open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Далматаўскі раён

**Далмата́ўскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным захадзе Курганскай вобласці ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца горад Далматава.

## Геаграфія 
Далматаўскі раён па гадзіннікавай стрэлцы пачынаючы з поўначы мяжуе са Свярдлоўскай вобласцю, а таксама з Шадрынскім, Шуміхінскім, Шчучанскім і Катайскім раёнамі. Плошча раёна складае 3500,85 км², што робіць яго пятым па велічыні раёнам вобласці.

## Гісторыя 
Далматаўскі раён быў утвораны 3 лістапада 1923 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК.

## Насельніцтва 
Насельніцтва раёна станам на 2020 год складала 24559 чалавек. Рускія (94 %) з’яўляюцца самай вялікай этнічнай групай раёна. Другой павелічыні групай з’яўляюцца казахі (1,7 %)

## Спасылкі 
* Сайт раённай адміністрацыі  

Катэгорыя:Раёны Курганскай вобласці
Тубуаі (значэнні)

**Тубуаі**:

* Тубуаі — палінезійскі народ.
* Тубуаі — група астравоў у Французскай Палінезіі.
* Тубуаі — востраў у архіпелагу Тубуаі.
* Тубуаі — палінезійская мова.
Нікала дэ Ліра

**Нікала́ дэ Ліра́**, таксама **Мікалай Ліранскі** (, ; каля 1270, Ла-Вей-Лір — 23 кастрычніка 1349, Парыж) — французскі багаслоў і прапаведнік, прафесар Парыжскага ўніверсітэта.

## Біяграфія 
Паводле некаторых звестак, паходзіў з яўрэйскай сям’і, якая прыняла хрышчэнне, аднак сучасныя гісторыкі лічаць гэта выдумкай і звязваюць паходжанне легенды з яго добрым веданнем іўрыта. Вядома, што ў 1291 годзе ён стаў манахам ордэна францысканцаў, жыў у кляштары Вернёй-сюр-Аўр. Неўзабаве быў накіраваны ў Парыж для вывучэння багаслоўскіх навук, у 1307 годзе атрымаў ступень бакалаўра, у 1308 годзе — магістра. У 1309 годзе стаў доктарам Сарбоны, з 1319 па 1324 год — правінцыйным міністрам (святаром) Францыі (Іль-дэ-Франс, паўночнай Пікардыі і Шампані), затым на той жа пасадзе ў Бургундыі. У 1310 годзе прымаў актыўны ўдзел у час працэсу паэтэсы Маргарыты Парэтанскай. У 1330 годзе пераехаў у Парыж, дзе да канца жыцця займаўся багаслоўскімі даследаваннямі, у першую чаргу пытаннямі блажэннага бачання — сумесна з дваццаццю васьмю іншымі багасловамі па загадзе караля Філіпа IV Прыгожага.

Склаў першы падрабязны каментарый да ўсіх кніг Старога і Новага запавету у форме гутарак («*Postilla litteralis super totam Bibliam*»), які ў сярэднія вякі быў распаўсюджаны ў многіх спісах. Пасля вынаходства кнігадрукавання каментарый неаднойчы выпускалі друкарскім спосабам. Выходзілі асобныя выданні каментарыя да ўсёй Бібліі, да Евангелля, да пасланняў апостала Паўла. Вялікім фарматам і ў некалькіх тамах выходзіла «Біблія» з каментарыямі Нікала дэ Ліра на лацінскай мове (1481, Венецыя; 1482—83, 1485, 1487, 1489, 1493, 1497, Нюрнберг), на нямецкай мове (каля 1478, Кёльн, 1494, Любек).

На працягу стагоддзяў сачыненні дэ Ліра служылі неабходным дапаможнікам для багасловаў і прапаведнікаў, што прывяло да з’яўлення прымаўкі «*nisi Lyra lyrasset, totus mundus delyrasset*» (не іграла б Ліра, увесь свет бы шалеў), якую Марцін Лютэр, на якога працы дэ Ліра таксама аказалі вялікі ўплыў і які ў сваіх постылах (пропаведзях) многае запазычаў з яго сачыненняў, замяніў фразай «*si Lyra non lyrasset, Lutherus non saltasset*» (не іграла б Ліра, не скакаў бы Лютэр).

## Уплыў на выданні Скарыны 
Францыск Скарына выкарыстаў яго каментарый пры падрыхтоўцы асобных біблейскіх кніг. П. У. Уладзіміраў лічыў, што каментарый Нікала дэ Ліра з’явіўся крыніцай для правядзення Скарынам паралеляў паміж Старым і Новым запаветам у прадмове да кнігі «Ісус Навін», для супастаўлення асобных навуковых дысцыплін і біблейскіх кніг у агульнай прадмове да ўсёй «Бібліі». Скарына ўслед за Нікала дэ Ліра прыводзіць у назвах кніг і ў прадмовах словы і фразы са старажытна-яўрэйскага тэксту Бібліі з іх перакладамі (у Нікала дэ Ліра — на грэчаскую і лацінскую мовы, у Скарыны — дадаткова і на беларускую мову). Якім выданнем каментарыяў карыстаўся Скарына, пакуль не ўстаноўлена; ёсць меркаванне, што адным з выданняў А. Кобергера.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Рэлігійныя дзеячы Францыі
Катэгорыя:Філосафы Францыі
Катэгорыя:Філосафы XIV стагоддзя
Катэгорыя:Багасловы Францыі
Гамбургскі ўніверсітэт Гафенсіці

**Гамбургскі ўніверсітэт Гафенсіці — Універсітэт будаўнічага мастацтва і развіцця мегаполіса** () — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Гамбург.

## Агульная характарыстыка 
Установа аб’ядноўвае ўсе аспекты будаўніцтва і гарадскога развіцця, сферы праектавання, інжынерыі і прыродазнаўчых навук, а таксама гуманітарных і сацыяльных навук.

Назва ўстановы паходзіць ад назвы гамбургскага раёна Гафенсіці (літаральна «Партовы горад»), найбуйнейшай у сёняшні час будаўнічай пляцоўкі ў Гамбургу, Германіі і, магчыма, ва ўсёй Еўропе, а таксама звязана са спецыялізацыяй універсітэта.

## Навучанне 
Школа бакалаўрыяту прапануе пяць праграм навучання:
* Архітэктура
* Будаўнічая інжынерыя
* Геадэзія і геаінфарматыка
* Культура мегаполіса
* Гарадскае планаванне

Магістарская школа ўключае ў сябе наступныя праграмы навучання:
* Архітэктура
* Грамадзянскае будаўніцтва
* Геадэзія і геаінфарматыка
* Эфектыўнасць выкарыстання рэсурсаў у архітэктуры і планаванні
* Гарадское планаванне
* Урбаністычны дызайн

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Германіі
Катэгорыя:Гамбург
Катэгорыя:Вышэйшыя тэхнічныя навучальныя ўстановы Германіі
Катэгорыя:Архітэктурная адукацыя
Дзмітрый Лазоўскі

**Дзмітрый Лазоўскі**:
* Дзмітрый Валяр’янавіч Лазоўскі (нар. 1998) — беларускі біятланіст.
* Дзмітрый Мікалаевіч Лазоўскі (нар. 1959) — рэктар ПДУ.
Абезь (пасёлак)

**Абезь** — пасёлак у гарадской акрузе Інта Рэспублікі Комі. Цэнтр сельскай адміністрацыі Інцінскага муніцыпальнага ўтварэння. Размешчаны на правым беразе ракі Уса. Тут у 1949 годзе было арганізавана лагаддзяленне Мінлага для інвалідаў і непрацаздольных палітычных зняволеных. Пасёлак заснаваны ў 1942 годзе як станцыя на чыгуначнай лініі да Варкуты. З 1942 па 1991 год меў статус пасёлка гарадскога тыпу.

