open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Школа № 1 (Докшыцы)

**Дзяржаўная ўстанова адукацыі «Сярэдняя школа № 1 г. Докшыцы»** — установа сярэдняй адукацыі ў г. Докшыцы Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці.

## Гісторыя 
Школа з’яўляецца старэйшай у раёне школай. У 1608 годзе біскуп Станіслаў Кішка пабудаваў у Докшыцах касцёл, а пры ім была адкрыта школа.

З 1922 года ў Докшыцах працуе польская агульнаадукацыйная школа ІІІ ступені. У 1939 годзе, пасля аб’яднання Беларусі, была створана сямігодка. Існавала школа і ў гады нямецкай акупацыі з 1941 года па 1943 год.

Першы выпуск пасляваеннай школы адбыўся ў 1948 годзе. Тыпавы будынак васьмігадовай школы быў узведзены ў 1957 годзе. Праз тры гады пабудавана спартыўная зала і цяпліца з пячным ацяпленнем.

У 1964 годзе Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР ад 26 жніўня школе было прысвоена імя І. С. Палявога. У адпаведнасці з пастановай Савета Міністраў БССР за нумарам 428 ад 21 верасня 1964 года для ўшанавання памяці Героя Савецкага Саюза Івана Сцяпанавіча Палявога ў школе быў створаны мемарыяльны музей.

Будаўніцтва сучаснага будынка школы пачалося, калі дырэктарам школы быў Уладзімір Францавіч Паруль. Будаўніцтва школы было завершана ў лютым 1973 года. І 19 лютага адбылося ўрачыстае адкрыццё школы. У сувязі з адкрыццём у 1991 годзе сярэдняй школы № 2, частка вучняў і настаўнікаў перайшлі ў новую школу. У 1993 годзе ў школе было 870 вучняў, працавала 68 настаўнікаў і выхавацеляў.

У 2018 годзе школа адзначала 410-гадовы юбілей і 70-годдзе першага савецкага выпуску.

## Вядомыя выпускнікі 
* Павел Андрэевіч Апанасевіч
* Віктар Сямёнавіч Буракоў
* Віктар Пятровіч Маркавец
* Галіна Пятроўна Крываблоцкая, беларускі мастак
* Маркавец-Бартлава Валянціна Пятроўна, беларускі мастачка
* Сяргей Уладзіміравіч Махонь, беларускі мовазнавец, перакладчык
* Валерый Раманавіч Собаль, беларускі фізік
* Іван Канстанцінавіч Стадольнік, беларускі празаік, паэт
* Яўген Антонавіч Таргонскі, беларускі матэматык

## Дырэктары школы 
* Уладзімір Францавіч Паруль
* Н. В. Фурсевіч

## Літаратура 
* Александров, А. Школе — 395 лет! / А. Александров // Витебский курьер. — 2003. — 7 марта. — С. 2.
* Арцімёнак, У. П. Докшыцкай СШ № 1 — 35 / У. П. Арцімёнак // Родныя вытокі (Докшыцы). — 2008. — 16 лют. — С. 2.
* Гільніч, Л. Значны як настаўнік, цікавы як асоба / Л. Гільніч // Настаўніцкая газета. — 2017. — 21 кастр. — С. 1.
* Юнцэвіч Фаіна Андрэеўна // Роднае слова. — 1994.- № 9.- С. 11.
* Шульга, Г. М. Самоконтроль деятельности СШ № 1 г. Докшицы в 2011/12 году / Г. М. Шульга, М. А. Малаш, С. П. Величко // Народная асвета. — 2012. — № 12. — С. 55-70.

Катэгорыя:Докшыцы
Катэгорыя:1608 год у Еўропе
Катэгорыя:XVII стагоддзе ў Беларусі
Катэгорыя:Навучальныя ўстановы Віцебскай вобласці
Катэгорыя:Школы Беларусі
ГК БНТУ-БелАЗ

**«БНТУ-БелАЗ»** — жаночы беларускі гандбольны клуб з Мінска.

## Гісторыя 
Клуб быў заснаваны ў 1974 годзе.

31 мая 2007 года быў зарэгістраваны як ТАА "Гандбольны Спартовы Клуб «БНТУ-БелАЗ», заснавальнікамі клуба былі Беларускі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт і Беларускі аўтамабільны завод. Доля БНТУ як аднаго з заснавальнікаў складае 75 %, БелАЗаТ адпаведна — 25 %.

## Назвы 
* Палітэхнік (?-1999)
* БДПУ (1999—2003)
* БНТУ (2003—2007)
* БНТУ-БелАЗ (з 2007)

## Дасягненні 
* **Чэмпіянат Беларусі:**
**  **Чэмпіён (26)**: 1992/1993, 1993/1994, 1994/1995, 1995/1996, 1996/1997, 1997/1998, 1998/1999, 1999/2000, 2000/2001, 2001/2002, 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006, 2006/2007, 2008/2009, 2009/2010, 2010/2011, 2011/2012, 2012/2013, 2013/2014, 2014/2015, 2017/2018, 2020/2021, 2023/2024
**  **Срэбраны прызёр (7)**: 2007/2008, 2015/2016, 2016/2017, 2018/2019, 2019/2020, 2021/2022, 2022/2023, 2023/2024, 2024/2025

* **Кубак Беларусі:**
**  **Уладальнік (18)**: 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2018, 2024, 2025
**  **Фіналіст (8)**: 2008, 2015, 2016, 2017, 2019, 2021, 2022, 2023
**  **3-е месца (1)**: 2021

* **Суперкубак Беларусі:**
**  **Уладальнік (1)**: 2024

* **Балтыйская ліга:**
**  **Чэмпіён (3)**: 2012/2013, 2013/2014, 2014/2015
**  Срэбраны прызёр (3): 2015/2016, 2016/2017, 2019/2020

## Статыстыка выступленняў 
## Галоўныя трэнеры 
* Леанід Гуско (1987—2001)
* Валерый Пяўніцкі (2003—2004)
* Канстанцін Шаравараў (з 2004)

## Фарм-клубы 
### Статыстыка выступленняў 
### Галоўныя трэнеры 
* Валерый Бабіч (2016—2018)

## Спасылкі 
* Сайт клуба
* BNTU-BelAZ Minsk Reg.


Катэгорыя:1974 год у Мінску
Катэгорыя:Беларускі аўтамабільны завод
Катэгорыя:Беларускі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт
Іларыён Мікалаевіч Пляшчынскі

**Іларыён Мікалаевіч Пляшчынскі** (, Докшыцы — , Кіеў) — графік і жывапісец.

## Біяграфія 
Удзельнік Першай сусветнай і грамадзянскай войнаў. Трапіў у германскі палон, у якім правёў 4 гады, да 1918 года.

Вучыўся ў школе «Таварыства заахвочвання мастакоў» у Пецярбургу. У 1919 годзе прыехаў у Казань і адразу ж паступіў у Казанскія вольныя мастацкія майстэрні (пазней — Казанскі мастацка-тэхнічны інстытут), дзе пасля іх заканчэння (1921) кіраваў майстэрняй літаграфіі і ўзначаліў графічны факультэт інстытута.

У сярэдзіне 1920-х гадоў мастак пераязджае ў Кіеў, дзе выкладае ў Кіеўскім мастацкім інстытуце і Кіеўскім інжынерна-будаўнічым інстытуце. З 1948 года — прафесар Кіеўскага мастацкага інстытута, у 1931—1944 гадах — загадчык кафедрай малюнка і жывапісу Кіеўскага інжынерна-будаўнічага інстытута. На працягу многіх гадоў з’яўляўся старшынёй бюро секцыі графікі Украінскага саюза мастакоў.

