open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Мікалай Пятровіч Авенарыус

**Мікалай Пятровіч Авенарыус** (, Царскае Сяло, цяпер горад Пушкін Ленінградская вобласць — ) — дзеяч народнай асветы, археолаг, педагог, краязнавец.

## Біяграфія 
Скончыў Галоўны педагагічны інстытут у Пецярбургу. Адзін з заснавальнікаў Маладзечанскай настаўніцкай семінарыі (1864); у 1864—1885 гг. інспектар Александрынска-Марыінскага інстытута ў Варшаве, потым Беластоцкага настаўніцкага інстытута. У 1885—1890 гг. раскопваў курганы ў Барысаўскім і Навагрудскім паветах, каменныя магілы ў Бельскім і Беластоцкім паветах. Сабраў 125 каменных сякер каля вёскі Эсьмоны на Магілёўшчыне, калекцыю свінцовых пломбаў са знакамі Рурыкавічаў у Драгічыне Надбужскім. Апісаў яцвяжскія старажытныя помнікі Віленскага музея. Аўтар артыкулаў па нумізматыцы, археалогіі, педагогіцы, пытаннях асветы, твораў для дзяцей.

## Творы 
* Дрогичин Надбужский и его древности // Древности Северо-Западного края / издание Императорской Археологической комиссии. Т. 1. Вып. 1. — СПб., 1890.
* Руководство к воспитанию и элементарному обучению. — Варшава, 1874.

## Літаратура 
* Авенариус Н. П. // Большая энциклопедия: словарь общедоступных сведений по всем отраслям знания / под редакцией С. Н. Южакова. Т. 1: А — Арбросъ. — СПб.: Просвещение, 1902. — [6], 800 с., [53] л. ил., карт.
* Авенариус Н. П. // Виленский календарь на 1904 г. — Вильна, 1904.
* Авенариус Н. П. // Исторический вестник. — 1903. — № 8. — С.
* Авенарыус Мікалай Пятровіч // Мысліцелі і асветнікі Беларусі: Энцыклапедычны даведнік / Беларус. Энцыкл.; Рэдкал.: Б. І Сачанка (гал. рэд.) [і інш.] — Мн.: БелЭн, 1995.
* Ісаенка, У. Ф. Авенарыус Мікалай Пятровіч / У. Ф. Ісаенка // Археалогія Беларусі: энцыклапедыя: у 2 т. / [склад. Ю. У. Каласоўскі; рэдкалегія: Т. У. Бялова (гал. рэд.) і інш.]. Т. 1: А ― К. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя імя П. Броўкі, 2009. — 492, [1] c. — С. 17 — 18. — ISBN 978-985-11-0353-5.
* Ісаенка, У. Ф. Авенарыус Мікалай Пятровіч / У. Ф. Ісаенка // Археалогія і нумізматыка Беларусі: энцыклапедыя / Беларуская Энцыклапедыя; Рэдкал.: В. В. Гетаў і інш. — Мн.: «Беларуская Энцыклапедыя» імя П. Броўкі, 1993. — 702 с. — С. 22. — ISBN 5-85700-077-7.
* Ісаенка, У. Ф. Авенарыус Мікалай Пятровіч / У. Ф. Ісаенка // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі: У 6 т. Т. 1. А — Беліца / Рэдкал.: М. В. Біч [і інш.]. — Мн.: БелЭн, 1993. — 494 с.: іл. — С. 30.

## Спасылкі 
* Спіс выданняў на сайце НП «Буква ОРГ» 

Катэгорыя:Археолагі Беларусі
Катэгорыя:Педагогі Беларусі
Кедронская даліна

.]]
**Кедронская даліна** (, ) — даліна на ўсходнім баку раёна Стары горад Іерусаліма, якая падзяляе Храмавую гару з Аліўнай гарой. Далей яна ідзе на ўсход праз Іўдзейскую пустыню, да Мёртвага мора, вышыня змяншаецца на 1200 метраў на працягу 30 кіламетраў. Паселішча Кедар, размешчанае на хрыбце над далінай, названае ў гонар даліны. Суседняе паселішча Вадзі аль-Джозі мае арабскую назву даліны. Стары Запавет называе даліну «Далінай Іасафата». Яна з’яўляецца ў яўрэйскіх эсхаталагічных прароцтвах, якія ўключаюць у сябе вяртанне Іллі, а затым прыход Месіі, вайну Гога і Магога, а таксама Судны Дзень.

## Апісанне 
Цэнтральным пунктам адліку для Кедронскай даліны з’яўляецца месца Іерусаліма, багатае высечанымі грабніцамі. Гэтая вобласць, размешчаная на перыферыі вёскі Сільван, была адным з галоўных могільнікаў Іерусаліма ў перыяд Другога Храма. Некаторыя з гэтых грабніц выкарыстоўваліся і пазней, як месца для пахавання або ў якасці месца прытулку для пустэльнікаў і манахаў, якія засялялі даліну Кедрон. Старажытныя грабніцы ў гэтым месцы прыцягнулі ўвагу старажытных падарожнікаў, у тым ліку .

Пастаяннай крыніцай блытаніны з’яўляецца той факт, што сучасная назва Кедронскай даліны ўжываецца ў дачыненні да ўсёй даўжыні працяглай вадзі, пачынаючы на поўнач ад Старога горада Іерусаліма і заканчваючы Мёртвым морам, у той час як біблейскія назвы даліны: даліна Іасафата, Царская даліна — адносяцца да пэўных частак даліны, размешчаных у непасрэднай блізкасці ад старажытнага Іерусаліма, але не да ўсёй вадзі.

Паводле Старога Запавету, цар Давід уцякаў праз даліну падчас паўстання Авесалома. Новы Запавет сведчыць, што Ісус Хрыстос шмат разоў праходзіў па даліне з Віфаніі ў Іерусалім і назад.

У даліне размешчаны грабніца Авесалома, грабніцы сыноў Хезіра, Захарыі і Іасафата, а таксама шматлікія хрысціянскія святыя месцы, у тым ліку грабніца Багародзіцы і грабніца апостала Якава.

У Старым Запавеце згадваецца Іасафатава даліна — «*даліна, у якой Бог будзе судзіць*». Даліна фігуруе ў прароцтвах іўдзейскай эсхаталогіі, згодна з якімі ў канцы вайны Гога і Магога народы будуць перанесены Богам у Іасафатаву даліну і асуджаныя за зло, прычыненае Ізраілю. Звычайна лічыцца, што пад гэтым імем маецца на ўвазе Кедронская даліна. Згодна з хрысціянскай эсхаталогіяй, у даліне будзе праходзіць Страшны суд.

У 1989 годзе муніцыпалітэт Іерусаліма пачаў працу па развіцці вобласці. Пасля пашырэння вузкай вулачкі каля вёскі Сільван бульдозеры выявілі шэраг квадратных адтулін, высечаных у скале. Даследаваныя тры вялікія пячоры аказаліся часткай шырокага яўрэйскага могільніка перыяду Другога храма; пахаванні спыніліся ў 70 г. н. э., калі Іерусалім быў заваяваны і Храм быў разбураны рымскімі легіёнамі.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Іерусалім
Катэгорыя:Біблейскія месцы
Катэгорыя:Геаграфія Евангелляў
Катэгорыя:Месцы паломніцтва
Суверэн

**Суверэн** (ад  — «вышэйшы», «вярхоўны») — асоба, якой без якіх-небудзь абмежавальных умоў і на працягу нявызначанага тэрміна цалкам належыць вярхоўная ўлада ў дзяржаве.

