open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Дуброўскі сельсавет (Лельчыцкі раён)

**Дубро́ўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лельчыцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. — вёска) Дуброва.

17 снежня 1959 года ў склад Лельчыцкага сельсавета з Бараўскога сельсавета перададзены вёскі Данілевічы і Салагубаў, з Лельчыцкага пассавета — вёскі Чыянне і Чэмернае, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Дуброва, а сельсавет перайменаваны ў Дуброўскі. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года сельсавет у складзе Мазырскага раёна. 1 ліпеня 1965 года з часткі сельсавета (5 населеных пунктаў: Буда Лельчыцкая, Ліпляны, Пабеднае, Чыянне і Чэмернае) наноў утвораны Лельчыцкі сельсавет.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1014 чалавек, з іх 98,7 % — беларусы, 0,5 % — рускія, 0,5 % — палякі; паводле перапісу 2019 года — 754 чалавекі.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1959 годзе
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Мазырскага раёна
Знаменкаўскі сельсавет

**Зна́менкаўскі сельсавет** (або **Зна́менскі сельсавет**) — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лагойскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Знаменка. Размяшчаўся на паўднёвым усходзе раёна.

## Гісторыя 
Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Падонкаўскі (Паданкаўскі) сельсавет** у складзе Лагойскага раёна Мінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Падонкі. У 1927 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Косіна. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лагойскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета вернуты ў вёску Падонкі. 30 студзеня 1969 года вёска Падонкі перайменавана ў Знаменку, а сельсавет — у Знаменскі. 30 кастрычніка 2009 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Лагойскага сельсавета.

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1412 чалавек, з іх 92,4 % — беларусы, 4,7 % — рускія, 1,2 % — украінцы, 0,6 % — палякі.

## Склад 
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 13 населеных пунктаў: Аўгустова, Гаішча, Жалудоўшчына, Загор’е, Замасточча, Знаменка, Карцоўшчына, Косіна, Мачужычы, Пархава, Свідна, Сілічы і Чарняхоўскі.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / С.Д. Гриневич и др. — Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 2: (1944―1980 гг.). — Минск: «Беларусь», 1987. — 283 с.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.
* 
* 

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Лагойскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2009 годзе
Войцех Багушэвіч

**Войцех Багушэвіч** (; 3 мая 1666, Гарадзенскі павет — 15 мая 1734, Купішкі каля Вільні) — дзеяч каталіцкага касцёл і Ордэна езуітаў, педагог.

Уступіў у Таварыства Ісуса 14 верасня 1683 г. у Вільні. Прэфект школ у Плоцку (1699—1701), Пултуску (1701—1702), Гродне (1702—1703), Нясвіжы (1703—1704), Менску (1704—1705) і Пінску (1705—1706). З 1709 па 1713 гг. — суперыёр Віцебскага езуіцкага калегіума. Прафесар маральнай тэалогіі і прэфект школ (1713—1714), а потым (1714—1720) — рэктар Нясвіжскага езуіцкага калегіума. З 1720 па 1727 гг. — рэктар Полацкага езуіцкага калегіума. У 1727—1731 гг. — Правінцыял Літоўскай правінцыі Таварыства Ісуса. Прэпозіт Дому прафесаў у Вільні (1731—1734).

Меў здольнасці да малявання: аднавіў алтар Найсвяцейшай Панны Марыі ў Пултуску і аздобіў абраз Святога Станіслава Косткі ў Качыцах.

## Літаратура 
* Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564—1995 / oprac. L. Grzebień. — Kraków : Wyd-wo WAM, 1996. — 882 s.
* Giżycki, J.M. Materyały do dziejów Akademii Połockiej i szkół odniej zależnych / J.M. Giżycki. — Kraków: Druk. W. Anczyca i spółki, 1905. — 288 s.

Катэгорыя:Езуіты Беларусі
Катэгорыя:Рэктары Полацкага езуіцкага калегіума
Катэгорыя:Памерлі ў Вільнюскім павеце
Станіслаў Сакульскі

**Станіслаў Сакульскі** (; 12 лютага 1678, Сандамірскі павет — 14 красавіка 1740, Полацк) — дзеяч каталіцкага касцёл і Ордэна езуітаў, педагог.

Уступіў у Таварыства Ісуса 26 ліпеня 1696 г. у Вільні. Прэфект школ і бібліятэкі ў Віцебску (1709—1710). Выкладаў паэтыку і рыторыку ў Менску (1710—1711), Слуцку (1711—1712) і Пултуску (1712—1713). Прафесар філасофіі і матэматыкі ў Пінску (1713—1715) і Полацку (1715—1718), тэалогіі і кананічнага права ў Вільні (1718—1719) і Варшаве (1719—1721). Рэгент Папскай семінарыі і прафесар схаластычнай тэалогіі ў Вільні (1721—1723). Рэктар Пінскага езуіцкага калегіума (1723—1724), Віленскай акадэміі (1724—1727, 1731—1735) і Полацкага езуіцкага калегіума (1727—1731, 1735—1740).

Апублікаваў J*us plenum religionis catholicae* (Вільня, 1719) (у 1767 г. выйшла ў Вільні ў польскім перакладзе — *Prawo zupełne wiary katolickiej w Koronie i WXL przeciw prawu uprzątnionemu dyssydentów*) і *Stadiodromus orthodoxus* (Вільня, 1721).

## Літаратура 
* Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564—1995 / oprac. L. Grzebień. — Kraków : Wyd-wo WAM, 1996. — 882 s.
* Giżycki, J.M. Materyały do dziejów Akademii Połockiej i szkół odniej zależnych / J.M. Giżycki. — Kraków: Druk. W. Anczyca i spółki, 1905. — 288 s.

Катэгорыя:Езуіты Беларусі
Катэгорыя:Выкладчыкі Віленскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Рэктары Віленскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Выкладчыкі Полацкага езуіцкага калегіума
Катэгорыя:Рэктары Полацкага езуіцкага калегіума
Машхарчпрад (прадпрыемства)

**Машхарчпрад** — беларускае прадпрыемства ў горадзе Мар’іна Горка Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці. Прадпрыемства ажыццяўляе перапрацоўку бульбы, выпуск бульбапрадуктаў, вытворчасць машын для апрацоўкі харчовых прадуктаў і вытворчасць жытнёвага соладу.

## Гісторыя 
30 чэрвеня 1980 года Дзяржаўная камісія падпісала акт пра завяршэнне будавання Мар’інагорскага эксперыментальнага механічнага завода.

У 1985 годзе быў заснаваны Мар’інагорскі эксперыментальны завод бульбапрадуктаў.

У 1993 годзе адбылося зліццё Мар’інагорскага эксперыментальнага механічнага завода і Мар’інагорскага эксперыментальнага завода бульбапрадуктаў. У 1999 годзе завод атрымаў статус адкрытага акцыянернага таварыства.

У 2007 годзе была створана гандлёвая марка «Мира».