Пахаваны ў Кіеве на Байкавых могілках.

## Творчасць 
Іларыён Мікалаевіч Пляшчынскі працаваў пераважна ў галіне лірычнага пейзажа, а таксама кніжнай і прамысловай графікі. Стварыў серыі літаграфій, афортаў і малюнкаў: «Кіеў. Пейзажы на беразе Дняпра» (1927), «Па шаўчэнкаўскіх месцах», «Шаўчэнкаўскі запаведнік у Каневе» (1936—1938), «Дняпроўскія матывы» (1947—1961) і інш. 3 канца 1940-х гадоў неаднаразова наведваў родныя мясціны, якім прысвяціў шэраг твораў, у тым ліку «Лодкі на заснежаным беразе», «Алеся ў Першамайскім садзе», «Казлоўская вуліца», «Ранняя вясна» (1953), «Увесну на Перадмоставай слабадзе» (1958), «Перадмоставая слабада. Лодкі на беразе» (1959), «На вуліцы ўзімку» (1960) і інш. Яго творы знаходзяцца ў калекцыях найбуйнейшых музеяў Масквы, Санкт-Пецярбурга, Казані, Кіева, а гэтак жа ў прыватных зборах усяго свету. Работы мастака выстаўляліся на рэспубліканскіх і міжнародных выставах. Персанальныя выставы Пляшчынскага датуюцца 1922, 1924, 1937, 1964, 1978, 1983, 2013 гадамі. За час творчай дзейнасці меў 8 персанальных выставак.

## Літаратура 
* Пляшчынскі Іларыён Мікалаевіч // Памяць: Докшыцкі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]; уклад. А. В. Скараход; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : БелЭн, 2004. — С. 635—636.

Катэгорыя:Удзельнікі Першай сусветнай вайны
Катэгорыя:Удзельнікі Грамадзянскай вайны ў Расіі
Катэгорыя:Графікі СССР
Катэгорыя:Графікі Украіны
Катэгорыя:Мастакі Украіны
Факультэт камп’ютарных сістэм і сетак БДУІР

**Факультэт камп’ютарных сістэм і сетак БДУІР (ФКСІС БДУІР)** — адзін з факультэтаў Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта інфарматыкі і радыёэлектронікі.

## Гісторыя 
Гісторыя факультэта пачынаецца з 1964 года, з факультэта аўтаматыкі і вылічальнай тэхнікі, які быў створаны разам з Мінскім радыётэхнічным інстытутам і які з’яўляўся папярэднікам сучаснага ФКСІС. У 1980 годзе факультэт аўтаматыкі і вылічальнай тэхнікі быў рэарганізаваны і падзелены на два факультэты — факультэт вылічальнай тэхнікі і факультэт аўтаматызацыі кіравання. У 1995 годзе факультэт вылічальнай тэхнікі быў перайменаваны ў факультэт камп’ютарных сістэм і сетак.

### Падзеі 2020 года 
Пасля масавых фальсіфікацый на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, жорсткага разгону акцый пратэстаў, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, шматлікія студэнты ўніверсітэта падтрымалі пратэсты. 26 кастрычніка па закліку Святланы Ціханоўскай яны далучыліся да агульнанацыянальнай забастоўкі. 27 кастрычніка Аляксандр Лукашэнка запатрабаваў адлічваць усіх студэнтаў і звальняць выкладчыкаў, якія прымаюць удзел у несанкцыянаваных акцыях.

Дэкан факультэта камп’ютарных сістэм і сетак Марына Лукашэвіч адмовілася падпісваць загад аб адлічэнні студэнтаў свайго факультэта і напісала заяву на звальненне па ўласным жаданні.

## Склад факультэта 
Факультэт мае ў сваім складзе наступныя кафедры:
* Вышэйшай матэматыкі
* Інфарматыкі
* Праграмнага забеспячэння інфармацыйных тэхналогій
* Электронных вылічальных машын
* Электронных вылічальных сродкаў
* Фізікі
* Філасофіі

## Дэканы 
* Аляксандр Яфімавіч Ляўсенка (1980–1982)
* Марына Міхайлаўна Лукашэвіч (?-2020)
* Наталля Баброва (2020—2022)
* Сяргей Мікалаевіч Несцярэнкаў (з 2022)

## Спасылкі 
* Афіцыйны партал ФКСІС БДУІР

Катэгорыя:1980 год у Мінску
Катэгорыя:З’явіліся ў 1980 годзе
Будынак Мінскага аблвыканкама

**Будынак Мінскага аблвыканкама** — будынак у цэнтры Мінска, размешчаны на Кастрычніцкай плошчы, па адрасе вул. Энгельса, 4. Будынак з’яўляецца творам савецкай архітэктуры з выкарыстаннем форм класіцызму. У будынку размяшчаецца Мінскі абласны выканаўчы камітэт.

Пабудаваны ў 1962 г. па праекце архітэктара В. Волчака. Арачным праездам злучаны з будынкам цэнтральнага тэлеграфа, разам з якім фарміруе забудову паўднёва-заходняга боку Кастрычніцкай плошчы.

## Архітэктура 
Прамавугольны ў плане пяціпавярховы будынак. Галоўны фасад вырашаны сіметрычна, рытмічна расчлянёны на ўзроўні трох верхніх паверхаў буйнымі пілястрамі з капітэлямі, дэкарыраваны гірляндамі, зоркамі. 1-ы паверх вырашаны як цокальны, апрацаваны светла-карычневай дэкаратыўнай тынкоўкай, 2-і — расшыты пад руст, прасценкі яго прамавугольных аконных праёмаў з’яўляюцца пастаментамі пілястраў верхніх паверхаў. 5-ы паверх з радам арачных аконных праёмаў завершаны буйным антаблементам з карнізам на вялізных дэнтыкулах. Галоўны фасад вылучаны трайной, дэкарыраванай гірляндамі, аркатурай, якая абрамляе прамавугольныя дзвярныя праёмы.

Планіроўка калідорная з двухбаковым размяшчэннем памяшканняў. Цэнтральная парадная і бакавыя дапаможныя лесвіцы вылучаны на дваровым фасадзе акруглым і прамавугольнымі рызалітамі.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:1962 год у Мінску
Катэгорыя:Кастрычніцкая плошча (Мінск)
Катэгорыя:Вуліца Энгельса (Мінск)
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Віктара Волчака
Катэгорыя:Збудаванні Мінска ў стылі савецкага класіцызму
Катэгорыя:Мінскі абласны выканаўчы камітэт
Сен-Север

**Сен-Север** () — камуна на паўднёвым захадзе Францыі ў дэпартаменце Ланды (рэгіён Новая Аквітанія). З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам кантона і адзін час быў супрэфектурай дэпартамента. Размешчаны за 14 км на поўдзень ад Мон-дэ-Марсана на беразе ракі Адур, у рамках французскага тэруара Шалос. Ландшафт мясцовасці адрозніваецца ад астатняй тэрыторыі дэпартамента Ланды. Сен-Север пабудаваны на ўзгорку, які ўзвышаецца над далінай ракі Адур.

Катэгорыя:Камуны дэпартамента Ланды
Беат Ліебанскі

**Беат Ліебанскі** (, ) — святар, царкоўны пісьменнік і багаслоў VIII стагоддзя, аўтар адной з самых вядомых кніг сваёй эпохі «Каментарый на Апакаліпсіс».

