open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Мінаеў

**Мінаеў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* 
* Міхаіл Іванавіч Мінаеў (1926—1994) — спецыяліст у галіне радыётэхнікі.
* Павел Андрэевіч Мінаеў — беларускі плывец
* Сяргей Сяргеевіч Мінаеў — расійскі пісьменнік
Пржэвальскае

**Пржэвальскае**:
## Казахстан 
* Пржэвальскае (Карагандзінская вобласць)
## Расія 
* Пржэвальскае (Смаленская вобласць)
Пржэвальскае (Смаленская вобласць)

**Пржэвальскае** (, да 1964 года — **Слабада**) — пасёлак гарадскога тыпу ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці, Расія. Адміністрацыйны цэнтр гарадскога паселішча Пржэвальскае і адміністрацыйны цэнтр нацыянальнага парку «Смаленскае Паазер’е».

Першае паселішча на месцы сучаснага пасёлка ўзнікла прыкладна да IV стагоддзя. Першая згадка пра вёску Слабада — у 1724 годзе. У 1964 годзе перайменаваны ў гонар М. М. Пржэвальскага. У 1974 годзе атрымаў статус пасёлка курортнага тыпу.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Смаленскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты Дзямідаўскага раёна
Азёрны (Смаленская вобласць)

**Азёрны** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Размешчаны за 100 км на поўнач ад Смаленска.

Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1973.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Смаленскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты Духаўшчынскага раёна
Глінка (Смаленская вобласць)

**Глінка** () — сяло ў Смаленскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Глінкаўскага раёна. Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці, за 60 км на паўднёвы ўсход ад Смаленска. Насельніцтва — 2,111 тыс. жыхароў (2007). Чыгуначная станцыя на лініі Смаленск — Сухінічы. Да 2005 года мела статус пасёлка.

Катэгорыя:Населеныя пункты Глінкаўскага раёна
Верхнія дыяфрагмальныя артэрыі

**Верхнія дыяфрагмальныя артэрыі** — невялікія сасуды, якія выходзяць з ніжняй часткі ; яны размяшчаюцца ў задняй частцы верхняй паверхні дыяфрагмы і анастамазуюць з  і перыкардыяльна-дыяфрагмальнымі артэрыямі.

Катэгорыя:Артэрыі
Угра (значэнні)

Назву **Угра** маюць:
* Угра — рака ў Смаленскай і Калужскай абласцях Расіі.
* Угра — сяло ў Смаленскай вобласці Расіі.
Угра (Смаленская вобласць)

**Угра́** () — сяло (у 1966—2013 гадах — пасёлак гарадскога тыпу), адміністрацыйны цэнтр Угранскага раёна Смаленскай вобласці Расіі. Насельніцтва — 4094 чал. (2013).

Размешчана на рацэ Угра, за 226 км на ўсход ад Смаленска. Чыгуначная станцыя на лініі Вязьма — Бранск. У 1928 годзе ўтварылася чыгуначная станцыя Угра, праз год на гэтым месцы з’явіўся аднайменны пасёлак.

Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1966 года. З 2013 года — сельскі населены пункт.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Населеныя пункты Угранскага раёна
Холм-Жыркоўскі

**Холм-Жыркоўскі** () — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Холм-Жыркоўскага раёна Смаленскай вобласці Расіі. Размешчаны за 130 км на паўночны ўсход ад Смаленска, прыкладна за 300 км на захад ад Масквы, за 38 км ад аўтамагістралі Масква-Мінск, за 15 км ад чыгуначнай станцыі Канюціна.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Смаленскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты Холм-Жыркоўскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1708 годзе
Сычкаўскі сельсавет

**Сы́чкаўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бабруйскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Сычкава.

## Гісторыя 
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Бабруйскага 1-га раёна Бабруйскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Бабруйскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Бабруйскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Магілёўскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Магілёўскай вобласці.

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1592 чалавекі, з іх 88,7 % — беларусы, 9,2 % — рускія, 1,3 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 1656 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

## Спасылкі 
* 


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Бабруйскага 1-га раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Спондаўскі сельсавет

**Спо́ндаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Астравецкага раёна Гродзенскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Спонды. 

## Гісторыя 
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Косцевіцкі сельсавет** у складзе Свірскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Косцевічы. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Спонды, сельсавет перайменаваны ў Спондаўскі. 15 лістапада 1957 года ў склад Жукойненскага сельсавета перададзены населены пункт Падліп’е. 3 красавіка 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Клюшчанскага сельсавета і частка скасаванага Жукойненскага сельсавета (37 населеных пунктаў: Бабічы, Вялікае Туроўе, Жукойні, Кайміна Дальняя, Ласі, Малое Туроўе, Мельніца Сарочча, Пільвіны, Сарочча, Сідарышкі, Тумкі, хутары Асенькішкі, Багудзенькі, Барынова, Быжына, Глінішча, Дворышча, Дрывасекі, Заазер’е, Кайміна Горная, Кляцішча, Леснічоўка, Лукавыя, Мінары-I, Мінары-II, Мінары-III, Навасада, Петрышкі, Пінікла-I, Пінікла-II, Пінікла-III, Рудаўка, Сідарышкі, Чарвонка, Якобішкі, Ясень і смалзавода «Сарочча»). З 31 жніўня 1959 года сельсавет у складзе Астравецкага раёна. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Гродзенскай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў складзе Смаргонскага раёна. 19 жніўня 1985 года скасаваны хутары Глушыца I і Старая Жэлядзь. 30 мая 1988 года ў склад сельсавета з Міхалішкаўскага сельсавета перададзена вёска Кайміна Горная. 11 лістапада 2011 года скасаваны хутары Гудалішкі і Кісялеўшчына.

26 лютага 2013 года сельсавет быў ліквідаваны, усе населеныя пункты — вёскі Александрыя, Асташышкі, Будраны, Вераб’і, Вялікае Сяло, Вялікая Страча, Вялікія Стаўпяняты, Гінкішкі, Горшавічы, Гудалі, Гурнікі, Ёдзі, Жукойні Жалядскія, Казаноўшчына, Кайміна Горная, Кісялі, Клюшчаны, Косцевічы, Лакцяны, Лысая Гара, Малая Страча, Малыя Стаўпяняты, Масцяны, Падкасцёлак, Папялішча, Пашкуны, Пілімы, Пятрашышкі, Рудня, Салаўі, Селевічы, Сенюці, Спонды, Страчанка, Сухарышкі, Талаі, Трашчаны, Яцкуны, хутары Акартэлі, Барок, Барэйшыха, Будышкі, Галубіна, Глінішча, Глушыца 2, Дамброва, Загалодна, Знахары, Кавалеўшчына, Качаржышкі, Кіркішкі, Лядцы, Ніўе, Пагулянка, Шаркаўшчына, Янова — перададзеныя ў склад Міхалішкаўскага сельсавета.

