open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Грыбанаўскі раён

**Грыба́наўскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным усходзе Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Грыбанаўскі.

## Геаграфія 
Грыбанаўскі раён мяжуе з Паворынскім, Новахапёрскім, Аннінскім і Цярноўскім раёнамі, а таксама Тамбоўскай вобласцю. Плошча раёна складае 2015,6 км².

## Гісторыя 
Грыбанаўскі раён быў утвораны 18 студзеня 1935 года ў выніку падзелу Барысаглебскага раёна.

## Эканоміка 
Эканоміка раёна мае аграрны напрамак. Плошча пашаў складае каля 110 тыс. га.

## Спасылкі 
* Сайт раённай адміністрацыі 

Катэгорыя:Раёны Варонежскай вобласці
Паворынскі раён

**Паво́рынскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным усходзе Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Паворына.

## Геаграфія 
Паворынскі раён мяжуе з Грыбанаўскім і Новахапёрскім раёнамі, а таксама з Барысаглебскам, Саратаўскай і Валгаградскай абласцямі. Плошча раёна складае 1090 км².

## Гісторыя 
Паворынскі раён быў утвораны 27 сакавіка 1946 года ў выніку змяншэння Барысаглебскага раёна, які пазней быў поўнасцю ліквідаваны, а яго тэрыторыі адыйшлі да Паворынскага раёна. Ты не менш, у 1963 годзе Паворынскі раён быў скасаваны, але адноўлены 9 снежня 1970 года.

## Эканоміка 
Вядучымі галінамі, якія забяспечваюць асноўны аб’ём валавога прадукта раёна, з’яўляюцца: прамысловасць, сельская гаспадарка, гандаль, будаўніцтва і транспарт.

## Спасылкі 
* Сайт раённай адміністрацыі  
* Паворынскі раён  / Варонежскі гід. 

Катэгорыя:Раёны Варонежскай вобласці
Астрагожскі раён

**Астраго́жскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на захадзе Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Астрагожск.

## Геаграфія 
Астрагожскі раён мяжуе з Рап’ёўскім, Хахольскім, Кашырскім, Ліскаўскім, Каменскім раёнамі і Белгародскай вобласцю. Плошча раёна складае 1730 км².

## Эканоміка 
Сельская гаспадарка раёна прадстаўлена сельскагаспадарчымі прадпрыемствамі, фермерскімі гаспадаркамі і асабістымі падсобнымі гаспадаркамі насельніцтва. Колькасць занятых у сельскай гаспадарцы складае 5259 чалавек ці 24,4% ад агульнай колькасці занятых у эканоміцы раёна.

## Спасылкі 
* Сайт раённай адміністрацыі 
* Астрагожскі раён  / Варонежскі гід. 

Катэгорыя:Раёны Варонежскай вобласці
Анна (Варонежская вобласць)

**А́нна** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Аннінскага раёна Варонежскай вобласці. Насельніцтва складае 16 438 чалавек (2017). Размяшчаецца каля ракі Біцюг за 100 км на ўсход ад Варонежа.

## Эканоміка 
У пасёлку працуюць камбінат будаўнічых матэрыялаў, цагляны, спіртавы, алейнаэкстракцыйны заводы, камбінат малочных прадуктаў, які ўваходзіць у групу «Вім-Біль-Дан», мясакамбінат, харчкамбінат, элеватар, перапёлчыная гаспадарка, бровар.

## Спасылкі 
* Анна ў базе даных Расіі

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Варонежскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1698 годзе
Цярноўка (Цярноўскі раён)

**Цярно́ўка** () — сяло ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Цярноўскага раёна Варонежскай вобласці. Насельніцтва складае 5671 чалавек (2010). Размяшчаецца за 216 км ад Варонежа.

## Спасылкі 
* Даведнік паштовых індэксаў

Катэгорыя:Населеныя пункты Варонежскай вобласці
Чаронкаўскі сельсавет

**Чаро́нкаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дзісенскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Чаронка.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Дзісенскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Завуццеўскага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Дзісенскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Ана Брнабіч

**Ана Брнабіч** (; нар. , , СФРЮ) — сербскі палітык, прэм’ер-міністр Сербіі з 29 чэрвеня 2017 года па 20 сакавіка 2024 года . Першая ў гісторыі жанчына на чале ўрада Сербіі, а таксама першая адкрытая прэм’ер-лесбіянка на Балканах.

## Біяграфія 
20 чэрвеня 2017 года Народная скупшчына — парламент Сербіі — зацвердзіла Ану Брнабіч на пасадзе прэм’ер-міністра. За прапанаваную прэзідэнтам Аляксандрам Вучычам кандыдатуру прагаласавала 157 дэпутатаў, супраць — 55.

## Асабістае жыццё 
Ана адкрытая лесбіянка. 20 лютага 2019 года ў яе партнёркі Міліцы Джурыч нарадзілася дзіця. Сербія, аднак, па-ранейшаму не прызнае аднаполыя шлюбы.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Эканамісты Сербіі
Катэгорыя:Палітыкі Сербіі
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Сербіі
Катэгорыя:Міністры Сербіі
Катэгорыя:Жанчыны-кіраўнікі дзяржаў і ўрадаў
Калачэеўскі раён

**Калачэ́еўскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым усходзе Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Калач.

## Геаграфія 
Калачэеўскі раён мяжуе з Петрапаўлаўскім, Верхнемамонскім, Паўлаўскім і Вараб’ёўскім раёнамі, а таксама Тамбоўскай і Растоўскай абласцямі. Плошча раёна складае 2105,83 км².

## Гісторыя 
Калачэеўскі раён быў утвораны 30 ліпеня 1928 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР.

## Эканоміка 
Эканоміку раёна вызначае аграпрамысловы комплекс, у склад якога, акрамя апрацоўчых прадпрыемстваў, уваходзяць сельскагаспадарчыя прадпрыемствы розных форм уласнасці і сялянскія гаспадаркі.

## Спасылкі 
* Калачэеўскі раён  / Варонежскі гід. 

Катэгорыя:Раёны Варонежскай вобласці
Іван Васілевіч

**Іван Васілевіч**:
* Іван Антонавіч Васілевіч (1894—1938) — дзяржаўны дзеяч БССР.
* Іван Ігнацьевіч Васілевіч (нар. 1941) — беларускі архітэктар.
Эрмітажныя каты

ных катоў]]
**Эрміта́жныя каты́** — каты, якіх афіцыйна трымаюць на тэрыторыі пецярбургскага Зімняга палаца з часоў, калі ён быў пабудаваны, з мэтай прадухілення інтэнсіўнага размнажэння пацукоў і мышэй у Эрмітажы.
Паводле словаў дырэктару музея Міхаіла Піятроўскага, «каты — легенда эрмітажнага жыцця і яго неад’емная частка», а «інтэрв'ю і здымкі пра катоў, не радзейшыя, чым пра Рэмбранта».

## Гісторыя 
Лічыцца, што гісторыя эрмітажных катоў пачынаецца з прывезенага з Нідэрландаў Пятром I ката па мянушцы Васіль, якога пасялілі ў драўляным Зімнім палацы. Паводле іншай версіі, Пётр узяў Васіля ў 1724 годзе з дому галандскага купца, які гандляваў на Валагодчыне.

