open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Пераклад Бібліі Гадлеўскага

**Перакла́д Гадле́ўскага** — чатыры беларускамоўныя Евангеллі і Апостальскія дзеянні, выдадзеныя лацінкай у 1938 годзе ў перакладзе ксяндза Вінцэнта Гадлеўскага.

## Перадумовы 
У 1930 выйшла з друку «Historyja świataja abo Biblijnaja Staroha Zakonu», а праз два гады — «Historyja świataja abo Biblijnaja Nowaha Zakonu», якія з’яўляліся аўтарскай інтэрпрэтацыяй тэкстаў Бібліі. Адным з першых Гадлеўскі паказаў лінгвістычныя магчымасці беларускай мовы ў жанры біблейскай гісторыі. Гэтая праца стала для яго падрыхтоўчай у справе перакладу на беларускую мову Бібліі.

У сувязі з выхадам пратэстанцкага перакладу Новага Запавету (Дзекуць-Малей/Луцкевіч) група каталіцкіх святароў звярнулася да Папы Рымскага Пія XI з мемарандумам пра тое, што «народ можа стаць ахвяраю „сектанцкіх“ уплываў, калі каталіцкія святары ў Беларусі і далей не мецьмуць магчымасці карыстацца роднай мовай». Паводле згадкі Гая Пікарды, Вінцэнт Гадлеўскі пачаў працу над перакладам у 1933 годзе, «каб проціпаставіцца поспеху нядаўна выдадзенага перакладу гэтай кнігі, зробленага метадыстамі, які мае дагматычныя памылкі, а таксама шматлікія недасканаласці ў беларускай мове».

## Пераклад 
Пераклад быў зроблены з лацінскага тэксту Вульгаты, а таксама з нямецкіх, польскіх, французскіх і грэчаскіх тэкстаў. «Čatyry Ewanelii i Apostalskija Dziei» былі падрыхтаваны ў 1938 годзе і выдадзеныя лацінкай у 1939. Перакладчык выкарыстоўваў уласцівую для польскай мовы рэлігійную тэрміналогію і карыстаўся польскай тапанімікай.

Гай Пікарда, параўноўваючы гэты пераклад з варыянтам Луцкевіча, называў яго больш дакладным, але ж горшым у літаратурным сэнсе; пазнейшыя ж пераклады Пятра Татарыновіча і Яна Станкевіча, без сумневу, саступалі варыянту Гадлеўскага.

Вінцэнт Гадлеўскі пачаў працу над перакладам і Старога Запавету, аднак загінуў падчас савецка-нямецкай вайны ад рук гестапа. Ягоную працу працягнуў Пётр Татарыновіч, выдаўшы ў 1954 у Рыме каментаваныя «Sviatuju Evaneliju i Apostolskija Dziei», а ў 1974 — «Listy Sviatych Apostalau». Аднак яго пераклад, зазнаўшы значны ўплыў выдання Гадлеўскага, таксама моцна насычаны паланізмамі.

## Бібліяграфія 
* 
* 
* 
* 
* 

## Заўвагі 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Чатыры Эванеліі і Апостальскія Дзеянні ў перакладзе кс. Вінцэнта Гадлеўскага 
* Эванэліі і Дзеі ў перакладзе В. Гадлеўскага

Катэгорыя:Каталіцкія пераклады Бібліі
Герб Сянна

**Герб Сянна** — герб горада Сянно і Сенненскага раёна.

## Апісанне 
Герб Сянна ўяўляе сабой выяву ў зялёным полі французскага шчыта дзвюх скрыжаваных залатых кос.

## Гісторыя 
У 1781 годзе зацверджаны герб горада — на зялёным полі дзве перакрыжаваныя залатыя касы (знак багацця сенам).

Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 20 студзеня 2006 года № 36.

## Гл. таксама 
* Сцяг Сянна

Катэгорыя:Сянно
Катэгорыя:Сенненскі раён
Сянно
Aaaaba

***Aaaaba***  — род жукоў-златак з падсямейства Agrilinae. Два вядомыя віды насяляюць усходняе ўзбярэжжа Аўстраліі. Для абазначэння гэтага роду выкарыстоўваліся назвы Alcinous і Aaaba, якія апынуліся малодшымі амонімамі назваў радоў адпаведна марскіх павукоў і звычайных губак.

## Літаратура 
* Bellamy, C. L. (1985). A catalogue of the higher taxa of the family Buprestidae (Coleoptera). *Navorsinge van die Nasionale Museum Bloemfontein* **4** (15): 405—472. P. 423
* Bellamy, C. L. (1986). The higher classification of Australian Buprestidae with the description of a new genus and species (Coleoptera). *Australian Journal of Zoology* **34**: 583—600. P. 596.
* Bellamy, C. L. (1988). The classification and phylogeny of Australian Coroebini with a revision of the genera *Paracephala*, *Meliboeithon* and *Dinocephalia*. *Invertebrate Taxonomy* **2** (3): 413—453. P. 417.
* Bellamy, C. L. (2003). An illustrated summary of the higher classification of the superfamily Buprestoidea (Coleoptera). *Folia Heyrovskyana* Supplementum 10: 1-197.

Катэгорыя:Златкі
Катэгорыя:Насякомыя Аўстраліі
Катэгорыя:Эндэмікі Аўстраліі
Рухчанскае

**Рухча́нскае** ()— возера ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Месціцца за 19 км на паўночны захад ад горада Столін, на паўднёва-заходняй ускраіне вёскі Рухча 2. Адносіцца да басейна ракі Стыр. Уваходзіць у склад ландшафтнага заказніка мясцовага значэння «Рухчанскі».

Плошча паверхні 0,219 км², даўжыня 0,62 км, шырыня 0,45 км. Найбольшая глыбіня 1,9 м, сярэдняя — 0,6 м. Даўжыня берагавой лініі 1,8 км. Аб’ём вады 0,15 млн м³. Дно сапрапелістае. На паўднёвым усходзе ўпадае ручай. У выніку меліярацыі значна абмялела і зарастае. Маюцца вялікія паклады сапрапелю.

## Літаратура 
* 
* Ліст карты M-35-06. Выданне 1992 год. Стан мясцовасці на 1988 года.

## Спасылкі 
* Агульная характарыстыка азёр Брэсцкай вобласці // Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь»  
* Морфаметрычныя параметры азёр Брэсцкай вобласці // Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь»  

Катэгорыя:Азёры Столінскага раёна
Катэгорыя:Басейн Стыра
Лагістыка

**Лагістыка** — тэорыя і практыка кіравання матэрыяльна-тэхнічным забеспячэннем і таварна-матэрыяльнымі запасамі. Сёння аддзелы лагістыкі створаны ў шэрагу буйных прамысловых карпарацый і гандлёвых прадпрыемстваў.


