open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Фёдар Фёдаравіч Канопля

**Фёдар Фёдаравіч Друцкі** (**Канопля**; ?— ?) — князь, землеўласнік.

## Біяграфія 
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх герба «Друцк». Сын Фёдара Іванавіча Бабіча. Заснавальнік роду Друцкіх-Канопляў.

Упамінаецца разам з братамі ў 1466 годзе. Праз шлюб з дачкой віцебскага баярына Сенькі Чарэйскага набыў частку маёнткаў Чарэя і Тухачоў, якія затым адышлі да яго дачкі Федкі, жонкі Б. Сапегі, і далі пачатак чарэйскай вотчыне Сапегаў. Валодаў таксама доляй у Друцку і бацькоўскім маёнтку Драчалукі (Віцебскі павет).

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Фёдар Фёдаравіч
Фёдар Фёдаравіч Друцкі-Канопля

**Фёдар Фёдаравіч Друцкі-Канопля** (?— ?) — князь, землеўласнік.

## Біяграфія 
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Канопляў герба «Друцк». Сын Фёдара Каноплі, заснавальніка роду.

Праз шлюб з дачкой В. Лукомскага атрымаў частку маёнтка Пірошыцы ў Лукомскім княстве, якая пазней адышла ў пасаг яго дачцэ Лізавеце, жонцы Ф. Уладыкі. Прыняў удзел у мяцяжы Глінскіх 1508 года, пасля паражэння якога пераехаў у Маскву.

3 яго сыноў Іван дзіцем быў схоплены татарамі ў час набегу 1505 года і памёр у палоне, Фёдар памёр таксама маладым, Канстанцін (1496?—1530) пакінуў адзіную дачку Багдану, Леў (1503?— 1550) памёр апошнім з Друцкіх-Канопляў.

Родавыя вотчыны (Канапельчыцы і часткі Саколіна і Драчалукаў) адышлі да Багданы (каля 1520—1584), дачкі Канстанціна, жонкі князя П. Лукомскага, якая пасля яго смерці ў 1547 годзе ўзяла шлюб з І. І. Сапегам.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Фёдар Фёдаравіч
Францішак Юзафавіч Друцкі-Любецкі

**Францішак Юзафавіч Друцкі-Любецкі** (каля 1735 — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.

## Біяграфія 
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Любецкіх герба «Друцк». Сын Юзафа, унук Багдана Казіміра.

Суддзя земскі (1765), харужы (1773) і маршалак (1782) пінскі, у 1793 годзе заняў новаўтвораную пасаду пінскага кашталяна, якая пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай скасавана.

У 1794 годзе заснаваў мураваны касцёл у Луніне. У 1799 годзе набыў у Сапегаў маёнтак Чарлёну ў Гродзенскім павеце.

## Сям’я 
Меў сыноў Ануфрыя (1768—1841), маршалка пінскага (1799), Караля (1777—1860), маршалка пінскага (1802), Францішка Ксаверыя (1778—1846), міністра скарбу Царства Польскага (1821), і Гераніма (1779—1844).

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Францішак Юзафавіч
Міхаіл Міхайлавіч

**Міхаіл Міхайлавіч**, свецкае імя не вядома (да 1315 — пасля 1330) — князь друцкі.

Сын друцкага князя Міхаіла Данілавіча. Згаданы ў 1330 годзе як «*князь Міхаіл Друцкі*» ў запісках кіеўскага мітрапаліта Феагноста, якому падарыў сярэбраны каўкій (царкоўную пасудзіну). У канцы XV ст. запісаны ў памяннік Кіева-Пячэрскай лаўры як родзіч кіеўскага ваяводы князя Дзмітрыя Пуцяціча, спіс пачынаецца з *«князя Данила Дрюцкого, князя Михаила, князя Михаила, князя Димитриа, князя Симеона, князя Иоанна…»*, у пераліку няма ні братоў бацькі Дзмітрыя Пуцяціча, ні братоў яго дзеда, відавочна, пададзена толькі простая лінія продкаў князя па мячы.

У рэчышчы гіпотэзы паходжання друцкіх князёў з Гедзімінавічаў, Аляксандр Белы выказаў думку тоеснасці князя Міхаіла Друцкага з 1330 года і князя Міхаіла Нарымонтавіча. Аднак, Юзаф Вольф у свой час вывеў асобу Міхаіла Нарымонтавіча толькі з імя па бацьку пінскага князя Васіля Нарымонтавіча ў дакуменце 2-й паловы XVI ст. з «выпісам» ранейшай фундацыйнай граматы царквы Раства Божай Маці ў Куранцы — «*пана Василия Михаловича Нарымунта, князя пинского, пана мстиславского, подъ литомъ нароженья Сына Божого тысеча триста петьдесятъ пятого, индикта девятого*», — а з крыніц Міхаіл Нарымонтавіч не вядомы. Да «выпісу» шэраг крыніцазнаўчых пытанняў быў яшчэ ў Яна Тэнгоўскага, які лічыў яго фальсіфікатам, а на думку Аляксандра Грушы фундацыйная грамата калі не фальсіфікат, то змешвае звесткі некалькіх ранейшых дакументаў і імёны некалькіх фундатараў у адно. На думку Тэнгоўскага і Грушы, асоба пінскага Міхаіла Нарымонтавіча ўяўная. Да таго ж, як заўважыў Андрэй Кузьмін, імя па бацьку князя Міхаіла Друцкага, згаданага ў 1330 годзе, напэўна, было Міхайлавіч або меней імаверна Данілавіч, тым часам як Нарымонт у хрышчэнні быў Глебам.

Меў прынамсі двух сыноў — Васіля і Дзмітрыя.

## Літаратура 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Друцкія
Васіль Юр’евіч Друцкі-Талачынскі

**Васіль Юр’евіч Друцкі-Талачынскі** (каля 1480 — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.

## Біяграфія 
З княжацкага роду Друцкіх-Талачынскіх герба «Друцк», сын князя Юрыя Міхайлавіча Друцкага-Шышаўскага (? — пасля 1522).

Староста гомельскі (1536), аршанскі (1538).

Валодаў Талачыном, часткай Басеі і Шышавам, у сладчыну па родзічу Дзмітрыю Пуцяцічу набыў таксама Радчу, Стараселле і Коханава ў Друцкім княстве.

Не пакінуў нашчадкаў. Яго ўладанні былі падзелены паміж удавой, Марыяй Багданаўнай Заслаўскай (пазней — жонка І. Гарнастая), сёстрамі Людмілай (жонка Ю. Храптовіча) і Настассяй (жонка Р. Гарасімовіча).

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Васіль
Міхаіл Іванавіч Пуцяціч

**Міхаіл Іванавіч Пуцяціч Друцкі** (каля 1480 — ) — князь, землеўласнік.

## Біяграфія 
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх герба «Друцк». Сын Івана Пуцяты. Заснавальнік роду Друцкіх-Талачынскіх.

Ад маёнтка Шышава ў Горскай воласці пісаўся князем *Шышаўскім*.

## Сям’я 
Меў сына Юрыя (?— пасля 1522), які ад маёнтка Талачын у Друцкім княстве пачаў пісацца князем *Талачынскім*.

## Літаратура 
* 

Міхаіл Іванавіч
Павел Сцяпанаў

**Павел Сцяпанаў**:
* Павел Іванавіч Сцяпанаў — расійскі геолаг.
* Павел Мікалаевіч Сцяпанаў (1895—1982) — беларускі і расійскі тэрапеўт.
Сяргей Сільвестравіч Харамоненка

**Сяргей Сільвестравіч Харамоненка** (1910—1978) — беларускі біяхімік, гематолаг. Кандыдат медыцынскіх навук (1945).

## Біяграфія 
Скончыў хімічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1936). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Навуковы супрацоўнік Беларускай рэспубліканскай даследчай станцыі па жывёлагадоўлі (1936), дацэнт кафедры біяхіміі Віцебскага медыцынскага інстытута (1937—1941), асістэнт кафедры агульнай хіміі Беларускага медыцынскага інстытута (1943—1944), загадчык бія44-4 рабоце (1945—1953), дырэктар (1953—1963), навуковы супрацоўнік (1963—1978) Беларускага НДІ пералівання крыві.

