open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Карэл Тэйге

**Ка́рэл Тэ́йге** (, 13 снежня 1900, Прага — 1 кастрычніка 1951, там жа) — чэшскі пісьменнік, перакладчык, літаратурны крытык, публіцыст, мастак-графік, кніжны афарміцель, тэарэтык мастацтва. Займаўся архітэктурай, фатаграфіяй, кіно. Буйнейшая фігура ўсходнееўрапейскага авангарду, важны прадстаўнік паэтызму і сюррэалізму ў Чэхаславакіі.

## Біяграфія і творчасць 
Сын галоўнага архіварыуса Прагі. Вучыўся на філасофскім факультэце Карлава ўніверсітэта, далучыўся да левых сіл, пачаў займацца журналістыкай.

У 1921 годзе ездзіў у Парыж, дзе пазнаёміўся з Ле Карбюзье і Амедэ Азанфанам. У 1924 годзе выступіў з маніфестам «паэтызму». У 1925 годзе ездзіў у Маскву і Ленінград, дзе пазнаёміўся з савецкімі канструктывістамі.

Адзін са стваральнікаў авангарднай мастацкай групы «Дзевятсіл» (дзейнічала ў 1920—1930), выдаваў яе часопіс (1927—1930). Па яго ініцыятыве ў Празе выступалі Ле Карбюзье, Ман Рэй, Паўль Клее, Маякоўскі, Андрэ Брэтон, Вальтэр Гропіус. У 1929—1930 вучыўся ў Баўхаузе. У гэты ж час ён удзельнічаў у стварэнні Левага фронту, які аб'ядноўваў камуністычна настроеных чэхаславацкіх інтэлектуалаў. У 1934—1938 — член «Чэшскай сюррэалістычнай групы», створанай ім разам з Віцезславам Незвалам. У канцы 1930-х гадоў ён быў у ліку крытыкаў сталінісцкага рэжыму ў СССР. 

У сваіх тэарэтычных працах спалучаў неамарксісцкую сацыялогію з псіхааналізам, выяўляў глыбокую цікавасць да ўрбаністыкі, паўсядзённага жыцця горада, масавай культуры і непрафесійных мастацтваў. Пераклаў з французскай сачыненні Бадлера, Латрэамона, Верхарна, Апалінэра, Мальро, працы Луі Дэлюка, з рускай — прозу Іллі Эрэнбурга, артыкулы Мікалая Бухарына пра літаратуру. Аўтар кніг «Фільм» (1925), «Савецкая культура» (1927), манаграфій пра Архіпенку (1923), Маякоўскага і рускі футурызм (1936) і інш.

Пасля 1948 года пад ціскам сацыялістычных улад знік з публічнага жыцця. Падвяргаўся афіцыйнай дыфамацыі як «трацкісцкі вырадак». Сканаў ад інфаркту, яго архіў падвергся дагляду тайнай паліцыі. Андрэ Брэтон у сваёй манаграфіі пра мастачку Таен сцвярджаў, што Карэл Тэйге прыняў атруту ў момант арышту; Яраслаў Сейферт абвяргае гэтую чутку і называе прычынай смерці ператамленне і праблемы з сэрцам. У наступныя дні абедзве яго спадарожніцы жыцця скончылі жыццё самагубствам — жонка Жазэфіна Неваржылава (2 кастрычніка) і даўняя каханка Эва Эбертава (12 октября).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Пісьменнікі Чэхіі
Катэгорыя:Перакладчыкі Чэхіі
Катэгорыя:Мастакі Чэхіі
Катэгорыя:Фатографы Чэхіі
Катэгорыя:Літаратурныя крытыкі
Катэгорыя:Сюррэалісты
Катэгорыя:Камуністы Чэхіі і Славакіі
Панцеляймон Аляксандравіч Куліш

**Панцеляймо́н Алякса́ндравіч Кулі́ш** (, Вароніж, Глухаўскі павет, Чарнігаўская губерня&nbsp;— , хутар Матроніўка, цяпер сяло Алэніўка, Ніжынскага раёна Чарнігаўскай вобласці, Украіна)&nbsp;— выдатны дзеяч украінскага нацыянальнага адраджэння, пісьменнік, фалькларыст, этнограф, мовазнавец, перакладчык, крытык, рэдактар, выдавец, філосаф гісторыі. Спрыяў развіццю ўкраінскай літаратурнай мовы, навукі, філасофіі, гісторыі. Быў актыўным удзельнікам Кірыла-Мяфодзьеўскага таварыства.

Аўтар «кулішоўкі»&nbsp;— першага фанетычнага алфавіта ўкраінскай мовы, які ляжыць у аснове сучаснага ўкраінскага правапісу і вымаўлення.

Іван Франко называў Куліша «першараднай зоркай» ва ўкраінскім пісьменстве, «адным з карыфеяў нашай літаратуры». Найбольш вядомы як перакладчык Бібліі і аўтар першага ўкраінскага гістарычнага рамана «Чорная рада». Пісаў на ўкраінскай і рускай мовах.

Член Сербскай акадэміі навук і мастацтваў (з 1892).

## Крыніцы
Кускова

**Сядзіба Кускова** () — былы маёнтак графаў Шарамецевых, дзе захаваўся архітэктурна-мастацкі ансамбль XVIII стагоддзя. Размешчаны на ўсходзе Масквы на тэрыторыі раёна Вешнякі.

Ансамбль уключае палац, пабудаваны ў другой палове XVIII стагоддзя ў стылі класіцызму; рэгулярны, упрыгожаны скульптурай парк з павільёнамі: «Грот», «Аранжарэя» (праекты прыгоннага архітэктара Фёдара Аргунова, другая палова XVIII ст.), «Эрмітаж» (другая палова XVIII ст.), «Італьянская» (XVIII ст.) і «Галандская» (XVIII ст.); царква Спаса Усеміласцівага (XVIII ст.); Музей керамікі (няма асобнага будынка).

Сядзіба складалася з трох частак: засажалкавай са Звярынцам, французскага рэгулярнага парка з асноўным архітэктурным ансамблем і англійскага парка «Гай». Архітэктурна-паркавы комплекс цэнтральнай параднай часткі захаваўся практычна цалкам.

Цэнтрам ансамбля з’яўляецца палац, у якім захаваліся планіроўка і дэкаратыўнае ўбранне інтэр’ераў з творамі рускага і заходнееўрапейскага выяўленчага і прыкладнога мастацтва; дарчыя партрэты рускіх імператараў і некалькіх пакаленняў гаспадароў сядзібы — графаў Шарамецевых.
Катэгорыя:Музеі Масквы
Катэгорыя:Сядзібы Масквы
Прафсаюзная

**Прафсаюзная**:
* Прафсаюзная (станцыя метро, Масква)
* Прафсаюзная (станцыя метро, Мінск)
Наталля Васілеўна Касабука

**Наталля Васілеўна Касабука** (нар. , Віцебск) — беларуская архітэктарка, дырэктарка інстытута «Віцебскграмадзянпраект». Заслужаны будаўнік Беларусі (2019).

## Біяграфія 
Нарадзілася 18 ліпеня 1956 года ў Віцебску. З 1977 года працуе ў абласным дзяржаўным унітарным праектным прадпрыемстве «Інстытут Віцебскграмадзянпраект». У верасні 2007 года прызначаная яго дырэктаркай.

## Дзейнасць 
Наталля Касабука ўнесла значны ўклад у распрацоўку праектнай дакументацыі па рэканструкцыі плошчы Перамогі ў Віцебску. У 2008 годзе стала пераможцай рэспубліканскага конкурсу Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Беларусі «За дасягненні ў будаўнічай галіне Рэспублікі Беларусь» у катэгорыі «Кіраўнік года» сярод праектных арганізацый.

У 2010 годзе ўзнагароджаная нагрудным знакам Саюза будаўнікоў «За заслугі ў будаўніцтве».

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Віцебска
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі XXI стагоддзя
Касабука

**Касабу́ка** — беларускае прозвішча. Семантычны вытвор ад апелятыва *касабука*, *касабуцкі* 'касавокі'.

## Вядомыя носьбіты 
* Ілона Георгіеўна Касабука (нар. 1966) — беларуская мастачка.
* Наталля Васілеўна Касабука (нар. 1956) — беларуская архітэктар.