У XVIII стагоддзі ў Зімнім палацы распладзілася вялікая колькасць мышэй і пацукоў, якія наносілі істотную шкоду будынку. Паводле падання, да імператрыцы Лізаветы Пятроўны дайшлі чуткі, што ў Казані, дзякуючы катам, не засталося грызуноў. У 1745 годзе яна загадала даслаць з Казані да двара 30 найлепшых катоў. Заснавальніца Эрмітажа імператрыца Кацярына II катоў не любіла, але пакінула іх у палацы і надала ім статус «ахоўнікаў карцінных галерэй».

Каты жылі ў палацы і ў XIX—XX стагоддзях. Падчас блакады Ленінграда ўсе каты загінулі, а Зімні літаральна кішэў пацукамі. Пасля вайны ў Ленінград з Омска, Цюмені і Іркуцка было завезена 5 тысяч катоў, і неўзабаве пацукі зніклі.

У наш час кожны эрмітажны кот мае асабісты пашпарт, ветэрынарную картку і афіцыйна лічыцца кваліфікаваным спецыялістам па ачыстцы музейных сутарэнняў ад пацукоў. Катоў трымаюць у добрых умовах. Пры музеі існуе Клуб сяброў катоў Эрмітажа, а штовясну музей ладзіць *«Дзень эрмітажнага ката»*.

## Гл. таксама 
* Сквер сібірскіх катоў

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт Эрмітажных катоў 
* Англамоўны блог пра эрмітажных катоў  

Катэгорыя:Знакамітыя каты
Катэгорыя:Эрмітаж
Катэгорыя:З’явіліся ў XVIII стагоддзі
Іван Ігнацьевіч Васілевіч

**Іван Ігнацьевіч Васілевіч** (, ст. Палессе, Мядзельскі раён, Мінская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1968 годзе. Працаваў у Мінскпраекце, з 1976 года — галоўны архітэктар праектаў у Белдзяржпраекце.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1973 года. Пражывае ў г. Мінску.

## Творчасць 
а і Сельгастэхпраекта па праспекце Машэрава]]
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): будынкі інстытутаў Белдзіправадгаса (1972), Сельгастэхпраекта (1976), лабараторны корпус Белдзіправадгаса (1980), комплексы будынкаў УНДІТІМЖ (1979—1983), эксперыментальнай вытворчасці Інстытута тэхнічнай кібернетыкі,  з вопытнай доследнай Інстытута фізікі АН БССР (1986), галоўны павільён будаўнічай выстаўкі Дзяржбуда БССР, паліклініка МУС па вул. Мяснікова (1988) у Мінску, планіроўка і забудова пас. Таксімо на БАМе (1986), аўтар Дома Саветаў у Слуцку (1986).

## Узнагароды 
2-я прэмія на рэспубліканскім конкурсе за праект Дома архітэктара (1974, у аўтарскім калектыве).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары Слуцка
NHLST

**«NHLST»** (часам **NIHILIST**, ) — беларускі прагрэсіўны дэз-метал-гурт, створаны Янам Аладавым — рэкардсменам па бесперапыннай гры на бубнах (25 гадзін).

## Склад 
* Ян Аладаў — бубны, аранжыроўка, музыка
* Уладзімір Дабрацоў — гітара
* Макс Самусевіч — спеў, лірыка
* Дзмітрый Дземідовіч — бас-гітара
* Дамінік Сабалеўскі — саксафон

## Дыскаграфія 
### Поўнафарматныя альбомы 
* Dogmat (2017)
* 5 (2022)

### Міні-альбомы 
* Born In The Casket (2016)
* Спгс (2021)

### Супольныя альбомы 
* Сплит (NHLST / PTFB)

### Сінглы 
* Deceived (2016)
* Bay of hope (2019)
* Doom (2020)
* Mario (2020)

### Кліпы 
* Весна (2019)

## Спасылкі 
* Гурт на «Youtube»
* Гурт на «Soundcloud»
* Рэпартаж з рэкордам

### У сацыяльных сетках 
* Афіцыйная суполка ў сацыяльнай сетцы «У Кантакце»
* Афіцыйная суполка ў сацыяльнай сетцы «Фэйсбук»
* Афіцыйная суполка ў сацыяльнай сетцы «Інстаграм»
* Афіцыйная суполка ў сацыяльнай сетцы «Твітар»

Катэгорыя:Музычныя калектывы, якія з’явіліся ў 2015 годзе
Катэгорыя:Дэз-метал-гурты Беларусі
Катэгорыя:Гурты прагрэсіўнага метала Беларусі
Сцяпан Іўсцінавіч Васілевіч

**Сцяпан Іўсцінавіч Васілевіч** (нар. , в. Казловічы, Слуцкі раён, Мінская вобласць) — беларускі архітэктар. Кандыдат архітэктуры (1972), дацэнт (1981).

## Біяграфія 
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У 1960 годзе скончыў Беларускі політэхнічны інстытут. Працаваў у трасце «Аргтэхбуд» Міністэрства будаўніцтва БССР, ІБіА АН БССР, у БелНДІПгорадабудаўніцтва, з 1976 года — дацэнт кафедры тэорыі і гісторыі архітэктуры Беларускага політэхнічнага інстытута.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1970 года. Член КПСС з 1945 года.
Пражываў у Мінску.

## Творчасць 
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): карпусы завода лічыльных машын і радыёзавода ў Мінску (1960), праекты рэканструкцыі прамысловых прадпрыемстваў будаўнічай індустрыі (1960—1963), планіроўкі і забудовы вул. Гагарына ў Барысаве (1968). Аўтар навуковых публікацый.

## Узнагароды 
Узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны I і II ступені, Чырвонай Зоркі (1944), медалямі.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Слуцкім раёне
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Члены КПСС
Трабская суконная мануфактура

**Тра́бская суко́нная мануфактура** — мануфактура, якая дзейнічала ў 1806—1854 гадах у мястэчку Трабы Ашмянскага павета Віленскай губерні (сучасная вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі).

Мануфактура размяшчалася ў дзевяці драўляных будынках. Мела вадзяны рухавік, фарбавальню і сукнавальню. У 1823—1828 гадах — 36 ткацкіх станкоў, 6 часальных і 6 стрыгальных машын, 3 прадзільныя машыны. Працаваў 221 прыгонны селянін.

Мануфактура вырабляла розныя гатункі сукна, байку, коўдры, гунькі. У 1824 годзе было выраблена 25 тыс. аршынаў сукна.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Колішнія прадпрыемствы Гродзенскай вобласці
Катэгорыя:Мануфактуры Беларусі
Катэгорыя:Трабы
Катэгорыя:З’явіліся ў 1806 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1854 годзе
Катэгорыя:1806 год у Беларусі
Альберт Арсеньевіч Васільеў

**Альберт Арсеньевіч Васільеў** (, Парфёнава, Вашкінскі раён, Валагодская вобласць — )  — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Ленінградскі інжынерна-будаўнічы інстытут у 1958 годзе. Працаваў у праектных арганізацыях Архангельска, Яраслаўля, з 1963 года — кіраўнік групы архітэктараў у Белдзяржпраекце, Белкааппраекце, з 1972 года — у БелНДІПгорадабудаўніцтва.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1967 года. Пражываў у Мінску. Памёр у 2017 годзе.

## Творчасць 
Асноўныя працы: генпланы Слоніма (1964), Асіповічаў (1965), Каменца (1975), ПДП цэнтра Мікашэвічаў; у аўтарскім калектыве: генпланы Стоўбцаў (1977), доследна-паказальны праект Смалявічаў (1985).

