open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
WorldCat

**WorldCat** — зводны сусветны электронны каталог, найбуйнейшая бібліяграфічная база даных, якая налічвае больш за 240 млн запісаў аб усіх відах твораў 470 мовамі свету (на 2011 год). WorldCat заснаваны ў 1967 годзе Фрэдам Кілгурам База ствараецца сумеснымі намаганнямі больш чым 72 000 бібліятэкаў з 171 краіны свету ў рамках арганізацыі «OCLC».

Стварэнне адкрытага рэсурсу «WorldCat.org» было ініцыявана «OCLC» у мэтах папулярызацыі рэсурсаў камерцыйнага доступу. Першапачаткова была распрацавана праграма «Open WorldCat» (адкрыты сусветны электронны каталог), якая функцыянуе як дадатковы сэрвіс папулярных пошукавых сістэм «Google», «Yahoo», а таксама кнігагандлёвых, адукацыйных і бібліяграфічных сайтаў «Amazon.com», «Ask.com», «Biblio», «Eric», «HCI Bibliography».

З жніўня 2006 года стаў магчымы свабодны доступ да пошуку ў гэтай базе даных з вэб-старонкі worldcat.org. WorldCat дазваляе шукаць кнігі, музычныя дыскі, відэазапісы і даступныя для запампоўкі аўдыёкнігі. У выніках пошуку можна атрымаць цытаты з спасылкамі на арыгіналы артыкулаў, дакументы і фатаграфіі, а таксама лічбавыя версіі рэдкіх аб’ектаў, недаступных шырокай публіцы.

Пошук у «WorldCat.org» можа ажыццяўляцца толькі ў двух варыянтах. Для гэтага выкарыстоўваюцца формы «Простага пошуку» (Search for an item) і «Пашыранага пошуку» (Advanced Search).

## Гл. таксама 
* Машыначытэльнае спісаскладанне

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйная вэб-старонка
* WorldCat Identities
* Апісанне адкрытай праграмы «WorldCat»

Катэгорыя:Выдавецкая справа
Катэгорыя:Бібліяграфічныя даведнікі і базы даных
Катэгорыя:Бібліятэчная справа
Катэгорыя:Класіфікатары
Катэгорыя:Нарматыўны кантроль
Катэгорыя:З’явіліся ў 1967 годзе ў ЗША
7,92×33 мм

**7,92 ×33 мм Kurz** (7,9 Kurz, Pistolen-Munition M43) - прамежкавы патрон без закраіны з бутэлькавым горлам, распрацаваны ў нацысцкай Германіі да і падчас Другой сусветнай вайны, спецыяльна прызначаны для распрацоўкі штурмавой вінтоўкі Sturmgewehr 44. Патрон быў распрацаваны як кампраміс паміж больш доўгім вінтовачным патронам вялікай магутнасці 7,92×57 мм і пісталетным патронам 9×19 мм Parabellum.

Масавая вытворчасць патрона пачалася ў 1942 годзе. 

## Канструкцыя 
Патрон быў таго ж калібру і меў той жа дыяметр гільзы, што і 7,92×57 мм, які выкарыстоўваўся ў стандартнай нямецкай пяхотнай вінтоўцы Karabiner 98K (больш вядомай як Mauser 98k), а таксама ў кулямётах.

Гільза ўяўляла сабой скарочаную і пераабціснутую гільзу вінтовачнага патрона 7,9x57 мм. 

Асноўная наменклатура ўключала адну адзіную кулю — звычайную са сталёвым стрыжнем, пры абазначэнні такіх патронаў дадавалася скарачэнне **M.E.** (ням. mit Eisenkern - "са сталёвым стрыжнем"). Абалонка кулі сталёвая, плакіраваная звонку тампаком, а знутры тампаком або цынкам. У абалонку змешчаны сталёвы незакалёны стрыжань у свінцовай кашулі. Першапачаткова стрыжань меў тачоную вострую вяршыню, але прыкладна з канца 1942 года вырабляўся штампоўкай і меў плоскую вяршыню. Вядомая дасведчаная партыя патронаў з трасіруючымі кулямі. 

Да канца вайны праводзіліся досведы па выкарыстанні больш танных куль з эрзац-матэрыялаў: суцэльныя сталёвыя штампаваныя, точаныя і спрасаваныя з сумесі метала-керамічных парашкоў. Дапаможныя тыпы патронаў уключалі навучальныя, халастыя і гранатамётныя (спецыяльныя халастыя для кідання вінтовачных гранат).

## Зброя пад патрон 
Патрон 7,92 ×33 мм Kurz быў распрацаваны для цалкам новай і больш манеўранай аўтаматычнай вінтоўкі. Было створана дзве версіі аўтаматычнай вінтоўкі - **Maschinenkarabiner 42(H)** кампаніі CG Haenel і **Maschinenkarabiner 42 (W)** кампаніі Walther. Версія ад CG Haenel аказалася больш практычнай. Пасля далейшага ўдасканалення яна стала шырока вядома як Sturmgewehr 44.

Таксама пад гэты ж патрон была створана Sturmgewehr 45, якая павінна была стаць мадэрнізаваным варыянтам Sturmgewehr 44.
Катэгорыя:Патроны
Пухавіцкая вуліца (Мінск)

**Пухавіцкая вуліца** — вуліца ў Кастрычніцкім раёне Мінска. Названа ў гонар населенага пункта Пухавічы. Знаходзіцца ў жылым раёне Сярова паралельна вуліцы Сярова, перасякаючы вуліцы Жлобінскую і Любанскую.

## Славутасці 
* Фізкультурна-спартыўны цэнтр дзяцей і моладзі Кастрычніцкага раёна (д. 11, пабудаваны ў 1959-62 гг.);
* Дзіцячая музычная школа мастацтваў № 7 (д. 20, пабудаваны ў 2003-05 гг.);
* СШ № 89 (д. 21, корпус 1, пабудаваны ў 1962-63 гг., корпус 2, пабудаваны ў 1989-90 гг).

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Пухавіцкая вуліца на карце АТО.ВУ
* Пухавіцкая вуліца ў архітэктурнай базе Рhotobuildings

Катэгорыя:Вуліцы Мінска Катэгорыя:Кастрычніцкі раён (Мінск)
Destructoid

**Destructoid** — вэб-сайт гульнявой тэматыкі ў фармаце блога, заснаваны ў сакавіку 2006 года Янерам Гансалесам (). З 2008 года Destructoid займаецца дабрачыннасцю; так, у 2008 годзе сайтам быў праведзены гульнявы марафон, выручка з якога пайшла на дапамогу анкахворым дзецям.

## Узнагароды 
Destructoid намінаваўся на ўзнагароды ў сферы гульнявой індустрыі. У 2007 годзе сайт намінаваўся на Games Media Awards у катэгорыі «Некамерцыйныя вэб-сайты або блогі».

У 2009 годзе Destructoid быў намінаваны  у катэгорыі «Сайты, звязаныя з камп’ютарнымі гульнямі».

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Англійская мова ў інтэрнэце
Катэгорыя:Блогі
Катэгорыя:Інтэрнэт-СМІ
Катэгорыя:Сайты ЗША
Катэгорыя:Сайты, прысвечаныя камп’ютарным гульням
Катэгорыя:Сайты, якія з’явіліся ў 2006 годзе
Катэгорыя:Вікіпедыя:Артыкулы з вікі-разметкай у малюнку карткі
Уладзімір Леанідавіч Гуляеў

**Уладзімір Леанідавіч Гуляеў** () — савецкі акцёр тэатра і кіно; заслужаны артыст РСФСР (1976).

## Біяграфія 
Удзельнік Другой сусветнай вайны. Здзейсніў 60 баявых вылетаў на самалёце Іл-2. Ваяваў у Беларусі, Латвіі. У 1944—1945 гадах — лётчык 826-га штурмавага авіяцыйнага Віцебскага ордэнаў Суворава і Кутузава палка 335-й штурмавой авіядывізіі 3-й паветранай арміі.

У 1951 годзе скончыў УДІК (курс М. Рома і С. Юткевіча). Студэнтам ажаніўся са сваёй аднакурсніцай — Рымай Шарахавай. Да сярэдзіны 1950-х гадоў яны расталіся.

