэта КП(б) Беларусі, намеснік загадчыка Аддзела Упраўлення кадраў ЦК УКП(б), намеснік загадчыка аддзела партыйных, прафсаюзных і камсамольскіх органаў ЦК УКП(б), загадчык Транспартнага аддзела ЦК УКП(б), загадчык аддзела адміністрацыйных і гандлёва-фінансавых органаў ЦК КПСС, загадчык аддзела адміністрацыйных органаў ЦК КПСС, міністр дзяржаўнага кантролю РСФСР.

Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР 3-га склікання.

## Спасылкі 
* Дедов Афанасий Лукьянович

Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 3-га склікання
Катэгорыя:Міністры РСФСР
Катэгорыя:Другія сакратары Мінскага абкама КП Беларусі
Катэгорыя:Другія сакратары Віцебскага абкама КП Беларусі
Рыжскі ўніверсітэт Страдыня

**Рыжскі ўніверсітэт Страдыня** ці **Рыжскі ўніверсітэт імя П. Страдыньша** () — латвійская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова медыцынскага профілю са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў Рызе.

## Агульная характарыстыка 
Быў заснаваны як Рыжскі медыцынскі інстытут у 1950 годзе на аснове медыцынскага факультэта Латвійскага ўніверсітэта. Заснавальнікамі яго сталі выбітны хірург Паулс Страдыньш, першы кіраўнік вучэльні Эрнэстс Буртніекс і профільны міністр Латвійскай ССР Адольфс Краўс.

Першапачаткова ў вучэльні было толькі 2 факультэта - лячэбны і стаматалагічны. У 1951 годзе быў адкрыты таксама фармацэўтычны факультэт. На факультэтах дзейнічала 45 кафедраў.

У цяперашні час у структуры універсітэта 9 факультэтаў, аспірантура і дактарантура, аддзяленне навучання замежных студэнтаў, філіял у Ліепаі і медыцынскі каледж Чырвонага Крыжа.

## Спасылкі 
* Сайт універсітэта 

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы з латышскай мовай навучання
Катэгорыя:Вышэйшыя навучальныя ўстановы Рыгі
Катэгорыя:1950 год у Латвіі
Катэгорыя:Універсітэты Латвіі
Ліепайскі ўніверсітэт

**Ліепайскі ўніверсітэт** () — латвійская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў Ліепаі.

## Гісторыя 
* Ліепайскі педагагічны інстытут (1954-1961)
* Ліепайскі дзяржаўны педагагічны інстытут (1961-1966)
* Ліепайскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя Віліса Лацыса (1966-1990)
* Ліепайскі педагагічны інстытут (1990-1993)
* Ліепайская педагагічная вышэйшая школа (1993-1998)
* Ліепайская педагагічная акадэмія (1998-2008)
* Ліепайскі ўніверсітэт (з 2008)

## Струкура 
Універсітэт прапануе каля 47 праграм навучання, якія размеркаваны па 4 факультэтах: мастацтва і гуманітарных навук, педагагічным, натуральных і тэхнічных навук, кіравання і сацыяльных навук.

## Спасылкі 
* Сайт універсітэта 

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы з латышскай мовай навучання
Катэгорыя:Ліепая
Катэгорыя:1954 год у Латвіі
Катэгорыя:Універсітэты Латвіі
Піркаўскі сельсавет

**Пі́ркаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Піркі.

Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Камарынскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Сувідавіцкага сельсавета. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года ў складзе Камарынскага раёна БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Гомельскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Брагінскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Піркаўскага сельсавета 4 населеныя пункты. 8 студзеня 1987 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Савіцкага сельсавета.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 4 населеныя пункты: вёскі Ляды, Піркі, Сувіды і Чэрнеў.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Брагінскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Камарынскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1926 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1987 годзе
Венгерскі ваенны кантынгент у Іраку

**Венгерскі ваенны кантынгент у Іраку** — падраздзяленне Узброеных сіл Венгрыі, якое ў 2003—2004 гг. прымала ўдзел у вайне ў Іраку.

Венгерскія войскі прыбылі ў Ірак у жніўні 2003 года. Яны былі раскватараваны ў горадзе Эль-Хіла ў цэнтральнай частцы дзяржавы. Іх асноўнымі задачамі з’яўляліся ахова важных аб’ектаў інфраструктуры і дапамога мясцовай паліцыі. 3 лістапада 2004 года ўрад Венгрыі абвясціў, што выведзе свае войскі (300 вайскоўцаў) з Ірака да 31 сакавіка 2005 года. Венгерскі кантынгент пакінуў Ірак да 21 снежня. У далейшым, па праграме «NATO Training Mission-Iraq», Венгрыя адправіла ў Ірак 17 ваенных інструктараў.

У 2015 годзе Венгрыя зноў адправіла ў Ірак войскі (200 вайскоўцаў).

Страты венгерскага кантынгенту ў Іраку склалі 1 вайскоўца загінулым і не менш за 40 параненымі. У пералічаныя вышэй страты не ўключаны страты «кантрактнікаў» сіл кааліцыі (супрацоўнікі замежных прыватных ваенных і ахоўных кампаній, кампаній па размініраванні, аператары авіятэхнікі, а таксама іншы грамадзянскі персанал, які дзейнічаў у Іраку з дазволу і ў інтарэсах краін кааліцыі). Па даных з адкрытых крыніц, у ліку страт «кантрактнікаў» міжнароднай кааліцыі ў Іраку — па меншай меры 1 грамадзянін Венгрыі.

## Гл. таксама 
* Венгерскі ваенны кантынгент у Афганістане

Катэгорыя:Міжнародныя кааліцыйныя сілы ў Іраку
Катэгорыя:Узброеныя сілы Венгрыі
Галандскі ваенны кантынгент у Іраку

**Галандскі ваенны кантынгент у Іраку** — падраздзяленне Узброеных сіл Нідэрландаў, якое ў 2003—2005 гг. прымала ўдзел у вайне ў Іраку.