Публікаваў свае вершы ў газетах «Веснік міру», «Сям’я», зборніку «Натхненне». Выдаў зборнік вершаў «Лёгкія цені» (2002; ).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Горадабудаўнікі Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары Слоніма
Катэгорыя:Архітэктары Асіповічаў
Катэгорыя:Архітэктары Каменца
Катэгорыя:Архітэктары Мікашэвічаў
Катэгорыя:Архітэктары Стоўбцаў
Катэгорыя:Архітэктары Смалявічаў
Катэгорыя:Паэты Беларусі
Валынскія немцы

**Валынскія немцы** (, ) — адна з этнічных меншасцей Украіны, што пражывала на Валыні да Другой сусветнай вайны.

## Гісторыя 
Першай нямецкай калоніяй на Валыні лічыцца паселішча ў Галендры Уладзімір-Валынскага павета (цяпер у Цярнопальскай вобласці), заснаванае ў 1797 годзе. У 1804 годзе немцы пасяліліся ў Антонаўцы, каля мястэчка Кунеў (цяпер у Хмяльніцкай вобласці), у 1817 г. з’явілася калонія Вальдгайм. У Ровенскім павеце першая нямецкая калонія — Сафіеўка — з’явілася ў 1811 годзе. Пачынаючы з 1815 года на Валынь сталі перасяляцца немцы з Заходняй Прусіі і менаніты з Пфальца (якія мелі швейцарскае паходжанне). Асабліва шмат немцаў перасялілася ў рэгіён у 1860-я гады: калі ў 1862 годзе ў Валынскай губерні пражывала 4 247 немцаў, то ў 1868 г. іх налічвалася ўжо 20 505 чалавек (большасць з іх паходзіла з Прусіі і Аўстрыі).

Па стане на 1871 год немцы пражывалі ў 56 паселішчах Луцкага павета, 31 — Ровенскага, 28 — Жытомірскага, 22 — Ноўгарад-Валынскага павета, па некалькі нямецкіх паселішчаў існавала таксама ва Уладзімір-Валынскім, Дубенскім, Астрожскім і Оўруцкім паветах. Немцы жылі адасоблена, амаль не кантактуючы з украінскім насельніцтвам.

Паводле перапісу 1897 года, для 171 331 асоб, што жылі на Валыні, роднай мовай была нямецкая. Найбольшую вагу нямецкамоўныя асобы складалі ў Луцкім павеце — 30 255 чалавек, або 12,0 % насельніцтва. Пераважная большасць валынскіх немцаў вызнавалі пратэстанцтва (лютэранства і менаніцтва).

Да Першай сусветнай вайны на Валыні пражывала каля 200 тысяч немцаў. Падчас яе частка немцаў была пераселена ў Германію, яшчэ частка была выслана царскімі ўладамі ў Сібір. Каб пазбегнуць гэта дэпартацыі, многія немцы пабраліся шлюбам з украінцамі. У міжваенны перыяд тэрыторыя валынскіх немцаў была падзелена паміж Польшчай і Савецкай Расіяй. У апошняй у 1930 годзе быў утвораны Пулінскі нямецкі раён, які ўваходзіў у склад Валынскай (Жытомірскай) акругі і праіснаваў да 1935 года.

Падчас Другой сусветнай вайны ў 1939 годзе з польскай тэрыторыі было пераселена ў Вартэланд каля 45 000 чалавек валынскіх і галіцкіх немцаў. Тых немцаў, што пражывалі ў савецкай частцы Валыні (каля 44 600 чалавек) перасялілі службы СС у 1943—1944 гадах, спачатку ў Беласток, а потым у Вартэланд.

Пасля 1945 года частка валынскіх немцаў вярнулася ў СССР, частка здолела застацца ў Германіі. Вялікая канцэнтрацыя іх была ў Лінстаў (цяпер у складзе зямлі Мекленбург — Пярэдняя Памеранія). З 1992 года там працуе музей і Культурны і грамадскі цэнтр валынянаў-перасяленцаў.

## Гл. таксама 
* Украінскія немцы
* Гегевальд (акруга)
* Валынскія чэхі

## Спасылкі 
* З гісторыі немцаў Валыні
* Швацарскія менаніты на Валыні

Катэгорыя:Народы Украіны
Катэгорыя:Нямецкая дыяспара
Катэгорыя:Валынь
Кацярына Паўлаўна Вернер

**Кацярына Паўлаўна Вернер** (, Варшава) — беларускі і расійскі архітэктар.

## Біяграфія 
У пачатку Вялікай Айчыннай вайны пражывала ў Маскве. Асуджана на спецпаселішча па нацыянальнай прыкмеце. Рэабілітаваная ў 2004 годзе.

Скончыла Маскоўскі архітэктурны інстытут у 1956 годзе. Працавала ў Орску, з 1962 па 1975 г. — архітэктарам, вядучым архітэктарам у Белдзіпрасельбудзе, Белдзіпрахарчпраме, у праектна-канструктарскім бюро Мінхарчпрама БССР.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1962 года. Пражывала ў Мінску.

## Творчасць 
Распрацоўвала праекты планіроўкі і забудовы пасёлкаў, кварталаў Орска (1947—1956), сядзіб саўгасаў Какчатаўскай і Гомельскай абласцей (1956-68).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя савецкай уладай
Катэгорыя:Архітэктары Расіі
Катэгорыя:Постаці  Орска
Заазерыцкі сельсавет

**Заазе́рыцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дзісенскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Заазерцы.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Дзісенскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Язненскага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Дзісенскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Хахольскі раён

**Хахо́льскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным захадзе Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр —  пасёлак гарадскога тыпу Хахольскі.

## Геаграфія 
Хахольскі раён мяжуе з Семілуцкім, Кашырскім, Астрагожскім, Рап’ёўскім і Ніжнядзевіцкім раёнамі, а таксама гарадамі Варонеж і Новаваронеж. Плошча раёна складае 1470 км².

## Гісторыя 
Раён быў утвораны 18 студзеня 1935 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК РСФСР у складзе Варонежскай вобласці.

## Спасылкі 
* Сайт раённай адміністрацыі  
* Хахольскі раён  / Варонежскі гід. 

Катэгорыя:Раёны Варонежскай вобласці
Дэні Эльфман

**Дэ́ніэл Ро́берт «Дэ́ні» Э́льфман** (; нар. , Лос-Анджэлес, ЗША) — амерыканскі музыкант-інструменталіст, кампазітар. Чатырохразовы намінант на прэмію «*Оскар*».

## Выбраная фільмаграфія 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Кампазітары XX стагоддзя
Катэгорыя:Кампазітары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Кампазітары ЗША
Катэгорыя:Кінакампазітары ЗША
Катэгорыя:Акцёры XX стагоддзя
Катэгорыя:Акцёры XXI стагоддзя
Катэгорыя:Акцёры ЗША
Катэгорыя:Акцёры тэлебачання ЗША
Катэгорыя:Кінапрадзюсары XX стагоддзя
Катэгорыя:Кінапрадзюсары ЗША
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Сатурн»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Спадарожнік»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Эмі»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Грэмі»
Іван Іванавіч Барзоў

**Іван Іванавіч Барзоў** ( — 4 чэрвеня 1974, Масква) — савецкі лётчык марской тарпеданоснай авіяцыі ў гады Вялікай Айчыннай вайны і военачальнік, маршал авіяцыі (1972), Герой Савецкага Саюза (22 ліпеня 1944), з мая 1962 года да канца жыцця — камандуючы авіяцыяй Ваенна-Марскога флоту СССР.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Маскоўскай вобласці
Катэгорыя:Маршалы авіяцыі
Катэгорыя:Савецкая гвардыя
Катэгорыя:Удзельнікі савецка-фінскай вайны
Катэгорыя:Лётчыкі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Выкладчыкі Ваенна-марской акадэміі імя М. Г. Кузняцова
Лясныя пажары ў Чарнобыльскай зоне адчужэння (2020)

**Лясныя пажары ў Чарнобыльскай зоне адчужэння ў красавіку 2020 года** — буйны лясны пажар, які здарыўся ў красавіку — маі 2020 года ў Чарнобыльскай зоне адчужэння на тэрыторыі Украіны.

