Вячаслаў Максімавіч Чарнавол

{{Палітык
 |Імя                  = Вячаслаў Чарнавол
 |Арыгінал імя       = В’ячеслав Чорновіл
 |Выява          =
 |Шырыня               = 300px
 |Апісанне выявы = 
 |Імя пры нараджэнні     = 
 |Псеўданімы           = 
 |Дата нараджэння        = 24.12.1937
 |Месца нараджэння       = мястэчка Еркы,   Чаркаская вобласць,  Украінская ССР, СССР
 |Дата смерці          = 25.3.1999
 |Месца смерць         = ,  Кіеўская вобласць, Украіна
 |Грамадзянства          =  > 
 |Адукацыя          = Кіеўскі дзяржаўны ўніверсітэт
 |Навуковая ступень       =  
 |Навуковае званне        =  
 |Нацыянальнасць       = украінец
 |Веравызнанне      = УАПЦ
 |Партыя               = Народны Рух Украіны
 |Асноўныя ідэі        = 
 |Род дзейнасці     = , дэпутат Вярхоўнай Рады Украіны
 |Бацька                 = 
 |Маці                 = 
 |Жонка              = 
 |Дзеці                 = Андрэй і Тарас
 |Узнагароды              = 
{ style="background:transparent"
 
}
{ style="background:transparent"
 
}
{ style="background:transparent"
 
}
 |Аўтограф             = 
 |Шырыня аўтографа     = 
 |Сайт                 = 
 |Вікісховішча            = 
}}
**Вячасла́ў Максі́мавіч Чарнавол** (; , мястэчка Еркы, Чаркаская вобласць — , , Кіеўская вобласць) — украінскі палітык, грамадскі дзеяч, праваабаронца, дысідэнт супраць савецкай улады. Адзін з заснавальнікаў Украінскай Хельсінкскай групы. Адзін з заснавальнікаў Народнага Руху Украіны.

## Біяграфія 
thumb|200px|Юбілейная манета, наміналам у 2 грыўні, прысвечаная Вячаславу Чарнаволу
Нарадзіўся 24 снежня 1937 года ў сям'і настаўнікаў. У савецкія часы сям'я Чарнавола не адзін раз была рэпрэсавана. Так, напрыклад, быў арыштаваны і пасля, не вярнуўся з няволі брат бацькі Вячаслава, Пётр Іосіфавіч Чарнавол. У 1946 годзе паступіў у школу ў другую класу, бо чытаў з чатырох гадоў. Ён скончыў яе ў 1955 годзе з залатым медалём. У тым жа годзе Вячаслаў паступае ў Кіеўскі нацыянальны ўніверсітэт імя Тараса Шаўчэнкі на філалагічны факультэт, але з другога курсу пераходзіць на факультэт журналістыкі. Ужо ва ўніверсітэце меў сур'ёзныя праблемы праз свае палітычныя погляды. У 1958 годзе вымушаны быў узяць «адпачынак» (ездзіў на будаўніцтва ў Жданаў, цяпер Марыупаль). У 1960 годзе скончыў універсітэт. З ліпеня 1960 па май 1963 працаваў на Львоўскай студыі тэлебачання. Спачатку — рэдактарам, потым старэйшым рэдактарам моладзевых праграм. Пачаткаў выступаць як літэратурны крытык. У прыватнасці, вывучаў творчасць Тараса Шаўчэнкі, Барыса Грынчэнкі. У маі 1963 года пераехаў у Выжгарад, дзе працаваў на будаўніцтве Кіеўскай гідраэлектра станцыі (да верасня 1964 года). У 1964 годзе прайшоў па конкурсе ў аспірантуру Кіеўскага педагагічнага інстытута, але не быў дапушчаны да вучобы праз палітычныя погляды.