У ліпені 2003 года ўрад Галандыі накіраваў ваенны кантынгент у Ірак, які прыбыў у паўднёвую частку краіны. У жніўні ЗША перадалі кіраванне горадам Эс-Самава галандскім войскам. Тут была створана ўмацаваная ваенная база «Camp Smitty». Яна стала месцам пастаяннай дыслакацыі галандскіх войскаў. У гэты час гэта была спакойная правінцыя і асноўнымі задачамі байцоў кантынгенту з’яўляліся ахова важных аб’ектаў інфраструктуры і дапамога мясцовай паліцыі. Агульная колькасць галандскіх войскаў у Іраку першапачаткова складала 1100 вайскоўцаў.

У лістападзе 2004 года галандскім урадам было прынята рашэнне аб вяртанні вайскоўцаў з Ірака пасля 15 сакавіка 2005 года, што выклікала незадаволенасць ЗША. Тым не менш, у пачатку сакавіка 2005 года ваенная база «Camp Smitty» была перададзена брытанскай арміі, а ў другой палове месяца пачаўся вывад галандскіх войскаў і эвакуацыя тэхнікі і ваеннай маёмасці.

За дваццаць месяцаў праз Ірак прайшло каля сямі тысяч вайскоўцаў Нідэрландаў. Страты галандскага кантынгент склалі 2 вайскоўца забітымі і не менш за 10 параненымі. У пералічаныя вышэй страты не ўключаны страты «кантрактнікаў» сіл кааліцыі (супрацоўнікі замежных прыватных ваеннях і ахоўных кампаній, кампаній па размініраванні, аператары авіятэхнікі, а таксама іншы грамадзянскі персанал, які дзейнічаў у Іраку з дазволу і ў інтарэсах краін кааліцыі). Па даных з адкрытых крыніц, у ліку страт «кантрактнікаў» міжнароднай кааліцыі ў Іраку — не менш за два забітых грамадзян Нідэрландаў.

## Гл. таксама 
* Галандскі ваенны кантынгент у Афганістане

Катэгорыя:Міжнародныя кааліцыйныя сілы ў Іраку
Катэгорыя:Узброеныя сілы Нідэрландаў
Грузінскі ваенны кантынгент у Іраку

**Грузінскі ваенны кантынгент у Іраку** — створанае ў 2003 годзе падраздзяленне Узброеных сіл Грузіі, якое ўдзельнічала ў вайне ў Іраку.

Першыя вайскоўцы былі накіраваны ў Ірак у пачатку жніўня 2003 года, у далейшым колькасць кантынгенту была павялічана. Грузіны былі размешчаны ў асноўным у правінцыі Васіт, а адзін батальён — у Багдадзе. Пасля пачатку вайны ў Паўднёвай Асеціі ў жніўні 2008 года пачалося вяртанне грузінскіх войск з Ірака. 10—11 жніўня першыя 800 вайскоўцаў з 11 тонамі грузаў былі дастаўлены з Ірака ў Грузію на самалётах ВПС ЗША. 30 лістапада 2008 года апошнія вайскоўцы Грузіі пакінулі Ірак.

Страты грузінскага кантынгенту ў Іраку склалі 5 вайскоўцаў загінулымі і не менш за 19 параненымі.

## Гл. таксама 
* Грузінскі ваенны кантынгент у Афганістане

Катэгорыя:Міжнародныя кааліцыйныя сілы ў Іраку
Катэгорыя:Узброеныя сілы Грузіі
Аляксандра Заслаўская

**Аляксандра Заслаўская**, па нараджэнні **Аляксандра Раманаўна Сангушка** (? — 1610)&nbsp;— вялікалітоўская арыстакратка.

Дачка князя Рамана Фёдаравіча Сангушкі.

З 1577 года ў шлюбе з князем .

Пахавана спачатку ў , у 1630-я гады пахаванне перанесена ў фарны ў Ізяславе.

## Сям’я 
З мужам  мелі сына Аляксандра, Кашталяна валынскага (1605—1615), ваяводу брацлаўскага (1615—1628) і кіеўскага (з 1628).

## Літаратура 
* Якавенка Н. *Українська шляхта з кінця XIV до середини XVII століття. Волинь і Центральна Україна*.&nbsp;— Київ, 2008.&nbsp;— ISBN 966-8978-14-5.

Аляксандра
Аляксандра
Катэгорыя:Жанчыны Вялікага Княства Літоўскага
Рэзэкнэнская тэхналагічная акадэмія

**Рэзэкнэнская тэхналагічная акадэмія** () — латвійская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў горадзе Рэзэкнэ.

## Гісторыя 
У 1925 годзе быў створаны Рэзекнэнскі дзяржаўны настаўніцкі інстытут, які дзейнічаў на базе педагагічнай школы, створанай у 1922 годзе. Рэзэкнэнскі дзяржаўны настаўніцкі інстытут меў пяцігадовы курс навучання, а з 1932 года - шасцігадовы. У студзені 1941 года Рэзэкненскі дзяржаўны настаўніцкі інстытут быў пераўтвораны ў Рэзэкнэнскі дзяржаўны педагагічны інстытут, атрымаўшы тры факультэты: фізіка-матэматычны, гістарычны, а таксама рускай мовы і літаратуры. Вучэльня была зачынена ў 1944 годзе пасля паўторнай акупацыі Рэзэкнэ Чырвонай Арміяй падчас Другой сусветнай вайны. У 1947 годзе пачала працаваць Рэзэкнэнская педагагічная школа, якая ў 1956 годзе была пераўтворана ў Рэзэкнэнскую школу-інтэрнат, а ў 1987 годзе - у Рэзэкнэнскую педагагічную школу.

1 верасня 1990 года ў памяшканні Рэзэкнэнскай педагагічнай школы першыя 100 студэнтаў Латгальскага філіяла Латвійскага ўніверсітэта пачалі навучанне ў галіне эканомікі і філалогіі. 28 жніўня 1992 года Першы сусветны латгальскі кангрэс прыняў рэзалюцыю аб стварэнні вышэйшай школы ў Рэзэкнэ. На падставе рашэння ўрада Латвійскай Рэспублікі 1 ліпеня 1993 года Рэзэкнэнская вышэйшая школа была створана на базе філіялаў Латвійскага ўніверсітэта і Рыжскага тэхнічнага ўніверсітэта. У 1995 годзе педагагічная школа была пераўтворана ў педагагічны факультэт Рэзэкнэнскай вышэйшай школы. У 2016 годзе Рэзекнэнская вышэйшая школа была перайменавана ў Рэзекнэнскую тэхналагічную акадэмію.