Першымі яго фільмамі ў пачатку 1950-х гадоў былі карціны «Сельскі ўрач» (1951), «Выпадак у тайзе» (1953), «Выпрабаванне вернасці» (1954), «Чужая радня» (1955). Несумнеўным поспехам для фільма і самога акцёра быў выхад на экраны «Вясна на Зарэчнай вуліцы» (1956), дзе Гуляеў сыграў разбітнага шафёра Юру Журчанку, які ў пачатку стужкі падвозіць гераіню — настаўніцу Таццяну Леўчанку (актрыса Ніна Іванова). Смелыя прыпеўкі, якія вадзіцель спявае па дарозе, сцэнарыем не былі прадугледжаны. Гэта малады акцёр вырашыў зымправізаваць, каб павесяліць калегаў па здымках. Рэжысёры не выразалі гэты дубль — узялі і пакінулі ўсё як ёсць.

Невялікія эпізоды з удзелам Гуляева з’явіліся ў фільмах «Алёшкіна каханне» (1960), «Аперацыя «Ы» і іншыя прыгоды Шурыка» (1965) і «Дыяментавая рука» (1968).

## Зноскі 
Катэгорыя:Акцёры СССР
Юліус Столе

**Юліус Столе** () — аўстрыйскі прадпрымальнік, арганізатар шкляной вытворчасці ў Беларусі.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 9 сакавіка 1855 года ў Багеміі.

Быў запрошаны працаваць у Расію прамыслоўцам Сяргеем Мальцавым. Прыняў расійскае падданства і стаў кіраўніком мастацкай майстэрні. У Дзяцькаве пазнаёміўся з інжынерам Вільгельмам Краеўскім.

Разам яны пераехалі ў Бярозаўку, дзе арэндавалі шкляную гуту памешчыка Зянона Ленскага ва ўрочышчы Устронь, дзе дагэтуль вырабляліся толькі піўныя бутэлькі. Таварыства «Старая Гута» Краеўскага і Столе існавала ў 1891—1903 гг.

Прамыслоўцы замовілі для шклозавода нямецкае абсталяванне (дзесяцісільны лакамабіль), перабудавалі печ, усталявалі ручны прэс для вытворчасці шклянак і запусцілі шліфоўню. Колькасць працоўных на прадпрыемстве павялічылася да 148 чалавек, вакол прадпрыемства стала ўтварацца цэлае працоўнае паселішча.

Ленскі не жадаў прадаваць свой завод, таму ў 1894 годзе Краеўскі і Столе пабудавалі другі завод на паравой цязе, так званую «Новую Гуту», а ў 1898 годзе яны выкупілі канкурэнтную гуту ў Бярозаўцы, якая была ў даўгах, заснаваную кампаніяй Бонера, Каплінскага і Трубовіча. Паміж гутамі ў 1894 годзе праклалі тэлефонную лінію — першую ва ўсім Лідскім павеце. На кожным з заводаў у 1897 годзе працавала больш як па 100 чалавек.

Свае новае аб’яднанае прадпрыемства кампаньёны назвалі «Нёман», па імені ракі Нёман, з берагоў якой браўся пясок для вытворчасці шкла. Гэтая гандлёвая марка стала прэстыжнай і шырока вядомай не толькі ў Расійскай імперыі, але і за яе межамі. У 1897 годзе Краеўскі і Столе заснавалі фабрыку багемскага шкла для вокнаў, на станцыі Ганцавічы ў Слуцкім павеце.

У 1902 году вытворчасць у Ленскага ў Старой Гуце, не вытрымаўшы канкурэнцыі, спынілася.

У 1905 годзе Вільгельм Краеўскі загінуў. Некаторы час у бізнесе ўдзельнічала яго ўдава Казіміра. Пазней яна саступіла сваю долю ў фірме. Такім чынам Юліус Столе стаў адзіным гаспадаром завода, выкупіўшы долю ў спадчыннікаў Краеўскага. Але гэта была фармальнасцю, таму што сыны Столе — Браніслаў і Фелікс — яшчэ раней ажаніліся на дачках Краеўскага — Яніне і Станіславе.

У Першую сусветную вайну завод быў разбураны, адноўлены ў 1921 годзе як шклозавод «Нёман» фірмы «Ю. Столе».

.]]
Памёр 25 верасня 1927 года. Пахаваны на могілках у Бярозаўцы.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* NEMAN.by. Багемская рапсодыя Столле 
* BELARUS.KP.RU: Як шклозавод «Нёман» парадніў двух прамыслоўцаў

Катэгорыя:Прадпрымальнікі Беларусі
Катэгорыя:Прадпрымальнікі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Шкляная прамысловасць Беларусі
Джорджыа Б’янкі

**Джорджыа Б’янкі** (; ,  — ) — італьянскі кінарэжысёр, сцэнарыст і акцёр.

Пачаў у 1925 годзе ў якасці акцёра ў нямым фільме Аўгуста Геніны, працаваў з некаторымі з вядомымі італьянскімі рэжысёраў таго часу да 1933 года. Затым ён ненадоўга займаўся дубляжом, затым працаваў асістэнтам рэжысёра, дэбютаваў у якасці рэжысёра ў 1942 годзе з «La Maestrina» (паводле камедыі Дарыа Нікадэмі). У наступных фільмах Б’янкі зарэкамендаваў сябе як рэжысёр нетрывіяльнага матэрыялу, а таксама час ад часу камедый, часта заснаваных на ўласным сцэнарыі. З сярэдзіны 1950-х гадоў ён усё часцей звяртаўся да больш камерцыйных матэрыялаў, у тым ліку некалькіх крымінальных фільмаў.

## Фільмаграфія 
* (1960) «Шыкоўныя жанчыны»
## Крыніцы 
Катэгорыя:Рэжысёры Італіі
Шыкоўныя жанчыны

**Шыкоўныя жанчыны** () — рамантычная камедыя італьянскага рэжысёра Джорджыа Б’янкі 1960 года.

## Сюжэт 
Група пасажыраў вандруе па Міжземным моры на раскошнай яхце, атрымліваючы асалоду ад розных прыгодаў. Паміж пасажырамі ўзнікаюць рамантычныя адносіны.

## У ролях 
* Уга Таньяцы — Уга Лемені
* Эльке Зомер — Грэта
* Вальтэр К'яры — Вальтэр
* Сільва Кашына — Лучана
* Джына Чэрві — бацька Уга
* Капрыз Шанталь — Алена Ле Гард
* Марыа Скачыа — Эдмонда, дварэцкі
* Белінда Лі — Адрыяна Бесан

## Зноскі 
Катэгорыя:Фільмы 1960 года
Зомер

**Зомер** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Эльке Зомер — амерыканская актрыса
* Ян Зомер — швейцарскі футбаліст
Кушынагар

**Кушынагар** — горад на поўначы Індыі ў акрузе Кушынагар, у штаце Утар-Прадэш, адно з чатырох галоўных святых месцаў, цэнтр паломніцтва будыстаў. Месца сыходу Гаўтамы Буды ў махапарынірване.
## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Утар-Прадэш
Газіябад

**Газіябад** (, ) — горад на захадзе індыйскага штата Утар-Прадэш, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай акругі. Знаходзіцца за 19 км на ўсход ад Дэлі і за 46 км на паўднёвы захад ад горада Мератх. Абсалютная вышыня - 209 метраў над узроўнем мора. Горад размешчаны за 2,5 км ад ракі Хіндан (прыток ракі Джамна).

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Утар-Прадэш
Раджгір

**Раджгір** — горад у акрузе Наланда ў індыйскім штаце Біхар. Старажытная назва горада — Раджагрыха, на мове ўпалі — Раджагаха. Раджгір быў першай сталіцай царства Магадха, на тэрыторыі якога пасля ўзнікла імперыя Маўрыеў. Час заснавання горада невядомы. Падчас археалагічных раскопак была знойдзена кераміка, датаваная X стагоддзем да н. э.
## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Біхара
Этах

**Этах** (, ) — горад у заходняй частцы штата Утар-Прадэш, Індыя. Адміністрацыйны цэнтр акругі Этах. Абсалютная вышыня - 169 метраў над узроўнем мора.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Утар-Прадэш
Файзабад

**Файзабад**:
* Файзабад (Афганістан)
* Файзабад (Індыя)
* Файзабад (Таджыкістан)
Файзабад (Індыя)

**Файзабад** (, , ) — горад на паўночным усходзе цэнтральнай часткі індыйскага штата Утар-Прадэш. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнай акругі. Размешчаны на берагах ракі Гхагхра, за 128 км на ўсход ад Лакхнаў, 165 км на поўнач ад Алахабада і 200 км на паўночны захад ад Варанасі. Сярэдняя вышыня горада над узроўнем мора — 96 м.

