open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Новы Сцепаноў

**Но́вы Сцепано́ў** (, ) — былая вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Хракавіцкага сельсавета.

Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (13 сем'яў) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы. Ліквідавана 20 жніўня 2008 года.

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
У 32 км на поўдзень ад Брагіна, 61 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 149 км ад Гомеля.

Размешчана на тэрыторыі Палескага радыяцыйна-экалагічнага запаведніка.

## Транспартная сетка 
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін.

Планіроўка складаецца з крывалінейнай вуліцы, блізкай да шыротнай арыентацыі. Забудова драўляная, сядзібнага тыпу.

## Гісторыя 
Заснаваны напачатку 1920-х гадоў у выніку раздзела вёскі Сцепаноў на вёскі Стары Сцепаноў і Новы Сцепаноў. У 1920-я гады пачала дзейнічаць школа. У 1927—1931 гадах цэнтр Сцепаноўскага (Новастэфаноўскага) сельсавета. У 1931 годзе арганізаваны калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны у траўні 1943 года фашысты цалкам спалілі вёску і забілі 41 жыхара. У 1959 годзе ўваходзіла ў саўгас «Савічы» (цэнтр — вёска Савічы). Да 12 лістапада 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Сцепаноўскага сельсавета, пасля — у склад Савіцкага сельсавета, які 26 сакавіка 1987 года быў перайменаваны ў Хракавіцкі сельсавет.

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2010 год — жыхароў няма.

### Дынаміка 
* 1940 год — 53 двары, 230 жыхароў.
* 1959 год — 132 жыхара (паводле перапісу).
* 1986 год — жыхары (13 сем'яў) пераселены.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. - Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0
Каралеўства Венгрыя

**Карале́ўства Ве́нгрыя** (, ,  — усходнееўрапейская дзяржава, якая існавала з 1001 па 1918 гг. Узнікла на захадзе сучаснай Венгрыі і пашырала свае ўладанні на ўсю тэрыторыю Венгрыі, Трансільваніі, Славакіі, Ваяводзіны, Падкарпацкай Русі, Харватыі (за выняткам Далмаціі) і некаторых іншых земляў.

## Аўстра-Венгрыя 
Аўстра-Венгрыя з'явілася ў 1867 г. у выніку двухбаковага пагаднення паміж аўстрыйскімі немцамі і венграмі, якое рэфарміравала Аўстрыйскую Імперыю (якая, у сваю чаргу, была створана ў 1804 годзе). Венгерскае каралеўства атрымала шырокую аўтаномію ў складзе імперыі, у тым ліку значныя «паўкаланіяльныя» ўладанні (Трансільванія, Харватыя, Славакія), якія ўтваралі разам так званую венгерскую Транслейтанію, у якой венгры складалі толькі каля 45 % насельніцтва. Венгерская эліта дамаглася права на свою афіцыйную мову — венгерскую, разгарнула даволі агрэсіўную кампанію па мадзьярызацыі — моўнай асіміляцыі меншасцей, якія складалі большасць насельніцтва Транслейтаніі.

## Спасылкі 

Катэгорыя:Гісторыя Румыніі
Катэгорыя:Гісторыя Трансільваніі
Катэгорыя:Гісторыя Славакіі
Катэгорыя:Гісторыя Сербіі
Катэгорыя:Гісторыя Аўстрыі
Катэгорыя:Гісторыя Украіны
Катэгорыя:Гісторыя Харватыі
Катэгорыя:Дзяржавы ў гісторыі Венгрыі
Катэгорыя:Гістарычныя дзяржавы Балканаў
Катэгорыя:Дзяржаўны лад Аўстра-Венгрыі
Новыя Ляды

**Новыя Ляды** — былая вёска ў Новаялчанскім сельсавеце Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.

За 41 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 4 км ад чыгуначнай станцыі Ёлча (на лініі Оўруч — Палтава), 160 км ад Гомеля. На поўдні чыгунка. Транспартная сувязь па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін.

## Гісторыя 
Заснаваны ў пачатку 1920-х гадоў падзелам вёскі Ляды на Старыя Ляды і Новыя Ляды. У 1929 годзе арганізаваны калгас.

У 1959 годзе ўваходзіла ў склад саўгаса «Краснае» (цэнтр — вёска Краснае).

Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджання жыхары ў 1986 пераселены ў чыстыя месцы.

Была забудавана драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.

## Насельніцтва 
* 1959 год — 105 жыхароў (паводле перапісу).
* 1986 год — жыхары пераселены.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі
Нудзічы

**Ну́дзічы** (, ) — былая вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Чамярыскага сельсавета.

Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (121 сям’я) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы.

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
У 11 км на паўднёвы захад ад Брагіна, 28 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 130 км ад Гомеля.

Размешчана на тэрыторыі Палескага радыяцыйна-экалагічнага запаведніка.

## Транспартная сетка 
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін. Планіроўка складаецца з 2 (адна доўгая, другая кароткая) просталінейных вуліц мерыдыянальнай арыентацыі, да якіх на поўдні далучаецца ледзь выгнутая шыротная вуліца. Забудова драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.

## Гісторыя 
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVI стагоддзя як вёска ў валоданні князёў Вішнявецкіх, у 2-й палове XVII стагоддзя перайшла ў валоданне Каняцпольскіх. Пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі. У 1897 годзе размяшчаліся капліца, вятрак, у Брагінскай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні.

У 1931 годзе арганізаваны калгас імя К. Маркса, працавалі вятрак і гамарня. У 1959 годзе ўваходзіла ў склад калгасу імя М. І. Калініна (цэнтр — вёска Глухавічы).

Да 8 студзеня 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Глухавіцкага сельсавета, да 26 верасня 2006 года — у склад Дублінскага сельсавета (у 1987—2005 гадах — Спярыжскі сельсавет). Вёска ліквідавана 20 жніўня 2008 года.

Побач радовішчы торфу.

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2010 год — жыхароў няма.

### Дынаміка 
* 1850 год — 22 двары, 167 жыхароў.
* 1897 год — 42 двары, 295 жыхароў (паводле перапісу).
* 1908 год — 52 двары, 355 жыхароў.
* 1930 год — 70 двароў, 408 жыхароў.
* 1959 год — 514 жыхароў (паводле перапісу).
* 1986 год — жыхары (121 сям’я) пераселены.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі
Любоў Пятроўна Арлова

{{Кінематаграфіст
| Імя              = Любоў Арлова
| Арыгінал імя   = 
| Фота             = Russia-2001-stamp-Lyubov Orlova.jpg
| Шырыня           = 220px
| Подпіс          = 
| Імя пры нараджэнні = Любоў Пятроўна Арлова
| Дата нараджэння    = 
| Месца нараджэння   =  
| Дата смерці = 
| Месца смерці =  
| Грамадзянства =  
| Прафесіі = 
| Прафесія        = 
| Гады актыўнасці =
| Кірунак = Сацыялістычны рэалізм
| Узнагароды =
{ style="background: transparent"
 
}
{ style="background: transparent"

}
| imdb_id = 
| Сайт = http://orlovamuseum.narod.ru
}}

**Любоў Пятроўна Арлова** (1902—1975) — савецкая , кумір савецкіх гледачоў 1930-1950-х гадоў. Лаўрэат двух Сталінскіх прэмій першай ступені (1941, 1950), народная артыстка СССР (1950). У 1938 годзе дала 2 канцэрты ў Віцебску.