## Струкура 
* Інжынерны факультэт
* Факультэт адукацыі, мовы і дызайну
* Факультэт эканомікі і кіравання

## Спасылкі 
* Сайт універсітэта 

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы з латышскай мовай навучання
Катэгорыя:Рэзэкнэ
Анюціна дарога

**«Анюціна дарога»** () — беларускі савецкі мастацкі фільм, зняты на кінастудыі «Беларусьфільм» у 1967 годзе.
## Сюжэт
1918 год. Па дарозе з Масквы, якая галадае, ў вёску на адной з станцый маленькая Анюта адстае ад маці. Патрапіўшы на хутар беларускага кулака, дзяўчынка становіцца міжвольным удзельнікам класавай барацьбы ў вёсцы.

## У ролях
## Здымачная група 
* сцэнарый — К. Губаревіч
* пастаноўка — Л. Голуб
* аператар — Ю. Цвяткоў, В. Нікалаеў
* мастак — Ю. Булычоў
* кампазітары — Р. Бутвілоўскі, Д. Камінскі
* тэкст песень — Э. Агняцвет
* гукааператар — Н. Ведзянееў
* рэжысёр — П. Бекіш
* мастак па касцюмах — А. Лазіцкі
* грым — Ю. Фаміна
* мантаж — Л. Рэніч
* рэдактар — М. Пяцігорская
* дырыжор дзяржаўнага сімфанічнага аркестра кінематаграфіі — В. Смірноў
* дырэктар карціны — А. Слюнкоў

## Спасылкі
*

Катэгорыя:Фільмы Беларусі 1967 года
Катэгорыя:Фільмы студыі «Беларусьфільм»
Катэгорыя:Фільмы-драмы Беларусі
Катэгорыя:Фільмы-драмы 1967 года
Катэгорыя:Фільмы на рускай мове
Латвійскі сельскагаспадарчы ўніверсітэт

**Латвійскі сельскагаспадарчы ўніверсітэт** () — латвійская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова аграрна-тэхнічнага і прыродазнаўчага профілю, якая знаходзіцца ў Елгаве.

## Гісторыя 
Вытокі вучэльні ўзыходзіць да 1863 года, калі ў Рыжскім політэхнічным інстытуце быў створаны факультэт сельскай гаспадаркі. У 1919 годзе ён стаў падраздзяленнем Латвійскага універсітэта. У 1936 годзе урад Латвіі прыняў рашэнне аб пераводзе сельскагаспадарчага факультэта ў Елгаву і стварэнні сельскагаспадарчай акадэміі. Афіцыйны дакумент аб стварэнні новага ўніверсітэта быў падпісаны Карлісам Ульманісам 23 снежня 1938 года.

Сядзібай універсітэта стаў Елгаўскі палац, але пасля яго разбурэння ў 1944 годзе ў выніку ваенных дзеянняў, універсітэт практычна спыніў сваё існаванне. Ён быў зноў адкрыты ў Рызе як Латвійская сельскагаспадарчая акадэмія. 19 кастрычніка 1957 года Савет Міністраў Латвійскай ССР прыняў рашэнне аб вяртанні ўніверсітэта ў Елгаву. Пераезд трываў да 1964 года.

У 1991 годзе пасля аднаўлення незалежнасці Латвіяй акадэмія была перайменавана ў Латвійскі сельскагаспадарчы ўніверсітэт. 6 сакавіка 2018 года сенат універсітэта зацвердзіў назву "Latvia University of Life Sciences and Technologies" у якасці афіцыйнай назвы вучэльні на англійскай мове.

## Спасылкі 
* Сайт універсітэта

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы з латышскай мовай навучання
Катэгорыя:Елгава
Катэгорыя:1938 год у Латвіі
Катэгорыя:Універсітэты Латвіі
Адэская нацыянальная акадэмія харчовых тэхналогій

**Адэская нацыянальная акадэмія харчовых тэхналогій** — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова тэхналагічнага профілю, якая знаходзіцца ў Адэсе.

## Гісторыя 
Заснавана 20 кастрычніка 1902 года як Адэская школа мукамолаў. Першай і адзінай у краіне вышэйшай навучальнай установай збожжаперапрацоўчага профілю стаў тэхнікум тэхналогіі збожжа і мукі, адкрыты 22 чэрвеня 1922 года на базе Адэскага млынова-тэхнічнага вучылішча. У 1928 годзе тэхнікум быў ператвораны ў Адэскі політэхнікум тэхналогіі збожжа і мукі з трыма факультэтамі: тэхналагічным, механічным і хлебапякарным. Політэхнікум у 1929 годзе быў рэарганізаваны ў Інстытут тэхналогіі збожжа і мукі імя І. В. Сталіна. Найважнейшай вяхой у гісторыі інстытута стаў 1969 год. У выніку рэарганізацыі двух адэскіх ВНУ - Адэскага тэхналагічнага інстытута і Адэскага інстытута харчовай і халадзільнай прамысловасці быў утвораны фактычна новы, найбуйнейшы ў краіне інстытут харчовага профілю. У 1970 годзе Савет Міністраў УССР пераназваў новы інстытут у Адэскі тэхналагічны інстытут харчовай прамысловасці імя М. В. Ламаносава. У такой якасці інстытут праіснаваў да 20 лістапада 1994 года, калі яму быў прысвоены статус акадэміі. З гэтага ж часу ВНУ стала называцца Адэскай дзяржаўнай акадэміяй харчовых тэхналогій.

