open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Будышчэ (Ноўгарад-Сівэрскі раён)

**Бу́дзішча** ці **Будышчэ** () — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Ноўгарад-Сівэрскага раёна
Капцёўскі сельсавет

**Капцё́ўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Капцёўка.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Гродзенскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Жукевіцкага сельсавета. 28 ліпеня 1967 года да сельсавета далучана частка скасаванага Баранаўскага сельсавета (4 населеныя пункты: вёскі Зарубічы, Навасёлкі, Путна і Саломенка). 11 лютага 1972 года ў склад Квасоўскага сельсавета перададзены вёскі Віцькі і Гарны. 22 снежня 1975 года ў склад сельсавета з Каробчыцкага сельсавета перададзены вёскі Лэйгабалі і Новікі. У 1977 годзе ў склад сельсавета з Квасоўскага сельсавета перададзены вёскі Баранава, Грыўкі і Кругляны, з Каробчыцкага сельсавета — вёскі Вішнявец, Гібулічы, Кашэўнікі і Солы. У 1986 годзе скасаваны вёскі Панямунь (злілася з вёскай Жукевічы), Лэйгабалі (злілася з вёскай Новікі), Кавальцы (злілася з вёскай Славічы). 16 сакавіка 1987 года ў склад Квасоўскага сельсавета перададзены 9 населеных пунктаў: Баранава, Грыўкі, Дайлідкі, Зарубічы, Кругляны, Навасёлкі, Новікі, Путна, Саломенка. 21 жніўня 1989 года да сельсавета далучана частка скасаванага Каробчыцкага сельсавета (7 населеных пунктаў: вёскі Бросты, Вялікая Альшанка, Каменка, Копанькі, Малахавічы, Малая Альшанка і пасёлак Фабрычны). 20 верасня 2002 года ў склад сельсавета з Баранавіцкага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (Гневяншчына, Каробчыцы, Нямейшы, Скамарошкі, Чэхаўшчына, Юзафоўка). 24 красавіка 2008 года ў склад горада Гродна перададзены вёскі Вішнявец, Малахавічы, Скамарошкі, Солы, пасёлкі Фабрычны і Паўднёвы. 28 верасня 2010 года на тэрыторыі сельсавета ўтвораны хутар Скамарошкі.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (24 населеныя пункты) — 3011 чалавек, з іх 48,0 % — беларусы, 39,7 % — палякі, 8,9 % — рускія, 1,2 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года (25 населеных пунктаў) — 4112 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Дзігцярыўка (Ноўгарад-Сівэрскі раён)

**Дзігцярыўка** () — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Ноўгарад-Сівэрскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1673 годзе
Зеляневіцкі сельсавет

**Зеляне́віцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Зеляневічы.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ружанскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Зеляневічы. 16 ліпеня 1954 года перайменаваны ў **Зіновіцкі сельсавет**, цэнтр перанесены ў вёску Зіновічы. З 25 снежня 1962 года ў складзе Пружанскага раёна. 18 чэрвеня 1963 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Магілявецкага сельсавета, цэнтр перанесены ў вёску Зеляневічы, сельсавету вернута былая назва — Зеляневіцкі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 17 населеных пунктаў. 7 верасня 2006 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Лыскаўскага сельсавета (7 населеных пунктаў: Барысікі, Вільянава, Груск, Гута, Лібярполь, Лыскава, Масявічы).

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2199 чалавек, з іх 91,7 % — беларусы, 3,8 % — рускія, 2,3 % — палякі, 1,0 % — украінцы, 0,6 % — цыганы; паводле перапісу 2019 года — 1528 чалавек.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ружанскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Я родам з дзяцінства

**«Я родам з дзяцінства»** () — беларускі мастацкі фільм рэжысёра Віктара Турава, зняты на кінастудыі «Беларусьфільм» у 1966 годзе.
## Сюжэт 
Ігар і Жэнька — хлапчукі з прыфрантавога горада. Яны чакаюць сваіх блізкіх, якія змагаюцца за вызваленне Радзімы, і спадзяюцца, што вайна хутка скончыцца.
## У фільме здымаліся 
## Здымачная група 
*сцэнарый — Генадзь Шпалікаў
*пастаноўка — Віктар Тураў
*галоўны аператар — Аляксандр Княжынскі
*мастак пастаноўшчык — Яўген Ганкін
*кампазітар — Яўген Глебаў
*гукааператар — К. Бакк
*тэкс песень — Уладзіміра Высоцкага
*рэжысёр — Л. Фадзеева
*аператар — С. Пятроўскі
*мастак па касцюмах — А. Грыбава
*мастак па грыму — Л. Емельянаў
*асістэнты рэжысёра — Р. Шаталава, Р. Мірскі
*асістэнты аператара — Міхаіл Комаў, Ф. Кучар
*мантаж — Е. Аксененка
*рэдактар — В. Гузанаў
*дырэктар карціны — А. Жук
Здымкі фільма адбываліся Творчым аб’яднаннем пад мастацкім кіраўніцтвам С. Скварцова.

## Узнагароды
*Прэмія за найлепшую рэжысёрскую працу Віктару Тураву на кінафестывалі рэспублік Прыбалтыкі, Беларусі і Малдовы (1967)
*Прэмія Ніне Ургант на кінафестывалі рэспублік Прыбалтыкі, Беларусі і Малдовы (1967)

## Спасылкі 
*«Я ро­дам з дзя­цін­ства» на сайце газеты «Звязда»
*

Катэгорыя:Фільмы студыі «Беларусьфільм»
Катэгорыя:Фільмы Віктара Турава
Катэгорыя:Фільмы, знятыя ў Гродне
Магілявецкі сельсавет

**Магіляве́цкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Магілёўцы.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ружанскага раёна Брэсцкай вобласці БССР, з 8 студзеня 1954 года — Гродзенскай вобласці, з 19 чэрвеня 1954 года — Брэсцкай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Пружанскага раёна. 18 чэрвеня 1963 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Зеляневіцкага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Пружанскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ружанскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1963 годзе
Аляксей Фядосавіч Іваноў

{{Вучоны
 |Імя                  = Аляксей Фядосавіч Іваноў
 |Арыгінал імя         = 
 |Фота                 = 
 |Шырыня               = 
 |Подпіс               = 
 |Дата нараджэння      = 
 |Месца нараджэння     = 
 |Дата смерці          = 
 |Месца смерці         =
 |Грамадзянства        = 
 |Навуковая сфера      = дэндралогія
 |Месца працы          = Інстытут эксперыментальнай батанікі АН БССР
 |Навуковая ступень    = 
 |Навуковае званне     = 
 |Альма-матэр          = 
 |Навуковы кіраўнік    = 
 |Знакамітыя вучні     = 
 |Вядомы як            = 
 |Вядомая як           = 
 |Узнагароды і прэміі  = 
{ style="background:transparent"
 
-
 
}
 |Роспіс               = 
 |Шырыня роспісу       = 
 |Сайт                 = 
 |Вікікрыніцы          = 
}}

**Аляксей Фядосавіч Івано́ў** ( — ) — вучоны ў галіне дэндралогіі, доктар біялагічных навук (1969). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў вёсцы Чачэвічы Быхаўскага павета Магілёўскай губерні (сучасны аграгарадок у  Магілёўскай вобласці Беларусі). У 1938 годзе скончыў Беларускі лесатэхнічны інстытут. У 1946—1948 гг. працаваў дырэктарам Ваўкавыскага лясгаса, 3 1948 г. у Акадэміі навук БССР. У 1969—1975 гг. у Інстытуце эксперыментальнай батанікі Акадэміі навук БССР, загадчык аддзела дрэвавых раслін.

