open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Халакост у Ляхавіцкім раёне

За час акупацыі практычна ўсе яўрэі Ляхавіцкага раёна былі забітыя, а нешматлікія выратаваныя ў большасці ваявалі пасля ў партызанскіх атрадах.

Захаваліся асобныя сведчанні аб забойствах яўрэяў у раёне. У вёсцы Шчаснавічы былі схопленыя 6 прадстаўнікоў народа. Потым яны адпраўленыя ў Ляхавічы і пасля катаванняў расстраляныя.

У вёсцы Мядзведзічы, за 3 км ад вёскі, ва ўрочышчы Броды, знаходзіцца брацкая магіла яўрэяў. 11 жніўня (верасня) 1941 года карны атрад войскаў СС з Ганцавічаў прыбыў у мястэчка, усіх яўрэяў — старых, жанчын і дзяцей — сабралі і адвялі пад канвоем ва ўрочышчы Броды (па кірунку да вёскі Куршынавічы), дзе замучылі і расстралялі ў 3 ямах-магілах.

У вёсцы Востраў, за 30 кіламетраў ад Баранавічаў, перад вайной жыло каля 20 яўрэйскіх сем’яў. 28 жніўня 1941 года ў мястэчка прыбыў карны атрад войскаў СС. Людзей прыкладамі і палкамі сагналі на царкоўную плошчу і сказалі, што павядуць у Ляхавіцкае гета. Але яўрэяў адвялі недалёка, за станцыю вузкакалейкі, да штабеляў драўніны, дзе ўжо была загадзя выкапаная яма, і ў прысутнасці насельніцтва расстралялі з аўтаматаў. Былі забітыя, паводле розных звестак, ад 29 да 56 чалавек, большасць сярод якіх складалі жанчыны і дзеці. Параненых бязлітасна дабівалі.

Каля станцыі Рэйтанава (пасёлак Русінавічы) знаходзіцца брацкая магіла яўрэяў. У 1942 годзе гітлераўцы і паліцаі адвялі за чыгуначную станцыю 65 чалавек, мужчын і жанчын, усіх замучылі і расстралялі.

Два помнікі яўрэям устаноўлены ў Ляхавічах і Мядзведзічы. Помнік расстраляным усталяваны і каля станцыі Рэйтанаў.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* I.П. Шамякін (галоўны рэдактар), Г.К. Кісялёў, Я.В. Малашэвіч i iнш. (рэдкал.), В.У. Скалабан (укладальнік). «Памяць. Ляхавіцкi раён». — Минск: «Беларуская савецкая энцыклапедыя», 1989. — 440 с. — ISBN 5-85700-018-1.
* 
* 

Ляхавіцкі раён
Катэгорыя:Гісторыя Ляхавіцкага раёна
Саюз

**Саю́з** (ад , &nbsp;— «сувязь, повязь, повязь», што зводзіцца да  «злучэнне», звязанае чаргаваннем галосных з **sъvęzati* «звязваць», паходзіць ад **vęzati* «вязаць») можа азначаць:

* Саюз&nbsp;— асацыяцыя, саюз, таварыства, саюз;
* «Саюз» — серыя касмічных апаратаў, пабудаваных і запушчаных у Савецкім Саюзе;
* «Саюз» — ракета-носьбіт;
* «Саюз» — сетка супермаркетаў у 3 рэгіёнах (Чарнігаў, Кіеў і Жытомір);
* «Саюз» — украінская газета ў Пітсбургу.
* «Саюз» — расійская кампанія па вытворчасці мікрафонаў.

## Гл. таксама 
* Юніён
* Union
Халакост у Маларыцкім раёне

За час акупацыі практычна ўсе яўрэі Маларыцкага раёна былі забітыя, а нешматлікія ацалелыя ў большасці ваявалі пасля ў партызанскіх атрадах.

Яўрэяў у раёне масава забівалі ў Маларыце, вёсках Забалацце, Чарняны і многіх іншых.

Ажыццяўляючы палітыку юдэнфрай, нацысты прыкладалі любыя намаганні для вышуквання, злову і забойства нават асобных яўрэяў. Напрыклад, доўга высочваліся 4 прадстаўнікі народа каля вёскі Збураж.

Немцы, рэалізуючы нацысцкую праграму знішчэння яўрэяў, стварылі на тэрыторыі раёна 2 гета: у Маларце (восень 1941 — чэрвень 1942), у якім загінула каля 3000 чалавек, і ў Велікарыце. У апошняе яўрэяў сагналі вясной 1942 года. Гета знаходзілася ў будынку былога клуба, які абнеслі плотам з калючым дротам. Маладых мужчын адвялі і забілі першымі, а іншых вязняў перавялі ў барак насупраць вёскі Лешніца каля дарогі Ковель—Брэст, выкарыстоўваючы як рабоў на дарожна-будаўнічых работах. 25 кастрычніка 1942 года ўсіх жывых яўрэяў (81 чалавек — 15 мужчын і 66 жанчын) расстралялі ў лесе за Лешніцай.

Помнік забітым яўрэям у раёне ўсталяваны ў Маларыце.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 

Маларыцкі раён
Маларыцкі раён
Чэнстахоўская архідыяцэзія

** Чэнстахоўская архідыяцэзія ** (, ) — дыяцэзія Рымска-Каталіцкай царквы з цэнтрам у горадзе Чэнстахова (Польшча). 

Чэнстахоўская дыяцэзія была заснавана 28 кастрычніка 1925 года Папам Піем XI, кананічна замацавана як суфраган Кракаўскай архідыяцэзіі. У рамках рэструктурызацыі Каталіцкага Касцёла ў Польшчы 25 сакавіка 1992 года Папам Янам Паўлам ІІ дыяцэзія была ўзведзена ў ранг мітрапалічай архідыяцэзіі.

Катэдральным саборам з’яўляецца Касцёл Святой Сям’і ў Чэнстахове, але рэлігійным цэнтрам фактычна з’яўляецца польская нацыянальная святыня на Яснай Гары — кляштар з цудатворным абразом Чэнстахоўскай Божай Маці.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Рэлігія ў Польшчы
Катэгорыя:1925 год у Польшчы
Шчэцінска-Каменская архідыяцэзія

** Шчэцінска-Каменская архідыяцэзія ** (, ) — дыяцэзія Рымска-Каталіцкай царквы з цэнтрам у горадзе Шчэцін (Польшча). 

## Гісторыя 
У Сярэднявеччы для Шчэцінскага Памор'я існавала епархія з цэнтрам у Камені Паморскім, заснаваная ў 1140 годзе Папам Інакенціям II, якая, як узорная епархія, непасрэдна падпарадкоўвалася Святому Прастолу, таму што нямецкая архідыяцэзія Магдэбурга і польская Гнезненская архідыяцэзія аднолькава прэтэндавалі на гэтыя землі. Камень Паморскі быў рэзідэнцыяй біскупаў толькі з 1175 года. З 1544 года сюды таксама пачалі прызначаць пратэстанцкіх біскупаў. Дыяцэзія была скасавана ў 1650 годзе ў выніку Вестфальскага міру, заключанага двума гадамі раней.

28 чэрвеня 1972 года Папа Павел VI з тэрыторыі дыяцэзіі Берліна, якімі пасля Другой сусветнай вайны на падставе Патсдамскай канферэнцыі кіравала Польшча, стварыў Шчэцінска-Каменскую дыяцэзію і прызначыў яе суфраганам Гнезненскай архідыяцэзіі. Кафедральнай царквой стаў сабор Святога Якава ў Штэціне.