## Структура 
### Факультэты 
* Тэхналогіі збожжа і збожжавага бізнесу
* Тэхналогіі і таваразнаўства харчовых прадуктаў і харчовага бізнесу
* Тэхналогіі віна і турыстычнага бізнесу
* Інавацыйных тэхналогій харчавання і рэстаранна-гатэльнага бізнесу
* Камп'ютарных сістэм і аўтаматызацыі
* Эканомікі, бізнесу і кантролю
* Менеджменту, маркетынгу і лагістыкі
* Нафты, газу і экалогіі
* Камп'ютарнай інжынерыі, праграмавання і кіберабароны
* Нізкатэмпературнай тэхнікі і інжынернай механікі

### Каледжы 
* Механіка-тэхналагічны прафесійны каледж
* Прафесійны каледж нафтагазавых тэхналогій, інжынерыі і інфраструктуры сэрвісу
* Прафесійны каледж прамысловай аўтаматыкі і інфармацыйных тэхналогій
* Адэскі тэхнічны прафесійны каледж

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт установы 

Катэгорыя:1902 год ва Украіне
Катэгорыя:Універсітэты Адэсы
Ломаць

**Ломаць** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Зянон Кузьміч Ломаць (нар. 1944) — беларускі дзяржаўны дзеяч, у 2006—2010 гадах старшыня Камітэту дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь.
* Іван Віктаравіч Ломаць (нар. 1975) — палкоўнік міліцыі, кандыдат юрыдычных навук. Заслужаны работнік органаў унутраных спраў Рэспублікі Беларусь (2019).
Амар-Суэн

**Амар-Суэн** (; 2048 гг. да н. э. — 2039 гг. да н. э.) — лугаль (манарх) Ура, Шумера і Акада. Трэці прадстаўнік трэцяй дынастыі Ура.

Амар-Суэн з’яўляўся сынам лугаля Шульгі і прыняў трон па спадчыне. Падобна свайму бацьку абагаўляў сябе. Правёў некалькі ваенных кампаній на паўночным захадзе Месапатаміі, у тым ліку на тэрыторыі будучай Асірыі. Разбурыў Урбілум.

Вавілонскія пісцы 2 тысячагоддзя да н. э. паведамлялі, што Амар-Суэн скараціў колькасць свойскай жывёлы для ахвярапрынашэнняў багам. Было прадказана, што яго заб’е бык, аднак ён памёр ад укуса ў нагу.

## Спасылкі 
* Кароткая біяграфія 
* Шумерская хроніка падзей
* Месца пахавання

Катэгорыя:Трэцяя дынастыя Ура
Катэгорыя:Абагаўлёныя манархі
Катэгорыя:Кіраўнікі Старажытнай Месапатаміі
Іван Віктаравіч Ломаць

**Іван Віктаравіч Ломаць** (нар. ) — палкоўнік міліцыі, кандыдат юрыдычных навук. Заслужаны работнік органаў унутраных спраў Рэспублікі Беларусь (2019).

## Біяграфія 
Пасля заканчэння з адзнакай у 1996 годзе Акадэміі МУС Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «правазнаўства» ў дзённай форме атрымання адукацыі працягнуў навучанне ў ад’юнктуры.

З 1999 года па 2008 год праходзіў службу ва ўстанове адукацыі на пасадах выкладчыка, старшага выкладчыка, дацэнта кафедраў аператыўнай працы і раскрыцця злачынстваў факультэта крымінальнай міліцыі, аператыўна-вышуковай вышуковай дзейнасці факультэта міліцыі.

У 2005 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю — была прысвоена вучоная ступень кандыдата юрыдычных навук. Сфера навуковых інтарэсаў — крымінальны працэс, крыміналістыка, аператыўна-вышуковая дзейнасць.

З 2008 года па 2010 год праходзіў службу ва ўпраўленні падрыхтоўкі кадраў галоўнага ўпраўлення кадраў МУС. З лютага 2010 працягнуў службу на пасадзе намесніка начальніка факультэта завочнага навучання па вучэбна-метадычнай рабоце. У верасні 2010 года ўзначаліў факультэт павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кіруючых кадраў.

З’яўляецца адным з распрацоўшчыкаў 9 адукацыйных стандартаў па спецыяльнасцях перападрыхтоўкі.

## Літаратура 
* Сборник нормативных правовых актов и иных документов, регламентирующих кадровую работу в органах внутренних дел : в 2 т. / [составители: В. В. Бачила и др.]. — Минск, 2009. ― 2 т.

Катэгорыя:Міліцыянеры Беларусі
Катэгорыя:Крыміналісты
Сцепаноўскі сельсавет

**Сцепано́ўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Сцепаноў.

Утвораны 30 снежня 1927 года як **Сцепаноўскі (Новастэфаноўскі) сельсавет** у складзе Камарынскага раёна Гомельскай акругі шляхам аб’яднання скасаваных Перасяцінскага і Старастэфаноўскага сельсаветаў. Цэнтр — вёска Нова-Стэфаноў. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года ў складзе Камарынскага раёна БССР. У 1931 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Старая Сцяпанаўка, 24 красавіка 1934 года — у вёску Перасяціна. З 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай вобласці. У 1938 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Сцепаноў. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гомельскай вобласці. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Брагінскага раёна. 12 лістапада 1966 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Савіцкага сельсавета.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 3 населеныя пункты: Новы Сцепаноў, Перасяцінец і Стары Сцепаноў.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Брагінскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Камарынскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1927 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1966 годзе
Слабадскі сельсавет (Брагінскі раён)

**Слабадскі́ сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Выграбная Слабада.

Утвораны 12 лістапада 1966 года ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай вобласці з цэнтрам у вёсцы Выграбная Слабада, у складзе 5 населеных пунктаў (Выграбная Слабада, Вярховая Слабада, Жэрднае, Нежыхаў і Пучын), якія ўваходзілі ў склад Савіцкага сельсавета. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Слабадскога сельсавета 5 населеных пунктаў. 8 студзеня 1987 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Савіцкага сельсавета.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 5 населеных пунктаў: вёскі Выграбная Слабада, Вярховая Слабада, Жэрднае, Нежыхаў і Пучын.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / С. Д. Гриневич и др. — Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 2: (1944―1980 гг.). — Минск: «Беларусь», 1987. — 283 с.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Брагінскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1966 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1987 годзе
Глаўкацысціс

**Глаўкацысціс** (*Glaucocystis*) — род аднаклетачных і каланіяльных водарасцей, які належыць да старажытнага аддзела *Glaucophyta*.

## Апісанне 
Клеткі і капоніі (з 2—4—6 клетак) сіне-зялёныя, авальвыя, з тонкай, часам патоўшчанай на полюсах абалонкай, свабодна плаваюць або прымацаваны да субстрату сліззю. Памер клетак 15—30X10—28 мкм, калоцій — да 26X63 мкм.