## Навуковая дзейнасць 
А. Ф. Іванову належаць навуковыя працы па біялогіі і інтрадукцыі дрэвавых раслін на тэрыторыі Беларусі. Адзін са складальнікаў выдання «Інтрадукцыйныя дрэвы і кусты ў Беларускай ССР» (вып. 1—3, 1959—1961 гг.).

Сярод апублікаванага:
* *Иванов А. Ф., Кравченко Л. В., Дерюгина Т. Ф., Новикова А. А., Рахтеенко Л. И.* Биология древесных растений / Под ред. А. Ф. Иванова; Академия наук Белорусской ССР, Институт экспериментальной ботаники им. В. Ф. Купревича — Минск: Наука и техника, 1975. — 260, [4] c. — ил.
* Рост древесных растений и кислотность почв, [Текст], Академия наук Белорусской ССР, Институт экспериментальной ботаники; [ред. акад. АН БССР Н. Д. Нестерович] — Минск: Наука и техника, 1970. — 216, [2] с. — ил., табл.
* Отношение древесных растений к влажности и кислотности почвы, [Текст], Институт экспериментальной ботаники АН БССР; [ред. акад. АН БССР П. П. Роговой] — Минск: Наука и техника, 1966. — 231, [1] с.- ил., табл.

## Узнагароды 
* Ордэн Чырвонай Зоркі
* медалі
* Дзяржаўная прэмія БССР 1976 г.

## Літаратура 
*  — С. 151.
* Памяць: Гісторыка-дакументальная хроніка Быхаўскага раёна. — Мн.: БелСЭ, 1990. — С. 570.

## Спасылкі 
* Иванов Алексей Федосович  // Сайт Быхаўскага раённага выканаўчага камітэта
* Іваноў Аляксей Фядосавіч (1913—1976)  // Магілёўская абласная бібліятэка імя У. І. Леніна

Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Супрацоўнікі Інстытута эксперыментальнай батанікі імя В. Ф. Купрэвіча НАНБ
Катэгорыя:Батанікі СССР
Катэгорыя:Батанікі Беларусі
Ажэшка

**Ажэшка** або **Арэшка** — польскае і беларускае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Фларыян Ажэшка — урач, удзельнік Паўстання 1863—1864 гадоў, грамадскі дзеяч.
* Эліза Ажэшка — польская пісьменніца беларускага паходжання.
Юхновэ

**Юхновэ** () — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Ноўгарад-Сівэрскага раёна
Сухапарнік

**Сухапарнік** (**паравы каўпак**) — элемент паравога катла паравоза. Усталёўваецца ў верхняй частцы катла і нароўні з дымавой трубой з’яўляецца адным з самых яго прыкметных выступаючых элементаў. Сухапарнік аддзяляе пар ад вадзяных кропель і часціц шумавіння.

Так як назапашванне («акумуляванне») пары ў сухапарніку дазваляла дадаткова павысіць магутнасць паравоза пры руху па зацяжным пад’ёмам, то аб’ём сухапарніка стараліся зрабіць адносна вялікім, у асноўным, за кошт павелічэння вышыні (у паравозаў О яго вышыня складае 1050&nbsp;мм). Аднак у сувязі з тым, што з павелічэннем магутнасці паравоза павялічваюцца памеры паравога катла, то для ўпісвання ў габарыт, вышыню каўпака зніжаюць (у ФД яго вышыня складае ўжо 565&nbsp;мм, а ў АА — 240&nbsp;мм), адначасова з гэтым павялічваючы яго дыяметр.

У дачыненні да пары, якая ўтвараецца ў катле сухапарнік з’яўляецца парасепаратарам, абараняючы машыну ад зносу трапляе ў выглядзе ўзважаных часціц шумавіннем. Для парасушэння (ачысткі паступаючай пары ад часціц кіпячай вадкасці) ў каўпаку размяшчаюць спецыяльныя паросушители: сеткавы, інэрцыйныя, вібрацыйныя і гэтак далей. На некаторых паравозах сухапарнікі ўсталёўваліся ў пярэдняй частцы катла (Э), што дазваляла паменшыць вільготнасць пары, на іншых — у цэнтральнай частцы (О, Ш), што дазваляла знізіць залежнасць аб’ёму сухопарника ад ваганняў вады ў катле. Пасля аналагічную схему ўстаноўкі сталі ўжываць і на савецкіх чыгунках. Таксама часам паравы каўпак можна зблытаць з пажыўным каўпаком, які усталёўваецца перад паравым і служыць для паскарэння выпарэння вады. Пажыўныя каўпакі ўжываліся на многіх паравозах сярэдняй магутнасці (напрыклад, Эм). На больш магутных паравозах іх, як правіла, не ўсталёўвалі.

Сухапарнікі сустракаюцца не толькі на паравозах, але і на іншых парагенеруючых агрэгатах, дзе прымяненне больш складанага парасепаратара немэтазгодна ці немагчыма па прычыне габарытных памераў.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Будова паравоза
Слаўча Кавіласкі

**Слаўча Кавіласкі** (; нар. 1978, Скоп’е, Рэспубліка Македонія) — празаік, паэт, літаратурны крытык, прафесар, навуковец і гісторык літаратуры.

Скончыў Філасофскі факультэт (Універсітэт Святых Кірыла і Мяфодзія ў Скоп’і).

Абараніў доктарскую дысертацыю ў 2017 годзе.

Атрымаў шэраг літаратурных прэмій.

## Выбраная бібліяграфія 
* Сонцето повторно ќе изгрее, 2000 (паэзія)
* Поезија во движење, 2005 (паэзія)
* Опасен сум, 2007 (раман)
* Крале Марко или Синот на Волкашин (драма); На Ножот, 2010 (драма)
* Сонување, Макавеј, 2011 (раман)
* Синот на Кралот, 2011 (раман)
* Лоша тетка и други раскази, 2013, (аппавяданне)
* Барутна поезија, 2015 (паэзія)
* Крале Марко по вторпат, 2018 (паэма)

## Спасылкі 
* Слаўча Кавіласкі — Блесок
* Слаўча Кавіласкі — Репер

Катэгорыя:Пісьменнікі Паўночнай Македоніі
Катэгорыя:Паэты Паўночнай Македоніі
Катэгорыя:Гісторыкі літаратуры
Пушкары (Ноўгарад-Сівэрскі раён)

**Пушкары́** () — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Ноўгарад-Сівэрскага раёна
Прокапіўка (Ноўгарад-Сівэрскі раён)

**Прокапіўка** () — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Ноўгарад-Сівэрскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1600 годзе
Гірнык (Львоўская вобласць)

**Гірнык** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Львоўскай вобласці Украіны ў складзе тэрыторыі, падпарадкаванай Чэрванаградскаму гарадскому савету, размешчаны за 5 км на поўдзень ад Чэрванаграда і за 60 км на поўнач ад Львова.

## Інфраструктура 
Асноўнае прадпрыемства пасёлка - шахта прадпрыемства "Адраджэнне", якое займаецца здабычай вугалю.

У пасёлку дзейнічае Чэрванаградская сярэдняя агульнаадукацыйная школа №6, царква Увядзення ў Храм Прасвятой Багародзіцы УГКЦ, дашкольная навучальная ўстанова №4, дзіцячая музычная школа (заснавана ў 1972 г.), Народны дом (Дом культуры), філіял №2 Чэрванаградскай цэнтральнай гарадской бальніцы, магазіны і інш.