## Крыніцы
Суд Петрыкаўскага раёна

**Суд Петрыкаўскага раёна** — раённы суд агульнай юрысдыкцыі.

Суд складаецца з суддзяў, у тым ліку старшыні суда, якія прызначаюцца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь па прадстаўленні Старшыні Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь. Суддзі прызначаюцца на пасаду тэрмінам на пяць гадоў і могуць быць прызначаны на новы тэрмін ці бестэрмінова. Верхні ўзрост знаходжання на дзяржаўнай службе суддзяў — 65 гадоў.

Вышэйстаячым судом з’яўляецца Гомельскі абласны суд.

## Старшыні суда 
* Алег Уладзіміравіч Касцючэнка — дзейны старшыня суда.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка 

Катэгорыя:Суды Беларусі
Катэгорыя:Арганізацыі Петрыкава
Катэгорыя:Петрыкаўскі раён
Метраполь (гасцініца, Масква)

**Гасцініца «Метраполь»** — гасцініца ў цэнтры Масквы класа «5 зорак».

Размешчана па адрасе: Тэатральны праезд, д. 2. Будавалася ў 1899—1905 гадах; ініцыятарам будаўніцтва быў Сава Мамантаў; па яго замове Вільям Валькат распрацаваў першапачатковы праект. Будынак «Метраполія» адыгрывае выключна важную ролю ў фарміраванні аблічча Тэатральнай плошчы і плошчы Рэвалюцыі. Гасцініца з’яўляецца самым буйным грамадскім будынкам эпохі мадэрну і прызнаецца адным з самых значных маскоўскіх гісторыка-архітэктурных помнікаў гэтага стылю.
Катэгорыя:Гасцініцы Масквы
Сава Іванавіч Мамантаў

**Сава Іванавіч Мамантаў** (; 2 [14] кастрычніка 1841 (па іншых дадзеных — 3-га ці 4-га,  — , Абрамцава) — расійскі прадпрымальнік і мецэнат. Прадстаўнік купецкай дынастыі Мамантавых. Вучыўся на юрыдычным факультэце Маскоўскага ўніверсітэта.

Сава Мамантаў увайшоў у гісторыю рускага мастацтва як мецэнат і заступнік мастакоў і артыстаў. У Абрамцаўскім мастацкім гуртку, створаным у падмаскоўным маёнтку Абрамцава, які належаў Мамантаву, здолелі раскрыць сябе такія жывапісцы, як Валянцін Сяроў, Канстанцін Каровін, Віктар Васняцоў і іншыя. Мамантаў заснаваў Маскоўскую прыватную рускую оперу. Пры яго актыўнай падтрымцы шырокая аўдыторыя гледачоў змагла пазнаёміцца з выканальніцкім майстэрствам Фёдара Шаляпіна, які быў салістам гэтага тэатра ў другой палове 1890-х гадоў. З 1899 года Мамантаў сумесна з княгіняй Марыяй Ценішавай фінансаваў часопіс «Свет мастацтва».

Катэгорыя:Прадпрымальнікі Расіі
Абрамцава

**Абрамцава** () — сяло (да 2004 — дачны пасёлак) у гарадскім паселішчы Хацькова Сергіева-Пасадскай гарадской акругі (раней Сергіева-Пасадскага раёна) Маскоўскай вобласці Расіі.

У вёсцы ёсць чыгуначныя платформы Раданеж і Абрамцава. Вёска знакаміта дзякуюючы музею-сядзібе, які знаходзіцца ў ім (1 км ад платформы Абрамцава). Сельская адміністрацыя знаходзіцца за 700 м ад платформы Раданеж.

## Памятныя мясціны 
* Галоўны будынак сядзібы (XVIII ст.)
* Царква Спаса Нерукатворнага Абразу, пабудаваная ў 1881—1883 гадах архітэктарам П. М. Самарыным па малюнках В. М. Васняцова.
* «Хатка на курыных лапках»
* «Маёлікавая канапа»
* Сядзібны парк
* Дача-студыя «Новая рэальнасць»

Катэгорыя:Населеныя пункты Маскоўскай вобласці
Пушкінская плошча

**Пушкінская плошча** () — плошча, размешчаная ў ЦАА Масквы, паміж Цвярскім і Страсным бульварамі, падзеленымі Цвярской вуліцай, за 1 км на паўночны захад ад Крамля.

Гістарычная назва — *Страсная плошча* (ад Страснога манастыра), інакш плошча Цвёркіх варот (па Цвярскіх варотах Белага горада). Сучасную назву атрымала ў 1931 годзе.
Катэгорыя:Плошчы Масквы
Няглінная

**Няглінная** (; распаўсюджаны таксама назвы Няглінка, Няглінна, Няглімна, Самацёка) — рака ў цэнтры Масквы, левы прыток ракі Масквы. Даўжыня 7,5 км, амаль на ўсім працягу схавана ў трубу. Рака дала назвы многім маскоўскім вуліцам, плошчам і станцыям метро: Няглінная вуліца, Кузнецкі Мост і станцыя метро «Кузнецкі Мост», Трубная вуліца, станцыя метро «Трубная» і Трубная плошча, Самацёкавая вуліца і Самацёкавая плошча і інш. Няглінная з’яўлялася прычынай шматлікіх паводак у Маскве.
Катэгорыя:Рэкі і каналы Масквы
Вуліца Кузнецкі Мост

**Вуліца Кузнецкі Мост** () — вуліца ў Мяшчанскім і Цвярскім раёнах Цэнтральнай адміністрацыйнай акругі горада Масквы. Праходзіць ад вуліцы Вялікая Дзмітраўка да вуліцы Вялікая Лубянка. Нумарацыя дамоў вядзецца ад Вялікай Дзмітраўкі.

Кузнецкі Мост — адна з найстарэйшых вуліц Масквы, з’яўленне якой звязана з будаўніцтвам у гэтым раёне Гарматнага двара, а назва захоўвае назву моста, які быў перакінуты цераз раку Няглінную. У XVII—XVIII стагоддзях на вуліцы жылі прадстаўнікі шляхетных прозвішчаў Мясаедавых, Салтыковых, Гагарыных, Шчарбатавых, Даўгарукавых, Валынскіх, Варанцовых, Галіцыных і многіх іншых. Пачынаючы з XVIII стагоддзя і да рэвалюцыі 1917 года Кузнецкі Мост з’яўляўся папулярнай гандлёвай вуліцай Масквы — «свяцілішчам раскошы і моды», славіўся крамамі адзення, кніжнымі крамамі, фотаатэлье і рэстаранамі. Гістарычныя традыцыі Кузнецкага Моста захоўваюцца і зараз.

Кузнецкі Мост праходзіць па тэрыторыі культурных пластоў «Старая Кузнецкая слабада», «Кузнецкі мост» і «Званарская слабада», якія ахоўваюцца ў якасці аб’ектаў культурнай спадчыны федэральнага значэння. Вуліца багатая на помнікі гісторыі і архітэктуры.
Катэгорыя:Вуліцы Масквы
Масква (гасцініца, Масква)

**Гасцініца «Масква»** — адна з найбуйнейшых гасцініц Масквы, пабудаваная ў 1932—1935 гадах па праекце архітэктараў Леаніда Савельева, Освальда Стапрана і Аляксея Шчусева (другая чарга завершана ў 1968—1977 гадах). Была знесена ў 2004 годзе. На яе месцы да 2013 года завершана будаўніцтва новага будынка гасцініцы, які перадае, па заявах праекціроўшчыкаў, знешнія формы ранейшага — аднак яно значна пераўзыходзіць яго ў аб’ёме. У цяперашні час будынак займае гатэль Four Seasons Hotel Moscow, тут знаходзяцца розныя крамы і рэстараны. У гасцініцы правёў апошнія гадзіны свайго жыцця класік беларускай літаратуры Янка Купала.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Гасцініцы Масквы
Флора Робсан

**Флора Макензі Робсан** (; 28 сакавіка 1902 — 7 ліпеня 1984) — брытанская актрыса, намінантка на прэмію «Оскар» у 1945 годзе.