## Гісторыя 
Пажары пачаліся 4 красавіка 2020 года ў Чарнобыльскай зоне адчужэння на тэрыторыі Катоўскага лясніцтва паміж ПГТ Палескае, вёскамі Тарасаў і Владзіміраўка, а затым і ў Жытомірскай вобласці. Маштабны лясны пажар у Чарнобыльскай зоне ўдалося патушыць за 10 сутак, але 16 красавіка з-за моцнага ветру зноў паўстаў адкрыты агонь. Да тушэння былі прыцягнутыя больш за 500 чалавек і больш за 120 адзінак тэхнікі.

На працягу першага тыдня пажар ахапіў тэрыторыі Карагадскага, Катоўскага і Дзянісавецкага лясніцтваў. Пажар нанёс шкоду фауне, флоры і экалогіі. Агнём знішчана частка лясоў, 12 аддаленых вёсак, могілкі. Па стане на 17 красавіка згарэлі тэрыторыі былых вёсак: Лелеў (і база адпачынку «Ізумрудны» зблізку яго), Капачы, Палескае, Грэзля, Рудня-Грэзлянская, Каўшылаўка, Варовічі, Буда-Варовічі, Мартыновіч, Волхаў, Чыстагалоўка. Згарэла тэрыторыя ваеннага гарадка Чарнобыль-2, ад пажару пацярпеў сам горад Чарнобыль, аднак пажар не дасягнуў ЧАЭС.

Па стане на 17 красавіка 2020 года папярэдняя ацэнка плошчы пажараў складала каля 11 500 га. Цалкам усе пажары былі ліквідаваны да сярэдзіны мая.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Карта пажараў Чарнобыльскай зоны адчужэння 
* В Европе боятся чернобыльского облака // НГ, 21.04.2020
* Как Украина отравила воздух над всей Европой // Взгляд, 18 апреля 2020

Катэгорыя:Катастрофы 2020 года
Катэгорыя:2020 год ва Украіне
Катэгорыя:Красавік 2020 года
Катэгорыя:Зона адчужэння Чарнобыльскай АЭС
Катэгорыя:Лясныя пажары
Татарская Вікіпедыя

**Татарская Вікіпедыя** () — раздзел Вікіпедыі на татарскай мове. Адкрыты 15 верасня 2003 года. Першапачаткова функцыянаваў толькі на лацініцы. Станам на  утрымлівае   і займае -е месца сярод усіх моўных раздзелаў Вікіпедыі.

Татарская Вікіпедыя падобная на сербахарвацкую, у абодвух праектах можна пісаць артыкулы як на кірыліцы, так і на лацініцы. Спачатку артыкулы пісаліся толькі на лацініцы, потым у рамках праекта пачалося суіснаванне двух алфавітаў. Зараз падаўляючая большасць артыкулаў у праекце напісана кірыліцай. Аднак частка артыкулаў застаецца лацінізаванай.

## Гісторыя 
* 28 снежня 2009 года створаны 5-тысячны артыкул.
* 8 ліпеня 2011 года створаны 10-тысячны артыкул.
* 10 сакавіка 2013 года створаны 25-тысячны артыкул.
* 28 ліпеня 2013 года створаны 50-тысячны артыкул.
* 28 студзеня 2018 года створаны 75-тысячны артыкул.
* 3 ліпеня 2018 года створаны 80-тысячны артыкул.
* 10 лютага 2020 года створаны 88 888-ны артыкул.

Катэгорыя:Татарская мова
Зубрыцкі

**Зубрыцкі** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* А. В. Зубрыцкі — кінематаграфіст
* Віктар Вацлававіч Зубрыцкі — беларускі палітык.
* Міхаіл Конанавіч Зубрыцкі (нар. 1931) — беларускі эпідэміёлаг, гігіеніст, арганізатар аховы здароўя
* Уладзіслаў Зубрыцкі (нар. 1999) — беларускі футбаліст.
* Каміль Зубрыцкі — польскі гулец у снукер.
* Эдуард Іосіфавіч Зубрыцкі (1942—2008) — беларускі паэт і журналіст.

## Гл. таксама 
* Пасікы-Зубрыцкі
* Зубрыцкая
Сусветная прэмія саўндтрэкаў 2002

**2-я цырымо́нія прысуджэ́ння Сусве́тнай прэ́міі саўндтрэ́каў** адбылася 19 кастрычніка 2002 года ў Генце, Бельгія.

## Пераможцы і намінанты 
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны жоўтым колерам фона &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; і прыводзіцца першым.

### Кінакампазітар года 
### Найлепшая арыгінальная музыка да фільма 
### Прэмія за прыжыццёвыя дасягненні 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Спіс пераможцаў прэміі за ўсе гады  на сайце Сусветнай прэміі саўндтрэкаў
* 2-я Сусветная прэмія саўндтрэкаў  на сайце «Internet Movie Database»

Катэгорыя:Сусветная прэмія саўндтрэкаў
Катэгорыя:Кінапрэміі 2002 года
Катэгорыя:Музычныя прэміі 2002 года
Катэгорыя:2002 год у кіно
Катэгорыя:2002 год у музыцы
Катэгорыя:2002 год у Бельгіі
Катэгорыя:Падзеі 19 кастрычніка
Катэгорыя:Кастрычнік 2002 года
Кірвель

**Кірвель** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Анатоль Кірвель (1939—2008) — беларускі пісьменнік, публіцыст, грамадска-культурны дзеяч.
* Вольга Чаславаўна Кірвель (нар. 1976) — беларускі вучоны, кандыдат эканамічных навук
* Ян Кірвель — беларускі палітык.
Вера Зіноўеўна Віткіна

**Вера Зіноўеўна Віткіна** (, Мінск) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1971 годзе. Працавала ў Мінскім абласным філіяле Белдзяржпраекта, у Мінскграмадзянпраекце, з 1978 года — старшы архітэктар у БелНДІдзіпрасельбудзе.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
Асноўныя працы: комплексы жылля і інтэрнатаў з блокам абслугоўвання па вул. Гагарына ў Барысаве (1973, 1977, у аўтарскім калектыве), праект 2-й чаргі  Беларускага ўпраўлення грамадзянскай авіяцыі ў Мінску (1975), жылы дом з прамтаварнай крамай па вул. Суворава ў Гродне (1976), ТЭА новых тыпавых сельскіх школ з паменшанай напаўняльнасцю класаў, комплекснай серыі сельскіх грамадскіх будынкаў для пасёлкаў з насельніцтвам да 1000 жыхароў (1984).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Барысава
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары Гродна
Элеанора Раманаўна Вішнеўская

**Элеанора Раманаўна Вішнеўская** (, Менск — 2016, Мінск) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Нарадзілася  года ў Менску. Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1958 годзе. З 1958 года — архітэктар, галоўны архітэктар праектаў у Белдзяржпраекце.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1962 года. Пражывала ў Мінску. Памерла ў 2016 годзе.

