open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Спаса-Узнясенская царква (Вомельна)

**Царква Ушэсця Гасподняга** — колішні праваслаўны храм у в. Вомельна Пухавіцкага раёна.

## Гісторыя 
Драўляная царква пабудавана ў 1796 годзе, але праз некаторы час згарэла. Прыходская Вазнясенская царква пабудавана ў 1897 годзе на сродкі мясцовага ўладальніка Ратынскага і вернікаў вёскі.

Пры Царкве было царкоўна-прыходское народнае вучылішча для сірот. Навучалі розным рамёствам. Святароў хавалі каля сцен царквы. Спалена ў 1943 г..

## Архітэктура 
Пабудавана прадаўгаватым крыжам, адзін глухі купал, гонтавы дах, адзін шэраг вокнаў, адны ўваходныя дзверы, 20 сажняў унутры, столь, пол дашчаныя. Да апалу не прыстасавана. Салея ўзвышалася на 2 ступені, клірас уладкаваны па-за салеёй. Дашчаны іканастас цёмнага колеру з 5-ці абразоў у адзін шэраг. Каштоўных рэчаў паміж імі не апроч срэбнай прылады, літургічных пасудзін, ахвяраваных спадаром Чацверыковым. Царкоўныя кнігі. Вакол цвінтара простая драўляная агароджа. У званіцы 4 званы. 1-ы — 5 пудоў 20 фунтаў, 2-і — 2 пуды, два званы па 1 пудзе.

Катэгорыя:Вомельна
Катэгорыя:Зніклі ў 1943 годзе
Катэгорыя:1897 год у Беларусі
Катэгорыя:Знішчаныя збудаванні Пухавіцкага раёна
Катэгорыя:Колішнія праваслаўныя храмы Пухавіцкага раёна
Ꞩ

**Ꞩ**, **ꞩ** (*S з касым штрыхом*) — літара пашыранай лацініцы. Утвораная ад літары S з дапамогай штрыха. Ужывалася ў латышскай арфаграфіі да 1950 года.

## Гл. таксама 
* Доўгая S
* S (літара)

Катэгорыя:Літары пашыранай лацініцы
Тумініцкі сельсавет

**Тумі́ніцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Талачынскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Лісуны.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Тумініцкі (Лісуноўскі) сельсавет** у складзе Коханаўскага раёна Аршанскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Тумінічы. У 1928 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Лісуны. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Коханаўскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Аршанскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. З 9 верасня 1946 года сельсавет у складзе адноўленага Коханаўскага раёна, з 17 снежня 1956 года — у складзе Аршанскага раёна. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Талачынскага раёна, за выключэннем 8 населеных пунктаў (вёскі Аляксандрава, Балотавічы, Барэйшава, Вярхоўе, Гарані, Мацнава, Тумінічы і Хадулы), якія былі перададзены ў склад Аршанскага раёна і 27 снежня 1962 года перададзены ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Баранскага пассавета Аршанскага раёна. 18 сакавіка 1963 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сальніцкага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Талачынскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Коханаўскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Аршанскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1963 годзе
Анатоль Ціханавіч Скойбеда

**Анатоль Ціханавіч Ско́йбеда** (нар. ) — вучоны ў галіне машынабудавання, доктар тэхнічных навук (1980), прафесар (1983).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сяле Масты (Гараднянскі раён Чарнігаўскай вобласці Украіны). У 1958 годзе скончыў Гомельскі лесатэхнічны тэхнікум, у 1966 годзе — Беларускі політэхнічны інстытут па спецыяльнасці «Аўтамабілі і трактары». У 1972 годзе скончыў аспірантуру Цэнтральнага навукова-даследчага інстытута механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі вынаходстваў.

Пад кіраўніцтвам А. Ц. Скойбеды падрыхтавана 7 доктарскіх, 27 кандыдацкіх, 2 магістарскія дысертацыі
* Ганаровая грамата Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта (2011)

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* 
* Профиль  на сайце БНТУ
* База патэнтаў Беларусі  
* Банк патентов РФ на изобретения и промышленные образцы ФИПС Роспатента 

Катэгорыя:Машынабудаўнікі СССР
Катэгорыя:Машынабудаўнікі Беларусі
Катэгорыя:Выкладчыкі БНТУ
Вяршыні Цітона і рака Снейк

**«Вяршыні Цітона і рака Снейк»** () — чорна-белая фатаграфія , якая была зроблена ў 1942 годзе. Адлюстроўвае  у штаце Ваёмінг.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Фатаграфіі 1942 года
Катэгорыя:Фатаграфіі Энсела Адамса
Пуцеправод па Кальварыйскай вуліцы

**Пуцеправод па Кальварыйскай вуліцы** — аўтамабільна-пешаходны пуцеправод у Мінску. Злучае заходнюю частку горада з цэнтрам, праходзячы над чыгуначнымі пуцямі станцыі Мінск-Паўночны і Дамашэўскай вуліцай. Па пуцеправодзе праходзіць Кальварыйская вуліца

## Спасылкі 
Катэгорыя:1963 год у Мінску
Катэгорыя:Пуцеправоды Мінска
Катэгорыя:Кальварыйская вуліца
Пуцеправод цераз Партызанскі праспект (Мінск)

**Пуцеправод цераз Партызанскі праспект** — аўтамабільна-пешаходны пуцеправод у Мінску. Злучае  вуліцы Даўгабродскую і Пляханава, праходзячы над Партызанскім праспектам

Пуцеправод прызначаны для руху трамваяў, аўтатранспарту і пешаходаў. Праезная частка пуцеправода складаецца з 4 палос для руху аўтатранспарту. Пакрыццё праезнай часткі і тратуараў — асфальтабетон. На пуцеправод пастаўлены бетонныя бар'ерныя агароджы праезнай часткі. Парэнчавая агароджа металічная простага дыяганальнага малюнка, завяршаецца на устоях гранітнымі тумбамі з ліхтарамі.

## Спасылкі 
Катэгорыя:1972 год у Мінску
Катэгорыя:Пуцеправоды Мінска
Катэгорыя:Даўгабродская вуліца (Мінск)
Катэгорыя:Вуліца Пляханава (Мінск)
Катэгорыя:Партызанскі праспект (Мінск)
Пуцеправод па Чыгуначнай вуліцы (Мінск)

**Пуцеправод па Чыгуначнай вуліцы** — аўтамабільна-пешаходны пуцеправод у Мінску. Злучае вуліцы Чыгуначную і Суражскую, праходзячы над чыгуначнымі пуцямі.

У ліпені 2019 года пачалася рэканструкцыя пуцеправода, ён быў перакрыты для ўсіх відаў транспарту, а неўзабаве і для пешаходаў. Падчас рэканструкцыі былі дэмантаваны бетоннае пакрыццё і тратуары, наружнае асвятленне і старыя апоры асвятлення; па выніках пуцеправод быў узмоцнены і пашыраны, усталяваны новыя агароджы і асвятленне, арганізаваны пад’езды і падмаставая частка. Рух па пуцеправодзе быў адкрыты 8 сакавіка 2020 года (хоць першапачаткова планавалася ў маі), фінальныя працы працягваліся да лета.