## Узнагароды 
* Лідар спажывецкага рынку-2020

Катэгорыя:Прадпрыемствы Пухавіцкага раёна
Катэгорыя:Мар’іна Горка
Катэгорыя:1980 год у Беларусі
Мілашавіцкі сельсавет

**Мі́лашавіцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лельчыцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. — вёска) Мілашавічы.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Лельчыцкага раёна Мазырскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лельчыцкім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Лельчыцкім раёне Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў Мазырскім раёне.

У склад сельсавета ўваходзяць аграгарадкі Мілашавічы і Прыбалавічы.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1847 чалавек, з іх 98,3 % — беларусы, 1,2 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 1450 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Мазырскага раёна
Янушкавіцкі сельсавет

**Яну́шкавіцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лагойскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Янушкавічы. Размешчаны на паўночным усходзе раёна.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Лагойскага раёна Мінскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лагойскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Бясядскага сельсавета. 14 красавіка 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Калачоўскага сельсавета (20 населеных пунктаў: Аскрышына, Бабры, Барыскі, Вяпраты, Дашкі, Дзяніскі, Жабічы, Казлеўшчына, Калачы, Крамянец, Малыя Бясяды, Мачулішча, Мышкавічы, Мышыцы, Падваране, Панышы, Паўляняты, Рацькавічы, Селішча і Трусавічы), у склад сельсавета з Гайненскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (вёскі Айнаравічы, Альхоўка і Бухнавічы). 11 ліпеня 2014 года на тэрыторыі сельсавета была ўтворана вёска Губенічы.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (37 населеных пунктаў) — 1676 чалавек, з іх 95,9 % — беларусы, 3,1 % — рускія, 0,4 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года (38 населеных пунктаў) — 1369 чалавек.

Сельгаспрадпрыемствы:
* ТАА «СНБ-АГРА»;
* ЗТАА «Істэрн-Шып».

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.
* 


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Макранскі сельсавет (Чырвонаслабодскі раён)

**Макра́нскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чырвонаслабодскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Сярэднія Макраны, з 1935 года — вёска Макраны, з 1939 года — вёска Задвор’е.

Створаны 20 жніўня 1924 года ў складзе Чырвонаслабодскага раёна Слуцкай акругі БССР, з 1927 года — Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы ў 1930 годзе ў Чырвонаслабодскім раёне БССР. З 1935 года ў Чырвонаслабодскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога дзялення ў 1938 годзе ў Чырвонаслабодскім раёне Мінскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Мінскай вобласці.

Скасаваны 16 ліпеня 1954 года, тэрыторыя далучана да Семежаўскага сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / С.Д. Гриневич и др. — Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 2: (1944―1980 гг.).

Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Чырвонаслабодскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Еўрапейская кінапрэмія найлепшаму еўрапейскаму спецыялісту па візуальных эфектах

**Еўрапе́йская кінапрэ́мія найле́пшаму еўрапе́йскаму спецыялі́сту па візуа́льных эфе́ктах** () — адна з тэхнічных намінацый Еўрапейскай кінапрэміі, якая ўручаецца Еўрапейскай кінаакадэміяй штогод, пачынаючы з 2018 года.

## Пераможцы 
## Зноскі 
## Спасылкі 
* Архіў на сайце Еўрапейскай кінаакадэміі
* Архіў  на сайце Еўрапейскай кінапрэміі

Катэгорыя:Намінацыі Еўрапейскай кінапрэміі
Катэгорыя:З’явіліся ў 2018 годзе
Мід

**Мід**:

## Асобы 
* Джэймс Мід — англійскі эканаміст, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па эканоміцы (1977)
* Маргарэт Мід — прадстаўніца амерыканскай культурнай антрапалогіі

## Тапонім 
* Мід — вадасховішча ў ЗША
Нагалес (Арызона)

**Нагалес** () — горад у акрузе Санта-Круз, Арызона. Насельніцтва — 20,837 чалавек (2010), 20,407 чалавек (2014). Нагалес з’яўляецца часткай аб’яднанай статыстычнай вобласці Тусона-Нагалеса. Горад з’яўляецца акруговым цэнтрам акругі Санта-Круз.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
Катэгорыя:Гарады Арызоны
Прэскат

**Прэскат**:
* Прэскат — горад у Арканзасе
* Прэскат — горад у Арызоне
* Прэскат — востраў Канадскага Арктычнага архіпелага

## Асобы 
* Эдвард Прэскат — амерыканскі эканаміст, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па эканоміцы (2004)
Прэскат (Арызона)

**Прэскат** () — горад у акрузе Явапаі (Арызона, ЗША). Плошча — 107,5 км². Насельніцтва — 43 217 чал.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
Катэгорыя:Гарады Арызоны
Хамфрыс-Пік

**Хамфрыс-Пік** () — самы высокі пункт амерыканскага штата Арызона (вышыня 3851 м), размешчаны ў акрузе Каканіна, на поўнач ад Флагстафа. Сваю назву вяршыня атрымала ў 1870 годзе ў гонар Эндру Хамфрыса (1810—1883), афіцэра арміі Злучаных Штатаў, які быў генералам федэральнай арміі падчас грамадзянскай вайны ў ЗША, а затым стаў начальнікам ваеннага корпуса інжынераў.

Катэгорыя:Горы ЗША
Катэгорыя:Геаграфія Арызоны
Катэгорыя:Горныя вяршыні-трохтысячнікі
Будынак гарадской думы (Гомель)

**Будынак гарадской думы** — будынак у Гомелі, размешчаны па адрасе вул. Савецкая, 1.

## Гісторыя 
Пабудаваны ў 1889 годзе (арх. Я. Торлін) з цэглы. На першым паверсе размяшчаліся крамы, а на другім — гарадская дума і гарадская ўправа. Пасля рэвалюцыі ў будынку размяшчалася рэдакцыя газеты «Гомельская праўда». З 1921 года ў будынку знаходзяцца два цэхі фабрыкі «Палесдрук». У 1970 годзе на будынку ўсталявана мемарыяльная дошка ў гонар Ц. С. Барадзіна. У 2017 годзе на будынку ўсталяваны мемарыяльныя дошкі ў гонар поўнага кавалера ордэна Славы В. Д. Вятошкіна і Героя Савецкага Саюза Ц. С. Барадзіна, якія некалі працавалі тут на фабрыцы «Палесдрук».

## Архітэктура 
Прамавугольны ў плане 3-павярховы будынак (3-і паверх надбудаваны ў 1935 годзе), вокны 2-га і 3-га паверхаў аформлены ліштвамі і завершаны франтончыкамі. Цэнтральная частка будынка вылучана лапаткамі. Паверхі аддзеляны цагляным зубчатым поясам і квадратнымі філёнгамі. Вуглы апрацаваны руставанымі лапаткамі. У дэкаратыўным афармленні будынка праявіліся рысы эклектызму.