Тэрмін уведзены ў навуковы абарот у яго сучасным значэнні заснавальнікам тэорыі дзяржаўнага суверэнітэту французскім юрыстам, палітыкам і філосафам Жанам Бадэнам.

Часта «суверэн» перакладаюць як «манарх», «валадар» або «кіраўнік», аднак носьбітам вярхоўнай улады ў дзяржаве можа быць не толькі адзін чалавек (такую дзяржаву Жан Бадэн называў манархіяй), але таксама група асоб ці нават большасць насельніцтва краіны (арыстакратыя і дэмакратыя, адпаведна — у тэрміналогіі Ж. Бадэна).

Катэгорыя:Канстытуцыйнае права
Катэгорыя:Манархія
Катэгорыя:Тытулы
Германавіцкі музей культуры і побыту

**Германавіцкі музей культуры і побыту** (Германавіцкі музей мастацтва і этнаграфіі імя Язэпа Драздовіча) — музей, створаны ў 1990 годзе ў вёсцы Германавічы Шаркаўшчынскага раёна на грамадскіх пачатках настаўніцай Германавіцкай сярэдняй школы Адай Райчонак. З 1992 года атрымаў статус дзяржаўнага музея. Размяшчаецца ў былым палацы Шырынаў, помніку архітэктуры XVIII ст. Мае 4 экспазіцыйныя залі, больш за 400 экспанатаў, у тым ліку 28 твораў Язэпа Драздовіча — калекцыяй яго маляваных дываноў, карцін, напісаных на гістарычныя і касмічныя тэмы: «Касмічны пейзаж», «Вёска Германавічы», «Друкарня Францыска Скарыны ў Вільні», «Дух цемры», «Успаміны» і інш.

 «Музыкі»|224x224пкс]]

У этнаграфічным аддзеле экспануюцца каменная (5 тыс. да н.э.) і баявая (XI ст.) сякеры, кераміка, драўляныя ступы, лыжкі, дзежкі, каўшы, плеценыя кашы, кублы, лубкі, лапці, разнастайныя бязмены, прасы, шумёлы, цапы для малацьбы і інш. У спецыяльным пакоі экспануюцца прыклады для ручной апрацоўкі лёну (нажы, мяліца, трапло, верацёны, прасніцы, калаўроты, кросны, сукала і інш.) і вырабы з яго (ніткі, узоры тканін, сурвэткі, ручнікі, дываны і інш.). У экспазіцыі «Язэп Драздовіч і яго сябры», творы Драздовіча і матэрыялы пра Янку Пачопку, Міхася Машару, Генадзя Цітовіча, Івана Сікору, П. Ластаўку. У экспазіцыі «Язэп Драздовіч і этнаграфія» музычныя інструменты (цымбалы, скрыпкі, самаробны гармонік, жалейка, балалайка), кнігі з бібліятэкі Драздовіча, скульптура «Вечны вандроўнік» І. Голубева, партрэт Драздовіча мастака Уладзіміра Голубева, жывапісныя пано П. Барадоўскага, «Шлях Язэпа Драздовіча да шчаслівай зоркі», «Фрагменты з работ Язэпа Драздовіча», «Язэп Драздовіч і будучыня», карціна Алеся Марачкіна «Шлях на Ліпляны», рэпрадукцыі з твораў Драздовіча. Пры музеі працуюць гурткі: ткацкі, разьбярны, ганчарны і інкрустацыі.

## Структура 
* Мемарыяльны музей Івана Сікоры
* Аддзел музея у вёскі Гарадзец

## Галерэя 

Выява:Германавічы. 21.jpg
Выява:Германавічы. 23.jpg
Выява:Германавічы. 24.jpg
Выява:Германавічы. 27.jpg
Выява:Германавічы. 25.jpg
Выява:Германавічы. 26.jpg

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Германовичский музей культуры и быта Я. Дроздовича 
* http://museums.by/fotoreportazhi/germanovichskij-muzej-kultury-i-byta.html 

Катэгорыя:Музеі Віцебскай вобласці
Катэгорыя:Германавічы
Медыятызацыя

**Медыятызацыя** — працэс страты кіраўніком непасрэднай *(immediat)* падпарадкаванасці вярхоўнай уладзе, пераход у залежнасць ад вярхоўнага суверэна (манарха, г.зн. караля ці імператара) пры дапамозе іншага кіраўніка. У шырэйшым сэнсе — гэта анексія манархіі іншай манархіяй, пры якой кіруючы род анексаванай дзяржавы захоўвае свае суверэнныя тытулы, а таксама пэўную ступень уладных паўнамоцтваў. Напрыклад, калі суверэннае княства стала часткай большага каралеўства, то князь хоць і становіцца падданым караля, але захоўвае свой тытул і некаторую частку ўлады.

У Гоцкім альманаху пад медыятызаваную арыстакратыю быў вылучаны асобны раздзел, паміж манархамі і звычайнымі дваранамі.

## Германская медыятызацыя 
Тэрмін *медыятызацыя* () быў упершыню ўжыты пры рэарганізацыі германскіх дзяржаў у пачатку XIX стагоддзя. Пад ціскам напалеонаўскіх армій Свяшчэнная Рымская імперыя трашчала па швах. На позву дня было вынесена пытанне аб скарачэнні колькасці суверэнных княстваў, непасрэдны падпарадкаваных імператару, з трохсот да трох дзясяткаў. Толькі адну частку з іх складалі свецкія кіраўнікі; другую — імперскія гарады, трэцюю — уладанні біскупаў. У апошнім выпадку медыятызацыя азначала таксама і секулярызацыю. Медыятызацыя была распачата дагаворам 1803 года і завершана праз тры гады паводле акту Рэйнскага саюза. Вынікі рэформы былі пацверджаны (з невялікімі зменамі) пры заснаванні Германскага саюза ў 1815 годзе.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Арыстакратыя
Катэгорыя:Гісторыя Германіі
Катэгорыя:Палітыка
Адкрыты чэмпіянат Індыі па снукеры

**Адкрыты чэмпіянат Індыі** () — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры. Быў заснаваны ў 2013 годзе і праходзіў у Нью-Дэлі, пасля чаго ў 2015, 2016 і 2017 гадах розыгрышы турніру праходзілі ў Мумбаі, Хайдарабадзе і Вішакхапатнаме адпаведна. Адкрыты чэмпіянат Індыі стаў чацвёртым рэйтынгавым турнірам у сезоне 2017/2018 і адным з дваццаці рэйтынгавых першынстваў у гэтым сезоне. Прызавы фонд турніру складае £323,000.