## Спасылкі 
Катэгорыя:1964 год у Мінску
Катэгорыя:Пуцеправоды Мінска
Катэгорыя:Чыгуначная вуліца (Мінск)
Катэгорыя:Суражская вуліца (Мінск)
Мархлеўскі нацыянальны польскі сельсавет

**Мархлеўскі нацыянальны польскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Круглянскага раёна БССР. Цэнтр — вёска Філатава.

Утвораны 24 верасня 1926 года ў складзе Талачынскага раёна Аршанскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Талачынскім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе Круглянскага раёна БССР. 3 верасня 1937 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Кручанскага і Скуратоўскага сельсаветаў.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / А.И. Карпачева и др. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 1: (1917―1941 гг.). — Мн., «Беларусь», 1985. — 390 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Круглянскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Талачынскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1926 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1937 годзе
Катэгорыя:Нацыянальныя польскія сельсаветы БССР
Буян (значэнні)

Назву **Буян** маюць:

* Буяч, Буян — возера ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі.
* Буян — пасёлак у Клінцоўскім раёне Бранскай вобласці Расіі.
Альфрэд Мар’янавіч Мазурыч

**Альфрэд Мазурыч** (нар. , ) — беларускі футбаліст, паўабаронца віцебскага «Макслайна» (у арэндзе з гродзенскага «Нёмана»).

## Клубная кар’ера 
З 2020 года пачаў прыцягвацца да дубля гродзенскага «Нёмана», а ў 2021 годзе стаў з’яўляцца і ў асноўнай камандзе. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 19 верасня 2021 года, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы са «Смаргонню» (5:0). У далейшым працягваў трапляць на лаўку запасных асноўнай каманды, зрэдку выхадзіў на поле.

У пачатку 2023 года праходзіў прагляд у «Баранавічах» і «Лідзе», аднак у выніку пачаў сезон у дублі «Нёмана». У жніўні 2023 года стаў іграком «Ліды», а ў лютым 2024 года перабраўся ў віцебскі «Макслайн».

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Нёман Гродна
Катэгорыя:Ігракі ФК Ліда
Катэгорыя:Ігракі ФК Макслайн
Ягор Анатолевіч Пархоменка

**Ягор Пархоменка** (нар. , ) — беларускі футбаліст, абаронца гродзенскага «Нёмана» і нацыянальнай зборнай Беларусі.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец гродзенскага «Нёмана», у 2017—2020 гадах вучыўся ў Акадэміі АБФФ. Летам 2020 года вярнуўся ў «Нёман» і пачаў выступаць за дубль, дзе хутка замацаваўся ў складзе, а з канца года пачаў прыцягвацца і да асноўнай каманды. У снежні 2020 года падпісаў трохгадовы кантракт з клубам. Да сезона 2021 ужо рыхтаваўся з асновай гродзенскага клуба, з’яўляўся на лаўцы запасных, а 3 ліпеня 2021 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы з жодзінскім «Тарпеда-БелАЗ» (1:1).

У ліпені 2021 года быў аддадзены ў арэнду ў «Ліду», дзе замацаваўся ў стартавым складзе. У снежні 2021 года па заканчэнні арэнды вярнуўся ў «Нёман» і са студзеня 2022 года пачаў рыхтавацца да новага сезона з гродзенскай камандай. У сезоне 2022 гуляў за дубль і не выхадзіў на поле ў асноўнай камандзе, толькі заставаўся на лаўцы запасных, а з пачатку 2023 года замацаваўся ў стартавым складзе гродзенцаў. У студзені 2024 года падоўжыў кантракт з «Нёманам».

## Міжнародная кар’ера 
У кастрычніку 2019 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыі чэмпіянату Еўропы.

У кастрычніку 2021 года гуляў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.

15 чэрвеня 2023 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі ў таварыскім матчы супраць Расіі (5:1), калі выйшаў на замену ў другім тайме.

У верасні 2023 года быў упершыню выкліканы ў нацыянальную зборную Беларусі. Дэбютаваў у зборнай 18 лістапада 2023 года, калі адгуляў усе 90 хвілін у адборачным матчы чэмпіянату Еўропы 2024 супраць Андоры.

## Дасягненні 
* Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі: 2023
* Уладальнік Кубка Беларусі: 2024
* У спісе 22 найлепшых футбалістаў чэмпіянату Беларусі: 2023

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Беларусі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Нёман Гродна
Катэгорыя:Ігракі ФК Ліда
Альберт Альбертавіч Капыціч

**Альберт Капыціч** (нар. , ) — беларускі футбаліст, нападнік клуба «Смаргонь».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец СДЮШАР «Белкард», у юнацкім узросце перайшоў у Акадэмію АБФФ, а ў 2018 годзе далучыўся да гродзенскага «Нёмана», дзе спачатку гуляў за юнацкую каманду, а з лета 2019 года пачаў выступаць за дубль.

З лета 2021 года стаў прыцягвацца да асноўнай каманды «Нёмана». 22 жніўня 2021 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы з «Мінскам» (4:0). У далейшым працягваў з’яўляцца на лаўцы запасных асноўнай каманды.

У лютым 2022 года праходзіў прагляд у «Слуцку», а ў сакавіку быў аддадзены ў арэнду ў «Смаргонь». Замацаваўся ў аснове, чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену. У студзені 2023 года арэнда была падоўжана. У пачатку 2024 года стаў іграком «Смаргоні» на пастаяннай аснове.

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Ігракі ФК Нёман Гродна
Катэгорыя:Ігракі ФК Смаргонь
Уладзіслаў Аляксеевіч Варакса

**Уладзіслаў Варакса** (нар. , Узда) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Мінск» (у арэндзе з гродзенскага «Нёмана»).

## Клубная кар’ера 
Выхаванец мінскага «Дынама», у 2017 годзе перайшоў у юнацкую каманду салігорскага «Шахцёра», а ў 2019 годзе далучыўся да брэсцкага «Дынама», дзе пазней пачаў гуляць за дубль. У першай палове 2021 года выступаў за «Узду» ў Другой лізе, дзе стаў адным з асноўных ігракоў.

У ліпені 2021 года падпісаў кантракт з гродзенскім «Нёманам» да канца 2023 года. 2 жніўня 2021 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы матча супраць брэсцкага «Дынама» (3:1). У далейшым гуляў за дубль, прыцягваючыся таксама да асноўнай каманды. Сезон 2023 амаль поўнасцю прапусціў з-за траўмы. У студзені 2024 года падоўжыў пагадненне з гродзенскім клубам.

У ліпені 2024 года быў аддадзены ў арэнду ў «Мінск».

## Міжнародная кар’ера 
У верасні 2022 года гуляў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.

## Дасягненні 
* Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі: 2023
* Уладальнік Кубка Беларусі: 2024

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Брэст
Катэгорыя:Ігракі ФК Узда
Катэгорыя:Ігракі ФК Нёман Гродна
Катэгорыя:Ігракі ФК Мінск
Лансэлот Эндрус

**Лансэлот Эндрус** (; —) — англійскі клірык, біскуп Чычэстэрскі (1605–1609), Ілійскі (1609–1619), Вінчэстэрскі (1619–1626), значны ўдзельнік працы над Бібліяй караля Якава.

