open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Габрыэле Мюнтэр

**Габрыэле Мюнтэр** (; ,  — , Мурнау-ам-Штафельзэ) — нямецкая мастачка і графік, прадстаўніца экспрэсіянізму. Уваходзіла ў «Новае Мюнхенскае аб’яднанне» (N.K.V.M.), а пасля ў аб’яднанне «Сіні вершнік». Шматгадовая сяброўка Васіля Кандзінскага, Мюнтэр захоўвала значную частку яго прац у перыяд Другой сусветнай вайны і гады пасля яе і адкрыла іх для агульнага доступу разам з фотаархівам «Сіняга вершніка» і сваімі ўласнымі карцінамі.

Катэгорыя:Мастакі Германіі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі Германіі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-пейзажысты Германіі
Катэгорыя:Мастакі-экспрэсіяністы Германіі
Марына Марыні

**Марына Марыні** (; ,  — , Віярэджа) — італьянскі скульптар, мастак, гравёр.

Вывучаў жывапіс і скульптуру ў Акадэміі мастацтваў у Фларэнцыі. У пачатку 1920-х гадоў займаўся жывапісам, потым прысвяціў сваю дзейнасць скульптуры. У гэтыя гады ў працах Марыні прасочваецца ўплыў мастацтва этрускаў. З 1929 года працаваў у Вышэйшым інстытуце мастацтваў у Монцы, часта наведваў Парыж, дзе супрацоўнічаў з Масіма Кампільі, Джорджа дэ Кірыка, Альберта Маньелі, Філіпа дэ Пізісам. У 1936 годзе пераехаў у Швейцарыю, наведаў Цюрых і Базель, пазнаёміўся з Альберта Джакамеці, Жэрменай Рыш’е, Фрыцам Вотруба. У 1936 годзе атрымаў прыз Рымскай квадрыенале. З 1940 па 1970 год — прафесар у Акадэміі прыгожых мастацтваў Брэра ў Мілане. З 1946 года стала пражываў у Мілане. З 1948 года таксама займаўся абстрактным жывапісам.

У Фларэнцыі ў былой царкве Сан-Панкрацыа працуе Музей Марыні, які сабраў калекцыю работ вядомага жывапісца і скульптара.

Катэгорыя:Кавалеры ордэна Pour le Mérite
Катэгорыя:Мастакі Італіі XX стагоддзя
Катэгорыя:Скульптары Італіі
Катэгорыя:Скульптары XX стагоддзя
Марыс

**Марыс** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Вілем Марыс, нідэрландскі мастак
* Матэйс Марыс, нідэрландскі мастак
* Якаб Марыс, нідэрландскі мастак
Альбер Марке

**Альбер Марке** (; ,  — , ) — французскі мастак. У сваёй ранняй творчасці быў блізкі да фавізму; пазней выпрацаваў уласную жывапісную сістэму.

## Жыццё і творчасць 
Альбер Марке нарадзіўся 27 сакавіка 1875 года ў Бардо, у сям’і чыгуначнага служачага.

У 1890—1895 гадах вучыўся ў парыжскай Школе прыгожых мастацтваў, у класе Гюстава Маро. Некаторы час быў блізкі да фавістаў, сябраваў з Мацісам і Дэрэнам, яго працы экспанаваліся на групавой выстаўцы ў Восеньскім салоне 1905 года і Салоне незалежных у 1906 годзе. Займаўся кніжнай ілюстрацыяй (раман Шарля-Луі Філіпа «Бюбю з Манпарнаса», 1903). З 1919 года жыў у невялікіх мястэчках вобласці Іль-дэ-Франс, шмат падарожнічаў, быў у СССР (1934).

У 1920 годзе выйшла першая манаграфія аб творчасці мастака. Гады Другой сусветнай вайны ён правёў у Алжыры, дзе ўпершыню пабываў у 1911 годзе разам з Мацісам; удзельнічаў у Супраціве. У 1945 годзе вярнуўся ў Парыж. У 1947 годзе Марке перанёс цяжкую аперацыю, у гэтым жа годзе мастак памёр.

Катэгорыя:Мастакі Францыі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі Францыі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-пейзажысты Францыі
Катэгорыя:Мастакі-арыенталісты
Катэгорыя:Фавізм
Міхаіл Аляксеевіч Баркун

**Міхаіл Аляксеевіч Барку́н** (нар. , г. Мінск) — беларускі вучоны ў галіне электрасувязі. Кандыдат тэхнічных навук (1982), прафесар.

## Біяграфія 
Скончыў Мінскі машынабудаўнічы тэхнікум, Мінскі радыётэхнічны інстытут дзе пазней застаўся працаваць

Пры непасрэдным яго ўдзеле ў 1993 годзе быў створаны Вышэйшы каледж сувязі. На працягу 16 гадоў з’яўляўся яго рэктарам.

## Узнагароды 
* Ганаровая грамата Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь (2003)
* Выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь (2008)
* Нагрудны знак «Ганаровы работнік сувязі Беларусі» (2014).

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* БАРКУН МИХАИЛ АЛЕКСЕЕВИЧ 
* ПРОБЛЕМЫ ИНФОКОММУНИКАЦИЙ

Катэгорыя:Рэктары БДАС
Луі Маркусі

**Луі Маркусі** (сапраўднае імя *Людвіг Казімір Ладзіслас Маркус*, ; ,  — , Кюсэ, дэпартамент Алье) — французскі мастак і графік — кубіст. Дзядзька гісторыка літаратуры і культуры Макса Мільнера.

## Жыццё і творчасць 
Нарадзіўся ў Польшчы, у яўрэйскай сям’і. Некаторы час вывучаў у Варшаве права. З 1901 года вучыўся ў кракаўскай Акадэміі мастацтваў. У 1903 годзе Маркусі прыязджае ў Парыж і паступае ў Акадэмію Жуліяна, у клас Жуля Жазефа Лефеўра. Упершыню выстаўляе свае працы ў 1905 годзе, у Восеньскім салоне, і ў 1906 годзе — у Салоне незалежных. З 1907 года Маркусі сур’ёзна захапляецца кубізмам. Зарабляў на жыццё мастак стварэннем ілюстрацый і карыкатур для шматлікіх парыжскіх гумарыстычных і сатырычных часопісаў. У 1906 годзе ён знаёміцца з Эдгарам Дэга, у 1910 годзе — з Жоржам Бракам, Пікаса і Гіёмам Апалінерам. Быў сябрам мастакоў Хуана Грыса, Фернана Лежэ, Франсіса Пікабіа, Марселя Дзюшана, Альбера Глеза і інш.

З 1914 па 1919 год, у гады Першай сусветнай вайны, мастак служыць у Французскім Замежным легіёне. У 1920-я гады Л. Маркусі здзяйсняе паездку па ЗША. У 1933 годзе ён становіцца прафесарам па друкаванай графіцы ў парыжскай Акадэміі Шлефер. У 1940 годзе пры наступленні нямецкіх войскаў мастак з’язджае ў Кюсэ каля Вішы, дзе ў наступным годзе, увосень, памірае.

Катэгорыя:Мастакі Францыі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі Францыі XX стагоддзя
Катэгорыя:Графікі Францыі
Катэгорыя:Графікі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Графікі XX стагоддзя
Катэгорыя:Постаці кубізму
Катэгорыя:Вайскоўцы Замежнага легіёна (Францыя)
Катэгорыя:Імігравалі ў Францыю з Польшчы
Катэгорыя:Артыстычныя псеўданімы
Якаб Марыс

**Якаб Хендрыкус Марыс** (; ,  — , Карлавы Вары) — галандскі мастак-імпрэсіяніст, графік і літограф гаагскай школы.

## Жыццё і творчасць 
Якаб быў старэйшым братам з трох, якія складалі сямейства мастакоў Марыс, і найбольш паспяховым з іх. Займацца малюнкам Якаб пачаў яшчэ ў дзіцячым узросце. Пазней вучыўся ў Каралеўскай акадэміі прыгожых мастацтваў у Гаазе і з 1855 года — у акадэміі ў Антверпене, дзе навучаўся ў Нікеза дэ Кейзера і Губерта ван Ховэ.