У 2017 годзе турнір праходзіў на працягу пяці дзён у сярэдзіне верасня, а ў суботу былі згуляныя паўфінальныя матчы і фінальны двубой спаборніцтва.

Фармат адкрытага чэмпіянату Індыі ўключае ў сябе адзін кваліфікацыйны раўнд, які праходзіць у Англіі да турніру і ў якім прымаюць удзел 128 снукерыстаў. У асноўную стадыю трапляюць 64 пераможцы кваліфікацыйных матчаў, да якіх прыядноўваюцца ўладальнікі ўайлдкард. У 2016 годзе два матчы кваліфікацыі (з удзелам дзеючага чэмпіёна і з удзелам адзінага індыйскага прафесіянала) былі перанесены на асноўную арэну і праходзілі ў першы дзень спаборніцтва ў рамках асноўнай стадыі. У 2017 годзе ўладальнікі ўайлдкард адразу патрапілі ў першы кваліфікацыйны раўнд, а матчы з іх удзелам гуляліся ў першы дзень турніру на асноўнай арэне.

У 2013 годзе першым пераможцам турніру стаў кітайскі снукерыст Дзін Цзюньхуэй, які перамог у фінале мясцовага гульца Адыт'ю Мехту. Ён жа выканаў і найвышэйшы брэйк у гісторыі спаборніцтва — 142 балы. У 2015 годзе свой першы рэйтынгавы тытул атрымаў Майкл Уайт, перамогшы ў фінальным паядынку Рыкі Уолдэна. У 2016 годзе таксама першы рэйтынгавы тытул на турніры ў Індыі здабыў шатландзец Энтані Мак-Гіл, перайграўшы ў фінальным паядынку Кайрэна Уілсана, а Марк Кінг паўтарыў найвышэйшую серыю турніру. У 2017 годзе Мак-Гіл стаў першым снукерыстам, які двойчы дайшоў да фіналу турніру, аднак саступіў свайму суайчынніку Джону Хігінсу, які выйграў 29-ы рэйтынгавы тытул у кар'еры, аднаасобна выйшаўшы на другую пазіцыю ў гісторыі па гэтым паказчыку (абышоўшы Стыва Дэвіса і Роні О’Салівана)

## Вынікі 
### Фіналісты турніру 
### Пераможцы паводле краін 
## Рэкорды адкрытага чэмпіянату Індыі 
### Агульныя вынікі розыгрышай 
### Дасягненні гульцоў 
#### Усе розыгрышы 
; Найбольшая колькасць выйграных тытулаў: 1,  Джон Хігінс (2017),  Энтані Мак-Гіл (2016),  Майкл Уайт (2015),  Дзін Цзюньхуэй (2013).
; Найбольшая колькасць фіналаў: 2,  Энтані Мак-Гіл (2016, 2017).
; Найбольшая колькасць паўфіналаў: 2,  Энтані Мак-Гіл (2016, 2017).
; Найбольшая колькасць чвэрцьфіналаў: 3,  Энтані Мак-Гіл (2013, 2016, 2017).
; Найбольшая колькасць выхыдаў у 1/8 фіналу: 3,  Энтані Мак-Гіл (2013, 2016, 2017),  Джон Хігінс (2013, 2015, 2017).
; Найбольшая колькасць выхыдаў у 1/16 фіналу: 4 *(усе розыгрышы)*,  Энтані Мак-Гіл.
; Найбольшая колькасць удзелаў у асноўнай стадыі турніру: 4 *(усе розыгрышы)*,  Майк Дан,  Марк Дэвіс,  Энтані Мак-Гіл,  Адыт’я Мехта,  Гэры Уілсан,  Рыкі Уолдэн.

## Статыстыка ўсіх удзельнікаў адкрытых чэмпіянатаў Індыі
Баварская акруга

у пачатку XVI стагоддзя. Баварская акруга паказана карычневым колерам]]
**Баварская акруга** () — адна з імперскіх акруг Свяшчэннай Рымскай імперыі.

Вядучай дзяржавай акругі з'яўлялася Баварыя, курфюрстам якой да канца XVIII стагоддзя ўдалося ўключыць у склад сваіх уладанняў практычна ўсе іншыя свецкія княствы акругі. Сярод царкоўных дзяржаў акругі найбуйнейшым і найбольш уплывовым было архібіскупства Зальцбург, якое, пасля секулярызацыі ў 1803 г. стала курфюрствам. Баварская акруга таксама ўключала вольны горад Рэгенсбург (другі вольны горад акругі Донаўвёрт быў у 1607 г. далучаны да Баварыі).

## Склад акругі 
У канцы XVIII стагоддзя ў склад акругі ўваходзілі наступныя тэрыторыі:

Катэгорыя:Імперскія акругі
Катэгорыя:Адміністрацыйны падзел Свяшчэннай Рымскай імперыі
Рэгенсбургскае архібіскупства

**Рэгенсбургскае архібіскупства** () — адно з суверэнных тэрытарыяльных княстваў Свяшчэннай Рымскай імперыі і Рэйнскага саюза, якое  было ўтворана ў 1803 годзе ў эпоху Напалеонаўскіх войнаў і праіснавала да 1810 года.

## Гісторыя 
Рэгенсбургскае архібіскупства было ўтворана для былога архібіскупа майнцкага Карла Тэадора Дальберга, уладанні якога былі секулярызаваны. У відзе кампенсацыі для яго Напалеон стварыў новае царкоўнае княства, у склад якога былі ўключаны свабодны імперскі горад Рэгенсбург, імперскае біскупства Рэгенсбург, імперскія абацтвы Святога Эмерама, Нідэрмюнстэр і Обермюнстэр, сеньёрствы Донаўштаўф, Вёрт і Гоэнбург. Імперскі горад Рэгенсбург і царкоўныя княствы Рэгенсбурга страцілі сваю незалежнасць. Пры гэтым да новага архібіскупства адышоў голас скасаванага Майнцкага архібіскупства ў палаце курфюрстаў рэйхстага імперыі. Аднак стварэнню новай дзяржавы актыўна пярэчыла Баварыя, якая прэтэндавала на гэтыя землі. Толькі 1 лютага 1805 года Дальберг быў зацверджаны на пасадзе архібіскупа рэгенсбургскага.

У 1806 годзе частка нямецкіх княстваў утварыла Рэйнскі саюз пад пратэктаратам Францыі, што прывяло да скасавання Свяшчэннай Рымскай імперыі. Архібіскуп рэгенсбургскі Дальберг стаў князем-прымасам новага саюза. У 1809 годзе ў архібіскупстве быў уведзены кодэкс Напалеона. 20 красавіка 1809 года аўстрыйскія войскі занялі тэрыторыю княства. Паводле Парыжскага дагавора 1810 года тэрыторыя Рэгенсбурга была далучана да Баварскага каралеўства. За Дальбергам застаўся царкоўны тытул, а ў якасці кампенсацыі за страчаныя тэрыторыі яму былі пададзены графствы Ганау і Фульда.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Духоўныя княствы Свяшчэннай Рымскай імперыі
Катэгорыя:Рэгенсбург
Катэгорыя:Гісторыя Баварыі
Руслан Алегавіч Панамароў

**Руслан Алегавіч Панамароў** (нар. , Горлаўка) — украінскі шахматыст, чэмпіён свету ФІДЭ (2002—2003). Заслужаны майстар спорту Украіны.