Катэгорыя:Населеныя пункты Комі
Уладзімір Казіміравіч Шылейка

**Уладзімір Казіміравіч Шылейка** (сапраўднае імя **Вальдэмар-Георг-Ганна-Марыя Казіміравіч Шылейка**, ,  — , ) — рускі ўсходазнавец, паэт і перакладчык, другі муж Ганны Ахматавай, член Імператарскага праваслаўнага палесцінскага таварыства, прафесар.

## Біяграфія 
Вальдэмар Шылейка нарадзіўся 2 (14) лютага 1891 года ў Пецяргофе. Старэйшы сын у сям’і, у якой было пяцёра дзяцей. Бацька, Казімір Данатавіч Шылейка, — адстаўны паручнік, потым чыноўнік (стацкі саветнік), два гады вывучаў археалогію ў Пецярбургскім археалагічным інстытуце і, магчыма, спрыяў захапленню сына Усходам.

Валодзя пачаў самастойна вывучаць старажытнаяўрэйскую мову з сямі гадоў. У гімназіі, якую скончыў з залатым медалём у 1909 годзе, вывучыў старажытнагрэчаскую і латынь, вёў навуковую перапіску з Брытанскім музеем. З 1909 года вучыўся ў Пецярбургскім універсітэце, аднак праз два гады яго вучоба перапынілася: Шылейка захварэў на сухоты. Да 1913 года ён паправіўся і вярнуўся ва ўніверсітэт. Вывучаў асірыялогію пад кіраўніцтвам П. К. Какоўцава і Б. А. Тураева. Перапісваўся з вядучымі ўсходазнаўцамі свету (Франсуа Цюро-Данжэнам і іншымі), друкаваўся ў еўрапейскіх навуковых часопісах.

Акрамя навуковай дзейнасці, Шылейка пісаў вершы (блізкія да паэтыкі акмеізму), публікаваўся ў расійскіх літаратурных часопісах. Невыпадкова самымі знакамітымі яго перакладамі зрабіліся пераклады шумерскай і акадскай паэзіі.

З 1913 года быў жанаты з дачкой адстаўнога штабс-капітана Сафіяй Аляксандраўнай Краеўскай (1880—1942, Ленінград), мастачкай, выкладчыцай малявання ў Каломенскай жаночай гімназіі.

У 1918 годзе ўзяў шлюб з паэтэсай Ганнай Андрэеўнай Ахматавай, стаўшы яе другім мужам (пасля М. С. Гумілёва). Шлюб доўжыўся каля пяці гадоў, да 1922 года (афіцыйна скасаваны рашэннем народнага суда Крапоткінскага ўчастка Хамоўніцкага раёна Масквы ад 8 чэрвеня 1926 года). Пасля расстання Ахматава і Шылейка падтрымлівалі перапіску да самай смерці апошняга.

Пасля разводу з Ганнай Андрэеўнай Вальдэмар Казіміравіч ажаніўся з Верай Канстанцінаўнай Андрэевай (1888—1974). У 1927 годзе ў іх нарадзіўся сын Аляксей, у будучыні прафесар, загадчык кафедры электронікі ў МІІТ, блізкі сябар братоў Стругацкіх. Аляксей Вальдэмаравіч Шылейка ў супрацоўніцтве з жонкай Тамарай Іванаўнай на працягу многіх гадоў актыўна займаўся творчай спадчынай бацькі, складаннем архіва (у прыватнасці, выратаваннем рукапіса «Асірыйска-вавілонскі эпас»), падрыхтоўкай публікацый.

З 1919 да 1929 года працаваў у Петраградскім (Ленінградскім) дзяржаўным універсітэце, дзе супрацоўнічаў з А. П. Рыфціным і акадэмікам В. В. Струвэ, затым пераехаў у Маскву.

Памёр 5 кастрычніка 1930 года ад сухотаў, не дажыўшы да 40 гадоў. Пахаваны на Увядзенскіх могілках.
Папкова

**Папкова** — жаночая форма прозвішча Папкоў, тапонім.

## Прозвішча 
* Хрысціна Ігараўна Папкова — беларуская хакеістка (хакей на траве)

## Тапонім 
* Папкова (Духаўшчынскі раён)
* Папкова (Кардымаўскі раён)
Міхейкава

**Міхейкава** — тапонім.

## Беларусь 
* Міхейкава (Круглянскі раён)

## Расія 
* Міхейкава (Кардымаўскі раён)
* Міхейкава (Манастыршчынскі раён)
* Міхейкава (Ярцаўскі раён)
Межнікі

**Межнікі** — тапонім.

## Беларусь 
* Межнікі (Навагрудскі раён)

## Расія 
* Межнікі (Кардымаўскі раён)
Машкіна

**Машкіна** — тапонім.

## Беларусь 
* Машкіна (Віцебскі раён)

## Расія 
* Машкіна (Кардымаўскі раён)
Кунцава

**Кунцава**:
* Кунцава (раён Масквы)
* Кунцава (Кардымаўскі раён)
Кузіна

**Кузіна** — тапонім.

## Італія 
* Кузіна (Італія)

## Расія 
* Кузіна (Дарагабужскі раён)
* Кузіна (Кардымаўскі раён)
* Кузіна (Касплянскае сельскае паселішча)
* Кузіна (Катынскае сельскае паселішча)
Кіракіна

**Кіракіна** — тапонім.
* Кіракіна (Духаўшчынскі раён)
* Кіракіна (Кардымаўскі раён)
Хальдэнслебен

**Хальдэнслебен** () — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Саксонія-Ангальт. Утвораны ў 1938 годзе зліццём гарадоў Альтхальдэнслебен і Нойхальдэнслебен.

Уваходзіць у склад раёна Орэ. Насельніцтва — 18 882 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 137,69 км². Афіцыйны код — 15 3 62 047.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
Катэгорыя:Гарады Саксоніі-Ангальт
Віталь Іванавіч Секун

**Віталь Іванавіч Се́кун** ( — ) — вучоны, псіхолаг і сацыёлаг, доктар псіхалагічных навук (1989).

## Біяграфія 
В. І. Секун нарадзіўся ў горадзе Чарнігаў. У 1957 годзе скончыў Чалябінскі педагагічны інстытут, у 1966 годзе — Ленінградскі ўніверсітэт. У 1968 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Исследование тренирующего действия представления у гимнастов». З 1971 года працаваў у Інстытуце тэхнічнай кібернетыкі, з 1981 года — у Інстытуце філасофіі і права Акадэміі навук БССР. У 1989 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Регуляция деятельности как фактор структурной организации личности». У 1991—2003 гадах В. І. Секун на пасадзе загадчыка аддзела сацыяльнай псіхалогіі асобы і калектыву Інстытута сацыялогіі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. З 2003 года выкладаў у Акадэміі паслядыпломнай адукацыі ў Мінску.

Памёр В. І. Секун 26 чэрвеня 2004 года.

## Навуковая дзейнасць 
Аўтар навуковых прац па псіхалогіі асобы, псіхічнай рэгуляцыі дзейнасці і паводзін чалавека, механізмах фарміравання свядомасці, па псіхалогіі кіравання, у галіне вывучэння сацыяльна-псіхалагічных праблем пераадолення наступстваў аварыі на Чарнобыльскай АЭС і інш. Распрацаваў тэорыю першасных і другасных рыс асобы і методыку іх ацэнкі.