Катэгорыя:Транспарт
Катэгорыя:Бізнес
Ягораў

**Ягораў** — рускае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* 
* 
* Андрэй Генадзевіч Ягораў — беларускі палітолаг і метадолаг, грамадскі дзеяч.
* 
* Марат Фёдаравіч Ягораў — беларускі грамадскі дзеяч, журналіст
* Мікалай Паўлавіч Ягораў (нар. 1937) — беларускі архітэктар.
* Міхаіл Аляксеевіч Ягораў — Герой Савецкага Саюза.
* Раман Аляксандравіч Ягораў (нар. 1986) — расійскі валейбаліст.
* 
* Юрый Рыгоравіч Ягораў (1925—1994) — беларускі ўрач ветэрынарнай медыцыны. Кандыдат ветэрынарных навук, дацэнт.
Дзямяне

**Дзямяне**, **Дзямянне** — возера ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці, за 37 км на паўночны захад ад горада Столін, за 3,3 км на паўночны захад ад вёскі Фядоры, паміж урочышчамі Стыкова, Заструззе, Кадзецкае і Гнілое Погнае, у міжрэччы рэк Стыр і Стубла 2.

Плошча паверхні 0,065 км², даўжыня 2,47 км, шырыня 0,06 км. Даўжыня берагавой лініі 4,9 км.
Возера старычнага тыпу. Размешчана сярод асушанага балотнага масіву. Злучана са шматілікімі меліярацыйнымі каналамі.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Ліст карты M-35-05. Выданне 1978 г. 
* Агульная характарыстыка азёр Брэсцкай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь»  
* Морфаметрычныя параметры азёр Брэсцкай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь»  

Катэгорыя:Азёры Столінскага раёна
Катэгорыя:Басейн Прыпяці
Андрыян Рыгоравіч Нікалаеў

**Андрыян Рыгоравіч Нікалаеў** (, сяло Шаршэлы, Марыінска-Пасадскі раён, Чувашыя — , Чэбаксары) — савецкі касманаўт. Двойчы Герой Савецкага Саюза (1962, 1970), лётчык-касманаўт СССР (1962), генерал-маёр авіяцыі (1970), кандыдат тэхнічных навук (1975).

## Біяграфія 
Скончыў ваеннае авіяцыйнае вучылішча (1954), Ваенна-паветраную інжынерную акадэмію імя Жукоўскага (1968). З 1955 года ваенны лётчык. З 1960 года ў атрадзе касманаўтаў (у 1963-68 яго камандзір). 11-15.8.1962 года здзейсніў палёт вакол Зямлі на касмічным караблі «Усход-3», 1-19 чэрвеня 1970 года з В. І. Севасцьянавым — палёт (як камандзір) на КК «Салют-9». У космасе правёў 21,6 сутак. У 1974-94 гг. першы намеснік начальніка Цэнтра падрыхтоўкі касманаўтаў імя Гагарына.

## Узнагароды 
Дзяржаўная прэмія СССР (1981). Залатыя медалі імя Цыялкоўскага АН СССР і імя Гагарына. Імем Нікалаева названы кратар на Месяцы. Званне Ганаровага грамадзяніна г. Полацка прысвоена ў 1962 годзе.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Полацка
Ежы Казімір Анцута

**Ежы Казімір Анцута** (?, Падляшша — ) — рымска-каталіцкі дзеяч Рэчы Паспалітай.

## Біяграфія 
З шляхецкага роду Анцутаў герба «Анцута», родны або стрыечны брат віленскага біскупа Мацея Юзафа Анцуты.

Навучаўся ў Віленскай акадэміі і ў Рымскім папескім універсітэце «Сапіенца», доктар абодвух правоў. Канонік віленскі ў 1708—1724, афіцыял з 1714, прэпазіт каралеўскае капліцы святога Казіміра, рэферэндар духоўны літоўскі з 1715. У 1718 сойм з яго прапановы адлічыў са свайго складу дысідэнтаў і забараніў іх далейшае абранне ў склад сойму.

У 1723 прызначаны тытулярным біскупам антыпатрыдскім і суфраганам віленскім. З 1724 плябан новагародскі і ляхавіцкі, кантар віленскі. З 1728 схаластык, з 1731 архідыякан.

Пад імем біскупа Анцуты езуіт С.Сакульскі выдаў дзве кнігі супраць іншаверцаў.

## Літаратура 
* 

Ежы Казімір
Катэгорыя:Суфраганы віленскія
Катэгорыя:Рэферэндары вялікія духоўныя літоўскія
Катэгорыя:Біскупы антыпатрыдскія
Катэгорыя:Канонікі віленскія
Катэгорыя:Канонікі Віленскага кафедральнага капітула
Катэгорыя:Схаластыкі Віленскага кафедральнага капітула
Катэгорыя:Кантары Віленскага кафедральнага капітула
Барыс Барысавіч Ягораў

**Барыс Барысавіч Ягораў** (,  — ) — савецкі касманаўт. Герой Савецкага Саюза (1964). Доктар медыцынскіх навук (1979), прафесар (1984). Палкоўнік медыцынскай службы.

## Біяграфія 
Скончыў 1-ы Маскоўскі медыцынскі інстытут (1961). З 1964 года ў Цэнтры падрыхтоўкі касманаўтаў імя Ю. А. Гагарына. 12-13.10.1964 з У. М. Камаровым і К. П. Феакціставым здзейсніў палёт на першым у свеце шматмесным касмічным караблі «Узыход» (як урач). У космасе правёў 1 суткі. Залаты медаль імя К. Э. Цыялкоўскага АН СССР. Залаты медаль «Космас».

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Асобы на марках
Андрэй Гасковіч

**Андрэй Гасковіч** (? — 1491, Вільня) — рэлігійны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага, біскуп віленскі (з 1481 па 1491 гады).

## Біяграфія 
Паходзіў з Вільні, быў сынам Пятра Гасковіча, імаверна шляхціча. Афіцыйныя лісты паведамляюць аб Андрэі: «*Andreas Petri Goschovicz de Vilna *(або* Vilnensis*)*, natione Lituanus*» (Андрэй, сын Пятра, Гасковіч з Вільні (або віленчук), ліцвін родам).

З 1443 г. навучаўся ў Кракаўскім універсітэце, з 1464 г. належаў да віленскага капітула. У 1481 г. быў пасвечаны на біскупа віленскага.

Андрэй Гасковіч, імаверна, быў крэўным віленскіх паноў Гасковічаў. Прыкладам, у дарчай грамаце пана Марціна Мацяёвіча віленскім францысканам 1441 г. сведкамі выступілі паны Пётр і Яцко Гасковічы (domino Petro Gosschowicz cum fratre suo domino Jaczcone).

У часы Гасковіча адбывалася пахаванне каралевіча Казіміра.

## Літаратура 
* *В. Пануцэвіч.* Польская мова ў ХІV—ХVIII стст. і каталіцкі касцёл у Вялікім Княстве Літоўскім. // Наша вера, 1998. http://media.catholic.by/nv/n5/art17.htm?forprint=1
* *J. Ochmański.* Biskupstwo Wileńskie w średniowieczu. Ustroj i uposażenie. Poznań, 1972.