Свае карціны Я. Марыс пісаў у стылі «вялікіх галандцаў» XVII стагоддзя, якімі ён захапляўся. Першапачаткова ён пісаў сцэнічныя, адушаўлёныя прысутнасцю чалавека, сюжэты. Пачынаючы з 1872 года мастак стварае пераважна пейзажы. Належаў, разам са сваімі братамі, да заснаванай Ёзефам Ізраэлсам у 1870 годзе Гаагскай мастацкай школы, блізкай у творчых адносінах да французскай барбізонскай школы. Тут Я. Марыс развівае тыповы для яго стыль з пераважным нябесна-шэрым і карычневым колерам. Жыў і працаваў у калоніі мастакоў у маёнтку Остэрбек, дзе блізка сышоўся з такімі мастакамі, як Антон Маўвэ, Герард Більдэрс і Іаханес Більдэрс.

У перыяд з 1865 па 1871 год Я. Марыс жыве і працуе ў Парыжы. Потым перабіраецца на радзіму, у Гаагу.

Катэгорыя:Мастакі Нідэрландаў XIX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-пейзажысты Нідэрландаў
Катэгорыя:Графікі Нідэрландаў
Андрэ Марфен

**Андрэ Марфен** (; , , Францыя — , ) — французскі жывапісец і графік.

Адзін з найважнейшых прадстаўнікоў абстрактнага мастацтва і графікі пасля Другой сусветнай вайны.

Андрэ Марфен спачатку вывучаў права, перш чым пачаў маляваць. Пераехаў у Парыж у 1949 годзе і з 1950 года выстаўляўся ў 1-м Салоне маладых мастакоў. Паралельна з жывапісам ён стварыў вялікую колькасць графічных твораў, аддаючы перавагу афорту, а таксама калажам і малюнкам тушшу. Доўгі час жыў у Сен-Жан-дэ-Люз.

Катэгорыя:Мастакі Францыі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-абстракцыяністы
Катэгорыя:Графікі Францыі
Катэгорыя:Графікі XX стагоддзя
Матэйс Марыс

**Матэйс Марыс** (; ,  — , ) — нідэрландскі мастак, літограф і графік.

## Жыццё і творчасць 
Матэйс Марыс быў сярэднім з трох братоў-мастакоў — Якаба, Матэйса і Вілема Марысаў. Продкі Марысаў былі выхадцамі з Чэхіі, якія перасяліліся ў Нідэрланды ў пачатку XIX стагоддзя. У 1851 годзе Матэйс вучыўся маляваць у мастака І. К. Элінка Стэрка, пры дапамозе якога атрымлівае стыпендыю для вучобы ў гаагскай Каралеўскай акадэміі прыгожых мастацтваў (1852—1855). З 1854 года вучыўся ў Луі Меера. У 1855—1858 гадах ён, разам са старэйшым братам Якабам, вучыцца ў антверпенскай Акадэміі мастацтваў у Нікеза дэ Кейзера.

У 1859 годзе Матэйс і Якаб атрымліваюць ад прынцэсы Марыяны Аранскай-Насау заказ на серыю партрэтаў, што дазволіла ім адкрыць уласную мастацкую майстэрню ў Гаазе, а таксама маляваць у маёнтку Остэрбек, нідэрландскай мастацкай калоніі, падобнай да французскага Барбізона. Першапачаткова Матэйс, як і Якаб, малюе ў стылі старых галандскіх майстроў XVII стагоддзя. Прыблізна ў 1870 годзе ён знаёміцца з творчасцю мастакоў заснаванай Ёзефам Ізраэлсам Гаагскай школы, блізкай па духу мастакам-барбізонцам. Матэйс паступова адыходзіць ад рэалістычнага жывапісу, збліжаецца з імпрэсіяністамі, у яго пазнейшых працах адчуваецца таксама відавочны ўплыў мастакоў-прэрафаэлітаў і сімвалізму.

Катэгорыя:Мастакі Нідэрландаў XIX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі Нідэрландаў XX стагоддзя
Катэгорыя:Графікі Нідэрландаў
Катэгорыя:Графікі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Графікі XX стагоддзя
Нікалас Мас

**Нікалас Мас** (; ахрышчаны ў студзені ,  — пахаваны 24 лістапада , ) — галандскі мастак, знакаміты сваімі партрэтамі і жанравым жывапісам. Быў вучнем Рэмбранта, вярнуўся да працы ў сваім родным горадзе Дордрэхце на 20 гадоў. У канцы сваёй кар’еры вярнуўся ў Амстэрдам, дзе стаў вядучым мастаком-партрэтыстам свайго часу. Мас унёс свой уклад у развіццё жанравага жывапісу ў Нідэрландах і быў самым выдатным партрэтыстам, які працаваў у Амстэрдаме апошнія тры дзесяцігоддзі XVII стагоддзя.

## Біяграфія і творчасць 
Нарадзіўся ў сям’і багатага купца Герыта Маса і Іды Херман. Пачаў вучыцца жывапісу ў Дордрэхце. Каля 1648 года прыехаў у Амстэрдам і паступіў вучнем у майстэрню Рэмбранта, дзе заставаўся да 1653 года. Яго раннія палотны, якія паказваюць жанравыя сцэны ў цёмна-чырвоных танах, настолькі нагадваюць карціны Рэмбранта таго ж часу, што ў некалькіх выпадках працы Маса ў розных музеях былі прыпісаны Рэмбранту.

У 1653 годзе Нікалас Мас вярнуўся ў Дордрэхт і адкрыў уласную майстэрню. Вяршыняй яго творчасці лічыцца перыяд з 1655 па 1665 год, калі ён у асноўным маляваў жанравыя сцэны, якія адбываюцца ў прахадных пакоях з вокнамі. Гэты аспект яго творчасці паўплываў на мастакоў дэлфцкай школы, асабліва Яна Вермера і Пітэра дэ Хоха, для якіх інтэр’еры з бакавым святлом з вокнаў зрабіліся асноўным матывам творчасці. Любімым сюжэтам твораў Маса гэтага перыяду былі жанчыны, якія чытаюць або моляцца, ці спячыя старыя.

Паміж 1665 і 1667 годам Мас наведаў Антверпен і, магчыма, нават некаторы час жыў там. Затым ён вярнуўся ў Дордрэхт, а ў 1673 годзе пераехаў у Амстэрдам, дзе і жыў да самай смерці. У 1660-я гады ён адышоў ад стылю Рэмбранта і пачаў пісаць партрэты ў яркіх танах, бліжэй да стылю ван Дэйка, якія мелі вялікі поспех.

Катэгорыя:Мастакі Нідэрландаў XVII стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі барока
Катэгорыя:Мастакі-жанрысты Нідэрландаў
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты Нідэрландаў
Лідзія Кузьмінічна Тарасевіч

**Лідзія Кузьмінічна Тарасевіч** (нар. , в. Ракоўшчына, Мсціслаўскі раён) — Заслужаны настаўнік БССР (1974).

Скончыла Аршанскі настаўніцкі інстытут, Мінскі педагагічны інстытут (1972). Працавала завучам Недальской 8-гадовай школы Бягомльскага раёна (1950), выкладчыцай біялогіі ў СШ № 7 (1952), завучам школы № 96 г. Мінска (1964).

Званне Героя Сацыялістычнай Працы прысвоена ў 1978 годзе за высокія паказчыкі ў навучальна-выхаваўчай і грамадскай рабоце.

## Літаратура 
* Тарасевич Лидия Кузьминична // Твои герои, Беларусь! Герои Социалистического Труда: биографический справочник / составители: И. Н. Кулан и др. — Минск, 2014. — С. 215: фото.
* Тарасевіч Лідзія Кузьмінічна: Героі Сацыялістычнай Працы // Памяць: гісторыка-дакументальная хроніка Мсціслаўскага раёна / галоўны рэдактар У. Л. Гасянкоў. — Мінск, 1999. — С. 499: фота.
Эліяс Марцін

**Эліяс Марцін** (; ,  — , ) — шведскі пейзажыст, прадстаўнік ранняга рамантызму. Пачынаў як мастак-дэкаратар, пасля падарожжа ў Парыж і Лондан (1768—1780) звярнуўся да пейзажнага жывапісу.

Катэгорыя:Мастакі Швецыі XVIII стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі Швецыі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі гістарычнага жанру
Катэгорыя:Мастакі-пейзажысты
Катэгорыя:Акварэлісты
Пётр Іванавіч Катаводаў

**Пётр Іва́навіч Катаводаў** (, м. Грабовец, Аўгустоўскі павет Люблінскай губерні, цяпер у Замойскім павеце Люблінскага ваяводства, Польшча — *невядома*) — беларускі гаспадарчы і дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Скончыў рабочы факультэт Растоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта (1926).