Каля пасёлка праходзіць аўтадарога рэгіянальнага значэння Р15 Ковель - Уладзімір-Валынскі - Новавалынск - Чэрванаград - Жоўква (Львоў).

## Гісторыя 
Першыя будынкі на тэрыторыі сучаснага пасёлка з'явіліся ў міжваенныя часы, калі Львоўшчына ўваходзіла ў склад Польшчы, і належалі да сёлаў Міжрэчча і Сялец. 14 ліпеня 1934 г., калі па рашэнні міністра ўнутраных спраў Польшчы Сакальскі павет быў падзелены на 8 гмінаў, тэрыторыя пасёлка адышла да Межрэчанскай сельскага гміны. У 1939 г. гэтую тэрыторыю захапілі савецкія войскі.

Пасёлак заснаваны ў 1954 г. на аснове хутара Сялецкая Градка. Спачатку называўся Града, але ў 1956 г. атрымаў статус пасёлка гарадскога тыпу і быў перайменаваны ў Гірнык (Гарняк).

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Львоўскай вобласці
Ліпскі сельсавет (Ляхавіцкі раён)

**Лі́пскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ляхавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Ліпск.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ляхавіцкага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Крывошынскага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ляхавіцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Варатын

Назву **Вараты́н** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Гомельская вобласць:
** Капліцкі Варатын — вёска ў Калінкавіцкім раёне
** Ператрутаўскі Варатын — аграгарадок у Калінкавіцкім раёне
Асацыяцыя беларускіх банкаў

**Асацыяцыя беларускіх банкаў** — недзяржаўная некамерцыйная арганізацыя, якая аб’ядноўвае камерцыйныя банкі і іншыя арганізацыі, дзейнасць якіх звязана з функцыянаваннем грашова-крэдытнай сістэмы. Прадметам дзейнасці Асацыяцыі з’яўляецца кансалідацыя намаганняў камерцыйных банкаў для абароны агульных інтарэсаў і аказанне ўсебаковай дапамогі для рашэння якія стаяць перад імі задач.

## Гісторыя 
Створана ў 1990 годзе і ў цяперашні час аб’ядноўвае 25 банкаў з разгалінаванай сеткай філіялаў па ўсёй рэспубліцы і 11 арганізацый, дзейнасць якіх звязана з функцыянаваннем банкаўскай сістэмы.

## Мэты 
* прадстаўленне і абарона правоў і законных інтарэсаў сваіх сябраў;
* каардынацыя дзейнасці банкаў і павышэнне эфектыўнасці іх работы;
* садзейнічанне выпрацоўцы і ажыццяўленню грашова-крэдытнай палітыкі і развіццю банкаўскай справы ў рэспубліцы.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Арганізацыі Беларусі
Катэгорыя:Эканоміка Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1990 годзе
Катэгорыя:1990 год у Беларусі
Вазапісец Сапфо

, які лічаць творам Вазапісца Сапфо, з выявай Ахіла, які назірае за Паліксенай. Луўр, Парыж]]
, Вазапісец Сапфо, каля 510 да н. э., Нацыянальны музей, Варшава]]
**Вазапісец Сапфо** — атычны чорнафігурны вазапісец, які працаваў каля 510—490 гг. да н. э.

Яго імянная ваза — гэта кальпіда з выявай паэтэсы Сапфо, што захоўваецца ў Нацыянальным музеі Варшавы (інв. 142333). Рука Вазапісца Сапфо была ідэнтыфікавана на 95 пасудзінах, 70 % з якіх з’яўляюцца лекіфамі. Яго працу таксама можна ўбачыць на плітах сцен грабніц і эпінетранах.

Амаль палова яго выяў належаць да вазапісу па белым фоне. Ён, мабыць, пазбягаў пераважнай тады  тэхнікі, але часам выкарыстоўваў , у якой фігуры закладваюцца на чорным фоне белым або чырвоным, а дэталі прарэзвалі так, каб чорны праглядаў з-пад нізу. Ён знаходзіўся пад уплывам і, магчыма вучыўся ў Эдынбургскага вазапісца.

## Спасылкі 
* 
* The Sappho Painter’s name vase at The Beazley Archive, University of Oxford

Катэгорыя:Вазапісцы Старажытнай Грэцыі
Асацыяцыя лізінгадаўцаў

**Асацыяцыя лізінгадаўцаў** — беларуская арганізацыя, зарэгістраваная ў 2011 годзе. Членамі-заснавальнікамі выступілі 13 арганізацый: 12 лізінгавых кампаній і ГА «Беларускі саюз лізінгадаўцаў». Асноўнымі мэтамі стварэння Асацыяцыі з’яўляюцца садзейнічанне стварэнню спрыяльных умоваў развіцця рынку лізінгу ў Рэспубліцы Беларусь.

## Гісторыя 
Зарэгістраваная Мінскім гарвыканкамам 18 красавіка 2011 года ў Адзіным дзяржаўным рэгістры юрыдычных асоб і індывідуальных прадпрымальнікаў за № 191447473, як недзяржаўная некамерцыйная арганізацыя, якая аб’ядноўвае камерцыйныя арганізацыі, якія ажыццяўляюць дзейнасць у сферы фінансавай арэнды, а таксама iншыя арганiзацыi у мэтах каардынацыі дзейнасці сваіх членаў, прадстаўлення і абароны агульных інтарэсаў і ажыццяўлення сумесных праграм.

## Мэты 
# Папулярызацыя лізінгу, як інструмента фінансавання.
# Бяспека удзельнікаў лізінгавай дзейнасці.
# Супрацоўніцтва з дзяржаўнымі органамі, удзел у падрыхтоўцы і абмеркаванні нарматыўных прававых актаў, якія рэгулююць або закранаюць лізінгавую дзейнасць.
# Адукацыйныя мерапрыемствы: падрыхтоўка і правядзення семинараў, трэнінгаў, канферэнцый, укараненне курса «Асновы лізінгу» у навучальныя курсы вышэйшых і сярэдніх спецыяльных навучальных устаноў краіны.

## Спасылкі 
*

Катэгорыя:Арганізацыі Беларусі
Катэгорыя:Эканоміка Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 2011 годзе
Катэгорыя:2011 год у Беларусі
Кальпіда

і жанчыны, якая мочыцца. Каля 500 года да нашай эры. Дэпартамент грэчаскіх, этрускіх і рымскіх старажытнасцяў Луўра]]
**Кальпіда** () — тып грэчаскага керамічнага посуду для пераноскі вады. Гэта дзвюхручны варыянт гідрыі.