Сярод апублікаваных прац:
* Индустриально-психологические особенности и взаимоотношения студентов. — Мн., 1976;
* Психология активности. — Мн., 1996;
* Особенности понимания демократии офицерским корпусом. (разам з с Л. Мальцавым) // Беларуская думка. — 2001. — № 10.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* Персоналии белорусской социологии. Электронный справочник 

Катэгорыя:Псіхолагі СССР
Катэгорыя:Псіхолагі Беларусі
Катэгорыя:Сацыёлагі СССР
Катэгорыя:Сацыёлагі Беларусі
Катэгорыя:Выпускнікі ВНУ Расіі
Вачкава

**Вачкава** — тапонім.
* Вачкава (Кардымаўскі раён)
* Вачкава (Манастыршчынскі раён)
Болдзіна

**Болдзіна** — тапонім.

## Тапонімы 
* Болдзіна (Дарагабужскі раён)
* Болдзіна (Духаўшчынскі раён)
* Болдзіна (Кардымаўскі раён)

## Гл. таксама 
* Болдзін
Беражок

**Беражок** — тапонім.

## Беларусь 
* Беражок (Вілейскі раён)
* Беражок (прыпыначны пункт)

## Расія 
* Беражок (Кардымаўскі раён)
* Беражок (Пачынкаўскі раён)
Вуліца Болдзіна

**Вуліца Болдзіна** — назва вуліц у розных населеных пунктах.

## Беларусь 
* вуліца Болдзіна — вуліца ў Быхаве.
* вуліца Болдзіна — вуліца ў Гродне.
* вуліца Болдзіна — вуліца ў Клімавічах.
* вуліца Болдзіна — вуліца ў Магілёве.
* вуліца Болдзіна — вуліца ў Слаўгарадзе.
* вуліца Болдзіна — вуліца ў Чавусах.
* вуліца Болдзіна — вуліца ў Чэрыкаве.
Азарава

**Азарава** — жаночая форма прозвішча Азараў, тапонім.

## Тапонім 
* Азарава (Кардымаўскі раён)
* Азарава (Навадугінскі раён)
Абакумава

**Абакумава** — жаночая форма прозвішча Абакумаў, тапонім.

## Тапонім 
* Абакумава (Гагарынскі раён)
* Абакумава (Навадугінскі раён)
Самуйлава

**Самуйлава** — жаночая форма прозвішча Самуйлаў, тапонім.

## Тапонім 
* Самуйлава (Гагарынскі раён, вёска)
* Самуйлава (Гагарынскі раён, сяло)
* Самуйлава (Сафонаўскі раён)
* Самуйлава (Ярцаўскі раён)
Шапкіна

**Шапкіна**:
* Шапкіна (Бранскі раён)
* Шапкіна (Смаленская вобласць)
* Шапкіна (рака)
Шарапава

**Шарапава** — жаночая форма прозвішча Шарапаў, тапонім.

## Прозвішча 
* Марыя Юр’еўна Шарапава — тэнісістка

## Тапонім 
* Шарапава (Вяземскі раён)
* Шарапава (Гагарынскі раён)
* Шарапава (Ельнінскі раён)

## Гл. таксама 
* Шарапаў
* Шарыпава
Цецеры

**Цецеры** - тапонім.
* Цецеры (Гагарынскі раён)
* Цецеры (Руднянскі раён)
Цёплае

**Цёплае** — тапонім.

## Беларусь 
* Цёплае (Чавускі раён)

## Расія 
* Цёплае (Смаленская вобласць)
* Цёплае (Тульская вобласць)
Пятрышчава

**Пятрышчава** — тапонім.
* Пятрышчава (Гагарынскі раён)
* Пятрышчава (Духаўшчынскі раён)
* Пятрышчава (Пачынкаўскі раён)
Падсасонне

**Падсасонне** — тапонім.

## Беларусь 
* Падсасонне (Дзяржынскі раён)

## Расія 
* Падсасонне (Гагарынскі раён)
Падвяззе

**Падвяззе** — тапонім.
* Падвяззе (Духаўшчынскі раён)
* Падвяззе (Нікольскае сельскае паселішча)
* Падвяззе (Прачысценскае сельскае паселішча)
Ларына

**Ларына** — прозвішча, тапонім.

## Прозвішча 
* Кацярына Васілеўна Ларына — расійская футбалістка

## Тапонім 
### Італія 
* Ларына (Італія)

### Расія 
* Ларына (Смаленская вобласць)
Патапава

**Патапава** — жаночая форма прозвішча Патапаў, тапонім.

## Прозвішча 
* Алена Міхайлаўна Патапава — украінская артыстка балета.
* Алена Станіславаўна Патапава (нар. 1978) — беларускі прафсаюзны дзеяч.
* Ася Іванаўна Патапава — беларускі архітэктар.
* Вольга Васілеўна Патапава (нар. 1975) — беларускі мовазнавец.

## Тапонім 
### Беларусь 
* Патапава (Шклоўскі раён)

### Расія 
* Патапава (Манастыршчынскі раён)
* Патапава (Пакроўскае сельскае паселішча)
* Патапава (Патапаўскае сельскае паселішча)
* Патапава (станцыя метро)
Кожына

**Кожына** — тапонім.
* Кожына (Гагарынскі раён)
* Кожына (Манастыршчынскі раён)
* Кожына (Навадугінскі раён)
Андрусава

**Андрусава** — тапонім.

## Расія 
* Андрусава (Манастыршчынскі раён)

## Украіна 
* Андрусава (Захарыўскі раён)
Браўншвайгскі тэхнічны ўніверсітэт

**Браўншвайгскі тэхнічны ўніверсітэт** () — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Браўншвайг.

## Агульная характарыстыка 
Установа з’яўляецца сярэднім па колькасці студэнтаў універсітэтам Германіі, у якім навучаецца каля 18 500 студэнтаў па 84 праграмах навучання. Яна ўзыходзіць сваімі каранямі да Collegium Carolinum, заснаванага ў 1745 годзе, што робіць яго самым старажытным сярод тэхнічных універсітэтаў Германіі. Універсітэт з’яўляецца членам аб’яднання дзевяці вядучых тэхнічных ВНУ Германіі і звычайна ўваходзіць у шэраг найлепшых інжынерных універсітэтаў краіны.

Профіль даследаванняў універсітэта вельмі міждысцыплінарны, але з акцэнтам на аэранаўтыку, распрацоўку транспартных сродкаў, уключаючы аўтаномнае кіраванне і электрычную мабільнасць, вытворчасць, навукі аб жыцці і метралогію. Даследаванні праводзяцца ў цесным супрацоўніцтве са знешнімі арганізацыямі, такімі як Нямецкі аэракасмічны цэнтр, Цэнтр інфекцыйных даследаванняў імя Гельмгольца, некалькі навукова-даследчых інстытутаў, Нацыянальны інстытут метралогіі Германіі і многія іншыя. Будучы адным з нямногіх даследчых ВНУ падобнага тыпу ў свеце, універсітэт мае ўласны даследчы аэрапорт.

## Факультэты 
* Факультэт імя Карла Фрыдрыха Гауса (матэматыка, інфарматыка, эканоміка, сацыяльныя навукі)
* Факультэт навук аб жыцці (біялогія і біятэхналогіі, хімія і хімія харчовых прадуктаў, фармакалогія і псіхалогія)
* Факультэт архітэктуры, будаўнічай інжынерыі і навук аб навакольным асяроддзі
* Факультэт машынабудавання
* Факультэт электратэхнікі, інфармацыйных тэхналогій і фізікі
* Факультэт гуманітарных і педагагічных навук

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Германіі
Катэгорыя:Браўншвайг
Катэгорыя:Вышэйшыя тэхнічныя навучальныя ўстановы Германіі
Оснабрукскі ўніверсітэт

**Оснабрукскі ўніверсітэт** () — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Оснабрук.

## Агульная характарыстыка 
У 2011 годзе штат установы складаў 1 858 чалавек, у тым ліку 209 прафесараў, 936 дадатковых акадэмічных супрацоўнікаў (выкладчыкі без прафесарскага звання, аспіранты і асістэнты) і 713 неакадэмічных супрацоўнікаў.