## Ролі ў кіно 
* 1933 — Каханне Алёны — Элен Гетвуд
* 1934 — Пецярбургская ноч — Грушанька
* 1934 — Вясёлыя рабяты — Анюта
* 1936 — Цырк — Марыён Дыксан
* 1938 — Волга, Волга — пісьманосіца Дуня Пятрова «Стрэлка»
* 1939 — Памылка інжынера Кочына — Ксенія Лебедзева
* 1940 — Светлы шлях — Таня Марозава, Папялушка
* 1941 — Баявы кіназборнік № 4
* 1941 — Справа Артамонавых — Паўла Меноці
* 1943 — Адна сям’я (не выйшаў на экраны) — Каця
* 1947 — Вясна — актрыса Шатрова, навуковец Ірына Нікіціна
* 1949 — Сустрэча на Эльбе — журналістка Джанет Шэрвуд
* 1950 — Мусаргскі — Таццяна Платонава
* 1952 — Кампазітар Глінка — Людміла Іванаўна
* 1958 — Першы хлопец
* 1960 — Рускі сувенір — Барбара (Варачы Камарова)
* 1963 — Мелодыі Дунаеўскага
* 1974 — Шпак і Ліра (на экраны не выйшаў) — Людміла Грэкава («Ліра»)
Роберт Фултан

**Роберт Фултан** (; 14 лістапада 1765 — 24 лютага 1815) — амерыканскі інжынер і вынаходнік, стваральнік аднаго з першых параходаў і праекта адной з першых падводных лодак.

## Параход Фултана 
Ужо ў 1793 годзе ён прадставіў планы пабудовы парахода ўрадам ЗША і Вялікабрытаніі.

У 1797 г. Фултан пераехаў у Францыю. Тут ён эксперыментаваў з тарпедамі, а ў 1800 прадставіў Напалеону практычную мадэль падводнай лодкі, «Наўтылус». У гэтым жа годзе, па просьбе пасла ЗША Роберта Лівінгстана, Фултан пачаў эксперыменты з паравымі рухавікамі. У 1803 годзе паравое судна даўжынёй 20 м і шырынёй 2,4 м было выпрабаванае на рацэ Сена, дасягнуўшы хуткасці 3 вузлоў супраць плыні.

Натхнёны поспехам, Фултан замовіў больш магутны паравы рухавік у фірме Болтана і Уата. У 1806 годзе рухавік быў дастаўлены ў Нью-Ёрк, куды пераехаў і Фултан, каб кіраваць пабудовай судна. У тым жа годзе ён стварае праект падводнага судна.

У першае плаванне параход Фултан выйшаў 17 жніўня 1807 г.

Катэгорыя:Вынаходнікі паводле алфавіта
Катэгорыя:Вынаходнікі ЗША
Катэгорыя:Машынабудаўнікі
Аляксандр Іванавіч Лебедзь

{{Ваенны дзеяч
|імя     = Аляксандр Іванавіч Лебедзь
|дата нараджэння  = 
|дата смерці    =
|месца нараджэння = 
|месца смерці = 
|выява = Evstafiev-general-alexander-lebed17oct96.jpg
|шырыня = 300px
|апісанне выявы = Расійскі генерал, Аляксандр Лебедзь, на прэс-канферэнцыі, 17 кастрычніка 1996 года.
|мянушка =
|прыналежнасць = 
|гады службы = 1969 — 1995
|званне = 
|род войскаў = 
|камандаваў = камандзір 106-й паветрана-дэсантнай дывізіі,  намеснік камандуючага ПДВ, камандуючы 14-й арміяй;
|частка =
|бітвы = Афганская вайна, 1979—1989 Прыднястроўская вайна  Грамадзянская вайна ў Таджыкістане Першая чачэнская вайна
|узнагароды =
{ style="background: transparent"
    

}
{ style="background: transparent"
       
}
{ style="background: transparent"
       
}
{ style="background: transparent"
 
}
|сувязі =
|у адстаўцы = сакратар Савета бяспекі Расіі,  губернатар Краснаярскага края
}}
**Аляксандр Іванавіч Лебедзь** (, Новачаркаск, Растоўская вобласць, РСФСР — , Краснаярскі край, Расія) — расійскі палітычны і ваенны дзеяч.

## Губернатар Краснаярскага края 
З 17 мая 1998 года — губернатар Краснаярскага края, набраў у другім туры 59 % галасоў. Афіцыйна ўступіў у пасаду 5 чэрвені 1998 года. Да лістапада 2001 года — член Савета Федэрацыі Федэральнага Сходу РФ па пасадзе, склаў з сябе паўнамоцтвы ў адпаведнасці з новым федэральным законам «Аб парадку фарміравання Савета Федэрацыі Федэральнага Сходу РФ». На пасадзе губернатара быў вядомы гучнымі заявамі па сітуацыі ў краі і па краіне ў цэлым. Сярод насельніцтва атрымаў мянушку «генерал-губернатар».

## Гл. таксама 
* Кангрэс рускіх суполак

## Спасылкі 
Катэгорыя:Палітыкі Расіі
Катэгорыя:Сакратары Савета бяспекі Расіі
Катэгорыя:Губернатары Краснаярскага края
Катэгорыя:Удзельнікі Афганскай вайны (1979—1989)
Катэгорыя:Удзельнікі Першай чачэнскай вайны
Катэгорыя:Рускія нацыяналісты
Катэгорыя:Члены КПСС
Катэгорыя:Загінулі ў авіякатастрофах
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Бэндар
Катэгорыя:Выпускнікі Разанскага вышэйшага паветрана-дэсантнага каманднага вучылішча
Катэгорыя:Пахаваныя на Новадзявочых могілках
Катэгорыя:Дэпутаты Дзяржаўнай думы Расійскай Федэрацыі II склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Дзяржаўнай думы Расійскай Федэрацыі ад аднамандатных акруг
Катэгорыя:Выпускнікі Ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзэ
Псіхааналіз

**Псіхаана́ліз** — напрамак у псіхалогіі, заснавальнікам якога з’яўляецца Зігмунд Фрэйд.

Асноўныя ідэі тэорый:
# У псіхіцы існуе тры вобласці: свядомасць (адказвае за ацэнку рэальнасці, прадсвядомасьць (захоўвае веды, якія існуюць, але ў дадзены момант не могуць выйсці ў свядомасць) і бессвядомае (веды, якія не могуць выйсці ў свядомасьць, але ўплываюць на паводзіны чалавека).
# Тры асноўныя формы бессвядомага: сны, памылковыя дзеі (агаворкі, апіскі), неўратычныя сімптомы.
# Асноўная рухаючая сіла, энергія, накіроўваючая дзеянні чалавека — энергія лібіда, сэксуальная, канструктыўная і жыццёсцьвярджальная. Насуперак ёй існуе марцідо, энергія знішчэння і смерці.
# Структура асобы мае выгляд айсбергу: супер-эга (вобраз, навязаны грамадствам) наверсе, падводны ід (жывёльныя інстынкты чалавека) і памежнае эга (вобраз, сфармаваны ў працэсе станаўлення чалавека).

## Гл. таксама 
* Жак Лакан

## Спасылкі 
Катэгорыя:Мадэлі псіхікі

Катэгорыя:Філасофія XX стагоддзя
Катэгорыя:Філасофскія кірункі і школы
Закон попыту і прапановы

**Закон попыту і прапановы** — адзін з асноўных законаў рынкавай эканомікі, які тлумачыць, як фармуецца цана на тавары і паслугі на падставе ўзаемадзеяння паміж попытам і прапановай.

## Сутнасць 
* **Попыт** — гэта колькасць тавару або паслугі, якую спажыўцы гатовы набыць па пэўнай цане.
* **Прапанова** — гэта колькасць тавару або паслугі, якую вытворцы гатовы прадаць па пэўнай цане.