Катэгорыя:Посуд Старажытнай Грэцыі
Эдуард Міхайлавіч Дзечка

{{Вучоны
 |Навуковая сфера      = металаапрацоўка
 |Месца працы          = 
 |Навуковая ступень    = 
 |Навуковае званне     = 
 |Альма-матэр          = 
 |Навуковы кіраўнік    = 
 |Знакамітыя вучні     = 
 |Вядомы як            = 
 |Вядомая як           = 
 |Узнагароды і прэміі  = 
{ style="background:transparent"
   
}
 |Роспіс               = 
 |Шырыня роспісу       = 
 |Сайт                 = 
 |Вікікрыніцы          = 
}}
**Эдуард Міхайлавіч Дзе́чка** (, ) — вучоны ў галіне металаапарцоўкі, доктар тэхнічных навук (1989), прафесар (1990). Акадэмік Міжнароднай акадэміі навук Еўразіі (1997), Санкт-Пецярбургскай інжынернай акадэміі.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў горадзе Мазыр (Гомельская вобласць, Беларусь). У 1958 годзе скончыў Беларускі політэхнічны інстытут, у 1963 годзе — аспірантуру. У 1958—1960 гг. асістэнт кафедры «Тэхналогія металаў», у 1963—1970 і з 1990 года прафесар кафедры «Металарэзныя станкі і інструменты», у 1964—1970 гг. — намеснік дэкана машынабудаўнічага факультэта БНТУ. У 1970—1990 гг. — дырэктар, рэктар Рэспубліканскага міжгаліновага інстытута павышэння кваліфікацыі кіруючых работнікаў і спецыялістаў галін народнай гаспадаркі.

## Навуковая дзейнасць 
Э. М. Дзечка належаць працы па працэсах механічнай апрацоўкі матэрыялаў, апрацоўваемасці матэрыялаў рэзаннем, інтэнсіфікацыя працэсаў глыбокага свідравання пластычных матэрыялаў, свідравання адтулін у сталях.

Сярод апублікаванага:
* Обработка отверстий в металлокерамических деталях. — Мн., 1965.
* Сверление отверстий в сталях. — Мн. 1979.
* Принципы интенсификации сверления глубоких отверстий специальными спиральными сверлами // Наука — образованию, производству, экономике: материалы 11-ой Международной научно-технической конференции, Минск, 26 апреля 2013 г. В 4 томах. Т.1. — Минск, БНТУ. — 2013. — С. 396
* Стружкоотвод при глубоком сверлении сталей / Э. М. Дечко // Машиностроение: Республиканский межведомственный сб. научных трудов, Вып. 30. — Мн: БНТУ. 2017. — С. 49—51.

## Узнагароды 
* Медаль «У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ільіча Леніна» (1970)
* Медаль «Ветэран працы» (1990)
* Знак Міністэрства вышэйшай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі СССР «За отличные успехи в работе» (1986).

## Літаратура 
*  — С. 108.

## Спасылкі 
* Кафедра «Металлорежущие станки и инструменты»  // Беларускі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт
* Дзечка, Эдуард Міхайлавіч (доктар тэхнічных навук; машынабудаванне; нар. 1936) // Нацыянальная бібліятэка Беларусі
* 

Катэгорыя:Выпускнікі БНТУ
Катэгорыя:Выкладчыкі БНТУ
Белая амфізбена

**Белая амфізбена** (*Amphisbaena alba*) — від паўзуноў з сямейства Amphisbaenidae.

## Апісанне 
Сярэдняя даўжыня дасягае 60 см, максімальная даўжыня да 75 см. Зверху бліскучага жоўта-бурага, карычневага або чырвонага колеру. Па баках значна святлей, а знізу малочна-белага колеру. Галава кароткая, моцная, шырокая, рыдлёўкападобная. Тулава выцягнутае, стройнае. Канечнасці цалкам адсутнічаюць.

## Арэал 
Від распаўсюджаны ў Панаме, Калумбіі, Эквадоры, Венесуэле, Гвіяне, Гаяне, Сурынаме, на востраве Трынідад, у Перу, Балівіі, Парагваі, на ўсходзе Бразіліі.

## Экалогія 
Любіць трапічныя лясы і саваны. Селіцца ў мурашніках і тэрмітніках, знойдзеная ў гнёздах мурашак-лістарэзаў роду . Харчуецца насякомымі і іх лічынкамі, членістаногіх.

Самка адкладае ў мурашніках і тэрмітніках 8-16 яек. Нованароджаныя дзіцяняты тут жа атрымліваюць ежу ў выглядзе лічынак і коканаў мурашак.

## Літаратура 
* Eric R. Pianka, Laurie J. Vitt: Lizards: Windows to the Evolution of Diversity (Organisms and Environments). University of California Press (2003), ISBN 0-520-23401-4. S. 190—192.

Катэгорыя:Амфізбены
Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1758 годзе
Катэгорыя:Паўзуны Паўднёвай Амерыкі
Рэспубліканская асацыяцыя мікрафінансавых арганізацый

**Рэспубліканская асацыяцыя мікрафінансавых арганізацый** — недзяржаўная некамерцыйная арганізацыя, якая аб’ядноўвае крэдытныя саюзы і мікрафінансавых арганізацыі Рэспублікі Беларусь.

## Гісторыя і мэты 
Створана ў лютым 2008 года з мэтай аб’яднання спажывецкіх кааператываў фінансавай узаемадапамогі Рэспублікі Беларусь, напрамкі і каардынацыі іх дзейнасці, садзейнічання развіццю мікрафінансавання. У 2014 годзе у адпаведнасці з рашэннем членаў арганізацыі ўдзел у Асацыяцыі стала адкрытым і для камерцыйных мікрафінансавых арганізацый.

Асноўныя напрамкі дзейнасці ўключаюць прававы, інфармацыйны, навукова-метадычны і адукацыйны кампаненты. З’яўляецца пляцоўкай для абмеркавання перспектыў развіцця галіны, вядзе дыялог з органамі дзяржаўнай улады, абараняе інтарэсы сваіх удзельнікаў, спрыяе развіццю мікрафінансавання ў Рэспубліцы Беларусь, уяўляе рух крэдытных саюзаў і МФА краіны на ўнутранай і міжнароднай арэне, садзейнічае фарміраванню і падтрыманні атмасферы ўзаемнага даверу і партнёрства паміж арганізацыямі, якія працуюць у галіне.

Місія Асацыяцыі заключаецца ў каардынацыі дзейнасці яе членаў, абароне іх маёмасных і іншых інтарэсаў, стварэнні ў Рэспубліцы Беларусь неабходных умоў для развіцця і эфектыўнай дзейнасці сістэмы спажывецкіх кааператываў фінансавай узаемадапамогі і мікрафінансавых арганізацый як важнага сегмента крэдытна-фінансавай сістэмы краіны ў цэлым.

З 10 сакавіка 2009 з’яўляецца ўдзельнікам Глабальнага Дагавора ААН, а з 1 студзеня 2010 года членам Сусветнай Рады Крэдытных Саюзаў (WOCCU), у які ўваходзяць нацыянальныя асацыяцыі крэдытных саюзаў больш за 100 дзяржаў свету. Партнёрамі Асацыяцыі з’яўляюцца Расійская Ліга крэдытных саюзаў, Нацыянальная Асацыяцыя польскіх ашчадных кас. У рамках двухбаковага і шматбаковага супрацоўніцтва ажыццяўляецца распрацоўка і рэалізацыя сумесных праектаў і праграм.

У мэтах садзейнічання стварэнні новых спажывецкіх кааператываў фінансавай узаемадапамогі і мікрафінансавых арганізацый, забеспячэнню паступальнага развіцця ўжо існуючых арганізацый, пастаяннага прафесійнага росту кіраўнікоў і супрацоўнікаў членаў Асацыяцыя ў 2009 годзе выступіла заснавальнікам Прыватнага ўнітарнага прадпрыемства па аказанні паслуг «Навучальны цэнтр па мікрафінансаванні». На базе Вучэбнага цэнтра аказваецца метадычная, метадалагічная і кансультацыйная дапамога крэдытных кааператывам, праводзяцца навучальныя семінары, майстар-класы, арганізуюцца стажыроўкі.