Універсітэт вядомы сваімі шматлікімі міждысцыплінарнымі праграмамі, некаторыя з якіх рэдкія ці нават унікальныя сярод нямецкіх універсітэтаў, уключаючы еўрапейскія даследаванні, даследаванні міграцыі, прыкладныя сістэмныя навук. Характэрна, што ўніверсітэт вядомы сваімі даследаваннямі ў галіне кагнітыўных навук, даследаванняў міру і канфліктаў, дэмакратычнага кіравання, еўрапейскіх даследаванняў, міграцыйных даследаванняў і многіх іншых.

Акрамя таго, універсітэт, дзякуючы сваёй магістарскай праграме па дэмакратычным кіраванні і грамадзянскай супольнасці, таксама з’яўляецца часткай прэстыжнай Стыпендыі DAAD у галіне дзяржаўнай палітыкі і эфектыўнага кіравання для краін, якія развіваюцца, разам з іншымі аўтарытэтнымі інстытутамі ў галіне паліталогіі і дзяржаўнай палітыкі, такімі як Школа кіравання Херт у Берліне і Школа дзяржаўнай палітыкі Вілі Бранта ў Эрфурце. Праграма прыцягвае людзей з Азіі, Лацінскай Амерыкі і Афрыкі для навучання ў нямецкіх універсітэтах па арыентаванай на палітыку магістарскай праграме.

## Структура 
* Школа культуралогіі і сацыяльных навук
* Школа адукацыйных і культурных даследаванняў
* Школа фізікі
* Школа біялогіі і хіміі
* Школа матэматыкі і камп’ютарных навук
* Школа моўных і літаратурных даследаванняў
* Школа гуманітарных навук
* Школа дзелавога адміністравання і эканомікі
* Школа права
* Інстытут міграцыйных і міжкультурных даследаванняў
* Інстытут ранніх сучасных міжкультурных даследаванняў
* Інстытут кагнітыўных навук
* Інстытут даследаванняў экалагічных сістэм

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Германіі
Катэгорыя:Оснабрук
Зікеева

**Зікеева** — тапонім.
* Зікеева (Вяземскі раён)
* Зікеева (Гагарынскі раён)
Люнебургскі ўніверсітэт «Леўфана»

**Люнебургскі ўніверсітэт «Леўфана»** () — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Люнебург.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт «Леўфана» ў Люнебургу быў заснаваны ў 1946 годзе як вышэйшая педагагічная школа. Установа стварыла ўнікальную ўніверсітэцкую мадэль у рамках нямецкага акадэмічнага пейзажу, якая атрымала некалькі ўзнагарод. Універсітэт «Леўфана» — адзін з нямногіх універсітэтаў у Еўропе, які прапануе праграмы па гуманітарных навуках з індывідуальнай праграмай навучання.

Назва ўніверсітэта «Леўфана» паходзіць ад назвы старажытнага паселішча на Эльбе на месцы сучаснага Люнебурга, якое згадвалася яшчэ ў геаграфічным атласе свету Пталемея ў ІІ стагоддзі.

Універсітэт «Леўфана» канцэнтруецца на навучанні бакалаўраў на чатырох факультэтах. У 2008 годзе быў адкрыта аспірантура, якая аб’ядноўвае праграмы магістратуры і дактарантуры. Акрамя таго, ёсць агульнаўніверсітэцкі даследчы цэнтр і прафесійная школа для павышэння кваліфікацыі.

## Факультэты 
* Адукацыі
* Сацыяльна-гуманітарных навук
* Устойлівага развіцця
* Бізнесу і эканомікі

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Германіі
Катэгорыя:Люнебург
Дубініна

**Дубініна** - тапонім.
* Дубініна (Акатаўскае сельскае паселішча)
* Дубініна (гарадская акруга Шарыпава)
* Дубініна (Ельнінскае сельскае паселішча)
Фехтаўскі ўніверсітэт

**Фехтаўскі ўніверсітэт** () — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Фехта.

## Агульная характарыстыка 
Гэта ўніверсітэт, размешчаны ў горадзе Фехта ў Ніжняй Саксоніі. У цяперашні час колькасць студэнтаў складае каля 5 000 чалавек. Акцэнт у навучанні робіцца традыцыйна на вышэйшую адукацыю ў галіне падрыхтоўкі настаўнікаў і каталіцкай тэалогіі, бо гэты раён утварае каталіцкі эксклаў у паўночнай традыцыйна пратэстанцкай частцы Германіі.

## Факультэты 
* Адукацыі і грамадскіх навук
* Прыродазнаўчых і сацыяльных навук
* Гуманітарных і культурных навук

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Германіі
Катэгорыя:Фехта
Вялічкава

**Вялічкава** — тапонім.

## Беларусь 
* Вялічкава (Бабруйскі раён)

## Расія 
* Вялічкава (Смаленская вобласць)
Фехта

**Фехта** () — горад у Германіі, размешчаны на тэрыторыі федэральнай зямлі Ніжняя Саксонія. Найбуйнейшы горад аднайменнай акругі, а таксама самастойная гарадская абшчына.

Ён вядомы традыцыйным кірмашом, які праходзіць штолета з 1298 года. З наведвальнасцю 800 000 чалавек гэта адзін з буйнейшых штогадовых кірмашоў на паўночным захадзе Германіі. У мінулым горад быў вядомы як цэнтр каталіцызму на традыцыйна пратэстанцкай поўначы Германіі.

## Адукацыя 
* Фехтаўскі ўніверсітэт

## Гарады-пабрацімы 
Катэгорыя:Гарады Ніжняй Саксоніі
Вешкі

**Вешкі** — тапонім.

## Беларусь 
* Вешкі (Докшыцкі раён)

## Расія 
* Вешкі (Гагарынскі раён)
Васілёва

**Васілёва** — тапонім.

## Беларусь 
* Васілёва (Браслаўскі раён)

## Расія 
* Васілёва (Гагарынскі раён)
* Васілёва (Глінкаўскі раён)
* Васілёва (Мядзведаўскае сельскае паселішча)
* Васілёва (Навадугінскі раён)
* Васілёва (Паўлаўскае сельскае паселішча)
Альменеўскі раён

**Альме́неўскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым захадзе Курганскай вобласці ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца сяло Альменева.

## Геаграфія 
Альменеўскі раён па гадзіннікавай стрэлцы пачынаючы з поўначы мяжуе з Сафакулеўскім, Шчучанскім, Шуміхінскім, Мішкінскім, Куртамышскім і Цалінным раёнамі, а таксама з Чалябінскай вобласцю. Плошча раёна складае 2486 км².

## Гісторыя 
Ічкінскія татары, якія цяпер насяляюць гэты і суседнія раёны, перасяліліся на заўральскія землі пасля падзення Казанскага ханства. У 1556 годзе яны спыніліся ля прытока ракі Ісець. Паводле падання, татары шукалі зручнае для жыцця месца з добрай пітной вадой.

## Насельніцтва 
Насельніцтва раёна станам на 2020 год складала 9233 чалавекі. Сярод нацыянальнасцей у раёне жывуць рускія, башкіры і татары.

## Спасылкі 
* Сайт раённай адміністрацыі  

Катэгорыя:Раёны Курганскай вобласці
Лівійская нацыянальная армія

**Лівійская нацыянальная армія, ЛНА** () — ваенная арганізацыя, якая прадстаўляла ў гады грамадзянскай вайны і двоеўладдзя ў Лівіі інтарэсы ўсходняга ўрада ППЛ. Узначальваў фельдмаршал Халіфа Хафтар. Была прадстаўлена рознымі рухамі, былымі вайскоўцамі Узброеных сіл Лівійскай Джамахірыі, а таксама рэвалюцыйнымі фарміраваннямі, створанымі ў 2011 годзе.