## Насельніцтва 
## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Брадж Нараян Сакбаст, індыйскі паэт
Катэгорыя:Гарады Утар-Прадэш
Файзабад (Афганістан)

**Файзабад** — адміністрацыйны цэнтр і найбуйнейшы горад правінцыі Бадахшан, на поўначы Афганістана. Горад знаходзіцца на правым беразе ракі Кокча. Файзабад гістарычна ізаляваны ад іншай мясцовасці. У горадзе знаходзяцца два базары, гандль шэрсцю, ваўняным адзеннем, соллю, цукрам, чаем і індыга.
## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Афганістана
Эльке Зомер

**Эльке Зомер** (; нар. , ) — амерыканская актрыса нямецкага паходжання. Лаўрэат прэміі «Залаты глобус» за найлепшы дэбют.

## Біяграфія 
Нарадзілася ў сям’і пастара. Прозвішча пры нараджэнні — Шлец.

У 1958 годзе выйграла конкурс Міс Віярэджа. Яе перамога атрымалася практычна выпадковай, бо Эльке з маці знаходзіліся там на адпачынку. З 1958 года актрыса (пад псеўданімам Зомер).

У 1962 годзе адыграла сваю першую ролю ў Галівудзе. У 1964 годзе перабралася ў ЗША на сталае месца жыхарства. З 1966 года пад псеўданімам Э. Шварц спрабуе сябе як мастак. Пражывае ў Лос-Анджэлесе.

## Фільмаграфія 
* (1960) «Шыкоўныя жанчыны» — Грэта

## Зноскі 
Катэгорыя:Актрысы ЗША
Сезон 2010/2011 «Лакаматыў-КіС-2»

У сезоне 2010/2011 баскетбольны клуб «Лакаматыў-КіС-2» з горада Віцебск прымаў удзел:
* Чэмпіянат Беларусі 2010/2011 (Першая ліга,  **3 месца**).

## Склад каманды 
*  Віктар Аўсепян
*  Марсэль Аўсепян
*  Сяргей Глінскі
*  Вадзім Дашкевіч
*  Аляксандр Дзяржаўцаў
*  Сяргей Зароўскі
*  Павел Кадол
*  Дзяніс Карнілаў
*  Уладзіслаў Козінаў
*  Дзмітрый Кулікоў
*  Аляксандр Нахаенка
*  Канстанцін Скіруха
*  Яўген Скрыпко
*  Уладзіслаў Стоцік
*  Арцём Тарасаў
*  Кірыл Уласенка
*  Ігар Чыбісаў

## Трэнеры каманды 
*  Сяргей Кец (галоўны трэнер)
*  Аляксандр Новікаў
*  Алег Марозаў

## Гл. таксама 
* Сезон 2009/2010 «Лакаматыў-КіС-2»
* Сезон 2011/2012 «Рубона-2»

## Спасылкі 
* Профіль на сайце eurobasket.com
Лакаматыў-КіС-2
Катэгорыя:2010 год у Віцебску
Катэгорыя:2011 год у Віцебску
Чымічуры

**Чымічуры** (англ. Chimichurri) —  традыцыйны соўс аргентынскай і уругвайскай кухні, з'яўляецца найбольш распаўсюджанай прыправай да мяса, асабліва да аргенцінскай ялавічыны, прыгатаванай на грылі (асада). Чымічуры шырока распаўсюджаны ў краінах Лацінскай Амерыкі і атрымаў міжнароднае кулінарнае прызнанне дзякуючы насычанаму смакаваму профілі і ўніверсальнасці прымянення. Уяўляе сабой сумесь на аснове алею, віннага ці яблычнага воцату, часныку, свежай пятрушкі і перцу чылі (у класічным аргенцінскім варыянце адсутнічае). Могуць дадавацца і іншыя кампаненты: арэгана, чабор, лаўровы ліст, агародніны перац, гарчычны парашок і зялёная цыбуля. Цвёрдыя інгрэдыенты здрабняюцца ў ступцы, пасля чаго выліваюцца ў эмульсію алею і воцату, змешваюцца і пакідаюцца для настойвання на некалькі дзён. 

Існуюць дзве асноўныя разнавіднасці чымічуры: 

* Зялёны чымічуры (chimichurri verde) - з дамінаваннем пятрушкі, часта з дадаткам базіліка або зяленай каляндры
* Чырвоны чымічуры (chimichurri rojo) - змяшчае пасту з памідораў або салодкага перцу

## Паходжанне 
Паходжанне чымічуры застаецца дыскусійнай тэмай. Магчыма, соўс выкарыстоўваўся яшчэ да з'яўлення ў Паўдневай Амарыцы гішпанцаў. Падобныя соўсы існуюць па ўсім рэгіёне Анд: венесуэльскі моха, перуанская сальса, балівійскі льяхуа, чылійскі пебры і інш. Усе гэтыя соусы ўтрымліваюць агульныя асноўныя інгрэдыенты (як менш перац чылі і цыбулю). Астатнія ж інгрэдыенты, напрыклад часнык і алей, былі завезены ў Амерыку гішпанцамі. Таму верагодней за ўсе чымічуры, як і астатнія падобныя соўсы, з'яўляецца вынікам змешвання гішпанскай і мясцовай культур.

## Зноскі 
Катэгорыя:Соусы
Катэгорыя:Аргенцінская кухня
Лінія Юрдынгена

, часткова Брандэнбург і Ангальт)]]

**Лінія Юрдынгена** () — ізаглоса ik-/ich- ці ek-/ech-. Напрыклад, на поўнач ад гэтай лініі гавораць: *„ek gonn noar hüss“ (я іду дадому)*, тады як на поўдзень ад яе стандартнаму нямецкаму ich адпавядае дыялектнае ech, esch ці isch, і фраза будзе гучаць так: *„esch jon noo huus“* ().

Лінія Юрдынгена пачынаецца ля бельгійскага Лёвена, праходзіць праз нідэрландскія гарады Рурмонд, Венло і Фірзен, перасякае Рэйн паміж Юрдынгенам-Крэфельдам і Дуйсбургам-Мюндэльхаймам, праходзіць на поўнач ад Мінтарда ўздоўж Рура, затым праз Бергішэс-Ланд, сустракаючыся ля Вуперталя з лініяй Бенрата. Лінія па сутнасці супадае з мяжой Зігерланда і Заўэрланда, прычым яна праходзіць праз тэрыторыю абшчыны Вендэн (паўднёвая частка адносіцца да паўднёванямецкай дыялектнай зоны), пасля чаго гэтая лінія зноў аддзяляецца ад лініі Бенрата (там гавораць: „ech make“). Усходней на тэрыторыі Брандэнбурга яна зноў аддзяляецца ад лініі Бенрата і праходзіць на поўдзень ад Берліна (там кажуць: *„i(c)k mache“*).

## Гл. таксама 
* Лінія Бенрата
* Лінія Санкт-Гоара
* Лінія Шпаера

## Спасылкі 
* Benrather und Uerdinger Linie

Катэгорыя:Фанетычныя законы
Чыгуначная катастрофа пад Уфой

**Чыгуначная катастрофа пад Уфой** (*Ашынская трагедыя*) — найбуйнейшая ў гісторыі СССР і Расіі чыгуначная катастрофа, якая адбылася ў нядзелю 4 чэрвеня 01:14 па мясцовым часе (3 чэрвеня ў 23:14 па маскоўскім часе) 1989 года на Транссібірскай магістралі ў Іглінскім раёне Башкірскай АССР і за 11 кіламетраў ад горада Ашы Чалябінскай вобласці на перагоне Аша — Улу-Цяляк. У момант сустрэчнага праходжання двух пасажырскіх цягнікоў № 211 Новасібірск — Адлер і № 212 Адлер — Новасібірск адбыўся магутны выбух воблака лёгкіх вуглевадародаў, якое ўтварылася ў выніку аварыі на трубаправодзе «Заходняя Сібір — Урал — Паволжа», які быў праложаны недалёка ад чыгункі. Загінулі 575 чалавек (паводле іншых звестак 645), 181 з іх — дзеці, яшчэ 623 атрымалі раненні. У катастрофе пацярпелі жыхары з 45 рэгіёнаў РСФСР і васьмі саюзных рэспублік.