У снежні 2009 года Міністэрства эканомікі Рэспублікі Беларусь прысвоіла УП «Навучальны цэнтр па мікрафінансаванні» статус цэнтра падтрымкі прадпрымальніцтва.

## Спасылкі 
* 
*
Тысіа

**Тысіа** () — раён Афін, размешчаны за паўночным схілам Акропаля. Мяжуе на поўдні з раёнам Астэраскапіа, на паўднёвым захадзе — з Пятраланай, на захадзе — з , на ўсходзе — з  і , на поўначы — з .

Сваю назву раён атрымаў па Храму Гефеста, які раней памылкова называўся *Тэсеён*, то ёсць Храм Тэсея, паколькі рэльефы храма малявалі подзвігі Тэсея. Акрамя Храма Гефеста, на тэрыторыі раёна Тысіа размешчаны , невялікая  візантыйскай эпохі на аднайменнай плошчы, адна з двух афінскіх сінагог, , , Музей Іраклідон, , вядомая вялікай залай на 200 чалавек імя Марыі Калас.

Раён абслугоўвае станцыя афінскага метрапалітэна «».

У снежні 2010 года ў час рамонтных работ на станцыі «Тысіа» афінскай прыгараднай чыгункі  выявілі новыя археалагічныя знаходкі.

Катэгорыя:Раёны Афін
Асацыяцыя развіцця фінансавага рынку

**Асацыя́цыя развіцця́ фіна́нсавага ры́нку** — беларуская недзяржаўная некамерцыйная арганізацыя.

## Гісторыя 
У 2013 годзе вядучыя форэкс-кампаніі, прадстаўленыя ў краінах СНД, прынялі рашэнне аб стварэнні Асацыяцыі развіцця фінансавага рынку ў Рэспубліцы Беларусь. 5 лютага 2013 года ў Мінску прайшла сумесная прэс-канферэнцыя Дзмітрыя Набздорова, начальніка ўпраўлення рэгулявання нябанкаўскіх аперацый Нацыянальнага банка Рэспублікі Беларусь і нацыянальных удзельнікаў рынку Форэкс, на якой ініцыятыва стварэння АРФІН атрымала поўную падтрымку дзяржаўнага рэгулятара.

3 красавіка 2013 года зарэгістравана Асацыяцыя развіцця фінансавага рынку. На працягу 2013 года АРФІН у супрацоўніцтве з Нацыянальным банкам Рэспублікі Беларусь працуе над заканадаўствам у частцы рэгулявання дзейнасці форэкс-кампаній у Беларусі.

18 красавіка 2014 гада старшыня АРФІН Аляксандр Сабодзін выступіў на Міжнародным Форэкс-Кангрэсе ў Маскве з дакладам пра перспектывы развіцця Форэкса ў Рэспубліцы Беларусь. З моманту падпісання Указа №231 «Аб ажыццяўленні дзейнасці на пазабіржавым рынку Форэкс» 4 чэрвеня 2015 года, АРФІН уваходзіць у рабочыя групы Нацыянальнага банка Беларусі па працы над нарматыўнай базай да Указа.

### Кіраўнікі 
* 23 красавіка 2013 года Аляксандр Сабодзін ўзначаліў Асацыяцыю.
* 23 красавіка 2014 года Сяргей Пунько стаў новым Старшынёй АРФІН.
* 16 верасня 2014 года Яўген Мандрусаў ўзначаліў АРФІН.
* 1 ліпеня 2016 года Аляксей Сідараў прызначаны Старшынёй праўлення АРФІН.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Арганізацыі Беларусі
Катэгорыя:Эканоміка Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 2013 годзе
Катэгорыя:2013 год у Беларусі
Helaeomyia petrolei

**Helaeomyia petrolei** — від двухкрылых з Каліфорніі, ЗША. Лічынкі гэтага віду харчуюцца мёртвымі казуркамі і іншымі членістаногімі, якія запасяцца ў , што робіць *Helaeomyia petrolei* адзіным вядомым відам насякомых, якія развіваюцца ў сырой нафце, рэчыве, якое ў норме валодае высокай таксічнасцю для насякомых.

## Апісанне 
Імага каля 5 мм даўжынёй, з чорнымі целамі, за выключэннем больш светлых шчок.  жаўтлявыя, з белымі ручкамі. Густа валасатыя вочы бліжэй да сярэдзіны твару. Трэці сустаў вусікаў трохі даўжэйшы, чым другі, пазваночнік апошняга не дасягае вяршыні вусікаў. Гіялінавыя крылы з адценнем шэрага амаль на ўсёй рэбернай палове, за выключэннем таго, што часам яны маюць пляму ў кірунку да вяршыні субмаргінальнай клеткі. Вяршыня другой вены амаль удвая далей ад першай, чым ад вяршыні трэцяй вены.

## Біялогія 
У той час як лічынкі звычайна павольна плаваюць каля паверхні масла, кончыкі іх паветраных трубак адлюстроўваюцца ў выглядзе дробных кропак над паверхняй плёнкі, яны здольныя апускацца на больш працяглы тэрмін. Спарванне і адкладанне яец да гэтага часу не апісаны, але лічыцца, што яйцы не адкладаюцца ў нафце. Лічынкі пакідаюць яе толькі для акуклівання, вандруючы на бліжэйшыя травы на берагах нафтавых вадаёмаў. Усе іх развіццё паміж нядаўна выведзенай лічынкай і кукалкай адбываецца выключна ў нафце.

### Талерантнасць да нафты 
Лічынкі заглынаюць у вялікіх колькасцях нафту і асфальт, і іх кішкі могуць быць запоўненыя нафтай. Аднак эксперыменты ў харчаванні паказалі, што яны харчуюцца жывёльнай ежай, прысутнай у нафце, якую яны хутка пажыраюць. Хоць нафта можа дасягаць тэмпературы да 38 °C, лічынкі не адчувалі ніякіх пабочных эфектаў ад яе, нават калі ў нафту дадавалі да 50 % шкіпінару і 50 %  ў лабараторных эксперыментах. Лічынкі віду ўтрымліваюць каля 200 000 гетэратрофных бактэрый, што былі цікавыя для навукоўцаў, якія шукаюць мікраарганізмы або ферменты, здольныя функцыянаваць у асяроддзі арганічнага растваральніку. Багатыя азотам пажыўныя рэчывы, якія паступаюць у кішачнік, робяць навакольнае асяроддзе з pH каля 6,5 прыдатным для развіцця гэтых бактэрый. Няма ніякіх доказаў, што гэтыя бактэрыі спрыяюць фізіялогіі насякомых.

 спаслаўся на *Helaeomyia petrolei* як на «несумненна, адну з галоўных біялагічных цікаўнасцяў свету».

## Размеркаванне 
*Helaeomyia petrolei* была ўпершыню апісана ў сырой нафце з  каля Лос-Анджэлеса, Каліфорнія, хоць лічынкі былі вядомыя нафтавым тэхнолагам і да гэтага. Від не лічыцца відам пад пагрозай знікнення. Прадстаўнікі былі знойдзены і ў іншых месцах, дзе папуляцыя лічыцца нерэгулярнай.