## Галерэя 

Файл:Homiel, Miljonnaja. Гомель, Мільённая (1914).jpg|Па Мільённай вуліцы (справа).
Файл:Homiel, Prabojnaja-Saborny. Гомель, Прабойная-Саборны (1909).jpg|З боку Румянцаўскай вуліцы, Саборнай плошчы, Саборнага спуску.
Файл:Homiel, Prabojnaja-Saborny. Гомель, Прабойная-Саборны (1916) (2).jpg|Ад Саборнай плошчы і Саборнага спуску (справа).
Файл:Homiel, Rynak-Prabojnaja. Гомель, Рынак-Прабойная (1905).jpg|Ад Саборнай плошчы і Саборнага спуску (справа).
Файл:Homiel, Rynak. Гомель, Рынак (1918) (3).jpg|З боку гандлёвых радоў (справа)
Файл:Homiel, Rynak. Гомель, Рынак (1930-39) (3).jpg|З боку сквера 25-га сакавіка.
Файл:Homiel, Prabojnaja-Miljonnaja. Гомель, Прабойная-Мільённая (1931).jpg|Ад рога Савецкай і Працоўнай

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Здание бывшей городской думы на сайце planetabelarus.by
* 

Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Славутасці Гомеля
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Гомеля
Катэгорыя:Савецкая вуліца (Гомель)
Катэгорыя:1889 год у Гомелі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1880-я гады
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў стылі эклектыкі
Мід (вадасховішча)

**Мід** () — найбуйнейшае вадасховішча ў ЗША. Яно размешчана на рацэ Каларада за 48 км на паўднёвы ўсход ад Лас-Вегаса, штат Невада, на мяжы штатаў Невада і Арызона. Утворана пры будаўніцтве плаціны Гувера, распасціраецца на 110 міль (180 км) вышэй плаціны. Агульны аб’ём вады — 35 км³. Вада з вадасховішча пры дапамозе акведукаў дастаўляецца ў населеныя пункты ў паўднёвай Каліфорніі і Невадзе.

Вадасховішчы названа ў гонар Элвуд Міда, які быў спецыяльным упаўнаважаным Бюро водных праектаў ЗША з 1924 па 1936 год падчас планавання і ўвасаблення *Boulder Canyon Project*, у выніку якога былі створаны плаціна і вадасховішча. Нацыянальная зона адпачынку Возера Мід была створана ў 1964 годзе.

Катэгорыя:Вадасховішчы ЗША
Катэгорыя:Геаграфія Невады
Катэгорыя:Геаграфія Арызоны
Катэгорыя:Басейн Каларада
Явіч

**Явіч** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Пётр Максавіч Явіч — беларускі жывапісец
* Яна Паўлаўна Явіч — беларуская пісьменніца
Кудзіненка

**Кудзіненка** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Анатоль Дзмітрыевіч Кудзіненка — беларускі архітэктар
* Андрэй Анатолевіч Кудзіненка — беларускі кінарэжысёр
Флагстаф (Арызона)

**Флагстаф** () — горад, размешчаны ў паўночнай частцы штата Арызона на паўднёвым захадзе Злучаных Штатаў. У 2013 годзе насельніцтва складала 68 667 чал. Насельніцтва гарадской агламерацыі — 136 539 чал. З’яўляецца акруговым цэнтрам акругі Каканіна. Горад названы ў гонар флагштока з жоўтай хвоі, зробленага групай пасяленцаў з Бостана для святкавання Стогадовай гадавіны Злучаных Штатаў 4 ліпеня 1876 года.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
Катэгорыя:Гарады Арызоны
Крылава (вадасховішча)

**Крылава** — рэзервовае вадасховішча ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Плошча — 3,45 км², максімальная глыбіня — 12,1 м, даўжыня — 3 км, найбольшая шырыня 2,0 км, аб’ём вады 21,6 млн м³, сярэдні шматгадовы сцёк — 129,8 млн м³, плошча вадазбору — 4 км². Даўжыня агараджальнай дамбы 720 м. Напаўняецца за кошт перакідання вады з Вілейска-Мінскай воднай сістэмы — вадаскід на р. Луг. Ваганні ўзроўню вады на працягу года 5 м.
## Спасылкі 
Катэгорыя:Вадасховішчы Мінскага раёна
Катэгорыя:Вілейска-Мінская водная сістэма
Піралюзіт

**Піралюзі́т** — мінерал падкласа простых аксідаў, дыаксід марганцу (IV), MnO.

## Уласцівасці 
Крышталізуецца ў ортаганальнай сінгоніі. Добра сфарміраваўшыяся крышталі сустракаюцца рэдка. Утварае агрэгаты, зямлістыя масы. Цвёрдасць 2—6,5 па шкале Моаса. Шчыльнасць 4,7—5,08 г/см³.  Крохкі. Валодае паўправадніковымі і п’езаэлектрычнымі ўласцівасцямі. Раствараецца ў салянай кіслае.

## Радовішчы 
Буйныя радовішчы маюцца ў Бразіліі, Грузіі, Індыі, ПАР. Сустракаецца ў асацыяцыі з браўнітам, гаўсманітам, гематытам, гётытам, галандытам, манганітам, кальцытам, раданітам, радахразітам, сідэрытам і інш.

## Выкарыстанне 
Піралюзіт з’яўляецца сыравінай на марганец. Выкарыстоўваецца ў вытворчасці перманганата калію, солі марганцу, шкла, керамікі, гальванічных элементаў, у лакафарбавай вытворчасці і інш.

## Літаратура 
* Пиролюзи́т // 
* Горная энциклопедия / Под редакцией Е. А. Козловского — М.: Советская энциклопедия, 1984—1991.
*  — С. 379.

## Спасылкі 
* Пиролюзит // Кристаллов.net. Систематика и классификация минералов, горных пород, метеоритов, окаменелостей
* Пиролюзит // КаталогМинералов. Ru
* Pyrolusite // mindat.org and the Hudson Institute of Mineralogy
* Pyrolusite Mineral Data // Mineralogy Database

Катэгорыя:Мінералы марганцу
Катэгорыя:Вокіслы (мінералы)
Антоній Алаіз Міштольд

**Антоній Алаіз Міштольд** (, , ; 28 мая 1685, Навагрудскі павет — 25 лістапада 1740, Віцебск) — святар, педагог.

Уступіў у Таварыства Ісуса у Вільні. Атрымаў ступень доктара філасофіі ў Віленскай акадэміі, а пасля выкладаў там метафізіку і этыку, Полацку (1731—1735) панегірычную гісторыю роду Сапег (*Historia illustrissimae domus Sapiehanae. Ab origine et antiquitate sua genealogico syllabo per gloriosos heroum ejusdem ac connexarum familiarum progressus in praesens saeculum deducta*, Вільня, 1724).