## Фільмаграфія 
* 1939 — Навальнічны перавал

## Зноскі 
## Спасылкі
Нацыяналь (гасцініца, Масква)

**Гасцініца «Нацыяналь»** — маскоўскі гатэль, размешчаны на Махавой вуліцы, 15/1. Пабудаваны ў 1900—1902 гадах па праекце архітэктара Аляксандра Іванова. На момант адкрыцця лічыўся адным з самых прэстыжных у Маскве.

Пасля Рэвалюцыі 1917 года некалькі гадоў у будынку размяшчаўся інтэрнат для чыноўнікаў савецкага ўрада. У 1932 годзе гасцініцу адрадзілі пад ранейшай назвай.
Катэгорыя:Гасцініцы Масквы
Суд Полацкага раёна і горада Полацка

**Суд Полацкага раёна і горада Полацка** — раённы суд агульнай юрысдыкцыі.

Суд складаецца з суддзяў, у тым ліку старшыні суда, якія прызначаюцца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь па прадстаўленні Старшыні Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь. Суддзі прызначаюцца на пасаду тэрмінам на пяць гадоў і могуць быць прызначаны на новы тэрмін ці бестэрмінова. Верхні ўзрост знаходжання на дзяржаўнай службе суддзяў — 65 год.

Вышэйстаячым судом з’яўляецца Віцебскі абласны суд.

## Старшыні суда 
* Валянціна Леанідаўна Нікіціна — дзейная старшыня суда.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка 

Катэгорыя:Суды Беларусі
Катэгорыя:Арганізацыі Полацка
Катэгорыя:Полацкі раён
Катэгорыя:Успенская вуліца (Полацк)
Вуліца Ваздзвіжанка

**Вуліца Ваздзвіжанка** (; у 1935—1946 гадах — *вуліца Камінтэрна*; у 1946—1962 гадах — *вуліца Калініна*; з 1963 да пачатку 1990-х гадоў — частка праспекта Калініна) — вуліца ў раёне Арбат. Праходзіць ад Манежнай вуліцы да плошчы Арбацкія Вароты, размешчана паралельна Знаменцы і Вялікай Мікіцкай вуліцы. Нумарацыя дамоў вядзецца ад Манежнай вуліцы. У цотны бок вуліцы ўпіраюцца Раманаў, Вялікі Кіслоўскі і Ніжні Кіслоўскі завулкі, у няцотны — Стараваганькаўскі і Крыжаўзвіжанскі завулкі.

У XIII-XIV стагоддзях на месцы сучаснай Ваздзвіжанкі праходзіла "валоцкая дарога" - гандлёвы шлях з Вялікага Ноўгарада праз Валакаламск у Маскву. Верагодна, у 1367 г. на дарозе быў пабудаваны каменны мост цераз раку Няглінную.
Катэгорыя:Вуліцы Масквы
Сіўцаў Уражак

**Сіўцаў Уражак** () — завулак у Цэнтральнай адміністрацыйнай акрузе горада Масквы паміж Гогалеўскім бульварам і Дзенежным завулкам.

## Паходжанне назвы 
Назва XVII стагоддзя паходзіць ад яра (), па дне якога цякла невялікая рака Сіўка (або Сівец), вядомая з XIV стагоддзя. Яна ўпадала ў цёкшы ўздоўж сцяны Белага горада ручай Чарторы і назву сваю атрымала па «сівым» (шэрым) колеры вады. Даўжыня ракі складала 0,8 км, заключана ў трубу ў пачатку XIX стагоддзя. Сіўцаў Уражак некалькі разоў мяняў сваю назву і быў Троіцкім, Пратасьеўскім, Паддзяцкім. У 1910-х гадах пачаў пазначацца Сіўцавым Уражкам.

## Памятныя мясціны 
* № 27, помнік архітэктуры (федэральны) — Дом-музей А. І. Герцэна («Тучкоўскі дом») — ампірны асабняк з мезанінам Паўла і Аляксандра Тучковых, пазней набыты І. А. Якаўлевым. У 1843—1846 гадах тут жыў А. І. Герцэн. На доме знаходзіцца мемарыяльная шыльда з чорнага граніту з партрэтам пісьменніка (1957, скульптар П. В. Данілаў).

## Спасылкі 
Катэгорыя:Вуліцы Масквы
Катэгорыя:Завулкі Масквы
Освальд Андрэевіч Стапран

**Освальд Андрэевіч Стапран** (25 студзеня 1901, в. Беркава, Віцебская губерня — , ) — савецкі архітэктар-канструктывіст, адзін з аўтараў праекта гасцініцы «Масква» і шэрагу іншых маскоўскіх будынкаў і кварталаў.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1901 годзе ў сялянскай сям’і ў вёсцы Беркава Віцебскай губерні. У 1918 годзе пераехаў у Маскву, паступіў на інжынерна-будаўнічы факультэт Маскоўскага вышэйшага тэхнічнага вучылішча, які скончыў у 1925 годзе.

Працаваў на пасадзе архітэктара ў праектнай майстэрні № 2 Массавета. У 1926—1928 гадах удзельнічаў у праектаванні і забудове квартала «Ніжняя Прэсня» на Мантулінскай вуліцы, у 1930 годзе — комплексу жылых дамоў на Пісцовай вуліцы. У 1931 годзе на 2-й Цвярской-Ямскай вуліцы па праекце Стапрана быў пабудаваны шматкватэрны жылы дом кааператыва «Сахаратрэст», прызначаны для часовага пражывання запрошаных у СССР замежных спецыялістаў у цукровай прамысловасці.

У тым жа 1931 годзе выкананы Стапранам сумесна з архітэктарам Л. І. Савельевым пры кансультацыях Шчусева праект перамог у конкурсе на будаўніцтва гасцініцы Массавета. У 1932—1939 гадах Стапран быў намеснікам архітэктара пры будаўніцтве гасцініцы.

Удзельнічаў у афармленні вестыбюляў і залы адкрытай у 1935 годзе станцыі метро «Ахотны Рад». У сярэдзіне 1930-х гадоў быў слухачом факультэта архітэктурнага ўдасканалення Акадэміі архітэктуры СССР (ФАУ). У кастрычніку 1935 — студзені 1936 года ў складзе групы аспірантаў — асістэнтаў Акадэміі, якія скончылі ФАУ, атрымаў творчую камандзіроўку ў Еўропу (Італія, Грэцыя, Францыя). Займаў пасаду галоўнага архітэктара інстытута Маспраект ДПІ 7 Дзяржбуда СССР.

У 1939—1940 гадах па праекце Стапрана пабудаваны жылы дом на Садовай-Самацёчнай вуліцы, у 1954 годзе — павільён «Галоўхлеб» на ВДНГ.

У 1965 годзе выйшаў на пенсію, але працягваў творчую і навуковую працу. Удзельнічаў у выставах жывапісу і графікі. Памёр у 1984 годзе у Маскве, пахаваны ў калумбарыі Мікола-Архангельскіх могілак.

Катэгорыя:Архітэктары Масквы
Піянерская

**Піянерская**:

## Беларусь 
* Піянерская (колішняя вёска)

## Расія 
* Піянерская (станцыя метро, Масква)
* Піянерская (станцыя метро, Санкт-Пецярбург)

## Гл. таксама 
* Піянерская вуліца
Сямёнаўская

**Сямёнаўская**:
* Сямёнаўская (Бацюшкаўскае сельскае паселішча)
* Сямёнаўская (станцыя метро)
Парк Перамогі

**Парк Перамогі**:

## Беларусь 
* Парк Перамогі (Маладзечна)
* Парк Перамогі (Мінск)

## Расія 
* Парк Перамогі (Валгадонск)

### Метро 
* Парк Перамогі (станцыя метро, Масква)
* Парк Перамогі (станцыя метро, Санкт-Пецярбург)
Маладзёжная

**Маладзёжная**:
* Маладзёжная (Шклоўскі раён)

## Метро 
* Маладзёжная (станцыя метро, Масква)
* Маладзёжная (станцыя метро, Мінск)
Альховая

**Альховая**:
## Беларусь 
* Альховая (Лельчыцкі раён)
## Расія 
* Альховая (станцыя метро)
Вад (Ніжагародская вобласць)

**Вад** () — сяло ў Ніжагародскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Вадскай муніцыпальнай акругі і Вадскага сельсавета. Размяшчаецца на рэчцы Вадок (прыток П’яны). Знаходзіцца за 100 км ад Ніжняга Ноўгарада і 30 км ад горада Арзамас. Чыгуначная станцыя Бабыльская на лініі Масква-Казань. Заснавана ў 1552 годзе.