Катэгорыя:Біскупы віленскія
Катэгорыя:Выпускнікі Ягелонскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Канонікі Віленскага кафедральнага капітула
Катэгорыя:Архідыяканы Віленскага кафедральнага капітула
Мацей Юзаф Анцута

**Мацей Юзаф Анцута** (? — , ) — дзеяч каталіцкага касцёла ў Вялікім Княстве Літоўскім. Родны або стрыечны брат Ежы Казіміра Анцуты.

Пробашч у Шатах, Вількаміры, Свіры, канонік інфлянцкі, смаленскі і віленскі з 1695, афіцыял віленскі. Рэферэндар духоўны літоўскі 4 снежня 1705—1717 (атрымаў пасаду дзякуючы падтрымцы Аўгуста Моцнага), тытулярны біскуп масінопальскі ў Фракіі і суфраган віленскі з 1710, кусташ віленскі з 1714, каад’ютар з 18 чэрвеня 1717. Пасля смерці ў 1722 віленскага біскупа Канстанціна Казіміра Бжастоўскага фактычна заняў яго пасаду.

У 1710 падпісаў акт Сандамірскай канфедэрацыі. Збудаваў касцёлы ў Вількаміры, Салоках, пачаў будаўніцтва парафіяльнага касцёла ў Новагародку.

Памёр па дарозе з Варшавы, дзе прыняў сенатарскую прысягу. Пахаваны ў віленскай кафедры.

## Літаратура 
* 

Мацей Юзаф
Катэгорыя:Сенатары Рэчы Паспалітай
Катэгорыя:Біскупы віленскія
Катэгорыя:Суфраганы віленскія
Катэгорыя:Рэферэндары вялікія духоўныя літоўскія
Катэгорыя:Канонікі Віленскага кафедральнага капітула
Важуд

**Важуд** — возера ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці, за 39,5 км на паўночны ўсход ад горада Столін, за 1,1 км на паўночны захад ад вёскі Аздамічы, адносіцца да басейна ракі Прыпяць.

Плошча паверхні 0,019 км², даўжыня 0,65 км, шырыня 0,04 км. Даўжыня берагавой лініі 1,45 км. Возера старычнага тыпу, серпападобнай формы. На захадзе каналам злучана з сістэмай меліярацыйных каналаў і праз яе з Прыпяццю. Мясцовасць нізінная, часткова пад хмызняком, пакрыта густой сеткай меліярацыйных каналаў.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Ліст карты N-35-139 
* Агульная характарыстыка азёр Брэсцкай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь»  
* Морфаметрычныя параметры азёр Брэсцкай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь»  

Катэгорыя:Азёры Столінскага раёна
Катэгорыя:Басейн Прыпяці
Бараўцы (Баранавіцкі раён)

**Бараўцы́** (, ) — былая вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці, за 6 км ад чыгуначнай станцыі Баранавічы. Уваходзіла ў склад Навамышскага сельсавета. У 2012 годзе вёска Бараўцы ўвайшла ў склад горада Баранавічы.

## Гісторыя 
У XIX — пачатку XX стагоддзяў вёска Навамышскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, былая ўласнасць Радзівілаў.

У пачатку XX стагоддзя 39 двароў, 282 жыхары.

З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Навамышскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.

З 1939 года ў складзе БССР.

У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі.

Да 22 сакавіка 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Палонкаўскага сельсавета.

## Насельніцтва 
* 16 двароў, 229 жыхароў (1897)
* 18 дамоў, 101 жыхар (1921)
* 199 жыхароў (1939)
* 197 жыхароў (1970)
* 64 падвор’і, 197 жыхароў (1998)
* 56 гаспадарак, 127 жыхароў (2005)

## Вядомыя асобы 
* Радзіма двойчы Героя Савецкага Саюза С. І. Грыцаўца.

## Зноскі 
## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 3, кн. 1. Брэсцкая вобласць / пад навук. рэд. А. І. Лакоткі. — Мн.: БелЭн, 2006. ISBN 985-11-0373-X.

## Спасылкі 
* Вёска Бараўцы на карце

Катэгорыя:Геаграфія Баранавічаў
Кароўе

**Каро́ўе** — возера ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці, за 37,5 км на паўночны ўсход ад горада Столін, за 1,4 км на паўночны ўсход ад вёскі Мачуль, адносіцца да басейна ракі Прыпяць.

Плошча паверхні 0,03 км², даўжыня 1,2 км, шырыня 0,05 км. Даўжыня берагавой лініі 2,5 км.
Возера старычнага тыпу. На захадзе і ўсходзе злучана з сістэмай меліярацыйных каналаў і праз яе з рэкамі Прыпяць і Маства. Мясцовасць нізінная, бязлесная, часткова пад хмызняком, на поўдні балоцістая.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Ліст карты N-35-139 
* Агульная характарыстыка азёр Брэсцкай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь»  
* Морфаметрычныя параметры азёр Брэсцкай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь»  

Катэгорыя:Азёры Столінскага раёна
Катэгорыя:Басейн Прыпяці
Аляксандр Мікалай Гараін

**Алякса́ндр Мікала́й Гара́ін** (, Лыскава — ) — рымска-каталіцкі дзеяч Вялікага Княства Літоўскага, біскуп смаленскі (1711—1716) і жамойцкі (з 1716).

## Біяграфія 
Паходзіў з шляхецкага роду Гараінаў герба «Шранява». Меў брата Фларыяна Казіміра, падчашага ваўкавыскага, у якога было тры сыны: Міхал, войскі віленскі; Аляксандр Казімір, біскуп жамоцкі і Ян Антоні Гараін, берасцейскі ваявода.

Святар з 9 красавіка 1678. Быў кусташам і афіцыялам віленскім, пробашчам геранёнскім. 15 верасня 1704 прызначаны біскупам-суфраганам беларускім Віленскай дыяцэзіі і тытулярным біскупам Тыберыі. З 23 снежня 1711 біскуп смаленскі, з 7 снежня 1716 жамойцкі.

У 1722 годзе яго племеннік Аляксандр Казімір Гараін, з’яўляючыся дзедзічам маёнтка Чарнаручча і сяла у ім Альковічы, на свае сродкі пабудаваў там драўляны касцёл Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі.

Пасля смерці ў 1733 караля Аўгуста II уступіў у канфлікт з камандаваннем расійскіх войскаў у Жамойці і выехаў у Прусію, Жамойцкай дыяцэзіяй кіраваў праз свайго пляменніка Аляксандра Казіміра Гараіна.

Аўтар твора «Кніга святога Юзафа пра розныя брацтвы» (Вільня, 1734).