## Творчасць 
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): клуб трактарнага завода (1961), інтэр’ер залы Белдзяржфілармоніі (1962) у Мінску, міжнародны маладзёжны лагер «Юнацтва» на Заслаўскім вадасховішчы пад Мінскам (1973), серыі тыпавых праектаў малых архітэктурных форм і элементаў добраўпарадкавання рознага прызначэння (1973—1988), домікаў, гаспадарчых будоў для садовых участкаў (1978—1988), жылыя дамы для індывідуальнага будаўніцтва ў гарадах і гарадскіх пасёлках БССР (1985—1988), індывідуальныя праекты добраўпарадкавання тэрыторыі жылых і грамадскіх зон Мінска (1975—1988). Сярод друкаваных выданняў — «Каталог малых архітэктурных формаў» (Мінск, 1979), «Домік на садовым участку» (Мінск, 1988).

## Бібліяграфія 
* Домик на садовом участке : практическое пособие / Э. Р. Вишневская, А. Н. Найдович. — Минск, 1988.

## Узнагароды 
Узнагароджана Граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1983).

## Літаратура 
* 

* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Марк Эспер

**Марк Томас Эспер** (; нар. ) — амерыканскі дзяржаўны дзеяч. Займае пасаду міністра абароны ЗША, на якую быў прызначаны 23 ліпеня 2019 года. Раней займаў пасаду міністра арміі ЗША (2017—2019).

## Біяграфія 
Марк Эспер скончыў Ваенную акадэмію ЗША, удзельнічаў у вайне ў Персідскім заліве. Пасля заканчэння вайны да заняцця пасады міністра арміі быў лабістам зброевай кампаніі Raytheon.

Катэгорыя:Міністры абароны ЗША
Эдуард Іосіфавіч Зубрыцкі

**Эдуард Іосіфавіч Зубрыцкі** (, в. Шклянцы, Докшыцкі раён, Віцебская вобласць — ) — беларускі паэт і журналіст. З 2005 года член Саюза пісьменнікаў Беларусі.

## Біяграфія 
У 1968 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. Працаваў настаўнікам у Чашніцкім і Верхнядзвінскім раёнах. З 1971 года супрацоўнік рэдакцыі верхнядзвінскай раённай газеты «Дзвінская праўда».

Першыя вершы надрукаваў у 1960 годзе ў Бягомльскай раённай газеце «Савецкі патрыёт» і часопісе «Маладосць». З гэтага часу яго творы пачалі з’яўляцца таксама ў часопісах «Полымя», «Беларусь», «Работніца і сялянка», рэспубліканскіх і абласных газетах, змяшчаліся ў альманахах «Дзень паэзіі», «Універсітэт паэтычны», «Квадра», «Віцебшчына літаратурная», іншых калектыўных зборніках. Эдуард Іосіфавіч — аўтар аповесці «Суэма» (1968), паэмы «Жальба Сар’янскай пушчы» (1993). У 1975 г. выйшаў зборнік яго вершаў і паэм «Блакітныя казкі». Пачынаючы з 2001 года, адна за другой выйшлі зборнікі вершаў: «Птушка з водсветам заранкі» (2001), «Рабінавыя астравы» (2004), «Мне б хоць кропельку неба» (2005), «Журлівіца» (2006), «След чмяля» (2006), «Прычашчэнне» (2007), «Сцяблінка баравая» (2007).

У 2011 годзе ў бібліятэцы гэтага саюза выйшла кніга выбраных твораў Эдуарда Іосіфавіча «Восень над вогнішчам».

## Літаратура 
* Зубрыцкі Эдуард Іосіфавіч // Памяць: Докшыцкі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]; уклад. А. В. Скараход; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : БелЭн, 2004. — С. 623.
* Макарэвіч, В. Вяртанне / В. Макарэвіч // Літаратура і мастацтва. — 2008. — 29 лют. — С. 7.
* Пакульневіч, Я. Паэт ад неба і зямлі / Я. Пакульневіч // Дзвінская праўда (Верхнядзвінск). — 2017. — 18 крас. — С. 3.
* Палачанін, Ф. А. Эдуард Зубрыцкі // Докшыцкі край / Ф. А. Палачанін. — Мінск : Беларусь, 2009. — С. 124—125.
* Салтук, А. Журлівіца ягонага лёсу / А. Салтук // Літаратура і мастацтва. — 2012. — 20 крас. — С. 4.

Катэгорыя:Паэты Беларусі
Катэгорыя:Журналісты Беларусі
Катэгорыя:Журналісты XX стагоддзя
Катэгорыя:Паэты XX стагоддзя
Анатоль Мяфодзьевіч Кірвель

**Анатоль Мяфодзьевіч Кірвель** (, в. Вітунічы, Докшыцкі раён, Віцебская вобласць — ) — беларускі пісьменнік, публіцыст, грамадска-культурны дзеяч. Член Саюза беларускіх пісьменнікаў (1995).

## Біяграфія 
У 1968—1971 гадах вучыўся ў Мінскім дзяржаўным педінстытуце замежных моў.

Працаваў у Карэліі, Валагодскай вобласці (Расія). 3 1977 года жыў у Санкт-Пецярбургу. Быў слесарам, маляром, мастаком-афарміцелем, будаўніком. Рэдактар-выдавец незалежнай газеты пецярбургскіх беларусаў «Родзічы» (выходзіць са снежня 1991 года). Старшыня суполкі міжнароднага фонду Я. Купалы, член Рады Беларускага грамадска-культурнага таварыства ў Санкт-Пецярбургу, прэзідэнт Незалежнай асацыяцыі аматараў прыгожага пісьменства «Новая Беларусь» (Санкт-Пецярбург), якая займаецца наладжваннем літаратурных сувязей пецярбургскай дыяспары з Бацькаўшчынай. Удзельнічаў у Мінску ў рабоце I Міжнароднага кангрэса беларусістаў (1991), Сходу беларусаў блізкага замежжа (1992), трох з’ездаў беларусаў свету (1993, 1997, 2001).

## Творчасць 
Першае апавяданне «Бульбіна» надрукаваў у 1967 годзе ў часопісе «Маладосць». Аўтар зборнікаў апавяданняў, вершаў і мініяцюр у прозе, афарызмаў і інш. («Човен Харона» (1993); «Урбанія» (1994); «Чалавеку ўласціва», «Формула замежжа», (абодва 1996); «Ласінае крэда» (1997); «Адзінка вымярэння» (2000); «Мармуровы воўк», «Вакансія» (абодва 2001); «Мёртвы горад» (2002); «Сумная кніга пра звяроў» (2003), укладальнік і выдавец зборніка паэзіі «Тры грацыі» (2002). У беларускай перыёдыцы апублікаваў шэраг літаратуразнаўчых і крытычных артыкулаў пра творчасць маладых беларускіх празаікаў і паэтаў пад назвай «Літаратурная палітра».

## Літаратура 
* З Айчынай у сэрцы // Літаратура і мастацтва. — 2008. — 23 мая. — С. 12.
* Кірвель Анатоль Мяфодзьевіч // Памяць: Докшыцкі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]; уклад. А. В. Скараход; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : БелЭн, 2004. — С. 625.
* Палачанін, Ф. А. Анатоль Кірвель // Докшыцкі край / Ф. А. Палачанін. — Мінск : Беларусь, 2009. — С. 125.