Галоўным праціўнікам з’яўлялася Лівійская армія, якая падпарадкоўвалася уладам на захадзе краіны, а менавіта Ураду нацыянальнай згоды.

Структурна падзелена на:
* Сухапутныя войскі:
** рэгулярныя войскі;
** cілы спецыяльнага прызначэння «Аль-Сайга»;
** ваенная разведка;
** міліцыя;
** замежныя найміты;
* Ваенна-паветраныя сілы;
* Ваенна-марскія сілы: патрульныя караблі берагавой аховы.

Катэгорыя:Грамадзянская вайна ў Лівіі
Катэгорыя:Узброеныя сілы Лівіі
Беліўцы

**Беліўцы** — тапонім.
* Беліўцы (Вяземскі раён)
* Беліўцы (Гагарынскі раён)
Лівійская армія

**Лівійская армія** () — ваенная арганізацыя, якая прадстаўляла ў гады грамадзянскай вайны і двоеўладдзя ў Лівіі інтарэсы заходняга Урада нацыянальнай згоды. Галоўным праціўнікам з’яўлялася Лівійская нацыянальная армія, якая падпарадкоўвалася уладам на ўсходзе краіны, а менавіта ППЛ.

## Спасылкі 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Грамадзянская вайна ў Лівіі
Катэгорыя:Узброеныя сілы Лівіі
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай 2017/2018

**Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай 2017/2018** — 15-ы сезон другога дывізіёна чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай.

## Рэгулярны сезон 
## Плэй-оф 
**Чвэрцьфіналы**
* Юніёр-Мінск — U-17 5-3, 6-0, 5-2
* Гомель-2 — Арарат Ерэван 3-4, 5-2, 6-3, 6-3
* Шахцёр-2 Салігорск — U-18 1-3, 5-1, 6-2, 3-1
* БФСА Дынама — Нёман-2 Гродна 3-2, 5-4, 1-4, 1-0

**Паўфіналы**
* Юніёр-Мінск — БФСА Дынама 2-3, 4-3, 4-2, 4-3, 4-3
* Гомель-2 — Шахцёр-2 Салігорск 2-1, 3-4, 2-1, 1-2, 2-3, 3-2, 3-2

**Фінал**
* Юніёр-Мінск — Гомель-2 3-4, 1-3, 2-0, 1-2, 2-5

## Спасылкі 
* Архіў 

2017/18
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2017 годзе
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2018 годзе
Катэгорыя:2017 год у хакеі
Катэгорыя:2018 год у хакеі
Маргарыта Іосіфаўна Алігер

**Маргарыта Іосіфаўна Алігер** (прозвішча пры нараджэнні — Зейлігер; 24 верасня [7 кастрычніка] 1915, , Херсонская губерня — , ДСК «Мічурынец») — савецкая паэтэса і перакладчыца, журналістка, ваенны карэспандэнт. Лаўрэат Сталінскай прэміі другой ступені (1943).

## Біяграфія 
Маргарыта Зейлігер нарадзілася ў Адэсе ў сям’і служачых: бацька, Іосіф Паўлавіч (Ёсія Пінхусавіч) Зейлігер, займаўся адвакацкай практыкай, быў членам кансультацыйнага бюро пры Адэскім гарадскім з’ездзе міравых суддзяў. Паступіла ў хімічны тэхнікум, працавала па спецыяльнасці на заводзе. У пачатку 1930-х гадоў, у свае 16 гадоў, Маргарыта пакінула вучобу, Адэсу і адправілася ў Маскву. Праваліўшы іспыты ў інстытут, здымала «кут», паступіла на працу ў бібліятэку інстытута ОГИЗ і ў завадскую шматтыражку. Дэбютавала ў друку ў 1933 годзе — у часопісе «Огонёк» за подпісам «Маргарыта Алігер» былі апублікаваныя вершы «Будні» і «Дождж». У 1934—1937 гадах вучылася ў Літаратурным інстытуце імя А. М. Горкага. У 1938 годзе яе прынялі ў Саюз пісьменнікаў СССР.

У гады Вялікай Айчыннай вайны Алігер была ваенным карэспандэнтам у блакадным Ленінградзе. У 1942 годзе ўступіла ў УКП(б); у 1943 годзе перадала прысуджаную ёй Сталінскую прэмію ў Фонд абароны.

У 1955 годзе Маргарыта Алігер ўдзельнічала ў стварэнні «адлігаўскага» альманаха «Літаратурная Масква». Член праўлення Саюза пісьменнікаў РСФСР і Саюза пісьменнікаў СССР. Член рэдкалегіі часопіса «Нядзеля літаратурная» (1992).

Ажыццявіла пераклады каля 40 паэтаў.
Дэвід Джуліус

**Дэвід Джуліус** () — амерыканскі фізіёлаг, вядомы сваёй працай над малекулярнымі механізмамі адчування болю. Ён з’яўляецца прафесарам Каліфарнійскага ўніверсітэта ў Сан-Францыска і стаў лаўрэатам прэміі Шаа 2010 года ў галіне навук пра жыццё і медыцыну і прэміі прарыву ў галіне навук пра жыццё 2020 года. Быў узнагароджаны Нобелеўскай прэміяй па фізіялогіі і медыцыне ў 2021 годзе.

## Адукацыя 
Ураджэнец Брайтан-Біч, Джуліус атрымаў ступень бакалаўра ў Масачусецкім тэхналагічным інстытуце ў 1977 годзе. Атрымаў ступень доктара навук у Каліфарнійскім універсітэце ў Берклі ў 1984 годзе пад сумесным кіраўніцтвам Джэрэмі Торнера і Рэндзі Шэкмэна, дзе ён вызначыў Kex2 як аднаго з заснавальнікаў фурынападобных бялковых канвертатаў. У 1989 годзе ён завяршыў паслявузаўскую падрыхтоўку ў Рычарда Экселя ў Калумбійскім універсітэце, дзе кланаваў і характарызаваў рэцэптар сератаніна 1с.

## Даследчая кар’ера 
У 1997 годзе лабараторыя Джуліуса кланавала і апісала TRPV1, які з’яўляецца рэцэптарам, які вызначае капсаіцын, хімічнае рэчыва перцу чылі, якое робіць яго «гарачым». Што характэрна, было выяўлена, што TRPV1 таксама знаходзіць атрутнае цяпло. TRPV1 з’яўляецца часткай вялікага сямейства структурна звязаных катыённых каналаў TRP (каналы пераходнага рэцэптарнага патэнцыялу). Жывёлы, у якіх адсутнічае TRPV1 (з дапамогай генетычных вылучэнняў бялку), губляюць адчувальнасць да шкоднага цяпла і капсаіцыну.

Лабараторыя Джуліуса таксама кланавала і апісала TRPM8 (CMR1) і TRPA1, абодва члена надсямейства TRP. У лабараторыі прадэманстравалі, што TRPM8 вызначае ментол і больш нізкія тэмпературы а TRPA1 — гарчычны алей (алілізотыяцыянат). Гэтыя назіранні дазваляюць выказаць здагадку, што каналы ГТО выяўляюць дыяпазон тэмператур і хімічных рэчываў. Лабараторыя Дэвіда Джуліуса таксама ўнесла важны ўклад у вывучэнне нацыцэпцыі, выявіўшы таксіны, якія мадулююць гэтыя каналы, апісваючы ўнікальныя адаптацыі каналаў у розных відаў і вырашаючы структуры крыа-EM шматлікіх каналаў.