Памёр у Шылгалу ў Прусіі, пахаваны ў Ворнях.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Bishop Aleksander Mikolaj Horain †

Аляксандр Мікалай
Катэгорыя:Сенатары Рэчы Паспалітай
Катэгорыя:Біскупы жамойцкія
Катэгорыя:Біскупы смаленскія
Катэгорыя:Суфраганы віленскія
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Пружанскім раёне
Катэгорыя:Пахаваныя ў Варнеі
Гінцавічы

**Гі́нцавічы** (, ) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці, за 10 км на паўднёвы захад ад Баранавічаў. Уваходзіць у склад Навамышскага сельсавета.

## Назва 
Аснова *Gint-* вядомая ў літоўскай антрапаніміі, як сярод аднаасноўных імёнаў (*Gintutis, Gintenis*), так і сярод імёнаў двухасноўных (*Gintvilas, Vaišgintas*). 

## Гісторыя 
У 1897 годзе вёска ў Навамышскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, працаваў хлебазапасны магазін.

З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Навамышскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.

З 1939 года ў складзе БССР.

Да 22 сакавіка 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Палонкаўскага сельсавета.

## Насельніцтва 
* 39 двароў, 437 жыхароў (1897)
* 91 двор, 676 жыхароў (1909)
* 39 двароў, 258 жыхароў (1921)
* 260 жыхароў (1970)
* 82 падвор’і, 160 жыхароў (1998)
* 64 гаспадаркі, 152 жыхары (2005)

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 3, кн. 1. Брэсцкая вобласць / пад навук. рэд. А. І. Лакоткі. — Мн.: БелЭн, 2006. ISBN 985-11-0373-X.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Навамышскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Баранавіцкага раёна
Доўгая Тоня

**Доўгая Тоня** — возера ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці, за 18 км на паўднёвы захад ад горада Жыткавічы, за 2,6 км на поўдзень ад вёскі Князь-Бор. Адносіцца да басейна ракі Прыпяць (знаходзіцца ў яе пойме).

Возера старычнага тыпу. Берагі пераважна нізкія, пясчаныя, параслі хмызняком. Злучана шырокай пратокай на паўднёвым усходзе з Прыпяццю, вузкай пратокай на захадзе з возерам Балкі.

У возеры водзяцца шчупак, лешч, карась, лінь, плотка, акунь і іншыя віды рыб.

## Спасылкі 
* Ліст карты N-35-140. Выданне 1991 г. Стан мясцовасці на 1987 г. 

Катэгорыя:Азёры Жыткавіцкага раёна
Катэгорыя:Басейн Прыпяці
Чэмпіянат Вялікабрытаніі па снукеры 1994

**Чэмпіянат Вялікабрытаніі 1994** (, таксама вядомы як *Royal Liver Assurance UK Championship 1994* — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 11 па 27 лістапада 1994 года ў Guild Hall у Прэстане, Англія. Турнір стаў 18-м розыгрышам чэмпіянату Вялікабрытаніі, які штогод праходзіць з 1977 года. Прызавы фонд турніру склаў £328,100, з якіх £70,000 атрымаў пераможца.

Катэгорыя:Чэмпіянат Вялікабрытаніі па снукеры
Катэгорыя:Лістапад 1994 года
Катэгорыя:Снукерны сезон 1994/1995
Драгабыль

**Драгабы́ль** (, ) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навамышскага сельсавета. Знаходзіцца за 18 км ад Баранавічаў, за 6 км ад чыгуначнай станцыі Дамашэвічы.

## Гісторыя 
Вядома з сярэдзіны XVI стагоддзя, уласнасць Хадкевічаў.

Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) далучана да Расійскай імперыі.

У 1870 годзе вёска і фальварак належалі Залатніцкаму і знаходзіліся ў складзе Сталовіцкай воласці Навагрудскага павета. У 1897 годзе ў вёсцы працаваў хлебазапасны магазін.

З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Сталовіцкай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства. Сумежна з вёскай знаходзіўся аднайменны фальварак.

З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года акупавана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.

Да 21 студзеня 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Сталовіцкага сельсавета, да 17 лютага 1975 года — у склад Гірмантаўскага сельсавета.

## Насельніцтва 
* 62 двары, 190 жыхароў (1897)
* 30 дамоў, 177 жыхароў (1921)
* 231 жыхар (1959)
* 37 падвор’яў, 28 жыхароў (1998)
* 15 гаспадарак, 19 жыхароў (2005)

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 3, кн. 1. Брэсцкая вобласць / пад навук. рэд. А. І. Лакоткі. — Мн.: БелЭн, 2006. ISBN 985-11-0373-X.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Навамышскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Баранавіцкага раёна
Лінскае

**Лінскае** — возера ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці, за 15 км на паўднёвы захад ад горада Жыткавічы, за 0,7 км на паўночны захад ад горада Тураў. Адносіцца да басейна ракі Прыпяць (знаходзіцца ў яе пойме).

Возера старычнага тыпу. На паўднёвым усходзе злучана вузкай пратокай з безыменным старычным возерам, на паўночным захадзе вузкай пратокай з Прыпяццю, на захадзе ўпадае канал. Зарастае істотна.

## Спасылкі 
* Ліст карты N-35-140. Выданне 1991 г. Стан мясцовасці на 1987 г. 

Катэгорыя:Азёры Жыткавіцкага раёна
Катэгорыя:Басейн Прыпяці
Караль Пётр Панцажынскі

**Ка́раль Пётр Панцажы́нскі** (?, Вількамірскі павет — , Срэбжышча, цяпер Хэлмскі павет, Люблінскае ваяводства) — рымска-каталіцкі дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Біскуп-суфраган беларускі (1712—1721), біскуп смаленскі (1721—1724), біскуп віленскі (з 11 верасня 1724).

## Біяграфія 
Прадстаўнік шляхецкага роду Панцажынскіх герба «Траска», брат Малгажаты, жонкі Роха Мікалая Пілсудскага.

Канонік віленскі, пісар вялікі духоўны літоўскі (19.11.1709 — ), пазней суфраган беларускі, біскуп смаленскі і віленскі.

Пахаваны ў Касцёле Святых Станіслава і Уладзіслава ў Вільні.

## Спасылкі 
* Bishop Karol Piotr Pancerzyński †

Караль Пётр
Катэгорыя:Сенатары Рэчы Паспалітай
Катэгорыя:Біскупы смаленскія
Катэгорыя:Біскупы віленскія
Катэгорыя:Суфраганы віленскія
Катэгорыя:Пісары вялікія духоўныя літоўскія
Катэгорыя:Канонікі віленскія
Катэгорыя:Канонікі Віленскага кафедральнага капітула
Зорная

**Зорная** — тапонім.

## Населеныя пункты 
* Вёска Зорная, Баранавіцкі раён
* Вёска Зорная, Аршанскі раён
Казлякевічы

**Казляке́вічы** (, ) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навамышскага сельсавета. Знаходзіцца за 8 км на паўночны захад ад Баранавічаў.

## Гісторыя 
Вядома з 1567 года.

У 1884 годзе працавала царкоўна-прыходская школа. У 1897 годзе вёска ў Навамышскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, у вёсцы хлебазапасны магазін, карчма.