## Навуковая дзейнасць 
Навуковыя інтарэсы: праблема кансервацыі донарскай крыві; імунахімія крыві.

## Літаратура 
* Организаторы здравоохранения Республики Беларусь. — Минск, 2002. (Информация на с. 54.)

Катэгорыя:Біяхімікі Беларусі
Катэгорыя:Гематолагі Беларусі
Катэгорыя:Біяхімікі СССР
Катэгорыя:Гематолагі СССР
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Друцкія-Талачынскія

**Друцкія-Талачынскія** — княжацкі род, адгалінаванне Друцкіх. Карысталіся гербам «Друцк». Заснавальнік роду Міхаіл, сын Івана Пуцяты, ад маёнтка Шышава ў Горскай воласці пісаўся князем *Шышаўскім*.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі
Лукомскае княства

**Лукомскае княства** — феадальнае ўладанне на землях вакол Лукомскага возера. Цэнтр — Лукомль.

На думку археолага Леаніда Аляксеева, Лукомскае княства магло ўзнікнуць як адзін з удзелаў Полацкай зямлі ў XII—XIII стст., але ў тагачасных крыніцах ніводны князь не названы яго ўладальнікам.

Па іншай версіі, Лукомскае княства ўтварылася ў сярэдзіне — другой палове XIV ст., на землях падаравана кімсьці з вялікіх князёў літоўскіх невядомаму заснавальніку роду князёў Лукомскіх. Пра гэта, аднак, таксама няма крыніц.

Пэўна вядома, што ў другой трэці XV ст. значная частка Лукомскага княства была ўжо ў руках вялікага князя літоўскага. Так магло стацца або пасля згасання адной з галін князёў Лукомскіх, або праз канфіскацыю часткі ўладанняў князёў Лукомскіх за падтрымку князя Свідрыгайлы падчас яго барацьбы за ўладу з Жыгімонтам Кейстутавічам. Аднак, пра гэта таксама няма крыніц.

У другой трэці XV ст. з часткі Лукомскага княства, якая аказалася ў руках вялікага князя літоўскага, нададзены асобныя маёнткі шэрагу феадалаў — паны Саковічы атрымалі Улу (каля Чашнікаў), Боліна і Свяда ў міжрэччы Улы і Эсы, паны Кезгайлы — землі ў вярхоўях Эсы, дзе пазней узнік маёнтак Халопенічы. Напэўна, тады ж Цяпіна стала цэнтрам маёнтка Амельяновічаў, а Чарэя — паноў Чарэйскіх.

Іншая частка Лукомскага княства з маёнткамі Лукомль, Гарадзец, Меляшковічы, Шчыдуты, Пірошыцы і іншымі заставалася ва ўладанні князёў Лукомскіх. У выніку падзелаў паміж імі княства раздрабілася і фактычна перастала існаваць як адзінае цэлае ўжо ў XVI ст.

## Літаратура 
* 
* *Насевіч В. Л.* Лукомль і Лукомльская воласць // Гіст.-археал. зб. -- Мн., 1994. № 4.

Катэгорыя:Удзелы Полацкай зямлі
Катэгорыя:Княствы ў беларускай гісторыі
Катэгорыя:Лукомль
Андрэй Іванавіч Друцкі-Азярэцкі

**Андрэй Іванавіч Друцкі-Азярэцкі** (каля 1480 — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.

## Біяграфія 
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Азярэцкіх герба «Друцк». Сын Івана Бабіча.

Стараста аршанскі з 1547 года. Валодаў таксама часткай Худава і Новым Сялом у былым Друцкім княстве. У 1551 годзе атрымаў ад вялікага князя Дусяты ў Браслаўскім павеце.

## Сям’я 
Меў сыноў Васіля (каля 1510—1582), Багдана (каля 1520—1601), Івана і Міхаіла (памерлі маладымі); унук Васіль Вагілевіч (памёр у 1607) — апошні з Друцкіх-Азярэцкіх.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Андрэй Іванавіч
Павел Мікалаевіч Сцяпанаў

**Павел Мікалаевіч Сцяпанаў** (25.12.1895 (06.01.1896), Нікольскае, Спаскі павет, Казанская губерня — 1982, Смаленск) — савецкі ўрач-тэрапеўт. Доктар медыцынскіх навук (1944), прафесар (1945).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 25 снежня 1895 года (6 студзеня 1896 года па новым стылі) ў с. Нікольскае Спаскага павета Казанскай губерні ў сялянскай сям’і.

Закончыў медыцынскі факультэт Азербайджанскага ўніверсітэта (1927). Працаваў у Бакінскім медыцынскім інстытуце (1927—1929), Хачмазскай раённай бальніцы і трапічнай станцыі (Азербайджан, 1929—1930), Маскоўскім інстытуце гематалогіі і пералівання крыві (1930—1932), 2-м Маскоўскім (1932—1939), Сталінабадскім (1941—1949) медыцынскіх інстытутах.

Памёр у 1982 годзе ў Смаленску. Пахаваны ў Смаленску.

## Навуковая дзейнасць 
Навуковыя інтарэсы: гематалогія; нагнаіцельныя працэсы ў лёгкіх; лячэнне рэўматызму; інфекцыйныя хваробы.

### Бібліяграфія 
* Язвенная болезнь желудка и двенадцатиперстной кишки / П. Н. Степанов. — Минск, 1951.
* Вірусны грып / П. Н. Сцяпанаў. — Мінск, 1952.

## Літаратура 
* Степанов Павел Николаевич // Заведующие кафедрами и профессора Минского медицинского института (1921—1996) : биографический справочник / Н. Ф. Змачинская, М. В. Мальковец, А. Н. Пересада. — Минск, 1999. — С. 177—178.

Катэгорыя:Тэрапеўты Расіі
Катэгорыя:Тэрапеўты Азербайджана
Катэгорыя:Тэрапеўты СССР
Катэгорыя:Тэрапеўты Таджыкістана
Катэгорыя:Тэрапеўты Беларусі
Катэгорыя:Загадчыкі кафедраў БДМУ
Мертан (бора Лондана)

**Лонданскі бора Мертан** (англ.: *London Borough of Merton*) — адзін з 32 лонданскіх бора, знаходзіцца на паўднёвым захадзе, у знешнім Лондане.

Катэгорыя:Бора Лондана
Дзмітрый Міхайлавіч

**Дзмітрый Міхайлавіч** (1-я палова XIV ст. — пасля 1374) — князь друцкі.

З роду князёў друцкіх, сын князя Міхаіла Міхайлавіча.

Згаданы без імя па бацьку пад 1372 годам, калі разам з полацкім князем Андрэем Альгердавічам удзельнічаў у паходзе на Вялікае Княства Уладзімірскае і Вялікае Княства Маскоўскае.

У 1374 годзе, напэўна, разам з малодшым братам князем Васілём згадваецца Германам з Вартберга як «князі одрыскія» (*reges ... de Odriske*) у паходзе полацкага князя Андрэя Альгердавіча на ордэнскі замак Дынабург.

Меў сыноў Сямёна, Івана Кіндыра, а таксама дачку Аляксандру.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Друцкія
Яўген Васілевіч Бардзін

**Яўген Васілевіч Бардзін** (нар. 1926) — беларускі тэрапеўт. Доктар медыцынскіх навук (1975), прафесар.

## Навуковая дзейнасць 
Навуковыя працы па розных аспектах сардэчнай недастатковасці, у тым ліку пры пашкоджаннях іншых унутраных органаў (хранічны гломеруланефрыт, эмфізэма лёгкіх), па лячэнні хранічнай недастатковасці кровазвароту.

## Літаратура 
* Беларуская энцыклапедыя. У 18 т. Т. 2. — Мінск, 1996.
* Евгений Васильевич Бардин: (К 60-летию со дня рождения) //Здравоохр, Белоруссии. — 1987. — № 1. — С. 73.