## Узнагароды 
* 2000 — Нейранавуковая прэмія Перла−UNC
* 2006 — 
* 2010 — 
* 2010 — Прэмія прынцэсы Астурыйскай
* 2010 — Прэмія Шаа
* 2013 — 
* 2016 — Pharmacology Krebs Lecture, Вашынгтонскі ўніверсітэт
* 2017 — 
* 2017 — Міжнародная прэмія Гайрднера
* 2019 — Прэмія Розэнсціла
* 2020 — Прэмія Каўлі
* 2020 — Прэмія за прарыў у галіне медыцыны
* 2020 — BBVA Foundation Frontiers of Knowledge Award
* 2021 — Нобелеўская прэмія па фізіялогіі і медыцыне

У 2021 годзе ён сумесна з Ардэмам Патапуцянам быў узнагароджаны Нобелеўскай прэміяй па фізіялогіі і медыцыне за адкрыццё рэцэптараў тэмпературы і дотыку.

## Спасылкі 
* Сайт UCSF

Катэгорыя:Лаўрэаты Нобелеўскай прэміі па медыцыне
Катэгорыя:Фізіёлагі ЗША
Ігар Аляксандравіч Мезенцаў

**І́гар Алякса́ндравіч Ме́зенцаў** (, г. Харкаў, УССР, СССР) — украінскі шэф-кухар, кулінарны эксперт, бізнесмен. Спікер міжнароднага саміту шэф-кухараў Creative Chefs Summit, амбасадар Ukrainian Gastro Show.

Займаецца папулярызацыяй Украіны на сусветнай гастранамічнай арэне. Аўтар вядомага кулінарнага праекта «Топот».

## Біяграфія 
Нарадзіўся 18 кастрычніка 1988 года ў Харкаве. Бацька працаваў кіраўніком вытворчасці, маці — былы кандытар. Родны брат — шэф-кухар.

Дзядька Мезенцава быў кухарам на кораблі. Яго прыклад натхніў Ігара ў выбары прафесіі.

Мезенцаў скончыў Харкаўскі гандлёва-эканамічны каледж і Харкаўскі гандлёва-эканамічны інстытут Кіеўскага нацыянальнага гандлёва-эканамічнага ўніверсітэта.

Падчас службы ў арміі працаваў кухарам у афіцэрскай сталовай.

Праходзіў навучанне ў Баскскім кулінарным цэнтры (Сан-Себасцьян, Іспанія).

Мезенцаў працаваў у Якіторыі, быў брэнд-шэфам сеткі бургерных — сям’і рэстаранаў Farsch, быў шэф-кухарам у гарадскім кафэ «Хорёк», шэф-кухарам найлепшага бара Украіны за версіяй СІЛЬ (2019) Benedict daily bar.

У 2017 годзе, працуючы ў рэстаране Farsh, прымаў удзел у праекце «13 Chefs».

У тым жа годзе стварыў супольны праект з food-фатографам Дзмітрыем Бахтам «Ежа будучыні» пра ўсвядомленае спажыванне прадуктаў.

Ігар Мезенцаў з’яўляецца членам журы Нацыянальнай рэстараннай прэміі СІЛЬ, спікерам міжнароднага саміту шэф-кухараў Creative Chefs Summit, спікерам гастранамічнай праграмы IKRA Talks, амбасадарам Ukrainian Gastro Show.

У 2019 годзе Ігар Мезенцаў разам з Ганнай Смаляковай і Дзмітрыем Бахтам стварыў праект «Топот», у межах якога на працягу пяці дзён 10 кухараў, жывучы ва ўмовах дзікай прыроды, маюць прыгатаваць стравы з інгрэдыентаў, знойдзеных у дадзенай мясцовасці, і пяці звычайных інгрэдыентаў, не выкарыстоўваючы сучаснае абсталяванне. Пазней быў запушчаны праект «Топот під водою», у якім акцэнт рабіўся на інгрэдыенты, вылаўленыя з вады. Створаныя падчас праекта рэцэпты ўвайшлі ў 2 кнігі.

У 2019 годзе Мезенцаў стаў адным з прадстаўнікоў Украіны ў сусветнай асацыяцыі Slow Food Chefs’ Alliance, якая выступае за падтрымку лакальных вытворцаў і свядомае спажыванне.

У 2020 годзе «Топот» Мезенцава у супрацоўніцтве з «Крамай традыцый» у рамках удзелу ў супольнасці Slow Food стварылі праект, які дэманстраваў выкарыстанне лакальных прадуктаў прафесійнымі кухарамі.

У студзені 2020 года прымаў удзел у дабрачынным мерапрыемстве «Дабрачынны падвячорак» — бясплатным калядным абедзе для 1000 людзей старэйшага ўзросту

У 2021 годзе Ігар Мезенцаў разам з Яўгенам Клапаценкам правялі гастратур для еўрапейскіх журналістаў са Славеніі, Харватыі, Італіі і Венгрыі для азнаямлення з гастранамічнай культурай Кіева і прасоўвання Украіны на сусветнай гастранамічнай арэне. У тым жа годзе па запрашэнні Мезенцава і Клапаценкі Украіну наведаў кулінарны эксперт і заснавальнік Міжнароднай гастранамічнай канферэнцыі Gastromasa Гёкмен Сёзен.

Мезенцаў з’яўляецца аўтарам часопіса пра лакальныя прадукты Mezencev.

## Спасылкі 
* Ігар Мезенцаў у Facebook
* Прынцыпы жыцця і працы гастрадзеячаў: шэф Ігар Мезенцаў

Катэгорыя:Кухары Украіны
Юрый Сяргеевіч Каўрыжэнка

**Ю́рый Сярге́евіч Каўрыжэ́нка** (нар. ; Кіеў, УССР, СССР) — шэф-кухар, тэле- і радыёвядучы, пасол украінскай кухні ў свеце, лаўрэат сінгапурскай прэміі Global Chef Awards 2017 за ўклад у развіццё гастраноміі.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 8 чэрвеня 1983 года ў Кіеве. Яго маці была настаўніцай.

У 1999 годзе скончыў Кіеўскую мастацкую школу № 6 па спецыяльнасці «скульптура».

З 2000 па 2005 гады вучыўся ў Кіеўскім славістычным універсітэце на факультэце міжнародных адносін.

З 2000 года, будучы студэнтам, пачаў працаваць у рэстаране.

У 2008 годзе пачаў прафесійна працаваць на кухні і вучыцца ў найлепшых кулінарных школах Еўропы, у тым ліку: Ecole Ritz Escoffier, Le Cordon Bleu і Ecole Ferrandi (Парыж), Basque Culinary Center (Сан-Себасцьян, Іспанія), IFSE (Турын), International Academy of Italian Cuisine (Лука, Італія).

Шматгадовы гарачы прыхільнік ідэй Slow Food.

Прадстаўляе Украіну ў сусветнай асацыяцыі кухараў Slow Food Chefs' Alliance.

У 2012 годзе кухар адкрыў рэстаран украінскай кухні «Kobzar» у горадзе Тбілісі ў Грузіі.

У 2014 годзе ён узначаліў аўтарскі львоўскі рэстаран «Vintage Nouveau».

З 2019 года — амбасадар кулінарнага брэнда «Herbalife Nutrition» ва Украіне.

У 2019 годзе ён стаў тэлевядучым і кухарам кулінарнага шоу «Страва Честi» на ўкраінскім тэлеканале СТБ.

З 2020 года — брэнд-шэф сеткі італьянскіх рэстаранаў «D’Arte» у Рызе, Латвія.

Cупрацоўнічае з Міністэрствам замежных спраў Украіны ў якасці амбасадара ўкраінскай кухні ў розных краінах свету.

## Узнагароды 
* У 2017 годзе быў узнагароджаны ў Сінгапуры за развіццё ўкраінскай кухні.
* У 2020 годзе атрымаў залаты медаль ад французскай асацыяцыі «Best of Gastronomie».