## Гл. таксама 
*  — пчала, якая валодае рэзістэнтнасцю да ДДТ і здольная яго назапашваць.

Катэгорыя:Караткавусыя двухкрылыя
Асавэ (Ноўгарад-Сівэрскі раён)

**Асавэ** () — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Ноўгарад-Сівэрскага раёна
Перыкопа Генрыха II

**Перыкопа Генрыха II** — твор мастакоў эпохі Атонаў, адзін з самых вядомых манускрыптаў таго часу.  была створана каля 1007—1012 гадоў у кляштары Райхенау па замове Генрыха II для Бамбергскага сабора. Ставіцца да твораў так званай школы Ліутгарда. Пергаментны рукапіс складаецца з 206 лістоў памерам 42,5 x 32 сантыметра. У манускрыпце 28 мініяцюр у поўны ліст, 10 дэкаратыўных старонак і 184 ініцыяла. Абклад упрыгожаны распяццем са слановай косці ў залатой аправе ў каралінгскім стылі.

Падчас секулярызацыі ў 1803 годзе рукапіс быў перададзены з сабора ў Бамбергу ў Мюнхенскую баварскую дзяржаўную бібліятэку, дзе захоўваецца і ў цяперашні час пад нумарам Clm 4452. У 2003 годзе разам з дзевяццю іншымі манускрыптамі школы кляштара Райхенау «Перыкопа Генрыха II» была ўключана ЮНЕСКА ў спіс сусветнай культурнай спадчыны.

Па стылі «Перыкопа Генрыха II» найбольш блізкая да , Вольфенбютэльскай перыкопы і Гільдэсхаймскаму .

## Літаратура 
* Kunibert Bering: *Kunst des frühen Mittelalters* (Kunst-Epochen, Band 2). Reclam, Stuttgart 2002. ISBN 3-15-018169-0
* , Bernhard Gallistl. Die Reichenauer Handschriften der Dombibliothek Hildesheim und der Herzog August Bibliothek Wolfenbüttel im Vergleich. In: Wolfenbütteler Beiträge 15 (2009), S.129-1781
* Ingo F. Walther, Norbert Wolf: *Meisterwerke der Buchmalerei*, S. 122—125, Köln u. a., Taschen 2005, ISBN 3-8228-4747-X

## Спасылкі 
* Перыкопа Генрыха II на сайце Баварскай дзяржаўнай бібліятэкі

Катэгорыя:Ілюмінаваныя рукапісы паводле алфавіта
Катэгорыя:Рукапісы XI стагоддзя
Бамбергскі Апакаліпсіс

**Бамбергскі Апакаліпсіс** (, Msc.Bibl.140) — створаны ў XI стагоддзі багата ілюмінаваны рукапіс, які змяшчае Кнігу Апакаліпсіс і Евангельскі лекцыянарый.

## Гісторыя стварэння 
Яна была створана ў скрыпторыі ў Райхенау паміж 1000 і 1020 і цесна звязаны з іншымі , у тым ліку Перыкопай Генрыха II і .

Ён быў замоўлены Атонам III. Рукапіс  на момант смерці Атона і заказ перайшоў да Генрыха II, які затым, разам з жонкай Кунігундай, ахвяраваў яго зноў створанаму калегіяльнаму абацтву Св. Стэфана ў Бамбергу. Гэта адзіны захаваны ілюстраваны рукапіс  Апакаліпсісу.

## Апісанне 
Рукапіс  складаецца са 106 фоліа і ўпрыгожаны 57 пазалочанымі мініяцюрамі і больш за 100 пазалочанымі ініцыяламі. У 2003 годзе ён, разам з іншымі атонскімі рукапісамі, створанымі ў Райхенау, быў дададзены ў міжнародны рэестр ЮНЕСКА «Памяць свету».

## Літаратура 
* Forbes, Andrew ; Henley, David (2012). *Apocalypse: The Illustrated Book of Revelation* (with illuminated illustrations from the Bamberg apocalypse). Chiang Mai: Cognoscenti Books. ASIN: B008WAK9SS
* Walther, Ingo F. and Norbert Wolf. *Codices Illustres: The world’s most famous illuminated manuscripts, 400 to 1600*. Köln, TASCHEN, 2005.

Катэгорыя:Ілюмінаваныя рукапісы
Мааская школа

**Мааская школа** (таксама *мёзская* або *мазанская*, ад фр. *art mosan*) — традыцыйнае пазначэнне рэгіянальнага ізводу , які склаўся ў XI—XIII стагоддзях у басейне ракі Маас, або Мёз.

Адметная рыса гэтай школы — прамое атрыманне ў спадчыну і развіццё традыцый мастацтва Каралінгаў, якое арыентавалася на антычныя і візантыйскія ўзоры. Нават у перыяд сталага сярэдневякоўя мясцовыя дойліды заставаліся пад уражаннем ад . Такая пераемнасць звязана з тым, што даліна Мааса была размешчана ў  франкскай дзяржавы; тут жа знаходзілася сталіца Карла Вялікага — горад Ахен са спадарожным засяроджваннем твораў мастацтва.

Асноўныя цэнтры мааскага мастацтва — гарады і манастыры Льежскага біскупства, а таксама Намюр, Маастрыхт, Ахен, збольшага Кёльн (дзе захоўваецца знакамітая рака трох вешчуноў). Цяпер гэтая тэрыторыя знаходзіцца ў межах Бельгіі, Нідэрландаў і нямецкай зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія, паміж якімі і размеркаваны асноўныя помнікі мааскай школы.

Катэгорыя:Раманскае мастацтва
Катэгорыя:Культура Валоніі
Анатоль Васільевіч Прохараў

**Анатоль Васільевіч Прохараў** (нар. 21 ліпеня 1949, вёска Рудкаўшчына, Горацкі раён, Магілёўская вобласць, БССР) — беларускі паэт, сябра Саюза пісьменнікаў Беларусі.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сям’і калгаснікаў. Скончыў у Рудкаўшчыне школу-васьмігодку. Потым ГПТВ № 18 горада Маркса Саратаўскай вобласці. Атэстат аб заканчэнні сярэдняй школы атрымаў завочна ў Горацкай СШ № 1. Служыў у Савецкай Арміі ў ракетных войсках.

Пасля арміі працаваў будаўніком-электрыкам на будаўніцтве газаправода Таржок — Мінск — Івацэвічы. На працы атрымаў цяжкую траўму і быў надоўга прыкаваны да бальнічнага ложка — год быў паралізаваны, шэсць месяцаў нічога не бачыў. У гэта час яму вельмі дапамог народны паэт Беларусі Рыгор Барадулін.

Зараз на пенсіі па інваліднасці другой групы. Жыве ў Оршы.

## Літаратурная творчасць 
Літаратурны дэбют адбыўся ў 1980 годзе, першы верш быў надрукаваны ў Горацкай раённай газеце «Ленінскі шлях».

У 1983 годзе ў выдавецтве «Юнацтва» выйшла першая кніжка паэта «Буркаток», а ў 1988 годзе, калі была адкрыта новая серыя «Дэбют», надрукаваў зборнік вершаў «Птушыны гарадок» (1988).

Потым былі кнігі: «Чарадзейка» (1994), «Вясёлы карагод» (2005).

Удзельнік 9 калектыўных зборнікаў і альманахаў. У розны час ягоныя вершы ўключаліся ў падручнікі для малодшых класаў па беларускай мове.