## Біяграфія 
Беат быў манахам-бенедыктынаў у манастыры Святога Марціна Турскага (Сан-Марцін-дэ-Тур’ена, пазней пераназваным у Санта-Тарыбіа-дэ-Льебана), дзе пасля яго пасвяцілі ў сьвятары. Як мяркуецца, у 785 годзе стаў абатам гэтага манастыра.

Існуе непацверджаных версія пра тое, што ён быў духоўнікам Адасінды, удавы Сіло — караля Астурыі. Беат у сваёй кнізе «Liber adversus Elipandum» згадвае толькі пра сваю прысутнасць у лістападзе 785 года на пастрыжэнні былой каралевы ў манашкі.

Згодна з Эліпандам Таледскім (супраць якога выступаў Беат), вучнем Беата быў Алкуін. Некаторыя біяграфічныя звесткі, а таксама апошняя згадка пра Беата як пра жывога чалавека, запазычаны з літаратурнай і эпісталярнай спадчыны Алкуіна.

## Дзейнасць 
Беат Ліебанскі быў адным з першых тэолагаў, якія выступілі з рэзкай крытыкай адапцыянісцкіх ідэй арцыбіскупа Эліпанда Таледскага, што выклікала варожасць паміж імі. У 786 годзе, палемізуючы з арцыбіскупам, Беат (у суаўтарстве з іншым сваім вучнем — тытулярным біскупам Этэрыем Аксаменскім) напісаў твор у двух частках «Кніга супраць Эліпанда, або Пра усынаўленне Хрыста, Сына Божага» (Liber adversus Elipandum, sive de adoptione Christi Filii Dei). Гэтая кніга мае выгляд палемічнага пісьма і цікавая наяўнасцю новага для той эпохі дыялектычнага метаду.

Беату Ліебанскаму прыпісваюць некалькіх гімнаў, пасля уведзеных у масарабскую або вестгоцкую літургію. Найбольш спрэчным з’яўляецца яго аўтарства гімна апосталу Якаву: «Пра Слова Божае, народжанае вуснамі Айца» (O Dei Verbum Patris ore proditum).

## Гл. таксама 
* Беатус

Катэгорыя:Кніга Апакаліпсіс
Катэгорыя:Пісьменнікі Іспаніі
Катэгорыя:Хрысціянскія багасловы
Марыя Цімафееўна Кавалёва

**Марыя Цімафееўна Кавалёва** (нар. , в. Пустаселле) — беларускі мовазнавец і педагог. Кандыдат філалагічных навук (1967).

## Біяграфія 
З 1936 года жыла ў Бягомлі. У Вялікую Айчынную вайну з 1943 года разам з маці знаходзілася ў 1-м партызанскім атрадзе брыгады «Жалязняк». Была сувязной.

Скончыла Глыбоцкае педвучылішча (1948), літаратурны факультэт Мінскага педінстытута (1952). Працавала асістэнтам, старшым выкладчыкам на кафедры беларускага мовазнаўства гэтага інстытута.

## Навуковая дзейнасць 
Першая друкаваная праца, прысвечаная беларускаму дзеяслову, выйшла ў 1961 годзе. З таго часу яе публікацыі штогод друкуюцца на старонках навуковых зборнікаў, энцыклапедычных і перыядычных выданняў. Адзін з аўтараў шматлікіх падручнікаў і дапаможнікаў для студэнтаў-філолагаў, для вучняў і настаўнікаў-беларусазнаўцаў: «Беларуская мова» (1971), «Сучасная беларуская літаратурная мова: Марфалогія» (1975; 1997), «Сучасная беларуская літаратурная мова: Лексікалогія. Фанетыка. Арфаграфія» (1976; 1993), «Сучасная беларуская літаратурная мова: Практычныя заняткі» (1981; 1995), «Беларуская мова: Зборнік дыктантаў» (1998), «Беларуская мова: Дапаможнік для абітурыентаў» (1992; 1998), «Беларуская мова: Дапаможнік для вучняў старэйшых класаў» (1982; 1995, 1996); праграм навучальных курсаў: «Сучасная беларуская літаратурная мова», «Дзяржаўны экзамен па беларускай мове»; факультатываў для вучняў сярэдняй школы: «Стылістыка і культура мовы», «Сінтаксіс і пунктуацыя».

## Узнагароды 
* Ганаровымі граматамі Міністэрстваў асветы БССР (1979, 1982) і СССР (1986).
* Ордэн Айчыннай вайны 2-й ступені
* Медаль «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.»
* Заслужаны настаўнік Беларусі (1982)
* Значок «Выдатнікі народнай асветы БССР» (1970)
* Медаль Францыска Скарыны (1999)

## Літаратура 
* Кавалёва Марыя Цімафееўна // Памяць: Докшыцкі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]; уклад. А. В. Скараход; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : БелЭн, 2004. — С. 623—624.
* Міхайлаў, П. Добрая слава даражэйшая за багацце: да юбілею Марыі Кавалёвай / П. Міхайлаў // Роднае слова. — 2014. — № 1. — С. 51-52.

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Докшыцкім раёне
Катэгорыя:Партызаны Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Мовазнаўцы Беларусі
Катэгорыя:Выдатнікі народнай асветы БССР
Катэгорыя:Заслужаныя настаўнікі БССР
Мельнікава

**Мельнікава** — жаночая форма прозвішча Мельнікаў, тапонім.

## Вядомыя асобы 
* Анжаліка Мельнікава (нар. 1988) — беларуская палітычная актывістка
* Анжэла Мікалаеўна Мельнікава (нар. 1969) — беларуская літаратуразнаўца, доктар філалагічных навук, прафесар.
* Антаніна Аляксееўна Мельнікава (нар. 1958) — беларуская байдарачніца.
* Галіна Уладзіміраўна Мельнікава (нар. 1963) — беларуская палітык.
* Зоя Пятроўна Мельнікава (нар. 1954) — беларуская літаратуразнаўца, доктар філалагічных навук, прафесар.
* Ірына Мікалаеўна Мельнікава (1918—2010) — савецкі і ўкраінскі гісторык. Доктар гістарычных навук, прафесар, член-карэспандэнт АН УССР.
* Кіра Іванаўна Мельнікава (нар. 1929) — беларускі педагог. Заслужаная настаўніца Беларускай ССР.

## Тапонімы 
* Мельнікава (Навадугінскі раён)
* Мельнікава (Томская вобласць)

## Гл. таксама 
* Мельнікаў
Бююкада

**Бююкада** (, «вялікі востраў») — найбуйнейшы востраў архіпелага Адалар у Мармуровым моры. Уваходзіць у склад Турцыі. Агульная плошча — 5,36 км². Насельніцтва (2010 г.) — 7 127 чал.

## Геаграфія 
Бююкада ўяўляе кавалак сушы, выцягнуты з поўначы на поўдзень усяго на 2 км. На поўначы аддзелены пралівам (3,6 км) ад Стамбула. Мае вулканічнае паходжанне. Частка паверхні складзена асадкавымі пародамі. Востраў знаходзіцца ў зоне частых землятрусаў.

На поўначы і на поўдні вылучаюцца 2 гары. Найвышэйшая паўднёвая завецца Хрыстовай. Нягледзячы на тое, што востраў шчыльна населены, у горнай частцы захаваліся рэшткі хваёвых лясоў і хмызнякоў.

## Гісторыя 
У антычнасці востраў з’яўляўся важным пунктам прыпынку караблёў на шляху паміж Эгейскім і Чорным марамі. Лічыцца, што першым пра яго існаванне паведаміў Арыстоцель, які ўзгадваў востраў Дыманіса (), названы так у гонар першапасяленца. Каля 569 года па загаду візантыйскага імператара быў пабудаваны праваслаўны манастыр, куды, згодна паданням, высылаліся чальцы імператарскай сям’і. У 1453 года быў захоплены асманскім флотам.