Закон сцвярджае, што пры іншых роўных умовах:
* калі **цана павышаецца**, то **попыт змяншаецца**, а **прапанова павялічваецца**;
* калі **цана змяншаецца**, то **попыт павялічваецца**, а **прапанова змяншаецца**.

## Раўнавага 
Кропка, у якой колькасць прапанаванага тавару роўная колькасці запатрабаванага, называецца **раўнаважнай цаной**. У гэтай кропцы рынкавы механізм функцыянуе найбольш эфектыўна: няма ні дэфіцыту, ні лішку.

## Фактары, што ўплываюць 
На попыт і прапанову ўплываюць:
* даход спажыўцоў;
* цэны на звязаныя тавары (заменнікі або дадаткі);
* густы і перавагі;
* кошт вытворчасці;
* тэхналогіі;
* падаткі і субсідыі;
* чаканні адносна будучых цэн;
* колькасць пастаўшчыкоў або спажыўцоў.

## Графічнае прадстаўленне 
* Крывая попыту звычайна мае **зніжальны нахіл** — чым вышэйшая цана, тым меншы попыт.
* Крывая прапановы мае **ўзыходны нахіл** — чым вышэйшая цана, тым большая прапанова.
* Кропка перасячэння гэтых крывых — гэта раўнаважны стан.

## Значэнне 
Закон попыту і прапановы — аснова мікраэканомікі і адзін з базавых прынцыпаў, які тлумачыць механізмы фармавання цэн, паводзіны спажыўцоў і вытворцаў, а таксама вынікі дзяржаўнага ўмяшання (напрыклад, усталяванне мінімальнай ці максімальнай цаны).

## Крытыка і абмежаванні 
* Закон працуе ў ідэальных умовах, але ў рэальным свеце існуюць **рынкавыя няўдачы**, манаполіі, знешнія эфекты і іншыя фактары, якія могуць скажона ўплываць на ўзаемадзеянне попыту і прапановы.
* У некаторых сектарах (напрыклад, ахова здароўя, адукацыя, жыллё) гэты механізм не забяспечвае справядлівага і эфектыўнага размеркавання рэсурсаў.

## Літаратура 
* Mankiw, N. Gregory. *Principles of Economics*. Cengage Learning, 2018.  
* Samuelson, Paul A.; Nordhaus, William D. *Economics*. McGraw-Hill Education, 2010.  
* Krugman, Paul; Wells, Robin. *Microeconomics*. Worth Publishers, 2018.

Катэгорыя:Эканамічныя законы
Катэгорыя:Мікраэканоміка

Катэгорыя:Навуковыя законы
Катэгорыя:Эканамічныя законы
Лібіда

**Лібіда** ( — цяга, жаданне, страсць, імкненне) — адно з асноўных паняццяў псіхааналізу, распрацаваных Фрэйдам. Яно абазначае сэксуальнае жаданне ці палавы інстынкт. Гэты тэрмін неабходны для апісання разнастайных праяў сэксуальнасці. Фрэйд прыраўняў лібіда да Эрасу Платона і вызначыў яго як энергію цягі да ўсяго таго, што ахопліваецца словам «каханне»: палавая любоў, сябелюбства (нарцысізм), любоў да бацькоў і дзяцей, ўсеагульнае чалавекалюбства і г. д. Тэрмін «лібіда» выкарыстоўваецца Фрэйдам пры тлумачэнні прычын узнікнення псіхічных разладаў, неўрозу, і таксама для апісання ходу псіхічнага развіцця нармальнага чалавека, яго навуковай і мастацкай дзейнасці, сублімацыі.

Прычыны павышанага лібіда крыюцца ў фарміраванні чалавека яшчэ ва ўлонні маці. Уплыў на сексуальнасць аказваюць генетычныя асаблівасці, тыпалогія нервовай сістэмы, зладжанасць працы эндакрыннай сістэмы і выхаванне, культурныя асаблівасці, у якіх будзе расці дзіця.

## Гл. таксама 
* Палавая цяга
* Сексапільнасць
* Катэксіс
* Дэструда
* Танатас
* Conatus
* Прынцып задавальнення

## Спасылкі 
Катэгорыя:Псіхааналіз
Катэгорыя:Аналітычная псіхалогія
Новыя Хракавічы

**Но́выя Хракаві́чы** (, ) — былая вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Чамярыскага сельсавета.

Скасавана 28 кастрычніка 2014 года (далучана да вёскі Старыя Хракавічы).

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
За 16 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 43 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель).

## Транспартная сетка 
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін.

Планіроўка складаецца з блізкай да шыротнай, амаль просталінейнай вуліцы з завулкамі, забудаванай двухбакова драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.

## Гісторыя 
Заснавана ў 2-й палове XIX стагоддзя, калі перасяленцы з вёска Хракавічы заснавалі тут вёску Новыя Хракавічы, а сяло Хракавічы стала звацца Старыя Хракавічы. У 1908 годзе ў Савіцкай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні.

У 1931 годзе арганізаваны калгас «Дняпровец», працавалі вятрак і гамарня. У 1959 годзе ў складзе калгасу імя В. І. Чапаева (цэнтр — вёска Рудня-Жураўлёва).

Да 26 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Чамярыскага сельсавета, да 1 снежня 2009 года — у склад Хракавіцкага сельсавета, пасля — зноў у складзе Чамярыскага сельсавета.

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2004 год — 40 гаспадарак, 65 жыхароў.

### Дынаміка 
* 1897 год — 63 двары, 347 жыхароў (паводле перапісу).
* 1908 год — 382 жыхара.
* 1930 год — 105 двароў, 473 жыхара.
* 1959 год — 412 жыхароў (паводле перапісу).
* 2004 год — 40 гаспадарак, 65 жыхароў.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць / С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2004. 632 с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0

## Спасылкі
Дэвід Гілберт

**Дэвід Гілберт** (; нар. , , Англія) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Фіналіст International Championship 2015 года і чвэрцьфіналіст чатырох іншых рэйтынгавых турніраў. Удзельнік 1/8 фіналу чэмпіянату свету 2012 года. З лістапада 2015 года нязменна ўваходзіць у топ-32 сусветнага рэйтынгу.

Пачаў сваю кар’еру ў чэлендж-туры ў 1998 годзе, а ў 2002 годзе выйграў адзін з яго этапаў і ўпершыню патрапіў у мэйн-тур ва ўзросце 21 года, пасля чаго дэбютаваў у асноўнай стадыі рэйтынгавага турніру на адкрытым чэмпіянаце Шатландыі 2003 года. Канчаткова зацвердзіўся ў галоўным снукерным туры ў 2005 годзе, а ў 2007 годзе дэбютаваў у асноўнай стадыі чэмпіянату свету і ўпершыню патрапіў у топ-64. У 2009 годзе ўпершыню дайшоў да 1/8 фіналу рэйтынгавага турніру на адкрытым чэмпіянаце Уэльса, а ў 2012 годзе ў другі раз патрапіў у асноўную стадыю сусветнага першынства, дайшоўшы да 1/8 фіналу, што з’яўляецца яго найлепшым вынікам на найбуйнейшым снукерным спаборніцтве. У сезоне 2013/2014 дэбютаваў на чэмпіянаце Вялікабрытаніі і ўпершыню ў кар’еры ўвайшоў у топ-32 рэйтынгу. Да сезона 2015/2016 шэсць разоў праходзіў у стадыю 1/8 фіналу на рэйтынгавых турнірах, але не прабіваўся далей, пакуль у лістападзе 2015 года не дайшоў да фіналу найбуйнейшага кітайскага спаборніцтва International Championship, дзе прайграў Джону Хігінсу (5:10). У сезоне 2016/2017 дайшоў да 1/8 фіналу чэмпіянату Вялікабрытаніі, паўтарыўшы сваё найлепшае дасягненне на турнірах Трайной кароны, а таксама падняўся на найвышэйшую для сябе 18-ю пазіцыю ў рэйтынгу. Пасля свайго адзінага фіналу яшчэ чатыры разы даходзіў да чвэрцьфіналаў рэйтынгавых спаборніцтваў, але не праходзіў далей.