## Літаратура 
* *Нікалаеў, М. В.* Бібліятэкі Сапегаў. 
* Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564—1995 / oprac. L. Grzebień. — Kraków : Wyd-wo WAM, 1996. — 882 s.
* Giżycki, J.M. Materyały do dziejów Akademii Połockiej i szkół odniej zależnych / J.M. Giżycki. — Kraków: Druk. W. Anczyca i spółki, 1905. — 288 s.

Катэгорыя:Езуіты Беларусі
Катэгорыя:Рэктары Полацкага езуіцкага калегіума
Антоній Хандзінскі

**Антоній Хандзінскі** (; 1 студзеня 1687, Падляшша — 13 студзеня 1750, Віцебск) — дзеяч каталіцкага касцёлу і Ордэна езуітаў, педагог.

Уступіў у Таварыства Ісуса 1 жніўня 1703 г. у Вільні. Выкладаў рыторыку ў Варшаве (1717—1718) і Плоцку (1718—1719), быў прэфектам школ у Мінску (1720—1721). Прафесар філасофіі (1721—1724) і маральнай тэалогіі (1724—1725) у Нясвіжы. Прафесар схаластычнай, пазітыўнай і палемічнай тэалогіі ў Пінску (1725—1727), Варшаве (1727—1728) і Віленскай акадэміі. Рэгент Папскай семінарыі і прафесар кананічнага права ў Вільні (1732—1734). Быў сакратаром правінцыяла Літоўскай правінцыі Таварыства Ісуса, а потым узначальваў езуіцкія калегіумы ў Мінску (1729—1732), Гродна (1734—1737), Полацку (1740—1743), Ломжы (1743—1744), Оршы (1744—1748), Мінску (1748—1749) і Віцебску (1749—1750).

Аўтар тэатральнай праграмы *Regnator fluviorum Sarmatiae* (Варшава, 1718). У рукапісах захаваліся яго лекцыі па тэалогіі.

## Літаратура 
* Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564—1995 / oprac. L. Grzebień. — Kraków : Wyd-wo WAM, 1996. — 882 s.
* Giżycki, J.M. Materyały do dziejów Akademii Połockiej i szkół odniej zależnych / J.M. Giżycki. — Kraków: Druk. W. Anczyca i spółki, 1905. — 288 s.

Катэгорыя:Езуіты Беларусі
Катэгорыя:Выкладчыкі Віленскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Рэктары Полацкага езуіцкага калегіума
Павел Стрыенскі

**Павел Стрыенскі** (; 27 снежня 1699, каля Гродна — 24 лютага 1753, Львоў) — дзеяч каталіцкага касцёла і Ордэна езуітаў, педагог.

Уступіў у Таварыства Ісуса 28 ліпеня 1714 г. у Вільні. Паходзіў з сям’і кальвіністаў. Вывучаў тэалогію ў Рыме (1726—1729). Прэфект бібліятэкі ў Гродна (1729—1730), прафесар філасофіі ў Варшаве (1730—1732), пракуратар Літоўскай правінцыі Таварыства Ісуса (1732—1739). Узначальваў езуіцкія калегіумы ў Плоцку (1739—1742), Ломжы (1742—1743), Варшаве (1743—1746, 1752—1753), Полацку (1746—1752).

## Літаратура 
* Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564—1995 / oprac. L. Grzebień. — Kraków : Wyd-wo WAM, 1996. — 882 s.
* Giżycki, J.M. Materyały do dziejów Akademii Połockiej i szkół odniej zależnych / J.M. Giżycki. — Kraków: Druk. W. Anczyca i spółki, 1905. — 288 s.

Катэгорыя:Езуіты Беларусі
Катэгорыя:Рэктары Полацкага езуіцкага калегіума
Аляксандр Марыконі

**Аляксандр Марыконі** (, ; 1686, Літва — 19 лістапада 1751, Вільня) — святар, педагог.

Паходзіў з італьянскага шляхецкага роду, які асеў у Вялікім княстве Літоўскім. Прафесар рыторыкі ў Гродна (1716—1717) і Плоцку (1717—1718), а потым — філасофіі і матэматыкі ў Полацку (1722—1723). З 1723 па 1729 гг. — пенітэнцыярый у Рыме. Прафесар палемічнай тэалогіі ў Вільні (1730—1731). З 1732 па 1735 гг. — сакратар правінцыяла Літоўскай правінцыі Таварыства Ісуса. Узначальваў езуіцкія калегіумы ў Нясвіжы (1731—1732), Варшаве (1740—1743) і Полацку (1743—1746). З 1735 па 1740 гг. — рэктар навіцыяту, а з 1749 па 1751 гг. — рэктар Дому ІІІ прабацыі ў Вільні.

## Літаратура 
* Archivum Historicum Societatis Iesu. General Index LI — LX. 1982—1991. — Roma: Institutum Historicum S. I., 2003. — 243 p.
* Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564—1995 / oprac. L. Grzebień. — Kraków : Wyd-wo WAM, 1996. — 882 s.
* Giżycki, J.M. Materyały do dziejów Akademii Połockiej i szkół odniej zależnych / J.M. Giżycki. — Kraków: Druk. W. Anczyca i spółki, 1905. — 288 s.

Катэгорыя:Езуіты Беларусі
Катэгорыя:Рэктары Полацкага езуіцкага калегіума
Катэгорыя:Марыконі
Катэгорыя:Выкладчыкі Варшаўскага езуіцкага калегіума
Францішак Гжымала

**Францішак Гжымала** (; 14 лютага 1696, Беларусь — 6 студзеня 1766, Вільня) — святар, педагог.

Уступіў у Таварыства Ісуса 9 жніўня 1711 г. у Вільні. У 1720 г. высвечаны на ксяндза. У Віленскай акадэміі быў прафесарам этыкі (1725—1728) і прэфектам школ (1729—1730, 1734—1735). Прэфект школ у Варшаве (1730—1731). Прыдворны місіянер віленскага епіскапа Міхала Яна Зянковіча (1731—1734), суперыёр у Драгічыне (1736—1737), місіянер у Ваўкавыску (1740—1741). Узначальваў калегіумы ў Гродна (1737—1740, 1743—1746), Навагрудку (1748—1752) і Полацку (1752—1756). Віцэ-рэктар (1747—1748) і рэктар (1758—1763) Дому ІІІ прабацыі ў Вільні.

## Літаратура 
* Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564—1995 / oprac. L. Grzebień. — Kraków : Wyd-wo WAM, 1996. — 882 s.
* Giżycki, J.M. Materyały do dziejów Akademii Połockiej i szkół odniej zależnych / J.M. Giżycki. — Kraków: Druk. W. Anczyca i spółki, 1905. — 288 s.