Дзякуючы блізкасці да Стамбула Бююкада традыцыйна з’яўляўся транзітным гандлёвым цэнтрам і месцам летняга адпачынку заможных гараджан. Да 1921 года пераважала грэчаскае насельніцтва. Праваслаўны манастыр на востраве быў знакаміты школай для адукацыі святароў Канстанцінопальскага патрыярхату. У 1929 годзе на Бююкада жыў Леў Давідавіч Троцкі.

У нашы дні востраў з’яўляецца важным турыстычным цэнтрам. Улетку яго насельніцтва павялічваецца амаль удвая.

## Спасылкі 
* Adalar Kültür Derneği: Anasayfa
* Музей Прынцавых астравоў 
* Istanbul Il Alaninin Jeolojisi 

Катэгорыя:Прынцавы астравы
Катэгорыя:Астравы Турцыі
Піянер (кінатэатр, Мінск)

**«Піянер»** — кінатэатр у цэнтры Мінска, размешчаны па адрасе вуліца Энгельса, 20. Дзеліць будынак з тэатрам лялек. Будынак кінатэатра і тэатра лялек — прыклад арганічнага сінтэзу архітэктуры і манументальна-дэкаратыўнага мастацтва. Першапачаткова «Піянер» праектаваўся як двухзальны кінатэатр. Аднак у выніку праект быў зменены і будынак падзялілі на тэатр лялек і ўласна кінатэатр.

Кінатэатр адкрыўся ў лютым 1966 года фільмам рэжысёра Льва Голуба «Пушчык едзе ў Прагу», які быў зняты на «Беларусьфільме» і пражскай студыі «Барандаў», і каваныя металічныя рашоткі з выявамі жыхароў падводнага і ляснога царстваў, якія аддзяляюць антрэсольныя паверхі па баках фае.

Decorative mosaic panel in Minsk Puppet Theatre 02.JPG
Decorative mosaic panel in Minsk Puppet Theatre 03.JPG

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Кінатэатры Мінска
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мінска
Катэгорыя:1965 год у Мінску
Катэгорыя:Збудаванні Мінска ў стылі мадэрнізму
Катэгорыя:Вуліца Энгельса (Мінск)
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Георгія Заборскага
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Леаніда Левіна
Труханавіцкі сельсавет

**Тру́ханавіцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Труханавічы.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Грэскага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Грэскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года сельсавет у Капыльскім раёне. З 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Грэскага раёна, з 21 чэрвеня 1935 года — Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Грэскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. З 17 снежня 1956 года ў складзе Слуцкага раёна. 5 мая 1962 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Мусіцкага (2 населеныя пункты: Праснакі і Стараселле) і Грэскага (6 населеных пунктаў: Асавец, Калюга, Камень, Карачоўшчына, Падлужжа і Труханавічы) сельсаветаў.

Станам на 1 студзеня 1947 года ў склад сельсавета ўваходзілі 8 населеных пунктаў, на момант скасавання — таксама 8 населеных пунктаў.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Белорусская ССР: административно-территориальное деление на 1 января 1947 года / Информационно-статистический отдел Президиума Верховного Совета БССР. — Минск: Государственное издательство БССР, 1947. — 300 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Слуцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Грэскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Капыльскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1962 годзе
Зоя Пятроўна Мельнікава

**Зоя Пятроўна Мельнікава** (нар. , в. Навасёлкі, Докшыцкі раён, Віцебская вобласць) — беларускі літаратуразнавец. Доктар філалагічных навук, прафесар.

## Біяграфія 
Скончыла Полацкае педвучылішча (1973), БДУ (1981). Працавала настаўніцай ў Астроўшчынскай (Полацкі раён) і Лошніцкай (Барысаўскі раён) сярэдніх школах. З 1984 года ў Брэсцкім педінстытуце. У 1986 годзе стала кандыдатам філалагічных навук. Працавала асістэнтам (1985—1986), старшым выкладчыкам (1986—1987), дацэнтам (1987—1994) кафедры беларускай літаратуры, кафедры беларускага літаратуразнаўства (1994—2003); загадчыкам (2003—2004; 2007—2013) кафедры беларускага літаратуразнаўства. Дэкан (2004—2007) філалагічнага факультэта.

## Навуковая дзейнасць 
Даследуе гісторыю літаратуры, сучасную беларускую прозу і паэзію, літаратуру Берасцейшчыны. Аўтар манаграфіі «На горне душы…» (2001), вучэбных дапаможнікаў для студэнтаў гуманітарных факультэтаў ВНУ, адзін з аўтараў праграмы і падручнікаў для агульнаадукацыйных школ «Родная літаратура» (для 5 і 6 класаў), «Беларуская літаратура» (для 10 і 11 класаў).

## Узнагароды 
* Выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь (2014).

## Літаратура 
* Мельнікава Зоя Пятроўна // Памяць: Докшыцкі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]; уклад. А. В. Скараход; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : БелЭн, 2004. — С. 633—634.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Літаратуразнаўцы Беларусі
Катэгорыя:Дэканы БрДУ імя А. С. Пушкіна
Помнік Тарасу Шаўчэнку (Мінск, бульвар Шаўчэнкі)

**Помнік Тарасу Рыгоравічу Шаўчэнку** — помнік у Мінску, размешчаны на бульвары Шаўчэнкі. Пастаўлены ў 1976 годзе на ўшанаванне памяці ўкраінскага паэта Тараса Шаўчэнкі, імя якога носіць бульвар. Аўтар помніка скульптар С. Вакар. Размешчаны злева ад галоўнай восі бульвара. Уяўляе сабой кампазіцыю з двух гранітных блокаў, асіметрычна накладзеных адзін на адзін. Ніжні вышынёй 0,8 м — з шэрага граніту — з’яўляецца нібы пастаментам для гранітнага маналіту памерам 1 × 1 м чырвонага колеру, на паліраванай фасаднай грані якога замацаваны бронзавы барэльеф Т. Р. Шаўчэнкі. Тыльны бок блока неапрацаваны, са сколамі. Да помніка вядзе выкладзеная бетоннымі плітамі дарожка.

## Літаратура 
* 

Мінск бульвар_Шаўчэнкі
Шаўчэнку
Катэгорыя:1976 год у Мінску
Катэгорыя:Бульвар Шаўчэнкі (Мінск)
Катэгорыя:Творы Сяргея Вакара
Пекін Дасін (аэрапорт)

**Міжнароды аэрапорт Пекін Дасін** () — аэрапорт у Пекіне, сталіцы Кітая.

Пабудаваны ў паўднёвым гарадскім раёне Дасін. Быў здадзены ў эксплуатацыю ў верасні 2019 года. Размешчаны за 46 км ад цэнтра кітайскай сталіцы, тэрмінал новага аэрапорта мае форму фенікса з распраўленымі крыламі. Чакаецца, што да 2025 года пасажырапаток і грузаабарот аэрапорта дасягне адпаведна 72 млн чалавек і 2 млн тон з 620 тысячамі ўзлётаў і пасадак.

Для зручнасці пасажыраў на станцыі метро Цаацяа, размешчанай непадалёк ад цэнтра горада ў раёне Фэнтай, устаноўлена стойка рэгістрацыі, дзе пасажыры могуць зарэгістравацца на рэйс і здаць багаж перш, чым адправіцца ў аэрапорт Дасін на аэраэкспрэсе.