## Насельніцтва 
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва Спондаўскага сельсавета складала 967 чалавек, з іх 86,3 % — беларусы, 9,2 % — палякі, 2,4 % — рускія.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Астравецкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Свірскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Смаргонскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 2013 годзе
Лаза

**Лаза** — назва тонкай і доўгай разнавіднасці сцябла (травяністага або адраўнелага), характэрны галоўным чынам для раслін роду , а таксама для некаторых іншых (у прыватнасці, некаторых відаў роду ); у вузкім сэнсе звычайна ўжываецца менавіта ў дачыненні да уцёкаў вінаграда і ўсяго сямейства . Часам лазой памылкова называюць усю расліну вінаграду.

Пры дапамозе асаблівых атожылкаў (вусікаў) лаза абвівае расліны і іншыя апоры, што дазваляе ёй ажыццявіць сваю асноўную функцыю — падтрымку ўсяго расліны для ажыццяўлення яго далейшага росту. Яна таксама служыць для вегетатыўнага размнажэння. Багацце мяккіх тканін забяспечвае лазе гнуткасць, меншую ўразлівасць перад пашкоджаннямі і здольнасць хутка аднаўляць ўцёкі ў выпадку іх з’яўлення. Гнуткасць лазы дазваляе таксама павялічыць шанцы выжывання расліны ў выпадку страты апоры.

Нярэдка расліны, якія развіваюцца дзякуючы лазе, ўступаюць у канкурэнтныя адносіны з раслінай-«апорай» (з-за святла і пажыўных рэчываў) або здольныя пашкодзіць яго.

## Гл. таксама 
* Паўзучыя расліны
* Лазапляценне

Катэгорыя:Вінаградавыя
Катэгорыя:Парастак
Вінаград

**Вінаград** — шматзначны тэрмін.

## Батаніка 
* Вінаград — род раслін сямейства Вінаградавыя
** Вінаград культурны — від раслін роду Вінаград, з пладоў якога атрымліваюць віно.
* Вінаград — плады раслін роду Вінаград, у сталым выглядзе ўяўляюць сабой салодкія ягады; каштоўны харчовы прадукт і сыравіна для вінаробства.

## Тэхніка 
* Вінаград (артылерыя) (Cascabel) — выступ на казённай частцы артылерыйскага ствала дульназараднай гарматы, які выконваецца ў выглядзе дэкаратыўнай вінаграднай гронкі або шара.

## Тапонімы 
### Беларусь 
* Вінаград — пасёлак у Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці.

### Балгарыя 
* Вінаград — сяло ў Велікатырнаўскай вобласці.

### Расія 
* Вінаград — вёска ў Мікалаеўскім раёне Валагодскай вобласці.
* Вінаград — вёска ў Чарапанаўскім раёне Новасібірскай вобласці.

### Украіна 
* Вінаград — сяло ў Гарадэнкіўскім раёне Івана-Франкоўскай вобласці.
* Вінаград — сяло ў Каламыйскім раёне Івана-Франкоўскай вобласці.
* Вінаград — сяло ў Бярозаўскім раёне Адэскай вобласці.
* Вінаград — сяло ў Лысянскім раёне Чаркаскай вобласці.
* Вінаград — сяло ў Кіцманскім раёне Чарнавіцкай вобласці.

## Персаналіі 
* Артур Вінаград (1920—2010) — амерыканскі віяланчэліст і дырыжор.
* Марыя Вінаград (1907—?) — савецкі інжынер, вучоны ў галіне металургіі.
* Эліяху Вінаград (1926—2018) — ізраільскі юрыст і суддзя, старшыня акруговага суда ў Тэль-Авіве і суддзя Вярхоўнага суда Ізраіля.
* Тэры Вінаград (нар. 1946) — амерыканскі даследчык штучнага інтэлекту.

## Іншае 
* Вінаград — расійскі праваслаўны часопіс для бацькоў.

## Гл. таксама 
* Вінаграднік
Чыгуначны перагон

**Чыгуначны перагон** — ўчастак чыгуначнай лініі, які злучае сумежныя раздзельныя пункты.

Перагоны падпадзяляюцца на адно-, двух - і шматпутныя. Маюць цотны і няцотны кірунак. Падзяляюцца на блок-вучасткі таблічкамі-падзельнікамі («пікеты») або прахаднымі святлафорамі (раней семафорамі). Даўжыня перагону, яго тып залежыць ад значнасці, загружанасці і эфектыўнасці выкарыстання. Перагон з'яўляецца складнікам часткай дыстанцый пуці (або пуцявая частка, ПЧ) і менавіта на перагоне адбываецца змена кіравання чыгункамі і дыспетчарскіх участкаў.

## Аднапутны перагон 
Перагон, які складаецца з аднаго пуці, дзеліцца на блок-ўчасткі прахаднымі святлафорамі пры аўтаматычнай блакіроўкі (АБСА) і ўяўляе сабой адзіны блок-вучастак пры паўаўтаматычнай блакіроўкі (ПАБ). Недахоп такога перагону ў тым, што рух па ім выконваецца адначасова толькі ў адзін бок. Толькі пасля зыходу цягніка пры ПАБ або цягнікоў пры АБСА з перагону на станцыю (раз'езд) на гэты ж перагон можна адправіць цягнік (цягніка) сустрэчнага напрамку. Паміж аднапутнымм перагонамі ладзяць раз'езды або невялікія абгонныя пункты ў выглядзе паўстанкаў. Звычайна аднапутныя перагоны ладзяць на малазагружаных участках чыгункі, для прамысловых патрэб, для руху толькі грузавых цягнікоў паміж грузавымі і сартавальнымі станцыямі, альбо жа для ажыццяўлення прыгарадных перавозак паблізу сельскіх населеных пунктаў. Звычайна аднапутныя перагоны неэлектрыфікаваны, і рух цягнікоў ажыццяўляецца пад цеплавознай і часам паравознай цягай. Існуюць таксама і электрыфікаваныя ўчасткі перагонаў.

## Двухпутны перагон 
Самы часта выкарыстоўваны тып перагону ў многіх краінах свету. Зрэдку на кароткіх участках шляху выкарыстоўваецца падвойная сістэма напрамкаў або так званае двухбаковае блакаванне. На досыць доўгіх перагонах могуць знаходзіцца столькі цягнікоў, на колькі блок-участкаў дзеліцца перагон. Перагоны дзеляцца на блок-участкі з дапамогай устаноўкі прахадных святлафораў на аднолькавай адлегласці адзін ад аднаго, прыкладна 2 кіламетры.