Катэгорыя:Тэрапеўты Беларусі
Катэгорыя:Тэрапеўты СССР
Катэгорыя:Загадчыкі кафедраў БДМУ
Мір Абдульфат-хан Мір Рза Хан-аглы Талышынскі (Агахан)

**Мір Абдульфат-хан Мір Рза Хан-аглы Талышынскі (Ага-хан)** () (19 верасня 1885, Ленкарань&nbsp;— 21 снежня 1949, Баку)&nbsp;— азербайджанскі ўрач, украінскі дыпламат. Віцэ-консул Украінскай Народнай Рэспублікі ў Азербайджане. Доктар медыцынскіх навук (1937), прафесар (1939).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 19 верасня 1885 года ў горадзе Ленкарань Бакінскай губерні ў сям’і патомнага двараніна. У 1909 годзе скончыў Бакінскую гімназію. У 1916 годзе скончыў медыцынскі факультэт Універсітэта Святога Уладзіміра.

З 1916 па сакавік 1917 года працаваў ардынатарам у Харкаўскім шпіталі Таварыства Чырвонага крыжа.

У красавіку 1917 года пачаў працаваць у хірургічным аддзяленні Бакінскай гарадской клінічнай бальніцы.

У 1919 годзе ганаровы віцэ-консул УНР у Азербайджане.

З 1920 года працуе на кафедры агульнай хірургіі Бакінскага дзяржаўнага ўніверсітэта.

У 1930 годзе заснаваў аддзяленне траўматалогіі ў Бакінскай бальніцы імя М.&nbsp;A.&nbsp;Сямашкі.

У 1935 годзе ён выдаў першы падручнік па траўматалогіі на азербайджанскай мове для студэнтаў медыцынскага інстытута.

У 1938—1944 гадах загадваў аддзяленнем траўматалогіі-артапедыі і ваенна-палявой хірургіі Азербайджанскага інстытута ўдасканалення ўрачоў.

Адначасова ў гады Вялікай Айчыннай вайны быў галоўным хірургам ваеннага шпіталя.

Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны заснаваў Бакінскі навукова-даследчы інстытут траўматалогіі і рэканструктыўнай хірургіі, дзе ўзначаліў аддзяленне траўматалогіі-артапедыі, якім кіраваў да канца жыцця.

Памёр 21 снежня 1949 года ў Баку.

## Сям’я 
* бацька&nbsp;— Мір-Рза-Кулі-хан Талышынскі (1863—1932)
* Жонка&nbsp;— Кішвяр-ханым, Мір — дачка Хашым-бека Талышханава
* Меў двое дзяцей: Адыля-Ханым (Ляля-ханум) і Мір-Абасгулу-Хан (Талышынскі) Азіз.

## Спасылкі 
* Лідер двох епох. Азербайджансько-українські відносини через призму життя і діяльності Гейдара Алієва
* Энциклопедия / «Неизвестные» бакинцы 

Катэгорыя:Дыпламаты Украіны
Катэгорыя:Медыкі Азербайджана
Катэгорыя:Траўматолагі
Катэгорыя:Хірургі
Катэгорыя:Артапеды
Бардзін

**Бардзін** — прозвішча.

## Вядомыя асобы 
* Джон Бардзін — амерыканскі фізік, адзіны чалавек, які атрымаў дзве Нобелеўскія прэміі па фізіцы
* Яўген Васілевіч Бардзін — беларускі тэрапеўт
115-я Горацкая партызанская брыгада

**115-я Горацкая партызанская брыгада** — была створана ў кастрычніку 1943 года як атрад **35-А**, (з лютага 1944 года як **115-ы Горацкі партызанскі атрад**). Атрад сфарміраваў 4 роты, пашырыў уплыў на 2-гі атрад (пазней 112-ы Горацкі партызанскі атрад) і з лістапада 1943 года выконваў функцыі галоўнай арганізацыі. Дзейнічаў на акупіраванай тэрыторыі Горацкага, Дрыбінскага, Дубровенскага, Шклоўскага, Аршанскага раёнаў. 26 чэрвеня 1944 года атрад (801 партызан) злучыўся з Чырвонай Арміяй. Пасля злучэння БШПР вызначыў 115-ы атрад з кастрычніка 1943 года як брыгаду ў складзе 4 атрадаў.

## Камандаванне 
### Камандзір 
* Г. Р. Ленчыкаў

### Камісары 
* І. І. Лагімахаў;
* А. Ф. Палікарпаў.

## Гісторыя 
Асноўныя баявыя дзеянні вялі па абароне раёна дыслакацыі, дзе ў маі 1944 года пад аховай партызан было больш за 3,5 тыс. мірных жыхароў. У маі 1944 года разам з 112-ым Горацкім партызанскім атрадам партызаны вялі абарончыя баі, прарвалі блакаду і выйшлі з акружэння. Наносілі ўдары на чыгуначных участках Магілёў — Крычаў, Орша — Шклоў.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Савецкія партызанскія злучэнні, брыгады і атрады на акупіраванай тэрыторыі Беларусі (1941—1944)
Катэгорыя:З’явіліся ў 1943 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1944 годзе
Панічная атака

**Панічная атака** — раптоўнае ўзнікненне моцнага страху, адрозніваецца ад звычайнай трывожнасці, якая праяўляецца больш-менш пастаянна.

Людзі, якія пакутуюць ад прыступаў панікі, могуць адчуваць шэраг псіхічных і фізічных сімптомаў. Гэтыя сімптомы ў кожнага могуць выяўляцца па-рознаму:
* можа быць узмоцненае, пачашчанае сэрцабіцце;
* чалавек можа адчуць сцісканне ў грудзях, праблемы з дыханнем;
* канечнасці (рукі ці ногі) могуць паколваць, а часам дрыжаць ці калаціцца;
* можа нарастаць млоснасць;
* раптоўнае пачуццё гарачыні і поту, ці наадварот — дрыжыкаў.

У некаторых людзей можа развіцца панічны разлад, які псіхолагі вызначаюць як перыядычныя нечаканыя прыступы панікі, якія перашкаджаюць паўсядзённаму функцыянаванню.

Катэгорыя:Патапсіхалогія
Катэгорыя:Страх
Girls' Generation-Oh!GG

'''Girls' Generation-Oh!GG''' () — другі суб’юніт паўднёвакарэйскага дзявочага гурта Girls' Generation, сфармаваны SM Entertainment у 2018 годзе. У склад уваходзяць пяць удзельніц Girls' Generation, якія засталіся ў кампаніі пасля заканчэння кантракту: Тэён, Сані, Хёён, Юры і Юна. Саб-юніт дэбютаваў у верасні 2018 года з песняй «Lil’ Touch».

## Гісторыя 
9 кастрычніка 2017 года ўдзельніцы Girls' Generation Сохён, Тыфані і Суён вырашылі пакінуць SM Entertainment, фактычна спыніўшы дзейнасць гурта. Пазней лэйбл абвясціў, што гурт не быў расфармаваны, і плануецца абмяркаванне будучай дзейнасці Girls' Generation разам з трыма ўдзельніцамі, пакінуўшымі кампанію.

2 жніўня 2018 года SM Entertainment аб'явіла, што ў хуткім часе ў Girls' Generation будзе створаны новы саб-юніт. 27 жніўня кампанія абвясціла, што фармаванне будзе называцца Girls' Generation-Oh!GG і ў яго склад уваходзяць пяць удзельніц, якія нанова падпісалі кантракт з лэйблам: Тэён, Сані, Хёён, Юры і Юна. Гурт дэбютаваў 5 верасня з сінгл-альбомам *Lil’ Touch*. Альбом складаецца з двух трэкаў: загалоўнага сінгла «Lil’ Touch» і песні «Fermata», а таксама іх інструментальных версій.

9 снежня 2021 года кампанія пацвердзіла, што Oh!GG запішуць песню для зімовага альбому SM Town *2021 Winter SM Town: SMCU Express*, а таксама возьмуць удзел у анлайн-канцэрце ў 2022 годзе. 21 снежня было абвешчана, што гурт гатуецца да рэлізу песні «Melody», якая стане часткай зімовага альбому.