У агульнай колькасці займаў 18-е месца ў сусветным рэйтынгу менш за месяц. Апроч рэйтынгавых дасягненняў два разы даходзіў да паўфіналаў турніраў нізкарэйтынгавай серыі PTC — на адкрытым чэмпіянаце Ротэрдама 2013 года і на адкрытым чэмпіянаце Рура 2015 года. За прафесійную кар’еру аформіў больш за 150 соценных брэйкаў і ўваходзіць у топ-35 гульцоў з найбольшай колькасцю соценных серый у гісторыі снукера, а таксама зарабіў больш за 550 тысяч фунтаў прызавых грошай, уваходзячы ў топ-70 снукерыстаў у гісторыі па гэтым паказчыку. У 2015 годзе выканаў свой адзіны максімальны брэйк.

## Фіналы турніраў 
### Рэйтынгавыя турніры: 1 (1 параза) 

### Прафесійныя снукерныя турніры: 1 (1 параза) 

### Кваліфікацыйныя туры: 1 (1 перамога) 
## Выступы на прафесійных снукерных турнірах 

## Спасылкі 
* Профіль на World Snooker 
* Статыстыка Дэвіда Гілберта на CueTracker.net 

Катэгорыя:Снукерысты Англіі
Гошча (Івацэвіцкі раён)

**Го́шча** (, ) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці, на беразе Гошчанскага возера. Уваходзіць у склад Святавольскага сельсавета. Размешчана за 46,5 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Івацэвічы.

## Гісторыя 
Згадана ў дарчым запісе 1520 года пінскага князя Фёдара Іванавіча Яраславіча Багародзіцкай царкве Лешчанскага манастыра. Пазней сяло ў Пінскім павеце ВКЛ. У 1559 годзе згадваецца ў рэвізіі пушчаў ВКЛ.

З 1795 года ў складзе Расійскай імперыі, пасля чаго была перададзена ў склад Святавольскага сельсавета.

## Насельніцтва 
* **XIX стагоддзе**: 1880 — 24 жыхары; 1897 — 114 жыхароў.
* **XX стагоддзе**: 1909 — 125 жыхароў; 1924 — 121 жыхар; 1940 — 167 жыхароў; 1952 — 137 жыхароў; 1958 — 170 жыхароў; 1970 — 192 жыхары; 1979 — 175 жыхароў; 1997 — 88 жыхароў.
* **XXI стагоддзе**: 2002 — 75 жыхароў; 2005 — 34 гаспадаркі, 68 жыхароў.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Населеныя пункты Івацэвіцкага раёна
Катэгорыя:Вёскі Івацэвіцкага раёна
Каранная

**Кара́нная** (, ) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Святавольскага сельсавета.

Да 9 жніўня 2022 года вёска ўваходзіла ў склад Амяльнянскага сельсавета.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Святавольскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Івацэвіцкага раёна
Пажаркі

**Пажа́ркі** (, ) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Вуглоўскага сельсавета.

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
У 7 км на поўнач ад Брагіна, 35 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 120 км ад Гомеля.

## Транспартная сетка 
Побач аўтадарога Брагін — Хойнікі.

Планіроўка складаецца з кароткай просталінейнай вуліцы, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі. Забудавана драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.

## Гісторыя 
Археолагамі выяўлены курганны магільнік X—XII стагоддзяў (2 км на захад ад вёскі), што сведчыць пра засяленне тутэйшых месцаў з даўніх часоў. Па пісьмовых крыніцах вядомая з XIX стагоддзя як вёска ў Брагінскай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні.

У 1932 годзе арганізаваны калгас. В1959 годзе складзе калгасу «Шлях да камунізму» (цэнтр — вёска Сабалі).

Да 14 студзеня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Мікуліцкага сельсавета, пасля знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Брагінскага пассавета. Да 1 снежня 2009 года вёска знаходзілася ў раённым падпарадкаванні.

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2004 год — 4 гаспадаркі, 6 жыхароў.

### Дынаміка 
* 1850 год — 8 двароў.
* 1897 год — 27 двароў, 191 жыхар (паводле перапісу).
* 1908 год — 29 двароў, 247 жыхароў.
* 1931 год — 35 двароў.
* 1959 год — 199 жыхароў (паводле перапісу).
* 2004 год — 4 гаспадаркі, 6 жыхароў.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0

## Спасылкі 
Катэгорыя:Вуглоўскі сельсавет (Брагінскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Брагінскага раёна
Армія

**Армія** (, ад  — узбройваць) — арганізаваныя ўзброеныя сілы для вядзення ваенных дзеянняў. Нацыянальная армія выкарыстоўваецца для ўзмацнення палітыкі сілай па-за дзяржавай на тэрыторыі іншай дзяржавы. У большасці краін ёсць арміі, якія ўтрымоўваюцца за кошт падаткаў. Папаўняюцца або прызывам людзей пэўнага ўзросту, або аплачванымі прафесіяналамі. Армія мае элементы таталітарнай сістэмы. Так многія рашэнні прымаюцца аднаасобна. Функцыі кожнага салдата арміі вызначае вышэйшае камандаванне. На кожную армейскую пасаду асоба прызначаецца, а не выбіраецца.

## Гл.таксама 
* Армія, воінскае аб'яднанне
* Беларуска-літоўская армія

Катэгорыя:Узброеныя сілы
Глінная

**Глі́нная** (, ) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Святавольскага сельсавета. Размешчана за 40 км на паўднёвы ўсход ад Івацэвіч, за 42 км ад чыгуначнай станцыі Івацэвічы, на лініі Брэст—Баранавічы. Аўтадарогай злучана з Івацэвічамі.

## Гісторыя 
Паводле пісьмовых крыніц вядома з XVI стагоддзя. У 1555 годзе, мяркуючы па грамаце каралевы Боны, сяло ва ўладанні М. Вайцяховіча. У XVIII стагоддзі ў цэнтры вёскі была пабудавана драўляная прыходская Свята-Багародзіцкая царква, у архівах якой захоўваліся метрычныя кнігі з 1800 года, пасля чаго была перададзена ў склад Святавольскага сельсавета.

## Насельніцтва 
* **XIX стагоддзе**: 1897 — 386 жыхароў (210 у Гліннай-1, 176 у Гліннай-2).
* **XX стагоддзе**: 1909 — 454 жыхары; 1924 — 269 жыхароў (231 у вёсцы, 24 у фальварку-1, 14 у фальварку-2); 1940 — 767 жыхароў; 1952 — 536 жыхароў; 1958 — 593 жыхары; 1970 — 705 жыхароў; 1979 — 752 жыхары; 1997 — 265 двароў, 765 жыхароў.
* **XXI стагоддзе**: 2002 — 269 гаспадарак, 625 жыхароў; 2005 — 271 гаспадарка, 612 жыхароў.

