open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Пётр Антонавіч Брынько

**Пётр Антонавіч Брынько** (—) — савецкі лётчык-знішчальнік, намеснік камандзіра эскадрыллі 13-га знішчальнага палка 61-й знішчальнай авіяцыйнай брыгады Ваенна-паветраных сіл Чырванасцяжнага Балтыйскага флоту, лейтэнант, Герой Савецкага Саюза.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 17 верасня 1915 года ў пасёлку Мандрыкіна (цяпер у межах горада Данецка) у сям’і рабочага. Украінец. Скончыў 10 класаў школы і аэраклуб у горадзе Запарожжа.

Служыў у Ваенна-Марскім Флоце з 1935 года. Па заканчэнні Ейскай школы марскіх лётчыкаў быў накіраваны на Ціхаакіянскі флот, лётчык 1-га авіяцыйнага палка ВПС Ціхаакіянскага флота. Удзельнічаў у баявых дзеяннях ля возера Хасан (1938). Затым служыў у 13-м знішчальным авіяцыйным палку ВПС Балтыйскага флота, удзельнічаў у Савецка-фінскай вайне, дзе выканаў 47 баявых вылетаў.

У час Вялікай Айчыннай вайны ўдзельнічаў у абароне Ленінграда, Таліна, паўвострава Ханка. Быў намеснікам камандзіра эскадрыллі 13-га знішчальнага авіяцыйнага палка ВПС Балтыйскага флота (1-га фармавання). Збіў 13 самалётаў суперніка на працягу двух месяцаў (7 асабіста і 6 у групе), два з іх тараніў. Асабліва праславіўся пры абароне Ханка. У канцы жніўня 1941 года пераведзены на абарону Ленінграда, там таксама збіў 3 нямецкія самалёты.

15 ліпеня 1941 года Брынько памылкова прыняўшы пару знішчальнікаў І-153 «Чайка», якая ляцела насустрач, за варожыя, якія ідуць у лабавую атаку, адкрыў па іх агонь. У інцыдэнце загінуў пілот аднаго знішчальніка, Іван Казлоў.

Загінуў у паветраным баі 14 верасня 1941 года каля Ленінграда. Пахаваны ў брацкай магіле ў вёсцы Нізіна.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Удзельнікі савецка-фінскай вайны
Катэгорыя:Лётчыкі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Лейтэнанты СССР
Андрэй Сяргеевіч Бубнаў

**Андрэй Сяргеевіч Бубнаў** (; 22 сакавіка (3 красавіка) 1884, Іванава-Вазнясенск — , «Камунарка») — савецкі палітычны, партыйны і ваенны дзеяч. Член ЦК партыі ў 1917—1918 і 1924—1937 гадах. Кандыдат у члены ЦК у 1912—1917, 1919—1920 і 1922—1924 гадах. Старшыня шэрагу наркаматаў УССР і СССР. Адзін з арганізатараў лікбезу ў СССР.

## Літаратура 
*
Бубнаў

**Бубнаў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Андрэй Сяргеевіч Бубнаў (1884—1938) — савецкі палітычны, партыйны і ваенны дзеяч.
* Аляксандр Паўлавіч Бубнаў (1908—1967) — савецкі жывапісец.
* Генадзь Фёдаравіч Бубнаў (нар. 1945) — паэт, перакладчык, крытык, публіцыст.
* Іван Рыгоравіч Бубнаў (1872—1919) — рускі карабельны інжынер.
Аляксандр Аляксандравіч Бранцаў

**Аляксандр Аляксандравіч Бранцаў** (—) — савецкі акцёр, тэатральны рэжысёр, педагог. Лаўрэат Сталінскай прэміі другой ступені (1950). Народны артыст СССР (1956). Заснавальнік і першы кіраўнік (з 1922) аднаго з першых у Расіі тэатраў для дзяцей.

У 1908 годзе скончыў Пецярбургскі ўніверсітэт. У 1905 годзе ўдзельнічаў у арганізацыі Перасоўнага тэатра пад кіраўніцтвам П. П. Гайдабурава, сумесная праца з якім для Бранцава з’явілася тэатральнай школай (тут жа ў 1918 годзе распачаў першы досвед пастаноўкі спектакля для дзяцей). У 1921 годзе быў старшынёй камісіі па арганізацыі тэатра для дзяцей у Петраградзе. У выніку дзейнасці гэтай камісіі ў 1922 годзе быў адкрыты Тэатр юных гледачоў. На сцэне гэтага тэатра, якім Бранцаў кіраваў да канца жыцця, ён ажыццявіў 48 пастановак, азначыўшы асноўныя шляхі развіцця савецкага тэатра для дзяцей. Бранцаў — аўтар кніг і артыкулаў па пытаннях тэорыі і практыкі тэатра для дзяцей.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Выпускнікі Імператарскага Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Акцёры Расійскай імперыі
Катэгорыя:Акцёры СССР
Катэгорыя:Тэатральныя рэжысёры СССР
Катэгорыя:Тэатральныя рэжысёры XX стагоддзя
Катэгорыя:Тэатральныя педагогі СССР
Катэгорыя:Тэатральныя педагогі XX стагоддзя
Катэгорыя:Члены КПСС
Васіль Васілевіч Радлаў

**Васіль Васілевіч Радлаў** (імя пры нараджэнні Фрыдрых Вільгельм Радлаў, ; 5 [17] студзеня 1837, , Каралеўства Прусія -, , РСФСР) — расійскі усходазнавец-цюрколаг, адзін з піянераў параўнальна-гістарычнага вывучэння цюркскіх моў і народаў. Аўтар каля 150 навуковых прац.
Санкт-Пецярбургскі будыйскі храм

**Санкт-Пецярбургскі будыйскі храм «Дацан Гунзэчойнэй»** (; Гунзэчойнэй у перакладзе з тыбецкай — крыніца святога вучэння Усеспачывальнага [Уладыкі-пустэльніка], дацан — у расійскім будызме азначае манастыр) — культавы будынак у Санкт-Пецярбургу. Адносіцца да Будыйскай традыцыйнай сангхі Расіі, школа гелугпа.

Знаходзіцца па адрасе: Санкт-Пецярбург, Прыморскі праспект, 91 (станцыя метро «Старая Дзярэўня»). Пабудаваны ў 1905—1915 гадах архітэктарам Гаўрыілам Бараноўскім па ініцыятыве далай-ламы і пры кансультацыі вучоных-усходазнаўцаў, мастакоў В. В. Радлава, С. Ф. Ольдэнбурга, Ф. І. Шчарбацкага, М. К. Рэрыха.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Храмы Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Будыйскія храмы і манастыры
Катэгорыя:Будызм у Расіі
Чарняхоўскі

**Чарняхоўскі** — прозвішча і тапонім.

## Прозвішча 
* Аляксандр Бенцыёнавіч Чарняхоўскі — беларускі геахімік.
* Аляксандр Рыгоравіч Чарняхоўскі (1869—1939) — украінскі нейрагістолаг, педагог.
* Іван Данілавіч Чарняхоўскі (1907—1945) — савецкі военачальнік, генерал арміі, двойчы Герой Савецкага Саюза (1943, 1944).