Катэгорыя:Аэрапорты Кітая
Катэгорыя:Транспарт Пекіна
Катэгорыя:З’явіліся ў 2019 годзе
Катэгорыя:2019 год у Кітаі
Калам (значэнні)

**Калам** — пісьмовая прылада.

## Прозвішча 
* Абдул Калам — прэзідэнт Індыі (2002—2007)
* Аляксандр Калам — швейцарскі мастак
Калам

**Калам** (, паходзіць ад  — «трыснёг») — трысняговае пяро. Са старажытнасці служыла для пісьма. У народаў сярэдневяковага Усходу, якія карысталіся арабскім алфавітам, для розных відаў пісьма існавалі розныя спосабы рэзкі і расшчаплення трыснягу. У сярэдневяковых трактатах каламам называлі таксама пэндзаль для жывапісу.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Арабская каліграфія
Катэгорыя:Пісьмовыя прылады
Аляксандр Калам

**Аляксандр Калам** (; , Вевэ — , ) — швейцарскі мастак. Эпічныя, пераважна альпійскія пейзажы мелі вялікую папулярнасць у XIX стагоддзі і аказалі значны ўплыў на далейшае развіццё пейзажнага жанру.

## Жыццё і творчасць 
Нарадзіўся ў сям’і разьбяра па мармуры. З 15 гадоў працаваў у банку. Маляваць пачаў яшчэ ў юнацтве, пераважна пейзажы Швейцарыі. У 1829 годзе, пры фінансавай падтрымцы свайго працадаўцы, банкіра Дыядаці, бярэ ўрокі ў мастака Франсуа Дзідэ. Праз некалькі месяцаў навучання Калам вырашаецца прысвяціць сваё жыццё мастацкай творчасці.

Пачынаючы з 1835 года жывапісец выстаўляе свае лясныя і горныя пейзажы ў Берліне і ў Парыжы, дзе яны знайшлі вялікую колькасць прыхільнікаў (асабліва ў Германіі). У 1842 годзе экспануе ў Парыжы пяць сваіх палотнаў («Манблан», «Юнгфрау», «Брыенцкае возера», «Монтэ Роза» і «Монт Сервен»). У 1844 годзе мастак здзяйсняе вандраванне па Італіі, наведвае Рым і Неапаль, дзе робіць шматлікія замалёўкі і піша некалькі карцін. Нягледзячы на тое, што Калам быў вельмі паспяховы ў перадачы паўднёвай прыроды, галоўнай яго тэмай заставаўся горны ландшафт Швейцарыі.

Адметнай асаблівасцю творчасці жывапісца з’яўлялася вельмі частае адлюстраванне ў чатырох пейзажах чаргаванне чатырох пор года або сутак. Вялікай папулярнасцю карысталіся таксама зробленыя А. Каламам літаграфіі, гравюры і мастацкія мініяцюры, прысвечаныя швейцарскай прыродзе.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Мастакі Швейцарыі
Катэгорыя:Мастакі-пейзажысты
Фонда

**Фонда** — прозвішча, тапонім.

## Прозвішча 
* Брыджыт Фонда — амерыканская актрыса
* Генры Фонда — амерыканскі акцёр тэатра і кіно, лаўрэат прэміі «Оскар»
* Джэйн Фонда — амерыканская актрыса
* Пітэр Фонда — акцёр, кінарэжысёр, сцэнарыст, прадзюсар

## Тапонім 
* Фонда (Трэнта)
Уладзімір Аляксандравіч Дукельскі

**Уладзімір Аляксандравіч Дукельскі** (; , Параф’янава, Віленская губерня — , Санта-Моніка, штат Каліфорнія, ЗША) — кампазітар, піяніст, паэт і перакладчык.

## Біаграфія 
Нарадзіўся на чыгуначнай станцыі каля в. Параф’янава Докшыцкага раёна.

У 1914—1919 гадах вучыўся ў Кіеўскай кансерваторыі па класах фартэпіяна, тэорыі музыкі і кампазіцыі. З 1919 года з сям’ёй выехаў у Турцыю. З 1921 года ў ЗША, дзе па прапанове Дж. Гершвіна ўзяў псеўданім Дзюк Вернон, якім спачатку падпісваў песні і джазавыя кампазіцыі, а з 1955 года — усе музычныя творы.

Напісаў фартэпіянны канцэрт для А. Г. Рубінштэйна (1922), па запрашэнні якога з 1924 года працаваў у Парыжы, дзе стварыў музыку да балета «Зефір і Флора» для трупы С. П. Дзягілева (1925) і Першую сімфонію (1928). У 1925—1929 гадах пісаў музыку для тэатральных пастановак у Лондане, у т. л. да аперэты «Івона» (1926), музычнай камедыі «Жоўтая маска» (1928). У 1929 годзе вярнуўся ў ЗША, пісаў музыку да фільмаў. Самыя вядомыя яго кампазіцыі «Красавік у Парыжы» (1932) на вершы Э. Харбурга, якую выконвалі дзясяткі музыкантаў ад К. Бейсі да Л. Армстранга, і «Восень у Нью-Ёрку» (1934), напісаная на ўласныя вершы для пастаноўкі на Брадвеі, мюзікл «Хіжына ў небе» (1940, харэаграфія Дж. Баланчына). Аўтар Другой (1930) і Трэцяй (1946) сімфоній, араторыі «Канец Санкт-Пецярбурга» (1938), оперы «Барышня-сялянка» (1958), балетаў. У апошнія гады жыцця ствараў музыку да кінафільмаў і тэатральных пастановак, песні, камерныя творы.

Апублікаваў звыш 100 артыкулаў аб музыцы і тэатры, аўтабіяграфію «Пашпарт у Парыж» (Бостан, 1955), зборнік эсэ аб музыцы «Слухай!» (Нью-Ёрк, 1963), зборнікі вершаў на рускай мове «Пасланні», «Пакуты немаладога Вертэра» (абодва 1962), «Карцінная галерэя» (1965), «Паездка кудысьці» (1968). Перакладаў англійскіх і амерыканскіх паэтаў Э. Паўнда, Р. Фроста, К. Сандбурга, Д. Паркер і інш.

У 1942—1944 гадах у званні лейтэнанта служыў у войсках Берагавой аховы ЗША. Заснавальнік і прэзідэнт «Таварыства забытай музыкі» (1947).

Памёр Уладзімір Аляксандравіч Дукельскі 16 студзеня 1969 года ў г. Санта-Моніка, штат Каліфорнія (ЗША).

## Памяць 
Яго імя занесена ў Залу гонару аўтараў песень Нацыянальнай акадэміі папулярнай музыкі ЗША (1970).

## Літаратура 
* Дукельскі Уладзімір Аляксандравіч // Памяць: Докшыцкі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]; уклад. А. В. Скараход; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : БелЭн, 2004. — С. 622—623.
* Максимова, А. Владимир Дукельский и Вернон Дюк: два лика, одна судьба / А. Максимова // Музыка и время. — 2010. — № 2. — С. 23-27.

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Докшыцкім раёне
Катэгорыя:Памерлі ад раку лёгкага
Катэгорыя:Мемуарысты ЗША
Катэгорыя:Кампазітары-песеннікі
Катэгорыя:Кампазітары XX стагоддзя
Катэгорыя:Кампазітары ЗША
Катэгорыя:Кампазітары Францыі
Трэнта (правінцыя)

**Аўтаномная правінцыя Трэнта** (), вядомая таксама пад неафіцыйнай назвай *Трэнціна* () — правінцыя ў Італіі, разам з правінцыяй Бальцана ўтварае вобласць Трэнціна — Альта-Адыджэ. Сталіца правінцыі — горад Трэнта.