## Насельніцтва 
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1552 годзе
Новамаскоўская (станцыя метро, Троіцкая лінія)

**«Новамаскоўская»** () — паўднёвая канцавая станцыя Маскоўскага метрапалітэна на Троіцкай лініі. Злучана перасадкай з аднайменнай станцыяй на Сакольніцкай лініі. Размясцілася ў раёне Камунарка (НАА), на поўдзень ад аўтадарогі Сонцава — Бутава — Варшаўская шаша каля вёскі Сталбова. Станцыя адкрылася 28 снежня 2024 года ў складзе ўчастка «Цютчаўская» — «Новамаскоўская». Аднаскляпеністая станцыя мелкага залажэння з адной астраўной платформай.

Катэгорыя:Станцыі Маскоўскага метрапалітэна
Катэгорыя:Станцыі метрапалітэна паводле алфавіта
Камунарка (пасёлак, Масква)

**Камунарка** () — пасёлак у складзе аднайменнага раёна і ўнутрыгарадскога муніцыпальнага ўтварэння ў горадзе Маскве (раней — у складзе паселішча Сосенскага (Новамаскоўская адміністрацыйная акруга)). Размешчаны за МКАД.

Камунарка мяжуе з раёнамі: Цёплы Стан, Ясенева, Паўночнае Бутава, Паўднёвае Бутава, Троіцк, Шчэрбінка, Філімонкаўскі.

Да 1 ліпеня 2012 г. п. Камунарка ўваходзіў у склад Ленінскага раёна Маскоўскай вобласці. Межы паміж горадам Масквой і Маскоўскай вобласцю вызначаны пастановай Савета Федэрацыі ў 2011 годзе.

Новыя межы раёна і ўнутрыгарадскога муніцыпальнага ўтварэння ў горадзе Маскве былі ўтвораны ў маі 2024 года.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады ў складзе Масквы
Мардэхай Гілель Крошніц

**Мардэхай Гілель Крошніц**, зрэдку **Крошнік** () — яўрэйскі пісьменнік, рэдактар, эсэіст і журналіст, які пісаў на ідыш. Сіяніст і актывіст ізраільскіх партый Мапам і Мапай.

## Біяграфія 
Атрымаў традыцыйную яўрэйскую адукацыю. З маладых гадоў удзельнічаў у сіянісцка-сацыялістычным моладзевым руху «Фрайгайт» (свабода). У 17 гадоў пайшоў працаваць у павятовую раду. Супольнік кібуца «Шахарыя» ў Вільні, дзе пазнаёміўся з Мінай-Тамар, з якой ажаніўся ў 1936 годзе. Падчас Другой сусветнай вайны працаваў у савецкіх установах, уцёк ад нацыстаў спачатку ў Любчу, а потым у тыл СССР, дабраўся да Самарканда (Узбекістан). З 1943 года ваяваў у Чырвонай Арміі, быў паранены ў бітве пад Ленінградам. Пасля вайны быў накіраваны ў Верхнюю Сілезію для сіянісцкай дзейнасці. Быў кіраўніком кібуца ў Бытаме. Быў адным з лідараў пасляваеннага яўрэйскага руху ў Германіі, дэлегатам і дакладчыкам на кангрэсах ахвяр нацызму, польскіх яўрэяў і на Сусветным яўрэйскім кангрэсе ў Швейцарыі (1948). Падчас вайны за незалежнасць арганізоўваў як нелегальную іміграцыю ў Палесціну, так і «гахал» — замежных добраахвотнікаў Арміі абароны Ізраіля. Удзельнічаў у зборы сродкаў. У 1949 годзе здзейсніў алію ў Ізраіль з жонкай і двума дзецьмі. Працаваў да выхаду на пенсію ў прафсаюзе Гістадрут у Хайфе, потым да 80 гадоў працаваў валанцёрам-кансультантам па працоўным заканадаўстве ў Гістадруце.

## Творчасць 
Дэбютаваў у 1931 г. у варшаўскай газеце «Фрайгайт» партыі Паалей-Цыён. Пісаў мастацкія і публіцыстычныя творы. Рэдагаваў і выдаваў кнігі і газеты на ідышы: «Бафраюнг» (часопіс Паалей Цыёна ў Мюнхене) і «Хайфа» (літаратурна-мастацкі штогоднік). Рэдагаваў кнігі памяці Любчы і Дзяляцічаў, Краснобруда. Быў адным з заснавальнікаў і членам Асацыяцыі яўрэйскіх пісьменнікаў у Ізраілі. Напісаў чатыры кнігі: «Дойрэс», «Эрд», «Эйгнс», «Натур ун Мэнч» (Пакаленні, Зямля, Свой, Прырода і чалавек).

У 1982 годзе ўзнагароджаны прэміяй Рубінліхта.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* https://archive.org/stream/nybc211391#page/n2/mode/2up
* Дакументы Мардэхая Гілеля Крошніца (MS 2013). Рукапісы і архівы, Бібліятэка Ельскага ўніверсітэта.
* http://www.jewishgen.org/yizkor/Lyubcha/Lyubcha.html
* https://congressforjewishculture.org/people/956/Kroshnik-Mortkhe-Hillel

Катэгорыя:Пісьменнікі на ідыш
Катэгорыя:Публіцысты
Катэгорыя:Беларускія пісьменнікі XX стагоддзя
Катэгорыя:Пісьменнікі Ізраіля
Маякоўская

**Маякоўская** — жаночая форма прозвішча Маякоўскі.
* Алена Уладзіміраўна Маякоўская (Патрысія Томпсан) — амерыканскі філосаф, пісьменніца.

## Метро 
* Маякоўская (станцыя метро, Масква)
* Маякоўская (станцыя метро, Санкт-Пецярбург)
Аўтазаводская

**Аўтазаводская**:

## Беларусь 
* Аўтазаводская (станцыя метро, Мінск)

## Расія 
* Аўтазаводская (станцыя метро, Масква)
* Аўтазаводская (станцыя метро, Ніжні Ноўгарад)
Мікалай Мікалаевіч Бортнік

**Мікалай Мікалаевіч Бортнік** (нар. , Рэчыца, Столінскі раён) — беларускі спецыяліст у галіне аграноміі, дзяржаўны службовец.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1983 годзе ў пасёлку Рэчыца Столінскага раёна. У 2006 годзе скончыў Гродзенскі дзяржаўны аграрны ўніверсітэт па спецыяльнасцях «аграномія» і «кіраванне арганізацыямі і падраздзяленнямі АПК».

Працоўную дзейнасць пачаў у ААТ «Баравіца» вядучым аграномам па насенняводства. У 2006—2017 гадах працаваў аграномам-садаводам у ААТ «Аграмоталь». З 2017 года з’яўляецца дырэктарам ААТ «Тышкавічы-Агра».

Жыве ў аграгарадку Моталь Іванаўскага раёна.

## Узнагароды 
Узнагароджаны граматай Іванаўскага райвыканкама.

## Асабістае жыццё 
Беспартыйны. Жанаты, мае двух дзяцей.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Аграномы Беларусі
Кузнецкі Мост

**Кузнецкі Мост**:
* Вуліца Кузнецкі Мост
* Кузнецкі Мост (станцыя метро)
Кола агляду

(з 2021 года).]]

**Кола агляду** — гэта атракцыён у выглядзе вялікага вертыкальнага кола з пасажырскімі кабінамі, якія па меры кручэння кола падымаюць пасажыраў увышыню для агляду навакольнай прасторы. Колы агляду з’яўляюцца вельмі распаўсюджаным тыпам атракцыёнаў у парках забаў, на кірмашах і карнавалах.