Вячаслаў — выбітны дзеяч нацыянальна-вызваленчага руху ва Украіне. Ён выступаў за адраджэнне ўкраінскай культуры і мовы, дзяржаўнага суверэнітэту Украіны. Прымаў актыўны ўдзел у дзейнасці Кіеўскага клуба творчай моладзі. 4 верасня 1965 года выступаў разам з Янам Дзюбам і Васілём Стусам у кінатэатры «Украіна» на прэм'еру фільма Параджанава «Цені забытых продкаў» з пратэстам супраць арыштаў украінскай інтэлігенцыі. Далей — ператрусы і допыты. У верасні 1965 года за ўдзел у праваабарончым руху звольнены з працы ў газеты «Маладая гвардыя». Але яму атрымалася ўладкавацца літаратурным працаўніком у газеце «Сябар чытача». У сувязі з адмовай даваць звесткі на зачыненым судзе супраць братоў Горыніў Вячаслава Чарнавола засудзілі да трох месяцам прымусовай працы. У маі 1966 года напісаў кнігу «Правасуддзе або рэцыдывы тэрору». У лістападзе 1967 года атрымаў тры гады турмы ў лагеры строгага рэжыму (прычынай стала дакументальнае складанне «Гора з розуму», дзе былі сабраны матэрыялы, аб рэпрэсаваных дзеячах украінскай культуры). Пасля таго, як кніжку надрукавалі за мяжой, сусветная супольнасць пачынае адстойванне правоў палітвязняў перад савецкім урадам. Таму шматлікім з тагачасных палітвязняў менавіта дзякуючы Чарновілу атрымалася выжыць. Пасля вызвалення ў 1969 годзе з вялікімі складанасцямі яму атрымалася ўладкавацца на робату. З 1970 года Вячаслаў працаваў назіральнікам на метэаралагічнай станцыі ў Закарпаці, грабаром археалагічнай экспедыцыі ў Адэскай вобласці, потым працаваў на чыгуначнай станцыі Скнылаў у Львове. У 1970 годзе Чарнавол пачаў падпольна выдаваць «Украінскі веснік», часопіс, у якім друкаваліся апазіцыйныя матэрыялы. У 1972 годзе, падчас агульнаўкраінскай «зачысткі», ён ізноў пападае пад арышт. Ён быў сасланы ў лагер ЖХ-385/17-А (вёска Азёрнае) і ЖХ 385/3 (вёска Барашэво) тэрмінам на шэсць гадоў. Там ён быў арганізатарам і ўдзельнікам масавых акцый пратэсту і галадовак. Таксама ён вёў барацьбу за наданне статусу палітвязня.

Загінуў 25 сакавіка 1999 года ў аўтамабільнай аварыі. Пахаваны ў Кіеве на Байкавых могілках.

## Узнагароды і прэміі 
* Лаўрэат Міжнароднай журналісцкай прэміі імя Нікаласа Тамаліна (1975)
* Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Украіны імя Тараса Шаўчэнкі (1996) у галіне журналістыкі і публіцыстыкі
* Нагароджаны ордэнам Яраслава Мудрага V ступені (1997)
* Прысвоена званне Герой Украіны — (2000) (пасмяротна)

## Спасылкі 
Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Выпускнікі Інстытута журналістыкі Кіеўскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя савецкай уладай
Катэгорыя:Савецкія дысідэнты
Катэгорыя:Дысідэнты Украіны
Катэгорыя:Члены партыі «Народны Рух Украіны»
Катэгорыя:Загінулі ў аўтамабільных катастрофах
Катэгорыя:Пахаваныя на Байковых могілках
Катэгорыя:Палітычныя дынастыі
Катэгорыя:Народныя дэпутаты Вярхоўнай Рады Украіны I склікання
Катэгорыя:Народныя дэпутаты Вярхоўнай Рады Украіны II склікання
Катэгорыя:Народныя дэпутаты Вярхоўнай Рады Украіны III склікання
Катэгорыя:Кандыдаты ў прэзідэнты Украіны