Таксама Трэнта з’яўляецца часткай еўрапейскага рэгіёна Ціроль — Паўднёвы Ціроль / Альта-Адыджэ — Трэнціна, які ў асноўным адпавядае межам гістарычнай вобласці Ціроль. Правінцыя падзелена на 223 адміністрацыйныя адзінкі — камуны, аб’яднаныя ў 15 супольнасцей даліны, а таксама ўключае горад Трэнта з прыгарадамі.

Катэгорыя:Правінцыі Трэнціна — Альта-Адыджэ
Адрыя

**Адрыя** (, ) — горад і камуна ў Італіі, размяшчаецца ў правінцыі Равіга вобласці Венецыя, на канале Б’янка, на ўсход ад Равіга, паміж вусцямі рэк По і Адыджэ. Насельніцтва — 20 669 чалавек (2004), шчыльнасць насельніцтва — 183 чал./км². Плошча — 113 км². Паштовы індэкс — 45011. Тэлефонны код — 00426.

Заступнікам горада лічыцца св. Белін. Дзень горада штогод святкуецца 26 лістапада.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Камуны правінцыі Равіга
Катэгорыя:Гарады Венета
Будынак Белтэлекама

**Будынак Белтэлекама** — будынак у цэнтры Мінска, размешчаны на Кастрычніцкай плошчы, па адрасе вул. Энгельса, 6. Будынак з’яўляецца творам савецкай архітэктуры з выкарыстаннем форм класіцызму. У будынку размяшчаецца «Белтэлекам».

Пабудаваны ў 1962 годзе як будынак цэнтральнага тэлеграфа (архітэктары У. Кароль, А. Духан). Арачнымі праездамі злучаны з будынкам Мінскага аблвыканкама і жылым домам на рагу з пр. Незалежнасці, разам з якімі фарміруе забудову паўднёва-заходняга боку Кастрычніцкай плошчы.

## Архітэктура 
Прамавугольны ў плане чатырохпавярховы аб’ём. Галоўны фасад апрацаваны светла-шэрай тынкоўкай, яго плоскасць рытмічна расчлянёна на ўзроўні трох паверхаў прамавугольнымі вокнамі, аб’яднанымі па вертыкалі агульнымі лучковымі нішамі, буйнымі руставанымі пілястрамі, капітэлі якіх дэкарыраваны паясамі профіляў, іонік, спляценнямі аканта. Сіметрыя фасада адзначана арачнымі абрамленнямі галоўнага і бакавых уваходаў з паўкруглымі люкарнамі над імі. У завершы будынка буйны карніз на акантавых дэнтыкулах. 1-ы паверх з арачнымі вокнамі ў прафіляваных ліштвах вылучаны поясам сухарыкаў. Строеныя вокны верхніх паверхаў расчлянёны канеліраванымі слупамі, дэкарыраваны падаконнымі філёнгамі. 4-ы паверх плоскасны з арачнымі аконнымі праёмамі, дэкарыраванымі ў завершы паўкруглымі франтончыкамі з разеткамі ў цэнтры і акантавымі завіткамі па баках (над цэнтральным праёмам трохвугольны франтон).

На 1-м паверсе будынка размяшчаліся аперацыйныя залы тэлеграфа. Верхнія паверхі калідорнай планіроўкі, адведзены пад адміністрацыйную і тэхнічную службы. У аздобе інтэр’ераў выкарыстана дэкаратыўная таніраваная тынкоўка.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:1962 год у Мінску
Катэгорыя:Кастрычніцкая плошча (Мінск)
Катэгорыя:Вуліца Энгельса (Мінск)
Катэгорыя:Збудаванні Мінска ў стылі савецкага класіцызму
Катэгорыя:Белтэлекам
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Уладзіміра Караля
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Абрама Духана
Галіна Васілеўна Міхаль

**Галіна Васілеўна Міхаль (Савянкова)** (нар. , в. Беразіно, Докшыцкі раён) — беларуская спартсменка, трэнер па дзюдо і самба. Заслужаны трэнер Рэспублікі Беларусь, майстар спорту міжнароднага класа па дзюдо і самба. Неаднаразовы прызёр і пераможца ўсесаюзных і міжнародных спаборніцтваў.

## Біяграфія 
Скончыла Беларускі інстытут фізкультуры.

3 1994 года на трэнерскай рабоце. Трэнер вышэйшай кваліфікацыйнай катэгорыі спартыўнага таварыства «Дынама» (старшы трэнер-выкладчык СДЮШАР № 1). Са сваімі выхаванцамі выязджала на спаборніцтвы ў Данію, Польшчу, Францыю, Індыю, іншыя краіны. Сярод яе выхаванцаў 3 майстры спорту, сярэбраны і бронзавы прызёры маладзёжнага першынства Еўропы па самба (1999). Падрыхтавала бронзавага прызёра чэмпіянатаў свету і Еўропы, шматразовага прызёра першынстваў свету і Еўропы сярод юніёраў Святлану Цімашэнка, бронзавага прызёра чэмпіянату свету, удзельніцу XXXI Алімпійскіх гульняў у Рыа-дэ-Жанейра Дар’ю Скрыпнік, прызёра чэмпіянатаў свету і Еўропы сярод паралімпійцаў, удзельніцу Паралімпійскіх гульняў у Рыа-дэ-Жанейра Арыну Качан.

За дасягнутыя поспехі ў трэнерскай дзейнасці ў 2016 годзе Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ёй прысвоена званне «Заслужаны трэнер Рэспублікі Беларусь».

## Узнагароды 
* Алімпійскія гульні па самба сярод ваеннаслужачых 1998 года (Заграб, Харватыя) — 3 месца
* Чэмпіянат свету па самба 1989 года (ЗША) — 1 месца
* Чэмпіянат СССР па дзюдо 1988 года ў вагавай катэгорыі 72 кг (Архангельск, Расія) — 1 месца
* Чэмпіянат СССР па самба 1989 года — 1 месца
* Чэмпіёнка Еўропы па самба (1993, Ржэў, Расія)

## Літаратура 
* Міхаль Галіна Васілеўна // Памяць: Докшыцкі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]; уклад. А. В. Скараход; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : БелЭн, 2004. — С. 634

Катэгорыя:Дзюдаісты Беларусі
Катэгорыя:Самбісты Беларусі
Катэгорыя:Трэнеры Беларусі
Катэгорыя:Майстры спорту Беларусі міжнароднага класа
Катэгорыя:Заслужаныя трэнеры Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Чэмпіёны Еўропы па самба
Гагарынскі раён (Смаленская вобласць)

**Гагарынскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на паўночным усходзе Смаленскай вобласці Расійскай Федэрацыі.

Адміністрацыйны цэнтр — горад Гагарын.

## Геаграфія 
Мяжуе на поўначы з Цвярской вобласцю, на паўночным захадзе з Сычоўскім раёнам, на захадзе з Навадугінскім раёнам, на паўднёвым захадзе з Вяземскім раёнам, на поўдні з Цёмкінскім раёнам, на ўсходзе з Маскоўскай вобласцю. Плошча раёна — 2904 км².

На тэрыторыі раёна знаходзіцца крайні ўсходні пункт Смаленскай вобласці (4 км на ўсход ад вёскі Запрудня) . Большую частку раёна займаюць Гжацка-Рузскае і Гжацка-Процвінскае ўзвышшы. На захадзе размешчана Гжацка-Вазузская (Сычоўская) нізіна. У межах тэрыторыі знаходзіцца вялікая частка найбуйнейшага ў галіне Вазузскага вадасховішча і Яўзскае вадасховішча, якія ўваходзяць у склад Вазузскай гідрасістэмы.