У памяць аб загінуўшых 5 чэрвеня на тэрыторыі СССР была аб’яўлена аднадзённая жалоба.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Чыгуначныя здарэнні 1989 года
Катэгорыя:Падзеі 4 чэрвеня
Катэгорыя:Чэрвень 1989 года
Джына Чэрві

**Джына Чэрві** (; —) — італьянскі акцёр.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 3 мая 1901 года ў Балонні, сын тэатральнага крытыка Антоніа Чэрві. У 1924 годзе пачаў акцёрскую кар’еру ў трупе Альды Барэлі, у 1925 годзе перайшоў у трупу Луіджы Пірандэла, затым у трупу Тафана — Мальтальяці і ў 1938 годзе апынуўся ў рымскім тэатры «Элізеа». . Заняўся рэжысурай, не пакінуўшы і акцёрскага рамяства. Найбольшую ўвагу прыцягнулі яго пастаноўкі «Дванаццатай ночы» і «Віндзарскіх насмешніц» Шэкспіра, інсцэніроўка «Гульца» Дастаеўскага, «Але гэта несур’ёзна!» Пірандэла, «Сірано дэ Бержэрак» Растана, «Кардынал Ламберціні» Альфрэда Тэстоні.

У 1932 годзе ўпершыню з’явіўся ў кіно, пачаўшы з невялікай ролі ў прыгодніцкім фільме Джэнара Рыгелі пра лётчыкаў «Лазурная армія». Асноўнымі акцёрскімі працамі Чэрві ў італьянскім перадваенным кіно былі ролі ў фільмах рэжысёра Алесандра Блазэці — «Альдэбаран» у 1935 годзе, «Этара Ф’ерамоска» ў 1938 годзе і «Прыгода Сальватара Розы» у 1939. Пасля вайны асноўным яго дасягненнем стала серыя фільмаў пра Дона Каміла, у якой ён сыграў адну з галоўных роляў.

## Фільмаграфія 
* (1960) «Шыкоўныя жанчыны» — бацька Уга

## Зноскі 
Катэгорыя:Акцёры Італіі
Вашгірд

**Вашгірд**, да 19 чэрвеня 2024 — **Файзабад** (, ‎) — пасёлак гарадскога тыпу (з 2000), адміністрацыйны цэнтр Файзабадскага раёна рэспубліканскага падпарадкавання Рэспублікі Таджыкістан. Файзабад размешчаны ў Рашцкай даліне, за 50 км на ўсход ад горада Душанбэ.

### Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Таджыкістана
Сезон 2011/2012 «Рубона-2»

У сезоне 2011/2012 баскетбольны клуб «Рубон-2» з горада Віцебск прымаў удзел:
* Чэмпіянат Беларусі 2011/2012 (Першая ліга, **4 месца**).

## Склад каманды 
*  Віктар Аўсепян
*  Марсэль Аўсепян
*  Цімафей Вяроўкін
*  Максім Дабравольскі
*  Аляксандр Дзяржаўцаў
*  Ілля Зайцаў
*  Віктар Зяленя
*  Павел Карасевіч
*  Уладзіслаў Козінаў
*  Арцём Малькоў
*  Андрэй Рудакоў
*  Мікалай Салаўёў (прыйшоў у каманду падчас сезону)
*  Дзмітрый Сівалка
*  Уладзіслаў Стоцік
*  Арцём Тарасаў
*  Ігар Чыбісаў
*  Дзмітрый Шыловіч

## Трэнеры каманды 
*  Сяргей Махонь (галоўны трэнер)
*  Сяргей Кец

## Гл. таксама 
* Сезон 2010/2011 «Лакаматыў-КіС-2»
* Сезон 2013/2014 «Віцебска» (баскетбол)

## Спасылкі 
* Профіль на сайце eurobasket.com
Рубон-2
Катэгорыя:2011 год у Віцебску
Катэгорыя:2012 год у Віцебску
Фіразабад

**Фіразабад** (, ) — горад у заходняй частцы штата Утар-Прадэш, Індыя. Адміністрацыйны цэнтр акругі Фіразабад. Абсалютная вышыня — 163 метры над узроўнем мора. Размешчаны прыкладна за 40 км ад Агры і за 240 км ад Дэлі.

Катэгорыя:Гарады Утар-Прадэш
Барэлі (Індыя)

**Баэрлі** — горад у паўночнай частцы індыйскага штата Утар-Прадэш. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнай акругі. Размешчаны на рацэ Рамганга, за 252 км на поўнач ад Лакхнаў і за 250 км на ўсход ад Нью-Дэлі, на мяжы са штатам Утаракханд. Адгор’і Гімалаяў пачынаюцца за 40 км на поўнач ад горада.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Утар-Прадэш
Оскар (кінапрэмія, 1997)

**69-я цырымонія ўручэння прэміі «Оскар»** за заслугі ў вобласці кінематографа за 1996 год адбылася 24 сакавіка 1997 года ў канцэртнай зале «» (Лос-Анджэлес).

## Лаўрэаты і намінанты 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Спіс намінантаў на афіцыйным сайце
* «Оскар»-1997 на сайце IMDb

1997
Катэгорыя:Сакавік 1997 года
Катэгорыя:Падзеі 24 сакавіка
Катэгорыя:1997 год у Каліфорніі
Катэгорыя:Кінапрэміі 1997 года
Матхура

**Ма́тхура** (, ) або **Му́тра** — горад у Індыі, прыкладна за 50 км на поўнач ад Агры і на поўдзень ад Дэлі. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнай акругі. У старажытны час горад стаяў на скрыжаванні найважнейшых караванных шляхоў і займаў цэнтральнае месца ў эканамічным жыцці Індыі. У VI стагоддзі да н. э. Матхура была сталіцай царства Шурасена, аднаго з т.зв. Махаджанапад.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Утар-Прадэш
Таццяна Фамінічна Бучэль

**Таццяна Фамінічна Бучэль** (; нар. 9 ліпеня 1955, в. Германавічы, Шаркаўшчынскі раён — 2021) — беларуская грамадская дзяячка ў Латвіі.

## Біяграфія 
Нарадзілася 9 ліпеня 1955 года ў в. Германавічы Шаркаўшчынскага раёна.

Пасля заканчэння сярэдняй школы вучылася на факультэце нямецкай і англійскай моў Мінскага педагагічнага інстытута замежных моў, які скончыла ў 1977 годзе. Два гады працавала настаўніцай замежных моў у Беларусі. Затым, пераехаўшы ў Латвію, выкладала англійскую мову ў Даўгаўпілскім педагагічным інстытуце. 3 1980 года — дырэктар Калкунскай бібліятэкі Даўгаўпілскага раёна. У 1999 годзе паспяхова абараніла магістарскую працу на тэму «Фразеалагізмы з міфалагічнымі кампанентамі ў беларускай і рускай мовах» у Даўгаўпілскім педагагічным універсітэце.

## Грамадская дзейнасць 
Адзін з арганізатараў Беларускага культурна-асветніцкага таварыства «Уздым» (г. Даўгаўпілс). Вяла заняткі ў беларускай нядзельнай школе, якая дзейнічае ў Даўгаўпілсе пры таварыстве, арганізавала правядзенне беларускіх народных святаў, праводзіла конкурсы на найлепшае сачыненне на беларускай мове, экскурсіі па гарадах Беларусі, Літвы і Латвіі. Была выкладчыкам спецкурса па беларускай мове ў Даўгаўпілскім педагагічным універсітэце.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Бучэль Таццяна Фамінічна // Нашы землякі ў далёкім і блізкім замежжы : біяграфічны даведнік / М. П. Кузьміч, М. І. Сцепаненка. — Віцебск : Витебская областная типография, 2007. — С. 28.