## Населеныя пункты 
* Чарняхоўскі — пасёлак у Лагойскім раёне Мінскай вобласці.

## Гл. таксама 
* Чарняхоўскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Калінінградскай вобласці Расіі.
Авіяўдары па Мэкэле (2021)

У перыяд з 18 па 28 кастрычніка 2021 года Ваенна-паветраныя сілы Эфіопіі, падчас «апошняга наступлення» ў Тыграйскім канфлікце, здзейснілі серыю авіяўдараў па горадзе Мэкэле. Падчас бамбардзіровак 14 чалавек загінулі.
## Бамбардзіроўкі 
18 кастрычніка ўрадавая авіяцыя нанесла два ўдары па горадзе. Першая бамбардзіроўка адбылося на ўскраіне горада каля цэментнага завода, дзе загінулі трое непаўналетніх. Другі ўдар быў нанесены па цэнтральных раёнах каля гасцініцы «Планета». Гатэль і бліжэйшыя будынкі, у тым ліку прадпрыемства Mesfin Industrial Engineering, атрымалі пашкоджанні. Адзін інжынер загінуў. Яшчэ дзевяць чалавек атрымалі раненні. 

21 і 22 кастрычніка бамбардзіроўкі працягваліся. Гэтым разам пад удар трапіў галоўны кампус універсітэта Мэкэле і аэрапорт. Падчас бамбёжкі на ўзлётна-пасадачную паласу сядаў самалёт гуманітарнай місіі ААН. Дыспетчарская вышка аэрапорта змагла своечасова праінфармаваць пілотаў, каб рэйс вярнуўся ў Адыс-Абебу без пашкоджанняў. Пасля гэтага ААН адмяніла далейшыя гуманітарныя рэйсы ў Мэкэле.

28 кастрычніка ўлады аднаўляюць авіяналёты. Паводле заявы ўрадавай інфармацыйнай службы, ударам падвергнулася прадпрыемства Mesfin Industrial Engineering, якое абслугоўвала вайсковую тэхніку САТ. Між тым тэлебачанне Тыграя перадало, што бамбардзіроўка прыйшлася па жылым раёне паблізу каледжа. Тэлеканал Tigrai TV прадэманстраваў кадры авіяўдару, на які наносіць беспілотны лятальны апарат. Паведамлялася пра 10 загінулых, яшчэ 20 паранены.

## Ідэнтыфікаваныя ахвяры 
Ідэнтыфікаваны трое забітых 18-га чысла дзяцей, гэта два браты і іх стрыечны брат: Місгана Лілай Нігусе (12 гадоў), Абель Лілай Нігусэ (14 гадоў), Медхані Хадгу (9 гадоў). Інжынэр Зэмарыям Кідане (32 гады), які працаваў на кампанію Mesfin Industrial Engineering, быў цяжка паранены і памёр ад ран 22-га.

## Наступствы 
Першы час бамбардзіроўкі адмаўляліся афіцыйнымі ўладамі. Як паведаміла Ethiopian Press Agency, авіяўдары былі нанесены па сродках масавай інфармацыі і камунікацыйным абсталяванні, якім карысталіся паўстанцамі.

## Зноскі 
Катэгорыя:Кастрычнік 2021 года
Катэгорыя:2021 год у Эфіопіі
Катэгорыя:Паветраныя бамбардзіроўкі Тыграйскага канфлікту
Віктар Канстанцінавіч Булаўскі

**Віктар Канстанцінавіч Булаўскі** ( — ) — камандзір батарэі 402-га гаўбічнага артылерыйскага палка 7-й арміі, лейтэнант, Герой Савецкага Саюза.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў вёсцы Аляксееўка Акмалінскай вобласці (цяпер горад Акмалінскай вобласці Казахстана) у сям’і рабочага. Вучыўся ў школе імя Кірава ў Петрапаўлаўску, а затым у ФЗУ № 3.

У РСЧА з 1937 года. Скончыўшы 2-е Ленінградскае артылерыйскае вучылішча, служыў у Падмаскоўі (Каломне ў 402-м гаўбічным артылерыйскім палку камандзірам узвода) і Заходняй Беларусі. Удзельнік Польскага паходу РСЧА і савецка-фінскай вайны 1939—1940 гадоў.

Указам Прэзідыума Вярхоўнай Рады СССР ад 15 студзеня 1940 гады Віктару Канстанцінавічу Булаўскаму было пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.

Пахаваны ў пачатку 1940 года на Сестрарэцкіх вайсковых могілках, цяпер мемарыял. Магіла В. К. Булаўскага стала першай у складзе воінскага мемарыяла, які з’яўляецца помнікам культурна-гістарычнай спадчыны рэгіянальнага ўзроўню аховы.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1
Авіяўдар па Агбе

20 кастрычніка 2021 года Ваенна-паветраныя сілы Эфіопіі падчас Тыграйскага канфлікту нанеслі авіяўдар па невялікім мястэчку Агбе (раён Танкуа Мілаш, рэгіён Тыграй). Паводле звестак урада Эфіопіі, налёт быў здзейснены на склад цяжкай артылерыі САТ. Гэтая бамбардзіроўка адбылася ў той час, калі ўрадавая армі знаходзілася пад ціскам паўстанцаў у раёне Дэсэ.
## Зноскі 
Катэгорыя:Падзеі 20 кастрычніка
Катэгорыя:Кастрычнік 2021 года
Катэгорыя:2021 год у Эфіопіі
Катэгорыя:Паветраныя бамбардзіроўкі Тыграйскага канфлікту
Avito

**Avito** — інтэрнэт-сэрвіс для размяшчэння аб’яў аб таварах, нерухомасці, вакансіях і рэзюмэ на рынку працы, а таксама паслугах ад прыватных асоб і кампаній, які займае другое месца ў свеце і першае у Расіі сярод онлайн-класіфайдаў. Тавары, прапанаваныя да продажу на Avito, могуць быць новымі і былымі ў выкарыстанні. У верасні 2021 года на Avito было змешчана амаль 80 млн актыўных аб’яў.

Avito з’яўляецца часткай OLX Group, якая належыць нідэрландскай кампаніі Prosus (еўрапейскае падраздзяленне Naspers), якая аб’ядноўвае сайты аб’яў у розных краінах свету. У Расіі кампанія дзейнічае праз ТАА «КЕХ еКоммерц», галаўны офіс якога размешчаны ў Маскве. Колькасць персаналу на верасень 2021 года складае больш за 2500 чалавек.

Катэгорыя:Кампаніі Расіі
Катэгорыя:Кампаніі Нідэрландаў
Катэгорыя:Сайты Расіі
Катэгорыя:Сайты прыватных аб’яў
Катэгорыя:Сайты, якія з’явіліся ў 2007 годзе
Мікалай Васільевіч Карполь

**Мікалай Васільевіч Карполь** (нар. , в. Бярэзніца, Палескае ваяводства, Польская Рэспубліка) — валейбольны трэнер. Узначальваў жаночыя зборныя СССР (1978—1982, 1987—1991), СНД (1992), Расіі (1993—2004) і Беларусі (2009—2010). Заслужаны трэнер СССР і Расіі, Заслужаны працаўнік фізычнай культуры Расіі.

## Біяграфія 
Вучыўся ў Ружанскай сярэдняй школе, дзе пачалося ягонае захапленне валейболам.

У чэрвені 2009 года быў прызначаны тэхнічным дырэктарам жаночай зборнай Беларусі, а ў жніўні стаў яе галоўным трэнерам. У лістападзе 2010 года з прычыны няўдалага выступу зборнай у адборачным цыкле чэмпіянату Еўропы-2011 сышоў у адстаўку.