Глаўкацысціс — прыклад цеснага эндасімбіёзу двух арганізмаў — бясколернай і сіне-зялёнай водарасцей: ролю хларапласту ў клетках выконваюць шматлікія, авальныя або стужка-, чэрвепадобныя сіне-зялёныя водарасці (да 20). У апошнім выпадку стужкі збліжавы канцамі на процілеглых баках клетак. Клетачнае ядро адно, цэнтральнае. Запасное рэчыва — дробныя зярняты крухмалу, якія густа размешчаны ў цытаплазме.

Размнажэнне бясполае — аўтаспорамі (2—4), якія ператвараюцца ў даччыныя клеткі ўнутры матчынай абалонкі.

## Пашырэнне 
У родзе адрозніваецца да 19 відаў. У азёрах Беларусі адзначаны , пашыраны ў Еўразіі, Паўночнай Амерыцы, Паўднёвай і Заходняй Афрыцы.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Водарасці
Нежыхаўскі сельсавет

**Не́жыхаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Нежыхаў.

Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Брагінскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Выграбна-Слабадскога сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / А.И. Карпачева и др. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 1: (1917―1941 гг.). — Мн., «Беларусь», 1985. — 390 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Брагінскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1926 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1927 годзе
Шу-Суэн

**Шу-Суэн** (; 2038 гг. да н. э. — 2029 гг. да н. э.) — лугаль (манарх) Ура, Шумера і Акада. Чацвёрты прадстаўнік трэцяй дынастыі Ура.

Шу-Суэн з’яўляўся сынам лугаля Шульгі і стаў спадчыннікам свайго старэйшага брата Амар-Суэна. Ён стаў арганізатарам 2 ваенных кампаній. Рэканструяваў мур паміж Тыграм і Еўфратам, які павінен быў абараніць Шумер і Акад ад нашэсця амарэяў.

Шу-Суэн быў ушанаваны ў шумерскай літаратуры дзякуючы паэме пра каханне, напісанай у форме звароту да яго з боку жанчыны.

## Спасылкі 
* Дзяржава Ур
* Шумерская хроніка падзей
* Найстаражытнейшая паэма пра каханне

Катэгорыя:Трэцяя дынастыя Ура
Катэгорыя:Абагаўлёныя манархі
Катэгорыя:Кіраўнікі Старажытнай Месапатаміі
Ібі-Суэн

**Ібі-Суэн** (; 2028 гг. да н. э. — 2004 гг. да н. э.) — лугаль (манарх) Ура, Шумера і Акада. Апошні прадстаўнік трэцяй дынастыі Ура.

## Першыя гады кіравання 
Ібі-Суэн з’яўляўся сынам лугаля Шу-Суэна, ад якога атрымаў уладу ў спадчыну. Першыя гады свайго кіравання ён імкнуўся весці актыўную ваенную палітыку на захадзе ад Акада і ў Эламе, дзе захапіў Сузы (раней яны ўжо ўваходзілі ў склад дзяржавы трэцяй дынастыі пры лугалі Шульгі).

## Прыродная катастрофа 
Далейшую знешнюю актыўнасць Ібі-Суэна перарвала прыродная катастрофа, якая адбылася паміж 2022 г. да н. э. і 2018 г. да н. э. Яна была адлюстравана ў шумерскай літаратуры ў «Жалобнай песне аб Шумеры і Уры». Пачалася засуха. Тыгр і Еўфрат змянілі свае рэчышчы, каналы для забеспячэнні гарадоў вадой і абрашэння земляробчых угоддзяў абмялелі. Гэта прывяло да голаду. Насельніцтва пакідала свае дамы, займалася рабаўніцтвам дзяржаўных і храмавых маёнткаў. Гарады Эшнуна, Лагаш, Ларса, Ума і Ісін перасталі падпарадкоўвацца цэнтральным уладам. З усходу адбылося ўварванне качэўнікаў-амарэяў.

У нашы дні катастрофу, што нападкала Шумер, вучоныя тлумачаць кліматычнымі зменамі. Пацяпленне выклікала падзенне ўзроўню Персідскага заліва, змену рэчышчаў буйных рэк, засаленне зямель, раней прыгодных для сельскай гаспадаркі. Час катастрофы ў ніжняй Месапатаміі супадае з перыядам распаду Старога царства ў Старажытным Егіпце.

Заняпад адзінай дзяржавы трэцяй дынастыі найлепей вядомы дзякуючы падзеям вакол горада Ісіна, дзе ўладу захапіў ваенны адміністратар Ішбіэра, выхадзец з нешумерскай дзяржавы Мары. Па даручэнню Ібі-Суэна ён займаўся забеспячэннем Ура збожжам і здолеў закупіць вялікую колькасць зерня, дастатковую для пераадолення голада ў сталіцы, па нізкіх коштах. Нашэсце амарэяў вымусіла яго спыніцца ў Ісіне. У лісце да лугаля Ішбіэра патрабаваў ад 600 караблёў для вывазу збожжа і прызначэння сябе намеснікам Ісіна і Ніпура. Намеснік Казалу паведамляў Ібі-Суэну пра тое, што Ішбіэра збіраецца захапіць уладу. У выніку Ібі-Суэн не направіў караблі ў Ісін, а Ішбіэра самавольна абвясціў сябе лугалем.

Аднак Ібі-Суэн цалкам не страціў сваёй улады. Ён здолеў умацаваць муры Ура і Ніпура і спыніць нашэсце амарэяў.

## Заняпад Ура 
У 2004 г. валадар Элама з дынастыі Сімашкі сфарміраваў моцную ваенную кааліцыю і ўзяў у аблогу Ур. Жыхары Ура спадзяваліся на моцныя муры, а таму не сталі пакідаць горад. Эламіты перакрылі канал, перарвалі водазабеспячэнне і падвоз харчу. У выніку яны ўварваліся ў Ур, дзе распачалі разню і рабаўніцтва. Яны вывезлі статую бога Сіна, што лічыўся заступнікам Ура, і ўзялі ў палон Ібі-Суэна. Яго далейшы лёс невядомы. Ур так і не адрадзіў сваю гегемонію ў Шумеры.