Працоўную дзейнасць пачаў у 1912 годзе вучнем падмайстра, пасля знаходзіўся ў дзіцячым прыюце Ніжняга Ноўгарада. З 1916 года працуе рабочым завода «Серп і Молат» у г. Маскве. У 1918—1924 гадах у Чырвонай Арміі, пасля на рабоце ў Савеце Народнай Гаспадаркі і ў прамысловай кааперацыі Паўночнага Каўказа.

У 1933—1936 працуе на пасадзе старшыні праўлення Белкалесдрэўхімсаюза, з 1936 года старшыня прэзідыума Белкааппрамсаюза. У 1938 годзе абраны старшынёй праўлення Белкаапсаюза.

У часы Вялікай Айчыннай вайны ў эвакуацыі ў Маскве, з 1942 года ў складзе аператыўнай групы Белкаапсаюза арганізоўваў эвакпункты і сталовыя ў Віцебскай вобласці, працаваў у Беларускім штабе партызанскага руху.

Пасля вайны прызначаны намеснікам старшыні СНК БССР, з красавіка 1946 года начальнік Упраўлення па аднаўленню Мінска, начальнік Упраўлення сельскага і калгаснага будаўніцтва.

З 1951 года — міністр гандлю БССР, з 1957 года — персанальны пенсіянер саюзнага значэння. З кастрычніка 1958 года да 1 чэрвеня 1961 года ўзначальваў трэст № 16 «Нафтабуд», створаны для будаўніцтва Наваполацкага нафтаперапрацоўчага завода.

Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 2—4 скліканняў.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Намеснікі Старшыні СНК БССР
Катэгорыя:Міністры гандлю БССР
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 2-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 3-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 4-га склікання
Катэгорыя:Члены КПСС
Катэгорыя:Персанальныя пенсіянеры саюзнага значэння
Суперкубак Польшчы па баскетболе 2011

**Суперкубак Польшчы па баскетболе 2011** — 6-ы штогадовы розыгрыш суперкубка Польшчы па баскетболе, які складаецца з аднаго матча паміж пераможцам чэмпіянату Польшчы і ўладальнікам Кубка Польшчы.

## Спасылкі 
*  Superpuchar: Wielki sukces Polpharmy! 

2011
Катэгорыя:2011 год у баскетболе
Катэгорыя:Спорт у Польшчы ў 2011 годзе
Фарух Садулаевіч Рузіматаў

**Фарух Садулаевіч (Садзілаевіч) Рузіматаў** () — артыст балета, прэм’ер, вядучы саліст балета Марыінскага тэатра ў 1986—2007 гадах. Заслужаны артыст Таджыкскай ССР (1988); лаўрэат прэміі «Залатая маска» (1998), Народны артыст Расіі (2000). Мастацкі кіраўнік балета Вялікага тэатра Узбекістана.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 26 чэрвеня 1963 года ў Ташкенце, дзе ў той час жылі яго бацькі, ураджэнцы Ленінабадскай вобласці Таджыкскай ССР. Бацька — Садула Шакіравіч Рузіматаў (нар. 1941) — педагог тэарэтычных музычных дысцыплін, маці — Мая Амонаўна Рузіматава — педагог па вакале.

У 1973 годзе педагог з Ленінградскага харэаграфічнага вучылішча імя А. Я. Ваганавай, які прыехаў у Душанбэ, дзе жыла сям’я Рузіматавых, пры праглядзе здольных для навучання танцам дзяцей нечакана для дзесяцігадовага школьніка і яго бацькоў абраў і Фаруха — ён стаў выхаванцам праслаўленай Ваганаўскай балетнай школы, дзе яго педагогамі былі Г. Н. Сялюцкі, М. В. Балтачэева, М. М. Сярэбранікаў і інш. На выпускным спектаклі ў 1981 годзе яму, як аднаму з найлепшых вучняў курса, даручылі выканаць найскладанейшае па-дэ-дэ з упадабанага Фаруху балета — «Дон Кіхот».

Пасля выпуску ў 1981 годзе па класе педагога Генадзя Сялюцкага быў прыняты ў трупу Ленінградскага тэатра оперы і балета імя Кірава. У 1986 годзе быў вылучаны на пазіцыю саліста. Выконваў вядучыя партыі практычна ва ўсіх балетах класічнага рэпертуару. У 1990—1991 гадах быў запрошаным салістам Амерыканскага тэатра балета (Нью-Ёрк). У 1992 годзе ўдзельнічаў нароўні з такімі зоркамі, як Мая Плісецкая, Мсціслаў Растраповіч, Уладзімір Васільеў, Кацярына Максімава, у першым канцэрце на Чырвонай плошчы, які азначае канец СССР і пачатак новых часоў у Расіі, станцаваў з Маргарытай Кулік па-дэ-дэ з балета. «Карсар».

Танцаваў з Таццянай Церахавай, Маргарытай Кулік, Алтынай Асылмуратавай, Юліяй Махалінай, Ларысай Лежнінай, Ірынай Чысцяковай, Святланай Захаравай. Пасля 1995 года ў яго склаўся яркі дуэт з маладой балерынай Дзіянай Вішнёвай.

З верасня па снежань 2018 года — мастацкі кіраўнік балета Вялікага тэатра Узбекістана.

З сакавіка 2021 года — кіраўнік балетнай трупы Новасібірскага тэатра оперы і балета. У цяперашні час узначальвае балетную трупу Акадэмічнага тэатра оперы і балета Таджыкістана ў Душанбэ.

Катэгорыя:Артысты балета СССР
Катэгорыя:Артысты балета Расіі
Катэгорыя:Артысты балета XX стагоддзя
Катэгорыя:Артысты балета Марыінскага тэатра
Катэгорыя:Постаці Міхайлаўскага тэатра
Катэгорыя:Заслужаныя артысты Таджыкскай ССР
Вінсентэ Хуан Масіп

**Вінсентэ Хуан Масіп**; 1505 або 1510,  — 21 снежня 1579, Бакайрэнтэ, Валенсія) — іспанскі жывапісец.

Нарадзіўся ў Фуэнтэ-ла-Ігера, каля Валенсіі, паміж 1505 і 1510 гг. Адукацыю атрымаў у Італіі праз вывучэнне твораў Рафаэля і потым, вярнуўшыся на радзіму, імкнуўся ў сваіх працах пераймаць стылю гэтага майстра. Памёр у Бакайрэнтэ, непадалёк ад Валенсіі, у 1579 г.

Выдатнейшыя з яго карцін — «Св. Сямейства» (у рызніцы валенсійскага сабора), «Хрышчэнне Гасподняе» і «Зварот апостала Паўла да Хрыста» (абедзве ў гэтым саборы), «Бязгрэшнае зачацце» (у царкве езуітаў, у Валенсіі), пяць карцін, якія паказваюць эпізоды з жыцця св. Стэфана (у мадрыдскім музеі дэль Прада), «Зняцце з крыжа» (там жа) і «Тайная Вячэра» (там жа). За межамі Іспаніі творы Хуанеса складаюць вялікую рэдкасць. У Эрмітажы ён прадстаўлены карцінамі: «Маці Божая з Дзіцяткам Хрыстом, дзецьмі Янам Хрысціцелем, Янам Евангелістам і анёлам», «Сан Вісентэ Ферэр» і «Св. Ганна».

Катэгорыя:Мастакі Іспаніі
Піліп Фёдаравіч Фартунатаў

**Піліп Фёдаравіч Фартунатаў** (; 2 студзеня [14 студзеня] 1848,  — 20 верасня [3 кастрычніка] 1914, в. Косалма, пад Петразаводскам) — расійскі лінгвіст, прафесар, правадзейны член Пецярбургскай акадэміі навук (1898), заснавальнік маскоўскай лінгвістычнай школай («фармальнай», «фартунатаўскай»), адзін з найбольш значных лінгвістаў Расійскай імперыі. Працаваў над гісторыяй індаарыйскіх, балтыйскіх і славянскіх моў, працаваў з індаеўрапеістыкай, тэорыяй граматыкі; займаўся шырокай педагагічнай дзейнасцю. Брат А. Ф. Фартунатава і С. Ф. Фартунатава.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Памерлі ў Карэліі
Катэгорыя:Пахаваныя ў Карэліі
Катэгорыя:Славісты Расійскай імперыі
Катэгорыя:Балтысты
Катэгорыя:Усходазнаўцы
Катэгорыя:Замежныя члены Сербскай акадэміі навук і мастацтваў
Катэгорыя:Марфолагі мовы
Катэгорыя:Акцэнтолагі
Катэгорыя:Гісторыкі мовы
Катэгорыя:Індаеўрапеісты
Катэгорыя:Памерлі ў Аланецкай губерні
Катэгорыя:Кампаратывісты
Катэгорыя:Правадзейныя члены Санкт-Пецярбургскай акадэміі навук
Катэгорыя:Мовазнаўцы Расіі
Катэгорыя:Дактары навук
Хуан Баўтыста Марцінес дэль Маса

**Хуан Баўтыста Марцінес дэль Маса** (; каля 1612, Куэнка — , ) — іспанскі мастак эпохі барока, прадстаўнік мастацкай школы Дыега Веласкеса і яго зяць, прыдворны мастак.