У 1998 годзе стаў самым маладым у свеце гросмайстрам. У 2002 годзе стаў самым юным чэмпіёнам свету па шахматах (па версіі ФІДЭ). Чэмпіён XXXVI і XXXIX Шахматнай Алімпіяды ў складзе зборнай Украіны.

Вучыўся гульні ў шахматы у Краматорску, дзе правёў сваё дзяцінства і юнацтва. Віцэ-чэмпіён Еўропы сярод мужчын 2001. У 2002 годзе заняў 2-е месца на міжнародным турніры ў Лінарэсе. Двухразовы фіналіст Кубка свету ФІДЭ 2005, 2009. Пераможца міжнароднага турніру ў Дортмундзе (2010).

Катэгорыя:Чэмпіёны свету па шахматах
Катэгорыя:Шахматныя гросмайстры
Панамароў

**Панамароў** — рускае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* 
* Анатоль Пятровіч Панамароў (нар. 1945) — беларускі архітэктар.
* Аркадзь Міхайлавіч Панамароў (1912—1974) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху.
* Валерый Дзмітрыевіч Панамароў (1943—2017) — беларускі рэжысёр, сцэнарыст.
* Васіль Іванавіч Панамароў (1915/1916—1941) — савецкі футбаліст, паўабаронца.
* Іосіф Мацвеевіч Панамароў (нар. 1936) — беларускі архітэктар.
* Павел (Панамароў) (нар. 1952) — прадстаяцель Беларускай Праваслаўнай Царквы.
* Пётр Ціханавіч Панамароў (1924—1943)— Герой Савецкага Саюза (1944).
* Руслан Алегавіч Панамароў (нар. 1983) — украінскі шахматыст.
* Рыгор Рыгоравіч Панамароў — беларускі партыйны і дзяржаўны дзеяч.
* Сяргей Аляксеевіч Панамароў (1908—1968) — Герой Савецкага Саюза (1945).

## Гл. таксама 
* Панамарова

Катэгорыя:Рускія прозвішчы
Аляксандр Валер’евіч Халіфман

'''Аляксандр Валер'евіч Халіфман''' (нар. , Ленінград) — расійскі шахматыст, міжнародны гросмайстар (1990).

Чэмпіён свету ФІДЭ (1999). Трохразовы пераможца Сусветных шахматных алімпіяд ў складзе каманды Расіі (1992, 2000, 2002). Пераможца каманднага чэмпіянату свету ў складзе каманды Расіі (1997). Чэмпіён Расіі 1996. Двухразовы чэмпіён Санкт-Пецярбурга (1996, 1997). Чэмпіён Еўропы сярод юніёраў 1986. Чэмпіён СССР сярод юнакоў 1982.

Найвышэйшы рэйтынг — 2702 (кастрычнік 2001, студзень — красавік 2003 г.).

Вучыўся на матэматыка-механічным факультэце Ленінградскага дзяржаўнага універсітэта (паступіў ў 1986 годзе), але не скончыў.

У 1999 годзе Халіфман выйграў па накаўт-сістэме чэмпіянат свету ФІДЭ ў Лас-Вегасе. У гэтым чэмпіянаце адмовіліся ўдзельнічаць двое наймацнейшых шахматыстаў — Гары Каспараў і Вішванатан Ананд.

Аўтар серыі папулярных кніг па тэорыі дэбютаў.

Катэгорыя:Чэмпіёны свету па шахматах
Катэгорыя:Шахматныя гросмайстры
Rovio Entertainment

**Rovio Entertainment Ltd** або **Rovio** — фінскі распрацоўшчык камп’ютарных гульняў з офісам ў Эспаа.

Кампанія заснавана ў 2003 годзе як студыя распрацоўкі мабільных гульняў Relude, а ў 2005 годзе перайменавана ў Rovio. Кампанія найбольш вядома сваёй гульнявой франшызай Angry Birds. Уся прадукцыя Rovio выдадзена фірмай Activision.

## Гісторыя 
У 2003 годзе трое студэнтаў Хельсінкскага тэхналагічнага ўніверсітэта Ніклас Хед, Ярна Вякевяйнен і Кім Дзікерт прынялі ўдзел у конкурсе распрацоўкі мабільных гульняў на дэма-паці Assembly, арганізаванай кампаніямі Nokia і HP. Перамогшы з гульнёй King of the Cabbage World, яны стварылі ўласную кампанію Relude. Гульня была прададзена студыі Sumea (цяпер належыць кампаніі Digital Chocolate) і пераназвана ў Mole War, стала першай у свеце камерцыйнай мабільнай шматкарыстальніцкай гульнёй у рэжыме рэальнага часу.

Спачатку кампанія распрацоўвала гульні для платформы J2ME. Гэта былі хардкорныя гульні з элементамі гвалту і жахаў, а таксама гонкі і шутары. У асноўным кампанія распрацоўвала гульні для буйных выдаўцоў, у прыватнасці гульні Burnout, Need for Speed, SWAT. У студзені 2005 года Relude атрымала першы раўнд інвестыцый, і кампанія змяніла сваю назву на Rovio Mobile. У снежні 2009 года Rovio выпусціла гульню Angry Birds — аркаду для iPhone. З тых часоў серыя гульняў сумарна была запампаваная больш за мільярд раз, 25 % з якіх прыпадае на платныя версіі. Angry Birds стала самай прадаванай гульнёй у App Store.

## Эпізоды 
* Angry Birds (Злыя птушкі) (2009)
* Angry Birds Seasons (2010)
* Angry Birds Rio (2011)
* Angry Birds Friends (2012)
* Bad Piggies (2012)
* Angry Birds Star Wars (2012)
* Angry Birds Star Wars 2 (2012)
* Angry Birds 2 (2015)

## Серыялы 
* Angry Birds Toons (2013—2016)
* Piggy Tales (2014—2019)
* Angry Birds Stella (2014—2016)
* Angry Birds Blues (2017)
* Angry Birds BirLd Cup (2018)
* Angry Birds Zero Gravity (2018)
* Angry Birds on the Run (2018—2020)
* Angry Birds MakerSpace (з 2019)
* Angry Birds Slingshot Stories (2020—2022)
* Angry Birds Bubble Trouble (2020—2021)
* Angry Birds: Summer Madness (з 2022)

## Фільмы 
* Angry Birds Movie (2016)
* Angry Birds Movie 2 (2019)
* Angry Birds Movie 3 (2024)

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 

Катэгорыя:Кампаніі Фінляндыі
Катэгорыя:Вытворцы камп’ютарных гульняў
Angry Birds

**Angry Birds** (з англ. *Злыя птушкі* або *сярдзітыя птушкі*, *раззлаваныя птушкі*) — камп’ютарная гульня.

## Гісторыя 
Распрацаваная фінскай кампаніяй Rovio Entertainment, у якой гулец з дапамогай рагаткі павінен страляць птушкамі па зялёных свіннях, расстаўленых на розных канструкцыях. У гульні выкарыстоўваецца разбуральнае асяроддзе ў двухмернай прасторы. З моманту першага рэлізу для iOS, 10 снежня 2009 года ў App Store, было набыта больш за 12 мільёнаў копій гульні. У цяперашні час выйшлі версіі гульні для іншых платформаў, уключаючы Maemo 5, MeeGo Harmattan, Android, Bada, Symbian3, Java, WebOS, Mac OS X і Microsoft Windows. З 11 мая 2011 года дадалі версію, брэндаваную для браўзера Google Chrome, але яна працуе і ў іншых сучасных браўзерах. На дадзены момант гульню спампавалі больш за 1 мільярд раз, што робіць яе самай папулярным дадаткам для мабільных платформаў, такіх як iOS і Android.