Першае кола агляду сучаснай канструкцыі было створана Джорджам Ферысам Малодшым для Сусветнай калумбійскай выставы 1893 года ў Чыкага. Кола Ферыса было самай высокай славутасцю на выстаўцы з вышынёй 80.4 метра і было адкрытае для публікі 21 чэрвеня 1893 года. Яно павінна было стаць адказам на вежу Эйфеля, цэнтральны элемент Парыжскай выставы 1889 года. У англійскай мове дагэтуль кола агляду называюць колам Ферыса (). Значна меншыя драўляныя колы агляду існавалі і раней, першыя іх згадкі адносяцца да XVI веку.

Станам на 2025 год найвышэйшым у свеце колам агляду з’яўляецца кола Айн Дубай вышынёй 250 метраў, якое адкрылася у Дубаі ў кастрычніку 2021 года.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Атракцыёны
Рыгор Адамавіч Панасюк

**Рыгор Адамавіч Панасюк** — беларускі дзяржаўны службовец.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Столінскім раёне. Скончыў Пружанскі агратэхнічны каледж і Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію.

Працаваў аграномам, а пасля — намеснікам па аграноміі ў ААТ «Вазнясенскі». У 2017 годзе прызначаны дырэктарам ААТ «Ракітніца», дзе за пяць гадоў ператварыў гаспадарку з праблемнай у адну з вядучых у рэгіёне.

## Крыніцы
Уладзімір Рыгоравіч Сянчук

**Уладзімір Рыгоравіч Сянчук** (нар. , Бяроза) — беларускі гаспадарчы дзеяч і дзяржаўны службовец.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 13 студзеня 1968 года ў Бярозе. У 1992 годзе скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію па спецыяльнасці «аграномія».

Працоўную дзейнасць пачаў у 1985 годзе ў якасці трактарыста-машыніста саўгаса «Жабінкаўскі». У 1992—1997 гадах працаваў галоўным аграномам саўгаса «Усход». У 1997—2004 гадах займаў пасаду першага намесніка старшыні райвыканкама — начальніка ўпраўлення па сельскай гаспадарцы і харчаванні Жабінкаўскага і Пружанскага райвыканкамаў. У 2004—2006 гадах быў намеснікам дырэктара Брэсцкага мясакамбіната. У 2006—2008 гадах працаваў на розных пасадах у Брэсцкім аблвыканкаме. У 2008—2016 гадах узначальваў Брэсцкую абласную дзяржаўную інспекцыю па насенняводстве, каранціне і ахове раслін. З 16 лютага 2016 года да пачатку 2017 года.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Старшыні Камянецкага раённага выканаўчага камітэта
Катэгорыя:Старшыні Брэсцкага раённага выканаўчага камітэта
Пётр Казіміравіч Бялусь

**Пётр Казіміравіч Бялу́сь** (нар. , в. Плюсы, Браслаўскі раён) — беларускі дзяржаўны службовец.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 18 жніўня 1976 года ў вёсцы Плюсы Браслаўскага раёна. У 1998 годзе скончыў Віцебскі дзяржаўны ўніверсітэт імя П. М. Машэрава па спецыяльнасці «настаўнік фізікі і матэматыкі». У 2023 годзе атрымаў адукацыю ў Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь як спецыяліст у галіне дзяржаўнага і мясцовага кіравання.

У 1993—1998 гадах працаваў настаўнікам матэматыкі ў Паўазерскай сярэдняй школе Бешанковіцкага раёна. У 2002—2009 гадах — настаўнік фізікі і матэматыкі ў Плюскай школе-садзе Браслаўскага раёна. У 2009—2018 гадах займаў пасаду старшыні Плюскага сельскага выканаўчага камітэта. У 2018—2022 гадах быў дырэктарам КУП ЖКГ «Браслаўкамунальнік» у Браславе. З 2022 па 2025 год — намеснік старшыні Браслаўскага райвыканкама.  

## Крыніцы 
Катэгорыя:Старшыні Глыбоцкага раённага выканаўчага камітэта
Алег Аркадзевіч Макарэвіч

**Алег Аркадзевіч Макарэвіч** (нар. 1974, Арэхаўск, Аршанскі раён) — беларускі дзяржаўны службовец.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1974 годзе ў гарадскім пасёлку Арэхаўск Аршанскага раёна. У 2001 годзе скончыў Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны інстытут сэрвісу і эканомікі па спецыяльнасці «эканоміка і кіраванне на прадпрыемстве ў сферы сэрвісу».

Працоўную дзейнасць у сферы органаў мясцовага кіравання пачаў у 2004 годзе галоўным спецыялістам аддзела ідэалагічнай работы Аршанскага райвыканкама, з 2008 года займаў пасаду кіраўніка справамі. У 2012—2014 гадах працаваў намеснікам дырэктара па ідэалагічнай рабоце ААТ «Маяк Высокае» Аршанскага раёна. У 2014—2018 гадах узначальваў Аршанскі раённы камітэт прафсаюза работнікаў аграпрамысловага комплексу. У 2018 годзе прызначаны дырэктарам ААТ «Маяк Высокае» Аршанскага раёна.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Старшыні Дубровенскага раённага выканаўчага камітэта
Катэгорыя:Старшыні Сенненскага раённага выканаўчага камітэта
Дом Пашкова

**Дом Пашкова** () — адно з самых знакамітых класіцыстычных будынкаў Масквы, цяпер належыць Расійскай дзяржаўнай бібліятэцы. Спраектавана (меркавана) Васілём Бажэнавым. Знаходзіцца па адрасе Ваздзвіжанка вул. 3/5, стар.1.

Пашкаў дом быў пабудаваны ў 1784—1786 гадах па замове капітан-паручніка лейб-гвардыі Сямёнаўскага палка Пятра Ягоравіча Пашкова, сына дзеншчыка Пятра I, як мяркуецца, па праекце архітэктара Васіля Іванавіча Бажэнава. На працягу XX стагоддзя выказваліся розныя пункты гледжання па пытанні яго аўтарства, бо пісьмовых сведчанняў не захавалася, і адзінае, што даказвае прыналежнасць яго Бажэнаву, — гэта вусная традыцыя і архітэктурная бажэнаўская манера.

Катэгорыя:Помнікі архітэктуры Масквы
Балотная плошча

**Балотная плошча** (; у XVII—XVIII стагоддзях — *Царыцын луг*, у 1962—1993 гадах — *плошча Рэпіна*) — плошча ў Маскве, размешчаная ў раёне Якіманкі на востраве Балчуг паміж Фалееўскім завулкам, вуліцамі Балотнай і Серафімовіча.

У снежні 2011-га на Балотнай плошчы адбыўся маштабны мітынг расійскай апазіцыі, на які, паводле звестак ГУУС, прыйшло 25 тысяч чалавек. Журналісты ацэньвалі колькасць прысутных у дыяпазоне ад 50 да 85 тысяч. 6 мая 2012 года пасля выбараў Прэзідэнта павінен быў адбыцца «Марш мільёнаў», які ўключаў у сябе мітынг на Балотнай плошчы, але пачаліся сутычкі з паліцыяй, адбыліся масавыя затрыманні.

## Ансамбль плошчы 
* Жылы дом № 5/16 па вуліцы Серафімовіча.
* Рэзідэнцыя пасла Вялікабрытаніі — дом № 14, будынак 4 па Сафійскай набярэжнай.
* Майстэрня, нежылое памяшканне — дом № 10 будынак 18 на Балотнай плошчы.
* Жылы дом № 18/8, будынак 5 па Сафійскай набярэжнай.
* Балотная плошча, дом № 10, будынак 16.
* Нежылы будынак, знаходзіцца на рэканструкцыі — дом № 2/4 на Балотнай плошчы.
* Дзеці — ахвяры заган дарослых
Катэгорыя:Плошчы Масквы
Аляксандр Алегавіч Клячын

**Аляксандр Алегавіч Клячын** — беларускі дзяржаўны службовец.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Сянне. У 2006 годзе скончыў Беларускую дзяржаўную сельскагаспадарчую акадэмію, цяпер навучаецца ў Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.