Пасля рэарганізацыі польскіх дыяцэзій у 1992 годзе Шчэцінска-Каменская дыяцэзія была ўзведзена ў статус архідыяцэзіі, а Кашалінска-Калабжэгская і Зялёнагурска-Гожаўская дыяцэзіі сталі яе суфраганамі.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Рэлігія ў Польшчы
Катэгорыя:1992 год у Польшчы
Лавіцкая дыяцэзія

** Лавіцкая дыяцэзія ** (, ) — дыяцэзія Рымска-Каталіцкай царквы з цэнтрам у горадзе Ловіч у Польшчы. З'яўляецца суфраганам Лодзьскай архідыяцэзіі і ўваходзіць у склад Лодзьскай мітраполіі. Створана Папам Рымскім Янам Паўлам ІІ у 1992 годзе.

## Спасылкі 

Катэгорыя:Рэлігія ў Польшчы
Катэгорыя:1992 год у Польшчы
Масавыя забойствы ў Гезіры

У кастрычніку 2024 года, падчас суданскага канфлікту, адзін з камандзіраў Сіл аператыўнай падтрымкі ў штаце Гезіра Абу Акла Кайкал перайшоў на бок узброеных сіл Судана. У адказ мяцежнікі пачалі рэйды па паўночнай і ўсходняй частцы рэгіёна, тэрарызуючы мірных жыхароў. 

Байцы знішчылі і разрабавалі некалькі вёсак і гарадоў. Суданскі саюз лекараў паведаміў, што падчас сваіх налётаў войскі САП падвяргалі насельніцтва згвалтаванням, рабавалі і падпальвалі жылыя будынкі і медыцынскія ўстановы. Было зафіксавана па меншай меры 47 выпадкаў згвалтавання. У ліку ахвяр сексуальнага гвалту таксама трое непаўналетніх, адна з якіх, 11-гадовая дзяўчынка, пазней памерла ад моцнага крывацёку. Толькі ў горадзе Руфаа падчас нападаў САП з 21 па 26 кастрычніка адбылося 37 згвалтаванняў. 

За першыя дні ў трыццаці населеных пунктах былі забітыя 300 мірных жыхароў, у тым ліку восем у Зурцы, чатырнаццаць у Сафіта-аль-Гунамабе, трынаццаць у Макнуне, дванаццаць у Тамбуле, двое ў Дэйм-Эліясе. Сярод ахвяр налётаў былі таксама дзеці. 24 кастрычніка баевікі САП напалі на вёску Ас-Сірэха, дзе да 29 кастрычніка быў забіты па меншай меры 141 мясцовы жыхар. 6 лістапада САП абвінавацілі ў забойстве па меншай меры 86 чалавек: расстрэле 13 чалавек і смяротным атручванні 73 чалавек у горадзе Аль-Хілалія. Баевікі раздалі ежу, у якую была дабаўлена мачавіна. Масавыя забойствы вымусілі 135 400 чалавек пакінуць свае дамы. 400 вёсак цалкам апусцелі. 

Да 27 лістапада было забіта прыклада 1000 чалавек.

Суверэнны савет Судана загадаў генеральнаму пракурору Махамеду Ісе Тайфуру правесці расследаванне масавых забойстваў. 

Масавыя забойствы асудзілі ААН, Егіпет, Саудаўская Аравія, Катар.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Кастрычнік 2024 года
Катэгорыя:Лістапад 2024 года
Катэгорыя:Забойствы, здзейсненыя ў 2024 годзе
Катэгорыя:Ваенныя злачынствы падчас Трэцяй грамадзянскай вайны ў Судане
Катэгорыя:Масавыя забойствы
Улацлаўская дыяцэзія

** Улацлаўская дыяцэзія ** (, ) — дыяцэзія Рымска-Каталіцкай царквы з цэнтрам у горадзе Улацлавак у Польшчы. З'яўляецца суфраганам Гнезненскай архідыяцэзіі і ўваходзіць у склад Гнезненскай мітраполіі. Створана Папам Рымскім Рыгорам V у 996 годзе.

## Спасылкі 

Катэгорыя:Рэлігія ў Польшчы
Катэгорыя:996 год у Польшчы
Юрый Анатолевіч Панфілаў

**Юрый Анатолевіч Панфілаў** (нар. 6 ліпеня 1966) — беларускі чыгуначнік, службовец, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь з 2024 года.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 6 ліпеня 1966 года.

Скончыў ПТВ № 35 чыгуначнага транспарту. Служыў у шэрагах Савецкай Арміі. У 1991 годзе скончыў Беларускі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту па спецыяльнасці «Вагонабудаванне і вагонная гаспадарка»; у 2003 годзе Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Эканоміка і кіраванне на прадпрыемстве».

Служыў у радах Савецкай арміі.

Працоўную дзейнасць пачаў у Віцебскім вагонным дэпо Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі, дзе прайшоў шлях ад брыгадзіра да першага намесніка начальніка дэпо.

З 2006 года працаваў намеснікам кіраўніка адміністрацыі, з 2011 года кіраўніком адміністрацыі Чыгуначнага раёна г. Віцебска, са снежня 2020 года кіраўніком адміністрацыі Кастрычніцкага раёна г. Віцебска.

У 2024 годзе выбраны дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VIII склікання ад Віцебскай-Кастрычніцкай акругі № 20. Старшыня Пастаяннай камісіі па прамысловасці, энергетыцы, транспарце, сувязі і лічбавым развіцці, член Савета Палаты прадстаўнікоў.

## Узнагароды 
Узнагароджаны ганаровымі граматамі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, Віцебскага абласнога, гарадскога выканаўчых камітэтаў, Віцебскага абласнога, гарадскога Саветаў дэпутатаў.

## Сям’я 
Жанаты, мае дачку.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Біяграфія на сайце Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь

Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 8-га склікання
Катэгорыя:Кіраўнікі адміністрацыі Чыгуначнага раёна Віцебска
Катэгорыя:Кіраўнікі адміністрацыі Кастрычніцкага раёна Віцебска
Абраз Маці Божай Чэнстахоўскай

**Абраз Маці Божай Чэнстахоўскай** — адна з найбольш шанаваных хрысціянскіх святынь Польшчы. Знаходзіцца ў Яснагорскім манастыры ў Чэнстахове. Абраз напісаны меркавана ў XIV стагоддзі.

## Апісанне 
Абраз напісаны на трох ліпавых дошках, якія маюць наступныя агульныя памеры: вышыня 122,2 см; шырыня 82,2 см; і максімальная таўшчыня 13,2 см. На іконе паказана Дзева Марыя, якая стаіць, трымаючы Дзіцятка Езуса на руках. Іх абліччы задуменныя, Марыя глядзіць на вернікаў, а Дзіця скіроўвае свой позірк на пілігрыма. Правая шчака Найсвяцейшай Маці пазначана двума паралельнымі драпінамі, а трэцяя — на лініі носа. На шыі бачныя шэсць парэзаў, два з якіх добра бачныя, а астатнія чатыры больш схаваныя. Дзіця ляжыць на левай руцэ Марыі. У левай руцэ Езус трымае кнігу, а правую руку падымае ў жэсце, характэрным для навучання або благаслаўлення. Правая рука Марыі паказвае на Езуса, які з’яўляецца адзіным Збаўцам свету.

## Гісторыя 
Ікона праславілася шматлікімі цудамі. На працягу стагоддзяў пілігрымы з Польшчы і з іншых краін Еўропы наведваюць санктуарый на Яснай Гары. Знакамі пабожнасці пілігрымаў да Найсвяцейшай Маці былі шматлікія ахвяраванні і дары.

## Спасылкі 
* pauliny.by

Катэгорыя:Цудатворныя абразы Багародзіцы
Катэгорыя:Чэнстахова
Катэгорыя:Іканаграфія Дзевы Марыі
Міхаіл Герасімаў

**Міхаіл Герасімаў**:
* Міхаіл Іванавіч Герасімаў — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
* Міхаіл Міхайлавіч Герасімаў — савецкі антраполаг, археолаг.
Лотар Фройтэль

**Ло́тар Фро́йтэль** (; , Розенберг, Заходняя Прусія — , Калома, РСФСР) — нямецкі афіцэр, генерал-маёр арміі ў Другой сусветнай вайне (пасмяротна).