## Інфраструктура 
У вёсцы размешчаны пачатковая школа, магазін. Планіровачна складаецца з прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, да якой з поўдня далучаецца кароткая прамалінейная вуліца. Забудова двухбаковая, няшчыльная, драўляная, сядзібнага тыпу.

## Славутасці 
* Царква Раства Багародзіцы (1925) —   помнік драўлянага народнага дойлідства.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Населеныя пункты Івацэвіцкага раёна
Катэгорыя:Вёскі Івацэвіцкага раёна
Коланск

**Ко́ланск** (, ) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Святавольскага сельсавета. Размешчана за 45 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Івацэвічы, за 181 км ад Брэста. Аўтадарогай злучана з Целяханамі.

## Гісторыя 
Паводле даследаванняў М. К. Любаўскага, у запісе вялікага князя Вітаўта ад 1401 года ўпамінаецца «волостка Вяда» (Вядская воласць), да якой належалі Вяда пры возеры Бабровіцкае, Бабровічы пры тым жа возеры, Коланск і сяло Гаць. Таксама Коланск упамінаецца ў 1559 годзе пры апісанні пушчаў ВКЛ. У канцы XVI — пачатку XVIII стагоддзя — сяло ў Пінскім павеце. З 1795 года ў складзе Расійскай імперыі, пасля чаго была перададзена ў склад Святавольскага сельсавета.

## Насельніцтва 
* **XIX стагоддзе**: 1897 — 471 жыхар.
* **XX стагоддзе**: 1909 — 575 жыхароў; 1924 — 342 жыхары; 1940 — 611 жыхароў; 1972 — 871 жыхар; 1979 — 778 жыхароў; 1997 — 425 жыхароў.
* **XXI стагоддзе**: 2002 — 389 жыхароў; 2005 — 175 гаспадарак, 349 жыхароў.

## Інфраструктура 
У вёсцы размешчаны сярэдняя школа, клуб, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, магазін.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Населеныя пункты Івацэвіцкага раёна
Катэгорыя:Вёскі Івацэвіцкага раёна
Ян Збажына

**Ян Збажына**, сапраўднае імя **Іван Мікалаевіч Савіцкі** (,  — , ) — беларускі паэт і празаік, грамадскі дзеяч.

Скончыў гістарычны факультэт ГрДУ (1993). Працаваў выкладчыкам грамадска-гістарычных дысцыплін у школах і ВНУ г. Баранавічы. Заснавальнік маладзёжнага і скаўцкага руху ў г. Баранавічы. Таксама займаўся журналістыкай, адзін з заснавальнікаў Баранавіцкага філіяла БАЖ.

Аўтар кнігі твораў «Пыл саркафагаў» (2004), зборніка паэзіі (бібліятэчка часопіса «Маладосць»). Друкаваўся ў зборніках «Агледзіны» (1998), «Паэзія Берасцейшчыны „Дзядзінец“» (1999). Таксама, асобныя творы Я. Збажыны — апавяданні, афрызмы, версэты, вершы, танка, хоку, эсэ — друкаваліся ў баранавіцкіх газетах «Наш край», «Шаг», «Інтэкс-прэс», газеце ТБМ «Наша слова», у Брэсцкай абласной газеце «Заря», у Беластоцкім штотыднёвіку «Ніва», газеце «Літаратура і мастацтва» (афарызмы, 1998), часопісах «Першацвет» (1994), «Бярозка» (1995), «Маладосць» (1995), «Полымя» (1997), «Дзеяслоў» (2006), літаратурным альманаху «Святліца» (2000, 2006; Баранавічы), два вершы — «Гербарый» і «Начныя матылі» — у альманаху «Жырандоля» (2009; Брэст).

Як згадвае Алесь Аркуш:

У вершах Збажыны ёсць такія дасягненні, якія сапраўды сталіся набыткам беларускай паэзіі. Гэта ягоныя эксперыменты з вершаванай формай. Бадай цяжка якога-небудзь іншага беларускага паэта з яго пакалення паставіць з Янам поруч у гэтай справе — хіба што Юрася Пацюпу. Збажына пісаў і ўжо добра засвоеныя нашай паэзіяй санэты, трыялеты, танка, хокку, але і досыць экзатычныя візуальныя вершы — гэта калі вершаваныя радкі ўтвараюць нейкую графічную выяву, або раўналежныя вершы — калі паэтычная думка раскладаецца на два вектары, з дапамогай розных ракурсаў і сэнсавых алюзій утвараючы своеасаблівы аб’ёмны паэтычны эфект.

Захаваліся відэазапісы с удзелам паэта, у тым ліку інтэрв’ю тэлекампаніі «IntexTV».

## Крыніцы 
## Літаратура 
* *Каско А.* Самакаштоўнасць хараства // «Заря». 1996, 12 снеж.;
* Памёр Ян Збажына (Савіцкі) // «Наша Ніва»: Літаратура. 2011, 11 лют., 11:55

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Выпускнікі Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы
Катэгорыя:Паэты Беларусі
Катэгорыя:Пісьменнікі Беларусі
Катэгорыя:Беларускамоўныя паэты
Катэгорыя:Беларускамоўныя пісьменнікі
Герб Азербайджанскай ССР

**Герб Азэрбайджанскай ССР** — дзяржаўны сімвал Азербайджанскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі. Герб Азербайджанскай ССР грунтуецца на гербе Савецкага Саюза. Быў прыняты ў 1937. Аўтарам герба з'яўляецца мастак-графік Рубэн Шхіян.

Дзяржаўны герб Азербайджанскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі ўяўляе сабой малюнак сярпа і молата, нафтавай вышкі на фоне ўзыходзячага сонца, апраўленых вянком з бавоўны і каласоў, з надпісам на азербайджанскай і рускай мовах: «Азербайджанская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка», «Пралетарыі ўсіх краін, яднайцеся!» У верхняй частцы герба — пяціканцовая зорка.

У 1992 быў заменены на сучасны герб Азербайджана.

## Глядзіце таксама 
* Герб Азербайджана
* Гімн Азербайджанскай ССР
* Сцяг Азербайджанскай ССР

Азербайджанская ССР
Катэгорыя:Азербайджанская ССР
Кавалерыя

. «Шатландыя навекі!». 1881]]
**Кавале́рыя** (, , ад  — конь), або **конніца** — род сухапутных войскаў, дзе для вядзення баявых дзеянняў і перамяшчэння выкарыстоўваўся верхавы конь. Вырашала розныя тактычныя і аператыўна-стратэгічныя задачы, у т.л. праводзіла самастойныя дзеянні ў адрыве ад астатніх войск, пераадольвала вялікія адлегласці за кароткі час, хутка разгортвалася да бою, пераходзіла ад адных дзеянняў да інш. у конным і пешым страі і інш.

## Гісторыя 
Зарадзілася ў краінах Старажытнага Усходу ў раёнах масавага развядзення коней. Як род войск узнікла ў IX ст. да н.э. ў асірыйскай арміі. Рэгулярная конніца ўтворана ў Старажытнай Грэцыі, вялікага развіцця дасягнула ў арміі Аляксандра Македонскага (IV ст. да н.э.). У далейшым была адным з галоўных родаў войск у многіх дзяржавах.

## Беларусь 
У Беларусі прыкметы існавання кавалерыі вядомы з I ст. да н.э., пра што сведчыць шпора з гарадзішча Чаплін. З развіццём дзяржаўных адносін з’явіліся конныя дружыны князёў і буйных феадалаў.