Лансэлот Эндрус нарадзіўся ў Лондане і атрымаў адукацыю ў Кэмбрыджы, стаў святаром у 1580 годзе. Палемізуючы з каталіцкімі поглядамі, Эндрус дыстанцыянаваўся і ад пазіцый кальвінізму адносна перадвызначэння, і лічыцца ў гэтым сэнсе перадвеснікам рэформаў Уільяма Лода. Карыстаўся прыхільнасцю караля Якава I і быў сярод ключавых фігур стварэння афіцынага перакладу Святога Пісьма на англійскую мову, так званай Бібліі караля Якава.

Катэгорыя:Рэлігійныя_дзеячы_Англіі
Палац Ракоўскіх

**Палац Ракоўскіх** () — архітэктурнае збудаванне ў вёсцы Казынці ў Вінніцкай вобласці.

## Гісторыя палаца 
Названы ў гонар памешчыка Ракоўскага, які валодаў вёскай у ХІХ стагоддзі і пабудаваў гэты палац у часы свайго кіравання.

Будынак палаца будаваўся ў два этапы: спачатку быў перабудаваны невялікі палац, а пазней — вялікі трохпавярховы будынак. Вакол будынкаў вялізны парк, які займае ажно восем гектараў. У часы праўлення Ракоўскага слугі старанна даглядалі газон і дрэвы ў парку. Паводле сьведчаньняў відавочцаў, спадар Ракоўскі валодаў адным з першых аўтамабіляў. Падчас Другой сусветнай вайны і пасля яе заканчэння ва ўсім палацы размяшчалася вайсковая частка.

Школа на тэрыторыі палаца адкрыта ў 1862 годзе і, бадай, з'яўляецца самай старой у вобласці. З моманту адкрыцця ў ёй вучыліся 6 хлопчыкаў, а ў 1869 годзе пачалі набіраць дзяўчынак. У школе вучыліся былы старшыня Вярхоўнага суда Васіль Анапенка, генералы Валерый Беўз і Аляксандр Беўз, мастак Фёдар Панчук, контр-адмірал ВМФ Іван Князюк, галоўны архітэктар Адэсы М. Цыркун і галоўны уролаг Вінніцы М. Білаус.

## Сучасны стан 
Сёння (па стане на 2022 год) у галоўным корпусе знаходзіцца сярэдняя школа, у невялікім палацы — інтэрнат для настаўнікаў.

## Галерэя 

Kozyntsi (Lypovetskyi) 30.jpg|Вялікі палац
Kozyntsi (Lypovetskyi) 33.jpg|Вялікі палац, тыльны бок
Rakovsky palace in Kozyntsi (Nov 2020).jpg|Парк і палац
Old trees near Rakovsky palace (Nov 2020).jpg|Старыя дрэвы каля палаца
Kozyntsi (Lypovetskyi) 34.jpg|Элементы аздаблення задняй часткі вялікага палаца
Kozyntsi (Lypovetskyi) 31.jpg|Уваход у Казінецкую школу, размешчаную на тэрыторыі палаца
Kozyntsi (Lypovetskyi) 40.jpg|Малы палац

## Спасылкі 
* На Вінниччині продовжуються обстеження туристичних об’єктів // Вінницька ОДА. 
* Турыстычныя маршруты Турбаўшчыны (буклет)

Катэгорыя:Лыпавэцкі раён
Катэгорыя:Палацы Украіны
9-я Кіраўская партызанская брыгада

**9-я Кіраўская партызанская брыгада** — партызанская брыгада, створаная ў сакавіку 1943 года. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Кіраўскага і сумежных з ім раёнаў. У ліпені 1943 года брыгада была расфарміравана, яе атрады былі перадзадены Кіраўскай ваенна-аператыўнай групе.

## Склад 
* 100-ы атрад;
* 537-ы атрад;
* 538-ы атрад;
* Кіраўскі спецатрад, пераўтвораны ў 539-ы атрад.

## Камандаванне 
### Камандзір 
* С. І. Свірыд.

### Камісар 
* Г. Л. Комар.

### Начальнік штаба 
* Дз. Ц. Ігнаценка.

## Гісторыя 
Асноўны ўдар партызаны наносілі па чыгунках Магілёў — Рагачоў, Асіповічы — Жлобін. Блакіравалі шашу Магілёў — Бабруйск: пашкодзілі 18 км тэлефонна-тэлеграфнай лініі, на 12 км зрабілі завалы дарог і аб’язных шляхоў. Разам з іншымі брыгадамі і атрадамі ачысцілі ад нямецкіх войск значную частку Кіраўскага і сумежных з ім раёнаў. Удзельнічалі ў абароне Клічаўскай партызанскай зоны.

## Памяць 
У 1968 годзе ў гонар брыгады каля пасёлка Скачок Кіраўскага раёна быў пастаўлены абеліск.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Савецкія партызанскія злучэнні, брыгады і атрады на акупіраванай тэрыторыі Беларусі (1941—1944)
Катэгорыя:З’явіліся ў 1943 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1943 годзе
Максім Ігаравіч Краўцоў

**Максім Краўцоў** (нар. , ) — беларускі футбаліст, нападнік гродзенскага «Нёмана» і моладзевай зборнай Беларусі.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец гродзенскай СДЮШАР «Нёман», з 2020 года пачаў выступаць за дубль клуба. У 2021 годзе стаў прыцягвацца да асноўнай каманды. 7 мая 2021 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы са «Смаргонню» (2:0). У далейшым працягваў з’яўляцца ў асноўнай камандзе, часам выходзячы на замену.

У лютым 2022 года далучыўся да «Смаргоні», якая неўзабаве ўзяла нападніка ў арэнду. Замацаваўся ў аснове смаргонскай каманды і дапамог ёй вярнуцца ў Вышэйшую лігу, з 8 галамі стаў найлепшым бамбардзірам каманды ў сезоне. Па заканчэнні сезона вярнуўся ў «Нёман» і ў пачатку 2023 года стаў трэніравацца з гродзенцамі. У сезоне 2023 рэгулярна з’яўляўся на полі ў складзе «Нёмана», пераважна выходзячы на замену. У студзені 2024 года падпісаў новы трохгадовы кантракт з клубам.

## Міжнародная кар’ера 
15 лістапада 2023 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі ў таварыскім матчы супраць Расіі (1:3), калі выйшаў у стартавым складзе і быў заменены ў канцы сустрэчы.

## Дасягненні 
* Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі: 2023
* Уладальнік Кубка Беларусі: 2024

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Нёман Гродна
Катэгорыя:Ігракі ФК Смаргонь
Заходні мост (Мінск)

**Заходні мост** (у міжваенны час яго часам называлі **Віленскім**) — чыгуначны пуцеправод у Мінску. Адзіны захаваны з дарэвалюцыйнага перыяду пуцеправод у горадзе. Першы чыгуначны пуцеправод над Маскоўскай вуліцай.

## Гісторыя 
 ў канцы 1940-х гг.]]
Пасля будаўніцтва Лібава-Роменскай і Маскоўска-Брэсцкай чыгунак Мінск апынуўся разрэзаным на часткі, што выклікала вялікія нязручнасці. Яшчэ да рэвалюцыі былі пабудаваны Бетонны мост і Заходні мост, па якім чыгуначнае палатно прайшло над Маскоўскай вуліцай. Ён быў пабудаваны ў канцы XIX стагоддзя, першапачаткова гэта быў аднапралётны стальны мост. Пасля першай рэканструкцыі, у 1930-х гадах з’явіўся другі пралёт.