## Біяграфія 
Пайшоў на службу добраахвотнікам 10 жніўня 1914 года, пасля ўступлення Германіі ў вайну, ваяваў у складзе 35-га палка палявой артылерыі. З 15 кастрычніка па 25 снежня 1916 навучаўся ў палявой школе афіцэраў пад Пружанай. На пасадзе ад’ютанта 3-га батальёна 35-га рэзервовага палка палявой артылерыі праслужыў да канца вайны і роспуску палка ў сакавіку 1919 года. Пасля гэтага быў прызначаны ардынарцам у 41-ю брыгаду палявой артылерыі.

31 кастрычніка 1919 Фройтэль звольніўся з вайсковае службы і ўладкаваўся паліцыянтам у званні лейтэнанта. Да 1936 года Фройтэль даслужыўся да чыну маёра паліцыі, пасля чаго быў пераведзены на ваенную службу і 6 кастрычніка 1936 атрымаў у падначаленне батарэю ў складзе 20-га артылерыйскага палка. З 12 кастрычніка 1937 — камандзір 3-га батальёна гэтага палка.

У рамках усеагульнай мабілізацыі перад пачаткам Другой сусветнай вайны Лотар Фройтэль быў пастаўлены камандзірам 22 артылерыйскага палка замяшчэння, які не браў удзелу ў Польскай кампаніі. 29 верасня 1939 прызначаны камандзірам 707-га артылерыйскага палка асаблівага прызначэння, які 24 сакавіка 1940 быў уключаны ў склад 217 артылерыйскага палка, узначаленага таксама Фройтэлем.

11 студзеня 1943 прызначаны даводцам 26-га рэзервовага артылерыйскага палка, размешчаным на французскім узбярэжжы. 20 верасня гэты полк быў распушчаны, і Фройтэль месяц правёў без прызначэння, пасля чаго 20 кастрычніка атрымаў у падначаленне 503-ці грэнадзёрскі полк, які ў складзе 290-й пяхотнай дывізіі групы армій «Цэнтр» удзельнічаў у баявых дзеяннях на Усходнім фронце. Падчас цяжкіх бітваў з Чырвонай арміяй на возеры Ільмень патануў у Калома. 13 жніўня 1944 года пасмяротна атрымаў званне генерал-маёра.

## Узнагароды 
* Жалезны крыж (1914) II і I класаў
* Ганаровы крыж сусветнай вайны з мячамі
* Нямецкі крыж у золаце (25 сакавіка 1944)

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Dermot Bradley. *Die Generale des Heeres 1921—1945, Teil IV, Band 4: Fleck-Gyldenfeldt*, Biblio Verlag, Osnabrück 1996, ISBN 3-7648-2488-3, S. 81f

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:ваенныя Германіі
Катэгорыя:паліцыянты Германіі
Катэгорыя:Генерал-маёр Германіі
Катэгорыя:Удзельнікі Першай сусветнай вайны
Катэгорыя:Удзельнікі Другой сусветнай вайны
Яўрэйскі пагром у Амстэрдаме (2024)

8 лістапада 2024 года ў некалькіх раёнах Амстэрдама прайшлі масавыя яўрэйскія пагромы. Падзеі адбыліся на фоне палесціна-ізраільскага канфлікту.

## Ход падзей 
Пасля заканчэння матчу Лігі Еўропы паміж футбольнымі клубамі «Аякс» (Амстэрдам) і «Макабі» (Тэль-Авіў) прыхільнікі Палесціны напалі на футбольных заўзятараў з Ізраіля. Нападнікі крычалі лозунг «Free Palestine» *(Свабоду Палесціне)*, папулярны ў тым ліку сярод людзей антысеміцкіх поглядаў. Мінімум дзесяць яўрэяў былі параненыя, як мінімум двое апынуліся ў цяжкім стане (аднаго з іх спецыяльна збілі аўтамабілем). Паведамлялася аб крадзяжах пашпартоў пацярпелых ізраільцян. 

З 13 ізраільцянамі не было сувязі, але прыкладна да 15 гадзін дня ўсе былі знойдзеныя. 30 нападнікаў былі арыштаваныя, пазней колькасць вырасла да 65.

У той жа дзень Армія абароны Ізраіля абвясціла аб пачатку выратавальнай аперацыі. У Нідэрланды былі накіраваныя два ваенна-транспартныя самалёты C-130J Super Hercules з выратавальнымі атрадамі і медыцынскімі брыгадамі. Камандаванне аперацыяй ажыццяўляла служба тылу.

## Рэакцыя 
Прэм’ер-міністр Ізраіля Біньямін Нетаньяху адзначыў: «Гэта сапраўдныя твары прыхільнікаў радыкальнага тэрарызму, з якім мы змагаемся. Заходняму свету трэба прачнуцца зараз!»

Нідэрландскае кіраўніцтва, у тым ліку прэм’ер-міністр Дзік Схоф і дэпутат палаты прадстаўнікоў Герт Вілдэрс, асудзіла напады.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Падзеі 8 лістапада
Катэгорыя:Лістапад 2024 года
Катэгорыя:Падзеі ў Нідэрландах
Катэгорыя:Яўрэйскія пагромы
Ломжынская дыяцэзія

** Ломжынская дыяцэзія ** (, ) — дыяцэзія Рымска-Каталіцкай царквы з цэнтрам у горадзе Ломжа ў Польшчы. З'яўляецца суфраганам Беластоцкай архідыяцэзіі і ўваходзіць у склад Беластоцкай мітраполіі. Створана Папам Рымскім Піем ХІ у 1925 годзе.

## Спасылкі 

Катэгорыя:Рэлігія ў Польшчы
Катэгорыя:1925 год у Польшчы
Варшаўска-Пражская дыяцэзія

** Варшаўска-Пражская дыяцэзія ** (, ) — дыяцэзія Рымска-Каталіцкай царквы з цэнтрам у горадзе Варшава ў Польшчы. З'яўляецца суфраганам Варшаўскай архідыяцэзіі і ўваходзіць у склад Варшаўскай мітраполіі. Створана Папам Рымскім Янам Паўлам ІІ у 1992 годзе. Ахоплівае мясцовасці ў басейнах Віслы і Нарава на ўсход ад сталіцы Польшчы, уключаючы варшаўскі правабярэжны раён Прага.

## Спасылкі 

Катэгорыя:Рэлігія ў Польшчы
Катэгорыя:1992 год у Польшчы
Азербайджан (значэнні)

* **Азербайджан**&nbsp;— дзяржава ў паўднёва-заходняй частцы Азіі .
* Азербайджанская Дэмакратычная Рэспубліка — незалежная дзяржава ў 1918–1920 гг.
* Азербайджанская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка — адна з рэспублік Савецкага Саюза, якая існавала ў 1920—1991 гадах.
* Азербайджанскі Народны Ўрад — марыянеткавая дзяржава створана Савецкім Саюзам на тэрыторыі іранскага Азербайджана, якая існавала на працягу 1945-1946 гадоў.
* Іранскі Азербайджан — сукупнасць гістарычных азербайджанскіх зямель у складзе Ірана.
* Азербайджан&nbsp;— украінскі рачны круізны трохпалубны цеплаход.
* 2698 Азербайджан — астэроід галоўнага пояса.
Аксана Аляксандраўна Пачэпа

**Аксана Аляксандраўна Пачэпа** (творчы псеўданім — **Малолітка** з 1997 па 1999, з 2000 па 2004 творчы псеўданім&nbsp;— **Акула** ;  20 ліпеня 1984 г., Растоў-на-Доне )&nbsp;— расійская спявачка, актрыса, аўтар і выканаўца песень, радыёвядучая. Фігурант базы дадзеных цэнтру «Міратворац» за неаднаразовае незаконнае наведваньне акупаванага Крыму.
Эдуард Георгіевіч Канзас

**Эдуард Георгіевіч Канзас** (нар. ) — беларускі валейбольны трэнер, педагог. Дырэктар Мінскай дзіцячай юнацкай школы алімпійскага рэзерву № 6 (2000). Старшыня Федэрацыі валейбола г. Мінска.