## Палітычныя погляды 
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.

Катэгорыя:Валейбольныя трэнеры Расіі
Катэгорыя:Трэнеры жаночай зборнай Беларусі па валейболе
Катэгорыя:Трэнеры жаночай зборнай Расіі па валейболе
Катэгорыя:Трэнеры жаночай зборнай СССР па валейболе
Катэгорыя:Трэнеры «Уралачка-НТМК» Екацярынбург
Мікалай Пятровіч Багародзіцкі

**Мікалай Пятровіч Багародзіцкі** (—) — савецкі фізік-электратэхнік, вядомы спецыяліст у галіне электратэхнічных матэрыялаў. Прафесар, доктар тэхнічных навук, заснавальнік кафедры электратэхнічных матэрыялаў Ленінградскага электратэхнічнага інстытута імя У. І. Ульянава (Леніна) (цяпер кафедра мікра- і нанаэлектронікі) і яго рэктар (1954—1967). Адзін з заснавальнікаў вытворчасці і прымянення ў СССР радыёкерамікі і высокачастотных дыэлектрычных матэрыялаў. Лаўрэат трох Сталінскіх прэмій трэцяй ступені (1942, 1952 — двойчы).

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1 

Катэгорыя:Фізікі СССР
Катэгорыя:Дэлегаты XXII з’езда КПСС
Багаслоўскія могілкі

**Багаслоўскія могілкі** () — могілкі ў Калінінскім раёне Санкт-Пецярбурга, размешчаны паміж Лабараторным праспектам і праспектам Мечнікава і чыгуначнай лініяй на ўчастку Кушалеўка — Піскароўка.

## Гісторыя 
Назва паходзіць ад размешчанай на тэрыторыі могілак царквы Іаана Багаслова. Першапачаткова тут хавалі памерлых у ваенна-сухапутным шпіталі.

Першапачаткова (з першай паловы XVIII да сярэдзіны XIX стагоддзя) могілкі размяшчаліся прыкладна за 2,5 км на поўдзень ад сучасных (у раёне так званага Кулікова поля, у месцы скрыжавання сучасных Арсенальнай і Мінеральнай вуліц). У 1788 годзе былі закрытыя.

Новыя могілкі былі заснаваны ў 1841 годзе. У 1844 годзе Сінод зацвердзіў праект мураванай царквы, але грошай на яе будаўніцтва не знайшлося, і ў 1853—1854 гадах была пабудавана толькі невялікая двухпавярховая капліца. У 1915—1916 гадах на могілках па праекце архітэктара В. Н. Баброва была пабудавана новая драўляная трохпрыдзельная царква Іаана Багаслова, якая ў 1938 годзе была разрабавана і знесена разам з часткай могілак, бо размяшчалася «ў закрытай зоне ваеннай арганізацыі». У кастрычніку 2000 года была ўрачыста асвечана зноў адбудаваная драўляная царква ў імя Святога Апостала і Евангеліста Яна.

У гады Вялікай Айчыннай вайны могілкі сталі адным з месцаў масавага пахавання жыхароў блакаднага Ленінграда.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Могілкі Санкт-Пецярбурга
Іван Рыгоравіч Бубнаў

**Іван Рыгоравіч Бубнаў** (; 6(18).1.1872 — ) — рускі карабельны інжынер.

Скончыў Марское інжынернае вучылішча ў Кранштаце (1891) і Марскую акадэмію (1896) у Пецярбургу. З 1904 года выкладаў у Пецярбургскім політэхнічным інстытуце (з 1909 прафесар) і з 1910 года ў Марской акадэміі. У працы «Напружанне ў ашалёўцы суднаў ад ціску вады» (1902) упершыню высветліў асноўныя пытанні разліку пласцін, якія працуюць у складзе корпуса судна. У наступных працах Бубнаў даў матэматычнае абгрунтаванне пытанняў мясцовай і агульнай трываласці суднаў. Бубнаву належыць фундаментальная праца «Будаўнічая механіка карабля» (1909-11), якая з’яўлялася ў той час адзінай па строгай навуковасці і паўнаце выкладу. Тэарэтычныя працы Бубнава знайшлі шырокае выкарыстанне пры праектаванні (у 1908-10) лінейных караблёў. Бубнаў пабудаваў першую ў Расіі падводную лодку «Дэльфін» з рухавікамі ўнутранага згарання (закладзена ў 1902), а затым падводную лодку тыпу «Барс» (закладзена ў 1912).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Інжынеры Расійскай імперыі
Катэгорыя:Караблебудаўнікі
Тулонскі ўніверсітэт

**Тулонскі ўніверсітэт** () — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Тулон.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт спецыялізуецца на выкладанні тэхнічных навук, права, эканомікі, фізкультуры і спорту, гуманітарных навук і навучае агулам каля 10 000 студэнтаў у гэтых галінах. Першыя навучальныя падраздзяленні былі створаны ў 1968 годзе на сельскагаспадарчых тэрыторыях у 20 га. На гэтых землях, напалову лес, напалову вінаграднік, першапачаткова размяшчаўся замак Сен-Мішэль, былая летняя рэзідэнцыя сеньёраў дэ Ла Гардэ ў XVI стагоддзі. Гэты дамен быў прададзены гораду Тулон, які зрабіў яго зямлёй універсітэта. Новыя структурныя падраздзяленні былі раскіданыя па ўсім дэпартаменце: Тулон, Ла-Валет, Драгіньян і Сен-Рафаэль. Універсітэт змяніў назву ў 2004 годзе і стаў Паўднёвым універсітэтам Тулон-Вар. Ён зноў змяніў назву ў 2013 годзе і зноў стаў проста Тулонскім універсітэтам.

## Структура 
* Факультэт навукі і тэхнікі
* Факультэт эканомікі і кіравання
* Факультэт літаратуры і гуманітарных навук
* Факультэт інфармацыйна-камунікацыйных навук
* Факультэт па навуках і тэхніцы фізічнай і спартыўнай дзейнасці
* Інжынерная школа
* Інстытут бізнес-адміністравання
* Тэхналагічны інстытут
* Інстытут бесперапыннага навучання

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Францыі
Катэгорыя:Тулон
Авіньёнскі ўніверсітэт

**Авіньёнскі ўніверсітэт** () — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Авіньён.

## Агульная характарыстыка 
Створаны ў 1303 годзе падчас знаходжання Рымскіх Пап у Авіньёне. Авіньёнскі ўніверсітэт з’яўляецца адным з найстарэйшых універсітэтаў Францыі. Папскі легат яшчэ ў 1227 годзе стварыў багаслоўскую акадэмію ў Авіньёне. Зародкі медыцынскай адукацыі ў горадзе існавалі яшчэ з 1297 года.

## Структура 
* Факультэт сацыяльна-гуманітарных навук
* Факультэт мастацтваў, літаратуры і моў
* Факультэт права, эканомікі і кіравання
* Факультэт навук, тэхналогій і здароўя
* Авіньёнскі міжнародны тэхналагічны інстытут

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Францыі
Катэгорыя:Авіньён
Ле Чонг Тан

**Ле Чонг Тан** (; 1 кастрычніка 1914 — 5 снежня 1986) — генерал В’етнамскай народнай арміі, удзельнік ўсіх трох Індакітайскіх войнаў. У розныя гады займаў пасады кіраўніка ваеннай акадэміі, начальніка штаба ВНА, намесніка міністра абароны і намесніка камандуючага Арміяй вызвалення Паўднёвага В’етнама.

Сапраўднае імя — **Ле Чонг Ту** ().
## Біяграфія 
Нарадзіўся ў вёсцы акруга Хоай Дук, правінцыя Ха Донг. Вучыўся ў школе Буой у Ханоі. У юнацтве захопляўся адзінаборствамі і футболам. Дзякуючы сваім дасягненням быў прыняты ў футбольную каманду ВПС Францыі.

