Яан Тынісан

{{Дзяржаўны дзеяч
| імя= Яан Тынісан
| арыгінал імя= Jaan Tõnisson
| выява= Jaan_Tonisson1928.jpg
| шырыня= 250px
| пасада=2-гі прэм’ер-міністр Эстоніі
| перыяд праўлення=18 лістапада 1919 — 28 ліпеня 1920
| папярэднік=Ота Страндман
| пераемнік= Ада Бірк
| пасада_2= 4-ы прэм'ер-міністр Эстоніі
| перыяд праўлення_2= 30 ліпеня 1920 — 26 кастрычніка 1920
| папярэднік_2= Ада Бірк
| пераемнік_2= Антс Пійп
| пасада_3=8-ы дзяржаўны старэйшына Эстоніі
| перыяд праўлення_3=9 снежня 1927 — 4 снежня 1928
| папярэднік_3=Яан Теэмант
| пераемнік_3=Аўгуст Рэй
| пасада_4=15-ы дзяржаўны старэйшына Эстоніі
| перыяд праўлення_4=18 мая 1933 — 21 кастрычніка 1933
| папярэднік_4=Канстанцін Пятс
| пераемнік_4= Канстанцін Пятс
| дата нараджэння=
| месца нараджэння= 
| дата смерці=
| месца смерці=
| партыя= 
| веравызнанне=
| узнагароды={

-

}
| бацька=
| матка=
| жонка=
| дзеці=
| аўтограф=Tonnison Russian Signature.jpg
| вікісховішча=
}}
**Яан Тынісан** (; , каля Цянасільма — 1941?) — эстонскі дзяржаўны дзеяч, юрыст.

## Біяграфія 
З сялянскай сям’і. Скончыў юрыдычны факультэт Тартускага ўніверсітэта (1892), падчас вучобы быў старшынём Таварыства эстонскіх студэнтаў. Ганаровы доктар права (1928, Тартускі ўніверсітэт).

У 1917 актыўна ўдзельнічаў у стварэнні аўтаноміі Эстоніі, член Часовага земскага савета, арыштаваны ў канцы 1917 бальшавікамі і высланы з Эстоніі. У 1917—1919 — лідар Эстонскай дэмакратычнай партыі, у 1919—1932 — Эстонскай народнай партыі, у 1932—1935 — Нацыянальнай цэнтрысцкай партыі.

У 1917—1918 — кіраўнік замежнай дэлегацыі ў Стакгольме, у 1918—1919 — міністр без партфеля і выконваючы абавязкі міністра замежных спраў у Часовым урадзе 1918—1919. З 18 лістапада 1919 па 26 кастрычніка 1920 г. — прэм’ер-міністр (яго ўрад заключыў Тартускі мірны дагавор з Савецкай Расіяй). Дэпутат Устаноўчага сходу і ўсіх скліканняў Рыйгікогу, старшыня другога (1923—1925) і пятага (1932—1933) скліканняў.

З 9 снежня 1927 па 4 снежня 1928 г. і з 18 мая па 21 кастрычніка 1933 года — дзяржаўны старэйшына (кіраўнік дзяржавы), у 1931—1932 — міністр замежных спраў. У 1932—1940 — старшыня Эстонска-брытанскага таварыства, у 1933—1940 — Эстонска-шведскага таварыства. Пасля дзяржаўнага перавароту 12 сакавіка 1934 года быў адхілены ад актыўнай палітыкі, у 1935 — зрушаны з пасады рэдактара сваёй газеты, якая перайшла пад кантроль дзяржавы.

У 1935—1939 — прафесар кааперацыі Тартускага ўніверсітэта. Будучы паслядоўным прыхільнікам палітычнай дэмакратыі, выступаў супраць урада Канстанціна Пятса . У 1938—1940 — дэпутат Дзяржаўнага прадстаўнічага сходу і кіраўнік дэмакратычнай апазіцыі, ад якой у 1938 годзе балатаваўся на пасаду прэзідэнта краіны. Узнагароджаны Крыжам Свабоды III/1 (найвышэйшая ступень за грамадзянскія заслугі). Ганаровы грамадзянін Тарту (1939), Ордэнам Белай зоркі (1938). Ганаровы член Эстонскага літаратурнага таварыства, Эстонскага таварыства журналістаў.

У час летняга крызісу 1940 года ў адносінах паміж СССР і Эстоніяй спрабаваў пераканаць прэзідэнта Пятса арганізаваць хоць бы сімвалічны супраціў Чырвонай арміі. 13 снежня 1940 года быў арыштаваны органамі НКУС, утрымліваўся ў турме ў Таліне, абставіны смерці невядомыя.

Катэгорыя:Кадэты
Катэгорыя:Кандыдаты ў прэзідэнты Эстоніі
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Эстоніі
Катэгорыя:Члены Дзяржаўнай думы Расійскай імперыі I склікання
Катэгорыя:Члены Усерасійскага Устаноўчага сходу
Катэгорыя:Міністры замежных спраў Эстоніі
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя савецкай уладай
Катэгорыя:Юрысты Эстоніі
Катэгорыя:Дзяржаўныя старэйшыны Эстоніі
Катэгорыя:Выкладчыкі Тартускага ўніверсітэта
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Тарту