Працоўную дзейнасць пачаў у 1997 годзе ў Сенненскім  № 146. Пасля службы ва Узброеных Сілах.

## Крыніцы
Пракулевіч

**Пракуле́віч** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Уладзімір Міхайлавіч Пракулевіч — беларускі грамадскі і палітычны дзеяч.
* Уладзімір Антонавіч Пракулевіч — біёлаг.
Зоя Вацлаваўна Кулеша

**Зоя Вацлаваўна Кулеша** (нар. , Маркаўцы, Шчучынскі раён) — беларуская спецыялістка ў галіне гігіены і эпідэміялогіі, дзяржаўны службовец. Кандыдат медыцынскіх навук.

## Біяграфія 
Нарадзілася 8 сакавіка 1971 года ў вёсцы Маркаўцы Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці. У 1997 годзе скончыла Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут па спецыяльнасці «Медыка-прафілактычная справа». Кандыдат медыцынскіх навук.

З 2005 года працавала галоўным дзяржаўным санітарным урачом горада Гродна і Гродзенскага раёна, галоўным урачом Гродзенскага занальнага цэнтра гігіены і эпідэміялогіі.

15 сакавіка 2017 года запрашала ўдзельнікаў «Маршу недармаедаў» прайсці ў актавую залу ў Гродне. 9 мая 2018 года правяла прафілактычную гутарку з актывісткай руху «Маці 328», якая абвясціла галадоўку.

14 жніўня 2025 года прызначана кіраўніцай адміністрацыі Кастрычніцкага раёна г. Гродна.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Дэлегаты Усебеларускага народнага сходу 7-га склікання
Дзмітрый Зянонавіч Станкевіч

**Дзмітрый Зянонавіч Станкевіч** (нар. , Ціжышкі, Смаргонскі раён) — беларускі дзяржаўны службовец і дэпутат.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 28 снежня 1979 года ў вёсцы Ціжышкі Смаргонскага раёна Гродзенскай вобласці. У 2002 годзе скончыў Беларускі камерцыйны інстытут кіравання па спецыяльнасці «Эканоміка і кіраванне на прадпрыемстве».

На выбарах 2018 года выбраны беспартыйным дэпутатам Смаргонскага раённага Савета дэпутатаў 28-га склікання па Усходняй выбарчай акрузе № 2 і Гродзенскага абласнога Савета дэпутатаў 28-га склікання па Чапаеўскай выбарчай акрузе № 57.  

З мая 2020 года працаваў намеснікам старшыні Смаргонскага райвыканкама і Гродзенскага абласнога Савета дэпутатаў 29-га склікання па Чапаеўскай выбарчай акрузе № 54. Член Беларускай партыі «Белая Русь».

Жыве ў Смаргоні.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Нарадзіліся 28 снежня
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1979 годзе
Катэгорыя:Дэпутаты Смаргонскага раённага Савета дэпутатаў
Катэгорыя:Дэпутаты Гродзенскага абласнога Савета дэпутатаў 28-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Гродзенскага абласнога Савета дэпутатаў 29-га склікання
Катэгорыя:Старшыні Чашніцкага раённага выканаўчага камітэта
Віктар Васільевіч Вабішчэвіч

**Віктар Васільевіч Вабішчэвіч** () — беларускі паэт, настаўнік, гісторык і краязнаўца.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1960 годзе ў вёсцы Рубель. Скончыў Рубельскую сярэднюю школу з залатым медалём. Пасля паступіў на гістарычны факультэт БДУ, які ў 1982 годзе скончыў з чырвоным дыпломам. Выкладаў гісторыю і мастацкую культуру. Жыў у Давыд-Гарадку. Памёр па дарозе ў родную вёску 20 жніўня 2025 года.

## Бібліяграфія 
* «Чорны боль» (2003)
* «Кахаю і люблю» (2006)
* «Уражанне» (2009)
* «ORBI» (2012)

## Узнагароды 
* Лаўрэат літаратурнай прэміі імя Уладзіміра Калесніка (2010)

## Крыніцы 
Катэгорыя:Паэты Беларусі
Катэгорыя:Гісторыкі Беларусі
Катэгорыя:Краязнаўцы Беларусі
Алі Асхадавіч Шагенцукаў

**Алі́ Асха́давіч Шагенцу́каў** (; 28 кастрычніка 1900, Кучмазукіна, Нальчыкская акруга, Церская вобласць, Расійская імперыя — 29 лістапада 1941, нацысцкі канцлагер пад Бабруйскам, Магілёўская вобласць, БССР, СССР) — кабардзінскі савецкі паэт, пісьменнік, заснавальнік кабардзінскай літаратуры. Заслужаны дзеяч мастацтваў Кабардзіна-Балкарскай АССР (1939).

## Памяць 
* Імем Шагенцукава названы Кабардзіна-Балкарскі драматычны тэатр.
* Імем Шагенцукава названа бібліятэка ў Бабруйску.

Катэгорыя:Асобы
Юганец

**Юганец** () — рабочы пасёлак (пасёлак гарадскога тыпу) у Валадарскім раёне Ніжагародскай вобласці Расіі. Уваходзіць у Валадарскі раён, у складзе якога ўяўляе сабой адміністрацыйна-тэрытарыяльную адзінку (рабочы пасёлак). Размешчаны за 47 км на захад ад Ніжняга Ноўгарада, за 4 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра — горада Валадарска. Пачаў будавацца ў 1932 годзе, мае статус пасёлка гарадскога тыпу з 1946 года.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Ніжагародскай вобласці
Алім Пшэмахавіч Кешокаў

**Алі́м Пшэма́хавіч Кешо́каў** (; 22 ліпеня 1914, Шалушка, Церская вобласць (цяпер Чэгемскі раён, Кабардзіна-Балкарыя) — 29 студзеня 2001, Масква, Расія) — кабардзінскі пісьменнік. Народны паэт Кабардзіна-Балкарыі (1964). Герой Сацыялістычнай Працы (1990).

## Біяграфія 
У 1935 годзе скончыў Паўночна-Каўказскі педагагічны інстытут. У 1939—1940 гадах праходзіў сапраўдную вайсковую службу ў Бабруйску.

## Творчасць 
Друкаваўся з 1934 года.

У творчасці Кешокава адлюстраваны гістарычныя этапы жыцця кабардзіна-балкарскага народа, каларытныя вобразы суайчыннікаў, глыбіня філасофскай думкі.

## Бібліяграфія 
### Паэтычныя зборнікі 
* 1941 — «Каля падножжа гор» ()
* 1946 — «Шлях конніка» ()
* 1948 — «Зямля маладосці» ()
* 1964 — «Сагрэтыя камяні» ()
* 1969 — «Таўро» ()
* 1977 — «Волатаўская чаша» ()

### Раманы 
* 1960—1966 — «Вяршыні не спяць» (дылогія)
* 1973 — «Зламаная падкова» ()
* 1977 — «Усход месяца»

## Беларускія пераклады 
Асобныя творы Кешокава на беларускую мову пераклалі К. Камейша, Л. Салавей.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Гогалеўскі бульвар

**Го́галеўскі бульвар** (; да 1924 года — **Прачысценскі бульвар**) — бульвар у Цэнтральнай адміністрацыйнай акрузе горада Масквы, уваходзіць у Бульварнае кальцо. Праходзіць ад плошчы Прачысценскія Вароты да плошчы Арбацкія Вароты.

## Паходжанне назвы 
Сваю першапачатковую назву — Прачысценскі — бульвар, як і плошчу Прачысценскія Вароты, ад якой ён адыходзіць, і размешчаная непадалёк вуліца Прачысценка, атрымалі ад царквы Прачыстыя Багародзіцы Смаленскай у Новадзявочым манастыры. У 1924 годзе, у перыяд святкаванняў 115-годдзя пісьменніка Мікалая Васілевіча Гогаля, Прачысценскі бульвар быў перайменаваны ў Гогалеўскі.

## Апісанне 
Бульвар праходзіць ад плошчы Прачысценскія Вароты да плошчы Арбацкія Вароты. Нумарацыя дамоў вядзецца ад плошчы Прачысценскія Варотыы. З няцотнага боку на бульвар выходзяць Гагарынскі завулак і Сіўцаў Уражак, з цотнага боку — Калымажны завулак.