Катэгорыя:Беларусы ў Латвіі
Катэгорыя:Грамадскія дзеячы Латвіі
Катэгорыя:Выкладчыкі   Даўгаўпілскага ўніверсітэта
Уга Таньяцы

**Уга Таньяцы** (, ,  — , ) — італьянскі акцёр тэатра і кіно, кінарэжысёр, неаднаразовы лаўрэат прэмій «Сярэбраная стужка» (1964, 1966, 1968) і «Давід дзі Данатэла» (1970, 1976) і інш., прызёр Канскага кінафестывалю (1981). Адзін з найбуйнейшых майстроў камедыі па-італьянску.

## Біяграфія 
Атавіа Таньяцы з’явіўся на свет у сям’і інспектара страхавой кампаніі. Упершыню выйшаў на тэатральную сцэну тэатра Даніцэці ў Бергама ў чатыры гады.

У 1936 годзе ва ўзросце чатырнаццаці гадоў пачаў працаваць на фабрыцы па вытворчасці каўбас Negroni. У час Другой сусветнай вайны выступаў у канцэртных брыгадах на фронце. У 1944 годзе ў родным горадзе Крэмоне быў архіварыусам. З 1945 года выступаў на эстрадзе і ў тэатры.

Кінакар’ера яго пачалася ў 1950 годзе ў фільме рэжысёра Марыа Маталі «Хлапчукі-курсанты». У 1954—1960 гады з вялікім поспехам выступаў у тэлешоу Райманд Віянела на італьянскім ТБ з камічнымі нумарамі і скетчамі.

Найбольш важкія ролі Таньяцы — Уга ў «Вялікай жратве» Ферэры, Рэната Балдзі ў фільмах Эдуара Малінаро «Клетка для дзівакоў 2» (1980) і «Клетка для дзівакоў 3» (1985), Прыма Спаджыяры ў драме Бернарда Берталучы «Трагедыя смешнага чалавека» (1981).

У 1980-я гады працаваў галоўнай выявай у тэатры.

У шлюбе з актрысай Франкай Бетоя (нар. у 1936 годзе) выхоўваў дваіх дзяцей. Яго сын — Рыкі Таньяцы, кінарэжысёр, акцёр, выканаў ролю сына персанажа Таньяцы-старэйшага ў фільме «Трагедыя смешнага чалавека».

Уга Таньяцы раптоўна сканаў 27 кастрычніка 1990 года ў сне ад інсульту. Пахаваны на манументальных могілках Велетры.
## Фільмаграфія 
* (1960) «Шыкоўныя жанчыны» — Уга Лемені

## Зноскі 
Катэгорыя:Акцёры Італіі
Вахасту (Куусалу)

**Вахасту** () — вёска ў воласці Куусалу павета Хар'юмаа, Эстонія.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Якаў Аронавіч Касцюкоўскі

**Якаў Аронавіч Касцюкоўскі** (23 жніўня 1921, Залатаноша, Крэменчугская губерня, Украінская ССР — 11 красавіка 2011, Масква, Расія) — савецкі і расійскі пісьменнік-сатырык, сцэнарыст, паэт, драматург, журналіст, ваенны карэспандэнт. Вядомы як адзін з аўтараў сцэнарыяў трох знакамітых фільмаў Леаніда Гайдая — «Аперацыя «Ы» і іншыя прыгоды Шурыка», «Каўказская паланянка, або Новыя прыгоды Шурыка» і «Дыяментавая рука».
Зінаіда Іванаўна Сіліня

**Зінаіда Іванаўна Сіліня** (**Дзегцярэнка**; нар. 14 лютага 1949, в. Вётхава, Смаргонскі раён, Гродзенская вобласць) — грамадская дзяячка беларускай дыяспары ў Латвіі.

## Біяграфія 
Нарадзілася 14 лютага 1949 года ў в. Вётхава Смаргонскага раёна.

У 1966 годзе з сярэбраным медалём скончыла сярэднюю школу і паступіла ў Віцебскі дзяржаўны медыцынскі інстытут, які скончыла ў 1972 годзе. Працавала ў г. Браславе, актыўна ўдзельнічала ў грамадскай дзейнасці.

З 1978 года жыве ў Даўгаўпілсе (Латвія). Працавала ў чыгуначнай бальніцы, сухотным дыспансеры, іншых медустановах, цяпер — доктар-радыёлаг-дыягност, загадчыца кабінета ў Цэнтральнай паліклініцы Даўгаўпілскай рэгіянальнай бальніцы.

Адна з заснавальніц Беларускага культурна-асветніцкага таварыства «Уздым», уваходзіла ў склад яго праўлення. Размаўляе на беларускай мове, папулярызуе беларускую культуру ў Латвіі.

Актыўна ўдзельнічала ў мастацкай самадзейнасці горада. Нязменна выконвае акапэльна вядомыя беларускія народныя песні на мерапрыемствах «Уздыма» і Цэнтра беларускай культуры. Спявала ў ансамблі «Купалінка».

## Узнагароды 
Падзячная грамата ад Генеральнага консульства Рэспублікі Беларусь у Даўгаўпілсе (2019).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Грамадскія дзеячы Латвіі
Катэгорыя:Беларусы ў Латвіі
Катэгорыя:Медыкі Латвіі
Жанна Вячаславаўна Раманоўская

**Жанна Вячаславаўна Раманоўская** (нар. , г. Полацк) — грамадская дзяячка беларускай дыяспары ў Латвіі, журналістка.

## Біяграфія 
Нарадзілася ў 1969 годзе ў Полацку. Скончыла Ветрынскую сярэднюю школу, Даўгаўпілскі педагагічны ўніверсітэт. Працавала школьнай настаўніцай, цяпер журналістка ў СМІ Даўгаўпілса, рыхтавала матэрыялы для латвійскіх газет і радыё, тэлевізійныя сюжэты для Беларускага тэлебачання, рэдагавала газетную старонку на беларускай мове.

3 2009 года выдавец рэгіянальнага партала навін на рускай і латышскай мовах D-fakti.lv, з 2012 года — выдавец адзінага ў Прыбалтыцы дзіцячага часопіса на рускай мове «Приветик!». Акрэдытаваны латвійскі журналіст у Міністэрстве замежных спраў Рэспублікі Беларусь. Кіраўніца літаратурных праектаў «Даўгаўпілс: легенды старога горада», «Даўгаўпілсу з любоўю», «Горад, дзе ўсе — свае» і іншых. Са студзеня 2018 па 2022 год старшыня таварыства.

З 2013 года кіраўніца Цэнтра беларускай культуры.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Журналісты Латвіі
Катэгорыя:Беларусы ў Даўгаўпілсе
Катэгорыя:Грамадскія дзеячы Латвіі
Беларускае культурна-асветніцкае таварыства «Уздым»

**Беларускае культурна-асветніцкае таварыства «Уздым»** — культурна-асветніцкая грамадская арганізацыя беларусаў Даўгаўпілса. Таварыства садзейнічае актыўнаму аб’яднанню беларусаў і ўмацаванню дружбы беларусаў і латышоў.

## Гісторыя 
У 1992 годзе з ініцыятывы кіраўніцы Балта-славянскага таварыства Людмілы Каралёвай прайшла першая арганізацыйная канферэнцыя. З мэту новастрованае таварыства ставіла далучэнні беларусаў Даўгаўпілса да культурна-асветніцкай працы. Заснавальнікамі сталі Канстацін Капуста, Станіслаў Валодзька, Зінаіда Сіліня, Іосіф Рэут, Мікола Навуменка, Ларыса Ярашэвіч, Яўгенія Гуляева, Яўген Шабуцкі, Зянон Буры, Мікола Паўловіч і Аляксандр Карнацэвіч. Дзейнічае беларуская нядзельная школа «Вясёлка» (куратар школы Людміла Сінякова, настаўнікі: Вольга Паўловіч, Таццяна Блізнакова). Таксама маецца ўласная бібліятэка, у якой налічваецца каля 700 кніг на беларускай мове. 

Пры таварыстве арганізаваны: гурт «Натхненне» (музычны кіраўнік Я. Юзэфовіч, мастацкі кіраўнік Лілія Воранава), творчая майстэрня «Зробім разам» (кіраўнік Леангіна Муйжніецэ), тэатральны гурт «Чароўны куфэрак» (кіраўнік Людміла Сінякова).