Катэгорыя:Паэты Беларусі
Катэгорыя:Постаці беларускай эміграцыі
Катэгорыя:Беларусы ў Санкт-Пецярбургу
Іспанія на конкурсе песні Еўрабачанне

**Іспанія** дэбютавала на конкурсе песні «Еўрабачанне» у 1961 годзе, калі Канчыта Баўтыста з песняй *«Estando contigo»* заняла 9-е месца. З 1999 года ўваходзіць у «Вялікую пяцёрку», разам з Вялікабрытаніяй, Германіяй, Італіяй і Францыяй, гэта дае ёй права аўтаматычнага праходу ў фінал.

Іспанія перамагала ў конкурсе двойчы: першы раз у 1968 годзе, калі краіну прадстаўляла Масіль з песняй «La, la, la», і другі раз у наступным годзе, калі ад краіны ўдзельнічала Саломе з песняй «Vivo Cantando». Аднак конкурс праводзіўся ў краіне толькі адзін раз. Пасля другой перамогі было вырашана, што конкурс пройдзе ў Нідэрландах. Таксама Іспанія чатыры разы займала другое месца, і адзін раз трэцяе. Акрамя таго, краіна пяць разоў займала апошняе месца, у тым ліку, тры разы не атрымала ні аднаго бала. З 2005 года краіна не мае вялікіх поспехаў на конкурсе. За апошнія 15 гадоў Іспанія патрапіла ў топ-10 толькі 2 разы (пры гэтым двойчы на 10 месцы). 

Іспанія ўдзельнічае ў конкурсе бесперапынна з 1961 года, і за ўвесь час удзелу набрала 2738 балаў.

## Удзельнікі 
:  *Пераможца*&nbsp;
:  *Другое месца*
:  *Трэцяе масца*
:  *Чацвертае месца*
:  *Пятае месца*
:  *Апошняе месца*
:  *Аўтаматычны праход у фінал*
:  *Не ўдзельнічала, або была дыскваліфікавана*

## Правядзенне Еўрабачання ў краіне 
## Гісторыя галасавання 
Па стане на  год гісторыя галасавання Іспаніі выглядае наступным чынам:

|

|

|}

## Прэмія Марсэля Безансона 
## Фотагалерэя 

File:Eurovision Song Contest 1965 - Conchita Bautista.jpg|Канчыта Баўтыста ў Неапале (1965)
File:Julio Iglesias (Spanje), Bestanddeelnr 923-3697.jpg|Хуліа Іглесіас у Амстэрдаме (1970)
File:Flickr - proteusbcn - Eurovision Song Contes 2004 - Istambul (34).jpg|Рамон у Стамбуле (2004)
File:ESC 2007 Spain - D'Nash - I love you mi vida.jpg|D'NASH у Хельсінкі (2007)
File:David Fernández Ortiz - Rodolfo Chikilicuatre - ESC 2008.jpg|Радольфа Чыкілікуатрэ ў Белградзе (2008)
File:Flickr_-_aktivioslo_-_Eurovision_-_Dem_fem_store_-_First_rehearsal_%281%29.jpg|Даніэль Дыхес у Осла (2010)
File:ESC2013 - Spain 04 (crop).jpg|El Sueño de Morfeo ў Мальмё (2013)
File:ESC2014 - Spain 04.jpg|Рут Ларэнца ў Капенгагене (2014)
File:20150520_ESC_2015_Edurne_2318.jpg|Эдурнэ ў Вене (2015)
File:ESC2016 - Spain 09.jpg|Барэй у Стакгольме (2016)
File:Manel Navarro (Spain). Photo 351.jpg|Манэль Навара ў Кіеве (2017)
File:Amaia & Alfred (Spain 2018).jpg|Альфрэд і Амая ў Лісабоне (2018)
File:Miki-ensayo3.jpg|Мікі ў Тэль-Авіве (2019)

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт конкурса песні Еўрабачанне

Катэгорыя:Музыка Іспаніі
Катэгорыя:Краіны на конкурсе песні Еўрабачанне
Беларускі археаграфічны штогоднік

**«Белару́скі археаграфі́чны штого́днік»** — навуковы часопіс Археаграфічнай камісіі Камітэта па архівах і справаводстве пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь (з 2006 года — Дэпартамента па архівах і справаводстве Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь) і Беларускага навукова-даследчага інстытута дакументазнаўства і архіўнай справы. Выдаецца з 2000 года. На 2019 год выйшла 20 выпускаў. Разлічаны на вузкае кола спецыялістаў. З’яўляецца першай рэалізаванай спробай архівістаў Беларусі заснаваць уласны часопіс.

Першым галоўным рэдактарам выдання быў Расціслаў Платонаў (да лістапада 2001 года). У 2002—2004 гадах рэдактарамі былі Юрый Несцяровіч, Міхась Шумейка, Язэп Янушкевіч. У 2005—2006 гадах галоўным рэдактарам штогодніка быў Уладзімір Коршук, з 2007 года — Эдуард Савіцкі. Публікуе матэрыялы па праблемах тэорыі, методыкі і гісторыі археаграфіі, архівазнаўства, дакументазнаўства, крыніцазнаўства і краязнаўства, гісторыі дзяржаўных устаноў, агляды архіўных фондаў і калекцый гістарычных дакументаў, дакументы Нацыянальнага архіўнага фонду Рэспублікі Беларусь і іншую інфармацыю.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Часопісы Беларусі
Катэгорыя:Часопісы на беларускай мове
Катэгорыя:Часопісы на рускай мове
Катэгорыя:Археаграфія ў Беларусі
Крыніца (часопіс)

**«Крыні́ца»** — беларускі часопіс.

## Гісторыя 
Пачаў выходзіць з 1989 года пад кіраўніцтвам Уладзіміра Някляева. На той момант вакол выдання згуртаваліся беларускія паэты, празаікі, мастакі, музыкі. У 1989—1994 гадах выданне пазіцыянуе сябе як масавы грамадска-палітычны часопіс, паступова нарошчваючы ўласна літаратурна-мастацкую частку. Абмяркоўвае актуальныя праблемы народаў СССР, а пасля знікнення Савецкага Саюза аналізуе палітычную, эканамічную і культурную сітуацыю ў краінах СНД. Выходзіў на беларускай і рускай мовах — дубліравана. У 1994—2002 гадах — элітарны інтэлектуальны літаратурны часопіс на беларускай мове, арыентаваны выключна на беларускую чытацкую аўдыторыю, перадусім на творчую інтэлігенцыю. У 1994 годзе адначасова пабачылі свет № 7—8 «старога» часопіса і № 7 (1) — новага, часопіс распачаў новую нумарацыю. У 2002 годзе «Крыніца» выдала два нумары (№ 9-10, 11-12) пад ранейшай назвай, а пасля змяніла найменне на «Крыніца. Славянскі свет», захаваўшы старую нумарацыю. Часопіс выходзіў на працягу 2003 г. і меў за мэту знаёміць з літаратурай славянскіх народаў. З 2004 года «Крыніца» спыняе сваё існаванне.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Часопісы Беларусі на беларускай мове
Катэгорыя:Часопісы на рускай мове
Каралеўскае паляванне

«**Каралеўскае паляванне»** () — беларуская тэлевізійная праграма аб зорках , якая выходзіла на тэлеканале БТ з вядучай Кацярынай Дзямчук. Тэлеперадача стваралася ў фармаце . У перадачы ў розныя часы ў якасці гасцей прымалі ўдзел «», «Песняры» (1998), Вячаслаў Ціханаў (1998), Раймандс Паўлс.