Па тэрыторыі раёна працякаюць рэкі Гжаць, Яўза, Алеля, Пятроўка. У межах раёна знаходзіцца частка верхняга цячэння ракі Масква. Глебы ў раёне дзярнова-сярэдне-і моцнападзолістыя глебы на марэнах, па схілах — дзярнова-моцна- і сярэднепадзолістыя на лёсападобных суглінках, у нізінах — дзярнова-моцнападзолістыя з плямамі дзярнова-падзолістых глеевых. Лясы займаюць 42,2 % тэрыторыі.

Катэгорыя:Раёны Смаленскай вобласці
Гарнастайлаўскі сельсавет

**Гарнаста́йлаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Грэскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Гарнастайлава.

Утвораны 5 сакавіка 1939 года як **Гарнастаеўскі сельсавет** у складзе Грэскага раёна Мінскай вобласці БССР шляхам разбуйнення Грозаўскага сельсавета з цэнтрам у вёсцы Гарнастаева. У склад сельсавета ўвайшлі 10 населеных пунктаў: вёскі Астравок, Гарнастаева, Ужа, Яўсеевічы, хутары Астравок, Дэлегатаўшчына, Леткаўшчына, Навасёлкі, Пятроўшчына і пасёлак Свабода. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Грозаўскага сельсавета.

Станам на 1 студзеня 1947 года ў склад сельсавета ўваходзілі 5 населеных пунктаў.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Белорусская ССР: административно-территориальное деление на 1 января 1947 года / Информационно-статистический отдел Президиума Верховного Совета БССР. — Минск: Государственное издательство БССР, 1947. — 300 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Грэскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1939 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Сяргей Мікалаевіч Ханжанкоў

**Сяргей Ханжанкоў** (, пас. Усць-Уціны, Магаданская вобласць, СССР — , Мінск, Беларусь) — арганізатар і кіраўнік моладзевай антысавецкай арганізацыі, якая дзейнічала ў Мінску ў 1962—1963 гадах і мела на мэце падарваць радыёглушыльную вежу ў Мінску.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сям’і былых палітзняволеных (бацька быў асуджаны ў 1935 годзе, дзед па матчынай лініі — у 1929 годзе). У 1955 годзе сям’я атрымала дазвол вярнуцца з Магадана ў еўрапейскую частку СССР і пасялілася ў Мінску.

У 1959 годзе паступіў на гідратэхнічны факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута.

Сям’я слухала заходнія радыёстанцыі. У 1962 годзе ён разам з Віктарам Храпавіцкім і Рыгорам Сярогіным стварыў невялікую падпольную групоўку, якая збіралася распачаць друк антысавецкіх улётак. Пасля было пастаноўлена падрыхтавацца і падарваць радыёглушыльную вежу ў Мінску. Ханжанкоў і Храпавіцкі знайшлі ў лесе снарады і, распілаваўшы іх, здабылі выбухоўку. Пасля пачалі распрацоўваць тэкст улётак, якія збіраліся расклеіць пасля аперацыі. Пасля недатрымання канспірацыі пра групу стала вядома КДБ. У групу быў падасланы агент КДБ, былы аднакласнік Ханжанкова.

27 мая 1963 года ўдзельнікі групы былі арыштаваныя.

7 кастрычніка 1963 года засуджаны за «*спробу зрабіць дыверсію*» і «*антысавецкую агітацыю і прапаганду*» да 10 гадоў лагераў. Пасля вызвалення ў 1973 годзе вярнуўся ў Мінск. Працаваў інжынерам у Беларускім дзяржаўным інстытуце праектавання аўтадарог, рабочым на заводзе імя Кірава. У 1990-я гады супрацоўнічаў з Санкт-Пецярбургскім Мемарыялам.

Аляксандр Салжаніцын у інтэрвію згадаў Ханжанкова:

У 1976 годзе спрабаваў арганізаваць сустрэчу былых палітзняволеных, але сустрэча не адбылася, бо ўсе яе ўдзельнікі былі часова затрыманыя КДБ. Удзельнік I з’езда палітзняволеных (жнівень 1990 года, Санкт-Пецярбург).

Пачынаючы з гадоў «перабудовы» актыўна ўдзельнічаў у грамадскім жыцці, паслядоўна выступаў за дэмакратызацыю беларускага грамадства. У апошнія гады жыцця быў публічнай персонай, часта даваў інтэрв’ю.

З 2002 года на пенсіі. Нерэабілітаваны і рэабілітацыі ніколі не дамагаўся. Памёр ва ўласнай кватэры ў Мінску пасля цяжкай хваробы 16 сакавіка 2016 года.

## Спасылкі 
* Сяргей Ханжанкоў у Слоўніку Маракова 
* Анкета Свабоды: Сяргей Ханжанкоў Радыё Свабода 13 чэрвеня 2010
* Мяне ўзялі са снарадам у руках // Наша Ніва, 24 лістапада 2010 г.

Катэгорыя:Рэпрэсаваныя ў БССР
Катэгорыя:Дысідэнты Беларусі
Пукаўскі сельсавет

**Пу́каўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Капыльскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Пукава.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Грэскага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Грэскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года сельсавет у Капыльскім раёне. З 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Грэскага раёна, з 21 чэрвеня 1935 года — Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Грэскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. З 17 снежня 1956 года ў складзе Капыльскага раёна. 24 мая 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Слабада-Кучынскага сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Капыльскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Грэскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1960 годзе
Скурат

**Скурат** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Кім Уладзіміравіч Скурат (1937—1997) — беларускі вучоны, мовазнаўца і педагог.
* Лізавета Русланаўна Скурат (нар. 1996) — беларуская хакеістка (хакей на траве)..
Уладзімір Пятровіч Пярэднеў

**Уладзімір Пятровіч Пярэднеў** (, в. Пугачова, Докшыцкі раён, Віцебская вобласць — ) — беларускі вучоны ў галіне агародніцтва і аграхіміі. Доктар сельскагаспадарчых навук (1994), прафесар (1995). Акадэмік Міжнароднай акадэміі інфармацыйных тэхналогій (1999).

## Біяграфія 
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію (1962). 3 1962 года — у Беларускім НДІ агародніцтва, старшы навуковы супрацоўнік, з 1969 года — загадчык аддзела агародніцтва, лабараторыі аграхіміі, аграхіміі і якасці агароднінных культур. Адначасова ў 1976—1980 гадах з’яўляўся экспертам ААН.

## Навуковая дзейнасць 
Даследаваў праблемы інтэнсіўных тэхналогій вырошчвання агародніны, павелічэння ўрадлівасці глебы, ураджаяў, паляпшэння якасці агароднінных культур. Аўтар прац «Плады і агародніна ў харчаванні чалавека» (1983, у сааўтарстве), «Угнаенне агароднінных культур» (1987), «Агарод без хіміі» (1996, з Я. А. Стальмашком), «Вырошчванне агародніны» (2001, з Л. І. Лявонавай) і інш.

## Узнагароды 
* Ордэн «Знак Пашаны»

## Літаратура 
* Пярэднеў Уладзімір Пятровіч // Памяць: Докшыцкі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]; уклад. А. В. Скараход; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : БелЭн, 2004. — С. 636.
* 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Докшыцкім раёне
Катэгорыя:Аграхімікі Беларусі
Катэгорыя:Постаці беларускай сельскай гаспадаркі
Казлабарод Кемулярыі

**Казлабаро́д Кемулярыі** (*Tragopogon kemulariae*) — від кветкавых раслін роду  сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Двухгадовая травяністая расліна вышынёй да 60 см. Сцябло прамастойнае. Лісце чаргаванае па даўжыні сцябла, сядзячае, сцяблоабдымнае, простае, суцэльнае, з гладкім краем і завостранай верхавінкай. Кветкі жоўтага колеру, у кошыках. Плод — рабрыстая сямянка з чубком.