## Межы 
Мяжой паміж раздзельнымі пунктамі і перагонамі з'яўляюцца выразна устаноўленыя межы раздзельных пунктаў:

* на аднапутных вучастках — ўваходныя святлафоры раздзельных пунктаў;
* на двухпутных участках па кожнаму ў асобнасці галоўнага пуці — з аднаго боку — уваходны светлафор, з другога сігнальны знак «Мяжа станцыі»;
* на двухпутных вучастках, абсталяваных двухбаковай аўтаблакіроўкай, межамі з абодвух бакоў па кожнаму ў асобнасці галоўнага пуці з'яўляюцца ўваходныя святлафоры.

## Літаратура 
* Железнодорожный транспорт: энциклопедия / гл. ред. Н. С. Конарев. — : Большая российская энциклопедия, 1994. — 559 с. — ISBN 5-85270-115-7.
* Правілы тэхнічнай эксплуатацыі (ПТЭ) чыгунак Расійскай Федэрацыі

Катэгорыя:Чыгуначная інфраструктура
Катэгорыя:Пуцявая гаспадарка
Грузавы цягнік

(Растоўская вобласць)]]
**Грузавы цягнік** — група грузавых вагонаў на чале з лакаматывам. Цягнік прызначаны для перавозкі грузаў. Састарэлая назва — **таварны цягнік**, у прастамоўі *таварняк*.

## Класіфікацыя 
* Паскораныя:
**Кантэйнерныя;
** Хуткія грузавыя;
** Нафтагазавыя цягнікі
** Рэфрыжэратарныя;
** Для перавозкі жыўнасці;
** Для перавозкі прадуктаў, якія хутка псуюцца;

]]

* Скразныя — наступныя без перапрацоўкі не менш чым праз адну тэхнічную (сартавальную ці ўчастковую) станцыю;
* Участковыя — наступныя без перапрацоўкі ад адной тэхнічнай станцыі да іншай;
* Зборныя — для дастаўкі вагонаў на прамежкавыя станцыі;
* Зборна-раздаткавыя;
* Перадаткавыя — для дастаўкі вагонаў з адной станцыі вузла на іншую;
* Вывазныя — для вывазу груп вагонаў з асобных прамежкавых станцый ўчастка;
* Грузавы длинносоставный — цягнік, даўжыня якога перавышае максімальную норму, вызначаную графікам руху на ўчастку руху, хоць бы на адзін умоўны вагон;
* Грузавы цяжкавагавы — цягнік, вага якога для адпаведных серый лакаматываў на 100 тон і больш перавышае вызначаную графікам руху вагавую норму на ўчастку руху;
* Грузавы павышанага вагі — цягнік вагой больш за 6000 тон;
* Грузавы падвышанай даўжыні — цягнік, даўжыня якога 350 восяў і больш;
* Злучаны грузавы — які складаецца з двух і больш счэпленых паміж сабою грузавых цягнікоў, з дзейснымі лакаматывамі ў галаве кожнага цягніка;

Па далёкасці прытрымлівання і характары працы грузавыя цягнікі падзяляюцца на маршрутныя, скразныя, участковыя, зборныя, вывазныя і перадаткавыя.

## Імянныя грузавыя цягнікі 
У ЗША прынята даваць асобным грузавых цягнікоў імёны ўласныя. Гэтыя цягнікі, як правіла, дастаўляюць садавіну, зеляніну з месцаў вырошчвання да буйным цэнтрам спажывання або перапрацоўкі. Цягнікі курсіруюць па жорсткім нітках графіка, з вялікай маршрутнай хуткасцю. Вагоны, прызначаныя для перавозкі грузу, рэфрыжэратарныя і звонку ўпрыгожаны рэкламай.

## Галерэя 

File:GFR LE3400 and freight train.jpg|Электравоз румынскай кампаніі Servtrans вядзе грузавы цягнік з паўвагонаў
File:Santa Fe RR freight train fsac.1a34699u.jpg|Грузавы цягнік на станцыі дарогі Atchison, Topeka and Santa Fe Railway. На чале цягніка паравоз

## Літаратура 
* Людской цягнік&#x20;&#x2F;&#x2F;&#x20;Чыгуначны транспарт: Энцыклапедыя&#x20;&#x2F;&#x20;Гл. рэд. Н. С. Конарев. &#x20;— М.: Вялікая Расійская энцыклапедыя, 1994. &#x20;— С.&#x20;221. &#x20;— ISBN 5-85270-115-7.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Рухомы састаў чыгунак
Гарохаўскі сельсавет

**Гаро́хаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бабруйскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Гарохаўка.

## Гісторыя 
Утвораны 20 снежня 1982 года ў складзе Бабруйскага раёна Магілёўскай вобласці БССР у складзе 33 населеных пунктаў (вёскі Аколіца, Астравы, Гародчына, Гарохаўка, Двор Глуша, Дворышча, Каменка, Кіслаўшчына, Кліны, Красновічы, Круглоніва, Лагадаўка, Ленінцы, Лужанец, Макараўка, Мартынаўка, Масты, Мачулкі, Палошкава, Пасека, Пятровічы, Рагаселле, Рымаўцы, Спорнае, Сулева, Фартуны, Харошыя, Ясёны і пасёлкі Дзеўчын, Красная Зара, Красны Агарод, Ляды і Трусаўшчына), якія раней уваходзілі ў склад Гарбацэвіцкага сельсавета. 15 снежня 1987 года скасавана вёска Сулева. 23 снежня 2011 года скасаваныя населеныя пункты Дзеўчын і Кліны. 20 лістапада 2013 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя размеркавана паміж Глушанскім сельсаветам (20 населеных пунктаў: пасёлкі Красны Агарод, Ляды, Красная Зара, вёскі Гародчына, Двор-Глуша, Дворышча, Каменка, Кіслаўшчына, Красновічы, Круглоніва, Ленінцы, Лужанец, Масты, Палошкава, Пасека, Рымаўцы, Трусаўшчына, Фартуны, Харошыя, Ясёны) і Гарбацэвіцкім (10 населеных пунктаў: вёскі Аколіца, Астравы, Гарохаўка, Лагадаўка, Макараўка, Мартынаўка, Мачулкі, Пятровічы, Рагаселле, Спорнае) сельсаветамі.