Катэгорыя:Нарадзіліся ў XVII стагоддзі
Катэгорыя:Мастакі Іспаніі XVII стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-пейзажысты Іспаніі
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты Іспаніі
Катэгорыя:Прыдворныя мастакі
Катэгорыя:Мастакі барока
Квенцін Масейс

**Квенцін Масейс** (Квінтэн Мецейс, ; 10 верасня 1465, , Паўднёвы Брабант — 13 ліпеня/16 верасня 1530, Антверпен) — фламандскі жывапісец.

Масейс нарадзіўся ў 1465 годзе ў Лёвене, дзе першапачаткова навучаўся кавальскай справе. Вучыўся, верагодна, у майстэрні Альберта Баўтса, куды паступіў, каб бачыцца з яго дачкой, у якую быў закаханы. У 1491 годзе Масейс прыбыў у Антверпен, дзе адкрыў сваю майстэрню і ўступіў у Гільдыю жывапісцаў. Працягваў жыць і працаваць у гэтым горадзе да канца сваіх дзён.

Катэгорыя:Мастакі Фландрыі
Катэгорыя:Мастакі XVI стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі Адраджэння
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты
Катэгорыя:Медальеры Нідэрландаў
Масейс

**Масейс** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Квенцін Масейс — фламандскі мастак
* Ян Масейс — фламандскі мастак
Ян Масейс

**Ян Масейс** (*Jan Massys*, *Matsys* або *Metsys*; каля 1509,  — 1575, там жа) — фламандскі мастак-маньерыст.

Сын Квенціна Масейса, вучыўся жывапісу ў бацькі. Вымушаны пакінуць радзіму з-за пераследу інквізіцыі, Ян Масейс у 1550 годзе пасяляецца ў Генуі, дзе становіцца прыдворным мастаком адмірала Андрэа Дорыя. Самай вядомай працай Яна Масейса з’яўляецца «Лот і яго дачкі», якая захоўваецца ў Каралеўскіх музеях прыгожых мастацтваў у Бруселі.

Катэгорыя:Мастакі Фландрыі
Катэгорыя:Мастакі XVI стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі маньерызму
Катэгорыя:Мастакі-пейзажысты
Катэгорыя:Жанравы жывапіс
Армія маджахедаў (Ірак)

**Армія маджахедаў** (, Джэйш аль-Муджахідзін) — ісламісцкая паўстанцкая групоўка суніцкага толку, якая дзейнічае на тэрыторыі Ірака. Была сфарміравана не раней 2004 года, ужо пасля ўварвання ў краіну войскаў міжнароднай кааліцыі на чале з ЗША. З’яўляецца адным з заснавальнікаў арганізацыі «Фронт джыхаду і рэформаў» і ўваходзіць у склад «Палітычнага савета іракскага супраціву».

## Ідэалогія 
Нягледзячы на тое, што члены «Армія маджахедаў» з’яўляюцца прыхільнікамі радыкальнага ісламізму, у ідэалогіі групоўкі паступова стаў назірацца нацыяналістычны ўхіл. Як мяркуецца, баевікі пераследуюць тыя ж мэты, што і іх саюзнікі з арганізацыі «Ісламская армія ў Іраку». Члены групоўкі заклікалі да ажыццяўлення тэрактаў на тэрыторыі Даніі і Нарвегіі, а таксама пагражалі паходам на Ватыкан.

## Дзейнасць 
Групоўка нясе адказнасць за шэраг нападаў, здзейсненых на прадстаўнікоў сіл міжнароднай кааліцыі. Заявы аб датычнасці да тэрактаў баевікі як правіла размяшчаюць на сваім сайце ў Інтэрнеце. У прыватнасці групоўка ўзяла на сябе адказнасць за два збітыя верталёты ў 2006 і 2007 гадах. Аб кіраўніцтве групоўкі вядома няшмат. У шэрагах арганізацыі знаходзяцца як былыя прыхільнікі партыі Баас, так і радыкальныя ісламісты. Тым не менш, большасць палявых камандзіраў раней служылі ў садамаўскай арміі (хоць і не падзялялі ідэі баасізму), а пасля ўварвання амерыканскіх войскаў далучыліся да ісламістаў.

Катэгорыя:Іракскія паўстанцы
Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 2004 годзе
Антанен Арто

**Антанен Арто** (; ,  — , ) — французскі пісьменнік, паэт, драматург, акцёр тэатра і кіно, мастак, кінасцэнарыст, рэжысёр і тэарэтык тэатра, наватар тэатральнай мовы, які прысвяціў жыццё і творчасць пытанні аб новым абгрунтаванні мастацтва, яго месцы ў свеце і права на існаванне. Арто распрацаваў уласную тэатральную канцэпцыю, якая называецца «тэатр жорсткасці» («круятычны тэатр»).

У 1920-х — першай палове 1930-х сыграў шэраг роляў у кіно ў такіх рэжысёраў, як Абель Ганс, Фрыц Ланг, Георг Вільгельм Пабст, Карл Тэадор Дрэер, Марсель Л’Эрб’е, Жэрмен Дзюлак, Клод Атан-Лара, Марыс Турнёр інш.

Катэгорыя:Пісьменнікі Францыі XX стагоддзя
Катэгорыя:Паэты Францыі
Катэгорыя:Паэты XX стагоддзя
Катэгорыя:Драматургі Францыі
Катэгорыя:Драматургі XX стагоддзя
Катэгорыя:Эсэісты Францыі
Катэгорыя:Эсэісты XX стагоддзя
Катэгорыя:Тэатральныя рэжысёры Францыі
Катэгорыя:Тэатральныя рэжысёры XX стагоддзя
Катэгорыя:Акцёры Францыі
Катэгорыя:Акцёры XX стагоддзя
Катэгорыя:Франкамоўныя паэты
Катэгорыя:Перапахаваныя
Катэгорыя:Сюррэалісты
Катэгорыя:Памерлі ад калярэктальнага раку
Абель Ганс

**Абель Ганс** (, сапраўднае імя **Эжэн Аляксандр Перэтон**; ,  — , там жа) — французскі кінарэжысёр, акцёр.

## Біяграфія 
Незаконнанароджаны сын багатага ўрача Абеля Фламанта і Франсуазы Перэтон. Маці была замужам за Адольфам Гансам.

Перш чым зрабіць кар’еру акцёра ў тэатры і кіно, Ганс працаваў памагатым адваката. З 1908 года Абель Ганс выступаў у тэатры (Парыж, Брусель). Напісаў дзве трагедыі. У кіно дэбютаваў у 1909 годзе як акцёр у фільме Леонса Перэ «Мальер». Напісаў кнігу паэм «Палец на клавіятуры». Затым захапляецца складаннем сцэнарыяў. Першую карціну, «Плаціна» (La Digue), зняў у 1911 годзе. У гэты перыяд Ганс напісаў сцэнар і, выкарыстоўваючы скажальныя лінзы і люстэркі для стварэння эфекту галюцынацый, зняў кароткаметражны фільм «Вар’яцтва доктара Цюба» (1915) аб вар’яцкіх бачаннях навукоўца. Ён таксама працягваў ствараць фільмы і эксперыментаваць з асвятленнем, мантажом і камерай. Пасля правалу гэтага фільма паставіў яшчэ дзясятак карцін. Сярод іх шматсерыйны фільм «Барбароса» атрымаў папулярнасць у гледачоў.

Быў партнёрам Макса Ліндэра ў шматлікіх фільмах. У 1910 годзе піша сцэнарыі для Луі Феяда, Альбера Капелані, Каміла дэ Марлона.