У 1944 годзе далучыўся да В’етміня, а са жніўня 1945-га з’яўляўся членам Камуністычнай партыі Індакітая. У гэты ж час, згодна з прынятай у рэвалюцыянераў традыцыі, мяняе сваё імя.

З 1945 па 1950 знаходзіўся на пасадах намесніка і пазней камандзіра палка. У 1954 годзе, у бітве пры Д’енб’енфу, узначальваў 13-ю роту Перамогі. Пад яго пачаткам падраздзяленне вяло баі за вышыню Хім Лам.

Са снежня 1954 па 1960 быў дырэктарам школы вайсковых афіцэраў. З 1961 па 1969 знаходзіўся на пасадзе намесніка начальніка Генеральнага штаба В’етнамскай народнай арміі. У 1964 годзе прызначаны намеснікам камандуючага вызваленчай арміяй Паўднёвага В’етнама. Быў адным з удзельнікаў Тэцкай аперацыі 1968 года. У 1970—1979 працаваў намеснікам начальніка Генеральнага штаба і камандуючым 9-м лінейным фронтам. У красавіку 1975 год прызначаны намеснікам камандзіра Вясновай кампаніі і камандуючым Усходнім крылом.

З 1976 па люты 1977 года быў намеснікам начальніка Генеральнага штаба і дырэктарам вышэйшай ваеннай акадэміі. Са снежня 1978 да лютага 1979 года ён камандаваў узброенымі сіламі ў вайне на паўднёва-заходняй мяжы і змагаўся з чырвонымі кхмерамі Пол Пота ў Камбоджы. З 1980 па 1986 год быў намеснікам міністра нацыянальнай абароны і начальнікам Генеральнага штаба.

З 1976 па 1986 быў членам ЦК партыі і членам VII Нацыянальнага сходу.

Памёр 5 снежня 1986 года ў Ханоі.
## Спасылкі 
* Vị Đại tướng không có nhà riêng  trang này có một số thông tin liên quan tới bài viết này.
* Bức ảnh Tướng Lê Trọng Tấn tìm thấy ở căn cứ giặc
* Điện Biên Phủ

Катэгорыя:Генералы В’етнамскай народнай арміі
Катэгорыя:Удзельнікі вайны ў В’етнаме
Валянцін Віктаравіч Бурнос

**Валянцін Віктаравіч Бурнос** (нар. , Ліда) — беларускі футбаліст (брамнік), спартыўны функцыянер.

## Біяграфічныя звесткі 
Нарадзіўся ў 1961 годзе ў Лідзе. Выхаванец Лідскай ДЮСШ. Футбольную кар’еру распачаў у мясцовым «Абутніку». Станавіўся ў яго складзе чэмпіёнам БССР. Некалькі сезонаў выступаў за іншыя каманды з Беларусі, Польшчы, Расіі. Скончыў гульнявую кар’еру ў родным клубе ў 2000 годзе.

Застаўся ў футболе. Працаваў дырэктарам футбольнага клуба «Ліда». З 2008 дырэктар ДЮСШ у Лідзе.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбольныя варатары
Катэгорыя:Футбалісты СССР
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Ліда
Катэгорыя:Ігракі ФК Камунальнік Слонім
Катэгорыя:Ігракі ФК Рыбак Старадубскае
Катэгорыя:Ігракі ФК Металург Алдан
Катэгорыя:Ігракі ФК Нёман Гродна
Катэгорыя:Ігракі ФК Іскра Смаленск
Катэгорыя:Спартыўныя функцыянеры Беларусі
Берг

**Берг**:

## Прозвішча 
* Аксель Іванавіч Берг (1893—1979) — савецкі радыехімік, інжынер-адмірал.
* Леў Сямёнавіч Берг (1876—1950) — савецкі заолаг.
* Мікалай Канстанцінавіч Берг — урач.
* Пол Берг (1926—2023) — амерыканскі біяхімік.
* Рыхард Берг (1858—1919) — шведскі мастак.
* Фёдар Фёдаравіч Берг (1793—1894) — рускі геадэзіст.

## Тапонім 
* Берг (возера)
* Берг (камуна)
Турскі ўніверсітэт

**Турскі ўніверсітэт** () — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Тур.

## Агульная характарыстыка 
Турскі ўніверсітэт быў створаны ў 1971 годзе ў адпаведнасці з законам, які пасля падзей 1968 года імкнуўся мадэрнізаваць і дэмакратызаваць структуры вышэйшай адукацыі. Ён аб’яднаў існуючыя на той час вышэйшыя навучальныя ўстановы горада. Да стварэння Арлеанска-Турскай акадэміі (1961 год) у Туры не было ВНУ. Існаваў толькі цэнтр рэнесансных даследаванняў (далучаны да факультэта літаратуры Універсітэта Пуацье), які стаў цэнтрам вышэйшых рэнесансных студый Медыцынскай школай. Апошняя была ператворана ў медыка-фармацыйны факультэт, а міністэрствам створаны факультэт літаратуры і гуманітарных навук і ўніверсітэцкі навуковы каледж. Затым, у кастрычніку 1968 года адкрыўся тэхналагічны інстытут універсітэта з двума эксперыментальнымі курсамі. Універсітэцкі каледж права і эканомікі знаходзіўся раней у залежнасці ад Арлеанскага ўніверсітэта.

## Структура 
* факультэт мастацтваў і гуманітарных навук
* факультэт права, эканомікі і сацыяльных навук
* факультэт вышэйшых навук Рэнесансу
* тэхналагічны інстытут у Туры
* тэхналагічны інстытут у Блуа
* факультэт медыцыны
* факультэт навукі і тэхнікі
* факультэт фармацэўтычных навук
* факультэт літаратур і моў
* політэхнічная школа

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Францыі
Катэгорыя:Тур (горад)
Малінавае Возера

**Малінавае Возера** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Міхайлаўскім раёне Алтайскага края Расіі. Размешчаны на Кулундзінскай раўніне, на беразе аднайменнага возера, за 5 км ад былой чыгуначнай станцыі Малінавае Возера.

Азёры Танатар уяўляюць сабой ланцуг содавых і паўсодавых (гарчынных) азёр, з якіх прадпрыемствы здабываюць соду. За 20 км ад Малінавага Возера знаходзіцца дзяржаўная расійска-казахстанская мяжа. Адлегласць да гарадоў: Астана — 610 км, Семей — 160 км, Паўладар — 350 км.

Адлегласць да бліжэйшага горада — Рубцоўска — 160 км. Мае статус пасёлка гарадскога тыпу (з 1942 года).
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Алтайскага края
Арлеанскі ўніверсітэт

**Арлеанскі ўніверсітэт** () — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Арлеан.

## Агульная характарыстыка 
У 1230 годзе, калі на некаторы час дактары Парыжскага ўніверсітэта былі рассеяны па краіне, шэраг настаўнікаў і вучняў з Парыжа знайшлі прытулак у Арлеане. Святы Іў (1253—1303) вывучаў права ў Арлеане, а Папа Клімент V таксама вывучаў тут права і літаратуру. Папскай булай, апублікаванай у Ліёне 27 студзеня 1306 года, ён надзяліў Арлеанскую вучэльню тытулам і прывілеямі ўніверсітэта. Дванаццаць пазнейшых Папаў надалі новаму ўніверсітэту шмат прывілеяў. У XIV стагоддзі ў ім было ажно 5 тысяч студэнтаў з Францыі, Германіі, Латарынгіі, Бургундыі, Шампані, Пікардыі, Нармандыі і Шатландыі. Цяперашні ўніверсітэт быў заснаваны ў 1960-я гады пасля таго, як яго сярэднявечны ўніверсітэт быў закрыты падчас Вялікай французскай рэвалюцыі ў 1793 годзе і аб’яднаны з Французскім універсітэтам у 1808 годзе.