Друкуецца ў рэспубліканскіх, абласных і раённых СМІ. Падборкі вершаў для дзяцей дашкольнага і малодшага школьнага ўзросту ўвайшлі ў абласныя літаратурныя альманахі «Дзвіна» — 2009 і 2017 гг., часопіс «Вожык» і інш. Сябра літаратурнага народнага аб’яднання «Роднае слова», што працуе пры Горацкім гісторыка-этнаграфічным музеі.

Ягоныя вершы прыцягваюць да сябе ўвагу дарослых і маленькіх чытачоў, кранаюць сваёй непасрэднасцю светаўспрымання, лёгкасцю і дакладнасцю рыфмаванага слова, удалым гумарам і пластыкай вобразаў.

## Прызнанне 
* Сябра Саюза пісьменнікаў Беларусі (2007).

## Творы 
* Буркаток — Мн.: 1983.
* Птушыны гарадок — Мн.:1988.
* Чарадзейка — Мн.: 1994.
* Вясёлы карагод — Мн.:2005.

## Узнагароды 
* Ганаровая грамата Саюза пісьменнікаў Беларусі (2009).
* Дыпламант рэспубліканскіх фестываляў творчасці інвалідаў «Шлях — сябе» і «Глядзі на мяне, як на роўню».

## Літаратура 
* Дзеружкова, Людміла. Сустрэча са славутым земляком / Л. Дзеружкова // Горацкі веснік. — 2016. 16 жніўня. С. 5.
* Дзетліковіч, П. На паэтычнай хвалі Анатоль Прохараў / П. Дзетліковіч // Ленінскі шлях (Горкі).1994. 10 верасня.
* Дзетліковіч, П. Сэрца закаханага звонкая струна… / П. Дзетліковіч // Ленінскі шлях (Горкі). 1991. 25 верасня.
* Прохараў Анатоль Васільевіч // Памяць: гісторыка-дакументальная хроніка Горацкага раёна. — Мінск: 1996. С. 557.
* Ліўшыц, Уладзімір. «Тут першы крок зрабіў я ў жыцці»/ У. Ліўшыц // У кн. Раскопкі вакол Горацкага Парнаса- Горкі: 2001. С.217-219.

Катэгорыя:Паэты Беларусі
Катэгорыя:Паэты паводле алфавіта
Катэгорыя:Пісьменнікі Беларусі
Катэгорыя:Беларускамоўныя паэты
Катэгорыя:Беларускамоўныя пісьменнікі
Катэгорыя:Члены Саюза пісьменнікаў Беларусі
Конькаўскі сельсавет

**Ко́нькаўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ляхавіцкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Конькі.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Федзюкоўскі сельсавет** у складзе Ляхавіцкага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Федзюкі. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Дараўскага сельсавета. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 13 населеных пунктаў. 16 сакавіка 1987 года у склад Навасёлкаўскага сельсавета перададзена вёска Адахаўшчына, цэнтр Федзюкоўскага сельсавета перанесены ў вёску Конькі, сельсавет перайменаваны ў Конькаўскі.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2019 чалавек, з іх 81,1 % — беларусы, 10,7 % — палякі, 5,8 % — рускія, 1,7 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 1396 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Абсентэізм

**Абсентэізм** (ад  — адсутны, ) — ухіленне выбаршчыкаў ад удзелу ў галасаванні на выбарах, ці, у больш шырокім разуменні, палітычныя паводзіны, якія характарызуюцца бяздзейнасцю, гэта значыць ухіленнем ад якога-небудзь палітычнага ўдзелу (электаральныя паводзіны, партыйная дзейнасць, удзел у мітынгах і дэманстрацыях і т. д.), але галоўным чынам маецца на ўвазе ўхіленне ад сваіх прамых электаральных функцый.

Гэта з’ява супрацьлегла прэзентэізму.

Таксама абсентэізмам называюць паводніцкую мадэль, пры якой працаўнік сістэматычна адсутнічае на працоўным месцы і пазбягае сваіх абавязкаў. Традыцыйна абсентэізм разглядаецца як індыкатар дрэннай індывідуальнай прадукцыйнасці і як адна з галоўных праблем менеджменту, даследаванне якой развіваецца ў эканамічных і квазі-эканамічных тэрмінах. Апошнія даследаванні ў гэтай галіне засяродзіліся на разглядзе і асэнсаванні абсентэізму ў ролі індыкатара псіхалагічнай, медыцынскай і сацыяльнай адаптацыі да працы.

Найбольш бачная псіхалагічная мадэль «сыходу» (*withdrawal model*) мяркуе, што абсентэізм уяўляе сабой рэакцыю індывіда на нездавальняючыя працоўныя ўмовы. Дадзеная мадэль знаходзіць эмпірычныя пацверджання адмоўнай сувязі паміж адсутнасцю на працоўным месцы і агульнай задаволенасці працай. Больш за тое, дадзеная тэорыя знаходзіць пацверджанне «прагрэсу сыходу», пачынаючы з нявінных спазненняў да прагулаў працы і сканчаючы звальненнямі. Псіхалагічныя даследаванні таксама паказваюць на схільнасць супрацоўнікаў да абсентэізму.

Мерай абсентэізму часцей за ўсё выступае агульная колькасць прапушчаных дзён (або гадзін) або частата адсутнасці супрацоўніка на працы. Варта адзначыць, што ўлічваюцца пропускі як па ўважлівай, так і па няўважлівай прычыне.

Абсентэізм, нароўні з цякучкай кадраў, разглядаецца як рэакцыя супрацоўнікаў на ўмовы працы, і з’яўляецца адным з галоўных паказчыкаў эфектыўнасці працы з персаналам, якая накіравана на стварэнне паспяховага асобасна-арганізацыйнага адпаведнасці.

Абсентэізм, з’яўляючыся адной з самых распаўсюджаных прычын звальнення супрацоўнікаў, наносіць сур’ёзны эканамічны ўрон прадпрыемствам.

*Каэфіцыент абсентэізму* — гэта стаўленне колькасці дзён нявыхаду супрацоўнікаў на работу да агульнай колькасці рабочых дзён на працягу месяца, года.

## Спасылкі 
*Тофтул М. Г. Сучасний  словник з етики  :  Словник.  –Житомир: Вид-во ЖДУ ім. І. Франка, 2014. – 416с. ISBN 978-966-485-156-2 
*Абсентеїзм //Політологічний енциклопедичний словник / уклад.: Л. М. Герасіна, В. Л. Погрібна, І. О. Поліщук та ін. За ред. М. П. Требіна. – Х. : Право, 2015 
* Абсентеїзм // Юридична енциклопедія 

Катэгорыя:Паводзіны чалавека
Катэгорыя:Канстытуцыйнае права
Дараўскі сельсавет

**Да́раўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ляхавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Дарава.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ляхавіцкага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Федзюкоўскага сельсавета.

Старшынёй Дараўскага сельсавета пэўны час працаваў Рыгор Фёдаравіч Нагорны (1925—1963), удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, поўны кавалер ордэна Славы.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ляхавіцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Ларыса Аляксандраўна Жуніна

**Ларыса Аляксандраўна Жу́ніна** ( — ) — вучоны ў галіне хімічнай тэхналогіі сілікатных і тугаплаўкіх неметалічных матэрыялаў (тэхналогіі шкла), доктар тэхнічных навук (1968), прафесар (1970).