## Удзельніцы 
* Тэён (태연)
* Сані (써니)
* Хёён (효연)
* Юры (유리)
* Юна (윤아)

## Дыскаграфія 
### Сінгл-альбомы 
### Сінглы 
### Іншыя песні ў чартах 
## Відэаграфія 
### Музычныя відэа 
## Фільмаграфія 
### Тэлевізійныя шоу 
## Канцэрты 
### Удзел у канцэртах 
* SMTOWN Live: "SMCU Express @ Kwangya" (2022)

## Узнагароды і намінацыі 
## Заўвагі 
## Зноскі 
Катэгорыя:K-pop гурты
Раман Фёдаравіч Кобрынскі

**Раман Фёдаравіч Кобрынскі** (? — пасля 1417) — князь.

## Біяграфія 
Сын Фёдара Альгердавіча Ратненскага. Упамінаецца ў дакументах з 1387 года. У 1393 годзе ўзначальваў войска наўгародцаў у паходах на ўладанні вялікага князя маскоўскага Васіля I, у 1394 — пад Пскоў. У 1404 годзе вялікі князь Вітаўт выдаў Раману Фёдаравічу грамату на валоданне Кобрынам і навакольнымі маёнткамі (Грушава, Несухаіжы, Міланавічы і інш.), што магло быць пацвярджэннем правоў на дзедзічныя ўладанні. У 1411—1417 гадах Раман Фёдаравіч пры двары польскага караля Ягайлы.

## Літаратура 
* 

Раман Фёдаравіч
Сямён Раманавіч Кобрынскі

**Сямён Раманавіч Кобрынскі** (? — каля 1460) — князь.

## Біяграфія 
Паходзіў з княжацкага роду Кобрынскіх герба «Пагоня». Сын Рамана Фёдаравіча. У 1431 годзе дапамагаў вялікаму князю Свідрыгайлу бараніць Луцк ад войск Ягайлы. Жанаты з дачкой князя Сямёна Гальшанскага Ульянай.

## Літаратура 
* 

Сямён Раманавіч
120-я партызанская брыгада

**120-я партызанская брыгада** — дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Бярэзінскага, Бялыніцкага і Клічаўскага раёнаў. у ліпені 1942 года на базе ініцыятыўнай групы, вылучанай 345-ым партызанскім атрадам быў створаны **120-ы партызанскі атрад**, які быў спецатрадам пры Бярэзінскім падпольным  РК КП(б)Б, уваходзіў у 3-ю Бярэзінскую брыгаду, а з ліпеня 1943 года стаў асобным атрадам Бярэзінскай ВАГ. 2 ліпеня 1944 года атрад (632 партызаны) злучыўся з Чырвонай Арміяй. Пасля злучэння БШПР вызначыў атрад са жніўня 1943 года як брыгаду ў складзе 4 атрадаў.

## Камандаванне 
### Камандзіры 
* Г. М. Архіпец;
* К. А. Баранаў;
* І. А. Баранаў.

### Камісары 
* І. П. Сакалоўскі;
* М. М. Барысёнак;
* А. Б. Маркоўскі.

### Начальнікі штаба 
* К. А. Баранаў;
* В. Я. Буры;
* М. Дз. Каралеўскі.

## Гісторыя 
Партызаны рабілі дыверсіі на чыгуначным участку Жодзіна — Чырвоны Сцяг, шашы Мінск — Магілёў. У аперацыі «рэйкавая вайна» на ўчастку Дашкаўка — Быхаў падарвалі больш за 500 рэек. У лютым і маі 1943 года вялі абарончыя баі. У красавіку 1943 года разграмілі нямецкі апорны пункт у вёсцы Журавок, у лістападзе таго ж года — у вёсцы Капланцы. У снежні 1943 года правялі засадны бой каля вёскі Кукарава Бярэзінскага раёна. З часцямі Чырвонай Арміі, якія наступалі, наносілі ўдары па нямецкіх войсках, у тым ліку каля вёскі Галынка (2.7.1944).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Савецкія партызанскія злучэнні, брыгады і атрады на акупіраванай тэрыторыі Беларусі (1941—1944)
Катэгорыя:З’явіліся ў 1942 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1944 годзе
Аляксандр Браніслававіч Скібнеўскі

**Аляксандр Браніслававіч Скібне́ўскі** (, Масква, Маскоўская губерня, Расійская імперыя — , ) Харкаў, Харкаўская вобласць, Беларуская ССР, СССР) — тэатральны рэжысёр, прафесар (1968). Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1952), Заслужаны дзеяч мастацтваў Удмурцкай АССР (1945).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Маскве. Вучыўся ў Другім Ляфортаўскім гарадскім вучылішчы, дзе прымаў удзел у школьных спектаклях. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі працаваў у харчовым камітэце, на заводзе «Серп і молат» і адначасова быў рэжысёрам аматарскага драматычнага гуртка. У 1926 годзе скончыў Дзяржаўныя эксперыментальныя тэатральныя майстэрні у Маскве (клас А. Таірава). У 1926—1928 гадах мастацкі кіраўнік «Рабочага тэатра» ў Чыце, у 1929—1930 гадах — Туркменскага нацыянальнага тэатра ў Ашхабадзе. У 1931—1933 гадах — мастацкі кіраўнік Польскага тэатра ў Кіеве, У 1940—1946 гадах — рэжысёр Удмурцкага рускага тэатра ў Іжэўску, у 1946—1947 гадах — галоўны рэжысёр Кіраўскага драматычнага тэатра, у 1947—1949 гадах — галоўны рэжысёр Ульянаўскага драматычнага тэатра, у 1949—1958 гадах — галоўны рэжысёр Беларускага дзяржаўнага драматычнага тэатра імя Я. Коласа ў Віцебску, 1958—1963 гадах — галоўны рэжысёр Харкаўскага рускага драматычнага тэатра імя А. С. Пушкіна. Адначасова з 1958 года выкладаў у Харкаўскім інстытуце мастацтваў і загадваў кафедрай рэжысуры ў Харкаўскім дзяржаўным інстытуце культуры.

## Творчасць 
Сярод пастановак Аляксандра Скібнеўскага на беларускай сцэне: «Раскіданае гняздо» Я. Купалы (1951), «Выбачайце, калі ласка!» А. Макаёнка (1953), «На крутым павароце» К. Губарэвіча (1956), «Людзі і д’яблы» К. Крапівы (1958), «Вяселле Качынскага» А. Сухаво-Кабыліна (1949), «Жывы труп» Л. Талстога, «Тры сястры» А. Чэхава, «На дне» М. Горкага (усе 1951), «Настаўнік танцаў» Лопэ дэ Вэгі (1952), «Ноч памылак» О. Голдсміта (1954), «Машэка» В. Вольскага (1954), «Мараль пані Дульскай» Г. Запольскай (1956) і інш.

З’яўляецца аўтарам тэатразнаўчых артыкулаў, а таксама метадычных дапаможнікаў («Пастановачны план спектакля», «Методыка выкладання рэжысуры» і інш.), манаграфіі аб творчасці беларускага акцёра А. К. Ільінскага («Народны артыст СССР А. К. Ільінскі», 1954).

## Літаратура 
* 
* Театральная энциклопедия. Том 4 / Глав. ред. П. А. Марков — М.: Советская энциклопедия, 1965. — 1152 стб. с илл., 76 л. илл.
* Майстри украiнськоi радянськоi сцени. — Киiв, 1962. — С. 309.

## Спасылкі 
* Гісторыя тэатра // Сайт Нацыянальнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя Якуба Коласа

Катэгорыя:Тэатральныя рэжысёры СССР
Катэгорыя:Выкладчыкі ВНУ Харкава
Марыя Сямёнаўна Кобрынская

**Марыя Сямёнаўна Кобрынская** (? — каля 1510) — княжна.

## Біяграфія 
Паходзіла з княжацкага роду Кобрынскіх герба «Пагоня». Дачка Сямёна Раманавіча. Жонка маскоўскага князя Івана Васілевіча Краснага.

## Літаратура 
* 

Марыя Сямёнаўна
Іван Сямёнавіч Кобрынскі

**Іван Сямёнавіч Кобрынскі** (? — каля 1490) — князь.

## Біяграфія 
Паходзіў з княжацкага роду Кобрынскіх герба «Пагоня». Сын Сямёна Раманавіча. Зрабіў шмат наданняў цэрквам Кобрыншчыны, у 1473 годзе — царкве Божага Нараджэння ў Дабучыне (Пружанах).

Апошні мужчынскі прадстаўнік роду Кобрынскіх. Пасля яго смерці Кобрынскае княства пакінута вялікім князем літоўскім і каралём польскім Казімірам IV Ягелончыкам яго ўдаве Фядоры Іванаўне з роду Рагацінскіх, якая ў 1500 годзе прыняла каталіцкую веру з імем Соф’я (памерла ў ліпені або жніўні 1512 года).