## Эпізоды 
* Angry Birds
* Angry Birds Seasons
* Angry Birds Rio
* Angry Birds Star Wars
* Angry Birds Star Wars 2
* Angry Birds Friends
* Angry Birds 2
* Angry Birds Dream Blast

## Цікавыя факты 
* У Angry Birds Rio персанаж Галубчык прысутнічае ў эпізодах «Пагоня за аэрадромам» і «Самалёт кантрабандыстаў». У мультфільме ў гэты час ён знаходзіўся ў клетцы і вырваўся на волю ў самалёце. А ў эпізодзе Carnival Upheaval можна знайсці свінню на заднім плане сярод гледачоў.
* Angry Birds стаў афіцыйным талісманам чэмпіянату свету па хакеі 2012 года.
* Станам на лістапад 2011 года ўсе гульцы прайшлі ў агульнай складанасці 266 000 000 000 узроўняў, застрэлілі больш за 400 мільярдаў птушак і сабралі 44 мільярды зорак. Заўзятары праводзяць за гульнёй больш за 300 000 000 хвілін у дзень.
* Адзін з эпізодаў гульні Angry Birds Seasons называецца «Велікодныя яйкі», што ў гульнях азначае сакрэты (схаваныя месцы, прадметы і г.д.), таму ў гэтым эпізодзе схавана больш за ўсё залатых яек, чым у іншых эпізодах
* 7 лістапада 2011 года выйшаў альбом «Video Game Heroes», які быў запісаны Лонданскім філарманічным аркестрам і ўключаў у сябе выкананне аркестрам музычных тэм з культавых відэагульняў. Чацвёртым трэкам на гэтым альбоме стала галоўная тэма з «Angry Birds». Жывое выступленне таксама адбылося падчас канцэрта «Video Game Heroes» і было сустрэта бурным водгукам публікі, асабліва дзіцячай.

## Гл. таксама 
* Bounce
* Rovio
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Камп’ютарныя гульні 2009 года
Катэгорыя:Гульні для Android
Катэгорыя:Камп’ютарныя гульні, распрацаваныя ў Фінляндыі
Поль Бебей

**Поль Ралан Бебей Кінге** (, нар. , Дуала, Камерун) — камерунскі футбаліст, абаронца.

## Клубная кар’ера 
Прафесійную кар’еру пачаў у клубах роднага горада Дуала. Улетку 2009 года адправіўся ў турэцкі клуб «Газіянтэп Бююкшэхір Беледыеспор», але ўжо праз два месяцы вярнуўся ў Камерун. У 2012 годзе гуляў за бельгійскі клуб «Блейд-Гом», пасля на працягу двух гадоў выступаў у Таджыкістане за «Хайр», з якім станавіўся бронзавым і срэбраным прызёрам мясцовага чэмпіянату.

Са студзеня 2015 года знаходзіўся на праглядзе ў гродзенскім «Нёмане», з якім у сакавіку 2015 года падпісаў кантракт. Здолеў замацавацца ў аснове гродзенцаў. У ліпені-жніўні 2015 года не гуляў з-за траўмы, пазней вярнуўся ў асноўны склад.

Па заканчэнні сезона 2015 мусіў вярнуцца з арэнды ў «Хайр», але «Нёман» меў намер пакінуць іграка ў сябе. У сакавіку 2016 года клубы здолелі дамовіцца, але Поль не меў магчымасці прыляцець з Камеруна ў Гродна з-за адсутнасці сродкаў. 29 сакавіка, усё ж такі прыбыўшы ў Гродна, падпісаў новы кантракт з «Нёманам». У сезоне 2016 заставаўся іграком асновы, часам выкарыстоўваўся на пазіцыі правага абаронцы.

У лютым 2017 года зноў прыбыў у Гродна пасля зімняга перапынку і падпісаў новы двухгадовы кантракт. У сезоне 2017 замацаваўся на пазіцыі правага абаронцы гродзенцаў, заставаўся ім і ў сезоне 2018. У лістападзе 2018 года падоўжыў кантракт з гродзенцамі.

У пачатку 2020 года апынуўся па-за складам «Нёмана», праходзіў прагляд у бабруйскай «Белшыне», а ў лютым 2020 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры.

## Міжнародная кар’ера 
У складзе алімпійскай зборнай Камеруна выступаў у 2008 годзе на Алімпійскіх гульнях у Пекіне, правёў 3 матчы.

16 кастрычніка 2012 года згуляў за нацыянальную зборную Камеруна ў таварыскім матчы супраць Калумбіі.

## Дасягненні 
*   Срэбраны прызёр чэмпіянату Таджыкістана: 2014
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Таджыкістана: 2013

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Камеруна
Катэгорыя:Ігракі зборнай Камеруна па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Дуала Атлетык
Катэгорыя:Ігракі ФК Лез Астр
Катэгорыя:Ігракі ФК Газіянтэп
Катэгорыя:Ігракі ФК БХ Брусель
Катэгорыя:Ігракі ФК Хайр
Катэгорыя:Ігракі ФК Нёман Гродна
Катэгорыя:Футбалісты на летніх Алімпійскіх гульнях 2008 года
Гоцкі альманах

**Гоцкі альманах** (*Almanach de Gotha*) — самы аўтарытэтны даведнік па генеалогіі еўрапейскай арыстакратыі, які штогод выдаваўся на нямецкай і французскай мовах у 1763—1944 гадах у горадзе Гота (герцагства Саксен-Кобург-Гота).

Уключаў радаводы кіруючых дамоў і найбольш значных родаў тытулаванага (пераважна медыятызаванага) дваранства Еўропы. Пачынаючы з 1997 года прадпрынята некалькі спроб аднавіць выданне альманаха.

