Мікалай Мікалаевіч Малодшы

{{Дзяржаўны дзеяч
| імя             = Мікалай Мікалаевіч (Малодшы)
| арыгінал імя    = 
| выява           = Николай Николаевич Младший, до 1914.jpg
| шырыня          = 270px
| каментарый      =
| тытул           = Старшыня РАВС
| сцяг            = Flag of Russia.svg
| папярэднік      = П. М. Урангель
| пераемнік       = А. П. Куцепаў
| перыядпачатак   = 16 лістапада 1924
| перыядканец     = 5 студзеня 1929 
| тытул_2         = Намеснік на Каўказе
| сцяг_2          = Flag of Russia.svg
| перыядпачатак_2 = 23 жніўня 1915 
| перыядканец_2   = 9 сакавіка 1917 
| папярэднік_2    = І. І. Варанцоў-Дашкоў
| пераемнік_2     = Пасада скасаваная
| тытул_3         = Вярхоўны Галоўнакамандуючы ўсімі сухапутнымі і марскімі сіламі Расійскай Імперыі
| сцяг_3          = Flag of Russia.svg
| перыядпачатак_3 = 20 ліпеня 1914
| перыядканец_3   = 23 жніўня 1915 
| папярэднік_3    = Пасада заснаваная
| пераемнік_3     = Мікалай II
| дата нараджэння  = 
| месца нараджэння =
| падданства       = 
| дата смерці      =
| месца смерці     = 
| пахаваны         = 1. Архангела-Міхайлаўская царква, Каны (1929—2015) 2. Капліца Спаса Праабражэння на Брацкіх вайсковых могілках (з 2015)
| бацька           = 
| маці             = 
| жонка            =
| дзеці            =
| узнагароды       =
{ style = "background: transparent"
       
-
     
-
       
-
border|link = Залатая зброя «За адвагу»|Георгіеўская зброя  border|link = Залатая зброя «За адвагу»|Георгіеўская зброя з дыяментамі
}
}}

**Вялі́кі князь Мікала́й Мікала́евіч (Мало́дшы)**, (; , Санкт-Пецярбург — 5 студзеня 1929, Антыб, Францыя) — першы сын вялікага князя Мікалая Мікалаевіча (старэйшага) і вялікай княгіні Аляксандры Пятроўны (народжанай прынцэсы Альдэнбургскай), унук Мікалая I; генерал-ад'ютант (1904), генерал ад кавалерыі (6 снежня 1900).

Вярхоўны галоўнакамандуючы усімі сухапутнымі і марскімі сіламі Расійскай Імперыі ў пачатку Першай сусветнай вайны (1914—1915); з 23 жніўня 1915 года да сакавіка 1917 — намеснік Яго Імператарскай Вялікасці на Каўказе, галоўнакамандуючы Каўказскай арміяй і вайсковы наказны атаман Каўказскіх казачых войскаў.

Яго жонка з 29 красавіка (12 мая) 1907 года — Анастасія (Стана) Чарнагорская, у першым шлюбе княгіня Раманаўская герцагіня Лейхтэнбергская.

## Тытулаванні і мянушкі 
У арміі атрымаў мянушку «Лукавы» за празмернае славалюбства, прагу ўлады, «абмежаванасць духоўных якасцяў, злы і пагардлівы характар», за тое, што «аддаваў перавагу працу за кулісамі і станавіўся, такім чынам, безадказным перад грамадскай думкай».

 Лукавы, як празвала Мікалая Мікалаевіча ўся кавалерыя ад генерала да салдата, — запазычаная гэта мянушка з слоў малітвы: «барані нас ад лукавага» … 
Імператарская пара называла дзядзьку Мікалая II «Мікалаша».

## Роля ў развіцці псовага палявання 
У 1887 годзе Мікалай Мікалаевіч купіў маёнтак, які прыйшоў ў заняпад у вёсцы Пяршына Алексінскага павета Тульскай губерні і заснаваў там Пяршынскае вялікакняжаскае паляванне. У Пяршыне была добра пастаўлена селекцыйная праца. Пяршынскія рускія сабакі харты лічыліся ўзорнымі. Шчанюкоў шырока раскуплялі замежнікі. Лічыцца, што менавіта Пяршынскае паляванне спрыяла папулярызацыі гэтай пароды ў свеце і яе захаванню пасля рэвалюцыі. Таксама менавіта ў Пяршына была выведзена кіраўніком спраў вялікага князя Д. П. Вальцавым парода «рускі рабы ганчак» .