## Структура 
* Факультэт права, эканомікі і менеджменту
* Факультэт літаратуры, моў і гуманітарных навук
* Факультэт навукі і тэхнікі
* Дэпартамент хіміі
* Дэпартамент бізнесу і кіравання
* Дэпартамент машынабудавання і вытворчасці
* Дэпартамент цеплатэхнікі і энергетыкі
* Дэпартамент інфарматыкі
* Дэпартамент прамысловай лагістыкі і якасці арганізацыі
* Тэхналагічны інстытут у Арлеане
* Тэхналагічны інстытут у Буржы
* Тэхналагічны інстытут у Шартры
* Тэхналагічны інстытут у Шатару
* Арлеанская політэхнічная школа
* Нацыянальны вышэйшы інстытут навучання і адукацыі

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Францыі
Катэгорыя:Арлеан
Французскі ўніверсітэт

**Французскі ўніверсітэт** () — французская дзяржаўная цэнтралізаваная вышэйшая навучальная ўстанова з функцыямі органа выканаўчай улады ў галіне адукацыі, якая існавала ў Францыі ў 1808—1896 гадах і якой былі нададзены паўнамоцтвы па кіраванню не толькі асобнымі (раней незалежнымі) універсітэтамі, але і пачатковымі і сярэднімі ўстановамі адукацыі.

Універсітэт быў заснаваны імператарам Напалеонам I як Імператарскі ўніверсітэт (). Установа была створана законам ад 10 мая 1806 года і дэкрэтам ад 17 сакавіка 1808 года. Былыя самастойныя ўніверсітэты з гэтага часу былі вядомыя як «акадэміі», але кожная ўстанова па-ранейшаму захоўвала пасаду рэктара і сваю ўніверсітэцкую раду. Універсітэт сімвалізаваў цэнтралізаваную дзяржаўную свецкую адукацыю ў супрацьлегласць адукацыі прыватнай, у большасці сваёй каталіцкай. Пасля Рэстаўрацыі Бурбонаў у Францыі назва ўстановы была зменена на Французскі ўніверсітэт (). У 1896 годзе ўніверсітэт спыніў сваё існаванне, а яго функцыі часткова перайшлі Міністэрству адукацыі Францыі, але са значна большай незалежнасцю асобных універсітэтаў.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Універсітэты Францыі
Святы Іў

**Святы Іў** () або **Іў Брэтонскі** ці **Іў з Кермантэна**; (17 кастрычніка 1253 года — 19 мая 1303 года) — святы Рымска-Каталіцкай Царквы, тэрцыярый манаскага ордэна францысканцаў, святы заступнік Брэтані, заступнік бедных, удоў і сірот.

## Біяграфія 
У 1267 годзе паступіў у Парыжскі ўніверсітэт, у якім вывучаў юрыспрудэнцыю. У 1277 годзе пачаў вывучаць кананічнае права ў Арлеанскім універсітэце. Пасля вяртання ў Брэтань у 1280 годзе атрымаў пасаду епархіяльнага суддзі; у 1284 годзе быў прызначаны мясцовым біскупам выконваць абавязкі суддзі біскупскага суда. Будучы царкоўным суддзёй, абараняў інтарэсы каталіцкай царквы ад дамаганняў свецкай улады. Падчас выканання сваіх абавязкаў ён надаваў асаблівую ўвагу людзям, якія жылі ў нястачы, таму набыў папулярнасць сярод простых людзей, якія называлі яго «адвакатам бедных». Вёў сціплае, аскетычнае жыццё. Арганізоўваў бальніцы, дзіцячыя дамы і прытулкі для бяздомных і бедных. Быў кананізаваны ў 1347 годзе Рымскім Папам Кліментам VI.

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Святыя
Універсітэт Французскай Палінезіі

**Універсітэт Французскай Палінезіі** () — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, размешчаны ў Французскай Палінезіі.

## Агульная характарыстыка 
Створаны 29 мая 1987 года, універсітэт першапачаткова называўся Французскім Ціхаакіянскім універсітэтам і быў падзелены на два кампусы: адзін быў размешчаны ў Новай Каледоніі (цяпер Нова-Каледонскі ўніверсітэт), а другі — на Таіці. 31 мая 1999 года гэтыя два кампусы сталі самастойнымі ўстановамі. Сядзіба ўніверсітэта знаходзіцца ў Папеэтэ.

## Кампус 
* вучэбныя карпусы
* навукова-даследчыя лабараторыі
* канферэнц-залы, відэазалы, камп’ютарныя кабінеты, лінгафонны кабінет
* бібліятэка з прыкладна 45 000 кніг
* інтэрнат з 72 пакоямі, у якіх жывуць пераважна студэнты з аддаленых астравоў
* студэнцкі рэстаран і буфет
* спартыўная зала
* скаладром

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Францыі
Катэгорыя:Таіці
Амкадор (валейбольны клуб)

**«Амкадор»** — былы беларускі жаночы валейбольны клуб з горада Мінск.

## Гісторыя 
## Назва 
* Спартак (1946)
* Бальшавік (1947—1950)
* Іскра (1953)
* Буравеснік (1955)
* Спартак (1961—1973)
* ТТУ (Трамвайна-тралейбуснае ўпраўленне) (1974—1978)
* Іскра (1979—1982)
* Камунальнік (1983—1993)
* Амкадор (1993—1998)
* Амкадор-РШВСМ (1997—1998)

## Дасягненні 
**Чэмпіянат Беларусі па валейболе сярод жанчын**
*  **Чэмпіён (8)** 1992, 1992/1993, 1993/1994, 1994/1995, 1995/1996, 1996/1997, 1997/1998, 1998/1999.

**Кубак Беларусі па валейболе сярод жанчын**
*  **Уладальнік (4)** 1993, 1997, 1998, 1999

## Статыстыка выступленняў 
## Трэнеры 
* Уладзімір Чарноў (?-1987)
* Мікалай Паздняк (1988—1994)
* Генадзь Аляксандровіч (1994—1999)

## Гл. таксама 
* Сезон 1985/1986 «Камунальніка» Мінск
* Сезон 1986/1987 «Камунальніка» Мінск

## Спасылкі 
* Amkodor Minsk
Рэюньёнскі ўніверсітэт

**Рэюньёнскі ўніверсітэт** () — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, размешчаная на востраве Рэюньён. 

## Структура 
* Факультэт права і эканомікі
* Факультэт навук і тэхналогій
* Факультэт літаратуры і гуманітарных навук
* Факультэт навук аб здароўі
* Факультэт навук аб чалавеку і навакольным асяроддзі
* Інстытут дзелавога адміністравання
* Тэхналагічны інстытут
* Інстытут Канфуцыя
* Інстытут непісьменнасці
* Настаўніцкі інстытут
* Вышэйшая інжынерная школа
* Абсерваторыя
* Доктарская школа
* Цэнтр падрыхтоўкі

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Францыі
Катэгорыя:Рэюньён
Нова-Каледонскі ўніверсітэт

**Нова-Каледонскі ўніверсітэт** () — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, размешчаная ў Новай Каледоніі.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт бярэ пачатак у 1987 годзе, калі быў створаны Французскі Ціхаакіянскі ўніверсітэт з двума кампусамі, адзін — у Французскай Палінезіі, а другі — у Новай Каледоніі. У 1997 годзе было прынята рашэнне падзяліць гэтыя два кампусы на асобныя ўніверсітэты, і таму ў 1999 годзе былі створаны Нова-Каледонскі ўніверсітэт і Універсітэт Французскай Палінезіі. Установа навучае каля 3 000 мясцовых і замежных студэнтаў. ВНУ налічвае каля 100 прафесараў і даследчыкаў і 100 адміністрацыйных супрацоўнікаў.