Заходні мост доўгі час быў ледзь не адзіным праездам з цэнтра ў паўднёвую частку горада без доўгага чакання на пераездзе. Вузкае жарало не спраўлялася з транспартнымі патокамі, таму ўзнікла неабходнасць у новым пуцеправодзе.

Архітэктар М. С. Асмалоўскі ў кнізе «Практыка савецкага горадабудаўніцтва. Мінск» 1952 г. пісаў:

Пасля трэцяй рэканструкцыі ў 1950-х гадах чыгуначны пуцеправод стаў жалезабетонным трохпралётным.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Пуцеправоды Мінска
Катэгорыя:Маскоўская вуліца (Мінск)
Папскі тэалагічны інстытут шлюбу і сям’і імя Яна Паўла ІІ

**Папскі тэалагічны інстытут шлюбу і сям’і імя Яна Паўла ІІ** () — каталіцкая вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Рыме, якая кіруецца Святым Прастолам. 

## Гісторыя 
У 1981 годзе Папа Ян Павел II заснаваў Папскі інстытут даследаванняў шлюбу і сям'і як частку намаганняў па развіцці даследаванняў на тэмы шлюбу і сям'і, а таксама каталіцкай тэалогіі аб целе.

У 2017 годзе Папа Францыск замяніў гэтую ўстанову Папскі тэалагічны інстытут шлюбу і сям'і імя Яна Паўла ІІ з новай канстытуцыяй і місіяй. Інстытут таксама быў далучаны да Кангрэгацыі каталіцкай адукацыі, Папскай акадэміі жыцця і Дыкастэрыі для свецкіх, сям'і і жыцця. Канцлер інстытута арцыбіскуп Вінчэнца Палья таксама разлічваў запрасіць дадатковых выкладчыкаў і экспертаў у святле пашырэння мандата інстытута, у тым ліку некатолікаў.

Інстытут прысуджае ступені доктара, ліцэнцыята і навуковыя дыпломы ў галіне шлюбу і сям'і.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Рым
Папскі інстытут сакральнай музыкі

**Папскі інстытут сакральнай музыкі** () — каталіцкая вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Рыме, якая кіруецца Святым Прастолам. 

## Гісторыя 
Інстытут быў створаны Папам Піем X у 1910 годзе як Школа духоўнай музыкі. Фактычна школа адкрылася ў 1911 годзе. У ліпені 1914 года школа была абвешчана Папскай установай і атрымала паўнамоцтвы выдаваць навуковыя ступені.

23 верасня 1914 года новаабраны Папа Бенедыкт XV назваў інстытут часткай спадчыны, якую пакінуў яму папярэднік, заявіўшы, што будзе падтрымліваць і спрыяць яму найлепшым чынам. У наступным месяцы ён прызначыў палац Сант-Апалінарэ рэзідэнцыяй школы, перанёсшы яе з вуліцы Машэронэ.

З апостальскай канстытуцыяй ад 1931 года інстытут атрымаў сваю цяперашнюю назву і быў уключаны ў шэраг папскіх акадэмічных інстытутаў. У 1983 годзе інстытут пераехаў у былое папскае абацтва Святога Іераніма.

Мэтамі інстытута з'яўляюцца навучанне музыцы ў практычным, тэарэтычным і гістарычным плане, садзейнічанне распаўсюджванню традыцыйнай духоўнай музыкі і заахвочванне мастацкага выяўлення музыкі ў цяперашні час, а таксама аказанне музычных паслуг каталіцкім цэрквам па ўсім свеце.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Рым
Вінцэнты Вітас

**Вінцэнты Вітас** (; 21 студзеня 1874 — 31 кастрычніка 1945) — польскі палітык, партыйны і дзяржаўны дзеяч. Тройчы Прэм’ер-міністр Польшчы ў 1920—1921, 1923 і 1926 гадах.

Адзін з ключавых і найбольш уплывовых палітыкаў Другой Польскай Рэспублікі. Адзін з бацькоў незалежнай Польшчы.

## Біяграфія 
З 1895 года ў Польскай народнай партыі Галічыны, у 1908—1914 гадах дэпутат Галіцкага краёвага сейма ў Львове, з 12 красавіка 1908 года па 28 ліпеня 1931 года займаў пасаду войта сваёй роднай вёскі Вежхаславіцы. Член Дзяржаўнага савета Аўстра-Венгрыі (1911—1918), член фінансавага аддзела Часовага камітэта канфедэратыўных партый незалежнасці, з 1914 года. у Польскай народнай партыі «Пяст» (кіраўнік партыі з 26 чэрвеня 1916 года да 1931 года) і ў Вышэйшым нацыянальным камітэце, пазней у Нацыянальнай лізе (1917—1918), прэзідэнт Польскага ліквідацыйнага камітэта. З 1919 года — пасол на Сейм Польшчы.

Тры разы быў прэм’ер-міністрам (з 24 ліпеня 1920 года па 13 верасня 1921 года, з 28 мая 1923 года па 14 снежня 1923 года і з 10 мая 1926 года па 14 мая 1926 года). Яго ўрад быў зрынуты ў выніку Майскага перавароту. У 1929—1930 гадах адзін з кіраўнікоў Цэнтралева. У 1930 годзе арыштаваны санацыйнымі ўладамі, зняволены ў Брэсцкай крэпасці, абвінавачаны па справе аб дзяржаўным перавароце. Быў асуджаны на 1,5 года зняволення і эміграваў у Чэхаславакію. Вярнуўся ў краіну 31 сакавіка 1939 года пасля акупацыі Чэхаславакіі нямецкай арміяй і стварэння пратэктарату Багеміі і Маравіі. Пасля агрэсіі Трэцяга рэйха супраць Польшчы адхіліў прапанову стварыць калабарацыянісцкі ўрад. Пасля стварэння Часовага ўрада нацыянальнага адзінства ў чэрвені 1945 года прызначаны намеснікам старшыні Нацыянальнай рады (не прыступіў да выканання сваіх абавязкаў). У 1945 годзе быў прэзідэнтам легальнай Польскай народнай партыі.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Дэпутаты Заканадаўчага сейма
Катэгорыя:Дэпутаты Сейма Польскай Рэспублікі (1918—1939) 1 склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Сейма Польскай Рэспублікі (1918—1939) 2 склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Сейма Польскай Рэспублікі (1918—1939) 3 склікання
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя ў Польскай Рэспубліцы (1918—1939)
Катэгорыя:Мемуарысты Польшчы
Інстытут тэалогіі кансэкраванага жыцця «Кларэтыянум»

**Інстытут тэалогіі кансэкраванага жыцця «Кларэтыянум»** () — каталіцкая вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Рыме, якая кіруецца Святым Прастолам. 

## Гісторыя 
Заснаваны місіянерамі, Сынамі Беззаганнага Сэрца Марыі (так званымі манахамі-кларэтыянамі), і пазней уключаны у Папскі Латэранскі ўніверсітэт, які дае спецыялізаваныя курсы па тэалогіі кансэкраванага жыцця.