Да XII ст. склаўся характэрны арсенал коннага ваяра: доўгая піка, меч або шабля, сякерка-чакан, кісцень, невялікі шчыт. Паводле комплексу ўзбраення вылучаліся цяжка- і лёгкаўзброеныя коннікі. У XIII—XIV стст. кавалерыя ператварылася ў асноўны род войска.
». Ганс Крэль, 1520—1534]]
У канцы XIV — пачатку XV ст. ў сувязі са з’яўленнем у Вялікім Княстве Літоўскім служылых татар вялікае пашырэнне атрымалі коннікі, узброеныя лукам (гл. Татарская конніца ў Вялікім Княстве Літоўскім}).
. Абрагам дэ Бруйн, 1575.]]

У канцы XV — пачатку XVI ст. са з’яўленнем суцэльнакаваных даспехаў кавалерысты-капійнікі падзяліліся на «паспешных» і «шчытавых» (гусараў). З XVI ст. кавалерысты-стральцы, узброеныя з XIV ст. арбалетамі, забяспечваліся ручной агнястрэльнай зброяй. У канцы XVI — пач. XVII ст. адбылося рэфармаванне конніцы, яна падзелена на  (гусары, рэйтары, аркебузеры), сярэднюю (панцырныя або пяцігорцы) і лёгкую.

З XVIII ст. кавалерысты ў аснаўным ужо не карысталіся ахоўным даспехам.

Кавалерыя адыграла значную ролю ў ваенных дзеяннях на тэрыторыі Беларусі ў 1918—1920 гадах. У Вялікую Айчынную вайну ў вызваленні Беларусі ўдзельнічалі Гродзенская (13-я), Кубанска-Баранавіцкая і Кубанска-Слуцкая ( і ) дывізіі і інш. кавалерысцкія часці.

## Гл. таксама 
* 
* Кірасіры
* Уланы
* Генерал кавалерыі

## Літаратура 
* 
* Гатовский В. Н. Конница. Кн. І—2, 4. М., 1925—28;
* Сагановіч Г. М. Войска Вялікага княства Літоўскага ў XVI—XVII стст. Мн., 1994.

## Спасылкі
Герб Грузінскай ССР

**Герб Грузінскай ССР** — рэспубліканскі сімвал Грузінскай ССР. Зацверджаны 28 лютага 1922 дэкрэтам Рэўкама ССР Грузіі.

Дзяржаўны герб Грузінскай ССР складаецца з круглага чырвонага поля, у верхняй частцы якога намаляваная ззяючая пяціканцовая зорка з якой распасціраюцца па ўсім полі прамянямі. Унізе - снежны хрыбет блакітнага колеру. На правым боку - залатыя каласы і на левай - залатыя лозы з вінаграднымі гронкамі. Канцы каласоў і лоз пераплеценыя паміж сабой у падставы хрыбта ў ніжняй частцы поля. Вялікую частку сярэдзіны займае малюнак залатога сярпа і молата, якія ўпіраюцца ў ззяючую зорку, унізе - у вяршыню хрыбта, а па баках - у каласы і лозы. Вакол поля змешчаны надпіс на грузінскай і рускай мовах: "Пралетарыі ўсіх краін, яднайцеся!". Герб абрамлены вакол узорам з арнаментаў у грузінскім стылі.

Герб быў адменены 11 снежня 1990.

## Глядзіце таксама 
* Сцяг Грузінскай ССР
* Гімн Грузінскай ССР
* Герб Грузіі
* Гімн Грузіі
* Сцяг Грузіі

Грузінская ССР
Герб Таджыкскай ССР

**Герб Таджыкскай ССР** — дзяржаўны сімвал Таджыкскай ССР. 20 мая 1937 года Прэзідыум ЦВК Саветаў Таджыкскай ССР прыняў пастанову "Аб Дзяржаўных гербе і сцягу Таджыкскай ССР". Гэтай пастановай быў канчаткова зацверджаны толькі сцяг, а герб рэкамендавана змяніць. 

У 1938 годзе ў абрэвіятуры на сцягу і ў гербе "Ç" ад слова "Çumhurijat" была заменена літарай "R" ад слова "Respublika". 

28 верасня 1940 г. Прэзідыум Вярхоўнага Савета Таджыкскай ССР выдаў указ, у якім было зменена напісанне тэкстаў надпісаў на сцягу і гербе з латынізаванага алфавіту на новы кірылічны алфавіт.

## Гл.таксама 
* Герб Таджыкістана

Таджыкская ССР
Катэгорыя:Таджыкская ССР
Герб Эстонскай ССР

**Герб Эстонскай ССР** — дзяржаўны сімвал Эстонскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі. Герб ЭССР грунтуецца на гербе Савецкага Саюза. Быў прыняты 25 жніўня 1940 года пасля ўступу Эстоніі ў склад СССР. У артыкуле 116 Канстытуцыі Эстонскай ССР было сказана:

Дзяржаўны герб Эстонскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі складаецца з малюнка ў прамянях узыходзячага сонца сярпа і молата, акружанага вянком, які складаецца злева — з іглічных галін і справа — з жытніх каласоў. Абедзве паловы вянка абвітыя чырвонай стужкай з надпісамі на эстонскай і русскай мовах: «Пралетарыі ўсіх краін, яднайцеся!» і ніжэй «Eesti NSV». Наверсе герба знаходзіцца пяціканцовая зорка.

Герб з’яўляўся дзяржаўным сімвалам Эстоніі да выхаду яе са складу СССР 7 жніўня 1990 года.

## Гл. таксама 
* Герб Эстоніі
* Сцяг Эстонскай ССР

Эстонская ССР
Катэгорыя:Эстонская ССР
Герб Кіргізскай ССР

**Герб Кіргізскай ССР** — дзяржаўны сімвал Кіргізскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі. Герб Кіргізскай ССР грунтуецца на гербе Савецкага Саюза. Быў прыняты 23 сакавіка 1937 года па Канстытуцыі рэспублікі на Надзвычайным V з’ездзе Саветаў Кіргізскай ССР.

Артыкул 115 Х раздзелу «Канстытуцыя» Кіргізскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі 1937 года абвяшчаў:

Дзяржаўны герб Кіргізскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі складаецца з сярпа і молата. Над імі горны ланцуг з узыходзячым сонцам у блакітнай арцы. Арка апраўленая вянком — з правага боку каласы пшаніцы, з левай галінка бавоўніка. Вянок перавіты чырвонай стужкай, у сярэдняй частцы надпіс на кыргызскай і рускай мовах: «Пралетарыі ўсіх краін, яднайцеся!» На канцы стужкі на кыргызскай мове: «Кыргыз ССР».

Герб з’яўляўся дзяржаўным сімвалам Кыргызстана да прыняцця ў 1992 годзе сучаснага герба.

## Гл. таксама 
* Герб Кыргызстана
* Сцяг Кіргізскай ССР

Кіргізская ССР
Катэгорыя:Кіргізская ССР
Герб Латвійскай ССР

**Герб Латвійскай ССР** — дзяржаўны сімвал Латвійскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі. Грунтуецца на гербе СССР. Ён уяўляе сабой малюнак сярпа і молата ў прамянях узыходзячага сонца і ў апраўленні каласоў; у верхняй частцы герба — пяціканцовая зорка; у ніжняй частцы — мора і на стужцы, якая абвівае каласы, надпісы: на латышскай мове — у цэнтры — «Latvijas PSR» і па баках — «Visu zemju proletārieši, savienojieties!» і на рускай мове — «Пролетарии всех стран, соединяйтесь!»

Герб Латвійскай ССР быў прыняты 25 жніўня 1940 урадам Латвійскай ССР, заменены ў 1990 на цяперашні герб Латвіі, які быў першапачаткова прыняты ў 1921 г.