## Біяграфія 
Нарадзілася ў горадзе  Магілёўскай губерні (зараз у Магілёўскай вобласці Беларусі). У 1938 годзе скончыла Беларускі політэхнічны інстытут. Працавала на шклозаводзе ў пасёлку Вялікая Вішэра пад Ленінградам. У пачатку Вялікай Айчыннай вайны пераехала разам з прадпрыемствам у горад Бор і працавала на Борскім шклозаводзе. З 1946 г. Л. А. Жуніна ў Мінску. Працавала інжынерам, асістэнтам на кафедры сілікатаў Беларускага політэхнічнага інстытута і вучылася ў аспірантуры. У 1950 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю, у 1967 годзе доктарскую. З 1970 года прафесар кафедры тэхналогіі сілікатаў політэхнічнага інстытута. З 1976 года ў Беларускім тэхналагічным інстытуце (сучасны Беларускі дзяржаўны тэхналагічны ўніверсітэт) на кафедры тэхналогіі сілікатаў.

Памерла 18 кастрычніка 1981 года.

## Навуковая дзейнасць 
Займалася даследаваннем механізмаў стварэння сілікатных матэрыялаў, распрацоўкай новых відаў шкла і сіталаў са спецыяльнымі ўласцівасцямі, у тым ліку з выкарыстаннем недыфіцытных матэрыялаў і шлакаў. З’яўляецца аўтарам больш за 250 друкаваных прац і каля 20 аўтарскіх пасведчанняў. Уваходзіла ў склад спецыялізаваных саветаў па прысуджэнні вучоных ступеней кандыдата і доктара навук.

Сярод апублікаванага:
* Изучение физико-химических процессов, происходящих в сульфатной известково-кремнеземной шихте при нагревании: автореферат диссертации … кандидата технических наук / Л. А. Жунина. — Минск, 1949.
* Пироксеновые ситаллы / Под ред. доктора технических наук профессора Н. М. Павлушкина — Минск: БГУ им. В. И. Ленина, 1974. — 221, [3] с.- ил.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Жуніна Ларыса Александраўна // Магілёўская абласная бібліятэка імя У. І. Леніна
* Жуніна, Ларыса Аляксандраўна (доктар тэхнічных навук; хімічная тэхналогія; 1914—1981) // Нацыянальная бібліятэка Беларусі

Катэгорыя:Вучоныя СССР
Катэгорыя:Вучоныя Беларусі
Беларуская асацыяцыя страхоўшчыкаў

**Беларуская асацыяцыя страхоўшчыкаў** — некамерцыйная арганізацыя, створаная страхавальнікамі і страхавымі брокерамі з мэтай каардынацыі дзейнасці сваіх членаў, абароны іх інтарэсаў, сумеснага вырашэння задач у сферы страхавання. Функцыямі Асацыяцыі з’яўляюцца падрыхтоўка прапаноў па ўдасканаленні заканадаўства і распрацоўка метадычных матэрыялаў па пытаннях страхавання, садзейнічанне ўкараненню новых відаў страхавання, інфармацыйнае забеспячэнне дзейнасці страхоўшчыкаў, а таксама дапамогу ва ўсталяванні і пашырэнні дзелавых кантактаў членаў БАС з замежнымі страхавымі арганізацыямі і іх аб’яднаннямі.

## Гісторыя і функцыі 
Створана ў адпаведнасці з пунктам 40 Палажэння аб страхавой дзейнасці ў Рэспубліцы Беларусь, зацверджанага Дэкрэтам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 28.09.2000 № 20 «Аб удасканаленнi рэгулявання страхавой дзейнасці» і Палажэннем аб аб’яднанні страхоўшчыкаў, зацверджаным пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 30.03.2001 № 437.

Функцыямі Асацыяцыі з'яўляюцца:
* падрыхтоўка прапаноў па ўдасканаленні заканадаўства і распрацоўка метадычных матэрыялаў па пытаннях страхавання;
* вызначэнне і выкананне членамі Асацыяцыі сумесных праграм дзейнасці;
*ўстанова і выданне перыядычных выданняў па пытаннях страхавой справы;
* арганізацыя правядзення тэарэтычных і практычных сімпозіумаў, круглых сталоў, канферэнцый, семінараў па страхавым справе, накіраваных на павышэнне кваліфікацыі і прафесійнага майстэрства спецыялістаў, занятых у сферы страхавання;
* садзейнічанне ўкараненню новых відаў страхавання;
*інфармацыйнае забеспячэнне дзейнасці страхоўшчыкаў, а таксама дапамогу ва ўсталяванні і пашырэнні дзелавых кантактаў членаў БАС з замежнымі страхавымі арганізацыямі і іх аб’яднаннямі.

Беларуская асацыяцыя страхоўшчыкаў аб’ядноўвае ў сваім складзе 16 страхавых арганізацый, 9 страхавых брокераў і Беларускую нацыянальную перастраховачную арганізацыю. Доля сукупнага аб’ёму страхавых збораў кампаній-членаў БАС ў агульным аб’ёме паступленняў складае 100 працэнтаў. На сённяшні дзень Беларуская асацыяцыя страхоўшчыкаў з’яўляецца адзіным прафесійным аб’яднаннем страхавых арганізацый у РБ.

## Спасылкі 
*
Краснэ

Назву **Краснэ** маюць:

## Населеныя пункты 
### Украіна 
* Краснэ — пасёлак гарадскога тыпу ў Львоўскай вобласці.
* Краснэ — вёска ў Чарнігаўскай вобласці.

## Гл. таксама 
* Краснае
Вераснёўскі праезд (Светлагорск)

**Праезд Вераснёўскі** () — цэнтральны праезд Першамайскага мікрараёна. Праезд цягнецца ад вуліцы Леніна да Белтэлекамаўскага праезду, паралельна вуліцы 50 год Кастрычніка.

## Забудова 
Фармавацца вуліца пачала ў канцы 1960 гадоў, разам з Першамайскім мікрараёнам ад якогда і атрымала назву — Першамайскі завулак. Праезд фактычна размяжоўвае мікрараён на кварталы: усходні — больш старэйшы (падзяляецца на паўночны і паўднёвы, пабудаваныя па аднолькавым праекце), заходні — больш навая (буйны квартал са школамі, стадыёнам, скверам)

З-за таго, што адрасная прывязка ў горадзе да мікрараёнаў і да праезду фактычна нічаго не адносіцца, але на працягу праезду знаходзяцца: Дом Быту, Рынак «Юбілейны», дзіцячыя сады № 14 і 18, школы № 5 і 6, АТС.

Між школамі разбіты безназоўны сквер са скульптурай школьніка з кнігай у цэнтры. У 2013 годзе завулак атрымаў новую назву — Вераснёўскі праезд, ад шырокай прысутнасці ўстаноў адукацыі.

## Зноскі 
Катэгорыя:Вуліцы Светлагорска
Дарога Р59

**Дарога P59** — аўтамабільная дарога рэспубліканскага значэння у Беларусі, якая злучае г.Лагойск, г.п. Смілавічы, г. Чэрвень і г. Мар’іна Горка. Працягласць — 107 км.

Праходзіць па тэрыторыі Лагойскага, Смалявіцкага, Чэрвеньскага і Пухавіцкага раёнаў Мінскай вобласці.

## Маршрут 
Катэгорыя:Дарогі Пухавіцкага раёна
Катэгорыя:Дарогі Смалявіцкага раёна
Катэгорыя:Дарогі Чэрвеньскага раёна
Катэгорыя:Дарогі Лагойскага раёна
Катэгорыя:Дарогі Беларусі