Кансэкраванае жыццё — гэта лад жыцця, асаблівым чынам прысвечаны Богу і працы на карысць Царквы. Часта гэта адбываецца ў выніку прыняцця абетаў. Пасля Другога Ватыканскага Сабору ў Касцёле можна вылучыць наступныя формы кансэкраванага жыцця: калектыўная (рэлігійныя ордэны і кангрэгацыі, асацыяцыі апостальскага жыцця, свецкія інстытуты) і індывідуальная (кансэкраваныя панны, кансэкраваныя ўдовы, пустэльнікі і інш.).

Інстытут быў заснаваны 6 чэрвеня 1971 года ўказам Кангрэгацыі каталіцкай адукацыі і быў прызнаны інстытутам тэалагічнай спецыялізацыі Папскага Латэранскага ўніверсітэта. 21 лістапада 1996 года гэтая ж кангрэгацыя прысвоіла Інстытуту тэалогіі кансэкраванага жыцця новую назву «Кларэтыянум».

Інстытут прапануе курсы па вывучэнні Святога Пісання, тэалогіі, касцёльных абрадаў і практык, гісторыі царквы, кананічнага права і псіхалогіі.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Рым
Арцём Русланавіч Зімін

**Арцём Зімін** (нар. , ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Маладзечна».

## Клубная кар’ера 
Пачынаў займацца футболам у мінскай школе «Трактар», у юнацкім узросце трапіў у структуру барысаўскага БАТЭ. У 2020 годзе выступаў за дубль клуба.

У лютым 2021 года перайшоў у «Іслач», дзе стаў выступаць за дубль. З восені 2021 года пачаў прыцягвацца да асноўнай каманды. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 20 лістапада 2021 года ў матчы супраць «Мінска» (0:1), выйшаўшы на замену ў другім тайме. У 2022 годзе працягваў гуляць пераважна за дубль. У красавіку 2023 года падоўжыў кантракт з клубам да канца 2024 года.

У лютым 2024 года разарваў пагадненне з «Іслаччу» і стаў іграком віцебскага «Макслайна». У жніўні 2024 года пакінуў «Макслайн» і неўзабаве далучыўся да «Маладзечна».

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК БАТЭ
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Катэгорыя:Ігракі ФК Макслайн
Катэгорыя:Ігракі ФК Маладзечна
Пуцеправод па Радыяльнай вуліцы (Мінск)

**Пуцеправод па Радыяльнай вуліцы** — аўтамабільна-пешаходны пуцеправод у Мінску. Злучае вуліцы Радыяльную і Запарожскую, праходзячы над чыгуначнымі пуцямі лініі Масква—Мінск

## Спасылкі 
Катэгорыя:1972 год у Мінску
Катэгорыя:Пуцеправоды Мінска
Катэгорыя:Радыяльная вуліца (Мінск)
Катэгорыя:Запарожская вуліца (Мінск)
Станіслаў Сяргеевіч Атрашкевіч

**Станіслаў Атрашкевіч** (нар. , ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Баранавічы».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец юнацкай школы «Іслачы», з лета 2020 года пачаў выступаць за дубль клуба, а ў наступным годзе стаў прыцягвацца і да асноўнай каманды. 23 чэрвеня 2021 года дэбютаваў у асноўнай камандзе «Іслачы», выйшаўшы на замену ў другім тайме матча Кубка Беларусі з гомельскім «Лакаматывам» (3:3, па пенальці 2:4). У ліпені 2021 года падпісаў першы прафесійны кантракт з клубам да лета 2024 года. 25 ліпеня 2021 дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы са «Смаргонню» (2:1). У далейшым працягваў выступаць за дубль.

У ліпені 2022 года быў аддадзены ў арэнду ў дзяржынскі «Арсенал», дзе неўзабаве замацаваўся ў стартавым складзе. Па заканчэнні сезона 2022 вярнуўся з арэнды ў «Іслач».

У сакавіку 2023 года пасля прагляду далучыўся да «Смаргоні» на правах арэнды. У снежні 2023 года па заканчэнні арэнды вярнуўся ў «Іслач», а ў студзені 2024 года разарваў кантракт з прысталічным клубам.

У лютым 2024 года стаў іграком дзяржынскага «Арсенала». Пакінуў клуб у ліпені 2024 года, а ў жніўні папоўніў склад «Баранавічаў».

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Катэгорыя:Ігракі ФК Арсенал Дзяржынск
Катэгорыя:Ігракі ФК Смаргонь
Катэгорыя:Ігракі ФК Баранавічы
Данііл Дзмітрыевіч Душэўскі

**Данііл Душэўскі** (нар. , ) — беларускі футбаліст, паўабаронца сербскага клуба ОФК з Бялграда і моладзевай зборнай Беларусі.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец клуба «Мінск», выступаў за юнацкія каманды клуба, з 2020 года пачаў прыцягвацца да дубля, дзе замацаваўся на наступны год, выступаў таксама ў Юнацкай лізе УЕФА.

У канцы 2021 года стаў з’яўляцца і ў асноўнай камандзе клуба. 31 кастрычніка 2021 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў другім тайме матча з салігорскім «Шахцёрам» (0:3). У далейшым пачаў выхадзіць у стартавым складзе каманды. У 2023 годзе стаў капітанам «Мінска».

У ліпені 2024 года перайшоў у сербскі клуб ОФК.

## Міжнародная кар’ера 
У кастрычніку 2021 года і верасні 2022 года гуляў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.

16 лістапада 2022 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, калі выйшаў на замену ў другім тайме таварыскага матча супраць Ірана (3:0).

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК ОФК
Пуцеправод па вуліцы Ваўпшасава (Мінск)

**Пуцеправод па вуліцы Ваўпшасава** — аўтамабільна-пешаходны пуцеправод у Мінску. Праходзіць над чыгуначнымі пуцямі станцыі Мінск-Прамысловы. Па пуцеправодзе праходзіць вуліца Ваўпшасава

## Спасылкі 
Катэгорыя:1977 год у Мінску
Катэгорыя:Пуцеправоды Мінска
Катэгорыя:Вуліца Ваўпшасава (Мінск)
Аляксандр Васілевіч Гуз

**Аляксандр Гуз** (нар. , Рэчыца) — беларускі футбаліст, паўабаронца расійскага клуба «Сокал» з Саратава (у арэндзе з маскоўскага «Тарпеда») і моладзевай зборнай Беларусі.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец рэчыцкай ДЮСШ-2, у верасні 2017 года далучыўся да каманды Акадэміі АБФФ. У чэрвені 2021 года па заканчэнні акадэміі падпісаў кантракт з клубам «Іслач» да канца 2024 года, дзе стаў выступаць за дубль, а неўзабаве пачаў прыцягвацца і да асноўнай каманды. 13 жніўня 2021 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў другім тайме матча з брэсцкім «Рухам» (1:7). У далейшым працягваў часам з’яўляцца ў асноўнай камандзе. У сезоне 2023 замацаваўся ў стартавым складзе «Іслачы». У кастрычніку 2023 года падоўжыў кантракт з клубам да канца 2025 года.

У студзені 2024 года стаў трэніравацца з маскоўскім «Тарпеда», якое ў лютым афіцыйна аформіла трансфер паўабаронцы. У чэрвені 2024 года быў аддадзены ў арэнду ў саратаўскі «Сокал».

## Міжнародная кар’ера 
У верасні 2022 года гуляў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.

15 лістапада 2023 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, адгуляўшы другі тайм таварыскага матча супраць Расіі (1:3).