10 кастрычніка 1914 года ўзнагароджаны ордэнам Святога Георгія 3-й ступені «у аддзяку мужнасці, рашучасці і непахіснай настойлівасці ў правядзенні планаў ваенных дзеянняў, пакрыўшых неўвядальнай славай рускую зброю».

9 сакавіка 1915 года ўзнагароджаны ордэнам Святога Георгія 2-й ступені за ўзяцце крэпасці Перамышль.

12 красавіка 1915 года ўзнагароджаны Георгіеўскай шабляй, упрыгожанай дыяментамі, з надпісам «За вызваленне Чырвонай Русі».

Пераацэнка вялікім князем сваіх здольнасцяў пацягнула ў выніку шэраг буйных ваенных памылак, а спробы адвесці ад сябе адпаведныя абвінавачванні, пацягнулі раздзіманне германафобіі і шпіёнаманіі. Адным з падобных найбольш значных эпізодаў стала завяршыўшаяся пакараннем смерцю невінаватага справа палкоўніка Мясаедава, дзе Мікалай Мікалаевіч гуляў першую скрыпку разам з А. І. Гучковым . Камандуючы фронтам, з прычыны рознагалосся суддзяў, не зацвердзіў прысуд, аднак лёс Мясаедава вырашыла рэзалюцыя Вярхоўнага галоўнакамандуючага вялікага князя Мікалая Мікалаевіча: «Усё роўна павесіць!».

Гэта справа, у якім вялікі князь гуляў першую ролю, пацягнула ўзмацненне выразна арыентаванай падазронасці грамадства і адыграла сваю ролю ў тым ліку ў майскім 1915 года нямецкім пагроме ў Маскве . Дадзеныя якасці адзначаліся наведвальнікамі Стаўкі, Імператрыцай Аляксандрай Фёдараўнай, «царскім сябрам» Р. Я. Распуціным.

Ваенны міністр У. А. Сухамлінаў сведчыў:

Усё ж не гэтыя парушэнні вялікага князя як Вярхоўнага галоўнакамандуючага прымусілі Імператара прыняць рашэнне аб устараненні вялікага князя з гэтай пасады: як піша ваенны гісторык А. А. Кярсноўскі, да лета 1915 года «на Расію насунулася ваенная катастрофа» .

Мікалай II, які прыехаў 5 мая 1915 года ў Стаўку, адклаў свой ад’езд дадому :

Генерал М. В. Аляксееў, які прыехаў у верасні 1914 года ў Стаўку таксама быў «здзіўлены панавальнай там бязладзіцай, разгубленасцю i засмучэннем. Абодва, і Мікалай Мікалаевіч і Янушкевіч, разгубіліся ад няўдач Паўночна-Заходняга фронту і не ведаюць, што рабіць»

Няўдачы на фронце працягваліся: 22 ліпеня была здадзена Варшава, Коўна, былі ўзарваныя ўмацавання Брэста, немцы набліжаліся да Заходняй Дзвіны, была пачата эвакуацыя Рыгі. У такіх умовах Мікалай II вырашыў адхіліць не спраўляючагася вялікага князя і сам устаць на чале Рускай арміі. Па ацэнцы ваеннага гісторыка А. А. Кярсноўскага такое рашэнне Імператара было адзіным выхадам .

У лістападзе 1916 года М. М. выклікаўся ў Стаўку ў Магілёве для размовы з Мікалаем II. У снежні 1916 года ў Маскве адбылася таемная нарада змоўшчыкаў пад старшынствам князя Г. Я. Львова. Меркавалася, што Мікалай II будзе зрынуты, а ўсерасійскі прастол зойме Мікалай Мікалаевіч. Прапанова аб заняцці прастолу была перададзена М. М. 1 студзеня 1917 года праз ўдзельнічага у нарадзе Тыфліскага гарадскога галаву, старшыню Каўказскага аддзела Усерасійскага саюза гарадоў А. І. Хацісава. Па ўспамінах Хацісава, М. М. папрасіў некаторы час на разважанне, а праз два дні адмовіўся ад зробленай прапановы, заявіўшы, што «мужык» і «салдат» не зразумеюць гвалтоўнага перавароту.