Катэгорыя:Езуіты Беларусі
Катэгорыя:Выкладчыкі Віленскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Рэктары Полацкага езуіцкага калегіума
Плаціна Гувера

**Плаціна Гувера**, **дамба Гувера** (, таксама вядомая як ) — унікальнае гідратэхнічнае збудаванне ў ЗША. Бетонная арачна-гравітацыйная плаціна вышынёй 221 м і гідраэлектрастанцыя пабудаваны ў ніжнім цячэнні ракі Каларада. Размешчана ў Чорным каньёне, на мяжы штатаў Арызона і Невада, за 48 км на паўднёвы ўсход ад Лас-Вегаса, за некалькі кіламетраў ад мястэчка Боўлдэр-Сіці; утварае возера (вадасховішча) Мід. Названая ў гонар Герберта Гувера, 31-га прэзідэнта ЗША, які адыграў важную ролю ў яе будаўніцтве. Будаўніцтва плаціны пачалося ў 1931 годзе і скончылася ў 1936 годзе, на два гады раней запланаванага тэрміну.

Плаціна знаходзіцца пад кіраваннем Бюро меліярацыі ЗША, падраздзяленні Міністэрства ўнутраных спраў ЗША. У 1981 годзе плаціна была ўключана ў Нацыянальны рэгістр гістарычных месцаў ЗША.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Гідратэхнічныя збудаванні ЗША
Катэгорыя:Арызона
Катэгорыя:Невада
Катэгорыя:З’явіліся ў 1936 годзе
Катэгорыя:1936 год у ЗША
Катэгорыя:Збудаванні ЗША ў стылі ар-дэко
Еўрапейская кінапрэмія найлепшаму еўрапейскаму мастаку па візажу і грыму

**Еўрапе́йская кінапрэ́мія найле́пшаму еўрапе́йскаму мастаку́ па віза́жу і гры́му** () — адна з тэхнічных намінацый Еўрапейскай кінапрэміі, якая ўручаецца Еўрапейскай кінаакадэміяй штогод, пачынаючы з 2016 года.

## Пераможцы 
## Зноскі 
## Спасылкі 
* Архіў на сайце Еўрапейскай кінаакадэміі
* Архіў  на сайце Еўрапейскай кінапрэміі

Катэгорыя:Намінацыі Еўрапейскай кінапрэміі
Катэгорыя:З’явіліся ў 2016 годзе
Ежы Вінцэнт Сулістроўскі

**Ежы Вінцэнт Сулістроўскі** (; 5 красавіка 1698, Ашмянскі павет — 7 сакавіка 1761, Жодзішкі) — святар, педагог.

Паходзіў са шляхецкага роду Сулістроўскіх. Нарадзіўся ў сям’і ашмянскага войскага Міхала Сулістроўскага і яго жонкі Ганны Стахоўскай.

Уступіў у Таварыства Ісуса 14 жніўня 1718 г. у Вільні. Выкладаў рыторыку ў Віленскай акадэміі (1729—1730). Прапаведнік і прэфект бібліятэкі ў Нясвіжы (1731—1733). Прафесар этыкі і прэфект школ (1735—1738), рэгент бурсы і Семінарыі Шышкоўскага (1738—1742) у Вільні. Віцэ-рэктар калегіума ў Жодзішках (1744—1752). Рэктар навіцыяту ў Вільні (1752—1757) і Полацкага езуіцкага калегіума (1756—1760). Фундатар езуіцкай місіі ў Занарачы.

## Літаратура 
* Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564—1995 / oprac. L. Grzebień. — Kraków : Wyd-wo WAM, 1996. — 882 s.
* Giżycki, J.M. Materyały do dziejów Akademii Połockiej i szkół odniej zależnych / J.M. Giżycki. — Kraków: Druk. W. Anczyca i spółki, 1905. — 288 s.

Катэгорыя:Езуіты Беларусі
Катэгорыя:Рэктары Полацкага езуіцкага калегіума
Ежы Вінцэнт
Катэгорыя:Выкладчыкі Жодзішкаўскага езуіцкага калегіума
Лісічка шэрая пукатая

**Лісічка шэрая пукатая**, або **кантарэлюля пукатая** (*Cantharellula umbonata*) — від шапкавых базідыяльных грыбоў сямейства радоўкавых, з роду Кантарэлюля (*Cantharellula*).

## Апісанне 
Шапка дыяметрам 2—4 см, пукатая, потым шырокалейкападобная, з тупым бугарком, сухая ці вільготная, дымчата- або мышына-шэрая, з загнутым уніз больш светлым краем, часам чарнаватая з блакітна-стальным адценнем. Мякаць тонкая, белая або шараватая, мяккая, на зломе слаба чырванее. Пласцінкі чыстыя, вузкія і таўставатыя, вілавата разгалінаваныя, белыя ці шэраватыя. Ножка вышынёй 2—5(8) см, суцэльная, потым полая, гладкая, аднаго колеру з шапкай. Споры верацёна- ці эліпсападобныя, гладкія, бясколерныя.

## Пашырэнне 
Пашырана ва ўмераных паясах Еўразіі, Амерыкі. Сапратроф. На Беларусі расце ў імшыстых хваёвых лясах па ўсёй тэрыторыі, часта па верасоўніках у верасні-кастрычніку.

## Выкарыстанне 
Малавядомы ядомы грыб.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Радоўкавыя
Катэгорыя:Ядомыя грыбы
Аляксандр Шукевіч

**Аляксандр Шукевіч** (; 29 верасня 1715, Беларусь — 19 красавіка 1771, Мінск) — святар, педагог.

Уступіў у Таварыства Ісуса 17 жніўня 1732 г. у Вільні. Прафесар філасофіі і этыкі ў Полацкім езуіцкім калегіуме (1749—1752). Пракуратар па спрэчных справах Літоўскай правінцыі Таварыства Ісуса (1753—1757). Прафесар кананічнага права ў Віленскай акадэміі (1757—1758). Узначальваў калегіумы ў Полацку (1760—1766) (Л. Гжэбень таксама падае звесткі пра тое, што ў 1763—1766 гг. А. Шукевіч быў рэктарам у Пінску), Варшаве (1766—1769) і Мінску (1770—1771).

## Літаратура 
* Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564—1995 / oprac. L. Grzebień. — Kraków : Wyd-wo WAM, 1996. — 882 s.
* Giżycki, J.M. Materyały do dziejów Akademii Połockiej i szkół odniej zależnych / J.M. Giżycki. — Kraków: Druk. W. Anczyca i spółki, 1905. — 288 s.

Катэгорыя:Езуіты Беларусі
Катэгорыя:Выкладчыкі Віленскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Выкладчыкі Полацкага езуіцкага калегіума
Катэгорыя:Рэктары Полацкага езуіцкага калегіума
Люсінскі сельсавет

**Лю́сінскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2010 года — вёска) Люсіна.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў Ганцавіцкім раёне Пінскай вобласці. З 8 студзеня 1954 года — у Брэсцкай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Ляхавіцкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Люсінскага сельсавета 3 населеныя пункты.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1866 чалавек, з іх 99,3 % — беларусы; паводле перапісу 2019 года — 1334 чалавекі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ляхавіцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Валенцій Пачкоўскі

**Валенцій Пачкоўскі** (; 22 лютага 1711, Мазовія — 16 мая 1784, Плоцк) — святар, педагог.

Уступіў у Таварыства Ісуса 14 жніўня 1729 г. у Вільні. Прафесар рыторыкі ў Менску (1742—1743), Пултуску (1743—1744) і Полацку (1744—1745). Прафесар маральнай тэалогіі (1745—1746) і філасофіі (1746—1748) у Драгічыне. Прафесар філасофіі ў Навагрудку (1750—1751) і Нясвіжы (1751—1753). Прафесар маральнай тэалогіі і прэфект школ у Вільні (1754—1755). Прафесар тэалогіі і кананічнага права і прэфект школ (1759—1761), а потым рэктар Полацкага езуіцкага калегіума (1766—1770).