## Біяграфія 
За працоўную дзейнасць у якасці трэнера-выкладніка падрыхтаваў больш за 30 майстроў спорту СССР.

Аўтар дапаможнікаў па арганізацыі і методыцы правядзення заняткаў па валейболе.

## Узнагароды 
Узнагароджаны ганаровымі граматамі Міністэрства спорту і турызму Рэспублікі Беларусь, абласнога выканкама, гарадскога выканкама. Заслужаны трэнер БССР па валейболе, ветэран фізічнай культуры і спорту, Выдатнік народнай адукацыі .

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* РУКОВОДСТВО ВОЛЕЙБОЛЬНОГО КЛУБА «МИНСК» ПОЗДРАВИЛО ИМЕНИТЫХ ТРЕНЕРОВ И РУКОВОДИТЕЛЕЙ С МЕЖДУНАРОДНЫМ ДНЕМ ПОЖИЛЫХ ЛЮДЕЙ 
* Канзасу Эдуарду Георгиевичу исполнилось 85 лет
* КАНЗАС ЭДУАРД ГЕОРГИЕВИЧ ОТМЕЧАЕТ ЮБИЛЕЙ. НАШИ ПОЗДРАВЛЕНИЯ. 

Катэгорыя:Валейбольныя трэнеры Беларусі
Катэгорыя:Заслужаныя трэнеры БССР
Катэгорыя:Выдатнікі народнай адукацыі Беларускай ССР
Пархімчык

**Пархі́мчык** — беларускае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Алена Генадзеўна Пархімчык (нар. 1968) — беларускі эпідэміёлаг, дэпутатка.
* Пётр Уладзіміравіч Пархімчык (нар. 1987) — беларускі валейбольны трэнер.
Алена Генадзеўна Пархімчык

**Алена Генадзеўна Пархімчык** (нар. 28 мая 1968, г. Мар’іна Горка, Пухавіцкі раён, Мінская вобласць) — беларускі эпідэміёлаг, дэпутатка Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь з 2024 года.

## Біяграфія 
Нарадзілася 28 мая 1968 года ў г. Мар’іна Горка Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.

Скончыла Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут па спецыяльнасці «Санітарыя, гігіена, эпідэміялогія».

Працавала медсястрой кардыялагічнага аддзялення 5-й клінічнай бальніцы г. Мінска; памочнікам санітарнага ўрача, урачом-эпідэміёлагам аддзела эпідэміялогіі, урачом-гігіеністам санаддзела па гігіене харчавання Пухавіцкага раённага цэнтра гігіены і эпідэміялогіі; урачом-эпідэміёлагам супрацьэпідэмічнага аддзялення аддзела эпідэміялогіі, загадчыкам аддзялення эпіднагляду за ўнутрыбальнічнымі інфекцыямі, дэзынфекцыі і стэрылізацыі аддзела эпідэміялогіі, урачом-эпідэміёлагам (загадчыкам аддзялення эпіднагляду за ўнутрыбальнічнымі інфекцыямі, дэзынфекцыі і стэрылізацыі) аддзела эпідэміялогіі Мінскага абласнога цэнтра гігіены, эпідэміялогіі і грамадскага здароўя; урачом-гігіеністам аддзела гігіены Пухавіцкага раённага цэнтра гігіены і эпідэміялогіі; галоўным дзяржаўным санітарным урачом Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці — галоўным урачом Пухавіцкага раённага цэнтра гігіены і эпідэміялогіі.

У 2024 годзе выбрана дэпутаткай Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VIII склікання ад Пухавіцкай акругі № 65. Член Пастаяннай камісіі па аграрнай палітыцы.

## Узнагароды 
Узнагароджана Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, знакам «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь».

## Сям’я 
Замужам, мае дачку і сына.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Біяграфія на сайце Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь

Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 8-га склікання
Падольскае княства

**Падольскае княства** (, ) - удзельнае княства, пабудаванае дынастіей Карыятавічэй, сыноў Карыята, навагарадскага князя. У 1374 годзе Юрый Карыятавіч, князь Падольскі быў запрошаны на княжанне ў Малдаўскае княства і пабудаваў сталіцу ў Сучаве. 3 ліпеня 1374 г. Юрый Карыятавіч выдаў у Бырладзе грамату, на якой ён пазначаны ўладаром Малдаўскай зямлі. Згодна з некаторымі крыніцамі, пры яго праўленні Малдавія распаўсюдзіла свае межы да Чорнага мора.

Падчас свайго існавання, дзяржава Карыятавічэй змагалась з Вялікімі князьямі Літоўскімі (Кейстутам і Любартам), а пасля, пры Фёдары Карыятавічы, супраць Польшчы і староннікаў Крэўскай уніі (Вітаўтам, і Ягайла).

Карыятавічы кіравалі Падоллем да 1393 года, калі былі выгнаныя адтуль Вітаўтам, чыю ўладу пасля падпісання пагаднення ў Востраве Карыятавічы прызнаць адмовіліся. З'яўленне княства стала следствам вайны за галіцка-валынскую спадчыну

## Зноскі 
Катэгорыя:Беларуска-румынскія адносіны
Пашкоў

**Пашкоў** — мужчынскае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Васіль Аляксандравіч Пашкоў (1831—1902) — расійскі рэлігійны дзеяч, адзін з заснавальнікаў і кіраўнік руху евангельскіх хрысціян Расіі.
* Генадзь Пятровіч Пашкоў (1948—2025) — беларускі паэт, перакладчык, публіцыст.
* Ігар Міхайлавіч Пашкоў (нар. 1969) — беларускі міліцыянер, дэпутат.
Віктар Станіслававіч Плескач

**Віктар Станіслававіч Плескач** (нар. 4 сакавіка 1969, г. Ваўкавыск, Гродзенская вобласць) — дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь з 2024 года.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 4 сакавіка 1969 года ў г. Ваўкавыску Гродзенскай вобласці.

Скончыў Беларускую дзяржаўную політэхнічную акадэмію па спецыяльнасці «Машыны і тэхналогіі апрацоўкі металаў ціскам».

Служыў у радах Савецкай арміі.

Працаваў рабочым, майстрам, старшым майстрам на Ваўкавыскім заводзе ліцейнага абсталявання; механікам, галоўным інжынерам, дырэктарам Ваўкавыскага завода будаўнічых вырабаў; дырэктарам Ваўкавыскага філіяла Гродзенскага абласнога спажывецкага таварыства.

З’яўляўся дэпутатам Ваўкавыскага раённага Савета дэпутатаў па Брэсцкай выбарчай акрузе.

Член Беларускай партыі «Белая Русь».

У 2024 годзе выбраны дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VIII склікання ад Ваўкавыская акругі № 48. Член Пастаяннай камісіі па жыллёвай палітыцы, гандлі і будаўніцтве.

## Узнагароды 
Выдатнік спажывецкай кааперацыі Рэспублікі Беларусь.

## Сям’я 
Жанаты, мае дачку.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Біяграфія на сайце Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь

Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 8-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Ваўкавыскага раённага Савета дэпутатаў
Аксана Ігараўна Прыходзька

**Аксана Ігараўна Прыходзька** (нар. 16 студзеня 1975, г. Гарадок, Віцебская вобласць) — беларускі службовец, дэпутатка Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь з 2024 года.

## Біяграфія 
Нарадзілася 16 студзеня 1975 года ў г. Гарадку Віцебскай вобласці.

Скончыла Віцебскі дзяржаўны тэхналагічны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Тэхналогія і канструяванне вырабаў са скуры»; пасля па спецыяльнасці «Эканоміка і кіраванне на прадпрыемстве»; прайшла перападрыхтоўку па спецыяльнасці «Бухгалтарскі ўлік і падаткаабкладанне».