У 1914 годзе мабілізаваны ў войска. Здымаў прапагандысцкія фільмы («Гераізм Пады» (1915), «Страс і К» (1915), «Смяротны газ» (1916)).

Да найболей значных фільмаў Ганса, знятых пасля 1917 года, можна аднесці «Маці смуткуючая» (Mater Dolorosa), «Дзясятую сімфонію», «Я вінавачу», «Кола».

У 1927 годзе ставіць «Напалеон», дзе сам граў ролю Сен-Жуста. Фільм задуманы як трылогія, але на наступныя дзве часткі Ганс не знаходзіць сродкаў. У 1929 годзе трэцяя частка трылогіі пастаўлена Лупу Пікам: «Напалеон на востраве Св. Алены». У 1936 годзе адбылося яго агучванне, а ў 1971 годзе выйшла на экраны другая, дапоўненая рэдакцыя. Англійскаму гісторыку Кевіну Браўнлоў атрымалася ўзнавіць найболей поўную версію, якая зрабіла фурор у Нью-Ёрку ў 1981 годзе.

Катэгорыя:Кінарэжысёры Францыі
Катэгорыя:Кінарэжысёры XX стагоддзя
Катэгорыя:Сцэнарысты Францыі
Катэгорыя:Сцэнарысты XX стагоддзя
Катэгорыя:Рэжысёры нямога кіно
Катэгорыя:Акцёры Францыі
Катэгорыя:Акцёры XX стагоддзя
Катэгорыя:Артыстычныя псеўданімы
Катэгорыя:Памерлі ад туберкулёзу
Андрэй Мацвеевіч Мацвееў

**Андрэй Мацвеевіч Мацвееў** (1701/1702 — , Санкт-Пецярбург) — рускі жывапісец, партрэтыст. У 1716 годзе паводле ўказа Пятра Першага пасланы вучыцца ў Галандыю. У 1717—1723 гадах вучыўся ў Амстэрдаме, у 1723—1727 гадах у Акадэміі мастацтваў у Антверпене. Пасля вяртання ў 1727 годзе ў Пецярбург, пасля смерці Пятра Першага, прыняты ў Канцылярыю ад будынкаў і з 1731 года, атрымаўшы званне майстра, кіраваў «жывапіснай камандай» Канцылярыі і вялікай групай вучняў.

Катэгорыя:Мастакі Расіі XVIII стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты Расійскай імперыі
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Тромбкі Вельке)

**Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі** — рымска-каталіцкі мураваны парафіяльны касцёл у в. Тромбках Вельке Гданьскага павета Паморскага ваяводства.

## Гісторыя 
Узведзены ў 1628 годзе. Ён быў пабудаваны з цэглы, у той час як усходні франтон мае драўляную каркасную канструкцыю, а дах накрыты бляхай. Па зводу — аднанефавы храм, накрытым высокім двухсхільным дахам, квадратная ў плане вежа ўвенчана купальным дахам. У інтэр’еры захавалася каштоўнае барочнае аздабленне.

Тромбкі Вельке. Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі 6.jpg
Тромбкі Вельке. Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі 5.jpg
Тромбкі Вельке. Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі.jpg
Тромбкі Вельке. Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі 1.jpg
Kościół NMP wnętrze (Trąbki Wielkie).jpg

## Спасылкі 
* Parafia pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny 

Катэгорыя:Касцёлы Гданьскай архідыяцэзіі
Катэгорыя:Касцёлы Паморскага ваяводства
Катэгорыя:Храмы Святога Казіміра
Матэа Джаванеці

**Матэа Джаванеці** (; згадваецца ў дакументах з 1322 па 1368 год) — італьянскі мастак.

Адзін з найбуйнейшых прадстаўнікоў «авіньёнскай школы» XIV стагоддзя, Джаванеці нарадзіўся ў Вітэрба, адкуль паходзіла яго сям’я і дзе, паводле дакумента ад 1336 года, ён быў настаяцелем у царкве Сан Марціна. Імя Джаванеці ўпершыню згадваецца ў папскім лісце ад 1322 года. У іншым лісце ад 1328 года паведамляецца аб прызначэнні Матэа святаром у царкву Св. Лукі ў Вітэрба. Дакумент, падпісаны папам Бенедыктам XII (1334—1342) у 1336 годзе, паведамляе аб прызначэнні Джаванеці настаяцелем у царкве Сан Марціна, а дакумент ад 1348 года сведчыць, што Матэа быў прызначаны галоўным настаяцелем Верселя ў Правансе. У Авіньёне ён упершыню згадваецца ў 1343 годзе, калі разам з італьянскімі і французскімі майстрамі распісваў фрэскамі вежу Гард-Роб у папскім палацы.

Катэгорыя:Мастакі Італіі XIV стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі готыкі
Раберта Себасцьян Мата

**Раберта Себасцьян Мата** (; , Сант’яга дэ Чылі — , Чывітавек’я, Італія) — чылійскі мастак-сюррэаліст, скульптар, архітэктар і графік, сябар і аднадумец Сальвадора Далі, лідар лацінаамерыканскага арт-авангарда.

Катэгорыя:Мастакі Чылі
Катэгорыя:Сюррэалісты
Катэгорыя:Мастакі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-экспрэсіяністы
Катэгорыя:Скульптары Чылі
Катэгорыя:Скульптары XX стагоддзя
Матэа дзі Джавані

**Матэа дзі Джавані**, або **Матэа да Сіена** (); каля 1430, Борга (Сан Сепалькра) — , ) — італьянскі мастак, прадстаўнік рэалістычнай плыні ў сіенскім і ўмбрыйскім жывапісе кватрачэнта.

   
Катэгорыя:Мастакі Італіі XV стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі Адраджэння
Мацьё

**Мацьё** — французскае прозвішча, імя і тапонім.

## Прозвішча 
* Жорж Мацьё, французскі мастак
* Жэрэмі Мацьё, французскі футбаліст
* Мірэй Мацьё, французская спявачка
Антон Маўвэ

**Антон Маўвэ** (; ,  — , ) — галандскі мастак-пейзажыст.

У 16-гадовым узросце А. Маўвэ паступіў у навучанне да мастака-анімаліста Пітэра Фрэдэрыка ван Оса, і маляваў сцэнкі з авечкамі, каровамі і канямі. Любімая тэма маладога мастака — коні. Карыстаўся падтрымкай Паўля Ё. К. Габрыэля. Дзякуючы свайму выбару вельмі простых сюжэтаў, якія Маўвэ выконваў як правіла ў шэрых ці серабрыстых танах, ён аказаўся адным з найлепшых акварэлістаў Гаагскай школы. Адным з найбольш частых сюжэтаў на карцінах А. Маўвэ была выява сельскага пейзажу з каровамі, авечкамі і канямі.

Катэгорыя:Мастакі Нідэрландаў XIX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-пейзажысты Нідэрландаў
Катэгорыя:Мастакі-рэалісты
Катэгорыя:Мастакі-анімалісты
Жорж Мацьё

**Жорж Мацьё (Мацье)** (; , Булонь-сюр-Мэр — , ) — французскі мастак, адзін з галоўных прадстаўнікоў лірычнага абстракцыянізму і «жывапісу дзеяння», школы ташызму ў Еўропе. З 1947 года ён выступаў супраць геаметрычнага абстракцыянізму ў абарону мастацтва прамога выяўлення, якое засяроджвае ўвагу на самім творчым акце.

Катэгорыя:Мастакі Францыі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі Францыі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-экспрэсіяністы
Катэгорыя:Мастакі-абстракцыяністы
Катэгорыя:Парыжская школа
Катэгорыя:Мастакі марак
Франчэска Мафеі

**Франчэска Мафеі** (; каля 1605, Вічэнца, Венецыянская рэспубліка — , , Венецыянская рэспубліка) — італьянскі жывапісец, які пісаў карціны ў стылі позняга маньерызму і барока.

Катэгорыя:Мастакі Італіі XVII стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі барока
Міхайлаўская (Валгаградская вобласць)

**Міхайлаўская** () — станіца ва Урупінскім раёне Валгаградскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Міхайлаўскага сельскага паселішча. Заснавана ў XVII стагоддзі. Размешчана на левым беразе Хапра, за 25 км на поўнач ад горада Урупінска.

Насельніцтва — 1118 чалавек (2010 год).

## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Ілья Іванавіч Машкоў, рускі мастак

Катэгорыя:Населеныя пункты Валгаградскай вобласці
Андрэ Масон

**Андрэ Масон** (, , Баланьі-сюр-Церэн, Уаза — , ) — французскі жывапісец і графік.

## Біяграфія 
Вырас у Бельгіі, пачаў вывучаць выяўленчае мастацтва ва ўзросце адзінаццаці гадоў у Акадэміі прыгожых мастацтваў у Бруселі пад кіраўніцтвам Канстанта Мантальда. З 1912 года пасяліўся ў Парыжы, пазнаёміўся з Максам Жакобам. Удзельнічаў у Першай сусветнай вайне, быў цяжка паранены (1917), некалькі месяцаў правёў у шпіталях, і ў 1919 годзе быў вызвалены ад воінскай павіннасці. У 1922 годзе Масон пасяліўся на Манпарнасе і зняў пад майстэрню маленькае памяшканне на вуліцы Блюмэ. У тым жа годзе ў яго набылі некалькі работ Гертруда Стайн і Эрнэст Хемінгуэй. У 1923 годзе пазнаёміўся з Хуанам Міро, Антаненам Арто, Мішэлем Лейрысам, увайшоў у кола сюррэалістаў (у 1929 годзе парваў адносіны з Брэтонам). Прыняў удзел у Першай сюррэалістычнай выстаўцы, якая адбылася ў Галерэі П’ер. У 1924 годзе пасябраваў з Жоржам Батаем, у далейшым ілюстраваў яго кнігі, супрацоўнічаў у часопісе «Ацэфал», глыбока ўспрыняў яго філасофію эраса і гвалту. У 1934—1936 гадах жыў у Іспаніі, з 1940 па 1945 гады — у ЗША.

Працы Масона захоўваюцца ў найбуйнейшых музеях, уключаючы Музей Гугенхайма ў Нью-Ёрку і Цэнтр Пампіду ў Парыжы.

Катэгорыя:Мастакі Францыі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-абстракцыяністы
Катэгорыя:Сюррэалісты
Катэгорыя:Удзельнікі Першай сусветнай вайны (Францыя)
Лявонцій Мікалаевіч Бенуа

**Лявонцій Мікалаевіч Бенуа́** (, , Расійская імперыя — , ) — рускі архітэктар перыяду эклектыкі, буйны педагог. Член-заснавальнік (1903) і ганаровы старшыня , рэдактар часопіса «» (1892—1895). Заслужаны дзеяч мастацтваў Расіі (1927). Прадстаўнік мастацкай , сын М. Л. Бенуа. Апошні прыватны ўладальнік «Мадонны Бенуа» і маёнтка .

## Біяграфія 
У 1879 годзе скончыў Пецярбургскую акадэмію мастацтваў, выкладаў у ёй (прафесар з 1892 года, рэктар — у 1903—1906 і 1911—1917), у Інстытуце цывільных інжынераў (1884—1892, 1920—1927, Пецярбург).

Будаваў у Пецярбургу (, 1885—1889; корпус Рускага музея, 1914—1916), Маскве, Кіеве, Варшаве, Ташкенце.

Стварыў праект пераўтварэння Пецярбурга (1910—1913) разам з архітэктарам М. Перацяткавічам і інжынерам .

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Архітэктары XIX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Расійскай імперыі
Катэгорыя:Архітэктары Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Архітэктары Варшавы
Катэгорыя:Архітэктары Масквы
Катэгорыя:Выкладчыкі Санкт-Пецярбургскага архітэктурна-будаўнічага ўніверсітэта
Катэгорыя:Мемуарысты Расійскай імперыі
Буран (бронеаўтамабіль)

**Буран** — расійскі шматмэтавы лёгкабраніраваны бронеаўтамабіль, распрацаваны прадпрыемствам «*Рида*» (раней «*Нижегородское авиационное общество*»). Ключавой асаблівасцю машыны з’яўляецца модульная канструкцыя бранякорпуса.

## Апісанне 
Асновай сямейства з’яўляецца шасі «Буран CC» (Chassic Cab — «шасі і кабіна»). Гэта паўнапрывадны рамны двухвосевы аўтамабіль, створаны на аснове камерцыйнага грузавіка ГАЗ-3308 «Садко» з дызельным рухавіком ЯМЗ-534 магутнасцю 210 конскіх сіл. Па жаданні заказчыка ўсталёўваецца альбо аўтаматычная, альбо механічная каробка перадач. Масты аснашчаны рысорнай падвескай, а кола дазваляе праехаць 50 км са спушчанай шынай. Аўтамабіль можа быць як леварульным, так і праварульным.

## Модульная нагрузка 
На «Буран» даступныя да ўсталёўкі 7 модуляў, уключаючы пасажырскія, грузавыя і камбінаваныя. Модуль-фургон AMEV дазваляе ператварыць «Буран» у санітарны грузавік з месцамі для 4 насілак і двух пасажыраў. Модуль Cargo робіць з бронеаўтамабіля грузавік з нагрузкай у 10 тон. Бронеаўтамабіль можа пастаўляцца заказчыку з некалькімі модулямі.
*  — вырабляюцца ў розных мадыфікацыях пад назвай «Asilak» з 2019 года. Выкарыстоўваецца як платформа для РСЗА «Флейта»
*  — вырабляюцца ў розных мадыфікацыях пад назвай «Лусан» ( — *Рысь*) на Чарэнцаванскім станкабудаўнічым заводзе з 2021 года.

## Галерэя 

Файл:MAKS-2017part3-054.jpg
Файл:MAKS-2017part3-056.jpg
Файл:MAKS-2017part3-059.jpg
Файл:MAKS-2017part3-058.jpg

Катэгорыя:Бронеаўтамабілі паводле алфавіта
Катэгорыя:Аўтамабілі 2010-х
Катэгорыя:Бранятэхніка Расіі
Ілья Іванавіч Машкоў

**Ілья Іванавіч Машкоў** (; 17 [29] ліпеня 1881, Міхайлаўская, вобласць Войска Данскога — , ) — рускі і савецкі мастак, адзін з заснавальнікаў і ўдзельнік мастацкага аб’яднання «Бубновы валет» (1910) і Таварыства маскоўскіх мастакоў (1927—1929), уваходзіў у склад аб’яднанняў «Свет мастацтва» (з 1916) і таварыства «Маскоўскія жывапісцы» (з 1925), у перыяд 1924—1928 гадоў член Асацыяцыі мастакоў Рэвалюцыйнай Расіі, Заслужаны дзеяч мастацтваў РСФСР (1928).

Катэгорыя:Мастакі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Мастакі СССР
Катэгорыя:Мастакі рускага авангарда
Юлюш

**Юлюш** () — камуна ў Францыі, рэгіён О-дэ-Франс, дэпартамент Па-дэ-Кале, акруга Ланс, кантон Венгль. Размешчана за 5 км на поўнач ад Ланса, за 2 км ад нацыянальнай аўтамагістралі N47.

Насельніцтва (2018) — 3429 чалавек.

Катэгорыя:Камуны дэпартамента Па-дэ-Кале
Нічыйная зямля

(Артуа) падчас Першай сусветнай вайны. Вертыкальная лінія&nbsp;— даваенная дарога. Ліпень&nbsp;1917.]]
**Нічыйная зямля**&nbsp;— тэрыторыя, якая з’яўляецца незанятай ні адным з бакоў супрацьстаяння праз патэнцыйную небяспеку. У нашы дні тэрмін звычайна асацыюецца з Першай сусветнай вайной для абазначэння прасторы паміж сістэмамі траншэй варагуючых бакоў. Гэтую прастору не адважваецца пераадолець ні адзін з бакоў з-за боязі быць атакаваным ворагам.

Катэгорыя:Метафары
Катэгорыя:Ваенная тэрміналогія
Катэгорыя:Пазіцыйная вайна
Катэгорыя:Сухапутная вайна
Перакрыжаваны агонь

**Перакрыжаваны агонь** (таксама вядомы як **скавальны агонь**)&nbsp;— ваеннае паняцце, якое тычыцца вядзення агню некалькімі стралкамі, звычайна з  як, напрыклад, штурмавыя вінтоўкі або пісталеты-кулямёты такім чынам, каб траекторыі іх агню перасякаліся. Гэтая тактыка атрымала вядомасць падчас Першай сусветнай вайны.