## Структура 
* інстытут падрыхтоўкі настаўнікаў
* інстытут навучання і адукацыі
* тэхналагічны інстытут
* інстытут дзелавога адміністравання
* дэлегацыя Нацыянальнага цэнтра дыстанцыйнага навучання
* доктарская школа
* універсітэцкае выдавецтва

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы 

Катэгорыя:Універсітэты Францыі
Катэгорыя:Новая Каледонія
Гвіянскі ўніверсітэт

**Гвіянскі ўніверсітэт** () — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, размешчаная ў Гвіяне.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт быў створаны ў 2014 годзе ў Французскай Гвіяне ў выніку падзелу Анцільска-Гвіянскага ўніверсітэта з-за супярэчнасцей аб фінансаванні ўстановы. Універсітэт складаецца з чатырох навучальных і навукова-даследчых дэпартаментаў, інстытута, унутранай школы, а таксама агульнай службы бесперапыннай адукацыі.

## Структура 
* Дэпартамент права і эканомікі
* Дэпартамент літаратуразнаўства, мовазнаўства і сацыяльна-гуманітарных навук
* Дэпартамент навук пра здароўе
* Дэпартамент навук і тэхналогій

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Францыі
Катэгорыя:Французская Гвіяна
Ігар Міхайлавіч Байцоў

**Ігар Міхайлавіч Байцоў** (19 снежня 1912,  — ) — савецкі афіцэр-артылерыст, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, на момант здзяйснення подзвігу ў студзені 1944 года — камандзір батарэі 96-й гвардзейскага артылерыйскага палка, 42-й арміі Ленінградскага фронту. Герой Савецкага Саюза (13.02.1944, пасмяротна). Гвардыі старшы лейтэнант.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Артылерысты Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Афіцэры СССР
Анцільскі ўніверсітэт

**Анцільскі ўніверсітэт** () — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, размешчаная ў Французскай Вест-Індыі. 

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт, таксама вядомы на англійскай мове як Універсітэт Французскіх Антыльскіх астравоў, размешчаны ў французскай Вест-Індыі. Універсітэт мае 3 кампусы: два на Гвадэлупе (Пуэнт-а-Пітр і Сен-Клод), адзін на Марцініцы і медыцынскі кампус у Ле-Ламентэне. Раней ён быў часткай больш буйной установы ў спалучэнні з кампусамі ў Французскай Гвіяне быў вядомы як Анцільска-Гвіянскі ўніверсітэт. У выніку спрэчак аб фінансаванні ўніверсітэт быў падзелены на дзве розныя ўстановы, якія складаюцца з яго частак у Французскай Гвіяне і Малых Антыльскіх астравах адпаведна. Працэс падзелу быў завершаны 1 студзеня 2015 года.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Францыі
Катэгорыя:Марцініка
Катэгорыя:Гвадэлупа
Пётр Хілько

**Пётр Хілько** (нар. ) — беларускі валейбаліст і трэнер. Майстар спорту СССР. Трэнер «Заходняга Бугу» (з 2023).

## Біяграфія 
Адзін са стваральнікаў мужчынскай каманды «Заходні Буг» (Брэст). Вядомы па працы ў Расіі і Азербайджане з такімі клубамі, як «Аўтадар-Мэтар», «Казаначка», «Сцінол», «Надзея», «Ігцісадчы» і «Лакаматыў» (удзельнік Лігі чэмпіёнаў). З лета 2013 года — галоўны трэнер «Прыбужжа».

У студзені 2015 узначаліў жаночую зборную Беларусі. У 2019 годзе пакінуў пасаду галоўнага трэнера жаночай зборнай Беларусі па валейболе ў сувязі з няўдалым выступленнем каманды на чэмпіянаце Еўропы.

## Спасылкi 
Катэгорыя:Валейбольныя трэнеры Беларусі
Катэгорыя:Трэнеры «Заходняга Буга» Брэст
Катэгорыя:Трэнеры «Прыбужжа» Брэст
Катэгорыя:Трэнеры «Ігцісадчы» Баку
Катэгорыя:Трэнеры жаночай зборнай Беларусі па валейболе
Прэмія «Эні» за найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм

**Прэмія «Эні» за найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм** () — гэта намінацыя прэміі «Эні», прадстаўленая ў 1992 годзе, якая штогод прысуджаецца найлепшаму анімацыйнаму поўнаметражнаму фільму.

## Спіс пераможцаў і намінацый 
### 1990-я
### 2000-я
### 2010-я
### 2020-я
Катэгорыя:Намінацыі прэміі «Эні»
Эні
Мікалай Віктаравіч Паздняк

**Мікалай Віктаравіч Паздняк** — валейбольны трэнер. Дацэнт, кандыдат педагагічных навук, заслужаны трэнер Рэспублікі Беларусь

## Біяграфія 
У 1981 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт фізічнай культуры і у 1988 годзе тамжа аспірантуру. У 1997 годзе абараніў дысертацыю па тэме: «Эфектыўнасць спаборніцкай дзейнасці спартовых камандаў на грунце міжасабовай сумяшчальнасці (на прыкладзе валейбола)», кандыдат педагагічных навук. У 2007 годзе скончыў Партугальскі еўрапейскі ўніверсітэт (Порта, Партугалія).

У 1988—1994 гадах працаваў у якасці галоўнага трэнера жаночай каманды вышэйшай лігі СССР «Камунальнік» Мінск. У 1991—1994 гадах быў галоўны трэнер жаночай нацыянальнай зборнай каманды Рэспублікі Беларусь па валейболе
 
З 2020 года дацэнт кафедры фізічнага выхавання і спорту БДУ.

## Спасылкі 
* Поздняк Николай Викторович 

Катэгорыя:Валейбольныя трэнеры Беларусі
Катэгорыя:Трэнеры «Амкадора» Мінск
Катэгорыя:Трэнеры жаночай зборнай Беларусі па валейболе
Лагішынскія ваўкі

**«Лагішынскія ваўкі»** — беларускі бейсбольны клуб з п. Лагішын Пінскага раёна.

## Гісторыя 
Бейсбольная каманда створана пры мясцовым ДЮСШ. Станіслаў Казіміравіч Шэлесцюковіч, член першай беларускай бейсбольнай каманды «Мотэна», выступалай у першасці СССР паспрыяў стварэнню ў Лагішыне сваёй бейсбольнай каманды.

Каманду камплектавалі з вучняў 8-9 класаў. Вялікую фінансавую дапамогу зрабілі прафзвязы і асабіста старшыня ФПБ Л. П. Козік.

## Дасягненні 
**Чэмпіянат Беларусі па бейсболе**
*  **Сярэбраны прызёр (1)**: 2018.
*  **Бронзавы прызёр (2)**: 2016, 2017.