Праезды і размешчаны паміж імі ўласна бульвар размешчаны на розных вышынных узроўнях: унутраны, адносна бульварнага кальца, праезд знаходзіцца вышэй непасрэдна бульварнай, сярэдняй, часткі, а знешні праезд — ніжэй. Такі рэльеф бульвара сфармаваўся з-за таго, што ручай Чарторы, які абмываў вонкавы схіл вала Белага горада і працякаў фактычна на месцы вонкавага праезду бульвара, меў розныя па вышыні берагі.
Катэгорыя:Бульвары Масквы
Катэгорыя:Вуліцы Масквы
Салавецкі (Архангельская вобласць)

**Салавецкі** () — пасёлак у Архангельскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Салавецкага раёна і Салавецкага сельскага паселішча Прыморскага муніцыпальнага раёна Архангельскай вобласці.

Размешчаны на заходнім узбярэжжы Вялікага Салавецкага вострава ў Белым моры.

Паселішча вакол Салавецкага манастыра ўзнікла практычна адначасова з яго заснаваннем у 1420—1430-х гадах.

У 1987 годзе пасёлак стаў адміністрацыйным цэнтрам Салавецкага раёна (да гэтага ў ім размяшчаўся Салавецкі астраўны Савет). У рамках арганізацыі мясцовага самакіравання ў 2004 годзе ён стаў цэнтрам Салавецкага муніцыпальнага раёна, пасля скасавання якога ў 2006 годзе — цэнтрам Салавецкага сельскага паселішча Прыморскага муніцыпальнага раёна.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Населеныя пункты Архангельскай вобласці
Маскоўскі цырк Нікуліна на Цвятным бульвары

**Маскоўскі цырк Нікуліна на Цвятным бульвары** (таксама вядомы як «Стары цырк») — адзін з найстарэйшых стацыянарных цыркаў у Расіі, размешчаны на Цвятным бульвары ў Маскве. Умяшчальнасць залы — 2000 месцаў, вышыня купала — 25 метраў, дыяметр манежа — 13 метраў.

З 1880 па 1913 год гэты цырк насіў імя заснавальніка Альберта Саламонскага, пасля Кастрычніцкай сацыялістычнай рэвалюцыі і нацыяналізацыі быў перайменаваны ў Першы дзяржаўны. З 1996-га носіць імя артыста Юрыя Нікуліна, які ў 1983—1997 гадах быў яго кіраўніком.

Катэгорыя:Цвятны бульвар
Катэгорыя:Цыркі Расіі
Дзмітрый Уладзіміравіч Дзеравінскі

**Дзмітрый Уладзіміравіч Дзеравінскі** () — беларускі дыпламат.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Мінску. У 1986-1996 гадах вучыўся ў сярэдняй школе № 139 г. Мінска. У 2001 годзе скончыў факультэт іспанскай мовы МДЛУ, пасля магістратуру.

30 чэрвеня 2025 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Венесуэле. 14 жніўня 2025 года прызначаны паслом у Балівіі па сумяшчальніцтве.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Балівіі
Яўген Юліянавіч Сабалеўскі

**Яўген Юліянавіч Сабалеўскі** — беларускі дыпламат. Кандыдат эканамічных навук.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Мінску. У 1998 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Эканоміка і гандаль», у 2001 годзе — аспірантуру. У 2003 годзе атрымаў адукацыю на факультэце перападрыхтоўкі і павышэння кваліфікацыі Мінскага дзяржаўнага лінгвістычнага ўніверсітэта. Кандыдат эканамічных навук.

З 2001 па 2004 год працаваў другім сакратаром Дэпартамента Еўропы Міністэрства замежных спраў Беларусі. У 2004—2007 гадах займаў пасаду трэцяга сакратара пасольства Беларусі ў Бельгіі і прадстаўніцтва пры Еўрапейскім саюзе. У 2007—2009 гадах быў першым сакратаром Дэпартамента міжнародных арганізацый МЗС.

## Асабістае жыццё 
Валодае англійскай, французскай і італьянскай мовамі. Жанаты, мае сына і дачку.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Пастаянныя прадстаўнікі Беларусі пры Лізе арабскіх дзяржаў
Кабардзіна-Балкарская Аўтаномная Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка

{{адміністратыўная адзінка
|колер1                            = 
|колер2 =
|Русское название = Кабардзіна-Балкарская Аўтаномная Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка
|арыгінальная назва =  

|Герб = Emblem of the Kabardino-Balkar ASSR.png
|Сцяг = Flag of Kabarda-Balkaria ASSR 1978.svg
|Краіна =  СССР
|Гімн =
|Статус = АССР
|Уваходзіць у = РСФСР
|Уключае = 
|Сталіца = Нальчык
|Буйны горад = Нальчык
|Буйнейшыя гарады = Нальчык 
|Дата = 
|Мова = руская, кабардзіна-чаркеская, карачаева-балкарская
|Мовы =
|Насельніцтва = 759&nbsp;586
  |Год перапісу                   = 1989
 |Плошча = 12 470 км²
| Назва параметра1 = Узнагароды
| Параметр1 = {
   
}
}}

**Кабардзі́на-Балка́рская Аўтано́мная Саве́цкая Сацыялісты́чная Рэспу́бліка** (Кабардзіна-Балкарская АССР) (, ) — адміністратыўна-тэрытарыяльная адзінка ў РСФСР, якая існавала ў 1936—1992 гадах (у 1944—1957 гадах насіла назву **Кабардзінская АССР**).

Сталіца — горад Нальчык.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Аўтаномныя рэспублікі РСФСР
Катэгорыя:Былыя сацыялістычныя рэспублікі
Камерны драматычны тэатр

**Камерны драматычны тэатр** — тэатр у Мінску. Размяшчаецца ў Доме літаратара па вул. Фрунзе, 5. Заснаваны ў 2010 годзе як структурнае падраздзяленне «Тэатральнай майстэрні Наталлі Башавай».

## Рэпертуар 
У рэпертуары тэатра — музычныя і драматычныя спектаклі для дзяцей і дарослых, культурна-асветніцкія і забаўляльныя праекты ==
* Наталля Башава — мастацкі кіраўнік тэатра;
* Вера Красняк — дырэктар тэатра;
* Віялета Кучменка — прадзюсар;
* Аляксандр Безмен — гукааператар;
* Ігар Буднікаў — загадчык трупай.
У тэатры працуе 20 акцёраў.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Тэатры Мінска
Катэгорыя:2010 год у Мінску
Катэгорыя:Вуліца Фрунзэ (Мінск)
Сямён Львовіч Лунгін

**Сямён Львовіч Лунгін** () — расійскі драматург і сцэнарыст. Заслужаны дзеяч мастацтваў РСФСР (1981).

## Біяграфія 
У 1949 годзе падчас кампаніі па барацьбе з касмапалітызмам звольнены з пасады рэжысёра тэатра імя Станіслаўскага — «па скарачэнні штатаў», пры гэтым атрымаў прапанову паспрабаваць сябе ў якасці рабочага сцэны. У гэты перыяд пазнаёміўся і пасябраваў з пісьменнікам Віктарам Някрасавым.

У 1954 годзе пачаў займацца літаратурнай творчасцю. Сумесна з Іллём Нусінавым напісаў п’есу «Мая фірма», якая была пастаўлена Маскоўскім драматычным тэатрам імя Станіслаўскага і Ленінградскім драматычным тэатрам імя Камісаржэўскай. У 1958 годзе Маскоўскім тэатрам сатыры была пастаўлена другая п’еса аўтараў — «Дым без агню».

У садружнасці з Нусінавым узніклі і кінасцэнарыі «Мічман Панін», «Хмары над Борскам», «Без страху і папроку», «Сардэчна запрашаем, або Староннім уваход забаронены» і іншыя. Пасля заўчаснага скону свайго сябра і суаўтара ў 1970 годзе дапамагаў яго сям’і матэрыяльна.