## Склад 
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 30 населеных пунктаў.

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 822 чалавекі, з іх 93,1 % — беларусы, 6,0 % — рускія.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Бабруйскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1982 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2013 годзе
Глушанскі сельсавет

**Глуша́нскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бабруйскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — пасёлак Глуша.

## Гісторыя 
23 снежня 2011 года статус гарадскога пасёлка Глуша паніжаны да пасёлка.

22 лютага 2013 года Глушанскі пасялковы савет (у складзе пасёлкаў Глуша і Дачнае, вёскі Карабаўшчына) пераўтвораны ў сельсавет. 20 лістапада 2013 года да сельсавета далучана частка скасаванага Гарохаўскага сельсавета (20 населеных пунктаў: пасёлкі Красная Зара, Красны Агарод, Ляды і вёскі Гародчына, Двор-Глуша, Дворышча, Каменка, Кіслаўшчына, Красновічы, Круглоніва, Ленінцы, Лужанец, Масты, Палошкава, Пасека, Рымаўцы, Трусаўшчына, Фартуны, Харошыя, Ясёны) і частка скасаванага Восаўскага сельсавета (7 населеных пунктаў: вёскі Баркі, Глуша, Дойнічава, Забудзькі, Навасёлкі, Пакроўка, Слабада).

## Насельніцтва 
Насельніцтва паводле перапісу 2009 года (3 населеныя пункты) — 1319 чалавек, з іх 79,4 % — беларусы, 17,8 % — рускія, 0,8 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года (30 населеных пунктаў) — 1639 чалавек.

## Вядомыя асобы 
* Алесь Адамовіч — беларускі пісьменнік.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

## Спасылкі 
* 


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 2013 годзе
I Рэспубліканскі конкурс «Нацыянальная кінапрэмія Беларусі»

[thumb|I Рэспубліканскі конкурс «Нацыянальная кінапрэмія Беларусі» адбыўся ў [17 снежня#Святкуюць|дзень нараджэння беларускага кіно.|300пкс]]
**Першы рэспубліканскі конкурс «Нацыянальная кінапрэмія Беларусі»** адбыўся 17 снежня 2018 года ў Доме кіно ў Мінску. Спіс намінантаў фарміравалі члены прафесійнага журы — Нацыянальнай кінаакадэміі, якая была створана ўпершыню. Статус акадэмікаў атрымалі 59 аўтарытэтных кінематаграфістаў. Старшынёй журы конкурсу стала загадчыца кафедры літаратурна-мастацкай крытыкі факультэта журналістыкі БДУ кінакрытык Людміла Саянкова-Мельніцкая. Намеснік старшыні журы — начальнік аддзела па кінематаграфіі Міністэрства культуры Беларусі Аляксандр Рыдван. Дырэктарам першага рэспубліканскага конкурсу стала Алеся Какошнікава.

На ўдзел у конкурсе паступіла 167 заявак, з іх 35 фільмаў — у дакументальным жанры. Па выніках першага тура да 30 лістапада было абрана 112 удзельнікаў. Па выніках другога тура, які завяршыўся 10 снежня, у дзвюх персанальных намінацыях «За ўнёсак» вылучана па 10 прэтэндэнтаў, у большасці астатніх 18 — па 5 магчымых лаўрэатаў. Рэкардсменам конкурса па колькасці ўшанаванняў стаў гістарычны баявік «Сляды на вадзе» (13 намінацый, 8 перамог). Памер грашовых прэмій — 50 і 100 базавых велічынь у залежнасці ад намінацыі. З 18 па 26 снежня ў Нацыянальным цэнтры сучаснага мастацтва адбыліся паказы фільмаў-удзельнікаў і лаўрэатаў кінапрэміі, майстар-класы і творчыя сустрэчы.

На конт конкурса журналістамі і кінакрытыкамі быў адзначаны шэраг спрэчных момантаў. Напрыклад, арганізатары прэміі ўхвалілі спіс намінантаў, у якім больш за дзве траціны месцаў атрымалі стужкі і серыялы, створаныя «Беларусьфільмам» альбо на яго базе, знятыя ў тым ліку . З 35 адабраных фільмаў толькі чатыры незалежныя («Дэбют» Анастасіі Мірашнічэнка, «Унутры сябе» Сяргея Талыбава, «Пацалунак восені» Андрэя Голубева і «Нашыя дзеці» Галіны Адамовіч), з 20 намінацый пятнаццаць узнагарод атрымалі «беларусьфільмаўцы». Фільм «Хрусталь», які ў 2018 годзе быў вылучаны ад Беларусі на «Оскар», не ўзгаданы ў шорт-лісце конкурса з-за несвоечасовай заяўкі на конкурс.

## Узнагароды 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Цырымоніі ўзнагароджання Нацыянальнай кінапрэміяй Беларусі
Беларуска-паўночнакарэйскія адносіны

**Беларуска-паўночнакарэйскія адносіны** — двухбаковыя дыпламатычныя адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Карэйскай Народнай Дэмакратычнай Рэспублікай, устаноўленыя ў 1992 годзе. 19 верасня 2016 года ў Мінску адкрылася паўночнакарэйскае пасольства.

У перыяд з 2011 па 2018 гады тавараабарот паміж дзвюма краінамі склаў 20 мільёнаў долараў.

У студзені 2025 года, сястра Вышэйшага кіраўніка КНДР Кім Чэн Ына, Кім Ё Чжон у рэзкай форме пракаментавала заяву Лукашэнкі, што КНДР, сярод іншых краін, накіравала Беларусі «свае прапановы аб арганізацыі сустрэч на вышэйшым узроўні для абмеркавання пытанняў супрацоўніцтва». «Наколькі я ведаю, такога няма», — паведаміла намесніца дырэктара Аддзела прапаганды і агітацыі ЦК Працоўнай партыі Карэі. Яна адзначыла, што «беларускі бок ужо як мінімум два гады шчыра разлічвае на кантакты з КНДР», але да сёння не пазначыў выразна свае намеры, якія б грунтаваліся на «праўдзівасці і сумленнасці».

## Спасылкі 
* Адносіны Рэспублікі Беларусь з краінамі Азіi i Афрыкі на сайце МЗС РБ

Паўночная Карэя
Катэгорыя:Палітыка КНДР
Вуліца 50 год Кастрычніка (Светлагорск)

**Вуліца 50 год Кастрычніка** ()

З-за таго, што адрасная прывязка ў горадзе да мікрараёнаў і да вуліцы фактычна амаль нічаго не адносіцца, але фактычна на вуліцы знаходзяцца: цэнтральная і дзіцячая бібліятэка, дом культуры, кінатэатр «Юнацтва» (зачынены), ГЦ «Іранскі квартал» (будуецца), выканкам, карцінная галерэя, алея герояў, помнік Р. Шацілу.