Пра падзеі Лютаўскай рэвалюцыі ў Петраградзе вялікі князь даведаўся  ў Батумі, куды ездзіў на сустрэчу з камандуючым Чарнаморскім флотам адміралам А. В. Калчаком.

Вялікі князь выехаў  з Тыфліса ў суправаджэнні свайго брата, вялікага князя Пятра Мікалаевіча, і яго сына, князя Рамана Пятровіча, і прыбыў у Стаўку ў Магілёў , каб заняць пасаду Вярхоўнага Галоўнакамандуючага. Аднак, атрымаўшы ліст кіраўніка Часовага ўрада князя Г. Я. Львова з рашэннем Часовага ўрада аб немагчымасці для яго быць Вярхоўным Галоўнакамандуючым, пасля нарады з генералам М. В. Аляксеевым, адмовіўся ад гэтай пасады і выйшаў у адстаўку.

Пакінуў ваенную дзейнасць і з’ехаў у крымскі маёнтак Дзюльбер, які належаў яго малодшаму брату Пятру Мікалаевічу. У маёнтку ён жыў у час падзей кастрычніцкага перавароту і падчас германскай акупацыі Крыму ў 1918 годзе, ні з кім не размаўляючы і нікога не прымаючы. Па ўспамінах П. М. Урангеля, які гэтак жа знаходзіўся ў той перыяд у Крыме, на наступны дзень пасля заняцця германцамі Карэіза ў Дзюльбер прыбылі прадстаўнікі германскага камандавання. Мікалай Мікалаевіч перадаў прыехаўшым «што, калі яны жадаюць бачыць яго, як ваеннапалоннага, то ён, вядома, гатовы гэтаму падпарадкавацца, калі ж іх прыезд ёсць просты візіт, то ён не знаходзіць магчымым яго прыняць». Нямецкія афіцэры трымалі сябе карэктна і перадалі, што вялікі князь ні ў чым сціснутым не будзе. На пытанне афіцэраў, ці мае патрэбу ён у германскай ахове, Вялікі князь адказаў, што ён лічыць за лепшае сфармаваць рускую ахову, што і было зроблена.

Па ўспамінах Ф. Ф. Юсупава, таксама які знаходзіўся ў Крыме ў той перыяд, у маі 1918 года ў Крым прыбыў ад’ютант германскага імператара, з даручэннем ад апошняга знайсці якога-небудзь з Раманавых, каб той падпісаў Брэст-Літоўскі дагавор ў абмен на расійскі прастол. Усё з тых, да каго ад’ютант звярнуўся з гэтай прапановай яго гнеўна адхілілі, а Вялікі князь Аляксандр Міхайлавіч заявіў, «што ў сям’і яго не было, няма і не будзе здраднікаў».

З пагрозай уступлення ў Крым чырвоных войскаў у канцы сакавіка 1919 года пакінуў рускую зямлю на англійскім дрэдноўце «Мальбара», разам з імператрыцай Марыяй Фёдараўнай і іншымі членамі Расійскага Імператарскага Дома, якія заставаліся ў Крыме.

## У эміграцыі 
У эміграцыі з красавіка 1919 года жыў у Італіі у Генуі ў якасці госця караля Віктара Эмануіла III, свайго сваяка.

З 1922 года — у Францыі. Пражываў пад прозвішчам Барысаў на віле «Тэнар» у Антыбе; з ім жа жыў яго малодшы брат, вялікі князь Пётр Мікалаевіч. З ліпеня 1923 года Мікалай Мікалаевіч і яго жонка Анастасія пасяліліся ў загарадным доме ў Santeny (Валь-дэ-Марн), у замку Шуан (), у дваццаці кіламетрах ад Парыжа.

16 лістапада 1924 года прыняў агульнае кіраўніцтва рускай ваеннай арганізацыяй у эміграцыі — Рускім агульнавоінскім Саюзам. Рэальна гэтая арганізацыя кіравалася белагвардзейскім генералітэтам, праантантаўскага кшталту і ніколі не аб’ядноўвала ўсе актыўныя эмігранцкія ваенныя кадры.