Пасля скасавання Таварыства Ісуса (1773) быў школьным прапаведнікам (1781—1782) у Плоцку і плоцкім канонікам.

## Літаратура 
* Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564—1995 / oprac. L. Grzebień. — Kraków : Wyd-wo WAM, 1996. — 882 s.
* Giżycki, J.M. Materyały do dziejów Akademii Połockiej i szkół odniej zależnych / J.M. Giżycki. — Kraków: Druk. W. Anczyca i spółki, 1905. — 288 s.

Катэгорыя:Езуіты Беларусі
Катэгорыя:Выкладчыкі Віленскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Выкладчыкі Полацкага езуіцкага калегіума
Катэгорыя:Рэктары Полацкага езуіцкага калегіума
Круговіцкі сельсавет

**Круго́віцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ганцавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Вялікія Круговічы.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ганцавіцкага раёна Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. Скасаваны 16 ліпеня 1954 года, тэрыторыя сельсавета далучана да Агарэвіцкага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / С.Д. Гриневич и др. — Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 2: (1944―1980 гг.).

Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ганцавіцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Нацкі сельсавет

Назву **На́цкі сельсавет** маюць:

* Нацкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ганцавіцкага раёна Брэсцкай вобласці
* Нацкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці
* Нацкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Крупскага раёна Мінскай вобласці
* Нацкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Полацкага раёна Віцебскай вобласці
Салігорская гляцыядыслакацыя

**Салігорская гляцыядыслакацыя** знаходзіцца на поўначы Салігорскага і Любанскага раёнаў, паміж рэкамі Случ і Арэса.

Прымеркавана да паўночнай часткі Салігорскай канцова-марэннай грады. Арыентавана субшыротна, у плане дугападобная. Даўжыня каля 10 км, шырыня 1,5—2 км. Належыць да скібавага тыпу, пабудавана са складак і лусак, насунутых адна на другую. Складзена са знесеных сожскім і дняпроўскім (сярэдні антрапаген) ледавікамі антрапагенавых, неагенавых (пясок, гліна), палеагенавых (глаўканітава-кварцавы пясок), мелавых (мел, мергель, пясок), юрскіх (пясчана-гліністыя адклады) адкладаў.

Магутнасць дыслацыраванай тоўшчы 80—120 м. Шырыня скіб 50—800 м (часцей 200—300 м), даўжыня 0,1—2,7 км. Утварылася адначасова з ледавіковымі лагчынамі, размешчанымі на поўнач ад парушэнняў, у асноўным арыентаванымі з усходу на захад. Глыбіня такіх урэзаў да 100—150 м. Матэрыял гляцыядыслакацыі выціснуты ледавіком з лагчын і згружаны каля паўднёвага борта.

3 Салігорскай гляцыядыслакацыяй звязаны радовішчы мелу, глін, пяску. У пародах, якія агаляюцца ў кар'ерах, трапляецца выкапнёвая верхнемелавая марская фаўна, палеагенавая фасфарытаносная галька, знойдзены сляды старажытнага карсту.

## Літаратура 
*Ляўкоў Э.* Салігорская гляцыядыслакацыя // 

Катэгорыя:Геалогія Любанскага раёна
Катэгорыя:Геалогія Салігорскага раёна
Аслан (Хронікі Нарніі)

**А́слан** (англ. Aslan) — цэнтральны герой серыі кніг Хронікі Нарніі. Адзіны персанаж, які з’яўляецца ва ўсіх кнігах. Аслан з’яўляется вялікім Львом, сынам Імператара-за-морам, стваральнікам сусвету Нарніі, яго насельнікаў і ўсяго астатняга, што адносіццца да Нарніі. Ён прыходзіць к нарнійцам у часы іх бедстваў.

## Чаму менавіта «Аслан»? 
 на гербе Іерусаліма]]

## Імёны Аслана 
У цюркскіх мовах Аслан () азначае «леў». К. С. Льюіс даведаўся пра гэтае імя падчас паездкі ў Асманскую імперыю, ён быў уражаны элітнай аховай султана, якая таксама называлася Аслан з-за іх адвагі і вернасці. Як хрысціянін, Льюіс абраў для вобраза Бога льва-сімвал калена Іудава, з якога адбываюцца ўсе габрэйскія цары і, такім чынам, Месія.

## Хрыстос як правобраз Аслана 
## Аслан у Хроніках 
* У хроніцы «Пляменнік чарадзея» Аслан стварае Нарнію і дапамагае дзецям абараніць яе ад Джадзіс.
* У хроніцы «Леў, Вядзьмарка і Гардэроб» Аслан ахвяруе сабой, уваскрасае яшчэ больш магутным і вызваляе Нарнію ад Белай Вядзьмаркі.
* У хроніцы «Конь і яго хлопчык» Аслан дапамагае Шасце (Кору, спадчынніку трона Арландыі) дабрацца дадому і абараніць краіну ад набегу тархістанцаў.
* У хроніцы «Прынц Каспіян» Аслан дапамагае вызваліць Нарнію ад тельмарынаў і прызначае каралём Нарніі Каспіяна X.
* У хроніцы «Заваёўнік зары, або Плаванне на край святла» Аслан сустракаецца на шляху «Заваёўніка Зары».
* У хроніцы «Срэбнае крэсла» Аслан дае Джыл Поўл заданне знайсці прынца Рыліяна, адзінага спадчынніка трона Нарніі.
* У хроніцы «Апошняя бітва» Аслан дае пачатак Канца Святла і праводзіць Апошні Суд. Ён падзяляе істот на тых, каго ён адпраўляе ў *сапраўдную* Нарнію, і іншых, у якіх адымае дар казаць і думаць, як разумныя істоты. У канцы кнігі Аслан ператвараецца ў нешта настолькі цудоўнае, што апавядальнік не бярэцца апісваць гэта.

## Спасылкі 
Aslan

Катэгорыя:Ісус Хрыстос у мастацтве
Катэгорыя:Персанажы Хронік Нарніі
Катэгорыя:Персанажы паводле алфавіта
Катэгорыя:Выдуманыя львы
Stellar

**Stellar** (Хангыль: 스텔라) — паўднёвакарэйскі музычны гёрл-гурт сфарміраваны ў 2011 годзе удзельнікам папулярнага гурта Shinhwa Эрыкам Мунам, на лэйбле The Entertainment Pascal. Гурт праіснаваў 7 гадоў і быў расфарміраваны ў лютым 2018 года.