## Трэнеры 
* Анатоль Лабачэўскі

## Спасылкі 
* Бейсбольные клубы Белоруссии/Беларуси
* на лосиных ногах ждет гостей… Афіцыйны сайт
* Как бейсбол добрался до белорусской глубинки. История «Логишинских Волков»

Катэгорыя:Бейсбольныя клубы Беларусі
Катэгорыя:Лагішын
Эўрэ

**Эўрэ** () — горад у Францыі ў рэгіёне Нармандыя за 90 км на захад ад Парыжа.

Эўрэ размешчаны ў самым сэрцы даліны ракі Ітон, ён мяжуе з лесам, якому ён даў назву. Горад размешчаны на паўднёвым усходзе Нармандыі. Забудова, першапачаткова размешчаная ў даліне ракі Ітон, цягнецца на паўднёвы ўсход, на крэйдавае плато.

Станцыя «Эўрэ-Нармандыя» ўваходзіць у сетку Нацыянальнае таварыства французскіх чыгунак. Асноўнымі лініямі з’яўляюцца Эўрэ — Бюэй — Парыж (вакзал Сен-Лазар) і Кан — Эўрэ — Парыж (вакзал Сен-Лазар).

## Гарады-пабрацімы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Нармандыі
Катэгорыя:Камуны дэпартамента Эр
Руан-Нармандскі ўніверсітэт

**Руан-Нармандскі ўніверсітэт** () — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Руан.

## Структура 
* Факультэт права, эканомікі і кіравання
* Факультэт літаратуры і гуманітарных навук
* Факультэт навук аб здароўі
* Факультэт сацыяльна-гуманітарных навук
* Факультэт навук і тэхнікі
* Факультэт фізкультуры і спорту
* Тэхналагічны інстытут у Руане
* Тэхналагічны інстытут у Эўрэ
* Інстытут бізнес-адміністравання
* Інстытут падрыхтоўкі да агульнага кіравання
* Нацыянальны вышэйшы інстытут навучання і адукацыі

## Гісторыя 
* 1605 — у Руане створаны Медыцынскі каледж
* 1841 — Кароль Луі-Філіп I стварае Падрыхтоўчую школу медыцыны і фармацыі ў Руане
* 1924 — заснавана Руанскія вышэйшыя юрыдычныя курсы
* 1955 — Школа медыцыны і фармацыі
* 1958 — Каледж навук
* 1958 — Інстытут літаратуры
* 1961 — Літаратурны каледж
* 1964 — Кан-Нармандскі ўніверсітэт стварае ў Руане ўніверсітэцкі каледж права і эканомікі
* 1965 — Факультэт навук
* 1965 — Факультэт літаратуры
* 1965 — Юрыдычны каледж
* 1966 — Медыцынскі факультэт
* 1966 — Руанскі ўніверсітэт

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Францыі
Катэгорыя:Руан
Семяновіч

**Семяновіч** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Антон Аляксандравіч Семяновіч (1917—2000) — вучоны ў галіне літаратуразнаўства.
* Казімір Семяновіч (каля 1600 — каля 1651) — інжынер, тэарэтык артылерыі, мысліцель-гуманіст.
Палац Бобрынскіх

**Палац Бобрынскіх** — палац у Санкт-Пецярбургу. Размяшчаецца паміж Галернай вуліцай, Нова-Адміралцейскім і Адміралцейскім каналамі. Афіцыйны адрас: Галерная вуліца, 58-60. Помнік архітэктуры ў стылі класіцызму. у другой палове XVIII стагоддзя гарадской сядзібай на гэтым участку валодаў кабінет-сакратар Кацярыны II — А. В. Храпавіцкі, сын генерал-аншэфа В. І. Храпавіцкага, якога некаторыя крыніцы называюць першым уладальнікам сядзібы. Па прозвішчы Храпавіцкіх атрымаў сваю назву Храпавіцкі мост, што знаходзіцца непадалёк, цераз Мойку.

У 1790 годзе будынак быў набыты сенатарам П. В. Мятлевым, для якога быў перабудаваны архітэктарам Луіджы Руска.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Палацы Санкт-Пецярбурга
Балотная вуліца (Санкт-Пецярбург)

**Балотная вуліца** — мерыдыянальная вуліца ў гістарычным раёне Лясны Выбаргскага адміністрацыйнага раёна Санкт-Пецярбурга. Праходзіць паралельна Інстытуцкаму праспекту да праспекта Тарэза ад скасаванай Пясочнай вуліцы. Назва вуліцы вядомая з 1887 года. Яна звязана з багністым участкам мясцовасці. З поўдня на поўнач (па павелічэнні нумарацыі дамоў) Балотную вуліцу перасякаюць наступныя вуліцы:
* праспект Пархоменкі — скрыжаванне;
* 2-і Мурынскі праспект — скрыжаванне;
* алея Акадэміка Ліхачова — прымыканне.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Вуліцы Санкт-Пецярбурга
Генадзь Міканоравіч Булдакоў

**Генадзь Міканоравіч Булдакоў** (; , в. Залатухіна, Яраслаўская губерня, СССР — , ) — савецкі архітэктар, педагог. Народны архітэктар СССР (1984). Галоўны архітэктар Ленінграда (1971—1986).

## Біяграфія 
Генадзь Булдакоў нарадзіўся 17 снежня 1924 года ў вёсцы Залатухіна (цяпер ва Угліцкім раёне Яраслаўскай вобласці). Прыехаў у Ленінград у 1941 годзе, працаваў на Кіраўскім заводзе. У 1942—1945 гадах ваяваў. Удзельнік Парада перамогі. Пасля вайны паступіў на архітэктурны факультэт Ленінградскага інжынерна-будаўнічага інстытута, які скончыў у 1951 годзе. Там жа скончыў аспірантуру (1951—1954).

Архітэктар Ленінградскага філіяла Дзяржаўнага інстытута праектавання гандлёвых устаноў (1954—1956), старшы архітэктар Акадэміі будаўніцтва і архітэктуры (1956—1960).

У 1960—1967 гадах — кіраўнік майстэрні ў інстытуце «Ленпраект», з 1963 года кіраваў майстэрняй № 1 інстытута «ЛенНДІпраект». Пад яго кіраўніцтвам у 1965 годзе распрацаваны план горада Зеленагорск.

З 1968 па 1979 год выкладаў у Ленінградскім інжынерна-будаўнічым інстытуце, з 1977 года — прафесар; паралельна быў начальнікам главАПУ.

У 1967—1971 гадах — намеснік начальніка Галоўнага архітэктурна-планіровачнага ўпраўлення Ленгарвыканкама. У 1971—1987 гадах — галоўны архітэктар Ленінграда і старшыня Горадабудаўнічай рады. Быў адным з аўтараў Генеральнага плана развіцця Ленінграда на 1963—1990 гады і праекта планіроўкі прыгараднай зоны Ленінграда.

У 1973 годзе распрацаваў генеральны план будаўніцтва Сестрарэцка, станцый метро «Грамадзянскі праспект» (1978), «Чорная рэчка» (1982), «Азяркі» (1988).

Стварыў афармленне паштовачных месцаў горада: рэканструкцыя брукавання Дварцовай плошчы, плошчы Стачак, у 1977 годзе праектаваў эспланаду Смольнага сабора. Распрацаваў праект рэканструкцыі Сінопскай набярэжнай.
## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Яраслаўскай вобласці
Балотная вуліца

**Балотная вуліца** — назва вуліц у розных населеных пунктах.

## Беларусь 
* Балотная вуліца — вуліца ў Мікашэвічах.
* Балотная вуліца — вуліца ў Мінску.
* *Балотная вуліца* — даўняя назва Зыбіцкай вуліцы ў Мінску.