Падобнае размяшчэнне зброі, з’яўляецца прыкладам прымянення абароннага прынцыпу *ўзаемнай падтрымкі*. Перавага такога размяшчэння зброі ў кропках, якія наўзамен падтрымліваюць адзін аднаго ў тым, што гэта вельмі абцяжарвае атакуючаму боку пошук прыкрытага падыходу да кожнай асобнай абарончай пазіцыі.

Выкарыстанне брані, паветранай падтрымкі, непрамой агнявой падтрымкі і тактыкі ўтоенасці могуць быць выкарыстаны для нападу на абарончую пазіцыю, аднак, у спалучэнні з , снайперамі,  і паветраным прыкрыццём, крыжаваны агонь стаў вельмі эфектыўнай тактыкай пачатку XX стагоддзя.

## Пазіцыйная вайна 
Тактыка выкарыстання перасякальных траекторый агню атрымала распаўсюджванне падчас Першай сусветнай вайны яна была характэрнай рысай пазіцыйнай вайны. Кулямёты размяшчаліся групамі, на спецыяльных агнявых пазіцыях і такім чынам абаранялі фронт траншэй. Шмат жыццяў было страчана ў дарэмных спробах штурму папярок нічыйнай зямлі дзе былі размешчаныя гэтыя перакрыжаванні.

## «Апынуцца пад крыжаваным агнём» 
«Трапіць пад крыжаваны агонь» — гэта выраз, які часта ўжываецца ў дачыненні да непрадбачаных ахвяр (мінакі і да таго падобнае), якія загінулі або атрымалі раненні з-за траплення на поле бою або ў перастрэлку, напрыклад, у месцы, якое трывае паразу з абодвух бакоў. Фраза стала азначаць любое прычыненне ранення ці шкоды (фізічных ці іншых) прычыненых трэцяму боку ў выніку дзеянняў ваюючых бакоў ().

## Літаратура 
* Meyers 1905 Eintrag: Kreuzfeuer

Катэгорыя:Пазіцыйная вайна
Катэгорыя:Абарончая тактыка
Катэгорыя:Выкарыстанне зброі
Катэгорыя:Тактыка
Жан-Люк Меланшон

**Жан-Люк Меланшон** (; нар. , ) — французскі дзяржаўны і палітычны дзеяч левага толку, журналіст. Міністр-дэлегат прафесійнай адукацыі Францыі ў сацыялістычным урадзе Ліянеля Жаспена з 2000 па 2002 гады. Член Сената Францыі ад дэпартамента Эсон (1986—2000; 2004—2010). Дэпутат Еўрапейскага парламента з 2009 года да 2017 года (фракцыя Еўрапейскія аб’яднаныя левыя/Лева-зялёныя Поўначы). Адзін са стваральнікаў і старшыняў «Левай партыі». З 2017 года — дэпутат Нацыянальнага сходу Францыі ад партыі «Непакораная Францыя».

На прэзідэнцкіх выбарах 2022 года быў блізкі да выхаду ў другі тур, набраўшы 22 % галасоў (быў лідарам у рэгіёне Іль-дэ-Франс і ў некаторых заморскіх тэрыторыях Францыі). Заклікаў сваіх выбаршчыкаў не галасаваць за Марын Ле Пен, але і не стаў падтрымліваць Макрона.

Катэгорыя:Палітыкі Францыі
Катэгорыя:Члены французскай Сацыялістычнай партыі (1969)
Катэгорыя:Дэпутаты Еўрапарламента ад Францыі
Катэгорыя:Камуністы Францыі
Катэгорыя:Журналісты Францыі
Катэгорыя:Кандыдаты ў прэзідэнты Францыі (2012)
Катэгорыя:Кандыдаты ў прэзідэнты Францыі (2017)
Катэгорыя:Кандыдаты ў прэзідэнты Францыі (2022)
Карлас Гардэль

**Ка́рлас Гардэ́ль** (; , Францыя — ) — аргенцінскі спявак французскага паходжання, аўтар песень, кампазітар і акцёр, лічыцца самай выбітнай фігурай у . Адзін з самых уплывовых выканаўцаў сусветнай папулярнай музыкі першай паловы ХХ стагоддзя. Гардэль — самы вядомы папулярны спявак танга ўсіх часоў і прызнаны ва ўсім свеце. Адметны сваім барытонам і драматычнымі тэкстамі. Разам з аўтарам тэкстаў і даўнім супрацоўнікам  Гардэль напісаў некалькі класічных танга.

Гардэль загінуў у авіякатастрофе на піку сваёй кар’еры, стаўшы архетыповым , якога аплаквала ўся Лацінская Амерыка. Для многіх Гардэль увасабляе душу стылю танга.

У 1967 годзе уругвайскі пісьменнік Эразма Сільва Кабрэра апублікаваў супярэчлівую тэорыю, якая сцвярджала, што Гардэль нарадзіўся ў , Уругвай. Іншыя аўтары падтрымалі гэтую тэорыю, і ў Такуарэмба быў створаны музей Гардэля. Але ўсе сябры і сям’я Гардэля ведалі яго як французскага эмігранта з Тулузы. Вучоныя даследчыкі прааналізавалі супярэчлівыя дадзеныя, асабліва французскія запісы аб нараджэнні і хрышчэнні, і пацвердзілі, што месцам яго нараджэння з’яўляецца Тулуза.

Катэгорыя:Акцёры Аргенціны
Катэгорыя:Культура Аргенціны
Мікалай Лявонцьевіч Бенуа

**Мікалай Лявонцьевіч Бенуа́** (,  — , ) — рускі архітэктар, акадэмік і прафесар архітэктуры Імператарскай Акадэміі мастацтваў, галоўны архітэктар Пецяргофа (з 1850), які паходзіў з . Правадзейны стацкі саветнік.

## Біяграфія 
У 1836 годзе скончыў Пецярбургскую акадэмію мастацтваў, выкладаў у ёй (з 1857 года — прафесар).

Дабудоўваў буйныя ансамблі, у т.л. Пецяргоф (1848—1859), па-майстэрску імітаваў розныя гсітарычныя стылі — неаготыку (будынак пошты, 1850), неабарока (фрэйлінскія дамы, 1847—1852, усе ў Пецяргофе), рэтраспектыўна-рускі (цэрквы ў с. , 1858, Высокае, 1868, каля Пецяргофа), раманскі ( ў Пецярбургу, 1857), тактоўна ўпісваў свае збудаванні ў архітэктурныя ансамблі ці паркавыя комплексы («Швейцарскі домік» у Кускове, 1870, Масква). Пабудаваў шэраг чыгуначных вакзалаў з выкарыстаннем новых металічных канструкцый.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Архітэктары XIX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Расійскай імперыі
Катэгорыя:Архітэктары Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Архітэктары Хельсінкі
Катэгорыя:Акадэмікі Імператарскай Акадэміі мастацтваў
Катэгорыя:Ганаровыя члены Імператарскай Акадэміі мастацтваў
Катэгорыя:Пенсіянеры Імператарскай Акадэміі мастацтваў
Катэгорыя:Правадзейныя стацкія саветнікі
Старачаркаская

**Старачаркаская** (*Старачаркаск*, да 1805 года — *Чаркаск*) — станіца ў Аксайскім раёне Растоўскай вобласці Расійскай Федэрацыі.

Станіца размешчана на правым беразе ракі Дон, за 30 км ад абласнога цэнтра. Адміністрацыйны цэнтр Старачаркаскага сельскага паселішча. Вядома як сталіца Данскога казацтва і месца нараджэння генерала Мацвея Платава і многіх іншых данскіх герояў. У цэнтры станіцы размешчаны Свята-Данскі Старачаркаскі мужчынскі манастыр і Старачаркаскі музей-запаведнік, які займае плошчу 180 га. Штогод у станіцы праводзіцца Фестываль казацкай культуры.

Катэгорыя:Населеныя пункты Растоўскай вобласці
Шлёнск Уроцлаў (баскетбольны клуб)

**«Шлёнск»** — польскі прафесійны баскетбольны клуб з горада Уроцлаў. Створаны ў 1948 годзе. У вышэйшай лізе дэбютаваў у 1956 годзе. Упершыню стаў Чэмпіёнам Польшчы ў 1965 годзе.