## Рух транспарта 
Пад час урачыстых падзей і свят вуліцу робяць пешаходнай часткова (ад вуліцы Інтэрнацыянальнай/плошчы Пераможцаў да вуліцы Леніна) або цалкам.

Праз вуліцу пралягае 7 маршрутаў гарадскіх аўтобусаў, на вуліцы 3 прыпынкі: **Карцінная галерэя** *(раней: Універсам Бярэзіна)*, **Цэнтральная бібліятэка** *(раней: Мікрараён, Універсам Маяк)*, **Гасцініца**. Усе яны на адрэзку ад вуліцы Свярдлова, да Леніна.

## Зноскі 
Катэгорыя:Вуліцы Светлагорска
Рэферэндум аб незалежнасці Туркменістана

**Рэферэндум аб незалежнасці Туркменістана** прайшоў 26 кастрычніка 1991 г.

На рэферэндум былі прадстаўлены 2 пытання:
# Ці згодныя Вы з заканадаўчым усталяваннем Туркменістана як незалежнай дэмакратычнай дзяржавы?
# Ці падтрымліваеце Вы заяву Прэзідэнта і Вярхоўнага Савета Туркменскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі «Аб ўнутранай і знешняй палітыцы Туркменістана» і практычнай дзейнасці для яго рэалізацыі?

Абодва пытання былі падтрыманы 93 % тых, хто прыняў удзел у галасаванні. Яўка выбаршчыкаў склала 97,4 %.

## Вынік 
Катэгорыя:Выбары ў Туркменістане
Катэгорыя:Рэферэндумы 1991 года
Туркменістан
Катэгорыя:Распад СССР
Катэгорыя:Кастрычнік 1991 года
Катэгорыя:Падзеі 26 кастрычніка
Катэгорыя:1991 год у Азіі
Катэгорыя:1991 год у СССР
Восаўскі сельсавет (Бабруйскі раён)

**Во́саўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бабруйскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Восава.

## Гісторыя 
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Бабруйскага 1-га раёна Бабруйскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Бабруйскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Бабруйскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Магілёўскай вобласці. 11 красавіка 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Рымавецкага сельсавета (10 населеных пунктаў: Баяршчына, Глуша, Дойнічава, Забудзькі, Ляды, Пакроўка, Рубяжы, пасёлак спіртазавода Дойнічы, Слабада і Сцефанполь). У склад Восаўскага сельсавета ўваходзілі да 1967 года вёскі Аляксандраўка, Заніўе, Старое Сяло, Палоскі, Баранавічы 1, Баранавічы 2, хутар Ляды, да 1977 года — пасёлак Рубяжы, да 1980 года — вёскі Канстанцінаўка, Юзафін, пасёлкі Восава, Навасёлкі, Падверб’е. 23 снежня 2011 года скасаваны вёскі Віктараўка і Яленаўка. 20 лістапада 2013 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Глушанскага (7 населеных пунктаў: вёскі Баркі, Глуша, Дойнічава, Забудзькі, Навасёлкі, Пакроўка, Слабада) і Гарбацэвіцкага (10 населеных пунктаў: вёскі Бабоўе, Банёўка, Баранавічы 1, Баранавічы 3, Восава, Зарэчча, Міхайлаўшчына, Прагрэс, Старынкі і Ясень-Каменка) сельсаветаў.

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1037 чалавек, з іх 89,1 % — беларусы, 7,7 % — рускія, 1,1 % — украінцы.

## Склад 
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 17 населеных пунктаў.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Бабруйскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Бабруйскага 1-га раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2013 годзе
Чэрскі сельсавет (Брэсцкі раён)

**Чэ́рскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Чэрск.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Дамачаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. З 17 снежня 1956 года ў складзе Брэсцкага раёна. 18 снежня 1972 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Дамачаўскага пассавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Брэсцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Дамачаўскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1972 годзе
Дзмітрый Сямёнавіч Бубноўскі

**Дзмітрый Сямёнавіч Бубноўскі** (нар. , г.п. Мір, Карэліцкі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў у 1978 годзе Брэсцкі інжынерна-будаўнічы інстытут. У 1978 годзе архітэктар ГПІ-12; у 1980—1982 гадах архітэктар НДПБ Спецыяльных навукова-рэстаўрацыйных вытворчых майстэрняў; у 1982—2001 гадах старэйшы, вядучы, галоўны інспектар, начальнік Дзяржаўнай інспекцыі па ахове помнікаў, начальнік аддзела аховы помнікаў, намеснік міністра культуры — старшыня Дзяржінспекцыі Рэспублікі Беларусь па ахове гісторыка-культурнай спадчыны, старшыня Камітэта па ахове гісторыка-культурнай спадчыны Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь; у 2002—2003 гадах начальнік праектнага аддзела УП «Група СТС»; у 2003—2011 гадах начальнік аддзела рэстаўрацыі і рэканструкцыі, намеснік начальніка АКМ-4, галоўны архітэктар праектаў УП «Мінскпраект»; з 2011 года галоўны архітэктар праектаў, начальнік аддзела дызайну і архітэктурных формаў Праектнага філіяла ААТ «Белрэстаўрацыя».

## Дзейнасць 
Навуковы кіраўнік аб’ектаў: Замкавы комплекс «Мір» (з 1986), будынкі былой духоўнай кансісторыі ў г. Мінску (з 2004), будынкі музычнага каледжа ў г. Мінску (з 2013). Аўтар праекта рэстаўрацыі і прыстасавання Замкавага комплексу «Мір», праектаў выратавальнай станцыі на Камсамольскім возеры ў г. Мінску, мемарыяла на месцы расстрэлу вязняў гета ў Міры Гродзенскай вобласці.

Кіраўнік групы распрацоўшчыкаў тэксту Закона Рэспублікі Беларусь «Аб ахове гісторыка-культурнай спадчыны». Аўтар больш за 50 публікацый па пытаннях гісторыка-культурнай спадчыны ў перыядычных, навукова-папулярных, акадэмічных і энцыклапедычных выданнях.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Постаці Мірскага замка
Катэгорыя:Рэстаўратары Беларусі
Беларускае добраахвотнае таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры

**Беларускае добраахвотнае таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры** (БДТАПГК) — масавая грамадская арганізацыя ў Беларусі. Утворана ў 1966 годзе.