## Спасылкі 
* Вячеслав Тихонов. Интервью (БТ, «Королевская охота», 1998 год)
* Музыкальное поздравление с Рождеством от Раймонда Паулса (БТ, телецикл «Королевская охота»)
* Королевская охота (БТ, 1998) Интервью государственного ансамбля «Песняры»

Катэгорыя:Тэлеперадачы Беларусі
Генадзь Іванавіч Янаеў

**Генадзь Іванавіч Янаеў** (; , сяло Перавоз — , Масква) — савецкі дзяржаўны, партыйны і прафсаюзны дзеяч.

У 1990 годзе быў старшынёй Усесаюзнага цэнтральнага савета прафесійных саюзаў. 27 снежня 1990 года быў прызначаны на пасаду віцэ-прэзідэнта СССР. У жніўні 1991 года Янаеў узначаліў Дзяржаўны камітэт па надзвычайным становішчы, выдаў указы аб выкананні ім абавязкаў Прэзідэнта СССР і ўвядзеннi надзвычайнага становiшча ў шэрагу рэгіёнаў краіны.

22 жніўня 1991 года арыштаваны за ўдзел у дзяржаўным перавароце. Ён быў абвінавачаны па артыкуле 64 КК РСФСР (здрада радзіме). У лютым 1994 года ён разам з астатнімі путчыстамі быў амніставаны і з тых часоў ад палітыкі быў прынцыпова далёкі.

Генадзь Янаеў памёр 24 верасня 2010 года ў Маскве.

Катэгорыя:Члены ДКНС
Катэгорыя:Члены Палітбюро ЦК КПСС
Катэгорыя:Сакратары ЦК КПСС
Катэгорыя:Функцыянеры УЛКСМ
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета РСФСР 8-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета РСФСР 9-га склікання
Катэгорыя:Аўтары падручнікаў
Катэгорыя:Інжынеры СССР
Катэгорыя:Памерлі ад раку лёгкага
Катэгорыя:Народныя дэпутаты СССР ад УЦСПС
Катэгорыя:Члены Вярхоўнага Савета СССР (1989—1991)
Барздыка

**Барздыка** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Міхаіл Фёдаравіч Барздыка (нар. 1944) — беларускі графік.
* Павел Барздыка (нар. 1929) — беларускі мастак.
Юрген Кніпер

**Ю́рген Кні́пер** (; нар. , Карлсруэ, Германія) — нямецкі кінакампазітар.

## Выбраная фільмаграфія 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Кампазітары XX стагоддзя
Катэгорыя:Кампазітары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Кінакампазітары Германіі
Катэгорыя:Лаўрэаты «Нямецкай кінапрэміі»
Вітольд Паўлавіч Фокін

**Вітольд Паўлавіч Фокін** (; ) — дзяржаўны дзеяч, першы Прэм’ер-міністр незалежнай Украіны (1990—1992).

. 8 снежня 1991 года. В. П. Фокін сядзіць крайні злева]]
8 снежня 1991 года разам з Прэзідэнтам Украіны Леанідам Краўчуком ад імя Украіны падпісаў Белавежскае пагадненне, якое канстатавала спыненне існавання СССР.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Члены ЦК КПСС
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Украіны
Катэгорыя:Народныя дэпутаты СССР ад акруг Украіны
Катэгорыя:Народныя дэпутаты Вярхоўнай Рады Украіны I склікання
Зуброўка паўднёвая

**Зубро́ўка паўднёвая** (*Hierochloe australis*) — від кветкавых раслін роду  сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 30—50.

## Гаспадарчае значэнне 
Зуброўку паўднёвую выкарыстоўваюць у якасці араматычнай прыправы. Лекавая расліна, выкарыстоўваецца ў народнай медыцыне.

= Літаратура =
* 
* 

## Спасылкі 
* 
* *Hierochloe australis* (Schrad.) Roem. & Schult. // ИАС «ООПТ России» 

Катэгорыя:Метлюжковыя
Катэгорыя:Флора Еўразіі
Катэгорыя:Спецыі
Катэгорыя:Лекавыя расліны
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1817 годзе
Уральскі дзяржаўны горны ўніверсітэт

**Уральскі дзяржаўны горны ўніверсітэт** () — вышэйшая навучальная ўстанова ў горадзе Екацярынбург.

## Спіс назваў 
Універсітэт быў заснаваны ў 1914 годзе. За ўсю сваю гісторыю ўніверсітэт меў наступныя назвы:
* Горны інстытут у горадзе Екацярынбургу (1914—1917)
* Уральскі горны інстытут Імператара Мікалая II (1917—1918)
* Уральскі горны інстытут (1918—1934)
* Свярдлоўскі горны інстытут (1934—1947)
* Свярдлоўскі горны інстытут імя В. В. Вахрушава (1947—1991)
* Уральскі горны інстытут імя В. В. Вахрушава (1991—1993)
* Уральская дзяржаўная горна-геалагічная акадэмія (1993—2004)
* Уральскі дзяржаўны горны ўніверсітэт (з 2004 года)

## Структура 
У сваім складзе ўніверсітэт мае наступныя структурныя адзінкі:
* Горна-механічны факультэт
* Горна-тэхналагічны факультэт
* Інжынерна-эканамічны факультэт
* Інстытут дадатковай прафесійнай адукацыі
* Факультэт гарадской гаспадаркі
* Факультэт геалогіі і геафізікі
* Факультэт завочнага навучання

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт УДГУ

Катэгорыя:Універсітэты Екацярынбурга
Катэгорыя:1914 год у Расіі
Мікалай Сяргеевіч Волкаў

**Мікалай Сяргеевіч Волкаў** (, г. Златавуст, Чалябінская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Інстытут жывапісу, скульптуры і архітэктуры ў Ленінградзе ў 1972 годзе. Працаваў у БелНДІПгорадабудаўніцтва, з 1975 года — старэйшы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў у Белдзяржпраекце.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1977 года. Пражываў у Мінску.

## Творчасць 
]]
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): мікрараён № 6 (1973) і інтэрнат завода бялкова-вітамінавых канцэнтратаў (1975) у Наваполацку, гасцініца «Юбілейная» на 262 месцы ў Бабруйску (1977), комплекс Мінскага радыётэхнічнага інстытута па вул. Гікалы і Платонава (1981, дыплом I ступені ВДНГ БССР, 1984), прафілакторый з водагразелячэбніцай на возеры Нарач (1979), дзіцячы санаторый у в. Пескі Кобрынскага раёна (1988).

## Узнагароды 
1-я прэмія за афармленне часопіса «Архітэктура і будаўніцтва Беларусі» (1978) на рэспубліканскім конкурсе.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Дамінік Дзінга

**Дамінік Дзінга** (; нар. 7 красавіка 1998, Нові-Сад, Сербія) — сербскі футбаліст, абаронца славацкага клуба «Петржалка» з Браціславы.

## Клубная кар’ера 
Ураджэнец горада Нові-Сад, а першым клубам футбаліста стаў «Хайдук» з горада Кула. Улетку 2014 года перайшоў у маладзёжную каманду «Вайводзіны» (удзельнік сербскай Суперлігі) з роднага горада, а праз год дэбютаваў ужо за асноўны склад клуба ў матчы кваліфікацыйнага раўнда Лігі Еўропы УЕФА.