## Расія 
* Балотная вуліца — вуліца ў Маскве.
* Балотная вуліца — вуліца ў Санкт-Пецярбургу.
Тамара Фунічэла

**Тамара Фунічэла** (, нар. , Берн, Швейцарыя) — швейцарскі палітык Сацыял-дэмакратычнай партыі. Дэпутат  Федэральнага Сходу Швейцарыі з 2019 года.

## Ранняе жыццё і адукацыя 
Нарадзілася ў 1990 годзе ў сям’і рабочых. У 2000 годзе сям’я вярнулася ў Берн і Фунічэла адправілі ў сярэднюю школу камуны  кантона Берн. Яна вырашыла заняцца абаронай правоў працаўнікоў пасля таго, як у 2011 годзе яе бацьку звольнілі з фабрыкі.

## Палітычная кар’ера 
Пачала палітычную кар’еру ў якасці члена савета дырэктараў «», моладзевай арганізацыі Сацыял-дэмакратычнай партыі Швейцарыі, па гораду Берн. Пазней стала прэзідэнтам «» ў кантоне Берн, членам праўлення . У 2016 годзе ўзначаліла «» на канфедератыўным узроўні. На муніцыпальных выбарах 25 сакавіка 2018 года была абраная прадстаўніком Сацыял-дэмакратычнай партыі ў . У жніўні 2019 года сышла з пасады старшыні «». 29 лютага 2020 года была абраная супрэзідэнтам жаночага аддзялення Сацыял-дэмакратычнай партыі Швейцарыі.

## Палітычныя пазіцыі 
Ідэнтыфікуе сябе марксісткай і натхняецца дэвізам Розы Люксембург: *«Самае рэвалюцыйнае, што можна зрабіць, гэта заўсёды гучна абвяшчаць тое, што адбываецца»*. Лічыць за лепшае адстойваць палітыку Сацыял-дэмакратычнай партыі, а не ісці на кампрамісы. У 2019 годзе, калі была абраная дэпутатам , ідэнтыфікавала сябе ў першую чаргу як прафсаюзную актывістку і толькі ў другараднай ролі палітычнай дзяячкай.

Акрамя таго, з’яўляецца членам савета дырэктараў швейцарскага аддзялення еўрапейскай недзяржаўнай арганізацыі за сацыяльную справядлівасць «». 15 студзеня 2021 года ўзяла шэфства над Міколам Дзядком, беларускім грамадска-палітычным дзеячам і палітычным зняволеным.

## Асабістае жыццё 
У чэрвені 2019 года ўпершыню публічна пракаментавала сваю сексуальную арыентацыю, назваўшы сябе бісэксуальнай. У якасці  ў Фунічэла пазначана камуна .

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Дэпутаты Нацыянальнага савета Швейцарыі
Катэгорыя:Члены Сацыял-дэмакратычнай партыі Швейцарыі
Катэгорыя:Постаці Берна
Яўстафій Іванавіч Багданоўскі

**Яўстафій Іванавіч Багданоўскі** (, сяло Падолкава, Мсціслаўскі павет, Магілёўская губерня, Расійская імперыя — 11 (23) кастрычніка 1888, , Расійская імперыя) — расійскі хірург, доктар медыцынскіх навук (1861) шпітальнай хірургіі Імператарскай Ваенна-медыцынскай акадэміі. Акадэмік Імператарскай Медыка-хірургічнай акадэміі (1880), заслужаны прафесар Імператарскай Ваенна-медыцынскай акадэміі (1884), тайны саветнік (1884).

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1.

Катэгорыя:Хірургі Расійскай імперыі
Глеб Іванавіч Бокій

**Глеб Іванавіч Бокій** (21 чэрвеня (3 ліпеня) 1879, Тыфліс — , ) — рускі рэвалюцыянер, дзеяч савецкіх органаў дзяржаўнай бяспекі, адзін з першых супрацоўнікаў ВЧК, старшыня Петраградскай ЧК у перыяд пачатку «чырвонага тэрору» і яго арганізатар, камісар дзяржаўнай бяспекі 3-га рангу (1935). У 1921—1937 гадах узначальваў Спецаддзел ВЧК — АГПУ — НКУС, пазней перайменаваны ў 9-ы аддзел ГУДБ НКУС СССР — крыптааналітычнае падраздзяленне, якое займалася абаронай сакрэтнай інфармацыі і пытаннямі шыфравання і дэшыфравання паведамленняў.

Акрамя працы ў ВЧК — АГПУ — НКУС, Бокій быў вядомы як куратар Салавецкага лагера асаблівага прызначэння (СЛАП).

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Чэкісты
Катэгорыя:Рэвалюцыянеры Расіі
Катэгорыя:Дэлегаты VI з’езда РСДРП
Катэгорыя:Дэлегаты VII з’езда РКП(б)
Катэгорыя:Дэлегаты XV з’езда УКП(б)
Катэгорыя:Дэлегаты XVI з’езда УКП(б)
Катэгорыя:Дэлегаты XVII з’езда УКП(б)
Катэгорыя:Члены УЦВК
Катэгорыя:Члены ЦВК СССР
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя савецкай уладай
Катэгорыя:Расстраляныя ў СССР
Катэгорыя:Рэабілітаваныя ў СССР
Дзімітр Благоеў

**Дзімітр Благоеў** (; 14 чэрвеня 1856, Загарычане — , ) — балгарскі палітычны дзеяч, тэарэтык і педагог, які паклаў пачатак распаўсюджванню марксізму ў Балгарыі, заснавальнік Балгарскай рабочай сацыял-дэмакратычнай партыі (цесных сацыялістаў) і Камуністычнай партыі Балгарыі.

Вучыўся ў Пецярбургскім універсітэце (1880—1885). Пад уплывам вывучэння «Капіталу» К. Маркса Благоеў уключыўся ў прапаганду навуковага сацыялізму; стварыў першую ў Расіі сацыял-дэмакратычную групу (1883), якой належыць высока ацэненая У. І. Леніным заслуга выдання першай нелегальнай газеты («Рабочы») у абгрунтаванне першай сацыял-дэмакратычнай праграмы. Высланы за рэвалюцыйную дзейнасць з Расіі, Благоеў разгарнуў у Балгарыі сацыялістычную прапаганду. У 1898—1923 гадыахрэдагаваў і выдаваў часопіс «Ново време». Благоеў заклаў асновы развіцця ў Балгарыі марксісцка-ленінскай філасофіі і сацыялогіі, марксісцкай эканамічнай і гістарычнай думкі і літаратуразнаўства.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1
Дабравешчанская царква (Санкт-Пецярбург, Васільеўскі востраў)

**Дабравешчанская царква** (Храм Дабравешчання Прасвятой Багародзіцы) — праваслаўная царква на Васільеўскім востраве Санкт-Пецярбурга. Храм адносіцца да Санкт-Пецярбургскай епархіі Рускай праваслаўнай царквы, уваходзіць у склад Васілеастроўскай дабрачыннай акругі. Пабудаваная ў 1750—1765 гадах (аўтар невядомы) у традыцыях маскоўскага дойлідства. Крыжападобны ў плане 3-павярховы будынак, у атачэнні адкрытых (пераробленыя ў закрытыя ў 1789) абхадных галерэй, упрыгожана 5-цыбулевымі купаламі, мае жывапісны выгляд.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Храмы Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Храмы Санкт-Пецярбургскай епархіі
Катэгорыя:Храмы Дабравешчання