## Структура 
Вышэйшы кіруючы орган — з’езд (склікаецца не радзей як 1 раз на 5 гадоў), які разглядае і прымае статут, уносіць у яго змены і дапаўненні, выбірае Рэспубліканскі савет, прэзідыум і рэвізійную камісію. Адбылося 9 з’ездаў таварыства (1966, 1971, 1977, 1981, 1986, 1991, 1996, 2001, 2007). Кіруючы орган паміж з’ездамі — Рэспубліканскі савет, выканаўчы — прэзідыум. У складзе таварыства станам на 2009 года працуюць 6 абласных і Мінскае гарадское аддзяленні, раённыя і гарадскія саветы, пярвічныя арганізацыі.

## Дзейнасць 
Таварыства з дапамогай насельніцтва, грамадскасці і навуковых устаноў праводзіць работу па выяўленні, вывучэнні і ўліку помнікаў гісторыі і культуры, забеспячэнні іх аховы, уносіць прапановы ў кампетэнтныя органы аб уключэнні выяўленых аб’ектаў у Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь. Ажыццяўляе грамадскі кантроль за выкананнем заканадаўства аб ахове гісторыка-культурнай спадчыны.

Арганізуе і праводзіць навуковыя і навукова-практычныя канферэнцыі па пытаннях захавання гісторыка-культурнай спадчыны. У 1960-1990-я гады таварыства фінансавала работы па кансервацыі і рэстаўрацыі унікальных помнікаў архітэктуры, археалогіі, гісторыі, сярод якіх Полацкі Сафійскі сабор, Мірскі замак, Заслаўская Спаса-Праабражэнская царква і інш.

Выдае кнігі, брашуры, буклеты, плакаты гістарычнай і археалагічнай тэматыкі. Найбольш значныя выданні таварыства 1970-1980-х гадоў: «Археалагічная карта Беларусі», «Гарады Беларусі па летапісах і раскопках (IX—XIII стст.)» Г. В. Штыхава і «Старажытная гісторыя Усходняга Палесся» У. Ф. Ісаенкі (1975), «Замкі Беларусі (XIII—XVII ст.)» М. Ткачова і «Заслаўскі гісторыка-археалагічны запаведнік» С. А. Мілючэнкава (1977), «Археалагічныя помнікі Гомельшчыны» У. У. Багамольнікава і А. А. Макушнікава, «Археалагічныя помнікі Міншчыны» М. М. Чарняўскага (1988). У 1970—1989 гадах выдавала штоквартальны бюлетэнь «Помнікі гісторыі і культуры Беларусі», у 1989—1996 гадах сумесна з Беларускім фондам культуры — часопіс «Спадчына». Выдае зборнік навуковых матэрыялаў «Каштоўнасці мінуўшчыны» (у 1998—2008 гадах выйшла 9 выпускаў).

## Старшыні БДТАПГК 
* 1966—1977 — І. Клімаў
* 1977—1986 — Н. Сняжкова
* 1986—1995 — Н. Мазай
* 1995—1997 — М. Дзямчук
* 1997 — ? — С. Марцалеў
* ? - Антон Астаповіч

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Грамадскія арганізацыі Беларусі
Катэгорыя:Ахова гісторыка-культурнай спадчыны ў Беларусі
Катэгорыя:1966 год у Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў  1966 годзе
Велікапольская правінцыя

**Велікапольская правінцыя** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Каралеўства Польскага і Кароны Польскай у Рэчы Паспалітай. Існавала з 14 стагоддзя. Узнікла на аснове Велікапольскага княства са сталіцай у Познані. Аб’ядноўвала тэрыторыі Велікапольшчы, Мазовіі і Каралеўскай Прусіі, а таксама Вармінскага княства. Да 1768 года складалася з 13 ваяводстваў, пасля — з 14. Галоўны горад — Познань, рэзідэнцыя генеральнага старасты Велікапольшчы. Месца пасяджэнняў генеральнага сейма правінцыі — горад Кола. Ліквідаваная 1795 года ў выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай.

## Ваяводствы і княствы 
## Літаратура 
* Gloger, Zygmunt. Prowincya Wielkopolska // *Geografia historyczna ziem dawnej Polski*.&nbsp;— Kraków, 1903.

Катэгорыя:Адміністрацыйны падзел Рэчы Паспалітай
Ратайчыцкі сельсавет

**Рата́йчыцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Ратайчыцы.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Мікалаеўскага сельсавета. 20 мая 1957 года ў склад сельсавета з Агародніцкага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (вёскі Багачы, Бялёва, Горы, Палінаўка, Робенка і Сарава), з Відамлянскага сельсавета — 3 населеныя пункты (вёскі Алешкавічы, Браневічы і Дзямянчыцы). 17 лістапада 1959 года ў склад Дзмітровіцкага сельсавета перададзены вёскі Бялёва, Сарава і Старышова. 14 красавіка 1964 года ў склад новаўтворанага Камянецкага сельсавета перададзены 11 населеных пунктаў (Бабічы, Багачы, Горы, Жылічы, Завадзькавічы, Зянькі, Ліпна, Мікалаева, Палінаўка, Робенка і Сюлкі). На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 15 населеных пунктаў. 18 кастрычніка 1982 года да сельсавета далучана частка тэрыторыі скасаванага Малазводскага сельсавета (6 населеных пунктаў: Баршчэва, Даўбнёва, Кусцічы, Мінкавічы, Мураўчыцы і Хацінава). 16 сакавіка 1987 года ў склад Войскага сельсавета перададзены вёскі Бучамль I, Бучамль II, Бучамль III, Зарачаны, Свішчова, і Шастакова. 7 верасня 2006 года ў склад Відамлянскага сельсавета перададзены вёскі Алешкавічы, Браневічы, Дзямянчыцы і Млыны. 16 верасня 2008 года ў склад сельсавета з Войскага сельсавета перададзены вёскі Зарачаны і Шастакова.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1276 чалавек, з іх 79,7 % — беларусы, 12,8 % — украінцы, 5,9 % — рускія, 0,9 % — палякі; паводле перапісу 2019 года — 998 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Камянюцкі сельсавет

**Камяню́цкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Каменюкі.

Утвораны 14 красавіка 1964 года ў складзе Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці БССР з пералічэннем у яго склад 8 населеных пунктаў (Агароднікі, Галёнчыцы, Галоўчыцы, Ганцавічы, Гарадзішча, Любашкі, Праходы і Станьковічы) Дзмітровіцкага сельсавета і 12 населеных пунктаў (Гвоздзь I, Гвоздзь II, Глыбокі Вугал, Грані, Дуброва, Лавы, Ляцкія, Падбельскія Агароднікі, Пашуцкая Буда, Рэпішча, Саладуха і Яловы Груд) Навіцкавіцкага сельсавета. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 18 населеных пунктаў. У 1976 годзе скасаваны хутары Дубавое і Саладуха. 24 верасня 1998 года ў склад сельсавета з Дзмітровіцкага сельсавета перададзена 5 населеных пунктаў (Вілы, Гарошкаўка 1, Мшанкі, Селішча Вялікае, Селішча Малое).