На 1 студзеня 2025 года таварыства мела 155 сяброў.

## Старшыні 
* 1994—1995 — Мікола Паўловіч.
* 1995—1997 — Станіслаў Валодзька.
* 1997—2003 — Таццяна Бучэль.
* 2003—2013 — Барыс Іваноў.
* 2013—2015 — Валерый Амбросаў.
* снежань 2015—2018 — Людміла Сінякова.
* студзень 2018—2022 — Жанна Раманоўская.
* студзень-жнівень 2022 — Іна Валюшка.
* са жніўні 2022 — Лілія Воранава.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Старонка таварыства

Катэгорыя:Арганізацыі беларусаў Латвіі
Катэгорыя:Арганізацыі Даўгаўпілса
Катэгорыя:1993 год у Латвіі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1993 годзе
Сіліня

**Сіліня** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Зінаіда Іванаўна Сіліня — дзеяч беларускай дыяспары ў Латвіі
* Эвіка Сіліня — прэм’ер-міністр Латвіі
Тырэска

**Тырэска** () — вёска ў воласці Куусалу павета Хар'юмаа, Эстонія. Тэрыторыю вёскі займае «Keskpolügoon», цэнтральны трэніровачны палігон Сіл абароны Эстоніі.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Турбунеэмэ

**Турбунеэмэ** () — вёска ў воласці Куусалу павета Хар'юмаа, Эстонія. Знаходзіцца на паўвостраве Пярыспеа.
На тэрыторыі Турбунеэмä, у моры недалёка ад берага, знаходзіцца валун Пайнува — сёмы па велічыні эратычны валун Эстоніі, прыродаахоўны аб’ект. Аб’ём — 340 м³.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Пярыспеа (паўвостраў)

**Паўвостраў Пярыспеа** () — паўвостраў у воласці Куусалу ў павеце Хар'юмаа Эстоніі, за 60 км на ўсход ад Таліна.
Катэгорыя:Паўвостравы Эстоніі
Пярыспеа

**Пярыспеа** () — вёска ў воласці Куусалу павета Хар'юмаа, Эстонія. Знаходзіцца на паўночным ускрайку паўвострава Пярыспеа, на тэрыторыі нацыянальнага парка Лахемаа, самы паўночным кантынентальны населены пункт Эстоніі, а мыс Пурэкары, які знаходзіцца за 1 км на поўнач ад вёскі, з'яўляецца крайнім паўночным пунктам мацерыковай Эстоніі. Вышыня над узроўнем мора — 23 метры.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Пурэкары

**Мыс Пурэкары** () — мыс у вёсцы Пярыспеа павета Хар'юмаа. Сама паўночны пункт паўвострава Пярыспеа, а таксама самы паўночны пункт кантынентальнай Эстоніі.

Валуны, сярод іх «Purekkari Maasäärekivi».

Катэгорыя:Геаграфія Эстоніі
Катэгорыя:Мысы Еўропы
У капцюрох ГПУ

«**У капцюро́х ГПУ**» — аповесць пра ўласнае жыццё Ф. Аляхновіча па прыездзе ў БССР. Беларускі драматург і тэатразнаўца Францішак Аляхновіч (1888—1944) адным з першых у сусветнай літаратуры, за чвэрць стагоддзя да Аляксандра Салжаніцына, апісаў жахі бальшавіцкага ГУЛАГу.

## Кароткае апісанне 
Герой аповесці «У капцюрох ГПУ», упершыню абнародаванай у 1934 годзе на польскай мове, — даверлівы беларус, які вярнуўся на радзіму з наіўным спадзяваннем, што ў Беларускай ССР ён здзейсніць свае мары ў беларускім тэатры як акцёр і пастаноўшчык.

Заместа гэтага ён робіцца ахвярай махінацыяў савецкіх карных служб — Дзяржаўнае палітычнае ўпраўленне пры Радзе народных упаўнаважаных СССР. На сумнавядомых  героя чакаюць адно за адным цяжкія для жыцця і здароўя выпрабаванні: убачанага і перажытага яму хопіць на ўсё астаняе жыццё. А прамаўчаць, не расказаць пра гэта сваім сучаснікам і нашчадкам ён таксама не можа… Твор Ф. Аляхновіча яшчэ да Другой сусветнай вайны быў перакладзены на асноўныя еўрапейскія мовы.

## Абнародванне твору 
Твор упершыню надрукаваны ў польскай віленскай газеце «Słowo»; расійскі пераклад успамінаў абнародавала парыжская газета «Возрождение». У 1935 годзе ў Вільні ўспаміны выйшлі асобнай кнігай на польскай мове пад назвай «Siedem lat w szponach G.P.U.» У 1937 годзе ў Варшаве выдадзены яшчэ адзін польскі варыянт кнігі пад назвай «Prawda o Sowietach». Твор перакладаўся на італьянскую мову («La verita sulla Russia Bolscevica») і на партугальскую ў Бразіліі («Sete annos nas garras sovieticas»). Украінскі пераклад друкавала газета «Діло», рэдакцыя якой затым выпусціла ўспаміны асобнай кнігай «7 літ на Соловках». Толькі ў канцы 1937 года аўтар здолеў выдаць кнігу на беларускай мове.

## Аўдыёграфія 
* 

## Бібліяграфія 
;на беларускай мове
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

;на італьянскай мове
* 

;на партугальскай мове
* 
* 
 
;на польскай мове
* 
* 
* 
* 
* 

* 
* 
* 
* 
;на рускай мове
* 
* 
* 

;на ўкраінскай мове
* 
* 

### Крытыка, рэцэнзіі 
* 
* 
* 
* 

## Гл. таксама 
*  — лекар і беларускі нацыянальны дзеяч, вязень Салавецкага лягеру, аўтар успамнаў: «Салаўкі востраў пакут і сьмерці. (Успаміны з катаргі савецкай)».

## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Творы Францішка Аляхновіча
Кацярына Дубовік

**Кацярына Дубовік** (нар. , ) — беларуская мастачка і ілюстратарка.

## Біяграфія 
У 2007 годзе абараніла дыплом у Мінскай дзяржаўнай гімназіі-каледжы мастацтваў па спецыяльнасці «Дызайн». У тым жа годзе паступіла на мастацкае аддзяленне ў Беларускую дзяржаўную акадэмію мастацтваў.

## Творчасць 
Працуе ў розных тэхніках: афорт, тэмпера і маркеры на паперы, трафарэт і туш, тэмпера і гуаш і інш. Сярод аформленых кніг — «Пітэр Пэн» Джэймса Мэцью Бары, «Скрозь люстэрка і што ўбачыла там Аліса» Льюіса Кэрала, «Чараўнік Краіны Оз» Лаймэна Фрэнка Баўма, «Чаму Меша не мае хаты» і «Як Меша знайшоў хвост» Надзеі Ясмінскай, беларуская народная казка «Як Васіль змея перамог», «Снежны чалавек у Мінску», «Skattjakten i Mundu Onak», «Toomi och den lilla plangneten» і «Прынцэса і Пінгвін» шведскай пісьменніцы Эвы Суса.