## Літаратура 
* 

Іван Сямёнавіч
Іосіф Пятровіч Сакалоўскі

**Іосіф Пятровіч Сакалоўскі** (18 красавіка 1912, вёска Баравіно, Бярэзінскі раён — 18 чэрвеня 1982) — адзін з кіраўнікоў партыйнага падполля і партызанскага руху ў Магілёўскай вобласці.

## Біяграфія 
З 1934 года на журналісцкай, савецкай і камсамольскай рабоце, з 1939 года загадчык аддзела Бярэзінскага РК КП(б)Б. Член КПСС з 1939 года. З чэрвеня 1941 года на Заходнім фронце, удзельнік абароны Магілёва. У партызанах з мая 1942 года, з верасня камісар атрада, у жніўні 1943 — красавіку 1944 гадоў 120-й партызанскай брыгады, адначасова ў ліпені 1942 — красавіку 1944 сакратар Бярэзінскага падпольнага РК КП(б)Б, у ліпені 1943 — красавіку 1944 кіраўнік Бярэзінская ваенна-аператыўнай групы, у красавіку 1943 — красавіку 1944 член Магілёўскага падпольнага абкама КП(б)Б. З 1944 года загадчык аддзела Магілёўскага абкама, 1-ы сакратар Дрыбінскага, Мсціслаўскага, Круглянскага РК КПБ, у 1958—68 гадах на журналісцкай рабоце ў Клімавічах. У 1953 годзе скончыў Рэспубліканскую партыйную школу пры ЦК КПБ. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1947—59 гадах.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Партызаны Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Камандзіры партызанскіх злучэнняў, брыгад і атрадаў у гады Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Першыя сакратары райкамаў КПБ
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР
Катэгорыя:Члены КПСС
Катэгорыя:Выпускнікі Мінскай вышэйшай партыйнай школы
Курцэвічы

]]
**Курцэвічы** — княжацкі род уласнага герба «Курч». Прозвішча ад мянушкі *Курч*, якую ў першай палове XV стагоддзя насіў пінскі князь Канстанцін з роду Нарымонта, родапачынальнік князёў Бурэмскіх. Яго сын Міхаіл Курцэвіч меў сыноў Фёдара і Васіля. Сыны першага Сямён, Леў і, відаць, Аляксандр першапачаткова зваліся Курцэвічамі, пасля — *Бурэмскімі*. Другі сын Міхаіла Васіль (упамінаецца ў 1475 і 1486) і яго нашчадкі зваліся выключна Курцэвічамі. Асноўныя маёнткі мелі на Валыні.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Княжацкія роды (Гедзімінавічы)
Іван Васілевіч Курцэвіч

**Іван Васілевіч Курцэвіч** (? — да 1528) — князь.

## Біяграфія 
Паходзіў з княжацкага роду Курцэвічаў герба «Курч». Сын Васіля Міхайлавіча. Меў значныя маёнткі на Валыні, з якіх яго ўдава ставіла ў 1528 годзе ў войска ВКЛ 8 коннікаў.

## Сям’я 
Меў сыноў Васіля, Багдана і Міхаіла.

## Літаратура 
* 

Іван Васілевіч
Міхаіл Іванавіч Курцэвіч

**Міхаіл Іванавіч Курцэвіч** (? — пасля 1583) — князь.

## Біяграфія 
Паходзіў з княжацкага роду Курцэвічаў герба «Курч». Сын Івана Васілевіча. Суддзя земскі ўладзімірскі ў 1554—1558 гадах. У 1569 годзе падпісаў акт аб далучэнні Валыні да Кароны Польскай.

## Сям’я 
Меў сыноў Аляксандра, Канстанціна, Фёдара (падстарасты ўладзімірскія) і Пракопа.

## Літаратура 
* 

Міхаіл Іванавіч
Бурэмскія

**Бурэмскія** — княжацкі род. Мяркуецца, што родапачынальнік — пінскі князь Канстанцін Нарымонтавіч, пазбаўлены Пінска вялікім князем літоўскім Жыгімонтам Кейстутавічам (1432—1440). Мабыць, ён тоесны князю Канстанціну — паслу ў 1431 годзе да Ягайлы ад вялікага князя Свідрыгайлы, ад якога, відаць, атрымаў маёнтак Бурэмля (адсюль прозвішча; цяпер Баромель каля г. Дубна ў Луцкім павеце).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Княжацкія роды (Гедзімінавічы)
Васіль Іванавіч Курцэвіч

**Васіль Іванавіч Курцэвіч** (**Булыга**; нар. каля 1555) — князь.

## Біяграфія 
Паходзіў з княжацкага роду Курцэвічаў герба «Курч». Сын Івана Васілевіча. Каралеўскі дваранін, ротмістр, дзяржаўца ровенскі ў 1545 годзе.

## Літаратура 
* 

Васіль Іванавіч
Дзмітрый Васілевіч Курцэвіч

**Дзмітрый Васілевіч Курцэвіч** або **Булыга** () — вялікалітоўскі ўраднік.

Падстароста белацаркоўскі (1590—1595), дзяржаўца ванячынскі, войскі кіеўскі (з 1592).

## Біяграфія 
З княжацкага роду Курцэвічаў герба «Курч». Сын князя Васіля Іванавіча. У 1569 годзе падпісаў акт далучэння Валыні да Кароны Польскай.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Дзмітрый Васілевіч
Фёдар Міхайлавіч Бурэмскі

**Фёдар Міхайлавіч Бурэмскі** (? — пасля 1464) — князь.

## Біяграфія 
Паходзіў з княжацкага роду Бурэмскіх. Сын Міхаіла Канстанцінавіча. Меў сыноў Сямёна, Льва і Аляксандра, якія тытулаваліся князямі Курцэвічамі і Бурэмскімі.

## Літаратура 
* 

Фёдар Міхайлавіч
Міхаіл Канстанцінавіч Бурэмскі

**Міхаіл Канстанцінавіч Бурэмскі** (? — пасля 1452) — князь.

## Біяграфія 
Паходзіў з княжацкага роду Бурэмскіх. Сын пінскага князя Канстанціна Нарымонтавіча. Тытулаваўся князем Пінскім, Альшаніцкім (Альшанскім), Быніскім, зваўся таксама Курцэвічам. Валодаў маёнткамі Альшаніца і Быніск на Галіччыне. У 1452 годзе атрымаў ад Казіміра IV прывілей на айчызныя маёнткі Бурэмля, Навасёлкі, Корсаў, Озыр (Обзыр), Стратын, Змейнец і Навасельцы на Валыні. У 1440 годзе выступае як прыхільнік вялікага князя Свідрыгайлы, з 1442 года член яго рады, у 1446—1451 гадах уладзімірскі стараста Свідрыгайлы. У 1443 годзе ад польскага караля Уладзіслава III атрымаў прывілей на апеку над Унёўскім манастыром.

## Літаратура 
* 

Міхаіл Канстанцінавіч
Дзмітрый Аляксандравіч Бурэмскі

**Дзмітрый Аляксандравіч Бурэмскі** (? — да 1570) — князь.

## Біяграфія 
Паходзіў з княжацкага роду Бурэмскіх. Сын Аляксандра Фёдаравіча. Акрамя маёнткаў на Валыні быў адным з саўладальнікаў с. Адрыжын у Пінскім павеце. У 1565 годзе выстаўляў у войска 10 коннікаў.

Меў сыноў Івана і Аляксандра.

## Літаратура 
* 

Дзмітрый Аляксандравіч
Ганна Сямёнаўна Кобрынская

**Ганна Сямёнаўна Кобрынская** (? — люты або сакавік 1519) — княжна.

## Біяграфія 
Паходзіла з княжацкага роду Кобрынскіх герба «Пагоня». Дачка Сямёна Раманавіча. У 1481 годзе выдадзена замуж за князя Фёдара Уладзіміравіча Бельскага, які пасля шлюбу ўцёк у Маскоўскую дзяржаву з-за выкрыцця яго ўдзелу ў змове супраць Казіміра IV. Да 1502 года выйшла замуж за Венцлава (Вацлава) Станіслававіча Косцевіча. 3 1512 года трымала Кобрынскае княства, якое пасля яе смерці перайшло да мужа.