Сярод некаторых груп белай эміграцыі лічыўся прэтэндэнтам на расійскі Прастол як старэйшы па ўзросце і самы вядомы член Дынастыі, хоць сам ніякіх манархічных прэтэнзіяў не выказваў. Калі да яго з асаблівым лістом звярнуўся вялікі князь Кірыл Уладзіміравіч пасля таго, як абвясціў сябе Імператарам Усерасійскім, рашуча адхіліў дамаганні Кірыла Уладзіміравіча на Імператарскі тытул, заявіўшы, што пытанне аб манархіі можа вырашацца «рускім народам на роднай зямлі». Спробы некаторых груповак абвясціць яго Імператарам у выгнанні не мелі адназначнай падтрымкі ў рускай эміграцыі і не ўхваляліся царкоўнымі коламі, а таксама сваякамі Імператарскай Дынастыі з іншых валадарных Дамоў.

## Смерць 
Пасля пагаршэння здароўя, у кастрычніку 1928 года пераехаў у Антыб, дзе зноў арандаваў тую ж вілу «Тэнар». Памёр 5 студзеня 1929 года, у 9 гадзін 30 хвілін вечара на сваёй віле. З прычыны раптоўнага паслаблення дзейнасці сэрца смерць настала амаль імгненна. З вечара смерці ў цела было ўстаноўлена воінскае дзяжурства, якое неслі афіцэры Аховы Яго Імператарскай Высокасці і афіцэры і казакі л.-гв. Атаманскага палка, кадр якога знаходзіўся ў Канах, а таксама некаторыя генералы і афіцэры, якія не належалі да гэтых частак .

Адпяванне было здзейснена ў Канскай царквы Святога Архангела Міхаіла арцыбіскупам Серафімам (Лук’янавым) (РПЦЗ) у прысутнасці вышэйшых ваенных чыноў Францыі . У яго труны стаяў ганаровы каравул з чыноў рускай арміі.

Пахаваны ў крыпце таго ж храма. У 1935 годзе побач пахавалі і яго жонку.

## Асабістае жыццё і шлюб 
У канцы 1880-х у яго ўзнік раман з дачкой дробнага крамніка С. І. Бурэнінай, жонкай купца-футроўшчыка і маці дваіх дзяцей. Прасіў у імператара Аляксандра III згоды на шлюб з ёй. З апублікаванай пасля рэвалюцыі дакладной запіскі обер-пракурора Свяцейшага Сінода К. П. Пабеданосцава імператару ад 7 жніўня 1892 года вынікае, што 6 мая таго ж года імператар вусна даў згоду на іх шлюб, якая, аднак, была пазней адазваная «па змененых абставінах» (сапраўдныя словы рэзалюцыі Аляксандра III на дакладзе ).

29 красавіка (12 мая) 1907 года, у Ялце, ўзяў шлюб з Анастасіяй Мікалаеўнай, народжанай прынцэсай Чарнагорскай; ёй было сорак гадоў, жаніху пяцьдзесят. Для яе гэта быў другі шлюб. На цырымоніі прысутнічалі толькі самыя блізкія. Дзяцей у іх не было. Як сведчыў протапрэсвітар рускай арміі і флоту Георгій Шавельскі, знаходзячыся ў час Першай сусветнай вайны ў стаўцы ў Баранавічах Вялікі князь кожны дзень пісаў лісты жонцы ў Кіеў.

## Літаратура 
* *Данилов Ю. Н.* Великий князь Николай Николаевич. — Париж, 1930; Переиздание: М.; Жуковский: Кучково поле, 2006. ISBN 5-901679-09-1* Александр Михайлович, Вел.кн. Книга воспоминаний.— М.,1991.
* *Григорян В. Г.* Романовы. Биографический справочник. — М.:АСТ.2007.
* 
* *Ю. А. Мамонов*. Последний главнокомандующий российской императорской армии на зарубежных открытках — Филокартия, 2010, № 1(16). — с. 17-19.
* *Кузьмин Ю. А.* Российская императорская фамилия 1797—1917. Биобиблиографический справочник. Санкт-Петербург, Дмитрий Буланин, 2005, с. 289—293 (ISBN 5-86007-435-2)
* *Пчелов Е. В.* Романовы. История династии.— М.: ОЛМА-ПРЕСС. 2004.
* 
* [Http://regiment.ru/bio/N/10.htm Біяграфія на сайце «Руская імператарская армія»] 
* [Http://leninka-ru.livejournal.com/94542.html Список литературы о великом князе Николае Николаевиче] (складзены ў РДБ)

  
Катэгорыя:Вялікія князі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Вярхоўныя галоўнакамандуючыя Расіі ў Першай сусветнай вайне
Катэгорыя:Казакі ў Першай сусветнай вайне