## Распаўсюджанне і экалогія 
Расліна паходзіць з Каўказа. Святлолюбівая расліна, ксерафіт, мезафіт і мезатроф.

Цвіце ў чэрвені.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Астравыя
Катэгорыя:Флора Еўропы
Арыянства

**Арыянства** — адна з буйнейшых хрысціянскіх плыняў (артадаксальнай царквой разглядаецца як ерась). Узнікла ў IV стагоддзі ва Усходняй Рымскай імперыі. Заснавальнік — александрыйскі прэсвітар Арый (каля 256—336). Паводле яго вучэння, 2-я асоба Тройцы, Хрыстос, не роўны Богу Айцу, ён Сын Божы не па сутнасці, а па ласцы Божай. Арый абвяргаў, што Сын адзінасутны (адзінародны) з Айцом. У веры ў боскасць Хрыста ён бачыў пагрозу двухбожжа. Нікейскі сабор 325 года асудзіў арыянства і пацвердзіў артадаксальны сімвал веры, падкрэсліўшы, што Сын ёсць адзінасутны з Айцом. Арыянства распалася на некалькі кірункаў, працягвала пашырацца на Усходзе пры падтрымцы імператараў. У 381 годзе арыянства зноў асуджана на саборы ў Канстанцінопалі. На арыянаў пачаліся жорсткія ганенні, і да канца IV стагоддзя іх амаль не засталося сярод грэка-рымскага насельніцтва імперыі. Да VI—VII стагоддзяў арыянства затрымалася сярод готаў і іншых тэўтонскіх плямёнаў, якія прынялі хрысціянства ад арыянскіх місіянераў.

У XVI стагоддзі ідэі арыянства адрадзіліся ў асяроддзі радыкальных рэфармацыйных плыняў. У Вялікім Княстве Літоўскім і Польшчы дзякуючы падтрымцы часткі магнатаў (Ляшчынскіх, Радзівілаў, Кішкаў) і спрэчак паміж прыхільнікамі кальвінізму частка з іх пачала адмаўляць дагмат аб Троіцы. Яны пачалі называць сябе проста хрысціянамі ці літоўскімі і польскімі братамі, ці арыянамі. Літоўскімі братамі — сацыянамі былі Сымон Будны і Васіль Цяпінскі, якія ўнеслі вялікі ўнёсак у беларускую і еўрапейскую культуру і кнігадрук. У 1658 годзе сацыяне былі абвінавачаны у тым, што з-за іх ератыцтва пачалася паўстанне, потым маскоўскае і шведскае ўварванне, і яны былі абавязаны пакінуць Рэч Паспалітую за тры гады. Літоўскія і польскія браты перасяліліся ў Нідэрланды.

## Літаратура 
*
Хрыстафор Плантэн

**Хрыстафор Плантэн** (, , ; май 1520, Сен-Авертэн — , ) — нідэрландскі выдавец і друкар французскага паходжання, гуманіст.

## Біяграфія 
Атрымаў класічную адукацыю, выдаваў кнігі на лацінскай мове, інтэрнацыянальным для Еўропы таго часу. Пачынаючы з сярэдзіны XVI стагоддзя Плантэн з’яўляўся вядучым выдаўцом Еўропы, заснавальнікам фірмы Officina Plantiniana, якая мела філіялы ва ўсіх землях Германіі і Нідэрландаў, Англіі і Шатландыі, Францыі, італьянскіх дзяржаў, Іспаніі і Партугаліі. Выдавецтва Плантэна выпусціла больш за 40 кніг, што ўключаюцца ў лік значных для гісторыі кнігадрукавання; найвядомымі яго выданнямі з’яўляюцца Антверпенская Паліглота (1568—1573) і першы атлас зямнога шара — Theatrum Orbis Terrarum (1580). У 1570 годзе атрымаў званне Галоўнага каралеўскага друкара, што давала яму манаполію на выданне богаслужбовых кніг у іспанскіх уладаннях; агульны іх тыраж у 1571—1574 гадах склаў каля 75 000 экземпляраў. Дынастыя яго спадчыннікаў займалася кнігавыданнем да 1865 года. Даследчыкамі XX стагоддзя Плантэн разглядаўся як яскравы прадстаўнік фламандскага Рэнесансу, які аказаў істотны ўплыў на выдавецкую справу і кніжнае мастацтва Германіі і Францыі. Цалкам захавалася друкарня з друкаванымі станкамі і ўсім начыннем, з 1877 года з’яўляецца музеем Плантэна — Марэтуса.

Катэгорыя:Постаці Нідэрландаў
Катэгорыя:Гуманісты
Катэгорыя:Друкары
Кім Уладзіміравіч Скурат

**Кім Уладзіміравіч Скурат** (, Бягомль, Докшыцкі раён, Віцебская вобласць — ) — беларускі вучоны, мовазнаўца і педагог. Кандыдат філалагічных навук (1972).

## Біяграфія 
Скончыў Мінскі педінстытут (1958), аспірантуру пры гэтым інстытуце (1970). Працаваў настаўнікам у Траскоўскай сярэдняй школе і Ратамскай школе-інтэрнаце (1960—1963), супрацоўнікам і загадчыкам сектара Дзяржаўнага музея БССР (1964—1967), навуковым супрацоўнікам (1970—1975), старшым навуковым супрацоўнікам Інстытута мовазнаўства імя Якуба Коласа АН Беларусі. З 1977 года — дацэнт кафедры беларускага мовазнаўства Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя М. Танка, адначасова ў 1991—1994 гадах — намеснік дэкана факультэта філалогіі.

Шмат часу аддаваў працы са школьнікамі, актыўна ўдзельнічаў у правядзенні абласных і рэспубліканскіх алімпіяд па беларускай мове.

## Навуковая дзейнасць 
Аўтар навуковых прац па гісторыі беларускай мовы, у тым ліку кнігі «Даўнія беларускія меры (лексічны аналіз)» (1974), даследаваў мову помнікаў беларускага пісьменства, сучасны стан і функцыянаванне беларускай мовы. Распрацаваў і выкладаў лінгвістычныя курсы «Уводзіны ў мовазнаўства» і «Агульнае мовазнаўства», адзін з аўтараў дапаможніка для студэнтаў філалагічных факультэтаў «Сучасная беларуская літаратурная мова» (3-е выд. 1993) і кнігі «Беларуская граматыка» (1986). Пад яго навуковай рэдакцыяй выйшаў дапаможнік для студэнтаў педінстытутаў «Уводзіны ў мовазнаўства».

## Узнагароды 
Узнагароджаны знакам «Выдатнік адукацыі Беларусі».

## Літаратура 
* Дзятко, Д. В. Слова пра Кіма Скурата / Д. В. Дзятко // Роднае слова. — 2013. — № 1. — С. 68.
* Несцяронак, І. Таленавіты мовазнаўца / І. Несцяронак // Родныя вытокі (Докшыцы). — 2017. — 1 лістап. — С. 6.
* Скурат Кім Уладзіміравіч // Памяць: Докшыцкі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]; уклад. А. В. Скараход; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : БелЭн, 2004. — С. 637—638.

Катэгорыя:Мовазнаўцы Беларусі