## Спасылкі 
* Ibbi-Sin — Ancient Mesopotamia
* Ibbi-Sin References
* The lament for Sumer and Urim
* Minna Silver (former Lönnqvist) MARDIN, Climate Change, the Mardu Wall, and the Fall of Ur 
* Мохаммед К. Рокан, Падение города Ур и конец шумерского периода в Месопотамии в 2004 г. до н. э. 

Катэгорыя:Трэцяя дынастыя Ура
Катэгорыя:Абагаўлёныя манархі
Катэгорыя:Кіраўнікі Старажытнай Месапатаміі
Ілья Ясінскі

**Ілья Ясі́нскі** (нар. 26 верасня 1984, г. Жодзіна) — беларускі акцёр.

## Біяграфія 
Вучыўся ў Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры і мастацтваў (курс В. Д. Анісенкі), скончыў у 2012 годзе Беларускую дзяржаўную акадэмію мастацтваў (курс У. А. Мішчанчука). З 2012 года працуе ў РТБД.

Пасля затрымання 15 лістапада 2020 года ў час пратэстаў супраць фальсіфікацыі прэзідэнцкіх выбараў і гвалту быў жорстка збіты ў мікрааўтобусе, а пасля ў аўтазаку. З Маскоўскага РУУС быў пераведзены ў бальніцу, дзе яму дыягнаставалі пераломы адросткаў двух пазванкоў. 16 лістапада адбыўся паказ «Кар’еры Доктара Рауса», у якім Ілья Ясінскі грае ролю Біскупа, замест акцёра на сцэне стаяла пустое крэсла, голас з дынамікаў чытаў тэкст. Пазней на яго завялі крымінальную справу, што вымусіла яго нелегальна бегчы ў Літву.

## Творчасць 
### Тэатр 
Сярод роляў: Маскі («Пакуты ад здаровага сэнсу» С. Рубэ), Коля («Любоў людзей» Дз. Багаслаўскага), «Мабыць?», Данілка («Раскіданае гняздо» Я. Купалы), Аўлас («Адвечная песня» Я. Купалы), Малыш («Усе мышы любяць цырк» В. Буслаевай), DJ Ілля («Нямое каханне»), Разэнкранц («Бегчы з Эльсінора, альбо Гамлет навыварат» В. Понізава), Алесь Загорскі («Каласы пад сярпом тваім» паводле У. Караткевіча), Жабяня («Квакі і квокі» Я. Лёгкіна), Валянцін («Вандроўнікі ў Нью-Ёрку» А. Паповай), Памагаты Зубея («Шчаслівы муж» Ф. Аляхновіча), «Бетон» паводле Я. Карняга, Біскуп («Кар’ера доктара Рауса» В. Марціновіча), Сымон, чырвонаармеец («Кругі раю» С. Навуменкі), Міралюбаў («Мудрамер» М. Матукоўскага), Мыкін («Профіт» па матывах «Даходнага месца» А. Астроўскага), Фарцоўшчык («Сірожа» Ю. Чарняўскай), Франсуа («Тры Жызэлі» А. Курэйчыка), «Шлюб з ветрам» К. Аверкавай і Я. Карняга, Вожык («А мне не сорамна!…» Л. Усцінава), Дзяніс Сяргеевіч («Гісторыя двух сабак» Я. Конева), Салдацік («Два чароўныя парасоны» Г. Х. Андэрсена), Парсючок Кнок («Таямніца чароўнага календара» М. Варфаламеева).

### Кіно 
* 2006 — Франц + Паліна, *эпізод*
* 2011 — Каманда Восем, *Жындзяй*
* 2011 — Шчасце ёсць, *эпізод*
* 2012 — Сэрца не камень, *студэнт* 
* 2014 — Добрае імя, 3 серыя, *эпізод*
* 2015 — Адваротны бок Месяца 2, *эпізод*
* 2016 — Куба, *эпізод*
* 2016 — Мухтар. Новы след, 11 серыя, *Капылоў*
* 2017 — Сапрамат, кароткаметражны фільм, Беларусь
* 2018 — Вакальна-крымінальны ансамбаль, *Валера*
* 2018 — Не гульня (Беларусь), *Старшы лейтэнант Цішкевіч*
* 2019 — Народныя мсціўцы, (Беларусь-Расія), галоўная роля, *Дубчык, алкаголік* 
* 2020 — Алёша, *эпізод*
* 2020 — Дзед Марозаў, *Валодзька Дзергачоў*
* 2020 — Купала, *Ластоўскі*

## Спасылкі 
* Ілля Ясінскі на сайце РТБД 

Катэгорыя:Акцёры тэатра Беларусі
Катэгорыя:Кінаакцёры Беларусі
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя рэжымам Лукашэнкі
Кацярына Хадкевіч

**Кацярына Хадкевіч** (каля 1518&nbsp;— каля 1580)&nbsp;— прадстаўніца ўкраінскага магнацкага і княжацкага роду, мецэнатка.

## Біяграфія 
Паходзіла з уплывовай сям’і Вішнявецкіх. Дачка князя Івана Вішнявецкага і . Атрымала хатнюю адукацыю. У 1536 годзе страціла маці. У 1537 годзе выйшла замуж за Рыгора Хадкевіча, прадстаўніка ўплывовай беларускай сям’і. Пераехала ў Заблудаў.

Яна была заўзятай прыхільніцай праваслаўя і кнігадрукавання. У 1543 годзе (магчыма, у 1536), пасля смерці бацькі, яна атрымала значную частку сямейных маёнткаў маці, верагодна, паводле волі апошняга. Тут яна ўнесла свой уклад у стварэнне друкарні. У той жа час яна даручыла мужу падаць у суд на Канстанціна і  Астрожскіх за іх спадчынныя ўладанні.

Разам з мужам яна падтрымала Івана Фёдарава ў стварэнні друкарні ў 1569—1570 гадах. Вядомая копія львоўскага «Апостала» з вялікім укладным запісам Кацярыны Вішнявецкай-Хадкевіч у Супрасльскі Благавешчанскі манастыр. Запіс датаваны 11 снежня 1575 года: Кацярына складае кнігу памяці свайго мужа Рыгора Хадкевіча і сыноў  і  Хадкевічаў. Магчыма, Кацярына Вішнявецкая атрымала «Апостала» непасрэдна ад самога І.&nbsp;Фёдарава.