## Літаратура 
* 

Ганна Сямёнаўна
Окша (герб)

**Окша** () — прыватнаўласніцкі герб.

## Апісанне 
У чырвоным полі белая алебарда, вастрыё якой накіравана ў правы (геральдычны) бок, або дзве перакрыжаваныя алебарды.

## Гл. таксама 
* Сякера (герб)

## Спасылкі 
Катэгорыя:Прыватнаўласніцкія гербы
Бялыня (герб)

**Бялыня** — прыватнаўласніцкі герб.

## Апісанне 
На блакітным полі гэтага герба паміж рожкамі белага паўмесяца намаляваны залаты крыж, а вышэй — страла вастрыём угору.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Прыватнаўласніцкія гербы
130-я партызанская брыгада «Помста»

**130-я партызанская брыгада «Помста»** — дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Бярэзінскага, Бялыніцкага і Магілёўскага раёнаў. Была створана ў ліпені 1942 года як атрад «Помста», які ў верасні ўвайшоў у Клічаўскі аператыўны цэнтр пад нумарам 130, у лістападзе 1942 — маі 1943 гадоў у 3-ю Бярэзінскую брыгаду, з ліпеня 1943 стаў асобным атрадам Бярэзінскай ваенна-аператыўнай групы. 2 ліпеня 1944 года атрад (484 партызаны) злучыўся з Чырвонай Арміяй. Пасля злучэння  БШПР вызначыў атрад з кастрычніка 1943 года як брыгаду ў складзе трох атрадаў.

## Каандаванне 
### Камандзіры 
* В. В. Беражной (загінуў);
* В. В. Лазараў.

### Камісары 
* С. Ц. Крыварот;
* М. С. Фралоў;
* П. А. Рыняк;
* М. А. Цітоў.

### Начальнік штаба 
* М. С. Фралоў.

## Гісторыя 
Партызаны ў жніўні 1942 года ўзарвалі вадакачку на чыгуначнай станцыі Дашкаўка, у жніўні 1943 падарвалі 200 рэек. У жніўні, кастрычніку 1942, маі 1943, студзені 1944 удзельнічалі ў баях з карнікамі, у снежні 1943 — у засадным баі на шашы Мінск — Магілёў. У час наступлення Чырвонай Арміі наносілі ўдары па праціўніку каля вёскі Галынка Бярэзінскага раёна.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Савецкія партызанскія злучэнні, брыгады і атрады на акупіраванай тэрыторыі Беларусі (1941—1944)
Катэгорыя:З’явіліся ў 1942 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1944 годзе
Кобрынскія

з «Пагоняй», 1387]]
**Кобрынскія** — княжацкі род герба «Пагоня». Паходзілі ад вялікага князя літоўскага Альгерда, які ў дагаворы 1366 года пазначаны як уладар г. Кобрын. Мабыць, непасрэдна ад Альгерда горад з навакольнымі землямі перайшоў да яго сына Фёдара Ратненскага (упамінаецца ў дакументах 1387—1394 гадоў, валодаў у асноўным землямі на Чырвонай Русі), які меў сыноў Гурку, Сангушку (родапачынальнік князёў Сангушкаў) і Рамана — родапачынальніка князёў Кобрынскіх.

## Літаратура 
* 
* Wolff J. Kniaziowie litewsko-ruscy od końca czternastego wieku. Warszawa, 1895. S. 162—168.


Катэгорыя:Княжацкія роды (Гедзімінавічы)
Ян Дзмітрыевіч Курцэвіч

**Ян Дзмітрыевіч Курцэвіч** (**Булыга**; ? — пасля 1613) — князь.

## Біяграфія 
Паходзіў з княжацкага роду Курцэвічаў герба «Курч». Сын Дзмітрыя Васілевіча. Падстараста чаркаскі ў 1601 годзе і белацаркоўскі з 1609 года.

Яго нашчадкі на аснове легендарных звестак зваліся князямі *Карыятавічамі-Курцэвічамі*.

## Літаратура 
* 

Ян Дзмітрыевіч
Франклін (акруга, Мэн)

**Акруга Франклін** () — акруга на захадзе штата Мэн, ЗША. Насельніцтва на 2020 год складала  чалавек. Адміністрацыйны цэнтр — горад Фармінгтан. Акруга была заснавана 9 мая 1838 года і названа ў гонар Бенджаміна Франкліна.

## Геаграфія 
Плошча акругі складае  км², з іх  км² (97,3 %) — суша, а 110 км² (2,7 %) — вада. Гэта горны рэгіён, які мяжуе на паўночным захадзе з канадскім Квебекам. Некаторыя з самых высокіх вяршынь акругі — гара Абрагам і Шугарлоф, Крокер і Садлбэк. Галоўнымі вадаёмамі з’яўляюцца азёры Рэнджлі, Уэб і Кенэбага, а таксама рэкі Сэндзіс, Андраскогін і Кенэбага.

### Суседнія акругі 
* Оксфард — паўднёвы захад
* Андраскогін — поўдзень
* Кенэбек — паўднёвы ўсход
* Сомерсет — паўночны ўсход
* Квебек, Канада — паўночны захад

## Дэмаграфія 
Паводле перапісу 2020 года ў акрузе Франклін жылі  чалавек. Сярэдні ўзрост насельніцтва — 46,5 год. Насельніцтва акругі па ўзроставым дыяпазоне размеркавалася наступным чынам: 17,8 % — жыхары маладзейшыя за 18 гадоў, 60,2 % — ад 18 да 65 гадоў і 22,0 % — ва ўзросце 65 гадоў і старэй. Расавы склад: белыя — 92,9 %, афраамерыканцы — 0,6 %, карэнныя амерыканцы — 0,2 % і азіяты — 1,3 %. 1,4 % насельніцтва — лацінаамерыканцы.

У 2020 годзе медыяны даход на сям’ю ацэньваўся ў  $, на хатнюю гаспадарку — у  $. 12,5 % насельніцтва пражываюць за рысай беднасці. 26,3 % маюць вышэйшую адукацыю. 57,7 % былі супрацоўнікамі прыватных кампаній, 4,5 % — самазанятыя работнікі, 12,4 % — супрацоўнікі прыватных некамерцыйных арганізацый, 14,8 % — дзяржаўныя служачыя, 10,5 % — самазанятыя ў уласным незарэгістраваным бізнэсе або хатняй гаспадарцы.

## Галерэя 

Image:Franklin County Courthouse Farmington 5.JPG|Будынак акруговага суда ў Фармінгтане
Image:Smalls Falls.jpg|Смолс-Фолс на поўдзень ад Рэйнджлі, акруга Франклін
Image:Downtown_Farmington_5.JPG|Фармінгтан

Катэгорыя:Акругі Мэна
760-я партызанская брыгада імя М. Беразоўскага

**760-я партызанская брыгада імя М. Беразоўскага** (**760-ы партызанскі атрад імя М. Беразоўскага**) — пачала стварацца як 760-ы атрад у лютым 1942 года, з красавіка 1942 у Клічаўскім аператыўным цэнтры, з лістапада 1942 у 5-й Клічаўскай партызанскай брыгадзе, з мая 1943 у 6-й Магілёўскай брыгадзе, з ліпеня — асобны атрад Бялыніцкай ваенна-аператыўнай групы. У снежні 1942 года нададзена імя М. Беразоўскага. Дзейнічаў на акупіраванай тэрыторыі Клічаўскага, Бялыніцкага, Шклоўскага, Магілёўскага і Крупскага раёнаў. 30 чэрвеня 1944 года атрад (487 партызан) злучыўся з Чырвонай Арміяй. Пасля злучэння БШПР вызначыў атрад з верасня 1943 года як брыгаду ў складзе трох атрадаў.