Пасля няўдалага дэбюта ў жніўні 2011 года гурт пакінулі адразу дзве ўдзельніцы, ў снежні 2012 года іх месца занялі Мінхі і Хёын. З абноўленым складам Stellar выпусцілі сінглы «UFO» (люты 2012-га) і «Study» (ліпень 2013-га), аднак першы поспех прыйшоў толькі ў 2014-м годзе, з рэлізам «Marionette», які адрозніваўся ад папярэдніх работ сваім «правакацыйным» канцэптам. Тытульная песня альбома паднялася на 35-е месца ў лічбавым чарце Gaon, стаўшы самым камерцыйна паспяховым сінглам . Канцэпт захаваўся і ў наступных рэлізах.

У жніўні 2017 года, пасля заканчэння тэрміну дзеяння кантрактаў, гурт пакінулі Гаён і Чонюль .

У пачатку 2018 года ў сеціве пачалі распаўсюджвацца чуткі аб расфарміраванні гурта, а ўжо ў лютым Мінхі праз сацыяльныя сеткі паведаміла, што яна і Хёын вырашылі не працягваць кантракты са сваім агенцтвам і, як следства, гурт будзе расфарміраваны .

## Дыскаграфія 
**Міні-альбомы**
* *Marionette* (2014)
* *Sting* (2016)
* *Stellar Into the World* (2017)

Катэгорыя:Музычныя калектывы 2010-х
Катэгорыя:Музычныя калектывы, якія з’явіліся ў 2011 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 2018 годзе
Катэгорыя:Поп-гурты
Катэгорыя:Музычныя калектывы Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:K-pop гурты
Амерыканка

**Амерыка́нка** — шматзначны тэрмін:
* Амерыканка — жанчына, грамадзянка ЗША.
* Нефармальная назва Следчага ізалятара КДБ Беларусі
Крывошынскі сельсавет

**Крыво́шынскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Крывошын.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў Ляхавіцкім раёне Баранавіцкай вобласці. З 8 студзеня 1954 года — у Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Ліпскага сельсавета. 22 красавіка 1957 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Свяціцкага сельсавета Ганцавіцкага раёна, таксама ў склад сельсавета з Тухавіцкага сельсавета Быценскага раёна перададзена вёска Залужжа. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 12 населеных пунктаў. 6 красавіка 1981 года ў склад сельсавета з Востраўскага сельсавета перададзена вёска Стральцы. 3 снежня 1997 года з часткі сельсавета ўтвораны Свяціцкі сельсавет, які быў скасаваны 20 снежня 2013 года і зноў увайшоў у склад Крывошынскага сельсавета.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (11 населеных пунктаў) — 2798 чалавек, з іх 96,9 % — беларусы, 1,8 % — рускія, 0,9 % — палякі; паводле перапісу 2019 года (13 населеных пунктаў) — 2340 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Новыя вызначэнні СІ

**Новыя вызначэнні СІ** былі прыняты Міжнародным камітэтам мер і ваг у рэзалюцыі XXVI Генеральнай канферэнцыі мер і ваг 16 лістапада 2018 года. У рэзалюцыі перафармуляваныя вызначэнні асноўных адзінак СІ. Новыя вызначэнні СІ набудуць моц 20 мая 2019.

Сутнасць змен: «7 асноўных адзінак вымярэння — секунда, метр, кілаграм, ампер, кельвін, моль і кандэла — застануцца. З іх кілаграм, ампер, кельвін і моль будуць перафармуляваны ў сваіх вызначэннях з выкарыстаннем лікавых значэнняў пастаянных Планка і Больцмана, элементарнага электрычнага зарада і ліку Авагадра. Секунда, метр і кандэла ўжо выражаны праз канстанты, таму іх вызначэнні трэба будзе толькі ўдакладніць. Гэтыя змены палепшаць СІ, не змяніўшы велічыні адзінак, што забяспечыць сумяшчальнасць з існуючымі вымярэннямі».

Новая СІ задзейнічае фундаментальныя фізічныя пастаянныя як аснову для вызначэння асноўных адзінак СІ, што, напрыклад, азначае канец выкарыстання плаціна-ірыдыявага эталона кілаграма для афіцыйнага вызначэння кілаграма ў сістэме СІ.

## Новыя вызначэнні 
Паводле новых вызначэнняў кілаграм, ампер, кельвін, і моль перавызначаны на аснове пастаяннай Планка, элементарнага электрычнага зарада,  пастаяннай Больцмана і ліку Авагадра адпаведна, такім чынам, каб: 
* пастаянная Планка  дакладна роўная 6,626 070 15 кг·м−2·с−1;
* элементарны электрычны зарад  дакладна роўны 1,602 176 634  А·с;
* пастаянная Больцмана  дакладна роўная 1,380 649 Дж/К;
* лік Авагадра  дакладна роўны 6,022 140 76 моль−1.

## Крытыка 
Некаторыя аўтары з розных прычын крытыкуюць чаканую новую СІ, напрыклад, за разрыў сувязі паміж вызначэннем атамнай адзінкі масы з вызначэннямі кілаграма, моля і ліку Авагадра.

## Гл. таксама 
* CODATA
* Гісторыя метрычнай сістэмы
* NIST

Катэгорыя: СІ
Рыштанская кераміка

**Рыштанская кераміка**, або **ішкорская кераміка** ці **іншкоравая кераміка** — від узбекскай керамікі, цэнтрам вытворчасці якой знаходзіцца ў Рыштане Ферганскага вілаету. Адметная рыса — роспіс раслінным арнаментам на бірузова-сінім фоне. Але ўласная рыштанская тэхніка стала фарміравацца каля XII стагоддзя.

Шырокую вядомасць рыштанскія керамічныя вырабы набылі, дзякуючы Вялікаму шаўковаму шляху, якім кераміка разыходзілася па ўсёй Сярэдняй Азіі.

Захаваліся таксама формы посуду, характэрныя толькі для Рыштана. Гэта рытуальны посуд для абмывання рук — даст шу, у выглядзе разгорнутай спадзістай чары на невысокім пустацелым паддоне-рэзервуары для зліву вады. У цэнтры пасудзіны знаходзіцца кропка, якая сімвалізуе нараджэнне чалавека, потым ад цэнтра да краёў дадаюцца арнаменты, якія сімвалізуюць рост чалавека, навучанне, працу, шлюб, з’яўленне дзяцей і ўнукаў. Пасля гэтага паказваецца лінія смерці, але на ёй малюнак не абрываецца, бо майстры бачаць за ёй працяг жыцця лініямі нашчадкаў.