Катэгорыя:Кухары Украіны
Верамейскі сельсавет

**Вераме́йскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чэрыкаўскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Верамейкі.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як Верамейскі (Верамееўскі) сельсавет у складзе Чэрыкаўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чэрыкаўскім раёне БССР, з 5 снежня 1931 года ў Чавускім раёне, з 20 студзеня 1932 года ў Чэрыкаўскім раёне, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Каменкаўскага сельсавета. З 16 верасня 1959 года ў складзе Крычаўскага раёна. 24 чэрвеня 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Лабанаўскага сельсавета. З 25 снежня 1962 года ў складзе Чавускага раёна, з 6 студзеня 1965 года — Крычаўскага раёна. 4 чэрвеня 1965 года з часткі сельсавета ўтвораны зноў Лабанаўскі сельсавет (26 населеных пунктаў: Акцябр, Вазраждзенне, Васькоўка, Востраў, Гіжня, Грамабой, Гром, Доўгая, Дубраўка, Жытнёў, Зара, Зялёны Дуб, Каменка, Клін, Лабанаўка, Лобча, Малінкі, Навіна, Падбудкі, Падлом’е, Рассвет, Рынкоўка, Светлы, Слава, Шчацінка і Ялоўка). З 30 ліпеня 1966 года сельсавет у складзе адноўленага Чэрыкаўскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Верамейскага сельсавета 21 населены пункт. 21 лістапада 1989 года ў склад сельсавета з Сормаўскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (вёскі Анюціна, Вудага, Загурковішча і пасёлак Карма). 31 жніўня 2010 года скасаваны вёска Касар і пасёлак Карма, 6 сакавіка 2012 года — вёска Ясная Паляна.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1819 чалавек, з іх 94,0 % — беларусы, 4,2 % — рускія, 0,8 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 1608 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Крычаўскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Чавускага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Eana incanana

**Eana incanana** — від молей сямейства .

## Апісанне 
Размах крылаў 17—23&nbsp;мм. Лёт імага ў ліпені.

## Арэал 
Сустракаецца на большай частцы Еўропы (акрамя Ісландыі, Ірландыі, Партугаліі і часткі Балканскага паўвострава), ад усходу да ўсходняй палеарктычнай вобласці.

## Харчавыя расліны 
Лічынкі сілкуюцца кветкамі  і .

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Fauna Europaea 
* UKmoths

Катэгорыя:Ліставёрткі
Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1852 годзе
Grapsus

**Grapsus** — род даўганогіх крабаў. *Grapsus* — сучасная лацінская мадыфікацыя грэчаскага слова *grapsaios*, якое азначае «краб».

## Віды 
Род уключае наступныя віды:

**  Latreille *in* Milbert, 1812
**  (Osbeck, 1765)
**  Crosnier, 1965
**  (Linnaeus, 1758)
**  H. Milne-Edwards, 1853
**  De Man, 1888
**  Dana, 1851
**  (Herbst, 1783)

## Ілюстрацыі 

Grapsus adscensionis1.jpg|*Grapsus adscensionis*
Grapsus albolineatus-1.jpg|*Grapsus albolineatus*
Specimen of Grapsus tenuicrustatus.JPG|*Grapsus tenuicrustatus*

Катэгорыя:Крабы
Начны Дазор (фільм)

**«Начны́ Дазо́р»** () — расійскі фільм рэжысёра Цімура Бекмамбетава ў жанры гарадскога фэнтэзі, зняты па матывах аднайменнага рамана Сяргея Лук’яненкі. Фільм распавядае аб тайнай барацьбе светлых і цёмных містычных сіл у сучаснай Маскве.

«Начны Дазор» меў вялікі поспех у пракаце. Ён усталяваў новы рэкорд касавых збораў для свайго часу, з тых часоў неаднаразова пабіты. Дадзены фільм нярэдка разглядаюць як першы паспяховы праект у сучасным папулярным расійскім кіно, называюць *«першым расійскім блокбастарам»*.

У 2005 годзе фільм быў выпушчаны ў англійскай версіі, са значнымі зменамі, пад назвай **«Night Watch»**. У 2006 годзе выйшаў сіквел — «Дзённы Дазор». Таксама ствараліся пародыі іншымі аўтарамі: у 2005 годзе агучку фільма змянілі на гумарыстычную і выпусцілі як «Начны Кірмаш».

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Фільмы на рускай мове
Катэгорыя:Фільмы пра Маскву
Катэгорыя:Фэнтэзійныя фільмы 2004 года
Катэгорыя:Фільмы Расіі 2004 года
Катэгорыя:Фэнтэзійныя фільмы Расіі
Скандынаўскі нуар

**Скандынаўскі нуар** () — літаратурны і кінематаграфічны тэрмін, які ўжываецца да крымінальных драмаў, створаных скандынаўскімі аўтарамі і аб’яднаным такімі характэрнымі рысамі, як гранічная рэалістычнасць, змрочная стылістыка, лінейнасць апавядання. Нягледзячы на тое, што за напрамкам замацавалася назва *«нуар»*, з творамі класічнага амерыканскага  скандынаўскія крымінальныя драмы аб’ядноўвае нямногае, хоць у іх гэтак жа размытая мяжа паміж героем і антыгероем, прысутнічае атмасфера ўсеагульнага расчаравання.

## Зноскі 
## Літаратура 
* Bergman, Kerstin (2014). *Swedish Crime Fiction: The Making of Nordic Noir*. Mimesis International.
* Povlsen, K. K. (2011), ‘Gender and Geography in Contemporary Scandinavian Television Crime Fiction’ , in A. Nestingen and P. Arvas (eds.), *Scandinavian Crime Fiction*, Cardiff: University of Wales Press

Катэгорыя:Скандынавія
Катэгорыя:Нуар
Кінематограф Нігерыі

**Кінематограф Нігерыі** () — кінематограф афрыканскай дзяржавы Нігерыя. Большасць фільмаў былі выпушчаныя на англійскай мове. Кінематограф Нігерыі пачаў бурна развівацца ў 1990-х і 2000-х гадах, у выніку стаўшы другой па велічыні кінаіндустрыяй у свеце па колькасці штогадовых прэм’ер фільмаў, абыйшоўшы ЗША і саступаючы толькі індыйскай кінаіндустрыі. Паводле справаздачы CNN, Нігерыя атрымлівае прыбытак у 250 мільёнаў долараў ад вытворчасці фільмаў, выпускаючы каля 200 фільмаў у месяц.

Кінематограф Нігерыі з’яўляецца найбуйнейшай кінаіндустрыяй у Афрыцы з пункту гледжання даходаў і колькасці фільмаў, якія вырабляюцца ў год. Хоць фільмы ў Нігерыі здымаліся і да 1960 года, рост даступнай лічбавай здымкі і тэхналогіі рэдагавання стымуляваў рост гэтай галіны. Нігерыйская кінаіндустрыя часта вядомая пад назвай **Налівуд**, па аналогіі з Галівудам і Балівудам.

## Зноскі 
## Спасылкі 
Нігерыя
Катэгорыя:Культура Нігерыі
Нгуен Ван Цхьеу

**Нгуен Ван Цхьеу**, таксама **Цхіеу** (,  — ) — ваенны дзеяч і 5-ы прэзідэнт Рэспублікі В’етнам.

## Біяграфія 
Па веравызнанні быў католікам. Сын дробнага землеўладальніка. У юнацтве ўступіў у антыкаланіяльны рух В’етмінь, які ўзначальваў Ха Шы Мін, аднак па меры таго, як апошні пачаў арыентавацца на СССР і камуністычную форму праўлення, парваў з рухам.

У 1949 годзе скончыў Ваенную акадэмію ў Хюэ — сталіцы так званай Дзяржавы В’етнам, якую фактычна абвясцілі французскія каланізатары, аднак фармальным кіраўніком якой быў імператар Бао Дай, і атрымаў званне 2-га лейтэнанта. Да моманту вываду французскіх войскаў (1955), калі была ўтворана Рэспубліка В’етнам, больш вядомая як Паўднёвы В’етнам, меў званне падпалкоўніка.