У пачатку XX стагоддзя ў вёсцы 87 двароў, 582 жыхары. Побач знаходзіўся маёнтак — 2 двары, 19 жыхароў.

З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Навамышскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства. Побач з вёскай размяшчаўся аднайменны фальварак — 1 дом, 5 жыхароў.

З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі.

## Вядомыя асобы 
* Ілья Пятровіч Сянько (нар. 1940) — Герой Сацыялістычнай Працы.
* Фёдар Пятровіч Сянько (1936—2020) — міністр сельскай гаспадаркі БССР.

## Насельніцтва 
* 42 двары, 387 жыхароў (1897)
* 73 дамы, 365 жыхароў (1921)
* 510 жыхароў (1939)
* 66 двароў, 89 жыхароў (1998)
* 53 гаспадаркі, 114 жыхароў (2005)

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 3, кн. 1. Брэсцкая вобласць / пад навук. рэд. А. І. Лакоткі. — Мн.: БелЭн, 2006. ISBN 985-11-0373-X.
*  — С. 705.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Навамышскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Баранавіцкага раёна
Лугавая (Баранавіцкі раён)

**Лугава́я** (, ) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навамышскага сельсавета. За 14 км на паўночны захад ад Баранавічаў.

## Гісторыя 
Згадваецца ў дакументах з 1798 года як вёска **Дурневічы**.

У 1897 годзе вёска ў Гарадзішчанскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, у вёсцы хлебазапасны магазін, ветраны млын.

З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Гарадзішчанскай гміне.

30 ліпеня 1964 года Дурневічы перайменаваны на **Лугавую**.

Да 17 лютага 1975 года ўваходзіла ў склад Гірмантаўскага сельсавета.

## Насельніцтва 
* 29 двароў, 159 жыхароў (1897)
* 377 двароў, 202 жыхары (1909)
* 22 двары, 114 жыхароў (1921)
* 133 жыхары (1970)
* 32 двары, 33 жыхары (1998)
* 13 гаспадарак, 26 жыхароў (2005)

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 3, кн. 1. Брэсцкая вобласць / пад навук. рэд. А. І. Лакоткі. — Мн.: БелЭн, 2006. ISBN 985-11-0373-X.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Навамышскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Баранавіцкага раёна
Катэгорыя:Перайменаваныя населеныя пункты Беларусі
Балкі

**Балкі** — возера ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці, за 19 км на паўднёвы захад ад горада Жыткавічы, за 2,4 км на паўднёвы захад ад вёскі Князь-Бор. Адносіцца да басейна ракі Прыпяць (знаходзіцца ў яе пойме).

Возера старычнага тыпу, серпападобнай формы. Берагі пераважна нізкія, пясчаныя і пясчана-галечнікавыя, параслі хмызняком і рэдкалессем. Злучана шырокай пратокай з возерам Доўгая Тоня, вузкімі пратокамі з возерам Дзяменіца і старычным рукавом Прыпяці.

У возеры водзяцца шчупак, лешч, карась, лінь, плотка, акунь і іншыя віды рыб.

У раёне возера адзначаны рэдкі від птушак, які занесены ў Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь, — кобчык.

## Спасылкі 
* Ліст карты N-35-140/ Выданне 1991 г. Стан мясцовасці на 1987 г. 

Катэгорыя:Азёры Жыткавіцкага раёна
Катэгорыя:Басейн Прыпяці
Магіляны

Назву **Магіля́ны** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Брэсцкая вобласць:
** Магіляны — вёска ў Баранавіцкім раёне.
* Гродзенская вобласць:
** Магіляны — вёска ў Бераставіцкім раёне.
Магіляны (Баранавіцкі раён)

**Магіля́ны** (, ) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навамышскага сельсавета. Размешчаны за 10 км на захад ад Баранавічаў.

## Гісторыя 
У 1897 годзе вёска ў Навамышскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.

У пачатку XX стагоддзя ў вёсцы 31 двор, каля 180 жыхароў. Побач знаходзіўся маёнтак Магіляны — 6 двароў, 53 жыхары.

З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Навамышскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства. З 1939 года ў БССР. Да 22 сакавіка 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Палонкаўскага сельсавета.

## Насельніцтва 
* 17 двароў, 144 жыхары (1897)
* 6 дамоў, 29 жыхароў (1921)
* 156 жыхароў (1939)
* 160 жыхароў (1970)
* 39 гаспадарак, 56 жыхароў (1998)
* 30 гаспадарак, 57 жыхароў (2005)

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 3, кн. 1. Брэсцкая вобласць / пад навук. рэд. А. І. Лакоткі. — Мн.: БелЭн, 2006. ISBN 985-11-0373-X.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Навамышскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Баранавіцкага раёна
Прыазёрная (Баранавіцкі раён)

**Прыазёрная** (, ; да 1969 года **Балабановічы (Балобанавічы)**) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навамышскага сельсавета. Размешчана за 8 км на захад ад Баранавічаў, за 3 км ад чыгуначнай станцыі Бараўцы на лініі Баранавічы — Ваўкавыск.

Да вёскі далучаны хутар Гельда.

## Гісторыя 
Вядома з канца XVI стагоддзя пад назвай Балабановічы (Балобанавічы).

З 1793 года ў складзе Расійскай імперыі.

У 1869 годзе тут адкрыта школа граматы.

На пачатак XX стагоддзя Балабановічы ў Навамышскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, 90 двароў, 780 жыхароў. Побач знаходзіўся аднайменны маёнтак — 5 двароў, каля 40 жыхароў

З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Навамышскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.

З 1939 года ў складзе БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне. З 12 кастрычніка 1940 года да 17 лістапада 1959 года цэнтр Балабанавіцкага сельсавета.

У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.

З 17 лістапада 1959 года па 22 сакавіка 1962 года ў складзе Палонкаўскага сельсавета. У 1969 годзе Балабановічы перайменаваны ў Прыазёрную.