У 1572 годзе стала ўдавой. Яна засяродзіла ўвагу на выхаванні дзяцей, арганізацыі шлюбаў з больш уплывовымі сем’ямі Вялікага Княства Літоўскага. Перажыла абодвух сыноў. Памерла ў 1579 ці 1580 годзе ў Супраслі альбо Заблудаве.

## Сям’я 
Муж&nbsp;— Рыгор Хадкевіч

Дзеці:

* Аляксандра (каля 1538—1570), жонка Рамана Сангушкі, польнага гетмана літоўскага
* Ганна (каля 1540 — пасля 1595), жонка: 1) Паўла Сапегі, кіеўскага кашталяна; 2) Павел Пац, віленскі кашталян
* Соф’я (каля 1546 — пасля 1597), жонка Філона Кміты, ваяводы смаленскага
*  (1549—1575), намеснік літоўскі ў 1566, староста магілёўскі (1574—1575)
*  (1550—1578), староста гродзенскі (1572—1578), магілёўскі (1575—1578)

## Літаратура 
* Ломонос-Рівна Г.&nbsp;І.&nbsp;Примірники львівського Апостола Івана Федорова в фондах ЦНБ АН УРСР / Г.&nbsp;І.&nbsp;Ломонос-Рівна // Архіви України.&nbsp;— 1974.&nbsp;— №&nbsp;3.&nbsp;— С. 66-69.
* Urzędnicy centralni i dostojnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego XIV—XVIII wieku, pod red. A. Gąsiorowski, Kórnik 1994, s. 45.
* Kirkienė, Genutė (2008). LDK politikos elito galingieji: Chodkevičiai XV—XVI amžiuje. Vilniaus universiteto leidykla. ISBN 978-9955-33-359-3.

Катэгорыя:Памерлі ў Падляскім ваяводстве
Кацярына
Катэгорыя:Жанчыны Вялікага Княства Літоўскага
Кацярына
Артур Артуравіч Удрыс

**Артур Удрыс** (нар. , , Латвія) — беларускі валейбаліст, дыяганальны нападаючы французскага клуба «Тур».

## Біяграфія 
Пасля разводу бацькоў ён разам з мамай пераехаў у Беларусь, дзе ў 10-гадовым узросце пачаў займацца валейболам. З 2009 па 2013 гады гуляў за мінскі клуб «Будаўнік» і разам з ім стаў чатырохразовым чэмпіёнам Беларусі.

Пасля пачатку пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе Артур Удрыс актыўна выказваў сваю грамадзянскую пазіцыю, падпісаў ліст спартсменаў з патрабаваннямі да ўлады аб спыненні гвалту і правядзенні паўторных прэзідэнцкіх выбараў, таксама ўступіў у Свабоднае аб’яднанне спартсменаў Беларусі. 17 жніўня падпісаў калектыўны ліст у федэрацыю валейбола Беларусі аб спыненні выступленняў за нацыянальную каманду, пакуль не будуць выкананыя патрабаванні народа.

## Дасягненні 
*  Бронзавы прызёр чэмпіянату свету па валейболе сярод клубных каманд: 2018
*   Чэмпіён Беларусі (8): 2010, 2011, 2012, 2013
*   Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі (1): 2014
*  Уладальнік Кубка Беларусі (3): 2010, 2011, 2013
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Расіі (1): 2019

Катэгорыя:Майстры спорту Беларусі
Катэгорыя:Валейбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі «Будаўніка» Мінск
Катэгорыя:Ігракі «Шахцёра» Салігорск (валейбол)
Катэгорыя:Ігракі АЗС Чэнстахова
Катэгорыя:Ігракі зборнай Беларусі па валейболе
Катэгорыя:Члены Свабоднага аб’яднання спартсменаў Беларусі
Катэгорыя:Ігракі «Крыстала» Варонеж
Катэгорыя:Ігракі «Факела» Новы Урэнгой (валейбол)
Катэгорыя:Ігракі ПАОК Салонікі
Катэгорыя:Ігракі «Атырау» (валейбол)
Катэгорыя:Ігракі «Тура» (валейбол)
Балтыйцы

**«Балтыйцы»** () — беларускі савецкі мастацкі фільм, зняты на кінастудыі «Белдзяржкіно» ў 1937 годзе.

## Сюжэт 
Аб гераічным подзвігу Кранштацкіх маракоў, якія абаранялі подступы да рэвалюцыйнага Петраграда ў гады грамадзянскай вайны.

## У ролях 
## Здымачная група 
* аўтары сцэнарыя — Аляксей Зяновін, Аляксандр Штэйн
* рэжысёр-пастаноўшчык — Аляксандр Файнцымер
* галоўны аператар — Святаслаў Бяляеў
* аператар — А. Рагоўскі
* мастакі — К. Карташоў, В. Пярвунін, Ю. Швец
* кампазітар — В. Шчэрбачэў
* гукааператар — Н. Касароў
* ваенны кансультант — капітан I-га ранга К. І. Самойлаў
* дырэктар карціны — С. Рубяжоў

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы Беларусі
Парог (п’еса)

**«Парог»** — драма ў 2 дзеях Аляксея Дударава. Напісана ў 1981 годзе. П’еса лічыцца пачаткам драматургічнага жыцця Дударава. У ёй драматург на прыкладзе жыцця Андрэя Бусла праводзіць маральнае і сацыяльнае даследаванне алкагалізму, яго прычын і вынікаў.

## Пастаноўкі 
У 1982 годзе пастаўлена ў Беларускім тэатры імя Я. Коласа. Рэжысёр В. Мазынскі, мастак А. Салаўёў. У ролях: Андрэй Буслай — Л. Трушко, Я. Шыпіла; Маці — Л. Пісарава, Бацька — А. Шэлег, Аліна — Н. Фацеева, Л. Цімохава; Драгун — А. Фралоў, Мікола — Я. Багдановіч, В. Дашкевіч; Ніна — Г. Каралькова, Шаргаёў — Т. Кокштыс, М. Цішачкін; Красоўскі — Г. Шкуратаў, Міліцыянер — Я. Буракоў, А. Трус. Першае сцэнічнае прачытанне п’есы стала пэўным чынам кананічным. Гэта найперш праявілася ў імкненні да глыбока псіхалагічнага раскрыцця характараў і ўзаемаадносін паміж героямі. Асабліва выразныя т. зв. вясковыя сцэны. Цікавая тэатральная форма дазваляла пашырыць асацыятыўна-вобразныя сувязі прыватнай гісторыі з агульначалавечымі праблемамі. Дакладна і прама ставіліся сацыяльныя і маральныя пытанні, адказы ж на іх выяўлялі шмат нюансаў, эмацыянальных зрухаў і ўсплёскаў.