## Глядзіце таксама 
* Герб Латвіі
* Сцяг Латвійскай ССР

Латвійская ССР
Катэгорыя:Латвійская ССР
Амяльная

**Амяльна́я** (, ) — аграгарадок (да 2008 года — вёска) у Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Святавольскага сельсавета.

Да 9 жніўня 2022 года вёска ўваходзіла ў склад і з’яўлялася адміністрацыйным цэнтрам Амяльнянскага сельсавета.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Святавольскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Івацэвіцкага раёна
Картэр (тэхніка)

**Картэр** (ад англ. Carter) — нерухомая дэталь машын або механізмаў (рухавіка, рэдуктара, каробкі перадач і да г.п.) звычайна каробкавага сячэння, прызначаная для апоры працоўных дэталяў і іх абароны. Ніжняя частка картэра (паддон) - рэзервуар для змазачнага масла. 

## Картэр рухавіка ўнутранага згарання 
З'яўляецца корпусам каленчатага вала і іншых дэталяў рухавіка. Ізаляваная ўнутраная прастора картэра ўтварае самую вялікую паражніну ў рухавіку. Знаходзіцца ніжэй блока цыліндраў. Знізу закрываецца паддонам.

Катэгорыя:Дэталі машын і механізмаў
Герб Малдаўскай ССР

**Герб Малдаўскай ССР** — дзяржаўны сімвал Малдаўскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі. Герб МССР грунтуецца на гербе Савецкага Саюза. Паводле 167-га артыкула Канстытуцыі Малдаўскай ССР, прынятай 15 красавіка 1978 года:

Дзяржаўны герб Малдаўскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі ўяўляе сабой малюнак сярпа і молата ў прамянях сонца і ў апраўленні каласоў і катахаў кукурузы з гірляндай з гронкамі вінаграду і плёну, з надпісамі на чырвонай стужцы: унізе «РССМ», на правым боку на рускай мове «Пролетарии всех стран, соединяйтесь!», на левай — на малдаўскай мове «Пролетарь дин тоате цэриле, уници-вэ!» У верхняй частцы герба — пяціканцовая зорка.

## Глядзіце таксама 
* Герб Малдовы
* Сцяг Малдаўскай ССР
* Герб Прыднястроўя

Малдаўская ССР
Дабаснянская цукровая мануфактура

**Дабасня́нская цукро́вая мануфакту́ра** — колішняя мануфактура, дзейнічала ў 1839—1862 гадах у маёнтку Добасна Бабруйскага павета (цяпер аграгарадок у Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці). Мела агнявы рухавік і гідраўлічныя прэсы (у 1860—1862 гадах — тры). У 1839 годзе працавала 176 рабочых, у 1859 — 63 рабочых. У 1861—1862 гадах за суткі перапрацоўвала да 900 пудоў буракоў, з якіх атрымлівалі па 36 пудоў цукровага пяску. Прадукцыя вывозілася ў Маскву, Крамянчуг, Херсон.

## Літаратура 
* Дабаснянская цукровая мануфактура //  — С. 556.

Катэгорыя:Мануфактуры Беларусі
Катэгорыя:Добасна (аграгарадок)
Катэгорыя:З’явіліся ў 1839 годзе
Катэгорыя:1839 год у Беларусі
Катэгорыя:Зніклі ў 1862 годзе
Герб Украінскай ССР

**Герб Украінскай ССР** быў зацверджаны 14 сакавіка 1919 года, выкарыстоўваўся да 1992 года. На стужцы, што апаясвае каласы пшаніцы, у цэнтры надпіс на украінскай мове *Українська PCP*, злева — *Пролетарі всіх країн, єднайтеся!*, справа — *Пролетарии всех стран, соеденяйтесь!*

## Глядзіце таксама 
*Герб Украіны
*Сцяг Украінскай ССР

Украінская ССР
Амяльнянскі сельсавет

**Амяльня́нскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Івацэвіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. вёска) Амяльная.

## Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Коланскі сельсавет** у складзе Целяханскага раёна Пінскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Коланск. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. З 8 жніўня 1959 года ў складзе Лагішынскага раёна, з 25 снежня 1962 года — Пінскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — адноўленага Івацэвіцкага раёна, за выключэннем вёсак Азарычы, Клятная і Сакалоўка, якія засталіся ў складзе Пінскага раёна. 17 лістапада 1980 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Амяльная, сельсавет перайменаваны ў Амяльнянскі. Скасаваны 9 жніўня 2022 года, тэрыторыя далучана да Святавольскага сельсавета.

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1133 чалавекі, з іх 97,1 % — беларусы, 1,5 % — рускія, 0,8 % — палякі; паводле перапісу 2019 года — 952 чалавекі.

Колькасць двароў — 518 (2014 год).

## Склад 
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 5 населеных пунктаў: аграгарадок Амяльная, вёскі Глінная, Гошча, Каранная і Коланск.

## Інфраструктура
### Адукацыя
* Амяльнянская сярэдняя школа
* Амяльнянскі дзіцячы садок
### Ахова здароўя
* Амяльнянская ўрачэбная амбулаторыя
### Культура
* Амяльнянскі сельскі Дом культуры
* Коланскі дом сацыяльных паслуг
* Бібліятэка, аграгарадок Амяльная

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Івацэвіцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Целяханскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Лагішынскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Пінскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2022 годзе
Махамед Хусейн Тантаві

**Махамед Хусейн Тантаві Саліман** (;  — ) — фактычны кіраўнік Рэспублікі Егіпет пасля адстаўкі прэзідэнта Хосні Мубарака 11 лютага 2011. Міністр абароны Егіпта, старшыня Вышэйшага савета ўзброеных сіл (галоўнакамандуючы), фельдмаршал.

## Біяграфія 
На ваеннай службе з 1956 года. Удзельнік войн 1956, 1967, 1973 гг. Займаў шэраг камандных пасад (у т.л. начальніка аховы прэзідэнта і начальніка аператыўнага ўпраўлення генштаба), быў ваенным аташэ ў Пакістане. Прызначаны міністрам абароны ў 1991 годзе. Прымаў удзел у вайне ў Персідскім заліве ў 1991 годзе.

З пачатку хваляванняў 2011 года разглядаўся ў якасці магчымых пераемнікаў Хосні Мубарака. 31 студзеня 2011 года быў прызначаны віцэ-прэм’ерам з захаваннем пасады міністра абароны.

11 лютага 2011 года прэзідэнт Хосні Мубарак падаў у адстаўку і перадаў уладу Вышэйшаму савету ўзброеных сіл пад кіраўніцтвам Тантаві. 12 жніўня 2012 года быў адпраўлены ў адстаўку.

Памёр 21 верасня 2021 года.
Герб Туркменскай ССР

**Герб Туркменскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі** — дзяржаўны сімвал Туркменскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі. 

Дзяржаўны герб Туркменскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі складаецца з малюнка на фоне ўзыходзячага сонца сярпа і молата, чырвонай зоркі, фабрычных будынкаў, апраўленых вянком з расчыненага бавоўны і каласоў, дывана, з надпісам на абвівальнай вянок чырвонай стужцы: «Пралетары ўсіх краін, злучайцеся!» На туркменскай і рускай мовах.  

Позняя версія герба мела таксама надпіс «ТССР» паміж сярпом і молатам, знізу, і чырвонай зоркай, зверху. 