## Інфраструктура 
* Рамонтна-механічныя майстэрні
* Ветэрынарны ўчастак
* Пачатковая школа
* Бібліятэка
* Клуб
* Фельчарска-акушэрскіі пункт
* Магазін
* Аддзяленне сувязі

## Насельніцтва 
* 49 дамоў, 327 жыхароў (1921)
* 564 жыхары (1939)
* 160 двароў, 405 жыхароў (1998)
* 156 гаспадарак, 427 жыхароў (2005)

## Памятныя мясціны 
* Брацкая магіла воінаў

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 3, кн. 1. Брэсцкая вобласць / пад навук. рэд. А. І. Лакоткі. — Мн.: БелЭн, 2006. ISBN 985-11-0373-X.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Навамышскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Баранавіцкага раёна

Катэгорыя:Перайменаваныя населеныя пункты Беларусі
Пятрэвічы

**Пятрэвічы** — тапонім.

## Нселеныя пункты 
### Брэсцкая вобласць 
* Вёска Пятрэвічы, Баранавіцкі раён

### Гродзенская вобласць 
* Вёска Пятрэвічы, Зэльвенскі раён
* Вёска Пятрэвічы, Навагрудскі раён
Цяплівады

**Цяплівады** — тапонім.

## Населеныя пункты 
### Брэсцкая вобласць 
* Баранавіцкі раён
** Вёска Цяплівады, Навамышскі сельсавет
** Вёска Цяплівады, Жамчужненскі сельсавет
Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Барысаўскага раёна

|}

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Барысаў
Катэгорыя:Гісторыя Барысаўскага раёна
Катэгорыя:Славутасці Барысаўскага раёна
Катэгорыя:Культура Барысаўскага раёна
Зорная (Баранавіцкі раён)

**Зо́рная** (, ) — былая вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці, за 7 км на захад ад цэнтру Баранавіч. Уваходзіла ў склад Навамышскага сельсавета. У 2012 годзе вёска Зорная ўвайшла ў склад горада Баранавічы.

## Гісторыя 
Раней населены пункт меў назву Муцькавічы, якая ўпамінаецца ў дакументах 1798 года.

У 1897 годзе вёска Муцькавічы ў Навамышскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, дзейнічалі хлебазапасны магазін і капліца.

У пачатку XX стагоддзя 39 двароў, 282 жыхары.

З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Навамышскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.

З 1939 года ў складзе БССР.

У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.

У 1969 годзе вёска Муцькавічы перайменавана ў Зорную.

## Насельніцтва 
* 21 двор, 219 жыхароў (1897)
* 43 двары, 358 жыхароў (1909)
* 36 дамоў, 187 жыхароў (1921)
* 411 жыхар (1959)
* 142 двары, 724 жыхары (1998)
* 337 гаспадарак, 964 жыхары (2005)

## Памятныя мясціны 
* Брацкая магіла савецкіх воінаў.

## Вядомыя асобы 
У 1949 годзе ў вёсцы нарадзіўся Уладзімір Сцяпанавіч Русак, праваслаўны публіцыст, даследчык гісторыі Рускай праваслаўнай царквы.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 3, кн. 1. Брэсцкая вобласць / пад навук. рэд. А. І. Лакоткі. — Мн.: БелЭн, 2006. ISBN 985-11-0373-X.

## Спасылкі 
* Вёска Мускевічы на мапе

Катэгорыя:Геаграфія Баранавічаў
Катэгорыя:Перайменаваныя населеныя пункты Беларусі
Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Бярэзінскага раёна

|}

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Бярэзінскі
Катэгорыя:Гісторыя Бярэзінскага раёна
Катэгорыя:Славутасці Бярэзінскага раёна
Катэгорыя:Культура Бярэзінскага раёна
Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Вілейскага раёна

|}

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Вялей
Катэгорыя:Гісторыя Вілейскага раёна

Катэгорыя:Культура Вілейскага раёна
Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Крупскага раёна

|}

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Круп
Катэгорыя:Культура Крупскага раёна
Катэгорыя:Гісторыя Крупскага раёна
Катэгорыя:Славутасці Крупскага раёна
Прыазёрная

**Прыазёрная** — тапонім.

## Населеныя пункты 
### Брэсцкая вобласць 
* Вёска Прыазёрная, Баранавіцкі раён

### Віцебская вобласць 
* Вёска Прыазёрная, Шумілінскі раён

### Магілёўская вобласць 
* Вёска Прыазёрная, Чавускі раён
Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Лагойскага раёна

|}

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Спісы гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь у Мінскай вобласці
Катэгорыя:Гісторыя Лагойскага раёна
Катэгорыя:Славутасці Лагойскага раёна
Катэгорыя:Культура Лагойскага раёна
Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Слуцкага раёна

|}

## Нематэрыяльныя каштоўнасці 
|}
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Слуц
Катэгорыя:Гісторыя Слуцкага раёна
Катэгорыя:Культура Слуцкага раёна
Дзераўная (Баранавіцкі раён)

**Дзераўна́я** (, ) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці, за 16 км на паўднёвы захад ад Баранавічаў. Уваходзіць у склад Навамышскага сельсавета.

## Гісторыя 
Вядома з сярэдзіны XVI стагоддзя як сяленне Дзераўна ў Троцкім, з 1566 года Новагародскім ваяводствах. Шляхецкая ўласнасць. Пад 1586 годам пазначана як двор у Слонімскім павеце.

Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) далучана да Расійскай імперыі, у Слонімскай, з 1797 года Літоўскай, з 1801 года Гродзенскай губернях.

У 1862 годзе адкрыта народнае вучылішча. У 1886 годзе цэнтр Дзераўнянскай воласці Слонімскага павета, у вёсцы дзейнічалі вінакурня, вадзяны млын, царква і капліца. У 1897 годзе ў вёсцы хлебазапасны магазін, капліца, карчма.

З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Навамышскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.

З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 9 ліпеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.

Да 22 сакавіка 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Палонкаўскага сельсавета.

## Насельніцтва 
* 40 двароў, 528 жыхароў (1886)
* 58 двароў, 666 жыхароў (1897)
* 45 двароў, 393 жыхары (1909)
* 155 дамоў, 761 жыхар (1921)
* 1266 жыхароў (1939)
* 697 жыхароў (1970)
* 162 падвор’і, 225 жыхароў (1998)
* 97 гаспадарак, 162 жыхары (2005)

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 3, кн. 1. Брэсцкая вобласць / пад навук. рэд. А. І. Лакоткі. — Мн.: БелЭн, 2006. ISBN 985-11-0373-X.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Навамышскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Баранавіцкага раёна
Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Чэрвеньскага раёна

|}

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Чэрвеньск
Катэгорыя:Гісторыя Чэрвеньскага раёна
Катэгорыя:Славутасці Чэрвеньскага раёна
Катэгорыя:Культура Чэрвеньскага раёна
Малое Пакамерскае

**Малое Пакамерскае**, **Пакамерскае 2** — возера ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці, за 22 км на поўдзень ад горада Ганцавічы, за 3,6 км на паўночны захад ад вёскі Задуб’е, за 0,5 км на паўднёвы ўсход ад возера Вялікае Пакамерскае. Адносіцца да басейна ракі Цна.

Плошча паверхні 0,082 км², даўжыня 0,4 км, шырыня 0,3 км. Даўжыня берагавой лініі 1,1 км.
Акруглай у плане формы. Акружана шырокай, месцамі забалочанай поймай. Берагі пясчаныя, пераважна нізкія, параслі лесам і хмызняком. Зарастае істотна. Вакол возера кальцавая выдма.

У возеры водзяцца лінь, карась, акунь, шчупак і іншыя віды рыб.

Уваходзіць у склад біялагічнага заказніка рэспубліканскага значэння «Ялоўскі».