## Дасягненні 
**Чэмпіянат Польшчы па баскетболе**
*  **Чэмпіён (18)**: 1964/1965, 1969/1970, 1976/1977, 1978/1979, 1979/1980, 1980/1981, 1986/1987, 1990/1991, 1991/1992, 1992/1993, 1993/1994, 1995/1996, 1997/1998, 1998/1999, 1999/2000, 2000/2001, 2001/2002, 2021/2022
*  **Сярэбраны прызёр (6)**: 1962/1963, 1963/1964, 1971/1972, 1977/1978, 1988/1989, 2003/2004
*  **Бронзавы прызёр (15)**: 1959/1960, 1965/1966, 1966/1967, 1968/1969, 1970/1971, 1972/1973, 1973/1974, 1981/1982, 1984/1985, 1985/1986, 1989/1990, 2002/2003, 2006/2007, 2007/2008, 2020/2021

**Кубак Польшчы па баскетболе**
*  **Чэмпіён (14)**: 1956/1957, 1958/1959, 1970/1971, 1971/1972, 1972/1973, 1976/1977, 1979/1980, 1988/1989, 1989/1990, 1991/1992, 1996/1997, 2003/2004, 2004/2005, 2013/2014
*  **Фіналіст (2)**: 1955/1956, 2007/2008

**Суперкубак Польшчы па баскетболе**
*  **Чэмпіён (2)**: 1999, 2000
*  **Фіналіст (2)**: 2001, 2014

## Трэнеры 
* Ежы Худэвуш (1989—1990, 1996—1997, 2013—2014)
Фронт джыхаду і рэформаў

**Фронт джыхаду і рэформаў** або **Фронт рэформаў і джыхаду** () — іракская суніцкая паўстанцкая кааліцыя, якая ўзнікла 2 мая 2007 года. Арганізацыя афіцыйна выступала супраць Аль-Каіды ў Іраку і крытыкавала яе дзейнасць.

У Фронт увайшлі такія групоўкі як:
* «Ісламская армія ў Іраку»
* «Армія маджахедаў»
* «Джамаат Ансар аль-Суна»
* «Армія джыхаду»
* «Армія табііна»
* «Мухамада аль-Фатах»
* «Вертыкальны батальён»
* «Рэвалюцыйная брыгада 1920»
* «Дава і памежныя роты»
* «Салдаты самых міласэрных»
* «Джэйш аль-Рашыдын»
* «Армія мусульман»
* «Іракскі рух ісламскага джыхаду»

Згодна з Newsvine.com, мэты кааліцыі заключаюцца ў наступным: 

## Гл. таксама 
* Палітычны савет іракскага супраціву

## Спасылкі 
*JR Front Establishing Statement
*Iraq Islamist groups form rival coalition to Qaeda *Reuters*, May 3, 2007.
*State of the Sunni Insurgency in Iraq: August 2007 NEFA Foundation, August 15, 2007.
Катэгорыя:Іракскія паўстанцы
Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 2007 годзе
Інгерманландская вайна

**Інгерманландская вайна** ці **Шведская інтэрвенцыя, Іжорская вайна** () паміж Шведскай імперыяй і Расійскім царствам доўжылася паміж 1610 і 1617 гг. Яе можна разглядаць як частку Смутнага часу Расіі, якая ў асноўным запомнілася спробай пасадзіць на расійскі трон шведскага герцага. Вайна скончылася тэрытарыяльным узмацненнем Швецыі, што паслужыла пачаткам для эпохі яе велічы, і вяртаннем старажытных рускіх гарадоў да Расіі (Сталбоўскі мір).

## Перадумовы 
Падчас Смуты Васіль Шуйскі быў абложаны ў Маскве прыхільнікамі Лжэдзмітрыя II. Даведзены да адчаю польскай інтэрвенцыяй, ён заключыў саюз са шведскім каралём Карлам IX, які таксама вёў вайну супраць Польшчы. Цар абяцаў саступіць крэпасць Карэла Швецыі ў якасці кампенсацыі за ваенную падтрымку супраць Лжэдзмітрыя II і палякаў. Шведскі палкаводзец Якаб Дэлагардзі злучыўся з расійскім палкаводцам Міхаілам Скопіным-Шуйскім і рушыў з Ноўгарада ў бок Масквы, каб даць дапамогу цару.

Умяшанне Швецыі ў расійскія справы дало польскаму каралю Жыгімонту III Вазе падставу аб’явіць вайну Расіі. Палякі ўступілі ў бой з аб’яднанымі руска-шведскімі войскамі ў бітве пад Клушыной і знішчылі большую частку расійскіх сіл. Шведскія найміты, якія ўдзельнічалі ў паходзе Дэлагардзі (ліпень 1610 г.), здаліся. Бітва мела сур’ёзныя наступствы для Расіі, бо цар быў скінуты баярамі, а палякі занялі маскоўскі Крэмль.

## Вайна 
У ліпені 1611 г. шведскія экспедыцыйныя сілы пад камандаваннем Якаба Дэлагардзі захапілі Ноўгарад. Наўгародцы прасілі шведскага караля паставіць ім манархам аднаго з яго сыноў (Карла Філіпа або Густава Адольфа).

Тым часам шведскі прастол заняў Густаў Адольф. Малады кароль Швецыі вырашыў падтрымаць прэтэнзіі свайго брата на расійскі трон і не адмовіўся ад гэтай задумы нават пасля таго, як у 1612 г. у выніку патрыятычнага паўстання палякі былі выгнаны з Масквы, а на прастол узышоў Міхаіл Фёдаравіч, першы цар з дому Раманавых, калі Сталбоўскі дагавор пазбавіў Расію выхаду да Балтыйскага мора і перадаў Швецыі правінцыю Інгрыю з мястэчкамі Івангорад, Яма, Капор’е, Нотэбург. Ноўгарад і Гдоў павінны былі быць вернуты Расіі.

У выніку вайны Расія не мела доступу да Балтыйскага мора прыкладна на стагоддзе, нягледзячы на яе настойлівыя намаганні пераламаць сітуацыю. Гэта прывяло да ўзмацнення значэння Архангельска ў гандлёвых сувязях з Заходняй Еўропай.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Смутны час
Катэгорыя:Войны Швецыі
Катэгорыя:Войны Расіі
Катэгорыя:Інгерманландыя
Страта і любоў

«**Страта і любоў**» () — кітайска-ганконгскі драматычны фільм 2015 года рэжысёркі . Галоўныя ролі выканалі  і .

## Сюжэт 
У 1999 годзе ў правінцыі Аньхой у фермера Лэй Цзэкуаня крадуць маленькага сына. Мужчына не можа змірыцца са стратай і ў пошуках сына калясіць па краіне на працягу доўгіх 14 гадоў.

## Акцёрскі склад 
## Саўндтрэк 
Музычнае суправаджэнне да фільма «*Страта і любоў*» напісаў польскі кампазітар Збігнеў Прайснер.

## Узнагароды 
Паводле рэсурса «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 4 кінаўзнагародамі і яшчэ 8 намінацыямі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы Кітая 2015 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы 2015 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Кітая
Катэгорыя:Фільмы Ганконга
Катэгорыя:Дарожныя фільмы
Катэгорыя:Фільмы на кітайскай мове
Катэгорыя:Фільмы Пэн Саньюань
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Збігнеў Прайснер
Аляксандр Антонавіч Кулік

**Аляксандр Антонавіч Кулік** (нар. , Прыварацце, Глускі раён, Магілёўская вобласць, БССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч, міністр лясной гаспадаркі Рэспублікі Беларусь (з 2022 года).

## Біяграфія 
У 1991 годзе скончыў Беларускі тэхналагічны інстытут імя С. М. Кірава (спецыяльнасць «Лясная гаспадарка»), у 2001 годзе — Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (спецыяльнасць «Эканоміка і кіраванне на прадпрыемстве»).

Працоўную дзейнасць пачаў у 1990 годзе з пасады майстра лесу Пятровіцкага лясніцтва Кобрынскага доследнага лясгаса. У 2001 годзе быў прызначаны дырэктарам Кобрынскага доследнага лясгаса. Установу ўзначальваў да 2014 года да прызначэння на пасаду першага намесніка міністра лясной гаспадаркі (2014—2018). У лістападзе 2018 года пасля працы на дзяржслужбе зноў вярнуўся кіраўніком у Кобрынскі доследны лясгас.

1 жніўня 2022 года прызначаны Міністрам лясной гаспадаркі Рэспублікі Беларусь.

## Спасылкі 
* Руководство Министерства лесного хозяйства Республики Беларусь  

Катэгорыя:Міністры лясной гаспадаркі Рэспублікі Беларусь