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1346 чалавек, з іх 89,7 % — беларусы, 7,1 % — рускія, 1,7 % — украінцы, 0,9 % — палякі; паводле перапісу 2019 года — 1051 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / С.Д. Гриневич и др. — Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 2: (1944―1980 гг.). — Минск: «Беларусь», 1987. — 283 с.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1964 годзе
Уладзіслаў Людвігавіч Місевіч

**Уладзіслаў Людвігавіч Місевіч** () — беларускі эстрадны музыкант, Заслужаны артыст Беларускай ССР (1979), з 1968 года па 1992 год удзельнік ВІА «Песняры»; адзін з заснавальнікаў і ўдзельнікаў ВІА «Беларускія песняры» з 1998 года.

## Біяграфія 
Вучыўся ў Мінскім музычным вучылішчы імя М. І. Глінкі (1963—1966), скончыў Мінскі інстытут культуры (1988). У 1967 годзе працаваў у Беларускай дзяржаўнай філармоніі, у ансамблі пад кіраўніцтвам І. Капланава, дзе на гітары граў і У. Мулявін.

З 1968 года працаваў у музычных калектывах пад кіраўніцтвам У. Мулявіна, «Лявоны», з 1970 года — «Песняры». З 1998 года працуе ў ансамблі «Беларускія песняры».

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Песняры
Катэгорыя:Музыканты СССР
Катэгорыя:Музыканты Беларусі
Нацыянальная кінапрэмія Беларусі за лепшы фільм у ігравой форме

**Нацыянальная кінапрэмія Беларусі за найлепшы фільм у ігравой форме** — узнагарода Нацыянальнай кінаакадэміі, прысуджаецца кожныя два гады. Спіс прэтэндэнтаў фарміруецца членамі прафесійнага журы па выніках заявак, якія дасылаюць беларускія прадзюсары, аўтары, удзельнікі здымачных груп і выканаўцаў роляў фільмаў вытворчасці двух апошніх гадоў да 1 кастрычніка года, у якім прысуджаецца прэмія. У намінацыю ў выніку вылучаюцца 5 прэтэндэнтаў.

## Пераможцы і намінанты 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Намінацыі Нацыянальнай кінапрэміі Беларусі
Віктар Якаўлевіч Гапановіч

**Віктар Якаўлевіч Гапано́віч** ( — ) — беларускі вучоны ў галіне отарыналарынгалогіі, доктар медыцынскіх навук (1969), прафесар (1973). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 15 красавіка 1921 года ў вёсцы Сераднякі (Сярэднікі.

З 1940 года ў Чырвонай Арміі. У 1940—1941 гадах — фельчар стралковага батальёна Прыбалтыйскай ваеннай акругі.

## Навуковая дзейнасць 
В. Я. Гапановічу належаць навуковыя працы па біялагічных і крыягенных метадах лячэння ў отарыналарынгалогіі. Распрацаваў і ўкараніў у практыку методыку атрымання аўтагенных фібрынных плёнак (біялагічны прэпарат крыві) і іх выкарыстання ў якасці стымулятара працэсу рэгенерацыі пасля хірургічных аперацый. Прымаў удзел у распрацоўцы фантомаў-трэнажораў для падрыхтоўкі спецыялістаў па аказанні хуткай і неадкладнай дапамогі.

Вучонаму належаць каля 190 навуковых прац. Аўтар двух вынаходніцтваў і 76 рацыяналізатарскіх прапаноў. Падрыхтаваў трох кандыдатаў медыцынскіх навук.

Сярод апублікаванага:
* Аутогенные фибринные плёнки в оториноларингологии. — Мн., 1979.
* Ангина и хронический тонзилит. — Мн., 1982.
* Оториноларингологический атлас. — Мн., 1989. (разам з В. М. Аляксандравым)

## Грамадская дзейнасць 
Прымаў удзел у арганізацыі і правядзенні II і III з’ездаў отарыналарынголагаў Беларусі, двух навуковых канферэнцый. Удзельнік арганізацыі Усесаюзнага пленума отарыналарынголагаў у 1978 годзе. У 1972—1990 гадах — старшыня праўлення Беларускага навуковага медыцынскага таварыства отарыналарынголагаў. Быў членам праўлення Усесаюзнага навуковага таварыства отарыналарынголагаў, членам рэдакцыйных саветаў часопісаў «Вестник оториноларингологии», «Журнал ушных, носовых и горловых болезней», старшынёй Рэспубліканскай праблемнай камісіі па отарыналарынгалогіі.

## Узнагароды 
* два ордэны Чырвонай Зоркі;
* Ордэн Айчыннай вайны III ступені;
* медаль «За абарону Ленінграда»
* 19 баявых медалёў;
* ганаровая грамата Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР,
* ганаровая грамата Прэзідыума Усесаюзнага цэнтральнага савета прафесійных саюзаў;
* значок Міністэрства аховы здароўя СССР «Выдатніку аховы здароўя»;
* медаль імя М. І. Пірагова.

## Літаратура 
* 
* Профессор Виктор Яковлевич Гапанович: (К 60-летию со дня рождения) // Вестник оториноларингологии. — 1981. — № 3. — С. 89.
* Здравоохранение Белоруссии. — 1981. — № 6. — С. 76-77.
* Гапанович Виктор Яковлевич: (К 70-летию со дня рождения) // Здравоохранение Беларуси. — 1991. — № 5. — С. 73.

## Спасылкі 
* Гапанович Виктор Яковлевич // Сайт ДУА «Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт»
* *Карулис В. В. *Виктор Яковлевич Гапанович — человек большой души // Наследие слуцкого края

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Слуцкім раёне
Катэгорыя:Медыкі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Отарыналарынголагі СССР
Катэгорыя:Отарыналарынголагі Беларусі
Катэгорыя:Узнагароджаныя Ганаровай граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР
Дзяніс Барысавіч Глушакоў

**Дзяніс Барысавіч Глушакоў** (, нар. , Мілерава, Растоўская вобласць, РСФСР) — расійскі футбаліст, цэнтральны паўабаронца кастрамскога «Спартака». Ігрок нацыянальнай зборнай Расіі (2011—2018). Удзельнік чэмпіянату свету 2014 і чэмпіянатаў Еўропы 2012 і 2016 гадоў.