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда Масква
Катэгорыя:Ігракі ФК Сокал Саратаў
Пуцеправод па Арлоўскай вуліцы (Мінск)

**Пуцеправод па Арлоўскай вуліцы ** — аўтамабільна-пешаходны пуцеправод у Мінску. Праходзіць над праспектам Пераможцаў. Па пуцеправодзе праходзіць Арлоўская вуліца. У 2002 годзе на пуцеправодзе праведзены капітальны рамонт.

## Спасылкі 
Катэгорыя:1978 год у Мінску
Катэгорыя:Пуцеправоды Мінска
Катэгорыя:Праспект Пераможцаў (Мінск)
Катэгорыя:Арлоўская вуліца (Мінск)
Джыліян Алейн

**Джыліян Алейн** (; нар. , г. Фантана, ЗША) — амерыканская баскетбалістка.

## Кар’ера 
Гуляла ў Расіі ў складзе новасібірскага «Дынама», была ў самым моцным звяном.

Пачала зайсацца баскетболам ў сярэдняй школе ў сваім родным горадзе Фантана (Каліфорнія). Затым яна паступіла ва ўніверсітэт штата Арэгон. Чатыры гады (2012—2016) выступала ў камандзе Арэгонскія Качкі.

У 2016 годзеатрымала сур’ёзную траўму — разарыў бакавой крыжападобнай звязкі і вярнулась ў прафесійны баскетбол толькі праз год.

У жніўні 2021 года падпісала кантракт з быдгашчскім баскетбольным клубам «Баскет-25».

Катэгорыя:Баскетбалісткі ЗША
Катэгорыя:Ігракі «Баскет-25» Быдгашч
Катэгорыя:Ігракі «Вашынгтон Місцікс»
Катэгорыя:Ігракі ЖБК «Дынама» Новасібірск
Катэгорыя:Ігракі «Мінесота Лінкс»
Арцём Аляксандравіч Бруй

**Арцём Бруй** (нар. , ) — беларускі футбаліст, абаронца віцебскага «Макслайна».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец клуба «Мінск», выступаў за юнацкія каманды клуба, з 2019 года пачаў гуляць за дубль. Летам 2021 года пачаў прыцягвацца да асноўнай каманды. 15 жніўня 2021 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, адгуляўшы ўсе 90 хвілін у матчы з барысаўскім БАТЭ (0:1).

Восенню 2021 года за наўмысны штуршок іграка саперніка, з-за якога той атрымаў цяжкую траўму, быў дыскваліфікаваны на 21 матч з улікам першынства дублёраў.

У пачатку 2022 года на правах арэнды далучыўся да «Оршы», а ў чэрвені перайшоў у рагачоўскі «Макслайн», дзе замацаваўся ў стартавым складзе і дапамог клубу выйсці ў Вышэйшую лігу, куды ён, аднак, не быў дапушчаны.

Са студзеня 2023 года трэніраваўся з наваполацкім «Нафтанам» і ў лютым афіцыйна стаў іграком клуба. У пачатку 2024 года зноў далучыўся да «Макслайна» і ў лютым падпісаў кантракт.

## Міжнародная кар’ера 
У кастрычніку 2019 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Орша
Катэгорыя:Ігракі ФК Макслайн
Катэгорыя:Ігракі ФК Нафтан
Альберт Аляксандравіч Міхайлаў

**Альберт Міхайлаў** (нар. , Віцебск) — беларускі футбаліст, нападнік клуба «Смаргонь».

## Клубная кар’ера 
У другой палове 2020 года гуляў за «Смаргонь» у Першай лізе, а ў пачатку 2021 года папоўніў склад «Энергетыка-БДУ», дзе стаў выступаць за дубль. У канцы 2021 года пачаў прыцягвацца да асноўнай каманды сталічнага клуба. 28 лістапада 2021 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы матча апошняга тура супраць «Іслачы» (4:0).

У чэрвені 2022 года быў аддадзены ў арэнду «Лідзе», дзе рэгулярна з’яўляўся на полі. Па заканчэнні арэнды ў снежні 2022 года стаў трэніравацца з «Энергетыкам-БДУ».

У пачатку 2023 года праходзіў прагляд у «Віцебску», а пасля далучыўся да «Арсенала», з якім у сакавіку падпісаў кантракт. У лютым 2024 года перайшоў у «Смаргонь».

## Дасягненні 
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі: 2023

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Смаргонь
Катэгорыя:Ігракі ФК Энергетык-БДУ
Катэгорыя:Ігракі ФК Ліда
Катэгорыя:Ігракі ФК Арсенал Дзяржынск
Ягор Віктаравіч Стралкоўскі

**Ягор Стралкоўскі** (нар. , Мінск) — беларускі футбаліст, абаронца.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец РЦАР БДУ, некаторы час гуляў у юнацкіх камандах мінскага «Промня», у 2020 годзе пачаў выступаць за дубль «Энергетыка-БДУ». У лютым 2021 года перайшоў у салігорскі «Шахцёр», аднак застаўся ў сталічным клубе на правах арэнды. Да сезона 2021 рыхтаваўся з асноўнай камандай, стаў рэгулярна з’яўляцца на лаўцы запасных, а 22 мая 2021 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, адгуляўшы ўсе 90 хвілін у матчы супраць «Слуцка» (1:0). З верасня стаў трывала з’яўляцца на полі ў асноўнай камандзе, чаргуючы выхады ў стартавым складзе і на замену.

У студзені 2022 года арэнда была падоўжана на сезон 2022, аднак з-за траўмы абаронца не выхадзіў на поле. У студзені 2023 года па заканчэнні арэнды пакінуў «Энергетык-БДУ».

У сакавіку 2023 года далучыўся да петрыкаўскага «Шахцёра», дзе выступаў да канца 2023 года.

## Міжнародная кар’ера 
29 сакавіка 2021 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, адгуляўшы другі тайм у таварыскім матчы з Грузіяй (1:4).

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Энергетык-БДУ
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Салігорск
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Петрыкаў
Яраслаў Ігаравіч Макушынскі

**Яраслаў Макушынскі** (нар. , Калінкавічы) — беларускі футбаліст, абаронца ўзбекскага клуба «Бухара».

## Клубная кар’ера 
Пачынаў займацца футболам у калінкавіцкай ДЮСШ-1, у юнацкім узросце перабраўся ў мінскую СДЮШАР «Дынама», пазней стаў выступаць за дубль мінскага «Дынама». У жніўні 2017 года перайшоў у мазырскую «Славію», дзе таксама гуляў за дубль. У лютым 2018 года стаў іграком гомельскага «Лакаматыва» з Першай лігі, дзе гуляў пераважна ў стартавым складзе, у сезоне 2020 стаў часцей выхадзіць на замену.

У ліпені 2020 года, пакінуўшы «Лакаматыў», перайшоў у «Смалявічы», у складзе гэтага клуба 26 ліпеня 2022 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў другім тайме матча з салігорскім «Шахцёрам» (0:4). У далейшым часцей гуляў за дубль, часам прыцягваўся і да асноўнага складу. У снежні 2020 года па заканчэнні кантракта пакінуў смалявіцкі клуб.