Працоўную дзейнасць пачала майстрам пашывачнага ўчастка ў таварыстве з абмежаванай адказнасцю «Славуціч». Працавала на розных пасадах у адкрытым акцыянерным таварыстве «Белшына»: спецыялістам 2-й катэгорыі аддзела кадраў, начальнікам упраўлення адміністрацыйна-гаспадарчага забеспячэння, намеснікам генеральнага дырэктара па ідэалагічнай рабоце, кіраванні персаналам і сацыяльных пытаннях, начальнікам упраўлення персаналу.

Выбіралася дэпутатам Магілёўскага абласнога Савета дэпутатаў 27-га склікання.

Член Ліберальна-дэмакратычнай партыі Беларусі і рэспубліканскага грамадскага аб’яднання «Белая Русь».

У 2024 годзе стала дэпутаткай Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VIII склікання ад Бабруйскай-Першамайскай акругі № 79. Член Пастаяннай камісіі па прамысловасці, энергетыцы, транспарце, сувязі і лічбавым развіцці.

## Узнагароды 
Узнагароджана ганаровымі граматамі адкрытага акцыянернага таварыства «Белшына».

## Сям’я 
Замужам, мае дачку.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Біяграфія на сайце Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь

Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 8-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Магілёўскага абласнога Савета дэпутатаў 27-га склікання
Ігар Міхайлавіч Пашкоў

**Ігар Міхайлавіч Пашкоў** (нар. 1 лістапада 1969, г. Чашнікі, Віцебская вобласць) — беларускі міліцыянер, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь з 2024 года.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 1 лістапада 1969 года ў г. Чашнікі Віцебскай вобласці.

Скончыў Магілёўскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. А. Куляшова па спецыяльнасці «Гісторыя»; Акадэмію Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Правазнаўства»; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае кіраванне і ідэалогія»; палкоўнік міліцыі.

Працоўны шлях пачаў настаўнікам гісторыі і геаграфіі Лужкоўскай васьмігадовай школы Чашніцкага раёна Віцебскай вобласці.

Праходзіў службу на пасадах інспектара, начальніка інспекцыі па справах непаўналетніх упраўлення ўнутраных спраў адміністрацыі Заводскага раёна г. Мінска; на розных пасадах у галоўным упраўленні ўнутраных спраў Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта; на кіруючых пасадах у штабе Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь. З’яўляўся начальнікам штаба Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь.

У 2024 годзе выбраны дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VIII склікання ад Купалаўскай акругі № 94. Член Пастаяннай камісіі па нацыянальнай бяспецы.

## Узнагароды 
Узнагароджаны медалём «За бездакорную службу» I, II і III ступені.

## Сям’я 
Жанаты, мае дзвюх дачок.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Біяграфія на сайце Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь

Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 8-га склікання
Катэгорыя:Палкоўнікі міліцыі (Беларусь)
Катэгорыя:Міліцыянеры Беларусі
Аляксандр Мікалаевіч Герасімаў

**Аляксандр Мікалаевіч Герасімаў** (? — ) — беларускі валейбольны трэнер.

## Біяграфія 
Узначаліваў мужчынскую каманду «Заходні Буг» (Брэст).

У чэрвені 2010 года даручылі ўзначаліць толькі што заснаваны ў горадзе Барысаў валейбольны клуб «Барысаў-БДУФК». Але ў міжсезоннасць пакінуў трэнерскі штаб.

Выводзіў моладзевую зборную Рэспублікі Беларусь на чэмпіянаты Еўропы-2009 і чэмпіянат Свету-2010.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Валейбольныя трэнеры Беларусі
Катэгорыя:Трэнеры «Барысаў-БДУФК»
Катэгорыя:Трэнеры «Заходняга Буга» Брэст
Катэгорыя:Трэнеры зборнай Беларусі па валейболе
Катэгорыя:Трэнеры МАПІДа (валейбол)
Аляксандр Генадзевіч Быкаў

**Аляксандр Генадзевіч Быкаў** () — беларускі паэт, празаік, журналіст. Лаўрэат прэміі «Залаты Купідон».

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1954 годзе ў Барысаве. Выпускнік барысаўскай СШ №11 (1971). Падчас службы ў арміі атрымаў медаль «За працоўную адзнаку» (за ўдзел у ліквідацыі
наступстваў паводкі на Брэстчыне). Пасля службы ў арміі працаваў трактарыстам на Барысаўскім дрэваапрацоўчым камбінаце. З 1979 года — карэспандэнт шматтыражнай газеты Барысаўскага завода аўтатрактарнага электраабсталявання «Трыбуна наватара», затым карэспандэнт барысаўскай раённай газеты «Камуністычная праца» (цяпер «Адзінства»). Кіраваў літаратурным аб’яднаннем «Бярэзіна», якое дзейнічала пры раённай газеце. Закончыў завочна факультэт журналістыкі БДУ (1985).

З 1985 года жыў у горадзе Мядзел, доўгі час, да красавіка 2015 года, узначальваў аддзел эканомікі і рыначных адносін раённай газеты «Нарачанская зара».

Член саюза журналістаў Беларусі (1996), член Саюза пісьменнікаў Беларусі (2010).

Памёр у лістападзе 2024 года.

## Творчасць 
Аўтар паэтычных зборнікаў: «Целую руки женщины моей» (1990), «Кветка папараць» (2005), «Пад небам бусліным» (2007), «І тым не меньш...» (2016), «Пегас на сотках» (2018), «Барысаўскі тракт» (2019), а таксама прозы – «Бабуліны макі» (2015). За зборнік вершаў «За межы круга», атрымаў у 2014 годзе рэспубліканскую прэмію «Залаты Купідон» за найлепшы літаратурны твор 2013 года ў галіне паэзіі.

Творы друкаваліся ў рэспубліканскіх і рэгіянальных перыядычных выданнях: «Звязда», «Мінская праўда», «Літаратура і мастацтва», «Вожык», «Полымя», «Нёман», калектыўных зборніках (літаратурна-мастацкае выданне «Дзень паэзіі–2005», зборнікі «І зоркі над Бярэзінай-ракой», «Міншчына літаратурная»). 

## Прызнанне 
* Лаўрэат рэспубліканскай літаратурнай прэміі «Залаты купідон» за зборнік вершаў «За межы круга» (2014).
* Лаўрэат Мінскай абласной прэміі ў галіне паэзіі за кнігу «Барысаўскі тракт» (2021).

## Зноскі 
Катэгорыя:Паэты Беларусі
Катэгорыя:Журналісты Беларусі
Катэгорыя:Пісьменнікі Беларусі
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Залаты Купідон»
Міхаэл Шпачак

**Міхаэл Шпачак** (; нар. ) — чэшскі хакеіст, нападнік швейцарскага клуба «Жэнева-Сервет». У 2015 годзе быў абраны на драфце НХЛ клубам «Вініпег Джэтс»  пад агульным 108-м нумарам.

## Кар’ера 
Пачаў кар’еру ў пардубіцкім «Дынама» ў веку 17 гадоў. У свой першы паўнавартасны прафесійны сезон Шпачак назбіраў 12 пунктаў у 40 гульнях. Ён быў абраны ў 4-м раўндзе над агульным 108-м нумарам «Вініпег Джэтс» на драфце НХЛ 2015 года. За каманду аднак не гуляў, але выступаў за клуб «Рэд Дыр Рэбелс» з Заходняй хакейнай лігі ў сезоне 2015—2016 гадоў. 2 чэрвеня 2017 года, пасля двух сезонаў з «Рэд Дыр Рэбелс», Шпачак завяршыў сваю юніёрскую кар’еру, падпісаўшы трохгадовы кантракт пачаткоўца з «Вініпег Джэтс». Тым не менш, адразу быў накіраваны ў «Манітоба Мус» з Амерыканскай хакейнай лігі.

