Ланцуговая піла

**Ланцуговая піла** — гэта партатыўны рэжучы інструмент, від пілы, у якой зубцы прымацаваныя да замкнутага ланцуга, які абарочваецца уздоўж кіруючай паласы.

Сучасныя ланцуговыя пілы звычайна маюць бензінавы або электрычны рухавік і выкарыстоўваюцца ў такіх відах дзейнасці, як валка, распілоўка і абрэзка дрэў, нарыхтоўка дроў, рэзка бетону і лёду. Першыя ланцуговыя пілы выкарыстоўваліся ў хірургіі для рэзкі костак.

## Гісторыя 
### У хірургіі 
Гнуткая піла, якая складалася з тонкага зубчастага ланцуга, замацаванага паміж двума драўлянымі ручкамі, была прапанавана ў канцы 18 стагоддзя (прыкладна ў 1783 - 1785 гадах) двума шатландскімі лекарамі, Джонам Эйткенам і Джэймсам Джэфры, для разразання лагвовай косці падчас родаў. Гэта было праілюстравана ў другім выданні кнігі Эйткена *«Прынцыпы акушэрства, або пасляродавая медыцына»* (1785).  У 1806 годзе Джэфры апублікаваў *працу «Выпадкі выдалення карыёзных суставаў»*, у якой  паведамляў, што ідэю пілы «з суставамі, падобнымі на ланцужок гадзінніка» ён прыдумаў самастойна, але не мог яе вырабіць да 1790 года. Джэфры тлумачыў, што такая піла дазваляе зрабіць рану меншай і абараніць мышцы, нервы і вены. На працягу значнай часткі 19 стагоддзя ручная ланцуговая піла была карысным хірургічным інструментам, але ў 1894 годзе яе замяніла піла Джыльі, якая была таннейшай у вытворчасці і стварала вузейшы разрэз без рызыкі паломкі ў костцы.

Больш падобным да сучаснай ланцуговай пілы быў іншы медыцынскі інструмент, распрацаваны каля 1830 года нямецкім механікам і артапедам Бернхардам Гейнэ. Гэты інструмент меў ланцуг з дробнымі зубцамі, які перамяшчаўся вакол кіравальнага ляза з паваротам зорачкі. Інструмент выкарыстоўваўся таксама для разразання костак.

### Для рэзкі дрэва 
Адзін з самых ранніх патэнтаў на «бясконцую ланцуговую пілу» быў выдадзены Фрэдэрыку Мага з Флэтлендса, штат Нью-Ёрк, у 1883 годзе з мэтай вырабу дошак з дапамогай ланцуга, расцянутага паміж двума барабанамі.  Першая партатыўная ланцуговая піла была распрацавана і запатэнтавана ў 1918 годзе канадскім цесляром Джэймсам Шэндам.   Пасля таго, як у 1930 годзе ён адмовіўся ад правоў на патэнт, яго вынаходніцтва было развіта нямецкай кампаніяй Festo (цяпер Festool) ў 1933 годзе. Іншым важным суаўтарам сучаснай бензапілы з'яўляецца Андрэас Штыль: ён распрацаваў і запатэнтаваў электрычную ланцуговую пілу для выкарыстання на лясных пляцоўках у 1926 годзе і бензапілу ў 1929 годзе, а таксама заснаваў кампанію па іх масавай вытворчасці. У 1927 годзе Эміль Лерп, заснавальнік кампаніі Dolmar, распрацаваў першую ў свеце бензінавую ланцуговую пілу, якая патрабавала двух аператараў, і пачаў яе масава вырабляць.

Першая бензапіла, якой мог карыстацца адзін чалавек, была прадстаўлена ў 1950 годзе, аднак яна была даволі цяжкай. У 1959 годзе сярэдняя вага бензапілы складала каля 12 кг, сучасныя бензапілы звычайна важаць прыблізна 5 кг.

Нягледзячы на тое, што ў сучасных лесанарыхтоўчых работах выкарыстоўваецца разнастайная спецыялізаваная тэхніка, ручная валка лесу таксама працягвае выкарыстоўвацца.

На пачатку 21-га стагоддзя бензапілы заставаліся найбольш распаўсюджаным тыпам ланцуговай пілы, аднак з канца 2010-х гадоў яны сутыкнуліся з канкурэнцыяй з боку бесправадных піл з літыевымі акумулятарамі. Большасць акумулятарных ланцуговых піл невялікія і падыходзяць толькі для абрэзкі жывой агароджы і догляду за дрэвамі, аднак Husqvarna і Stihl ужо пачалі вырабляць поўнаразмерныя акумулятарныя пілы для распілоўвання бярвення.

## Гл. таксама 
* Ручная піла

## Крыніцы 
Катэгорыя:Дрэваапрацоўчыя інструменты
Катэгорыя:Рэзныя інструменты