У лютым 2021 года падпісаў кантракт з бабруйскай «Белшынай», аднак яшчэ да пачатку сезона пакінуў клуб, так і не згуляўшы за яго ў афіцыйных матчах. У выніку першую палову 2021 года правёў у Другой лізе ў складзе калінкавіцкай «Вертыкалі», дзе быў адным з асноўных ігракоў. У ліпені 2021 года перайшоў у сталічны «Энергетык-БДУ», дзе неўзабаве замацаваўся ў стартавым складзе. Пакінуў клуб у студзені 2024 года.

У лютым 2024 года стаў іграком узбекскай «Бухары».

## Міжнародная кар’ера 
У кастрычніку 2014 года ў складзе юнацкай зборнай Беларусі (да 17 гадоў) прымаў удзел у адборачным, а ў сакавіку 2015 года ў элітным раўндах чэмпіянату Еўропы.

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Славія Мазыр
Катэгорыя:Ігракі ФК Лакаматыў Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Смалявічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Вертыкаль Калінкавічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Энергетык-БДУ
Катэгорыя:Ігракі ФК Бухара
Апелес

**Апелес** (, , прыкладна 370—306 гг. да н. э.) — старажытнагрэчаскі жывапісец, сябар Аляксандра Вялікага.

Апелес, сын Піфія, быў адным з найбольш знакамітых грэчаскіх жывапісцаў старажытнасці, якія працавалі ў пачатку эліністычнага перыяду. Старажытныя крыніцы паведамляюць, што ён паходзіў з Коса або з Эфеса, але лічыцца верагодным, што ён нарадзіўся ў старажытным горадзе Іоніі Калафоне, на поўнач ад Эфеса. Большая частка інфармацыі аб жыцці і працах мастака ўзяты з 35-й кнігі натуральнай гісторыі (грэч. Φυσικής Ιστορίας, лац. Naturalis Historia), напісанай Плініем Старэйшым (23—79 гг. н. э.), у адпаведнасці з якой Апелес быў на піку славы ў гады 112-й Алімпіяды (332—329 гг. да н. э.).
Рычард Анушкевіч

**Рычард Анушкевіч** (; , Эры, Пенсільванія — , Энглвуд, Нью-Джэрсі) — амерыканскі мастак, адзін з арганізатараў руху оп-арт.

## Біяграфія 
Сын польскага эмігранта. У 1948—1953 гадах вучыўся ў Інстытуце мастацтва ў Кліўлендзе, у 1953—1955 гадах — у школе мастацтва і архітэктуры пры Ельскім універсітэце ў Нью-Хейвене ў Джозефа Альберса, у Кенцкім універсітэце ў горадзе Кент, штат Агая, атрымаўшы ў 1956 годзе ступень бакалаўра. Выкладаў у Вісконсінскім, Карнелскім, Кенцкім універсітэтах.

У 1957 годзе пераехаў у Нью-Ёрк, працаваў захавальнікам Музея сучаснага мастацтва. Пасля ўдзелу ў знакамітай выставе «Адчувальнае вока», якая адбылася ў 1965 годзе ў Нью-Ёрку, заняў адну з вядучых пазіцый сярод прадстаўнікоў плыні оп-арт. У 1960—1970-х гадах супрацоўнічаў з Вікторам Вазарэлі і Брыджэт Рылі.

Катэгорыя:Мастакі ЗША
Катэгорыя:Мастакі-абстракцыяністы
Карэл Апель

**Карэл Апель** (; ,  — , ) — нідэрландскі мастак, скульптар, графік, адзін з заснавальнікаў авангарднай групы «КОБРА». У сваіх працах спалучаў фігуратыўныя і абстрактна-экспрэсіянісцкія элементы.

## Творчасць 
У розныя гады Апель быў блізкі да сюррэалізму, абстракцыянізму, ар брут. Яго таксама ўключаюць у кола майстроў Парыжскай школы. Для стылю мастака ўласцівыя спалучэнне фігуратыўнасці і абстракцыі, а таксама экспрэсіўная дэфармацыя фігур. Яму была блізкая тэхніка калажу; у свае творы ён нярэдка ўключае тыя ці іншыя матэрыяльныя аб’екты. Асноўныя жанры яго карцін — пейзаж і партрэт. Пасля скандалу з «Дзецьмі пытаюць» Апель пачаў зваць сябе варварам і ўсяляк падтрымліваў гэты імідж: так, падчас працы над карцінай ён літаральна «шпурляў» фарбу на палатно і выдаваў гучныя стогны.
Пачынаючы з 1970-х гг. Апель пачаў аддаваць перавагу скульптуры як жанру, які прадстаўляе шырэйшыя магчымасці ў працы над формай. У якасці матэрыялу ён выкарыстоўвае дрэва, алюміній, поліурэтан і інш.

Апроч жывапісу і графікі Карэл Апель працаваў як мастак у драматычным, балетным і оперным тэатры, а таксама выступаў у якасці паэта і музыканта.

Катэгорыя:Мастакі Нідэрландаў
Андрэа Апіяні

**Андрэа Апіяні** (;  — ) — італьянскі неакласічны мастак.

## Біяграфія 
Андрэа Апіяні нарадзіўся ў Мілане ў сям’і доктара. Бацька Андрэа спадзяваўся, што сын пойдзе па яго слядах, але той паступіў у прыватную акадэмію мастака Карла Марыі Джудзічы, дзе два гады (1783—1784) вывучаў малюнак і капіраваў гравюры. Затым Апіяні працягнуў адукацыю ў класе фрэскавага жывапісу ў міланскай Акадэміі Амбразіяна пад кіраўніцтвам Джорджа Антоніа дэ Медычы. Здзейсніў паездку ў Фларэнцыю, пазнаёміўся там з працамі Джуліяна Трабалезі і Марціна Кнолера, і Балонню, дзе асаблівую ўвагу звярнуў на творы Даменікіна. Вывучаў антычную скульптуру і жывапіс Рафаэля і Менгса ў Рыме і Неапалі. Наведаўшы Парму ў 1795 годзе, пазнаёміўся з жывапісам Карэджа. Пастаянна працаваў у Мілане з 1792 года.

У 1796 годзе Андрэа Апіяні быў прызначаны камісарам па справах выяўленчых мастацтваў Цызальпінскай рэспублікі. На гэтай пасадзе ён кіраваў міланскай Акадэміяй мастацтваў і галерэяй Брэра. Выконваў замовы Напалеона — пісаў партрэты і алегорыі, якія ўслаўлялі імператара і яго военачальнікаў. Яго творы (1796) упрыгожваюць купал Сент-Мэры-Селсу, у Мілане і сцены і столі замка намесніка эрцгерцага Фердынанда. Сярод яго вучняў былі Анджэла Манцічэлі і Джузэпэ Босі.

Андрэа Апіяні памёр у Мілане 23 траўня 1817 года.
Апіяні

**Апіяні** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Андрэа Апіяні — італьянскі мастак
* Іозеф Ігнац Апіяні — нямецкі жывапісец
Сюсаку Аракава

**Сюсаку Аракава** (,  — ) — японскі мастак-канцэптуаліст і архітэктар. У яго былі асабістыя і мастацкія партнёрскія адносіны з пісьменніцай і мастачкай Мэдлін Джынс, якія працягваліся больш за чатыры дзесяцігоддзі.