У гэтым жа годзе п’еса ўвасоблена ў Брэсцкім абласным драматычным тэатры. Рэжысёр А. Дольнікаў, мастак Т. Карвякова. У ролях: Андрэй Буслай — Р. Белацаркоўскі, Маці — Г. Качаткова, Бацька — А. Логінаў, Мікола — А. Мельнікаў, Ніна — Т. Багрэева, Шаргаёў — В. Кастальцаў, Красоўскі — А. Гаманюк, Міліцыянер — А. Беражны. Галоўная адметнасць спектакля выяўлялася ў псіхалагічна распрацаванай партытуры акцёрскага выканання. Знешняя прастата і неназойлівасць пастановачных прыёмаў спалучаліся з глыбокім і шматгранным раскрыццём унутранага свету чалавека. Эмацыянальная акрэсленасць і вызначанасць аўтарскай задумы прысутнічалі ў асобных сцэнах, агульнаму ж дзеянню бракавала мастацкай логікі і завершанасці.

У 1983 годзе «Парог» пастаўлены ў Беларускім тэатры імя Я. Купалы. Рэжысёр В. Раеўскі, мастак Б. Герлаван. У ролях: Андрэй Буслай — Г. Гарбук, А. Памазан; Маці — Г. Макарава, А. Рынковіч, М. Зінкевіч; Бацька — П. Кармунін, Б. Уладамірскі; Аліна — С. Некіпелава, Г. Фёдарава; Драгун — Г. Давыдзька, С. Краўчанка; Мікола — Ф. Варанецкі, В. Філатаў; Ніна — Г. Бальчэўская, М. Захарэвіч; Шаргаёў — П. Дубашынскі, У. Кудрэвіч; Красоўскі — Г. Маляўскі, У. Рагаўцоў; Міліцыянер — А. Луцэвіч, М. Федароўскі. Пастаноўка вылучалася адмысловым раскрыццём сучаснай тэмы. Мастацкае ўвасабленне актуальнай, надзённай з’явы разгортвалася ў востра-драматычнае сцэнічнае палатно і ўзводзілася на ўзровень вобразнага асэнсавання і агульначалавечых каштоўнасцей. Рэжысёру ўдалося пераадолець пэўную адасобленасць «гарадскіх» сцэн і ўвесці іх у агульны кантэкст твора. Характар сцэнічнага дзеяння прадугледжваў жорсткую вызначанасць кожнага элемента, што, аднак, не выключала вобразнага абагульнення зададзенай прыватнай гісторыі.

## Літаратура 
* 
* Гаробчанка Т. Абуджэнне душы чалавека // Мастацтва Беларусі. 1983. № 9;
* Ракіцкі В. Калі хварэе душа // Тэатр. Мінск. 1984. N° 1.

Катэгорыя:П’есы Аляксея Дударава
Катэгорыя:П’есы на беларускай мове
Катэгорыя:Творы 1981 года
Аператыўная рабочая група па стратэгічных камунікацыях

**Аператыўная рабочая група па стратэгічных камунікацыях** () — экспертная група, створаная Еўрапейскай службай знешнепалітычнай дзейнасці (ЕСЗД) у красавіку 2015 года на падставе прынятага на сустрэчы Еўрапейскага саюза 19–20 сакавіка 2015 года рашэння аб неабходнасці «супрацьстаяць дэзынфармацыйным кампаніям з боку Расіі, якія працягваюцца».

Група прызначана для падтрымкі дэлегацый Еўрапейскага саюза ў Азербайджане, Арменіі, Беларусі, Грузіі, Малдове, Украіне і Расіі.

Асноўным прадуктам Групы East StratCom з’яўляецца вэб-сайт EUvsDisinfo.eu, які публікуе інфармацыю пра ўсе выяўленыя прыклады дэзынфармацыйных нападаў з боку Расіі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
*    

Катэгорыя:Знешняя палітыка Еўрапейскага саюза
Катэгорыя:Сувязі з грамадскасцю
Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 2015 годзе
Катэгорыя:2015 год у Еўропе
Жыгалка (значэнні)

Жыгалка — ручай у Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток меліярацыйнага канала Кунаса.

## Вядомыя носьбіты 
* Андрэй Аляксандравіч Жыгалка (нар. 1985) — беларускі шахматыст, гросмайстар (2006).
* Валерый Фёдаравіч Жыгалка (нар. 1940) — беларускі рэжысёр.
* Сяргей Жыгалка (нар. 1989) — беларускі шахматыст, гросмайстар (2007). Трохразовы чэмпіён Беларусі, чэмпіён Еўропы і свету ў сваёй узроставай катэгорыі.
* Таццяна Іосіфаўна Жыгалка (1919—2005) — Герой Сацыялістычнай Працы (1958).
Прыгоды Робін Гуда (фільм)

**«Прыго́ды Ро́бін Гу́да»** () — амерыканскі кінафільм Майкла Кёртыса 1938 года з Эрал Флін і Алівіяй дэ Хэвіленд у галоўных ролях. 3 прэміі «Оскар».

## У ролях 
* Мэлвіл Купер — шэрыф Нотынгемскі

Катэгорыя:Фільмы-меладрамы ЗША
Катэгорыя:Фільмы-баевікі ЗША
Катэгорыя:Прыгодніцкія фільмы ЗША
Катэгорыя:Нацыянальны рэестр фільмаў
Катэгорыя:Фільмы — лаўрэаты прэміі «Оскар» за «Найлепшы фільм»
Сяргей Міхайлавіч Паўлаў

**Сяргей Міхайлавіч Паўлаў**:
* Сяргей Міхайлавіч Паўлаў  (1920—2004) — савецкі афіцэр, танкіст-ас, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза
* Сяргей Міхайлавіч Паўлаў (1924—2015) — палкоўнік міліцыі, ганаровы грамадзянін Пскова.