## Спасылкі 
* Ліст карты N-35-125 
* Агульная характарыстыка азёр Брэсцкай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь»  
* Морфаметрычныя параметры азёр Брэсцкай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь»  

Катэгорыя:Азёры Ганцавіцкага раёна
Катэгорыя:Басейн Цны (прыток Прыпяці)
Герб Камарына

**Герб Камарына** — герб гарадскога пасёлка Камарын Брагінскага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 490.

## Апісанне 
Герб Камарына ўяўляе сабой рассечаны іспанскі шчыт, на правым чырвоным полі якога знаходзіцца залатая літара «К», на левым — чаргуюцца сем блакітных і залатых урубаў.

## Гл. таксама 
* Сцяг Камарына

## Спасылкі 
* [Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 490.]

Катэгорыя:Камарын
Камарын
Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Дзяржынскага раёна

|}

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Дзяржынск
Катэгорыя:Славутасці Дзяржынскага раёна
Катэгорыя:Культура Дзяржынскага раёна
Катэгорыя:Гісторыя Дзяржынскага раёна
Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Маладзечанскага раёна

|}

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Маладзечна
Катэгорыя:Гісторыя Маладзечанскага раёна
*
Катэгорыя:Культура Маладзечанскага раёна
Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Пухавіцкага раёна

|}

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Славутасці Пухавіцкага раёна
Пухавіцк
Катэгорыя:Культура Пухавіцкага раёна
Катэгорыя:Гісторыя Пухавіцкага раёна
Сцяг Камарына

**Сцяг Камарына** — сцяг гарадскога пасёлка Камарын Брагінскага раёна. Сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 490.

## Апісанне 
Сцяг Камарына ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры правага боку якога — выява герба Камарына.

## Гл. таксама 
* Герб Камарына

## Спасылкі 
* [Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 490.]

Катэгорыя:Камарын
Камарын
Герб Уваравічаў

**Герб Уваравічаў** — герб гарадскога пасёлка Уваравічы Буда-Кашалёўскага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 490.

## Апісанне 
Герб Уваравічаў уяўляе сабой выяву на чырвоным полі іспанскага шчыта на ўскрайкі чорнага колеру залатой уязной бярвеністай брамы.

Першае паселішча, гарадзішча і курганны магільнік, якія з'явіліся на месцы Уваравічаў, датуюцца VII ст. да н.э. — I ст. н.э. і адносяць да мілаградскай і зарубінецкай культур. Гарадзішча ўяўляла сабой вялікі насыпны, спецыяльна ўмацаваны вал, з трох бакоў акружаны ровам. Археолагі мяркуюць, што Уваравіцкае гарадзішча мела спецыяльна абсталяваны і ўмацаваны ўваход. Яшчэ ў 1873 г. было адзначана наяўнасць «уезду» ў выглядзе разрыву ў земляным вале, а таксама пляцоўкі перад ім.

## Гл. таксама 
* Сцяг Уваравічаў

## Спасылкі 
* [Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 490.]

Катэгорыя:Уваравічы
Уваравічы
Дубаўскае

**Дубаўскае** — возера ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці, за 9 км на поўдзень ад горада Ганцавічы, за 2 км на паўночны захад ад вёскі Люсіна, каля ўрочышча Задні Бор. Адносіцца да басейну ракі Цна.

Плошча паверхні 0,178 км², даўжыня 0,63 км, шырыня 0,38 км. Найбольшая глыбіня 2,9 м, сярэдняя 1,65 м. Даўжыня берагавой лініі 1,7 км. Аб’ём вады 0,29 млн м³. 
Берагі пясчаныя, пераважна высокія, параслі лесам і хмызняком. Зарастае слаба. Дно выслана глеем і сапрапелем.

У возеры водзяцца лінь, карась, акунь, шчупак і іншыя віды рыб.

За 1 км на паўднёвы ўсход знаходзіцца возера Чырвонае.

## Літаратура 
*  — С. 225.
* Ліст карты N-35-125. 
## Спасылкі 
* Агульная характарыстыка азёр Брэсцкай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь» 
* Морфаметрычныя параметры азёр Брэсцкай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь» 

Катэгорыя:Азёры Ганцавіцкага раёна
Катэгорыя:Басейн Цны (прыток Прыпяці)
Анатоль Мікалаевіч Маразевіч

**Анатоль Мікалаевіч Маразевіч** (, Уладзівасток — , Мінск) — беларускі вучоны. Доктар тэхнічных навук, прафесар, рэктар Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь з 15 лістапада 2007 года па 9 лістапада 2014 года. Заслужаны работнік адукацыі Рэспублікі Беларусь (2014).

З’яўляўся старшынёй Савета па абароне доктарскіх дысертацый пры Акадэміі кіравання. Быў аўтарам (сааўтарам) дзевяці навучальных дапаможнікаў з грыфам Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, двух манаграфій, 99 навуковых артыкулаў і 110 публікацый у навуковых зборніках, 90 аўтарскіх пасведчанняў.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Рэктары Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь
Вальдэмар Вялікі

**Вальдэмар Вялікі** (, *Woldemar*; каля 1280 — , Мешкавіцы) — у 1309—1319 гадах маркграф Брандэнбурга з роду Асканіяў, суправіцель з 1302 года, з 1309 года як апякун свайго кузена Генрыха II.

Вальдэмар нарадзіўся ў сям'і маркграфа Конрада I Брандэнбургскага і яго жонкі Канстанцыі Польскай, дачкі герцага вялікапольскага Пржамыслава I. Паводле  Вальдэмар адмовіўся ад сваіх прэтэнзій на Паморскае герцагства з Данцыгам за 10 тысяч марак срэбра на карысць Тэўтонскага ордэна.

У 1312 годзе Вальдэмар вёў вайну з маркграфам Мейсена Фрыдрыхам I, захапіў яго ў палон і прымусіў заключыць 14 красавіка 1312 года Тангермюндскі мір. У 1316 годзе Вальдэмар захапіў Дрэздэн. У 1319 годзе Вальдэмар набыў для Брандэнбурга Сулехаў і Свябодзін.

У 1315 годзе падчас так званай Паўночнагерманскай маркграфскай вайны Вальдэмар захапіў Штаргард, але саступіў Генрыху II Мекленбургскаму ў бітве пры Гранзэе і быў вымушаны аддаць Штаргард паводле Тэмплінскага міру Генрыху II 25 лістапада 1317 года.

У 1309 годзе Вальдэмар ажаніўся з *Агнэсай Брандэнбургскай* (1297—1334), дачкой маркграфа Германа I. Гэты шлюб апынуўся бяздзетным. У 1319 годзе маркграф Вальдэмар памёр, а ўслед за ім памёр і яго кузен Генрых II. На гэтым згасла дынастыя маркграфаў брандэнбургскіх з роду Асканіяў.
міні|злева|Брандэнбург у 1320 г.
У 1348 годзе ў Магдэбургскім архібіскупстве абвясціўся пажылы чалавек, які сцвярджаў, што ён з'яўляецца маркграфам Вальдэмарам, які вярнуўся з паломніцкай паездкі ў Святую зямлю. У 1319 годзе замест яго нібы пахавалі іншага чалавека. Афёра Ілжэвальдэмара раскрылася толькі ў 1350 годзе, а да гэтага часу махляр кіраваў Брандэнбургскай маркай, якую яму перадаў у леннае валоданне імператар Свяшчэннай Рымскай імперыі Карл IV.