Туркменская ССР
Катэгорыя:Туркменская ССР
Герб Літоўскай ССР

**Герб Літоўскай ССР** — дзяржаўны сімвал Літоўскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі. Грунтуецца на гербе СССР. Ён уяўляў сабой малюнак залатога сярпа і молата ў залатых прамянях сонца на белым фоне, апраўленага каласамі і дубовым лісцем, якія абвітыя чырвонымі стужкамі з надпісамі злева на літоўскай «Visų šalių proletarai, vienykitės!» і справа на рускай мовах «Пролетарии всех стран, соединяйтесь!». У верхняй частцы гербу размяшчалася пяціканцовая зорка, у ніжняй яго частцы — літары на чырвонай стужцы «LTSR». Становішча аб гербе было замацавана ў 167 артыкуле Канстытуцыі Літоўскай ССР ад 20 красавіка 1978 года.

## Глядзіце таксама 
* Герб Літвы
* Сцяг Літоўскай ССР

Літоўская ССР
Вера Васілеўна Шчаглова

**Ве́ра Васі́леўна Шчагло́ва** (нар. , с. Тахта, Мядзведзінскі раён, цяпер Краснагвардзейскі раён Стаўрапольскі край) — палеантолаг і археазаолаг. Кандыдат біялагічных навук (1950).

## Біяграфія 
Нарадзілася ў сям’і праваслаўнага святара. Скончыла геолага-глебава-геаграфічны факультэт Сярэднеазіяцкага універсітэта ў Ташкенце (1944). У 1946—1949 аспірант Палеанталагічнага інстытута АН СССР у Маскве. Пасля абароны кандыдацкай дысертацыі «Большерогие олени, их систематическое положение и стратиграфическое распределение» (1950), у 1954 прыехала на працу ў БССР. У 1954—1957 і 1966—1973 працавала на кафедры геалогіі БДУ, у 1957—1966 — старшы навуковы супрацоўнік Інстытута геалагічных навук АН БССР, у 1973—1978 — старшы навуковы супрацоўнік Інстытута гісторыі АН БССР. Таксама працавала ў БелНДГРІ.

## Навуковая дзейнасць 
Даследавала касцявы матэрыял з раскопак больш за 60 археалагічных помнікаў каменнага, жалезнага вякоў і сярэднявечча з тэрыторыі Беларусі і Расіі. Атрыбуцыя В. Шчагловай больш за 100 тыс. костак і іх статыстычная апрацоўка выкарыстаныя археолагамі для характарыстыкі гаспадарчай дзейнасці насельніцтва ў розныя эпохі.

Аўтар 33 навуковых публікацый, 3 фондавых манаграфій па гісторыі палявання і жывёлагадоўлі ў Беларусі.

## Літаратура 
* 
* Чубур А. А. Очарованный древностью. Константин Михайлович Поликарпович: жизнь, открытия, ученики. — Минск, 2005.

Катэгорыя:Археолагі Беларусі
Катэгорыя:Палеантолагі Беларусі
Катэгорыя:Археазаолагі Беларусі
Катэгорыя:Супрацоўнік Беларускага навукова-даследчага геолагаразведачнага інстытута
Герб Узбекскай ССР

**Герб Узбекскай ССР** — дзяржаўны сімвал Узбекскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі. Герб Узбекскай ССР грунтуецца на гербе Савецкага Саюза. Першы варыянт герба быў прыняты 14 лютага 1937 года ўрадам Узбекскай ССР.

У артыкуле 178 Канстытуцыі Узбекскай ССР было сказана:

Дзяржаўны герб Узбекскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі ўяўляе сабой малюнак у прамянях сонца сярпа і молата, акружаных вянком, які складаецца справа з каласоў пшаніцы і злева − з галінак бавоўніка з колерамі і расчыненымі скрыначкамі бавоўны; у верхняй частцы герба знаходзіцца пяціканцовая зорка; унізе намалявана частка зямнога шара. На стужцы вянка надпісы: злева − на узбекскай, справа − на рускай мовах «Пралетарыі ўсіх краін, яднайцеся!» Унізе на банце стужкі надпіс «УзССР».

 
Герб з'яўляўся дзяржаўным сімвалам Узбекістана да прыняцця ў 1992 годзе сучаснага герба.

## Гл. таксама 
* Герб Узбекістана
* Сцяг Узбекскай ССР

Узбекскай ССР
Катэгорыя:Узбекская ССР
Маніфест камуністычнай партыі

**«Маніфест камуністычнай партыі»** () — праца Карла Маркса і Фрыдрыха Энгельса, у якой яны дэкларуюць і абгрунтоўваюць мэты, задачы і метады барацьбы камуністычных арганізацый і партый, што зараджаліся ў той час. Аўтары абвяшчаюць непазбежнасць гібелі капіталізму ад рук пралетарыяту. Маніфест пачынаецца словамі: «Прывід блукае па Еўропе — прывід камунізму», а сканчаецца знакамітым гістарычным лозунгам: «Пралетарыі ўсіх краін, яднайцеся!».

Упершыню выдадзены 21 лютага 1848. Перавыдаваўся шмат разоў, у тым ліку і пры жыцці аўтараў, аднак змены не ўносіліся. У прадмове да нямецкага выдання 1872 года Ф. Энгельс адзначаў: «Аднак „Маніфест“ з’яўляецца гістарычным дакументам, змяняць які мы ўжо не лічым сябе ў праве».

Катэгорыя:Камунізм
Валянцін Віктаравіч Волкаў

**Валянцін Віктаравіч Волкаў** () — беларускі жывапісец. Аўтар выяў герба БССР узораў 1927 і 1938 гадоў, мадыфікацыя якіх ёсць цяперашнім афіцыйным гербам Беларусі.

## Біяграфія 
З сям’і расійскіх мастакоў Арлоўскай губерні. Першым прафесійным мастаком быў дзед, прыгонны, якога гаспадар аддаў у вучылішча жывапісу і скульптуры, але за некалькі месяцаў да заканчэння вучэння забраў адтуль, каб не даваць вольную. Бацька таксама быў прафесійным мастаком жанрыстам і партрэтыстам у Яльцы. З дзяцінства Валянцін быў сярод карцін і мастакоў, меў уласны альбом дзе рабіў накіды і копіі. Вучыўся ў Пензенскім мастацкім вучылішчы (1901—1907) у Канстанціна Савіцкага, , Вышэйшым мастацкім вучылішчы пры Імператарскай Акадэміі мастацтваў (Санкт-Пецярбург, 1907—1915) у , Паўла Чысцякова.

## Галерэя 

Партрэт Янкі Купалы (Валянцін Волкаў. 1945).jpg|Партрэт Янкі Купалы з малюнка, зробленага прыжыццёва (1945).
Валентин Волков Минск 3 июля 1944 года.jpg|«Мінск 3 ліпеня 1944 года» (1945—1955, НММБ)
Групповой портрет деятелей белорусского театра Г.П. Глебова, О.П. Марикса, В.И. Владомирского. 1959 г.jpg|Групавы партрэт дзеячаў беларускага тэатру Г. П. Глебева, А. П. Марыкса, У. І. Уладамірскага (1959).

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* *Элентух И. Б.* Валентин Викторович Волков. — М., 1956.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мастакі СССР
Катэгорыя:Мастакі Беларусі
Катэгорыя:Народныя мастакі Беларускай ССР
Катэгорыя:Мастакі-ілюстратары СССР
Катэгорыя:Мастакі-ілюстратары Беларусі
Катэгорыя:Выпускнікі Пензенскага мастацкага вучылішча
Катэгорыя:Выпускнікі Імператарскай Акадэміі мастацтваў
Катэгорыя:Выкладчыкі Віцебскага Народнага мастацкага вучылішча
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Ліпецкай вобласці