## Прызнанне 
* Найлепшы ілюстратар 2015 года ў намінацыі «Майстэрства» ў нацыянальным конкурсе «Мастацтва кнігі» за афармленне «Шахматнай навелы» Штэфана Цвейга.
* Лаўрэатка Прэміі Цёткі 2016 года за найлепшае афармленне беларускай кнігі для дзяцей і падлеткаў («Сем ружаў» Надзеі Ясмінскай).
* Уладальніца Гран-пры 7-га фестывалю беларускамоўнай рэкламы і дызайну «aDNaK!» у намінацыі «Графічны і камунікацыйны дызайн» за афармленне кнігі казак Вільгельма Гаўфа (2016).
* У верасні 2016 года перамагла ў конкурсе афармлення казкі шведскай дзіцячай пісьменніцы Эвы Суса «Снежны чалавек у Мінску» ў перакладзе на беларускую мову Дзмітрыя Плакса.
* Фіналіст міжнароднага конкурсу маладых ілюстратараў «The Golden Pinwheel Young Illustrators Competition» (2017, Кітай), за ілюстрацыі да кнігі Льюіса Кэрала «Скрозь Люстэрка, і што ўбачыла там Аліса».
* Лаўрэатка прэміі Цёткі 2018 года за найлепшае афармленне Чаму «Меша не мае хаты» Надзеі Ясмінскай.
* Пераможца міжнароднага конкурсу кніжкі-карцінкі «The 2nd Little Hakka International Picture Book Award 2018» (Кітай) за афармленне «Чаму Меша не мае хаты» Надзеі Ясмінскай.
* Фіналіст міжнароднага конкурсу ілюстрацыі «NAMI Concours 2019» за ілюстрацыі да кнігі «Пітэр Пэн» Джэймса Бары.
* Лаўрэатка міжнароднага конкурса «Образ книги» (2021, Расія) у катэгорыі «Лепшыя ілюстрацыі да твораў для дзяцей і юнацтва» за ілюстрацыі да кнігі «Как кузнец Паарво паровоз подковал» Сакарыяса Тапеліуса.
* Намінантка на Прэмію імя Астрыд Ліндгрэн (ALMA — Astrid Lindgren Memorial Award) у 2025 годзе.

## Выставы 
* Удзельніца міжнароднай выставы біенале ілюстрацый у Браціславе («Biennial of illustrations in Bratislava») ў 2017 і 2019 гадах.
* Персанальная выстава кніжнай графікі Кацярыны Дубовік з назвай «Я правяду цябе да ўзлеску…» у Вільнюсе ў 2024 годзе.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Кацярына Дубовік: «Наш боль — гэта вельмі моцны клей»
* Ілюстратарка Кацярына Дубовік: «Я проста люблю сваю працу»
* «Беларускіх кніжных ілюстратараў цэняць ва ўсім свеце. Акрамя Беларусі». Хто робіць найлепшыя кніжныя ілюстрацыі

Катэгорыя:Мастачкі Беларусі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-ілюстратары Беларусі
Катэгорыя:Графікі Беларусі
Оскар (кінапрэмія, 1996)

**68-я цырымонія ўручэння прэміі «Оскар»** за заслугі ў вобласці кінематографа за 1995 год адбылася 25 сакавіка 1996 года ў «» (Лос-Анджэлес).

## Лаўрэаты і намінанты 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Спіс намінантаў на афіцыйным сайце
* «Оскар»-1996 на сайце IMDb

1996
Катэгорыя:Сакавік 1996 года
Катэгорыя:Падзеі 25 сакавіка
Катэгорыя:1996 год у Каліфорніі
Катэгорыя:Кінапрэміі 1996 года
Лілія Воранава

**Лілія Воранава** (нар. 4 жніўня 1959, в. Вусаўцы, Мёрскі раён, Віцебская вобласць) — грамадская дзяячка беларускай дыяспары ў Латвіі.

## Біяграфія 
Нарадзілася 4 жніўня 1959 года ў вёсцы Вусаўцы Мёрскага раёна. Пасля заканчэння сярэдняй школы, дзе выкладанне вялося на беларускай мове, пераехала ў г. Даўгаўпілс, дзе працавала ў Інфармацыйна-вылічальным цэнтры дзяржаўнай статыстыкі. Вучылася на эканаміста ў вячэрнім тэхнікуме.

Спявае ў харавой капэле «Спадчына», была яе старастай. У 2017 г. уступіла ў Беларускае культурна-асветніцкае таварыства «Уздым», шмат гадоў з’яўлялася членам праўлення таварыства. Праводзіць літаратурна-музычныя вечарыны пры Цэнтры беларускай культуры.

У 2020 годзе была апублікавана першая кніга вершаў Воранавай на беларускай і рускай мовах.

У 30 жніўня 2022 года аднагалосна выбрана новым старшынёй Беларускае культурна-асветніцкае таварыства «Уздым» пасля таго як папярэдняя старшыня, Іна Валюшка, выйшла з арганізацыі.

## Сям’я 
Мае ўнука Акім, які наведвае беларускую нядзельную школку «Вясёлка», і ўнучку.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Грамадскія дзеячы Латвіі
Катэгорыя:Беларусы ў Латвіі
Катэгорыя:Члены Беларускага культурна-асветніцкага таварыства «Уздым»
Імя ружы (фільм)

«**Імя ружы**» () — мастацкі фільм 1986 года рэжысёра Жан-Жака Ано. Экранізацыя  Умберта Эка. Галоўныя ролі выканалі Шон Конэры і Фарыд Мюрэй Абрахам.

## Сюжэт 
1327 год. У бенедыкцінскім кляштары на поўначы Італіі адбываецца шэраг таямнічых смерцяў манахаў: адзін выпадае з акна, другі тоне ў бочцы з крывёй, трэці памірае ў ванне. Францысканскі манах Уільям Баскервільскі разам з маладым паслушнікам Адзо пачынаюць сваё расследаванне. За ўсімі гэтымі смерцямі хаваецца страшная таямніца. Каб раскрыць яе, Уільям павінен паўстаць супраць аўтарытэту царквы і перамагчы змову.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы Германіі 1986 года
Катэгорыя:Фільмы Італіі 1986 года
Катэгорыя:Фільмы Францыі 1986 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы 1986 года
Катэгорыя:Фільмы-трылеры 1986 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Германіі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Італіі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Францыі
Катэгорыя:Фільмы-трылеры Германіі
Катэгорыя:Фільмы-трылеры Італіі
Катэгорыя:Фільмы-трылеры Францыі
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы на лацінскай мове
Катэгорыя:Фільмы Жан-Жака Ано
Тсітрэ

**Тсітрэ** () — вёска ў воласці Куусалу павета Хар'юмаа, Эстонія. Размешчана за 35 км на ўсход ад Таліна, каля мора, на тэрыторыі нацыянальнага парка Лахемаа. Адлегласць да валаснога цэнтра — пасёлка Куусалу — 9 км. Вышыня над узроўнем мора — 24 метры.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Тапурла

**Тапурла** () — вёска ў воласці Куусалу павета Хар'юмаа, Эстонія. Размешчана на паўвостраве Юмінда, на паўднёвы ўсход ад якога знаходзіцца заліў Тапурлахт, на паўночны захад — заліў Наскалі (у 1690 годзе згадваецца як Nasgalli). Вышыня над узроўнем мора — 30 метраў.
## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Котка (Куусалу)

**Котка** () — вёска ў воласці Куусалу павета Хар'юмаа, Эстонія. Знаходзіцца за 50 км на ўсход ад Таліна. Вышыня над узроўнем мора — 41 метр. Па ўсходняй мяжы вёскі працякае рака Лоабу.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Шчыльнасць (значэнні)

Шчыльнасць — мнагазначны тэрмін, які можа значыць:

## Фізіка 
### Шчыльнасць масы 
* Шчыльнасць — маса цела на адзінку аб’ёму.
** Планкаўская шчыльнасць — адзінка шчыльнасці ў планкаўскай сістэме адзінак, фундаментальная фізічная пастаянная.
* Удзельная шчыльнасць — шчыльнасць адносна іншага, эталоннага рэчыва.
** Шчыльнасць у градусах API — адзінка вымярэння адноснай шчыльнасці нафты.

### Іншыя віды шчыльнасці 
* Шчыльнасць зарада — колькасць зарада на адзінку даўжыні, плошчы або аб’ёму.
* Шчыльнасць патоку — колькасць велічыні, што праходзіць праз адзінку плошчы за адзінку часу.
* Шчыльнасць току — велічыня, якая характарызуе праходжанне электрычнага току праз адзінку плошчы папярочнага сячэння правадніка.

## Матэматыка 
* Шчыльнасць імавернасці — функцыя для апісання абсалютна непарыўнага размеркавання імавернасцей.

## Геаграфія 
* Шчыльнасць насельніцтва — лік жыхароў на адзінку плошчы.
Лоабу (рака)

**Лоабу** () — рака ў паўночнай Эстоніі. Даўжыня - 62 кіламетры, плошча басейна - 308 км². Бярэ пачатак у паўночнай частцы ўзвышша Пандыверэ непадалёк ад Ракверэ. Далей яна цячэ праз воласць Кадрына і яе адміністрацыйны цэнтр - пасёлак Кадрына. Працякаючы побач з вёскай Ёавескі, рэчышча перасякае Балтыйскі глінт, утвараючы на ​​працягу 160 метраў маляўнічы каскад з шасці 0,5−1,1 метровых тэрас.