За час пандэміі канаранавірусу як абмежавана свабодным агентам з «Джэтс», Шпачак пастанавіў сабе спыніць свае памкненні за акіянам, узгадніўшы гадавы кантракт у Фінляндыі з «Тапарай» у жніўні 2020 года. З пачатку 2021 года вярнуўся на радзіму, прыяднаўшыся да «Ацэларжы». З новым клубам стаў чэмпіёнам Чэхіі. У маі пераехаў да шведскай «Фрэлюнды», а пасля гуляў у швейцарскіх клубах.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:хакеісты Чэхіі
Катэгорыя:Хакеісты зборнай Чэхіі
Катэгорыя:Ігракі ХК Дынама Пардубіцы
Катэгорыя:Ігракі ХК Манітоба Мус
Катэгорыя:Ігракі ХК Тапара Тамперэ
Катэгорыя:Ігракі ХК Ацэларжы Тршынец
Катэгорыя:Ігракі ХК Фрэлюнда Гётэбарг
Катэгорыя:Ігракі ХК Амбры-Піёта
Катэгорыя:Ігракі ХК Жэнева-Сервет
Арханёл Міхаіл (абраз з Олтушы)

**Арханёл Міхаіл** — абраз, напісаны невядомым майстрам у другой палове XVII стагоддзя. Паходзіць са Спаса-Праабражэнскай царквы ў вёсцы Олтуш Маларыцкага раёна Брэсцкай вобласці. Захоўваецца ў калекцыі Музея старажытнабеларускай культуры. Памеры абраза складаюць 91,5 × 69,6 × 1,5 см. Адрэстаўраваны брыгадай М. Залатухі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Музей старажытнабеларускай культуры
Катэгорыя:Абразы XVII стагоддзя
Катэгорыя:Абразы Беларусі
Катэгорыя:Карціны ў стылі барока
Катэгорыя:Жывапіс барока Беларусі
Катэгорыя:Олтуш
Катэгорыя:Карціны невядомых мастакоў
Тэарэма Паскаля

**Тэарэма Паскаля** — адна з асноўных тэарэм праектыўнай геаметрыі, паводле якой ва ўсякім шасцівугольніку, які ўпісаны ў канічнае сячэнне (эліпс, гіпербалу, парабалу), пункты перасячэння трох пар процілеглых старон (ці іх прадаўжэнняў) ляжаць на адной прамой, якая называецца прамой Паскаля.

Сфармулявана Блезам Паскалем (1639) і разам з тэарэмай Брыяншона ўстанаўлівае важныя праектыўныя ўласцівасці канічных сячэнняў.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Праектыўная геаметрыя
Катэгорыя:1639 год у навуцы
Тройца старазапаветная (абраз з Дастоева)

**Тройца старазапаветная** — абраз, напісаны невядомым майстрам у сярэдзіне XVII стагоддзя. Выяўлены ў Свята-Пакроўскай царквы горада Іванава, паходзіць са Свята-Троіцкай царквы ў вёсцы Дастоева Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Захоўваецца ў калекцыі Музея старажытнабеларускай культуры. Памеры абраза складаюць 97,5 × 66 × 3 см. Адрэстаўраваны А. Шпунтам.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Музей старажытнабеларускай культуры
Катэгорыя:Абразы XVII стагоддзя
Катэгорыя:Абразы Беларусі
Катэгорыя:Карціны ў стылі барока
Катэгорыя:Жывапіс барока Беларусі
Катэгорыя:Карціны невядомых мастакоў
Катэгорыя:Дастоева
Катэгорыя:Іванава
Укрыжаванне (абраз са Століна)

**Укрыжаванне** — абраз, напісаны невядомым майстрам у канцы XVII стагоддзя. Паходзіць з капліцы на могілках Століна Брэсцкай вобласці. Падараваны Ю. Хадыкам. Захоўваецца ў калекцыі Музея старажытнабеларускай культуры. Памеры абраза складаюць 88 × 65 см. Адрэстаўраваны П. Журбеем.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Музей старажытнабеларускай культуры
Катэгорыя:Абразы XVII стагоддзя
Катэгорыя:Абразы Беларусі
Катэгорыя:Карціны ў стылі барока
Катэгорыя:Жывапіс барока Беларусі
Катэгорыя:Карціны невядомых мастакоў
Катэгорыя:Столін
Artik

**Арцём Ігаравіч Умрыхін** (вядомы пад псеўданімам **Арцік**, ) — украінскі выканаўца, рэжысёр, прадзюсер, кампазітар. Лаўрэат тэлефестывалю «Песня года — 2011», лаўрэат прэміі «Залаты грамафон — 2011» за музыку да песні «Адпусці» Джыгана і Юліі Савічавых.

## Крыніцы
Арэшкі

**Арэ́шкі**, або **Ажэ́шкі** () — старажытны шляхецкі род. Найбольш раннія гербоўнікі называюць род Арэшкаў герба «Кораб» (залаты карабель з падобнай на вежу мачтай на чырвоным полі; тое ж на шлеме) у Падляшскім ваяводстве. Прадстаўнікі гэтага роду займалі розныя павятовыя пасады (стольнік, падстолі, падсудак, суддзя, войскі і інш.), галоўным чынам у Мельніцкім павеце ў XVI—XVII стагоддзях. Вядомы каля 20 прадстаўнікоў гэтага роду. У XVIII стагоддзі вядомы Арэшкі герба «Побуг», прадстаўнікі якога займалі дзяржаўна-адміністрацыйныя пасады ў Вялікім Княстве Літоўскім.

Прызнаны ў дваранстве пастановай Гродзенскага ДДС 3.06 1835 (I частка). Указам Сената не зацвярджаліся.

## Радавод 
# Антоні. Дзяржаўца Мотальскага войтаўства. пакінуў двух сыноў:
## Мадэст. Суддзя земскі пінскі і войт мотальскі.
## Леапольд. Палкоўнік ЯКМ. таксама войт мотальскі пасля брата Мадэста па кансэнсу караля Аўгуста III (1745). Пісар гродскі, а потым стольнік пінскі па прывілею караля Аўгуста III (1744). Набыў маёнтак Пешкаў і Ляхавічы ў Пінскім павеце, з якіх першы пакінуў сыну Тамашу, а другі яго жонцы ў 1777 годзе.
### Тамаш. Капітан войск польскіх. Жонка Алена, дачка лоўчага берасцейскага Багуслава і Соф'і з Выдзгаў Верашчакаў, з якой меў сына Адама.
#### Адам (нар. 1770). Староста рудкоўскі. Уладальнік маёнтка Пешкаў, мяняўся зямлёй з ротмістрам пінскім Станіславам Бянклеўскім (1808). Узяў шлюб з Альжбетай, дачкой палкоўніка войск польскіх Юзафа і Соф'і са Станіслаўскіх Войнаў, ад якой меў аднаго сына Антонія-Яна і трох дачок - Марыяну, Ганну, Францішку.
##### Антоні-Ян (нар. 1805). Спадчыннік маёнтка Пешкаў (1816). Праходзіў па справе эмісара Канарскага (1839), за што быў сасланы ў Сібір і вярнуўся адтуль у 1858 годзе. Пражываў у Пінску (1866). Першая жонка Марыяна Умін, з якой меў аднаго сына Леапольда; другая жонка Тэкля Чарноцкая. сын Францішак.
###### Леапольд (нар. 1826). Партупей-прапаршчык Арэнбургскага лінейнага батальёна (1847);
###### Францішак (нар. 1832).
##### Марыяна.
##### Ганна:
##### Францішка.
#  , родны брат Антонія. Маршалак пінскі. Закладны ўладальнік фальварка Лахва князя Міхаіла-Казіміра і Уршулі з князёў Карыбут-Вішнявецкіх Радзівілаў (1749). Згодна з тастаментам 1749 года меў трох сыноў.
## Фелікс. Стражнік пінскі;
## Юзаф. Падстолі пінскі.
## Антоні. Войскі пінскі і староста острынскі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Ажэшкі
Уладзімір Сяргеевіч Паўлоўскі

**Уладзімір Сяргеевіч Паўлоўскі** (; нар. 5 ліпеня 1994, в. Малькі, Горацкі раён, Магілёўская вобласць) — работнік Беларускага рэспубліканскага саюза моладзі (БРСМ). Дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь з 2024 года, кіраўнік БРСМ (з 24 верасня 2025).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 5 ліпеня 1994 года ў вёсцы Малькі Горацкага раёна Магілёўскай вобласці.