У доме Лунгіных Аляксандр Твардоўскі чытаў услых «Адзін дзень Івана Дзянісавіча», Уладзімір Вайновіч упершыню чытаў «Чонкіна», спяваў Аляксандр Галіч, бываў Андрэй Сахараў.
Член КПСС з 1955 года. Член СП СССР з 1962 года.

## Крыніцы 
## Спасылкі
Лунгін

**Лунгін** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Павел Сямёнавіч Лунгін — расійскі кінарэжысёр
* Сямён Львовіч Лунгін — расійскі сцэнарыст
Алег Андрэевіч Анофрыеў

**Але́г Андрэ́евіч Ано́фрыеў** (20 ліпеня 1930, Геленджык, Паўночна-Каўказскі край, СССР — 28 сакавіка 2018, Козіна, Адзінцоўскі раён, Маскоўская вобласць, Расія) — савецкі і расійскі акцёр тэатра і кіно, кінарэжысёр, аўтар і выканаўца песень. Народны артыст Расійскай Федэрацыі (2004).

## Фільмаграфія 
### Акцёр 
## Крыніцы
Цвятны бульвар

**Цвятны бульвар** (; да сярэдзіны XIX стагоддзя *Трубны бульвар*) — бульвар у Цэнтральнай адміністрацыйнай акрузе горада Масквы. Праходзіць ад Трубнай плошчы да Садовага кальца (Самацёчная плошча). Нумарацыя дамоў вядзецца ад Трубнай плошчы. Цотны бок вуліцы знаходзіцца ў Мяшчанскім раёне ЦАА Масквы, няцотны — у Цвярскім. Назва сярэдзіны XIX стагоддзі, дадзена ад Кветкавага () рынку, які існаваў тут з 1851 года.
## Памятныя мясціны 
* Маскоўскі цырк Нікуліна на Цвятным бульвары
Катэгорыя:Бульвары Масквы
Катэгорыя:Вуліцы Масквы
Віктар Платонавіч Някрасаў

**Віктар Платонавіч Някрасаў** (4 (17) чэрвеня 1911,  — , ) — рускі пісьменнік, драматург, журналіст. Дысідэнт. Лаўрэат Сталінскай прэміі другой ступені (1947). Член французскага ПЭН-клуба (1975). Член Баварскай акадэміі прыгожых мастацтваў (1983).

Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Капітан (1945).

## Біяграфія 
Кніга «У акопах Сталінграда» прынесла пісьменніку вядомасць, вытрымала мноства перавыданняў агульным тыражом больш за чатыры мільёны экзэмпляраў і была перакладзена на 36 моў. За гэтую кнігу Віктар Някрасаў атрымаў у 1947 годзе Сталінскую прэмію 2-й ступені. Належныя лаўрэату прэміі грошы пісьменнік перадаў на куплю інвалідных калясак былым франтавікам.

Па матывах аповесці і па сцэнарыі Някрасава ў 1956 годзе на кінастудыі «Ленфільм» рэжысёрам Аляксандрам Івановым быў зняты мастацкі фільм «Салдаты», адзначаны прэміяй Усесаюзнага кінафестывалю.

У 1947 годзе Віктар Някрасаў быў абраны намеснікам старшыні праўлення Саюза савецкіх пісьменнікаў Украіны. Пазней быў зняты з гэтай пасады за адмову ўдзельнічаць у кампаніі супраць касмапалітызму. У 1948—1950 гадах працаваў спецыяльным карэспандэнтам «Літаратурнай газеты».

Публікаваўся ў часопісе «Новы свет» з 1954 па 1970 год, калі галоўнымі рэдактарамі часопіса былі Канстанцін Сіманаў (1954—1958) — першая публікацыя і Аляксандр Твардоўскі (1958—1970). Агулам у часопісе было 18 публікацый пісьменніка.

Па матывах аповесці Віктара Някрасава «У родным горадзе» на кінастудыі «Ленфільм» рэжысёрам Уладзімірам Венгеравым пастаўлены кінафільм «Горад запальвае агні» (1958).

10 кастрычніка 1959 года ў «Літаратурнай газеце» ў рубрыцы «Пісьменнік прапануе» быў надрукаваны артыкул Някрасава «Чаму гэта не зроблена? (Пра помнік загінулым у Бабіным Яры ў Кіеве)» з пратэстам супраць планаў збудаваць там парк і стадыён, «засыпаць яр глыбінёю ў 30 метраў і на месцы найвялікшай трагедыі весяліцца і гуляць у футбол?»

У 1961 годзе ў часопісе «Новы свет» была апублікавана аповесць «Кіра Георгіеўна».

У красавіку 1957 года наведаў Францыю і Італію, у лістападзе 1960 г. — ЗША і Бельгію, у красавіку 1962 г. — Італію. Свае ўражанні пісьменнік апісаў у падарожных нататках «Па абодва бакі акіяна. У Італіі — у Амерыцы» («Новы свет», 1962, № 11, с. 112—148; № 12, с. 110—152), за якія ў разгромным артыкуле Мэлора Стуруа «Турыст з кійком» быў абвінавачаны ў «нізкапаклонстве перад Захадам».

У 1966 г. падпісаў ліст 25 дзеячаў культуры і навукі генеральнаму сакратару ЦК КПСС Л. І. Брэжневу супраць рэабілітацыі Сталіна.

У верасні 1966 г. пісьменнік выступіў на стыхійным жалобным мітынгу да 25-годдзя пачатку масавых расстрэлаў у Бабіным Яры, якія праводзіліся сіламі нацысцкай Германіі.

Катэгорыя:Катэгорыя:Пісьменнікі XX стагоддзя
Маладзёжны тэатр эстрады

**Маладзёжны тэатр эстрады** — дзяржаўны тэатр у Мінску. Размешчаны ў доме па вуліцы Маскоўскай, 18А.

## Гісторыя 
Маладзёжны тэатр эстрады заснаваны загадам калегіі Міністэрства культуры Беларусі ад 1 жніўня 1997 года ў адпаведнасці з даручэннем Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Аляксандра Лукашэнкі.

Тэатр ствараўся для фарміравання новага пакалення маладых прафесійных артыстаў розных жанраў эстрады, для прадстаўлення беларускага мастацтва на фестывалях, конкурсах, у прафесійных калектывах і ў самастойнай канцэртнай дзейнасці:

* Уладзіслава Арцюкоўская
* Васіль Раінчык
* Ірына Цвяткова
* Руслан Чарнецкі
* Жанэт
* Ганна Благава
* Аляксандра Гайдук
* Гюнеш
* Таццяна Трафімава
* Андрэй Коласаў
* Алена Грышанава
* Арцём Пінчук
* Уладзімір Варанкоў
* Аляксандр Сухараў
* Мікіта Касцюкевіч
* Вольга Калеснікава
* Вольга Булай
* Шыр
* Кацярына Муратава
* Кацярына Мядзведзева
* Яўген Ермалковіч
* Людміла Радзівонава
* Сяргей Радзівонаў
* Наталля Гарбачова
* Інга Кісялёва
* Кацярына Шумская
* Вольга Змуршчык
* Уладзімір Нікалаеў
* Наталля Пішчыкевіч
* Дзяніс Арцюкоўскі
* Зінаіда Фурор
* Дыяна Карасцялёва
* Андрэй Кунец
* Дзяніс Кашавы
* Андрэй Дубешка
* Дзмітрый Дубешка
* Максім Сокал
* Уладзіслаў Сазонаў
* Ілля Пракаповіч
* Аляксандра Гарбаценка
* Кірыл Кучынскі
* Паліна Навіцкая
* Паліна Арцюкоўская
* Марыя Іванова
* Алена Сцяценка
* Анастасія Дранікава
* Сяргей Ішчук
* Вадзім Нікрэвіч
* Аляксандр Пішч

### Калектывы 
* Ансамбль «Верасы»
* Шоу «Алюр»
* Група «BYCITY»
* Бой-бэнд «HARIZMA»
* Праект «FUSION»
* Ансамбль «Заранак»

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Тэатры Мінска
Катэгорыя:1997 год у Мінску
Катэгорыя:Эстрада ў Беларусі
Катэгорыя:Маскоўская вуліца (Мінск)