Каля вёскі Віхасоа (эст. Vihasoo — «балота гневу») у воласці Куусалу рака Лоабу ўпадае ў заліў Эру, які з'яўляецца часткай Фінскага заліва.

У сваім ніжнім цячэнні Лоабу працякае праз эстонскі Нацыянальны парк Лахемаа.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Рэкі Эстоніі
Хулья

**Хулья** () — пасёлак у воласці Кадрына павета Ляэнэ-Вірумаа на поўначы Эстоніі.

## Насельніцтва 
## Эканоміка 
«Aru Grupp» з чатырма заводамі (180 супрацоўнікаў).
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Эру (заліў)

**Заліў Эру** () — заліў у воласцях Куусалу (Хар'юмаа) і Хальяла, Ляэнэ-Вірумаа ў Эстоніі; заліў — Фінскага заліва. Плошча — 7656 га.

Заліў мяжуе з паўвостравамі Пярыспеа і паўвостравам Кясму.

Рака Лоабу ўпадае ў заліў Эру.
Катэгорыя:Залівы Эстоніі
Цэнтр беларускай культуры (Даўгаўпілс)

**Цэнтр беларускай культуры** (**ЦБК**; ) — установа культуры ў Даўгаўпілсе, Латвія. Сядзіба размешчана па вуліцы Алеяс, 68-1А. З 2013 года кіраўніцай з’яўляецца Жанна Раманоўская.

Заснаваны 25 сакавіка 1999 года, рашэннем дэпутатаў Даўгаўпілскай гарадской думы, як бюджэтная ўстанова культуры Даўгаўпілскага гарадскога самакіравання.

Цэнтр беларускай культуры займаецца захаваннем і папулярызацыяй беларускай культуры, арганізацыяй і правядзеннем культурных мерапрыемстваў у Латвіі.

Пры ЦБК створана 7 творчых калектываў: ансамбль беларускай народнай песні «Купалінка» (1992 г.), танцавальны ансамбль «Лянок» (2000 г.), тэатральная студыя «Паўлінка» (2007 г.), харавая капэла «Спадчына» (2013 г.) і вакальна-інструментальны ансамбль «Пралескі» (2014 г.). Таксама дзейнічае мастацкая студыя «Каларытны свет» (2017 г.), дзіцячая студыя «Скарбніца» (2019 г.). У 2018 г. быў адкрыты музейны пакой «Беларуская хатка».

Творчыя калектывы рэгулярна ўдзельнічаюць у Латвійскім свяце танца і песні, міжнародных фестывалях «Балтыка», «Аўгшдаўгава», «Славянскі базар у Віцебску», «Браслаўскія зарніцы», «Жураўлі і журавіны Міёрскага краю», «Залессе збірае сяброў», «Вентспілскі вянок», «Фэст» і іншых фестывалях у Латвіі, Беларусі, Эстоніі і Літве.

Працуе народная беларуская бібліятэка, якая налічвае каля 1750 кніг. У рамках культурна-асветніцкай дзейнасці ЦБК рэгулярна праводзяцца: міжнародны фестываль «Беларускі кірмаш у Даўгаўпілсе»; Дні беларускай культуры ў Даўгаўпілсе; народнае свята «Купалле» і беларускія абрадавыя святы; літаратурныя вечары; сустрэчы з паэтамі, пісьменнікамі і цікавымі людзьмі.

Акрамя гэтага, пастаянна рыхтуецца адукацыйна-гульнявая праграма для дзіцячых садоў «Нашы суседзі — беларусы» і экскурсійная праграма для школьнікаў «Беларускі дом».

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Старонка Цэнтра беларускай культуры

Катэгорыя:Арганізацыі беларусаў Латвіі
Катэгорыя:1999 год у Латвіі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1999 годзе
Катэгорыя:Арганізацыі Даўгаўпілс
Бухгалтар (фільм)

«**Бухгалтар**» () — вострасюжэтны баявік 2016 года рэжысёра . Галоўныя ролі выканалі Бен Афлек, , Дж. К. Сіманс, Джон Бернтал,  і Джон Літгау.

## Сюжэт 
Матэматычны геній Крысціян Уолф зарабляе на жыццё, ведучы бухгалтэрыю злачынных і тэрарыстычных арганізацый па ўсім свеце. Аднойчы ён заўважае, што за ім пачынае сачыць аддзел барацьбы са злачыннасцю Міністэрства фінансаў, які ўзначальвае Рэй Кінг. Каб адвесці падазрэнні, Крысціян знаходзіць сабе законапаслухмянага кліента і праводзіць аўдыт у кампаніі па вытворчасці найноўшай робататэхнікі. Там выяўляюць нястачу ў некалькі мільёнаў долараў. Як толькі Крысціян пачынае вывучаць фінансавыя справаздачы і знаходзіць прыкметы фінансавых махінацый, у справе пачынаюць з’яўляцца ахвяры.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы ЗША 2016 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы 2016 года
Катэгорыя:Фільмы-баевікі 2016 года
Катэгорыя:Фільмы-трылеры 2016 года
Катэгорыя:Крымінальныя фільмы 2016 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы-баевікі ЗША
Катэгорыя:Фільмы-трылеры ЗША
Катэгорыя:Крымінальныя фільмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы на інданезійскай мове
Катэгорыя:Фільмы на французскай мове
Катэгорыя:Фільмы Гэвіна О’Конара
Спытай у праху (фільм)

«**Спытай у праху**» () — меладраматычны фільм 2006 года рэжысёра . Галоўныя ролі выканалі Колін Фарэл, Сальма Хаек, Дональд Сазерленд, Айлін Эткінс,  і .

## Сюжэт 
Лос-Анджэлес, 1933 год. Малады і амбітны амерыканскі пісьменнік італьянскага паходжання Артура Бандзіні песціць планы, што не надта розняць яго ад усіх іншых, хто прыбыў у каліфарнійскі вырай: разбагацець, праславіцца ды атачыць сябе прыгожымі жанчынамі. Гісторыя пачынаецца ўнутры любоўнага чатырохкутніка, што ўключае мексіканскую кельнерку і хатнюю гаспадыню з габрэйскае сям’і. Аднак меладрама ўвачавідкі ператвараецца ў грамадскую драму, а асабісты аповед — у гісторыю пераадолення расізму, у гісторыю сталення чалавека і чалавецтва.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы Германіі 2006 года
Катэгорыя:Фільмы ЗША 2006 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы 2006 года
Катэгорыя:Фільмы-меладрамы 2006 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Германіі
Катэгорыя:Фільмы-драмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы-меладрамы Германіі
Катэгорыя:Фільмы-меладрамы ЗША
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы на іспанскай мове
Катэгорыя:Фільмы Роберта Таўна
Сібіскіт

«**Сібіскіт**» (), таксама вядомы як «**Фаварыт**» — мастацкі фільм 2003 года рэжысёра . Галоўныя ролі выканалі Тобі Магуайр, Джэф Брыджэс, Крыс Купер, ,  і Уільям Мэйсі.

## Сюжэт 
На непрыкметнага і нікому невядомага скакуна мала ахвотных рабіць стаўкі: паверыць у яго могуць хіба толькі вар’яты. Але нашым героям амаль няма чаго губляць. Адзін з іх — малады хлопец, вера ў сябе якога была падарваная; другі — багатыр, які перажыў смерць блізкага чалавека; трэці — трэнер, што застаўся без справы. У часы глабальных перамен і Вялікай дэпрэсіі тысячы лёсаў ляцяць у прорву. І менавіта ў такі момант людзям асабліва патрэбная надзея, нават калі яна ўвасоблена, на першы позірк, у непрыдатным для перамог скакуне па мянушцы Сібіскіт. Фільм заснаваны на рэальных падзеях, якія адбыліся ў 1930 годзе.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы ЗША 2003 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы 2003 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы ЗША
Катэгорыя:Гістарычныя фільмы ЗША
Катэгорыя:Спартыўныя фільмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы Гэры Роса