Файл:Рыштанская кераміка. Каса ўнутры.jpg|Рыштанская кераміка. Каса.
Файл:Рыштанская кераміка. Каса ўнутры 2.jpg|Рыштанская кераміка. Каса

## Музейныя калекцыі 
Вырабы рыштанскай керамікі захоўваюцца ў многіх узбекскіх музеях. З замежных музеяў яе асобнікі, між іншым, утрымліваюцца ў Музеі Усходу ў Маскве, Музеі этнаграфіі ў Санкт-Пецярбургу, Эрмітажы і іншых.

## Літаратура 
*  Альбом «КЕРАМИКА РИШТАНА: традиции и мастера» Вступительная статья и составитель Людмила Кодзаева (Кодзати) Редактор Н. Зиганшина, 2006

## Спасылкі 
Катэгорыя:Віды керамікі
Катэгорыя:Мастацтва Узбекістана
Дубенецкі сельсавет

**Ду́бенецкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Столінскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Дубенец.

## Гісторыя 
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Столінскага раёна Пінскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. Скасаваны 16 ліпеня 1954 года, тэрыторыя сельсавета далучана да Беразноўскага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / С.Д. Гриневич и др. — Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 2: (1944―1980 гг.).

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Столінскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Малагарадзішчанскі сельсавет

**Малагарадзі́шчанскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Малое Гарадзішча.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў Ляхавіцкім раёне Баранавіцкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у Брэсцкай вобласці. 9 чэрвеня 1958 года ў склад Пад’язаўлеўскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (вёскі Гукова і Літоўка). На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 6 населеных пунктаў. 16 сакавіка 1987 года ў склад сельсавета з Альхоўскага сельсавета вернута вёска Літоўка. Скасаваны 23 снежня 1997 года, тэрыторыя далучана да Альхоўскага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012.— 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ляхавіцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1997 годзе
Беразцоўскі сельсавет

**Беразцо́ўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пінскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Беразцы.

## Гісторыя 
Сельсавет утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Столінскага раёна Пінскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 2 населеныя пункты. 16 лістапада 1987 года перададзены ў склад Пінскага раёна. 21 сакавіка 1988 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Калавуравіцкага (вёска Гальцы) і Парахонскага (вёска Беразцы) сельсаветаў.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012.— 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Столінскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Пінскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1988 годзе
Вячаслаў Станкевіч

**Вячаслаў Станкевіч** або **Вячка Станкевіч** (, ; ) — беларускі грамадскі дзеяч, заступнік старшыні Рады БНР.

## Біяграфія 
Вячка Станкевіч нарадзіўся ў Вільні ў 1932 годзе ў сям’і мовазнаўцы і грамадскага дзеяча Яна Станкевіча ды ягонай жонкі Марыі, паводле паходжання чэшкі.

Выехаў з Беларусі разам з бацькамі падчас Другой сусветнай вайны. З 1949 года — у ЗША. Спачатку пасяліўся ў Мінесоце, пазней жыў у Кліўлендзе, дзе ўдзельнічаў у стварэнні беларускай футбольнай каманды «Пагоня». У 1951—1954 гадах служыў у амерыканскім войску, пасля вяртанні з якога жыў у Нью-Ёрку.

У 1959 годзе скончыў Нью-Ёркскі гарадскі каледж з дыпломам інжынера-электроніка. У 1968 годзе у Ньюарскім інжынерным каледжы (Нью-Джэрсі) атрымаў ступень магістра інжынерыі. Працаваў інжынерам у карпарацыях «ITT» і «Western Union».

Гуляў за нью-ёркскую футбольную каманду «Беларусь». Быў актыўным сябрам Згуртавання беларускай моладзі ў Амерыцы, старшынёй яго нью-ёркскага аддзела, пазней старшынёй Галоўнай управы. У 1963—1966 гадах у сувязі з працай жыў у Заходняй Еўропе, пазней вярнуўся ў Нью-Ёрк.

Быў сябрам Беларуска-Амерыканскага задзіночання, уваходзіў у кіраўніцтва арганізацыі (старшыня Галоўнай управы ў 1969—1971 і 2007—2011 гадах). У 1988—1998 гадах быў дырэктарам беларускай службы «Радыё Свабода». Пасля вярнуўся ў ЗША.

У 2003 годзе пераняў кіраванне Фундацыяй імя Льва Сапегі. Радны БНР, быў абраны заступнікам старшыні Рады. У 2009—2018 гадах быў старшынёй Беларускай фундацыі Пятра Крачэўскага. Да 2013 года выдавец квартальніка «Belarusian Review», сталы аўтар газеты «Беларус». У 2013 годзе разам з жонкай заклаў фундацыю Monroe-Vilnia Foundation для падтрымкі розных беларускіх праектаў.

Памёр у 2025 годзе.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Члены Рады Беларускай Народнай Рэспублікі
Катэгорыя:Беларусы ў ЗША
Катэгорыя:Члены Беларуска-амерыканскага задзіночання
Аснежыцкі сельсавет

**Асне́жыцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пінскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Аснежыцы.

Утвораны 3 чэрвеня 1957 года ў складзе Пінскага раёна Брэсцкай вобласці шляхам аб’яднання Пасяніцкага і Пінкавіцкага сельсаветаў з цэнтрам у вёсцы Аснежыцы, у склад Гарадзішчанскага сельсавета перададзены вёскі Вулька, Высокае, Купяцічы, Пачапава і тэрыторыя МТС. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 11 населеных пунктаў. 5 сакавіка 1981 года вёска Аснежыца перайменавана ў Аснежыцы. 24 верасня 1998 года з часткі сельсавета ўтвораны Пінкавіцкі сельсавет.

29 снежня 2010 года пасёлак Дружны ўвайшоў у склад вёскі Аснежыцы.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 5963 чалавекі, з іх 89,6 % — беларусы, 2,8 % — рускія, 2,6 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 6479 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / С.Д. Гриневич и др. — Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 2: (1944―1980 гг.). — Минск: «Беларусь», 1987. — 283 с.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012.— 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1957 годзе
Дом мяшчанкі Эцінген

**Дом мяшчанкі Эцінген** — будынак у Мінску, размешчаны ў Верхнім Горадзе, па адрасе вул. Герцэна, 4.

## Гісторыя 
Пабудаваны ў другой палове XVIII стагоддзя на гістарычнай Малой Бернардзінскай вуліцы. Пазначаны на шматлікіх планах Мінска з пачатку ХІХ стагоддзя. Першы паверх не атынкаваны і выкананы з вялікіх камянёў у тэхніцы разынкавай муроўкі

У двары знаходзіліся гаспадарчыя пабудовы, у тым ліку аднапавярховая мураваная афіцына.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мінска
Катэгорыя:Вуліца Герцэна (Мінск)
Катэгорыя:Верхні горад (Мінск)
Катэгорыя:З’явіліся ў XVIII стагоддзі
Катэгорыя:XVIII стагоддзе ў Мінску
Катэгорыя:Збудаванні Мінска ў стылі класіцызм