Леапольд Стаф

**Леапольд Генрык Стаф** (; ) — польскі паэт, драматург, перакладчык.

## Біяграфія 
Пасля заканчэння гімназіі вучыўся ў Львоўскім універсітэце (1897—1901). Удзельнічаў у дзейнасці паэтычнага кружка «Планетніцы». Здзейсніў некалькі паездак у Італію, год правёў у Парыжы (1902—1903). Супрацоўнічаў з газетамі і часопісамі. У 1909—1914 рэдагаваў кніжную серыю «Symposion» выдавецтва «Księgarnia Biblioteki Polskiej B. Połonieckiego», у якой выходзілі выбраныя сачыненні вялікіх пісьменнікаў і філосафаў. Гады Першай сусветнай вайны правёў у Харкаве (1915—1918). З 1918 жыў у Варшаве. Быў сурэдактарам часопіса «Nowy Przegląd Literatury i Sztuki» (1920—1921). Друкаваўся ў газетах «Tygodnik Ilustrowany» (1918—1923), «Kurier Warszawski» (1922—1927), «Gazeta Polska» (1931—1939), «Sygnały» (1933—1939). Быў віцэ-старшынёй Таварыства польскіх пісьменнікаў і журналістаў (1924), затым старшынёй (1924—1931). З 1920 член кіравання прафесійнага Саюза польскіх пісьменнікаў, член Польскай акадэміі літаратуры (з 1933) і яе віцэ-старшыня (1934—1939).

Падчас акупацыі Польшчы жыў у Варшаве, выкладаў у падпольным універсітэце. Пасля прыгнечання Варшаўскага паўстання жыў у Паўлавіцах і Кракаве. У 1949 вярнуўся ў Варшаву.
 могілках Павонзкі*]]
Лаўрэат Дзяржаўнай літаратурнай прэміі (1927, 1951); атрымліваў узнагароды Львова (1929), Лодзі (1931), Варшавы (1938). З 1931 ганаровы член польскага ПЭН-Клуба; лаўрэат узнагароды ПЭН-клуба (за перакладчыцкую дзейнасць; 1948). Доктар *honoris causa* Варшаўскага ўніверсітэта (1939), Ягелонскага ўніверсітэта (1949).

## Творчасць 
Аўтар зборнікаў «Сны аб моцы» (*Sny o potędze*, 1901), «Дзень душы» (*Dzień duszy*, 1903), «Птушкам нябесным» (*Ptakom niebieskim*, 1905), «Усмешкі гадзін» (*Uśmiechy godzin*, 1910), грамадзянскай лірыкі «Вясёлка слёз і крыві» (*Tęcza łez i krwi*, 1918), рэлігійнай лірыкі «Вушка іголкі» (*Ucho igielne*, 1927), зборнікаў «Высокія дрэвы» (*Wysokie drzewa*, 1932), «Колер мёду» (*Barwa miodu*, 1936), «Мёртвае надвор’е» (*Martwa pogoda*, 1946), «Вербалоз» (*Wiklina*, 1954), «Дзевяць музаў» (*Dziewięć muz*, выд. пасмяротна ў 1958).

Перакладчык з антычных, а таксама з французскай, італьянскай, нямецкай і ангельскай моваў. Перакладчыцкую спадчыну Леапольда Стафа складаюць лацінамоўныя фрашкі Яна Каханоўскага «Кніга псалмоў» (*Księga psalmów''), французскія творы Зыгмунта Красінскага, творы антычных аўтараў (Эпікура, Дэмакрыта, Геракліта), пісьменнікаў эпох Сярэднявечча і Рэнесансу (Леанарда да Вінчы, Мікеланджэла), а таксама творы Дэні Дзідро, Ёгана Вольфганга Гётэ, Фрыдрыха Ніцшэ, Томаса Мана, Габрыэле Д’Анунцыё, Рамэна Ралана, Кнута Гамсуна, Сельмы Лагерлёф і іншых.

## Беларускія пераклады 
Вершы Леапольда Стафа на беларускую мову пераклалі Ірына Багдановіч, Алег Мінкін, Уладзімір Мархель, Ганна Міхальчук.
* Высокія дрэвы: Вершы / Пер. з польскай А. Мінкіна. — Мн. : Маст. літ., 1994. — 127 с. — (Паэзія народаў свету).

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Апошняе падарожжа. Вершы ў перакладзе Ганны Міхальчук

Катэгорыя:Польскамоўныя паэты
Катэгорыя:Паэты Польшчы
Катэгорыя:Драматургі Польшчы
Катэгорыя:Перакладчыкі Польшчы
Катэгорыя:Перакладчыкі паэзіі на польскую мову
Катэгорыя:Перакладчыкі прозы і драматургіі на польскую мову
Катэгорыя:Выпускнікі Львоўскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Члены Польскай акадэміі літаратуры
Катэгорыя:Ганаровыя дактары Ягелонскага ўніверсітэта