## Камандаванне 
### Камандзіры 
* Г. М. Колбнеў (загінуў);
* Р. І. Перасценка.

### Камісар 
* В. М. Міхайлаў.

### Начальнікі штаба 
* І. Я. Лантухоў (загінў);
* М. А. Баранаў;
* К. І. Ражаў.

## Гісторыя 
Партызаны праводзілі баявыя дзеянні на чыгунках Барысаў — Орша, Орша — Магілёў, Магілёў — Асіповічы і на шашэйных дарогах. Удзельнічалі ў разгроме нямецкіх гарнізонаў у гарадскім пасёлку Клічаў і вёсцы Дручаны (красавік 1943), гарадскім пасёлку Бялынічы (верасень 1943). Вялі баі з карнікамі, абарончыя баі. 20 чэрвеня 1944 года ўдзельнічалі ў захопе чыгуначнага ўчастка Шклоў — Латва, падарвалі 846 рэек.

## Гл. таксама 
* Бялыніцкія аперацыі

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Савецкія партызанскія злучэнні, брыгады і атрады на акупіраванай тэрыторыі Беларусі (1941—1944)
Катэгорыя:З’явіліся ў 1942 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1944 годзе
Басава гара

**Басава гара** — мясцовасць у Савецкім раёне Гомеля, узвышанная частка гістарычнага раёна Манастырок. Знаходзіцца паміж вуліцай Талстога, вуліцай і завулкам Фрыдрыха Энгельса.

Пераважае індывідуальная забудова сядзібнага тыпу. Верхняя частка – месца колішніх стараверскіх могілак – цалкам не забудавана. Каля дома №4 па вуліцы Фрыдрыха Энгельса захаваліся дзве магілы пачатку ХХ ст. з помнікамі.

Народная традыцыя звязвае назву з вулічнай мянушкай заможнага купца Шаўцова, перасяленца з Веткі, чый дом нібыта стаяў у гэтай мясцовасці на пачатку ХІХ ст..

Катэгорыя:Гістарычныя раёны Гомеля
Катэгорыя:Геаграфія Гомеля
Дом па праспекце Незалежнасці, 69

**Дом па праспекце Незалежнасці, 69** — будынак у Мінску.

## Гісторыя 
Улічваючы вялікае значэнне магістралі, якая перасякала гарадскую тэрыторыю з паўночнага-ўсходу на паўднёвы-захад, у архітэктурна-планіровачнай кампазіцыі горада, у генеральным плане аднаўлення і развіцця г. Мінска, зацверджаным у 1946г., ёй надавалася вялікая ўвага. Новую забудову праспекта прадугледжвалася ажыццяўляць будынкамі грамадскага прызначэння, вучэбных і навуковых устаноў, жылымі дамамі. Праспект на ўчастку ад плошчы Я. Коласа да вул. Філімонава да 1952 г. называўся *вул. Пушкінскай*. Забудова гэтага адрэзку праспекта пачала фарміравацца яшчэ ў даваенны перыяд у працэсе рэалізацыі генеральнага плана г. Мінска 1934—1940 гг. У тыя гады на праспекце былі пабудаваны корпусы завода імя Молатава, 1-й клінічнай бальніцы, Акадэміі навук, Інстытута фізічнай культуры, Політэхнічнага інстытута (БНТУ), Дома друку і інш. Жылыя дамы тут пераважна былі драўляныя.

## Архітэктура 
Чатырохпавярховы з падвалам у плане блізкі да літары Г будынак. Фасады патынкаваныя. Галоўны фасад, арыентаваны на праспект, мае трохчастковае дзяленне. Першы паверх аддзелены цягай, вылучаны ў цэнтры шырокім рызалітам, прарэзаны прамавугольнымі дзвярным і аконнымі праёмамі без дэкору. Рызаліт з’яўляецца асновай для балкона на другім паверсе. Балкон мае балюстрадны парапет паміж мураванымі слупкамі, дэкарыраванымі прамавугольнымі нішамі. Фасадная сцяна другога паверха апрацавана рустам, прарэзана прамавугольнымі аконнымі і дзвярным праёмамі без дэкору.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Праспект Незалежнасці (Мінск)
Катэгорыя:Жылыя будынкі Мінска
Катэгорыя:1941 год у Мінску
Катэгорыя:1948 год у Мінску
Катэгорыя:З’явіліся ў 1948 годзе
Катэгорыя:Збудаванні Мінска ў стылі савецкага класіцызму
Дом па праспекце Незалежнасці, 42

**Дом па праспекце Незалежнасці, 42** — комплекс будынкаў у Мінску, размешчаных на рагу праспекта Незалежнасці і вуліцы Казлова.

## Гісторыя 
Забудова квартала, які размешчаны на ўсход ад плошчы Перамогі, паміж праспектам Незалежнасці, вуліцамі Казлова, Румянцава, Захарава і пл. Перамогі, праектавалася ў канцы 1940-х — пачатку 1950-х гг. пад кіраўніцтвам М. В. Баршча. Адзін вугал гэтага квартала (пл. Перамогі) быў ужо заняты будынкам, які ўваходзіў у «ансамбль Столера». М. В. Баршч запраектаваў для гэтага квартала яшчэ тры вуглавыя будынкі Г-падобнай формы, якія складаліся з двух карпусоў, і яшчэ тры меншыя будынкі, якія запаўнялі разрыў паміж асноўнымі акцэнтамі кампазіцыі — вуглавымі будынкамі квартала. З пункту гледжання сілуэтнай кампазіцыі цэнтральнага раёна горада, самым важным з запраектаваных М. В. Баршчам будынкаў гэтага квартала з’яўляўся жылы дом на вуглу праспекта і вул. Даўгабродскай (сучасная вул. Казлова), з павышанай вуглавой часткай. Першапачаткова тут знаходзіўся мураваны будынак інтэрната інстытута народнай гаспадаркі, запраектаваны ў 1932—1935 гг. архітэктарам А. Воінавым (разбураны ў 1941—1944 гг.). Як адзначаў у 1951—1952 гг. М. С. Асмалоўскі.

## Архітэктура 
Пяціпавярховы Г-падобны ў плане будынак з павышанай 8-павярховай вуглавой часткай, вырашанай накшталт вежы. Вуглавая частка размешчана з водступам ад чырвонай лініі забудовы. Вулічныя фасады дома па пр. Незалежнасці і вул. Казлова вырашаны аднолькава. На першым паверсе чаргуюцца вялікія вокны вітрын, дэкарыраваныя арачнымі высокімі абрамленнямі і прамавугольныя меншых памераў аконныя праёмы, таксама аздобленыя рустам.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Збудаванні Мінска ў стылі савецкага класіцызму
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Міхаіл Пятровіч Багамякаў

**Міхаіл Пятровіч Багамякаў** — савецкі эпідэміёлаг. Маёр ваенна-медыцынскай службы.

## Біяграфія 
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.

З 1944 па 1948 гады працаваў галоўным дзяржаўным санітарным урачом г. Мінска — галоўным урачом Мінскай гарадской санітарна-эпідэміялагічнай станцыі.

З 1957 па 1980 гады ўзначальваў СЭС .

## Навуковая дзейнасць 
### Бібліяграфія 
* Пиодермии : (Гнойничковые болезни кожи) / Богомяков М. П. ; под редакцией Прокопчука А. Я.
* Авитаминозы и их профилактика / М. П. Богомяков; под редакцией Мелких С. М.

## Узнагароды 
Выдатнік аховы здароўя, узнагароджаны многімі ўрадавымі ўзнагародамі.

Катэгорыя:Эпідэміёлагі Беларусі
Катэгорыя:Эпідэміёлагі СССР
Катэгорыя:Эпідэміёлагі Расіі
Катэгорыя:Галоўныя дзяржаўныя санітарныя ўрачы Мінска
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Ваенныя ўрачы СССР
Opeth

**«Opeth»** ― метал-гурт са Швецыі. Для ранняй музыкі «Opeth» характэрна цяжкае дэз-металічнае гучанне з дабаўленнем меладычных партый акустычнай гітары, элементаў джаза, блюзу і прагрэсіўнага рока 1970-х гадоў. Вакаліст  () выкарыстоўвае як чысты вакал, так і гроўлінг. Назва гурта ўзята з кнігі  «The Sunbird», дзе «Opet» была назвай выдуманага горада.