## Літаратура 
* Richard George (Hrsg.): *Hie gut Brandenburg alleweg! Geschichts- und Kulturbilder aus der Vergangenheit der Mark und aus Alt-Berlin bis zum Tode des Großen Kurfürsten*, Verlag von W. Pauli’s Nachf., Berlin 1900.
* Uta Lehnert: *Der Kaiser und die Siegesallee. Réclame Royale*, Dietrich Reimer Verlag, Berlin 1998, ISBN 3-496-01189-0.
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Асканіі
Катэгорыя:Маркграфы брандэнбургскія
Катэгорыя:Маркграфы Лужыцкія
Валерый Дзмітрыевіч Фралоў

**Валерый Дзмітрыевіч Фралоў** (, Мінск — ) — беларускі палітычны дзеяч. Генерал-маёр.

## Біяграфія 
Скончыў Мінскі аўтамеханічны тэхнікум, Харкаўскае гвардзейскае вышэйшае танкавае каманднае вучылішча, Ваенную акадэмію бранятанкавых войскаў, Акадэмію Генеральнага штаба Узброеных Сіл СССР, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.

У 1964—66 працаваў зубарэзчыкам на Мінскім аўтамабільным заводзе, у 1970—93 служыў ва Узброеных Сілах СССР камандзірам танкавых узвода, роты, батальёна, начальнікам штаба і камандзірам танкавага палка, начальнікам штаба мотастралковай дывізіі і камандзірам дывізіі. У 1993—2000 ва Узброеных Сілах Рэспублікі Беларусь: начальнік штаба армейскага корпуса, камандзір армейскага корпуса.

У 2000-04 дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, член Камісіі па нацыянальнай бяспецы, узначальваў апазіцыйную групу «Рэспубліка».

У БСДП уступіў у 2004. У 2006-09 быў старшынёй Мінскай гарадской арганізацыі БСДП. У сакавіку 2007 — кастрычніку 2010 і з 5 чэрвеня 2011 намеснік старшыні БСДП.

Быў жанаты, меў трое дзяцей.

Узнагароджаны ордэнамі «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР» ІІІ ступені, Прападобнага Сергія Раданежскага і 11 медалямі.

Пахаваны ў Гродне.

## Спасылкі 
* bsdp.org
* nashaniva.by

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Мінску
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 2-га склікання
Катэгорыя:Памерлі ў Мінску
Катэгорыя:Генерал-маёры (Беларусь)
Качайскае

**Качайскае** — возера ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці, за 5 км на паўднёвы захад ад горада Ганцавічы, за 10 км на паўночны ўсход ад вёскі Хатынічы, паміж балотам Качай і ўрочышчам Язвіно. Адносіцца да басейна ракі Цна.

Плошча паверхні 0,17 км², даўжыня 0,5 км, шырыня 0,45 км. Найбольшая глыбіня 2,3 м, сярэдняя 1,44 м. Даўжыня берагавой лініі 1,51 км. Аб’ём вады 0,24 млн м³. 
Возера правільнай круглай формы. Берагі пясчаныя, нізкія, параслі хмызняком і рэдкалессем. Праз возера цячэ рака Выдранка, якая злучае яго з возерам Горнае. Зарастае ўмерана.

У возеры водзяцца акунь, плотка, лешч, шчупак, лінь, карась і іншыя віды рыб.

## Спасылкі 
* Ліст карты N-35-113 
* Агульная характарыстыка азёр Брэсцкай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь»  
* Морфаметрычныя параметры азёр Брэсцкай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь»  

Катэгорыя:Азёры Ганцавіцкага раёна
Катэгорыя:Басейн Цны (прыток Прыпяці)
Сцяг Уваравічаў

**Сцяг Уваравічаў** — сцяг гарадскога пасёлка Уваравічы Буда-Кашалёўскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 490.

## Апісанне 
Сцяг Уваравічаў уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча чырвонага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры пярэдняга боку якога — выява герба гарадскога пасёлка Уваравічы.

## Гл. таксама 
* Герб Уваравічаў

## Спасылкі 
* [Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 490.]

Катэгорыя:Уваравічы
Уваравічы
Гуткінскае

**Гу́ткінскае** — возера ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці, за 50 км на паўднёвы ўсход ад горада Івацэвічы, на паўднёвым захадзе вёскі Гутка. Адносіцца да басейна ракі Ясельда.

Возера акруглай формы. Плошча паверхні 0,06 км², даўжыня 0,3 км, шырыня 0,3 км. Даўжыня берагавой лініі 0,9 км. Зарастае істотна.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Агульная характарыстыка азёр Брэсцкай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь»  
* Морфаметрычныя параметры азёр Брэсцкай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь»  

Катэгорыя:Азёры Івацэвіцкага раёна
Катэгорыя:Басейн Ясельды
Генрых Плоцке

**Генрых Плоцке** (, або ; ? — 27 ліпеня 1320, Меднікі, Літва) — рыцар Тэўтонскага ордэна, ландмайстар Тэўтонскага ордэна ў Прусіі з 1307 па 1309 гадах, вялікі комтур ордэна з верасня 1309 па 3 жніўня 1312 года, маршал ордэна ў 1312—1320 гадах.

Па прыбыцці ў 1309 годзе ў Прусію вялікага магістра Зігфрыда фон Фейхтвангена неабходнасць у дублюючай пасадзе ландмайстра Прусіі адпала і была скасавана. Генрых Плоцке стаў вялікім комтурам ордэна, што па сутнасці падымала яго ранейшы статус, бо ён стаў у сутнасці намеснікам вялікага магістра ва ўсіх справах.

## Бітва пад Меднікамі 
Камандаваў войскам ордэна ў бітве пад Меднікамі, якая адбылася 27 ліпеня 1320 года. Войска ордэна складалася з 40 рыцараў, гарнізона замка Мемель і заваяваных прусаў. Войска напала на Медніцкія землі і частка крыжакоў адправілася рабаваць наваколлі. Тым часам жамойты нечакана нанеслі ўдар па галоўных сілах ворага. Загінуў маршал, 29 рыцараў, шмат прусаў. Ордэн не нападаў на Медніцкія землі аж да заключэння перамір’яў з Гедзімінам у 1324—1328.

## Спасылкі 
* Хроніка зямлі Прускай Пятра з Дуйсбурга
* Литва и Пруссия в XIV веке  (Историческая хроника), А.Губин
* 

Катэгорыя:Рыцары Тэўтонскага ордэна