Скончыў Магілёўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя А. А. Куляшова па спецыяльнасці «Фізіка. Матэматыка»; магістратуру МДУ імя А. А. Куляшова па спецыяльнасці «Фізіка»; Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію па спецыяльнасці «Маркетынг».

Працаваў настаўнікам фізікі ў Сярэдняй школе № 28 г. Магілёва; настаўнікам фізікі і матэматыкі ў Сярэдняй школе № 4 г. Горкі; першым сакратаром Горацкага раённага камітэта грамадскага аб’яднання «Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі»; першым сакратаром Магілёўскага абласнога камітэта грамадскага аб’яднання «Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі»; намеснікам генеральнага дырэктара па ідэалагічнай рабоце і быце Магілёўскага мясакамбіната.

Член Рэспубліканскай партыі працы і справядлівасці.

У 2024 годзе стаў дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VIII склікання ад Горацкай акругі № 82. Член Пастаяннай камісіі па ахове здароўя, фізічнай культуры, сямейнай і маладзёжнай палітыцы. 22 верасня 2025 года прызначаны кіраўніком БРСМ.

## Узнагароды 
Узнагароджаны ганаровымі граматамі Цэнтральнага камітэта грамадскага аб’яднання «Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі», Магілёўскага абласнога выканаўчага камітэта.

## Сям’я 
Жанаты, выхоўвае дачку.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Біяграфія на сайце Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь

Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 8-га склікання
Леапольд Арэшка

**Леапольд Арэшка** (; каля 1720 — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Арэшкаў. Нарадзіўся ў незаможнай сям’і.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Абозныя пінскія
Катэгорыя:Пісары гродскія пінскія
Іна Віктараўна Білаконь

**Іна Віктараўна Білаконь** () — украінская . Яна вядомая па ролі Іны Адольфаўны, «маці Веркі Сярдзючкі». Была актрысай эстраднага тэатра мініяцюр «Кампот». Цяпер — актрыса тэатра Андрэя Данілка.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Актрысы Украіны
Ты не прыйшла

«**Ты не прыйшла (не прыйшоў)**» (азерб. Sən gəlməz oldun, Сəн гəлмəз олдун) — песня, напісаная азербайджанскім кампазітарам-аматарам Алекперам Тагіевым на словы паэтэсы Медзіны Гюльгун. Музыку кампазітар прысвяціў сваёй жонцы, якая памерла падчас (або адразу пасля) родаў.

Песню ў свой час выконвалі народная артыстка СССР Зейнаб Ханларава, народныя артысты Азербайджана Мамедбагір Багірзадэ, Фаік Агаеў, турэцкія спевакі Сібель Джан, Гюльдэн Карабаджэк і Гюлай Сезер (турэцкая мова), народная артыстка Узбекістана Насіба Абдулаева і іншыя. Таксама быў зняты кліп Гульбахар Шукюрлі ў выкананні Фаіка Агаева, Шырзада Фаталіева, заслужанага артыста Азербайджана, на балабане , малдаўскі музыка Канстанцін Масковіч выканаў музыку Канстанціна Масковіча падчас святкавання Ноўруза ў Кішынёве .

У рамках шоу «Ледніковы перыяд» Алена Бабенка і Раман Кастамараў выступілі пад музыку з песні ў выкананні Аліхана Самедава. Музыка песні таксама гучыць у песні «Памятай мяне» Сагдыяны і ў песні Б’янкі «Здрада». У 2012 годзе песню ўключыла ў свой рэпертуар расійская спявачка Саці Казанова, выканаўшы яе на азербайджанскай мове. Музыка песні таксама гучыць на фоне кінафільма рэжысёра Эльдара Багунова «Сустраканне са смерцю».

## Крыніцы 
Катэгорыя:Песні Азербайджана
Катэгорыя:Песні на азербайджанскай мове
Катэгорыя:Песні 1967 года
Халакост у Пінскім раёне

За час акупацыі практычна ўсе яўрэі Пінскага раёна былі забітыя, а нешматлікія ацалелыя ў большасці ваявалі пасля ў партызанскіх атрадах.

Масавыя забойствы яўрэяў у раёне адбыліся ў Пінску, Лагішыне, Пагосце-Загародскім, Пасянічах, у вёсках Іванікі (цяпер у межах вёскі Пасянічы) — не менш за 251 чалавек, Грыўковічы, Сакалоўка, Дубае, Кончыцы, Мокрая Дуброва, Лемяшэвічы, Велясніца, Цвярдоўка, Парахонск, Парэчча, Завідчыцы, Вохава, Каладзеевічы, Кашэвічы, Малы Халажын, Багушэва, Бярозавічы (у мінулым вёска Паршэвічы), Выжлавічы, Паняцічы, Гарадзішча, Пачапава, Гальцы, Качановічы, Колба, Марозавічы, Вешня, Остраў, Жолкіна, Ладараж, Ласіцк, Парэ, Жабчыцы, Залессе, Казляковічы (цяпер у межах Пінска), Чарнеевічы, Бакінічы, Сошна, Вялікія Дзіковічы, Жыдча, Невель, Стайкі, Хойна і іншых.

У вёсцы Дабраслаўка ў пачатку жніўня 1941 года карнікі арыштавалі яўрэйскую сям’ю (5 чалавек) і мясцовых актывістаў (6 чалавек), якіх выдаў мясцовы стараста Аляксей Зянкавец (пасля вайны жыў і памёр у Аўстраліі). Іх трымалі ў хляве і расстралялі за вёскай. Актывістаў затым пахавалі сваякі на мясцовых могілках, а яўрэяў — за агароджай.

Немцы, рэалізуючы гітлераўскую праграму знішчэння яўрэяў, стварылі на тэрыторыі раёна 3 гета: Пінскае (лета 1941 — 28 кастрычніка 1942, загінула больш за  чалавек), Пагост-Загародскае (канец 1941 — 15 жніўня 1942, забітыя каля 1200 чалавек), Лагішынскае (існавала да жніўня (верасня) 1941 (1942), загінула ад 300 да 1605 чалавек).

На Піншчыне 13 чалавек былі ўдастоены ганаровага звання «Праведнік народаў свету» ад ізраільскага мемарыяльнага інстытута «Яд ва-Шэм» «*у знак глыбокай удзячнасці за дапамогу, аказаную яўрэйскаму народу ў гады Другой сусветнай вайны*»: Махайская (Біліцкая) Барбара, Дахмацкая Аляксандра, Яноўская (Дахмацкая) Яніна, Дзергач Уладзімір і Донья, Грамыка Марыя, Круль Гюнтэр, Камар Канстанцін і Марыя, Буката Канстанцін і Вольга.

Помнікі забітым яўрэям раёна ўстаноўлены ў Пінску, Пагосце-Загародскім і Лагішыне.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

Пінскі раён
Катэгорыя:Гісторыя Пінскага раёна
Ту-404

**Ту-404** — праект пасажырскага самалёта звышвялікай умяшчальнасці, распрацаваны ў  Тупалева ў пачатку 1990-х гадоў.

## Гісторыя 
Навукова-даследчыя працы над праектам, які атрымаў назву Ту-404, пачаліся ў 1991 годзе. Меркавалася, што самалёт зможа перавозіць 1200 пасажыраў на 12-13 тысяч км. Было прапанавана некалькі варыянтаў кампаноўкі самалёта, сярод якіх было і «лятаючае крыло». У апошнім выпадку сілавая ўстаноўка складалася з шасці вінтавентылятарных турбарэактыўных рухавікоў з вінтамі. Такая сілавая ўстаноўка павінна была забяспечыць на ўзлёце цягу па 18 тысяч кгс пры крэйсерскім расходзе паліва 0,644 кг/кгс×г. Рухавікі размяшчаліся ў хвасце цэнтраплана крыла, якое адначасова з’яўлялася фюзеляжам.