Быў фармальным кіраўніком дзяржавы пры кіраванні прэм’ер-міністра Нгуен Као Кі ў 1965—1967 гадах. На прэзідэнцкіх выбарах 3 верасня 1967 года атрымаў 38 % галасоў і быў абраны прэзідэнтам. Знаходзіўся на гэтай пасадзе да 1975 года і пакінуў краіну за некалькі дзён да таго, як перспектыва падзення Сайгона пад ударамі войскаў Паўночнага В’етнама стала відавочнай.

Рэжым Цхьеу абвінавачвалі ў тым, што ён быў больш карумпаваным, чым рэжым яго папярэдніка. Цхьеу стварыў уласную палітычную партыю, засяродзіў уладу ў сваіх руках і зрэзаў паўнамоцтвы кангрэса краіны. У 1971 годзе адбыліся новыя выбары прэзідэнта, аднак апаненты адмовіліся ў іх удзельнічаць, і Цхьеу быў абраны без альтэрнатыўных кандыдатаў.

У сакавіку 1975 года, на завяршальным этапе В’етнамскай вайны, пасля вываду амерыканскіх войскаў, паўночнав’етнамскае войска аднавіла атакі на Рэспубліку В’етнам, атрымліваючы перамогі на ўсіх франтах і набліжаючыся да сталіцы. Цхьеу звярнуўся за абяцанай дапамогай да ЗША, папрасіўшы, у прыватнасці, у рамках дадзеных пагадненняў вылучыць 500 млн долараў, аднак Кангрэс ЗША адмовіўся прадастаўляць дапамогу (дамоўленасць аб дапамозе ў выпадку атакі НФВПВ была дасягнута з папярэднім прэзідэнтам ЗША Рычардам Ніксанам, які да 1975 годзе ўжо сышоў у адстаўку з-за Уотэргейцкага скандалу і не мог паўплываць на рашэнне Кангрэса).

Па меры прасоўвання паўночнав’етнамскіх войскаў з краіны сталі бегчы высокапастаўленыя военачальнікі; кампанія была прайграна. 21 красавіка 1975 года Цхьеу перадаў свае паўнамоцтвы віцэ-прэзідэнту Чан Ван Хыонгу і збег з краіны на Тайвань. 30 красавіка 1975 года рушыла ўслед безумоўная капітуляцыя Рэспублікі В’етнам.

З Тайваня Цхьеу пераехаў у Вялікабрытанію, дзе жыў у графстве Сурэй і ў Лондане, затым — у ЗША, г. Ньютан, штат Масачусетс, дзе памёр у 2001 годзе.

## Спасылкі 
* Vietnam’s President Thieu resigns
* Funeral of President Nguyen Van Thieu Photos 
* Obituary of President Nguyen Van Thieu from *BBC*
* Obituary of President Nguyen Van Thieu from *Associated Press*

Катэгорыя:Постаці В’етнамскай вайны
Катэгорыя:Антыкамуністы
Катэгорыя:Генералы Узброеных сіл Рэспублікі В’етнам
Катэгорыя:Генерал-лейтэнанты
Катэгорыя:Прэзідэнты Рэспублікі В’етнам
Замошча

**Замошча** — тапонім.
* Замошча (Волакаўскае сельскае паселішча)
* Замошча (Дзямідаўскі раён)
* Замошча (Ершыцкі раён)
* Замошча (Кардымаўскі раён)
* Замошча (Прачысценскае сельскае паселішча)
* Замошча (Стабенскае сельскае паселішча)
* Замошча (Траццякоўскае сельскае паселішча)
* Замошча (Ярцаўскі раён)
Крычаўскі сельсавет

**Кры́чаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Крычаўскага раёна Калінінскай акругі. Цэнтр — мястэчка Крычаў.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Крычаўскага раёна Калінінскай акругі БССР. 24 верасня 1926 года скасаваны ў сувязі з утварэннем Крычаўскага местачковага Савета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / А.И. Карпачева и др. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 1: (1917―1941 гг.). — Мн., «Беларусь», 1985. — 390 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Крычаўскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1926 годзе
Сакольніцкі сельсавет

**Сако́льніцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Крычаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Сакольнічы.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Крычаўскага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Крычаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Касцюшкавіцкага сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Крычаўскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Аляксандр Лукашэвіч

**Аляксандр Лукашэвіч**:
* Аляксандр Васільевіч Лукашэвіч (нар. 1968) — беларускі дыпламат
* Аляксандр Станіслававіч Лукашэвіч (нар. 1998) — беларускі гандбаліст
Белкіна

**Белкіна** — жаночая форма прозвішча Белкін, тапонім.

## Прозвішча 
* Тамара Аляксееўна Белкіна — беларускі журналіст і палітык

## Тапонім 
* Белкіна (Смаленская вобласць)
Універсітэт лагістыкі Кюнэ

**Універсітэт лагістыкі Кюнэ — Вышэйшая школа прыкладных навук па лагістыцы і менеджменце** () — нямецкая прыватная вышэйшая навучальная і навукова-даследчая ўстанова з сядзібай у горадзе Гамбург.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт кіруецца Некамерцыйным таварыствам з абмежаванай адказнасцю «Універсітэт лагістыкі Кюнэ», адзіным акцыянерам якога з’яўляецца Дабрачынны фонд Кюнэ, які знаходзіцца ў Швейцарыі. Гэты фонд садзейнічае развіццю адукацыі і прафесійнай падрыхтоўкі, а таксама даследаванням і навуцы ў транспартнай індустрыі і лагістыцы.

Установа складаецца з двух факультэтаў: факультэта аперацый і тэхналогій і факультэта лідарства і менеджменту.

У цяперашні час у ВНУ налічваецца 22 прафесара, якія займаюцца даследаваннямі ў галіне лагістыкі, менеджменту і карпаратыўнага кіравання.

## Праграмы навучання 
* Бакалаўр дзелавога адміністравання (міжнародны менеджмент, устойлівае кіраванне, кіраванне ланцугамі паставак, інфармацыйныя сістэмы кіравання)
* Магістр менеджменту (стварэнне кошту, лічбавая трансфармацыя)
* Магістр ў галіне глабальнай лагістыкі і сістэм кіравання ланцугамі паставак
* Магістр ў галіне кіравання глабальнымі ланцугамі паставак
* Магістр дзелавога адміністравання ў галіне лідарства і кіравання ланцугамі паставак
* Дактарантура (PhD)

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы 

Катэгорыя:Універсітэты Германіі
Катэгорыя:Гамбург
Катэгорыя:Эканамічныя ўніверсітэты
Гільдэсгаймскі ўніверсітэт

**Гільдэсгаймскі ўніверсітэт** () — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Гільдэсгайм.

## Гісторыя 
Універсітэт паўстаў з педагагічнага каледжа, заснаванага ў 1946 годзе, які быў перамешчаны пасля вайны ў практычна цэлы Альфельд з-за разбурэння Гільдэсгайма. Установа павінна была забяспечыць выкладчыкамі каталіцкую частку насельніцтва ў брытанскай зоне акупацыі. У выніку каледж быў пераведзены ў Гільдэсгайм у якасці аддзела Ніжне-Саксонскага педагагічнага каледжа ў 1970 годзе. У 1978 годзе ўстанова зноў стала самастойнай у якасці Гільдэсгаймскага навуковага каледжа, а ў 1989 годзе яна стала Гільдэсгаймскім універсітэтам. 

## Факультэты 
* Педагагічных і сацыяльных навук
* Культуралогіі і эстэтычнай камунікацыі
* Лінгвістыкі і інфарматыкі
* Матэматыкі, прыродазнаўчых навук, эканомікі і інфарматыкі

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Германіі
Катэгорыя:Гільдэсгайм