## Кар’ера 
Пачынаў займацца футболам у родным Мілераве, пасля трапіў у дзіцячую школу маскоўскага ЦСКА, але неўзабаве далучыўя да іншага маскоўскага клуба «Ніка». У 2005 годзе перайшоў у маскоўскі «Лакаматыў», дзе спачатку гуляў за дубль, аддаваўся ў арэнду клубам ніжэйшых дывізіёнаў, а з 2008 года стаў трывала гуляць у асноўным складзе чыгуначнікаў.

У чэрвені 2013 года перайшоў у маскоўскі «Спартак», дзе таксама стаў трывалым іграком асновы, а ў 2006 годзе быў таксама абраны капітанам каманды. У чэрвені 2019 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт са «Спартаком» і неўзабаве стаў іграком грозненскага «Ахмата», дзе гуляў да ліпеня 2020 года.

У кастрычніку 2020 года папоўніў склад «Хімак». Пакінуў клуб у студзені 2023 года, а ў лютым перабраўся ў «Пары Ніжні Ноўгарад», дзе гуляў да канца сезона 2022/23. У верасні 2023 года далучыўся да кастрамскога «Спартака» з Другой лігі.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Расіі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Расіі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Ніка Масква
Катэгорыя:Ігракі ФК Лакаматыў Масква
Катэгорыя:Ігракі ФК СКА Растоў-на-Доне
Катэгорыя:Ігракі ФК Зорка Іркуцк
Катэгорыя:Ігракі ФК Спартак Масква
Катэгорыя:Ігракі ФК Ахмат Грозны
Катэгорыя:Ігракі ФК Хімкі
Катэгорыя:Ігракі ФК Ніжні Ноўгарад
Катэгорыя:Ігракі ФК Спартак Кастрама
Mammuthus exilis

**Mammuthus exilis** — вымерлы від з сямейства слановых.

## Апісанне 
Від жыў у перыяд ад 30 да 12 тысяч гадоў таму на астравах Чанел і накшталт насялялай на іх да нашых дзён  выяўляў . Вышыня карлікавага маманта ў плячах дасягала ад 1,20 да 1,80 м, у той час як іншыя віды мамантаў былі ў два разы буйней. Найбольш блізкім генетычным сваяком карлікавага маманта, які важыў да адной тоны, быў , вага якога дасягала 10 тон.

Падобная астраўная карлікавасць была распаўсюджанай з’явай у прадстаўнікоў сямейства слановых, якія, дзякуючы добраму ўменню плаваць, змаглі засяліць нават адносна аддаленыя ад сушы астравы. Карлікавыя маманты з’явіліся і на сібірскім востраве Урангеля, дзе яны жылі як і крыцкія карлікавыя маманты ў Міжземнамор’и ў якасці апошніх прадстаўнікоў усіх мамантаў амаль да 1500 г. да н. э. Шэраг эндэмічных карлікавых сланоў існаваў таксама на міжземнаморскіх і некаторых інданэзійскіх астравах, такіх як Камодо або Флорэс. Вядомая таксама карлікавая астраўная форма прадстаўнікоў сямейства . Прычынамі выяўленай астраўной карлікавасці былі дэфіцыт ежы і адносная бяспека з-за адсутнасці драпежнікаў.

Катэгорыя:Сысуны плейстацэну
Катэгорыя:Хобатныя
Ражкоўскі сельсавет

**Ражко́ўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Ражкоўка.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Бялоўскі сельсавет** у складзе Гайнаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Белая. З 16 жніўня 1945 года ў Камянецкім раёне. 16 ліпеня 1954 года перайменаваны ў Ражкоўскі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Ражкоўка. 17 лістапада 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Дзмітровіцкага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Камянецкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Гайнаўскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1959 годзе
Сляды на вадзе

**«Сляды на вадзе»** () — беларускі мастацкі фільм, зняты рэжысёрам Аляксандрам Анісімавым у 2017 годзе на кінастудыі «Беларусьфільм».

## Сюжэт 
Па рамане Мікалая Іллінскага «Чужы сярод сваіх». Франтавік-разведчык старэйшы лейтэнант Смоліч прыбывае ў Парэчча на ўзмацненне мясцовай міліцыі ў цяжкую пару: у Заходняй Беларусі банды тэрарызуюць насельніцтва. Асабліва лютуюць бандыты таямнічага Фрэйшуца, былога памагатага фашыстаў. Смоліч і начальнік крымінальнага вышуку Крыкуноў павінны абясшкодзіць няўлоўнага ворага. Аднак план міліцэйскай аперацыі раптам аказваецца пад пагрозай з-за ўцечкі інфармацыі. Высвятляецца, што ў аддзяленні міліцыі ёсць здраднік...

## Здымачная група 
*рэжысёр: Аляксандр Анісімаў
*сцэнарый: Мікалай Ільінскі, Андрэй Жытко, Андрэй Голубеў
*аператар: Дзмітрый Рудзь
*мантаж фільма: Вольга Рашэтнікава

## У ролях 
## Спасылкі 
* «Сляды на вадзе»  на сайце *КиноПоиск* 
*

Катэгорыя:Фільмы 2017 года
Катэгорыя:Фільмы студыі «Беларусьфільм»
Катэгорыя:Фільмы на рускай мове
Крошынскі сельсавет

**Кро́шынскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр сельсавета — аграгарадок Крошын.

## Гісторыя 
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Гарадзішчанскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Баранавіцкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 8 населеных пунктаў.

19 мая 1986 года да сельсавета далучана частка скасаванага Мядзеневіцкага сельсавета. 19 студзеня 1987 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Падлясейскага сельсавета.

26 чэрвеня 2013 года да сельсавета далучаныя ўсе населеныя пункты — Бараціна, Дудзічы, Ішкалдзь, Петкавічы, Родкавічы — скасаванага Петкавіцкага сельсавета, а таксама вёскі Адахаўшчына, Гірава, Дубава, Заброддзе, Лаўрынавічы, Якімавічы скасаванага Каўпеніцкага сельсавета.

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (13 населеных пунктаў) — 1992 чалавекі, з іх 85,9 % — беларусы, 7,2 % — палякі, 5,1 % — рускія, 1,3 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года (24 населеныя пункты) — 2641 чалавек.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

## Спасылкі 
* 


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Гарадзішчанскага раёна
Ляснянскі сельсавет

Назву **Лясня́нскі сельсавет** маюць:

* Ляснянскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці
* Ляснянскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Круглянскага раёна Магілёўскай вобласці