## Гл. таксама 
* Агульны гербоўнік дваранскіх родаў Расійскай імперыі

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт Гоцкага альманаха 
* Гоцкі альманах у базе *Internet Archive*

Катэгорыя:Арыстакратыя
Катэгорыя:Генеалагічныя крыніцы
Катэгорыя:З’явіліся ў 1763 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1945 годзе
Катэгорыя:1763 год у Еўропе
Катэгорыя:XVIII стагоддзе ў Германіі
Бітва за Брытанію

**Бітва за Брытанію** — авіяцыйная бітва Другой сусветнай вайны, якая доўжылася з 9 ліпеня па 30 кастрычніка 1940 года. Тэрмін *«Бітва за Брытанію»* упершыню скарыстаўся прэм'ер-міністр Вялікабрытаніі сэр Уінстан Чэрчыль, назваўшы так спробу Трэцяга рэйха заваяваць панаванне ў паветры над поўднем Англіі і падарваць баявы дух брытанскага народа.
Падчас бязлітасных паветраных баёў Каралеўскія ВПС Вялікабрытаніі (РАФ) адбілі спробы ВПС Трэцяга рэйха заваяваць панаванне ў паветры, знішчыць брытанскія ВПС, разбурыць прамысловасць і інфраструктуру краіны, дэмаралізаваць насельніцтва і тым самым прымусіць Вялікабрытанію да капітуляцыі ці заключэння міру.

Бітва за Брытанію з’явілася першай ваеннай кампаніяй, у якой удзельнічалі выключна ВПС і сілы проціпаветранай абароны. З ліпеня 1940 асноўнымі мэтамі нямецкіх бамбардзіровак з’яўляліся прыбярэжныя канвоі і марскія базы, такія як Портсмут, але ўжо праз месяц люфтвафэ пераключыліся на англійскія аэрадромы. Падчас бітвы люфтвафэ таксама падвяргалі бамбардзіроўцы авіяцыйныя заводы і аб’екты наземнай інфраструктуры. У канчатковым выніку, люфтвафэ звярнуліся да тактыкі застрашвальнага бамбакідання і нападам на аб’екты, якія маюць вялікае палітычнае значэнне.

Няздольнасць Германіі да выканання пастаўленых перад пачаткам кампаніі задач лічыцца першым паражэннем Трэцяга рэйха ў Другой сусветнай вайне і адным з яе паваротных пунктаў. У тым выпадку, калі б Германіі ўдалося дамагчыся перавагі ў паветры, Адольф Гітлер планаваў аперацыю «Марскі леў» — уварванне ў Вялікабрытанію з мора і паветра.

«Дзень Бітвы за Брытанію» адзначаецца ў Вялікабрытаніі 15 верасня; паводле меркавання англічан, страты, панесеныя нямецкімі ВПС у гэты дзень у 1940 годзе, вымусілі германскае камандаванне прызнаць немагчымасць зламаць абарону Брытанскіх астравоў і маральны дух брытанцаў.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Бітвы і аперацыі Другой сусветнай вайны
Катэгорыя:Бітвы Германіі
Катэгорыя:Бітвы Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Стратэгічныя бамбардзіроўкі ў перыяд Другой сусветнай вайны
Катэгорыя:Паветраныя бітвы і аперацыі Другой сусветнай вайны
Катэгорыя:Бітвы Другога фронту
Брытанія
Міхаіл Майсеевіч Бацвіннік

**Міхаіл Майсеевіч Бацвіннік** (4 (17) жніўня 1911 года, Куокала, , Вялікае княства Фінляндскае — , Масква) — 6-ы ў гісторыі шахмат і 1-ы савецкі чэмпіён свету (1948—1957, 1958—1960, 1961—1963). Гросмайстар СССР (1935), міжнародны гросмайстар (1950) і арбітр па шахматнай кампазіцыі (1956); заслужаны майстар спорту СССР (1945), 6-разовы чэмпіён СССР (1931, 1933, 1939, 1944, 1945, 1952), абсалютны чэмпіён СССР (1941). Чэмпіён Масквы (1943/44). Шасціразовы пераможца шахматных Алімпіяд у складзе каманды СССР (двухразовы пераможца ў асабістым заліку). Старшыня Усесаюзнай шахматнай секцыі (1938—1939) і праўлення таварыства «СССР — Нідэрланды» (з 1960). Заслужаны работнік культуры РСФСР (1971), заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі Расіі (1991). Доктар тэхнічных навук, прафесар.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Чэмпіёны свету па шахматах
Катэгорыя:Шахматныя гросмайстры
Катэгорыя:Шахматысты СССР
Віленскае княства

**Віленскае княства** — меркаваны феадальны ўдзел Полацкай зямлі, пазней Вялікага Княства Літоўскага.

Паводле позняга Васкрасенскага летапісу, вільняне пазвалі з Візантыі князёў Давіла і Маўкольда -- сыноў Расціслава, аднаго з полацкіх князёў высланых у Візантыю ў 1129 годзе. Старэйшы з братоў — Давіл, стаў княжыць у Вільні. Паводле гэтага ж летапісу, Давіл і Маўкольд былі пачынальнікамі дынастыі вялікіх князёў літоўскіх, але гістарычнасць іх асоб і такая генеалогія адмаўляецца гісторыкамі, у тым ліку з прычыны храналагічнай спрэчнасці. Некаторыя даследчыкі, лічаць такую версію падзей створанай у Маскве часоў Івана IV у палітычных мэтах.

У канцы XIX ст. Адам Кіркор пісаў, што ў 1070 годзе ў Вільні княжыў нейкі *Расціслаў Рагвалодавіч*, аднак крыніц свайго сцверджання не даваў. На гэтай аснове Мікола Ермаловіч у свой час выказаў думку пра існаванне не пазней 2-й паловы ХІ ст. Віленскага княства, удзела Полацкай зямлі. Тое самае меркаванне выказана ў артыкуле Ермаловіча пра Віленскае княства ў «Энцыклапедыі гісторыі Беларусі» у 6-ці тамах. Ермаловіч лічыў, што большую частку насельніцтва княства складалі крывічы, якія калісьці і заснавалі Вільню, першапачаткова названую Крывым горадам, астатняе насельніцтва было балтамі.

Ермаловіч лічыў, што меркаванае ім Віленскае княства пасля заваявання Войшалкам у 1264 годзе Нальшчанаў і Дзяволтвы, увайшло ў склад Вялікага Княства Літоўскага, заняло там цэнтральнае становішча і не пазней за 1323 год яго сталіца — Вільня, стала сталіцай усёй дзяржавы. На думку Ермаловіча ў 1340-я гады ў склад Віленскага княства ўваходзілі Ашмяны, Браслаў, Вількамір, а з канца XIV ст. — Крэўская і Лідская воласці, а ў 1413 годзе паводле Гарадзельскага прывілея тэрыторыя княства ўвайшла ў склад Віленскага ваяводства.

## Літаратура 
* *Ермаловіч М. І.* Віленскае княства // ЭГБ у 6 т. Т. 2. — Мн.: БелЭн, 1994. — С. 273.

Катэгорыя:Гісторыя Вільні
Катэгорыя:Удзельныя княствы ў складзе Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:З’явіліся ў XI стагоддзі
Катэгорыя:Зніклі ў 1413 годзе
Катэгорыя:Удзелы Полацкай зямлі
Дрэлеў

**Дрэлеў** () — вёска ў Бяльскім павеце Люблінскага ваяводства, ва ўсходняй Польшчы. Сядзіба вясковай гміны Дрэлеў. Размешчаны прыкладна за 21 км (13 міль) на паўднёвы захад ад Бяла-Падляскі і за 78 км (48 міль) на поўнач ад цэнтра ваяводства — Любліна.