Самалёт змог бы перавозіць 1214 пасажыраў у сваіх шасці салонах. Вертыкальнае апярэнне меркавалася зрабіць двухкілявым з фальшкілямі. Стрэлападобнасць крыла-фюзеляжа складала 45 градусаў. Да яго прыстыкоўваліся здымныя часткі крыла, у якіх захоўвалася паліва, стрэлападобнасцю 35 градусаў.

Быў таксама класічны варыянт кампаноўкі самалёта, які ўяўляў сабой двухпалубны аэробус (700 чалавек на ніжняй палубе і 500 на верхняй) для перавозкі 1200 чалавек у эканомкласе на 10 тысяч км. У ніжняй частцы размяшчаліся грузавыя адсекі для стандартных кантэйнераў. Прапрацоўваліся грузапасажырскі (адна верхняя пасажырская палуба і павялічанае грузавое аддзяленне) і чыста грузавы варыянты. Самалёт уяўляў сабой нізкаплан са стрэлападобнасцю крыла 35 градусаў. Крыло мела шматсекцыйныя перадкрылкі па ўсім пярэднім беражку, шматсекцыйныя інтэрцэптары-флапероны, элероны для кіравання на малых хуткасцях і шчыткі-закрылкі. На канцах крыла меліся вертыкальныя крылцы-шайбы. Хваставое апярэнне было стрэлападобным і мела вялікую плошчу. Кожная палова руля вышыні была двухсекцыйнай. Самалёт меў чатыры рухавіка НК-44 або Ролс-Ройс «Трэнт», усталяваных на пілонах пад крылом. Шасі самалёта было шматцялежным са шматколавымі каляскамі.

Праект не выйшаў са стадыі папярэдняга абмеркавання. Макет самалёта ў варыянце лятаючага крыла дэманстраваўся на розных міжнародных выставах. Увод Ту-404 у эксплуатацыю запатрабаваў бы пераабсталявання аэрапортаў для забеспячэння стаянкі і руху вялікіх пасажырапатокаў.

## Літаратура 
* 

## Зноскі 
Катэгорыя:Пасажырскія самалёты
Катэгорыя:Самалёты Тупалева
Уваскрэсенне. Сашэсце ў пекла (абраз з Альгомеля)

**Уваскрэсенне. Сашэсце ў пекла** — абраз, напісаны невядомым майстрам у канцы XVII стагоддзя. Паходзіць са Свята-Уваскрасенскай царквы ў Альгомелі Столінскага раёна Брэсцкай вобласці. Захоўваецца ў калекцыі Музея старажытнабеларускай культуры. Памеры абраза складаюць 113 × 86 × 2 см. Адрэстаўраваны А. Шпунтам.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Музей старажытнабеларускай культуры
Катэгорыя:Абразы XVII стагоддзя
Катэгорыя:Абразы Беларусі
Катэгорыя:Карціны ў стылі барока
Катэгорыя:Жывапіс барока Беларусі
Катэгорыя:Карціны невядомых мастакоў
Катэгорыя:Альгомель
Ту-204

**Ту-204/214** — савецкі і расійскі сярэднемагістральны вузкафюзеляжны пасажырскі самалёт, распрацаваны ў канцы 1980-х — пачатку 1990-х гадоў у КБ Тупалева для замены на авіялініях пасажырскага самалёта Ту-154. Разлічаны на 164—215 пасажыраў і далёкасць палёту 4200-5920 км. Вырабляецца з 1990 года на заводзе «Авіястар-СП» ва Ульянаўску, а таксама з 1996 года на КАПО імя С. П. Гарбунова ў Казані (мадыфікацыя Ту-214).

Ту-204 выкарыстоўвае расійскія рухавікі ПС-90А, на ім ужытыя электрадыстанцыйная сістэма кіравання, электронна-лічбавая сістэма кіравання рухавікамі з поўнай адказнасцю (FADEC), звышкрытычныя профілі крыла, блокі абсталявання з лічбавымі вылічальнікамі і іншыя навінкі, якія не выкарыстоўваліся на самалётах папярэдніх.

На аснове базавага варыянту Ту-204 створана каля 20 мадыфікацый, якія адрозніваюцца прызначэннем, лётна-тэхнічнымі характарыстыкамі, тыпам рухавікоў і складам бартавога абсталявання. У сямейства самалётаў Ту-204/214 уваходзяць пасажырскія, VIP-, грузавыя і спецыяльныя мадыфікацыі.

На розныя варыянты Ту-204 атрымана больш за 50 расійскіх і міжнародных сертыфікатаў і дапаўненняў да іх. Самалёты сямейства Ту-204/214 адказваюць усім сучасным патрабаванням па бяспецы, шуму на мясцовасці і выкіду шкодных рэчываў. Мадыфікацыі Ту-204, якія знаходзяцца ў эксплуатацыі, адпавядаюць патрабаванням ІКАО і Еўракантролю па вертыкальным эшаланаванні і дакладнасці навігацыі, без абмежаванняў дапушчаны да палётаў у краіны Еўрапейскага саюза, а таксама выконваюць рэгулярныя рэйсы па ўсім свеце, уключаючы краіны Паўночнай і Паўднёвай Амерыкі.

На фоне санкцый супраць Расіі кіраўнік карпарацыі Растэх Сяргей Чэмезаў заявіў, што Расія можа аднавіць серыйную вытворчасць Ту-214 і Іл-96. 1 красавіка 2022 г. па выніках нарады з Прэзідэнтам Расіі Растэх распаўсюдзіў каментар аб пяці авіяцыйных праграмах. Першым чынам, гэта МС-21, SSJ, iл-114, а таксама нарошчванне серыйнай вытворчасці Тую-214 і Глей-96. Ту-214 — сярэднемагістральны вузкафюзеляжны пасажырскі лайнер. Можа перавозіць 210 пасажыраў, практычная далёкасць палёту дасягае 6500 км.

Яго адметныя рысы — сучасныя аэрадынамічная кампаноўка і пілатажна-навігацыйны комплекс, а таксама высокія лётна-тэхнічныя характарыстыкі. Серыйнай вытворчасцю займаецца Казанскі авіяцыйны завод імя С. П. Гарбунова, філіял кампаніі «Тупалеў». У пачатку 2022 года аб’яўлялася аб правядзенні работ па нарошчванні серыйнага выпуску самалётаў да дзесяці штук у год.

красавіка 2022 г. стала вядома аб запуску вытворчасці 20 самалётаў Ту-214. Пазней было заяўлена, што Аб’яднаная авіябудаўнічая карпарацыя запланавала зрабіць 70 авіялайнераў Ту-214 да 2030 года. Першы (з трох запланаваных) Ту-214 для камерцыйнай эксплуатацыі будуць пастаўлены ў 2023 годзе.

Катэгорыя:Пасажырскія самалёты
Антоні Арэшка (1743—1771)

**Антоні Арэшка** (,  — .

## Крыніцы 
Антоні Арэшка (1743—1771)
Катэгорыя:Загінулі ў баі
Антоні Арэшка (1800—1877)

**Антоні Арэшка** (, псеўданімы *Іудак*, *Іудаш*; 1805—1877.

Атрымаў ад бацькі маёнтак Пешкаў Пінскага павета.

## Крыніцы 
Антоні Арэшка (1800—1877)
Катэгорыя:Сасланыя ў Сібір
Катэгорыя:Удзельнікі паўстання 1830—1831 гадоў
Людвік Арэшка

**Людвік Арэшка** (, ? — ?) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Арэшкаў.

## Крыніцы 
Антоні Арэшка (1743—1771)
Катэгорыя:Падстоліі пінскія