На працягу ўсяго свайго жыцця Аракава часта напаўняў свае творы філасофскімі ідэямі, якія разглядалі ўнутраныя функцыі мастацтва, чалавечае ўспрыманне фізічнага свету і мову знакаў, сімвалаў і візуальных значэнняў. Пачынаючы з 1960-х гадоў, творчасць Аракавы выклікала станоўчы водгук у заходнім мастацтве і прывяла да яго прадстаўлення ў шматлікіх галерэях і музеях: Галерэя Двана, Гагасяна, Нацыянальны музей сучаснага мастацтва, Цэнтр Пампіду, Галерэя Дэвіда Барнэта, Музей сучаснага мастацтва, Нью-Ёрк.
Анатоль Уладзіміравіч Сафронаў

**Анатоль Уладзіміравіч Сафронаў** (6 (19) студзеня 1911,  — , ) — савецкі , , , , , , , грамадскі дзеяч. Герой Сацыялістычнай Працы (1981). Лаўрэат дзвюх Сталінскіх прэмій у галіне літаратуры і мастацтва (1948, 1949) і Дзяржаўнай прэміі РСФСР імя К. С. Станіслаўскага (1973). Кавалер трох ордэнаў Леніна (1961, 1967, 1981).

## Спасылкі
Ар інфармель

**Ар інфармель** () — у 1950 годзе крытык Мішэль Тап’е вызначыў гэтым тэрмінам кірунак пераважна ў французскім жывапісе (1945-60), заснаваным на спантанным жэсце мастака — твор мастацтва нараджаецца ў працэсе непасрэдна мастацкага акту. Тыповымі прадстаўнікамі «ар інфармель» былі Вольс, Ханс Хартунг, Жан-Поль Рыяпель і Вілем дэ Кунінг. У межах «ар інфармель» можна таксама разглядаць і «жывапіс дзеяння» («дрыпінг») Джэксана Полака. Для гэтага кірунку асабліва ўласцівыя кампазіцыі, якія нагадваюць каліграфію.
Катэгорыя:Мастацтва мадэрнізму
Ульянаўскі сельсавет

**Улья́наўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Талачынскага раёна Аршанскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Ульяны.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Талачынскага раёна Аршанскай акругі БССР. Скасаваны ў 1928 годзе.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / А.И. Карпачева и др. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 1: (1917―1941 гг.). — Мн., «Беларусь», 1985. — 390 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Талачынскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1928 годзе
Авігдор Арыха

**Авігдор Арыха** (фр.: Avigdor Arikha, сапраўднае імя Авігдор Длугач; , Рэдэуцы — , ) — ізраільскі і французскі жывапісец, графік, кніжны афарміцель.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў паўднёвай Букавіне, у яўрэйскай нямецкамоўнай сям’і. У 1941 годзе сям’я была дэпартаваная ў нацысцкія канцлагеры на Заходняй Украіне, яго бацька загінуў. Сам ён выжыў дзякуючы малюнкам, якія рабіў падчас дэпартацыі і якія здолеў паказаць прадстаўнікам Чырвонага Крыжа, якія наведалі лагер у 1943 (у 1971 сем з іх былі факсімільна выдадзены ў Парыжы абмежаваным тыражом). Ён і яго сястра былі вызваленыя і здолелі ў 1944 годзе пераехаць у Палесціну. Да 1948 года жыў у кібуцы ў цэнтральным Ізраілі. У 1948 годзе быў цяжка паранены падчас Араба-ізраільскай вайны, пасля аперацыі правёў некалькі дзён у коме. У 1946—1949 гадах наведваў мастацкую акадэмію Бецалель, дзе займаўся пад кіраўніцтвам Мардэхая Ардона. У 1949 годзе атрымаў стыпендыю, па якой адправіўся вучыцца ў парыжскую Школу прыгожых мастацтваў, дзе вывучаў тэхніку фрэскавага жывапісу. З 1954 года Арыха стала жыў у Парыжы, часта прыязджаў у Ізраіль.

Жонка — амерыканская паэтэса і перакладчыца з французскай Эн Эйцік, яны ажаніліся ў 1961 годзе. У 2001 годзе яна выпусціла кнігу ўспамінаў пра Бэкета.
Балады і рамансы

**«Балады і рамансы»** ― трэці студыйны альбом барда Віктара Шалкевіча, які быў выдадзены ў 1998 годзе.
## Гісторыя стварэння
Запісаны ў студыі «S-1 Rembrandt» Польскага Радыё Беласток у ліпені—жніўні 1997 года.
## Спіс песень
## Удзельнікі запісу
* Віктар Шалкевіч — гітара, спеў
* Анатоль Кандыба — баян
* Віктар Грышук — электрагітара
* Наталля Трухан — скрыпка

## Спасылкі
*«Балады і рамансы» на сайце 
*«Балады і рамансы» на сайце 
*«Балады і рамансы» на сайце 

Катэгорыя:Альбомы 1998 года
Катэгорыя:Альбомы Віктара Шалкевіча
Арман (мастак)

**Арман**, сапраўднае імя — *Арман П’ер Фернандэс* (фр. Arman, Armand Pierre Fernandez; ,  — , ) — французскі і амерыканскі мастак, калекцыянер, адзін з заснавальнікаў новага рэалізму.

Арман вывучае да 1949 года ў Ніцы філасофію, матэматыку і дэкаратыўнае мастацтва. У 1947 годзе знаёміцца з Івам Кляйнам. Пад уплывам апошняга захапляецца будызмам, астралогіяй і вучэннем розенкрэйцэраў. У 1949—1951 гадах вывучае ў Парыжы археалогію і ўсходнія культуры. У гэты ж час пачынае займацца жывапісам, піша карціны ў сюррэалістычнай манеры.

У 1953 годзе, пасля заканчэння ваеннай службы ў Індакітаі, вяртаецца ў Ніцу, жэніцца з Эліян Радзіг (кампазітар; развяліся ў 1971) і працягвае маляваць, пры гэтым схіляючыся ўсё больш да абстракцыянізму. У гэты час знаходзіцца пад моцным уплывам творчасці Сержа Палякова, Джэксана Полака і Курта Швітэрса. У 1956 годзе адбылася першая выстава прац Армана, у Парыжы. У 1957—1958 гады мастак падарожнічае па Турцыі, Афганістане і Іране.

З 1959 года Арман пакідае жывапіс амаль на 30 гадоў.

У 1971 годзе Арман стварае аб’екты з поліэстэру і плексігласа, у 1975 годзе наведвае Егіпет, у 1978 годзе ўстанаўлівае буйнафарматныя скульптуры ў Дыжоне і Дзірбарне (штат Мічыган, ЗША). У 1979 годзе здзяйсняе паездкі ў КНР і СССР.

У 1988 годзе Арман вяртаецца да жывапісу і стварае 13 палотнаў — ілюстрацый да паэзіі Арцюра Рэмбо (знаходзяцца ў парыжскім цэнтры Жоржа Пампіду). У яго творчасці гэтага часу злучаюцца абстрактны экспрэсіянізм і «новы рэалізм». У 1991 годзе ствараецца серыя партрэтаў вялікіх кампазітараў — ад Баха да Бартака, выкананая з музычных інструментаў, найбольш тыповых для кожнага кампазітара.

Катэгорыя:Мастакі ЗША
Катэгорыя:Мастакі Францыі