Міхаіл Паўлавіч Шышкін

**Міхаіл Паўлавіч Шышкін** (; , Масква) — рускі пісьменнік.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 18 студзеня 1961 года ў Маскве у сям’і рускага марака-падводніка, удзельніка Вялікай Айчыннай вайны і настаўніцы-ўкраінкі. Дзед па бацьку ў 1930 годзе быў аб’яўлены падкулачнікам, у выніку раскулачвання рэпрэсаваны і загінуў на будаўніцтве БАМа, бабуля Любоў Шышкіна (памерла ў 1993 годзе) бегла з вёскі з двума дзецьмі і ўладкавалася прыбіральшчыцай пад Масквой.

Вучыўся ў школе № 59 Масквы, дзе дырэктарам працавала яго маці, Ірына Георгіеўна.

Міхаіл Шышкін нейкі час працаваў дворнікам, укладваў асфальт. У 1982 годзе скончыў рамана-германскі факультэт Маскоўскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута. Працаваў тры гады ў часопісе «Ровесник», пісаў пра мастацтва, перакладаў з нямецкай мовы. Затым працаваў пяць гадоў школьным настаўнікам у фізіка-матэматычнай школе № 444 горада Масквы, дзе выкладаў нямецкую і англійскую мовы.

Пасля нараджэння сына Канстанціна ў 1995 годзе пісьменнік пражываў ў Цюрыху (Швейцарыя).

Акрамя літаратурнай працы займаўся перакладамі, даваў урокі. У восеньскім семестры 2009 года выкладаў ва Універсітэце Вашынгтона і Лі (Вірджынія, ЗША).

У 2012—2013 гадах жыў у Берліне ў сувязі з атрыманнем стыпендыі ДААД.

У 2013 годзе адмовіўся прадстаўляць Расію на міжнародным кніжным кірмашы ЗША «BookExpo America 2013» па палітычных меркаваннях. Пісьменнік выклаў свой погляд на далучэнне Крыма да Расіі ў чатырох эсэ, апублікаваных у еўрапейскіх газетах.

Любіць класічную музыку, у якасці хобі гуляе ў снукер.

## Сям’я 
У цяперашні час знаходзіцца ў трэцім шлюбе. Міхаіл мае па сыну ад кожнага шлюба. Першыя два шлюбы працягваліся па сем гадоў. Першая жонка — Ірына з Расіі, другая — Франчэска Шцёклін з Швейцарыі, славістка па прафесіі, ёй прысвечаны раман «Узяцце Ізмаіла». Ад другой жонкі мае сына Канстанціна (1995 г.н.).

У 2011 годзе ажаніўся з Яўгеніяй Фролкавай, 4 жніўня 2013 года ў іх нарадзіўся сын Ілля.

## Грамадская пазіцыя 
У пачатку чэрвеня 2018 года заклікаў дэмакратычныя краіны байкатаваць чэмпіянат свету па футболе ў Расіі. У інтэрв’ю швейцарскай газеце Tages-Anzeiger Шышкін адзначыў, што спорт у Расіі разумеецца як «працяг вайны». На Форуме рускай культуры ў Еўропе ў 2018 годзе пісьменнік сказаў, што пасля 2014 года ён абвясціў сябе эмігрантам і ў Расію не ездзіць. У 2019 годзе падпісаў «Адкрыты ліст супраць палітычных рэпрэсій у Расеі».

## Творы 
;Раманы на рускай
* Михаил Шишкин. Всех ожидает одна ночь (Записки Ларионова). — Вагриус, 2007. — 352 с. — 7000 экз. — ISBN 5-9697-0199-8.
* Михаил Шишкин. Взятие Измаила. — Вагриус, 2001. — 400 с. — ISBN 5-264-00499-4.
* Михаил Шишкин. Венерин волос. — Вагриус, 2007. — 480 с. — 5000 экз. — ISBN 978-5-9697-0351-3.
* Михаил Шишкин. Письмовник. — М.: АСТ; Астрель, 2010. — 412 с. — 5000 экз. — ISBN 978-5-17-068355-0.
;Аповесці на рускай
* Михаил Шишкин. Слепой музыкант. — Вагриус, 2007. — 7000 экз. — ISBN 978-5-9697-0395-7.
* Михаил Шишкин. Кампанила Святого Марка. — Сноб. — Сноб Медиа, 2011. — Т. 7.
* Михаил Шишкин. Русская Швейцария (Путеводитель). — Вагриус, 1999. — ISBN 978-5969702905.
;Апавяданні і эсэ на рускай
* Михаил Шишкин. Урок каллиграфии. — «Знамя», 1993. — С. 124—133.
* Урок швейцарского (1998)
* Спасённый язык (2001)
* Человек как объяснение цвета в любви (2004)
* Вильгельм Телль как зеркало русских революций (2005)
* Лодка, нацарапанная на стене (2008)
* Вальзер и Томцак (2013)
* Родина ждёт Вас! (2014)
* Михаил Шишкин. Пальто с хлястиком. — Сноб. — Сноб Медиа, 2010.
* Михаил Шишкин. Буква на снегу. — М.: АСТ, 2019. — ISBN 978-5-17-116180-4.
;Творы на нямецкай
* Мантри — Місалунга — Астапава: Па слядах Байрана і Талстога (2002)
* Мёртвыя душы, жывыя насы: Увядзенне ў рускую гісторыю культуры (2019)
* Свет або вайна: Расія і Захад (2019)

## Узнагароды 
* прэмія часопіса «Знамя» (1993),
* прэмія кантона Цюрых (1999),
* прэмія «Глобус» (1999),
* прэмія «Рускі Букер» (2000) за раман «Узяцце Ізмаіла»,
* прэмія за лепшую замежную кнігу года, Францыя (2005),
* прэмія «Нацыянальны бэстсэлер» (2005),
* прэмія «Вялікая кніга» (2006),
* Grinzane Cavour Prize (2007),
* Halpérine-Kaminski Prize for the Best Translation (2007),
* ордэн часопіса «Знамя» (2010),
* першая прэмія партала «Имхонет» у катэгорыі «Любімы пісьменнік» (2010),
* міжнародная літаратурная прэмія берлінскага Дома культуры народаў свету (2011),
* прэмія «Вялікая кніга» (2011).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Пісьменнікі Расіі XX стагоддзя
Катэгорыя:Пісьменнікі Расіі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Рускамоўныя пісьменнікі XX стагоддзя
Катэгорыя:Шматмоўныя пісьменнікі
Катэгорыя:Імігравалі ў Германію з Расіі