Вясной 2016 года адправіўся ў расійскі «Урал», дзе адгуляў 29 матчаў. Затым на правах арэнды выступаў за бялградскі «Партызан». У лютым 2020 года быў арандаваны мінскім «Дынама» да канца сезона. Стаў асноўным абаронцам мінчан.

У студзені 2021 года арэнда была падоўжана на сезон 2021. Пачатак сезона абаронца прапусціў з-за траўмы, з мая пачаў трывала з’яўляцца ў складзе, у кастрычніку выбыў з-за чарговай траўмы. У снежні 2021 года па заканчэнні арэнды пакінуў «Дынама».

У першай палове 2022 года знаходзіўся ў складзе «Урала», аднак толькі заставаўся на лаўцы запасных і не выхадзіў на поле. У чэрвені 2022 года пакінуў екацярынбургскі клуб.

У ліпені 2022 года падпісаў кантракт з казахстанскім «Ардабасы». Пакінуў клуб па заканчэнні сезона 2022.

У красавіку 2023 года зноў апынуўся ў Беларусі, падпісаўшы кантракт з салігорскім «Шахцёрам». У жніўні 2023 года пакінуў «Шахцёр».

У пачатку 2024 года праходзіў прагляд у жодзінскім «Тарпеда-БелАЗ», але беспаспяхова. У маі 2024 года стаў іграком наваполацкага «Нафтана». У ліпені 2024 года пакінуў «Нафтан» і неўзабаве далучыўся да славацкай «Петржалкі».

## Міжнародная кар’ера 
Выклікаўся ў юнацкія зборныя Сербіі і з’яўляўся капітанам зборнай U-17.

## Дасягненні 
* Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі: 2021
* Уладальнік Кубка Казахстана: 2022

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Сербіі
Катэгорыя:Ігракі ФК Вайводзіна
Катэгорыя:Ігракі ФК Урал Екацярынбург
Катэгорыя:Ігракі ФК Партызан Бялград
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Ардабасы Шымкент
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Салігорск
Катэгорыя:Ігракі ФК Нафтан
Міха Гарапеўшак

**Міха Гарапеўшак** (; нар. 12 сакавіка 1991, Цэле, Славенія) — славенскі футбаліст, абаронца кіпрскага клуба АСІЛ з Лісі.

## Клубная кар’ера 
З’яўляецца выхаванцам клуба «Сімер Шампіён» з славенскага горада Цэле, за які ён дэбютаваў ва ўзросце 20 гадоў. За родны клуб Міха правёў 63 матчы, у якіх забіў тры галы. Улетку 2014 года з’ехаў у Польшчу, дзе выступаў у складзе клуба трэцяга дывізіёна «Легіяновія». За гэты клуб абаронца згуляў у 17 гульнях, у якіх забіў адзін гол. У жніўні 2015 года года перайшоў у стан «Валыні» з Луцка, якая тады гуляла ў першым дывізіёне ўкраінскага футбола.

У ліпені 2017 года Гарапеўшак вярнуўся ў Польшчу, у «Алімпію» з горада Грудзёндз, якая тады выступала ў другім дывізіёне. У складзе польскага клуба Міха згуляў у 17 матчах, у якіх забіў адзін гол. Праз год Гарапеўшак вярнуўся ў Луцк. У складзе валынянаў славенец у агульнай суме прыняў удзел у 82 матчах, у якіх зарабіў 18 выніковых балаў (10+8).

У лютым 2020 года падпісаў кантракт з мінскім «Дынама». У снежні 2020 года па заканчэнні кантракта пакінуў беларускі клуб. У сакавіку 2021 года далучыўся да адэскага «Чарнаморца», дапамог яму вярнуцца ў Прэм’ер-лігу, але сам па заканчэнні сезона 2020/21 пакінуў каманду.

У жніўні 2022 года далучыўся да кіпрскага «Этнікаса», якому дапамог вярнуцца ў элітны дывізіён. У жніўні 2023 года перабраўся ў АСІЛ.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Славеніі
Катэгорыя:Ігракі ФК Шампіён Цэле
Катэгорыя:Ігракі ФК Легіяновія Легіянова
Катэгорыя:Ігракі ФК Валынь Луцк
Катэгорыя:Ігракі ФК Алімпія Грудзёндз
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Чарнаморац Адэса
Катэгорыя:Ігракі ФК Этнікас Ахна
Катэгорыя:Ігракі ФК АСІЛ Лісі
Палікараўскі сельсавет

**Паліка́раўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Грэскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Палікараўка.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Апалінскі сельсавет** у складзе Грэскага раёна Слуцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Апаліны. 21 кастрычніка 1924 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Палікарпаўка (Палікараўка), сельсавет перайменаваны ў Палікарпаўскі (Палікараўскі). З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Грэскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года сельсавет у Слуцкім раёне. З 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Грэскага раёна, з 21 чэрвеня 1935 года — Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Грэскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года ў складзе Бабруйскай вобласці. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Першамайскага сельсавета.

Станам на 1 студзеня 1947 года ў склад сельсавета ўваходзілі 12 населеных пунктаў.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Белорусская ССР: административно-территориальное деление на 1 января 1947 года / Информационно-статистический отдел Президиума Верховного Совета БССР. — Минск: Государственное издательство БССР, 1947. — 300 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Грэскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Слуцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Іван Сцяпанавіч Палявой

**Іван Сцяпанавіч Палявой** (, в. Новамыкалаіўка (цяпер Наватроіцкі раён, Херсонская вобласць, Украіна) — , Докшыцкі раён) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, маёр. Герой Савецкага Саюза (1945).

## Біяграфія 
У Чырвонай Арміі з 1929 года. Скончыў Ейскую ваенную школу пілотаў (1933). У Вялікую Айчынную вайну на фронце з 1941 года.

Маёр, намеснік камандзіра 132-га бамбардзіровачнага авіяцыйнага палка 334-й бамбардзіровачнай авіяцыйнай дывізіі. Зрабіў 125 баявых вылетаў. Вызначыўся ў Беларускай аперацыі 1944 года. 3 23 чэрвеня 1944 года наносіў бомбавыя ўдары па ваенных аб’ектах і скапленнях праціўніка ў раёнах Мінска, Полацка, Даўгаўпілса; знішчыў 22 самалёты (на аэрадромах), 40 танкаў, 307 аўтамашын, разбурыў 3 пераправы і 2 масты. Загінуў 20 жніўня 1944 года.

Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена 23 лютага 1945 года.

## Узнагароды 
* Герой Савецкага Саюза
* Медаль «Залатая Зорка»
* Ордэн Леніна — двойчы (1941, 1945)
* Ордэн Чырвонага Сцяга (1941)
* Ордэн Чырвонай Зоркі — двойчы
* Ордэн Айчыннай вайны 1-й ступені (1944)

## Памяць 
Пахаваны ў г. Докшыцы, дзе яго імем названы плошча і вуліца.

## Літаратура 
* Палявой Іван Сцяпанавіч // Памяць: гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]; уклад. А. В. Скараход; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : БелЭн, 2004. — С. 374—375.

Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Лётчыкі Вялікай Айчыннай вайны
Палявой

**Палявой** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Іван Сцяпанавіч Палявой (1909—1944) — Герой Савецкага Саюза.
* Павел Гардзеевіч Палявой (1915—1960) — Герой Савецкага Саюза.