## Насельніцтва 
* 900 чалавек

## Гісторыя 
17 студзеня 1874 года расійская армія расстраляла 23 грэка-каталіка (уніята) падчас пратэстаў супраць русіфікацыі і канфіскацыі царквы.

## Спасылкі 
* «Central Statistical Office (GUS) — TERYT (National Register of Territorial Land Apportionment Journal)» (in Polish). 2008-06-01.
* http://www.parafia-drelow-nmp.siedlce.opoka.org.pl/meczennicy/historia.htm Parafia Drelów
* http://fon-eichwald.livejournal.com/20803.html
Азярніцкі сельсавет

**Азярні́цкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слонімскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Азярніца.

## Гісторыя 
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Слонімскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 28 жніўня 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Сялявіцкага сельсавета (6 населеных пунктаў: аграгарадок Сялявічы, вёскі Варонічы, Вецявічы, Вялікая Кракотка, Рудаўка, Юхнавічы).

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (8 населеных пунктаў) — 1091 чалавек, з іх 88,2 % — беларусы, 4,7 % — палякі, 4,2 % — рускія, 2,5 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года (14 населеных пунктаў) — 1411 чалавек.

Станам на 1.1.2015 года ў сельскіх населеных пунктах сельсавета пражывае 1673 чалавекі, з іх 850 працаздольных, 514 пенсіянераў, 309 дзяцей і падлеткаў.

## Інфраструктура 
На тэрыторыі сельсавета размешчаны і дзейнічаюць:
* Сельскагаспадарчы вытворчы кааператыў «Драпава»;
* Сельскагаспадарчы вытворчы кааператыў імя Дзяржынскага;
* Камунальнае вытворчае ўнітарнае прадпрыемства «Слонімскі драбільна-сартавальны завод».

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Азгінавіцкі сельсавет

**Азгі́навіцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слонімскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Касцяні. Займае плошчу 91,7 км².

## Гісторыя 
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Мільканавіцкі сельсавет** у складзе Слонімскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Мільканавічы. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Азгінавічы, сельсавет перайменаваны ў Азгінавіцкі. 17 чэрвеня 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Касцянёўскага сельсавета (5 населеных пунктаў: Асабнякі, Грынкі, Касцяні, Сакалова і Шулякі), цэнтр сельсавета вернуты ў вёску Мяльканавічы, сельсавет перайменаваны ў **Мяльканавіцкі сельсавет**. 22 ліпеня 1966 года цэнтр сельсавета вернуты ў Азгінавічы, сельсавет перайменаваны ў Азгінавіцкі. У 1976 годзе ў склад сельсавета з Слонімскага сельсавета перададзена вёска Чамяры. 10 красавіка 2020 года цэнтр сельсавета перанесены ў аграгарадок Касцяні.

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1717 чалавек, з іх 90,9 % — беларусы, 3,9 % — рускія, 1,9 % — палякі, 1,4 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 1329 чалавек.

Станам на 2015 год на тэрыторыі сельсавета пражывала 1614 чалавек, з іх: дзяцей — 258 чалавек, насельніцтва працаздольнага ўзросту — 845 чалавека, пенсіянераў — 511 чалавек. Большая частка працаздольнага насельніцтва сельсавета працавала ў сельскагаспадарчым вытворчым кааператыве «Дружба-Агра».

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Васілевіцкі сельсавет (Слонімскі раён)

**Васіле́віцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слонімскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Васілевічы.

## Гісторыя 
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Парэцкі сельсавет** у складзе Слонімскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Парэчча. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 лістапада 1963 года сельсавет перайменаваны ў Васілевіцкі. У 1976 годзе ў склад сельсавета з Слонімскага сельсавета перададзены вёскі Вераб’евічы і Разанаўшчына. 17 лістапада 1986 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Васілевічы. 22 снежня 2022 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сянькоўшчынскага сельсавета.

## Склад 
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 10 населеных пунктаў: аграгарадок Васілевічы, вёскі Бабынічы, Вераб’евічы, Ганькі, Задвор’е, Навасёлкі, Нерастовічы, Парэчча, Разанаўшчына і Хадзявічы.

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1343 чалавекі, з іх 90,2 % — беларусы, 6,4 % — рускія, 1,3 % — украінцы, 0,8 % — палякі; паводле перапісу 2019 года — 1056 чалавек.

Станам на 2015 год у сельсавеце пражывала 1507 чалавек, у тым ліку: дзяцей да 16 гадоў — 247, працаздольных — 784, пенсіянераў — 476.
Станам на 1 студзеня 2022 года ў сельсавеце пражываў 1081 чалавек.

## Інфраструктура 
На тэрыторыі сельсавета размешчаны: сельскагаспадарчы вытворчы кааператыў «Васілевічы», ААТ «Птушкафабрыка Слонімская», дарожны ўчастак РУП «Дарожна-будаўнічы трэст № 6», кампрэсарная станцыя «Слонімская» упраўлення магістральных газаправодаў, установа адукацыі «Парэцкая дзяржаўная агульнаадукацыйная базавая школа Слонімскага раёна», дзіцячы сад, шэсць крамаў, тры фельчарска-акушэрскія пункты, два сельскіх дома культуры, дзве сельскія бібліятэкі, Парэцкая Свята-Георгіеўская царква.

На тэрыторыі сельсавета знаходзіцца ўрочышча Падлужанскія Горы з вяршыней 191,1 м (1,3 км на паўднёвы захад ад аграгарадка Васілевічы). Гара знаходзіцца пасярод ворыва, непадалёк ад сасновага масіва. Каардынаты: 53° 07,762' N, 25° 15,403' E.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Слонімскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2022 годзе
Дзеравянчыцкі сельсавет

**Дзеравя́нчыцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слонімскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Дзеравянчыцы.

## Гісторыя 
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Глоўсевіцкі сельсавет** у складзе Слонімскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Глоўсевічы. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Акунінаўскага сельсавета. 22 ліпеня 1966 года ў склад новаўтворанага Новадзевяткавіцкага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (Акунінава, Баравікі, Вяценюўка, Коласава, Партызанаўка і Сяркі), у склад Масілавіцкага сельсавета — вёска Заводны Лес, у склад сельсавета з Жыровіцкага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Бракава, Дзеравянчыцы, Крывая, Скоўдзічы і Тушэвічы). Скасаваны хутар Гутка. 16 сакавіка 1987 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Дзеравянчыцы па месцы яго фактычнага знаходжання, сельсавет перайменаваны ў Дзеравянчыцкі. 28 жніўня 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Вялікашылавіцкага сельсавета (аграгарадок Вялікія Шылавічы, вёскі Новая Стража, Савічы, Чапялева, Шылавічы (спіртзавод), Якімавічы).

## Склад 
У цяперашні час на тэрыторыі сельсавета размешчана 19 населеных пунктаў: Бракава, Вербалаты, Глоўсевічы, Гуменікі, аг. Дзеравянчыцы, Забулле, Капусты, Літва, Новая Стража, Падмошша, Капусты, Рахавічы, Скоўдзічы, аг. Сурынка, Тушэвічы, Чапялёва, аг. Вялікія Шылавічы, Савічы, Якімавічы.