## Дыскаграфія 
**Студыйныя альбомы**
* *Orchid* (1995)
* *Morningrise* (1996)
* *My Arms, Your Hearse* (1998)
* *Still Life* (1999)
* *Blackwater Park* (2001)
* *Deliverance* (2002)
* *Damnation* (2003)
* *Ghost Reveries* (2005)
* *Watershed* (2008)
* *Heritage* (2011)
* *Pale Communion* (2014)
* *Sorceress* (2016)
* *In Cauda Venenum* (2019)
* *The Last Will and Testament* (2024)

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Музычныя калектывы, якія з’явіліся ў 1990 годзе
Катэгорыя:Выканаўцы Roadrunner Records
Катэгорыя:Квартэты
Катэгорыя:Квінтэты
Катэгорыя:Метал-гурты Швецыі
Soilwork

**«Soilwork»** () ― шведскі гурт з Хельсінгбарга, заснаваны ў 1995 годзе пад назвай *Inferior Breed*. У канцы 1996 года змяніў назву на Soilwork. У цяперашні час супрацоўнічае з вядомым лэйблам «».

## Дыскаграфія 
**Студыйныя альбомы**

* *Steelbath Suicide* (1998)
* *The Chainheart Machine* (1999)
* ''A Predator's Portrait* (2001)
* *Natural Born Chaos* (2002)
* *Figure Number Five* (2003)
* *Stabbing the Drama* (2005)
* *Sworn to a Great Divide* (2007)
* *The Panic Broadcast* (2010)
* *The Living Infinite* (2013)
* *The Ride Majestic* (2015)
* *Verkligheten* (2019)
* *Övergivenheten'' (2022)

## Спасылкі 
*

Катэгорыя:Гурты альтэрнатыўнага метала
Катэгорыя:Метал-гурты Швецыі
Катэгорыя:Музычныя калектывы, якія з’явіліся ў 1996 годзе
Sevendust

**Sevendust** ― амерыканскі метал-гурт, утвораны ў 1994 годзе ў горадзе Атланта (штат Джорджыя) басістам Віні Хорнсбі і бубначом . Пасля іх першага дэма да гурта далучыліся вакаліст  і гітарыст . Пасля некалькіх змен у назве ўдзельнікі спыніліся на «Sevendust» і выпусцілі свой дэбютны  15 красавіка 1997 года. Гурт выпусціў 12 студыйных альбомаў, першыя 3 з якіх былі сертыфікаваны *«»* статусам .

## Дыскаграфія 
; Студыйныя альбомы

* *Sevendust* (1997)
* *Home* (1999)
* *Animosity* (2001)
* *Seasons* (2003)
* *Next* (2005)
* *Alpha* (2007)
* *Chapter VII: Hope & Sorrow* (2008)
* *Cold Day Memory* (2010)
* *Black Out the Sun* (2013)
* *Time Travelers & Bonfires* (2014)
* *Kill the Flaw* (2015)
* *All I See Is War* (2018)
* *Blood & Stone* (2020)
* *Truth Killer* (2023)

## Спасылкі 
Катэгорыя:Музычныя калектывы 1990-х
Катэгорыя:Музычныя калектывы 2000-х
Катэгорыя:Музычныя калектывы 2010-х
Катэгорыя:Музычныя калектывы, якія з’явіліся ў 1994 годзе
Катэгорыя:Рок-гурты ЗША
Катэгорыя:Метал-гурты
Сяргей Валянцінавіч Бордусаў

**Сяргей Валянцінавіч Бордусаў** () — беларускі спецыяліст у галіне тэхналогіі і абсталявання для вытворчасці паўправаднікоў, матэрыялаў і прыбораў электроннай тэхнікіі. Доктар тэхнічных навук (2004), прафесар.

## Біяграфія 
Скончыў Мінскі радыётэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Канструяванне і вытворчасць радыёапаратуры», 1977; аспірантура, 1985).
    
Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі (з 1985, факультэт камп’ютарнага праектавання, кафедра электроннай тэхнікі і тэхналогіі, прафесар).

У 2003 годзе абараніў доктарскую дысертацыю па тэме «Працэсы і прылады ЗВЧ плазмахімічнага выдалення матэрыялаў пры фармаванні вырабаў электроннай тэхнікі».

Навуковыя інтарэсы: фізічныя асновы электрафізічных тэхналогій; аўтаматызаваныя тэхналагічныя сістэмы для электрафізічнай апрацоўкі; тэналогія деталей РЭС.

## Бібліяграфія 
* Процессы и устройства СВЧ плазмохимического удаления материалов при формировании изделий электронной техники : диссертация … доктора технических наук : 05.27.06 : защищена 11.12.2003 : утверждена 13.05.2004 / Бордусов Сергей Валентинович. — Минск, 2003.
* Послойное удаление веществ с поверхностей полупроводниковых структур в плазме СВЧ-разряда : автореферат диссертации … кандидата технических наук : 05.27.01 / Бордусов Сергей Валентинович. — Минск, 1989.
* Технологические комплексы интегрированных процессов производства изделий электроники / [А. П. Достанко и др.]. — Минск, 2016.
* Исследование влияния конструктивных особенностей катода цилиндрического типа на условия возникновения импульсного тлеющего разряда с эффектом полого катода / А. И. Божко, С. В. Бордусов // Приборостроение — 2016 : материалы 9-й Международной научно-технической конференции, 23—25 ноября 2016 г., Минск, Республика Беларусь. — Минск, 2016. — С. 268—270.
* Investigation of microwave energy distribution character in a resonator type plasmatron / Bordusau S., Madveika S., Dostanko A. // Plasma Physics and Technology. — 2016. — Vol. 3, № 3. — P. 122—125.

## Літаратура 
* Бордусов Сергей Валентинович // Республика Беларусь : энциклопедия : [в 7 т.]. — Минск, 2006. — Т. 2. — С. 454.
* Бордусов Сергей Валентинович // Белорусский государственный университет информатики и радиоэлектроники : история в биографиях ректоров, ученых, удостоенных почетных званий, лауреатов премий, профессоров, докторов наук : 40 лет (1964—2004). — Минск, 2004. — С. 137—140.
Дэлятынская пасялковая грамада

**Дэлятынская пасялковая тэрытарыяльная грамада** () — тэрытарыяльная грамада ва Украіне, у Надвірнянскім раёне Івана-Франкоўскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Дэлятын.

Плошча грамады — 206,9 км², насельніцтва — 21 451 чалавек (2021).

Утворана 17 жніўня 2017 года зліццём Дэлятынскага пасялковага савета і сельскіх адзінак Зарычча, Чорні Аславы і Чорны Пацік Надвірнянскага раёна.

## Населеныя пункты 
У склад грамады ўваходзяць 1 пасёлак гарадскога тыпу — Дэлятын, і вёскі Білі Аславы (увайшла ў склад грамады 12 чэрвеня 2020 года), Зарычча, Чорні Аславы і Чорны Пацік.

## Крыніцы
Тамара Уладзіміраўна Казак

**Тамара Уладзіміраўна Казак** (нар. , в. Орля, Шчучынскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі псіхолаг. Доктар псіхалагічных навук (Расія, 2012; Беларусь, 2013), прафесар (2015). Член-карэспандэнт Міжнароднай акадэміі псіхалагічных навук (2003).

## Біяграфія 
Скончыла Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. М. Горкага (спецыяльнасць «Дэфекталогія», 1985), Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя М. Танка (аспірантура, 2000), Цвярскі дзяржаўны ўніверсітэт (дактарантура, 2012).
    
Працавала ў Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі (з 2010, факультэт камп’ютарнага праектавання, кафедра інжынернай псіхалогіі і эрганомікі, прафесар).

Навуковыя інтарэсы: псіхалогія працы; інжынерная псіхалогія; эрганоміка; сацыяльная псіхалогія.

## Бібліяграфія 
* Концептуальные основания психологического сопровождения психосоциальной адаптации субъектов учебной и профессиональной деятельности системы органов внутренних дел : диссертация … доктора психологических наук : 19.00.03 : защищена 30.03.2012 : утверждена 19.11.2012 / Казак Тамара Владимировна. ― Тверь, 2012.
* Психологическое сопровождение труда сотрудников правоохранительных органов стран СНГ / Т. В. Казак. ― Минск, 2009.
* Социально-психологические вопросы изучения и профилактики конфликтов среди подростков с асоциальным поведением : учебно-методическое пособие / Т. В. Казак. — Минск, 2001.
 

## Спасылкі 
* Казак Тамара Владимировна