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (13 населеных пунктаў) — 1728 чалавек, з іх 88,4 % — беларусы, 6,9 % — рускія, 2,6 % — украінцы, 1,2 % — палякі; паводле перапісу 2019 года (19 населеных пунктаў) — 2318 чалавек.

На 1 студзеня 2015 г. пастаянна пражываюць на тэрыторыі сельсавета 2779 чалавек, 1257 наяўных гаспадарак.

## Эканоміка 
На тэрыторыі сельсавета размешчаны 2 сельгаспрадпрыемствы: Слонімскае раённае сельскагаспадарчае унітарнае прадпрыемства «Пераможца»; Слонімскі сельскагаспадарчы вытворчы кааператыў імя Суворава.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Жыровіцкі сельсавет

**Жыро́віцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слонімскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Жыровіцы.

## Гісторыя 
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Слонімскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 22 лютага 1966 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Шылавіцкага сельсавета, а ў склад Глоўсевіцкага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Бракава, Дзеравянчыцы, Крывая, Скоўдзічы і Тушэвічы). 6 жніўня 1979 года ў склад новаўтворанага Велікашылавіцкага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (вёскі Вялікія Шылавічы, Новая Стража, Савічы і Чапялева). 16 сакавіка 1987 года ў склад Велікашылавіцкага сельсавета перададзена вёска Шылавічы.

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2586 чалавек, з іх 87,4 % — беларусы, 7,2 % — рускія, 2,9 % — палякі, 1,6 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 2105 чалавек.

## Эканоміка і інфраструктура 
На тэрыторыі сельсавета размешчана ГСГУ «Жыровіцкая сортавыпрабавальная станцыя», СРСУПП «Райплемстанцыя», Жыровіцкае лясніцтва, участковая ветэрынарная лякарня, дзяржаўная ўстанова адукацыі «Жыровіцкая сярэдняя школа Слонімскага раёна», дзіцячая школа мастацтваў, установа адукацыі «Жыровіцкага дзяржаўны аграрна-тэхнічны каледж», дзяржаўнае установа адукацыі «Жыровіцкі дзіцячы яслі-сад Слонімскага раёна», участковая бальніца і амбулаторыя, Русакоўскі фельчарска-акушэрскі пункт.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Новадзевяткавіцкі сельсавет

**Новадзевя́ткавіцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слонімскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Новадзевяткавічы. Плошча сельсавета складае 152 км².

## Гісторыя 
Утвораны 22 ліпеня 1966 года ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці БССР у складзе 13 населеных пунктаў: 7 населеных пунктаў Масілавіцкага сельсавета (Галяны, Кошлавічы, Мірная, Нова-Дзевяткавічы, Падгорцы, Старыя Дзявяткавічы, Шыганы) і 6 населеных пунктаў Глоўсевіцкага сельсавета (Акунінава, Баравікі, Вяценюўка, Коласава, Партызанаўка і Сяркі). 11 лютага 1972 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Масілавіцкага сельсавета. У 1986 годзе скасаваны хутар Падгорцы.

## Склад 
У яго склад уваходзіць 27 населеных пунктаў: тры аграгарадкі Новадзявяткавічы, Сасноўка, Партызанаўка, вёскі: Галяны, Шыганы, Кашловічы, Старадзявяткавічы, Яруцічы, Падлессе, Урач, Гарбачы, Грынкоўшчына, Мізгіры, Балты, Малы Галік, Попкі, Масілавічы, Прыхілы, Сяркі, Акунінава, Заводны Лес, Коласава, Веценеўка, Баравікі, Прадзелкі, Кісялі. Адміністрацыйным і культурна-гаспадарчым цэнтрам з'яўляецца аграгарадок Новадзявяткавічы, размешчаны ў 25 кіламетрах ад раённага цэнтра г. Слонім.

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2017 чалавек, з іх 91,4 % — беларусы, 4,9 % — рускія, 1,6 % — украінцы, 1,4 % — палякі; паводле перапісу 2019 года — 1355 чалавек.

Станам на 2015 год на тэрыторыі сельсавета пражывала 1846 чалавек, з іх у працаздольным узросце — 925 чалавекі, пенсіянераў — 669 чалавек, маладзейшых за працаздольны ўзрост — 252 чалавекі.

## Эканоміка і інфраструктура 
Асноўная частка насельніцтва працуе ў Слонімскім раённым унітарным сельскагаспадарчым прадпрыемстве «Новадзявяткавічы». Працуюць тры дзяржаўныя ўстановы адукацыі: дзяржаўная ўстанова адукацыі «Новадзявяткавіцкая сярэдняя школа Слонімскага раёна», дзяржаўная ўстанова адукацыі «Новадзявяткавіцкі яслі-сад Слонімскага раёна», дзяржаўная ўстанова адукацыі «Вучэбна-педагагічны комплекс Партызанаўскі яслі-сад-базавая школа».

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / С.Д. Гриневич и др. — Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 2: (1944―1980 гг.). — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1966 годзе
Сянькоўшчынскі сельсавет

**Сянько́ўшчынскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слонімскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Сянькоўшчына. Плошча сельсавета — 17376 га.

## Гісторыя 
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Кастровіцкі сельсавет** у складзе Зэльвенскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Кастровічы. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. З 17 красавіка 1962 года  ў Слонімскім раёне, з 30 ліпеня 1966 года ў складзе адноўленага Зэльвенскага раёна. 18 сакавіка 1967 года да сельсавета далучана частка скасаванага Казловіцкага сельсавета (6 населеных пунктаў: Бярдовічы, Куцэйкі, Мілаванне, Сянькоўшчына, Шышкі і Ягнешчыцы), сельсавет перададзены ў склад Слонімскага раёна. 17 чэрвеня 1996 года перайменаваны ў Сянькоўшчынскі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Сянькоўшчына. 22 снежня 2022 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Васілевіцкага сельсавета (10 населеных пунктаў: аграгарадок Васілевічы, вёскі Бабынічы, Вераб’евічы, Ганькі, Задвор’е, Навасёлкі, Нерастовічы, Парэчча, Разанаўшчына і Хадзявічы).

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (15 населеных пунктаў) — 1467 чалавек, з іх 91,1 % — беларусы, 4,2 % — рускія, 2,6 % — палякі, 1,3 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года (15 населеных пунктаў) — 1127 чалавек.

На 2011 год у 15 населеных пунктах сельсавета пражывала 1636 чалавек, з іх ва ўзросце ад 16 да 60 гадоў — 653, старэйшых за 60 гадоў — 696, дзяцей — 287, 838 двароў.
Станам на 1 студзеня 2021 года ў сельсавеце пражываў 1171 чалавек.

## Эканоміка 
Станам на 1 студзеня 2007 года ў гаспадарках грамадзян утрымоўваліся 171 карова, 608 свіней, 12 коней, 33 казы, 25 авечак, 3587 галоў птушкі. На тэрыторыі сельсавета займаюцца сельскагаспадарчай вытворчасцю СВК «Сянькоўшчына» і фермерская гаспадарка «Людміла».

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Зэльвенскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе