open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Скароднае (Брагінскі раён)

**Скаро́днае** — былая вёска ў Камарынскім пассавете Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.

За 71 км на поўдзень ад Брагіна, 25 км ад чыгуначнай станцыі Пасудава (на лініі Оўруч — Палтава). Транспартная сувязь па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін.

## Гісторыя 
Заснавана на пачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1932 годзе арганізаваны калгас. У 1959 годзе ўваходзіла ў склад калгаса «Чырвоная Украіна» (цэнтр — вёска Гдзень). Хутар у складзе Гдзенскага сельсавета.

Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (21 сям’я) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы.

У 2005 годзе вёска выключана з даных уліку населеных пунктаў.

Планіроўка складалася з кароткай, амаль просталінейнай вуліцы, блізкай да шыротнай арыентацыі. Забудова драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.

## Насельніцтва 
* 1959 год — 110 жыхароў (перапіс).
* 1986 год — жыхары (21 сям’я) пераселены.
* 2010 год — жыхароў няма.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць / С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0
Пасудава

**Пасу́дава** (, ) — былая вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Камарынскага пассавета. Чыгуначная станцыя (на лініі Оўруч — Палтава). На тэрыторыі Палескага радыяцыйна-экалагічнага запаведніка.

За 45 км на поўдзень ад Брагіна, 164 км ад Гомеля. За 1 км ад дзяржаўнай мяжы Беларусі з Украінай. Транспартная сувязь па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін.

## Гісторыя 
Выяўленае гарадзішча ранняга жалезнага веку (мясцовая назва Гарадок) сведчыць пра засяленне мясцін за даўняга часу.

Вядома з XVIII стагоддзя. Пасля 2-га падзела Рэчы Паспалітай (1793) у складзе Расійскай імперыі. У 1811 годзе 2 вёскі — Пасудава Верхняе і Пасудава Ніжняе, якія пазней аб’ядналіся, уладанне Ракіцкіх. У 1850 годзе ўладанне Новікаўскага. Паводле перапісу 1897 года ў Савіцкай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні; побач 2 аднайменных фальваркі.

З 8 снежня 1926 да 30 снежня 1927 — цэнтр Пасудавіцкага сельсавета Камарынскага раёна Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года — Гомельскай акругі.

У 1926 годзе дзейнічала пачатковая школа. Пасля пабудовы ў 1927 годзе чыгункі Чарнігаў — Оўруч пачала працаваць чыгуначная станцыя. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Дзень калектывізацыі», меліся 2 вятракі і гамарня (кузня).

Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў баі за вёску ў 1943 годзе вызначыліся камандзір кулямётнага разліку Е. Сіхімаў, наводчык гарматы А. Г. Казлоў і камандзір аддзялення І. А. Юсупаў — усім ім нададзены званні Героя Савецкага Саюза.

У 1959 годзе ўваходзіла ў склад саўгаса «Пасудава» (цэнтр — вёска Залессе).

Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджання жыхары (73 сям’і) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы.

Да 8 студзеня 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Калыбанскага сельсавета, да 13 снежня 1991 года — у склад Гдзенскага сельсавета, пасля — у адміністрацыйным падпарадкаванні Камарынскага пассавета. Ліквідавана 20 жніўня 2008 года.

Планіроўка складалася з троху выгнутай працяглай вуліцы, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі, на ўсход ад якой праходзіць такой самай арыентацыі меншая памерам вуліца. Забудова драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.

## Насельніцтва 
* 1897 год — 51 двор, 315 жыхароў (перапіс).
* 1908 год — 79 двароў, 421 жыхар.
* 1959 год — 642 жыхары (перапіс).
* 1986 год — жыхары (73 сям’і) пераселены.
* 2010 год — жыхароў няма.

## Славутасці 
* Гарадзішча перыяду ранняга жалезнага веку (1-е тысячагоддзе да н.э.), за 2,3 км на паўночны захад ад былой вёскі Пасудава, 1,65 км на ўсход ад вусця канала Грубчанскага, 1,78 км на поўнач ад чыгуначнага моста цераз раку Несвіч, на левым беразе Несвічы і левым беразе яе прытока, сярод балота ва ўрочышчах Куркова або Гарадок — .

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць / С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0
Чыкалавічы

**Чы́калавічы** (, ) — былая, да 13 снежня 1991 года — у склад Гдзенскага сельсавета, пасля — у адміністрацыйным падпарадкаванні Камарынскага пассавета.

Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (130 сем’яў) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы.

Ліквідавана 20 жніўня 2008 года.

Планіроўка складалася з троху выгнутай вуліцы, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі. Забудова драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.

## Насельніцтва 
* 1795 год — 2 двары.
* 1850 год — 31 двор.
* 1886 год — 63 двары, 370 жыхароў.
* 1908 год — 108 двароў, 433 жыхары.
* 1940 год — 215 двароў, 780 жыхароў.
* 1959 год — 727 жыхароў (перапіс).
* 1986 год — жыхары (130 сем’яў) пераселены.
* 2010 год — жыхароў няма.

## Славутасці 
* *Гарадзішча перыяду ранняга жалезнага веку* (1-е тысячагоддзе да н.э.), за 3,4 км на ўсход — паўднёвы ўсход ад былой вёскі Чыкалавічы, 3,7 км на паўднёвы ўсход ад вусця Несвічы, 1,15 км на паўднёвы ўсход ад мосту цераз Брагінку, на левым беразе Брагінкі ва ўрочышчы Высокае (Гарадок) — .

## Вядомыя асобы 
* Гаўрыла Харытонавіч Вашчанка (1928—2014) — народны мастак Беларусі, манументаліст, жывапісец.

## Крыніцы 
## Літаратура 
*
Прыстанскае

**Пры́станскае** (, ) — былы пасёлак у Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіў у склад Камарынскага пасялковага савета.

Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (34 сем'і) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы. Ліквідаваны 20 жніўня 2008 года.
## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
У 36 км на поўдзень ад Брагіна, 11 км ад чыгуначнай станцыі Ёлча (на лініі Оўруч — Палтава), 153 км ад Гомеля, на тэрыторыі Палескага радыяцыйна-экалагічнага запаведніка.

## Транспартная сетка 
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін.

Планіроўка складаецца з кароткай просталінейнай вуліцы, да якой з поўначы далучаецца кароткая вуліца з завулкам. Забудова драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.

## Гісторыя 
Заснавана напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. Найболей інтэнсіўная забудова вялася ў 1920-я гады. У 1930 годзе арганізаваны калгас. У 1959 годзе ўваходзіла ў склад саўгаса «Пасудава» (цэнтр — вёска Залессе).

Да 8 студзеня 1987 года пасёлак уваходзіў у склад Калыбанскага сельсавета, да 13 снежня 1991 года — у склад Гдзенскага сельсавета, пасля — у адміністрацыйным падпарадкаванні Камарынскага пассавета.

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2010 год — жыхароў няма.

### Дынаміка 
* 1959 год — 213 жыхароў (паводле перапісу).
* 1986 год — жыхары (34 сем'і) пераселены.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0
Камарынскі сельсавет

**Кама́рынскі сельсавет** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — гарадскі пасёлак Камарын. Знаходзіцца на поўдні раёна.

## Гісторыя 
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Камарынскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Камарын. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаваных Бярозкаўскага, Карлаўскага і Кацічаўскага сельсаветаў. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года ў складзе Камарынскага раёна БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Кіраўскага сельсавета.

17 лістапада 1959 года вёска Камарын атрымала статус гарадскога пасёлка, утвораны Камарынскі пасялковы савет. 26 верасня 1972 года ў адміністрацыйнае падпарадкаванне пассавета з Новаялчанскага сельсавета перададзена вёска Іванкі. 13 снежня 1991 года да пассавета далучана тэрыторыя скасаванага Гдзенскага сельсавета. 30 снежня 2003 года ў склад Верхнежароўскага сельсавета перададзена вёска Гдзень. 17 лістапада 2005 года скасавана вёска Скароднае. 26 верасня 2006 года ў склад Камарынскага пассавета былі перададзеныя ўсе населеныя пункты — Верхнія Жары, Гдзень, Ніжнія Жары — скасаванага Верхнежароўскага сельсавета. 20 жніўня 2008 года былі ліквідаваныя населеныя пункты Вяльмоў, Жалібор, Залессе, Калыбань, Крукі, Кулажын, Міхалёўка, Пасека, Пасудава, Прыстанскае, Чыкалавічы.

Зноў Камарынскі сельсавет утвораны 12 лістапада 2013 года ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай вобласці шляхам рэарганізацыі Камарынскага пассавета.

## Насельніцтва 
Насельніцтва паводле перапісу 2009 года — 2766 чалавек, з іх 86,7 % — беларусы, 8,9 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 2554 чалавекі.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

## Спасылкі 
* 


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Камарынскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1926 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 2013 годзе
Вялле

**Вя́лле** (, ) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Новаялчанскага сельсавета.

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
У 36 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 9 км ад чыгуначнай станцыі Ёлча (на лініі Оўруч — Палтава), 152 км ад Гомеля, 1 км ад дзяржаўнай мяжы з Украінай.

### Водная сістэма 
На поўдні канава Марозаўка.

## Транспартная сістэма 
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтадарозе Камарын — Брагін.

Планіроўка складаецца з просталінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, да якой з поўначы пад вострым кутом далучаецца кароткая вуліца. На поўдні адасоблены ўчастак забудовы — 2 кароткія вуліцы, блізкія да мерыдыянальнай арыентацыі. Хаты пастаўлены рэдка, драўляныя, сядзібнага тыпу.

## Гісторыя 
Вядомая з пачатку XIX стагоддзя. У 1834 годзе ў Рэчыцкім павеце Мінскай губерні У 1876 годзе абшарнік Насакін меў у вёсках Вялле і Асарэвічы 3558 дзесяцін зямлі і конны млын. У 1897 годзе ў Ёлчанскай воласці. У 1931 годзе арганізаваны калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны у бою за вызваленне вёскі 28 верасня 1943 года адмеціўся полк пад камандаваннем А. П. Сярогіна, памагаты камандзіра кулямётнага ўзвода А. С. Хайдараў, старэйшыя сяржанты Ц. Г. Халікаў і В. С. Чурумаў, камандзір кулямётнага ўзвода, лейтэнант А. М. Сіманаў, наводчык процітанкавай стрэльбы А. А. Цітоў, за мужнасць і гераічнасць ім прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.

У складзе калгаса імя М. В. Фрунзэ (цэнтр — вёска Асарэвічы).

Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Асарэвіцкага сельсавета.

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2004 год — 36 гаспадарак, 60 жыхароў.

### Дынаміка 
* 1834 год — 9 двароў.
* 1897 год — 24 двары, 137 жыхароў (паводле перапісу).
* 1959 год — 308 жыхароў (паводле перапісу).
* 2004 год — 36 гаспадарак, 60 жыхароў.
* 2006 год (01.01.2006) — 31 гаспадарак, 54 чалавек, з якіх 1 ва ўзросце да 16 гадоў, 15 — у працаздольным і 38 — старэйшым за працаздольны.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0

## Спасылкі 
Катэгорыя:Новаялчанскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Брагінскага раёна
Брацкі (Брагінскі раён)

**Бра́цкі** (да 1935 — **Макранскі**) — былы пасёлак у Брагінскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіў у склад Чамярыскага сельсавета.

За 14 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 42 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галіне Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 133 км ад Гомеля. Транспартная сувязь па прасёлкавай, затым аўтадарозе Камарын — Брагін.

## Гісторыя 
Заснаваны напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1930 годзе 184 га землі. У 1931 годзе сяляне ўступілі ў калгас. Пазней у складзе калгаса «Світанне» (цэнтр — вёска Чамярысы).

Станам на 1986 год, у складзе Чамярыскага сельсавета..

Планіроўка складалася з кароткай дугападобнай, мерыдыянальнай арыентацыі вуліцы, да якой з усходу далучаецца кароткая просталінейная вуліца. Хаты драўляныя сядзібнага тыпу.

## Насельніцтва 
* 1930 год — 19 двароў, 96 жыхароў.
* 1986 год — жыхары (13 сем’яў) пераселены.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць / С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0

## Спасылкі
Садовы (Брагінскі раён)

**Садо́вы** — пасёлак Чамярыскага сельсавета Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.

За 12 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 40 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галіне Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 131 км ад Гомеля. Транспартная сувязь па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін.

## Гісторыя 
Заснавана ў канцы XIX стагоддзя як хутар. У 1898 годзе быў вятрак. На пачатку 1920-х гадоў сюды актыўна перасяляліся сяляне з суседніх вёсак. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Садовы», працавалі 2 ветракі і гамарня (кузня). У 1959 годзе ў складзе калгаса «Рассвет» (цэнтр — вёска Чамярысы).

Планіроўка складаецца з амаль просталінейнай вуліцы, блізкай да шыротнай арыентацыі. Забудова драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.

## Насельніцтва 
* 1930 год — 21 двор, 122 жыхары.
* 1959 год — 183 жыхары (паводле перапісу).
* 2004 год — 14 гаспадарак, 24 жыхары.
* 2006 год — 14 гаспадарак, 24 чалавекі, з якіх 0 ва ўзросце да 16 гадоў, 4 — у працаздольным і 20 — старэйшым за працаздольны.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Населеныя пункты Брагінскага раёна
Катэгорыя:Чамярыскі сельсавет
Чамярысы

**Чамяры́сы** () — аграгарадок, цэнтр Чамярыскага сельсавета Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.

Паблізу ёсць радовішчы гліны, жалезнякоў і торфу.

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
У 23 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 48 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 153 км ад Гомеля.

### Гідраграфія 
На ўсходзе канава «Дзяржаўная».

## Транспартная сетка 
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін. Планіроўка складаецца з дугападобнай вуліцы мерыдыянальнай арыентацыі, да якой з захаду далучаюцца дугападобная і просталінейная вуліцы. Забудова двухбаковая, пераважна драўляная, сядзібнага тыпу. У 1986—1987 гадах пабудаваны цагляныя хаты на 64 кватэры, у якіх размясціліся перасяленцы з забруджаных радыяцыяй месцаў пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС.

## Гісторыя 
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVIII стагоддзя як вёска ў Рэчыцкім павеце Мінскага ваяводства ВКЛ. Пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі. У 1850 годзе валоданне Юдзіцкіх. У 1885 годзе ў Дзяражыцкай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні. Паводле перапісу 1897 года знаходзіліся школа граматы і карчма.

З 8 снежня 1926 года па 30 снежня 1927 года і з 15.8.1974 г. цэнтр Чамярыскага сельсавета Брагінскага раёна Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай (з 26 ліпеня 1930 года) акруг, з 20 лютага 1938 года Палескай, з 8 студзеня 1954 года Гомельскай абласцей.

У 1930 годзе 2 вёскі: Чамярысы-1 і Чамярысы-2. У 1931 годзе арганізаваны калгасы «Ударнік» і «Чырвоная Беларусь», працавалі цагельня (з 1929 года), 2 гамарні, 2 ветракі. У канцы 1930-х гадоў вёскі Чамярысы-1 і Чамярысы-2 аб’яднаны ў адзін населены пункт — вёска Чамярысы.

Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў верасні 1943 года фашысты спалілі 307 двароў і забілі 6 жыхароў. На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 152 мясцовыя жыхары. У памяць пра загінуўшых у цэнтры вёскі ў 1967 годзе ўсталяваны абеліск.

У 1959 годзе цэнтр калгаса «Рассвет». Размяшчаліся механічная і швейная майстэрні, сярэдняя школа, Дом культуры, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, дзіцячы сад, ветэрынарны ўчастак, аддзяленне сувязі, крама.

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2004 год — 209 гаспадарак, 492 жыхары.

### Дынаміка 
* 1850 год — 83 двары, 404 жыхары.
* 1885 год — 89 двароў, 513 жыхароў.
* 1897 год — 155 двароў, 884 жыхары (паводле перапісу).
* 1908 год — 205 двароў, 1026 жыхароў.
* 1940 год — 359 двароў, 1436 жыхароў.
* 1959 год — 1244 жыхары (паводле перапісу).
* 2003 год — 212 двароў, 505 жыхароў.
* 2004 год — 209 гаспадарак, 492 жыхары.
* 2006 год — 197 гаспадарак, 479 чалавек, з якіх 91 ва ўзросце да 16 гадоў, 227 — у працаздольным і 161 — старэйшым за працаздольны.

## Вядомыя выхадцы 
* Уладзімір Мікітавіч Галка (нар. 13.09.1923) — Герой Сацыялістычнай Працы, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
* Іван Пятровіч Галко (1934—1995) — беларускі музыкант, педагог.

## Памятныя мясціны 
* Помнік землякам, загінуўшым у Вялікую Айчынную вайну.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Населеныя пункты Брагінскага раёна
Катэгорыя:Чамярыскі сельсавет
Асарэвіцкі сельсавет

**Асарэ́віцкі сельсавет** () — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Асарэвічы. Знаходзіўся на паўднёвым усходзе раёна, на правым беразе ракі Днепр.

## Гісторыя 
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Камарынскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Галкаўскага сельсавета. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года ў складзе Камарынскага раёна БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Брагінскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Асарэвіцкага сельсавета 3 населеныя пункты. 26 верасня 2006 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Новаялчанскага сельсавета.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 3 вёскі (Асарэвічы, Вялле і Галкі). Насельніцтва (01.01.2006) складала 548 чалавек, з якіх 50 — ва ўзросце да 16 гадоў, 252 — у працаздольным і 246 — старэйшым за працаздольны. Колькасць гаспадарак — 280.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Брагінскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Камарынскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1926 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2006 годзе
Чамярыскі сельсавет

**Чамяры́скі сельсавет** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Чамярысы.

## Гісторыя 
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Брагінскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Хракавіцкага (Старахракавіцкага) сельсавета.

15 жніўня 1974 года цэнтр Хракавіцкага сельсавета перанесены ў вёску Чамярысы, сельсавет перайменаваны ў Чамярыскі. 26 сакавіка 1987 года з Чамярыскага сельсавета ў склад Савіцкага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (вёскі Новая Грэбля, Новыя Хракавічы, Старыя Хракавічы, пасёлкі Калінінскі і Ленінскі). 17 лістапада 2005 года скасаваны пасёлак Брацкі. 26 верасня 2006 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Дублінскага сельсавета (12 населеных пунктаў: вёскі Валахоўшчына, Глухавічы, Дублін, Ільічы, Казялужцы, Нудзічы, Рафалаў, Спярыжжа, Старыя Юркавічы, Ясяні, пасёлкі Дубраўка і Ленінец). 20 жніўня 2008 года былі ліквідаваныя вёскі Глухавічы, Ільічы, Казялужцы, Нудзічы, Рафалаў, Спярыжжа і Ясяні. 1 снежня 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Хракавіцкага сельсавета (9 населеных пунктаў: вёскі Грушнае, Двор-Савічы, Новая Грэбля, Новыя Хракавічы, Просмычы, Савічы, Старыя Хракавічы, пасёлкі Калінінскі, Ленінскі), а 5 населеных пунктаў (вёскі Валахоўшчына, Дублін, Старыя Юркавічы, пасёлкі Дубраўка і Ленінец) перададзены ў склад Малажынскага сельсавета. 28 кастрычніка 2014 года скасавана вёска Новыя Хракавічы (далучана да вёскі Старыя Хракавічы).

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (7 населеных пунктаў) — 754 чалавекі, з іх 92,2 % — беларусы, 4,2 % — рускія, 1,9 % — украінцы, 1,1 % — малдаване; паводле перапісу 2019 года (10 населеных пунктаў) — 914 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

## Спасылкі 
* 


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1926 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1927 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1974 годзе
Ніжнія Жары

**Ні́жнія Жары́** (, ) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Камарынскага сельсавета.

Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Верхняжарскага сельсавета.

## Геаграфія 
Вёска размяшчаецца за 69 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 25 км ад чыгуначнай станцыі Ёлча (на лініі Оўруч — Палтава), 176 км ад Гомеля, 500 м ад дзяржаўнай мяжы з Украінай. Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін.

На паўднёвым захадзе знаходзіцца крайні паўднёвы пункт дзяржаўнай мяжы Рэспублікі Беларусь (51°16' паўночнай шыраты і 30°35' усходняй даўгаты).

Побач працякае рака Дняпро. У пачатку XXI стагоддзя ў Дняпры паблізу Ніжніх Жараў былі ўпершыню выяўлены некалькі новых для іхтыяфаўны Беларусі відаў рыб: *Clupeonella cultriventris*, *Syngnathus abaster*, *Benthophilus stellatus*.

Драўляная забудова бессістэмная, уздоўж ракі.

## Гісторыя 
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVIII стагоддзя як вёска Жары Рэчыцкага павета Мінскага ваяводства. У 1744 годзе пабудавана драўляная Успенская царква, якая на сродкі вернікаў перабудоўвалася ў 1821, 1845 і 1885 гадах. Пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі, у Ёлчанскай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні. У 1834 годзе вёска была куплена Аляксандрам Ігнатавічам Горватам (каля 1796 — 1888). У 1850 годзе дзейнічала прыстань па адгрузцы лесу. У 1897 годзе працавалі хлебазапасны магазін, царкоўна-прыхадская школа, карчма.

З 8 снежня 1926 года па 16 ліпеня 1954 года цэнтр Ніжняжарскага сельсавета Камарынскага, з 25 снежня 1962 года Брагінскага раёнаў Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай (да 26 ліпеня 1930 года) акруг, з 20 лютага 1938 года Палескай, з 8 студзеня 1954 года Гомельскай абласцей. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Новы Дняпровец», працавалі гамарня, 2 ветракі, 2 вадзяныя млыны. Падчас Вялікай Айчыннай вайны у баях за вызваленне вёскі 22 верасня 1943 года вызначыўся намеснік камандзіра батальёна, старшы лейтэнант М. А. Куратнікаў, якому прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.

У 1959 годзе размяшчалася дапаможная гаспадарка раённага ВА «Сельгасхімія» (цэнтр — вёска Верхнія Жары). Ёсць фельчарска-акушэрскі пункт, клуб, аддзяленне сувязі, крама, бібліятэка.

## Насельніцтва 
* 1834 год — 60 двароў.
* 1850 год — 68 двароў.
* 1897 год — 107 двароў, 660 жыхароў (паводле перапісу).
* 1908 год — 110 двароў, 677 жыхароў.
* 1959 год — 631 жыхар (паводле перапісу).
* 2004 год — 54 гаспадаркі, 97 жыхароў.
* 2006 год — 53 гаспадаркі, 98 чалавек, з якіх 6 ва ўзросце да 16 гадоў, 37 — у працаздольным і 55 — старэйшым за працаздольны.

## Вядомыя выхадцы 
* Максім Аляксандравіч Клімянок — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху ў Вілейскай вобласці падчас Вялікай Айчыннай вайны, камісар партызанскай брыгады імя М. І. Калініна.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Камарынскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Брагінскага раёна
Катэгорыя:Арловы
Катэгорыя:Горваты
Каманоў

**Камано́ў** (, ) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Вуглоўскага сельсавета.

Побач ёсць радовішчы торфу.

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
У 13 км на поўнач ад Брагіна, 33 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 120 км ад Гомеля.

### Водная сістэма 
На ўсходзе меліярацыйныя каналы і рака Брагінка.

## Транспартная сістэма 
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтадарозе, якая злучае Брагін з дарагой Лоеў — Рэчыца.

Планіроўка складаецца з выгнутай вуліцы мерыдыянальнай арыентацыі. Забудавана драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.

## Гісторыя 
Выяўленае археолагамі гарадзішча ранняга жалезнага веку (канец I-га тысячагоддзя да н.э. — пачатак I-га тысячагоддзя н.э., 2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі, на левым беразе ракі Брагінка) сведчыць пра засяленне гэтых месцаў са старажытных часоў. Па пісьмовых крыніцах вядомая з пачатку XIX стагоддзя. У 1811 годзе згадана як вёска ў Рэчыцкім павеце Мінскай губерні, валоданне Ракіцкіх. Паводле перапісу 1897 года знаходзіліся: школа граматы, хлебазапасны магазін, 2 ветракі, у Брагінскай воласці.

З 8 снежня 1926 года па 30 снежня 1927 года цэнтр Каманоўскага, з 10 ліпеня 1939 года па 16 ліпеня 1954 года Лубеніцкага сельсавета Брагінскага раёна Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай акруг (да 26 ліпеня 1930 года), з 20 лютага 1938 года Палескай, з 8 студзеня 1954 года Гомельскай абласцей.

У 1931 годзе арганізаваны калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны у красавіку 1943 года фашысты цалкам спалілі вёску і забілі 16 жыхароў. У 1974 годзе ў вёску пераселены жыхары пасёлка Рагазін (не існуе). У складзе калгаса імя В. П. Чкалава (цэнтр — вёска Рудня-Жураўлёва).

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2004 год — 26 гаспадарак, 58 жыхароў.

### Дынаміка 
* 1850 год — 15 двароў.
* 1897 год — 43 двары, 295 жыхароў (паводле перапісу).
* 1908 год — 48 двароў, 359 жыхароў.
* 1930 год — 79 двароў, 442 жыхары.
* 1940 год — 95 двароў.
* 1959 год — 331 жыхар (паводле перапісу).
* 2004 год — 26 гаспадарак, 58 жыхароў.
* 2006 год (01.01.2006) — 25 гаспадарак, 57 чалавек, з якіх 8 ва ўзросце да 16 гадоў, 21 — у працаздольным і 28 — старэйшым за працаздольны.

## Славутасць 
* Гарадзішча перыяду ранняга жалезнага веку (1-е тысячагоддзе да н.э.), 1,05 км на ўсход ад паўднёвага канца вёскі, на поплаве левага берага р. Брагінка, урочышча Гарадок (Востраў) — .

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Вуглоўскі сельсавет (Брагінскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Брагінскага раёна
Міхнаўка

**Мі́хнаўка** (, ) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Вуглоўскага сельсавета.

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
У 12 км на поўнач ад Брагіна, 35 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 120 км ад Гомеля.

### Гідраграфія 
На поўначы канал Бальшы.

## Транспартная сетка 
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Брагін — Хойнікі.

Планіроўка складаецца з просталінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад і забудаванай драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.

## Гісторыя 
Вядомая з XIX стагоддзя як вёска ў Брагінскай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні. Паводле перапісу 1897 года працаваў вятрак.

У 1931 годзе арганізаваны калгас «Міхнаўка», працавалі на торфараспрацоўках (з 1931 года), конная крупадрабілка (з 1914 года), вятрак (з 1914 года), гамарня. У 1959 годзе ў складзе калгаса «Парыжская камуна» (цэнтр — вёска Шкураты).

Паблізу ёсць жалезарудныя і тарфяныя радовішчы.

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2004 год — 24 гаспадаркі, 37 жыхароў.

### Дынаміка 
* 1850 год — 11 двароў.
* 1897 год — 23 двары, 186 жыхароў (паводле перапісу).
* 1908 год — 25 двароў, 232 жыхара.
* 1959 год — 229 жыхароў (паводле перапісу).
* 2004 год — 24 гаспадаркі, 37 жыхароў.
* 2006 год — 23 гаспадаркі, 46 чалавек, з якіх 4 ва ўзросце да 16 гадоў, 18 — у працаздольным і 24 — старэйшым за працаздольны.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0
Рудня Жураўлёва

**Ру́дня Жураўлёва** (, ) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Вуглоўскага сельсавета.

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
За 18 км на поўнач ад Брагіна, 35 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на ветцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 148 км ад Гомеля.

### Водная сістэма 
Рака Брагінка (прыток Дняпро).

## Транспартная сістэма 
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтадарозе, якая злучае Брагін з дарогай Лоеў — Рэчыца.

Планіроўка складаецца з просталінейнай вуліцы, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі, да якой пад прамым кутом з усходу далучаецца кароткая шыротная вуліца з завулкам. Забудова драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.

## Гісторыя 
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVI стагоддзя як вёска Рудня ў Каралеўстве Польскім. Пасля 2-га раздзела Рэчы Паспалітай (1793) у складзе Расійскай імперыі. У 1850 годзе валоданне графіні Ракіцкай. У 1908 годзе ў Ручаеўскай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні.

З 8 снежня 1926 года па 30 снежня 1927 года цэнтр Рудня-Жураўлёўскага сельсавета Лоеўскага, з 4 жніўня 1927 года Брагінскага раёнаў Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай акруг.

У 1931 годзе арганізаваны калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны у красавіку 1943 года фашысты цалкам спалілі вёску і забілі 16 жыхароў. У 1959 годзе цэнтр калгаса імя В. П. Чкалава. Знаходзіліся клуб, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, швейная майстэрня, крама.

Побач радовішчы жалезных руд і торфу.

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2004 год — 66 гаспадарак, 189 жыхароў.

### Дынаміка 
* 1850 год — 15 двароў, 125 жыхароў.
* 1897 год — 35 двароў, 226 жыхароў (паводле перапісу).
* 1908 год — 40 двароў, 241 жыхар.
* 1930 год — 59 двароў, 361 жыхар.
* 1940 год — 78 двароў, 385 жыхароў.
* 1959 год — 350 жыхароў (паводле перапісу).
* 2004 год — 66 гаспадарак, 189 жыхароў.
* 2006 год (01.01.2006) — 68 гаспадарак, 182 чалавекі, з якіх 38 ва ўзросце да 16 гадоў, 99 — у працаздольным і 45 — старэйшым за працаздольны.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0

## Спасылкі 
Катэгорыя:Вуглоўскі сельсавет (Брагінскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Брагінскага раёна
Вуглы (Брагінскі раён)

**Вуглы́** (, ) — аграгарадок у Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Цэнтр Вуглоўскага сельсавета.

## Геаграфія 
За 9 км на поўнач ад Брагіна, 25 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 137 км ад Гомеля.

На ўсходзе канава Шчаўбінская.

## Транспартная сістэма 
Транспартная сувязь па прасёлкавай, затым аўтадарозе Брагін — Хойнікі.

Планіроўка складаецца з ледзь выгнутай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход. Забудавана драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.

## Гісторыя 
Вядомая з пачатку XIX стагоддзя ў Рэчыцкім павеце Мінскай губерні. У 1811 годзе валоданне Ракіцкіх. Паводле перапісу 1897 года знаходзіліся школа граматы, вятрак, у Брагінскай воласці Рэчыцкага павета.

З 8 снежня 1926 года па 30 снежня 1927 года і па 16 ліпеня 1954 года цэнтр Вуглоўскага сельсавета Брагінскага раёна Рэчыцкай і з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай (з 26 ліпеня 1930 года) акруг, з 20 лютага 1938 года Палескай, з 8 студзеня 1954 года Гомельскай абласцей. У 1931 годзе арганізаваны калгас «Чырвоная Дуброва», працавала гамарня. Падчас Вялікай Айчыннай вайны нямецкія акупанты спалілі вёску і забілі 56 жыхароў. На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 142 жыхара вёскі. У памяць пра іх у 1967 годзе ў скверы, каля будынка кіравання калгаса ўсталяваны абеліск. Цэнтр калгаса імя Ф. Энгельса. Размяшчаліся сярэдняя школа, Дом культуры, фельчарска-акушэрскі пункт, дзіцячы сад, аддзяленне сувязі, крама.
Паблізу ёсць жалезарудныя радовішчы.

У склад Вуглоўскага сельсавета ў 1974 годзе ўваходзіла цяпер не існае мястэчка Рагозін.

## Насельніцтва 
* 1850 год — 25 двароў.
* 1897 год — 48 двароў, 320 жыхароў (паводле перапісу).
* 1909 год — 50 двароў, 342 жыхары.
* 1930 год — 89 двароў, 472 жыхары.
* 1959 год — 401 жыхар (паводле перапісу).
* 1996 год — 85 двароў, 225 жыхароў.
* 2004 год — 84 двары, 253 жыхары.
* 2006 год — 80 двароў, 256 жыхароў, з якіх 76 ва ўзросце да 16 гадоў, 138 — у працаздольным і 42 — старэйшым за працаздольны.

## Вядомыя асобы 
* Міхаіл Іванавіч Дзялец (1918—1999) — беларускі дзяржаўны і грамадскі дзеяч, заслужаны работнік культуры БССР.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0
Майскі (Брагінскі раён)

**Ма́йскі** (, ) — пасёлак у Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Вуглоўскага сельсавета.

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
У 16 км на поўнач ад Брагіна, 39 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 125 км ад Гомеля.

## Транспартная сетка 
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе, якая злучае Брагін з дарогай Лоеў — Рэчыца.

Планіроўка складаецца з кароткай просталінейнай вуліцы мерыдыянальнай арыентацыі, забудаванай драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.

## Гісторыя 
Заснаваны напачатку XX стагоддзя. Найболей актыўна забудоўвалася ў 1920-е года. У 1931 годзе арганізаваны калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны у красавіку 1943 года фашысты цалкам спалілі мястэчка і забілі 7 жыхароў. Паводле перапісу 1959 года ў складзе калгаса імя В. П. Чкалава (цэнтр — вёска Рудня Жураўлёва).

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2004 год — 14 гаспадарак, 25 жыхароў.

### Дынаміка 
* 1930 год — 17 двароў, 107 жыхароў.
* 1940 год — 18 двароў.
* 1959 год — 147 жыхароў (паводле перапісу).
* 2004 год — 14 гаспадарак, 25 жыхароў.
* 2006 год — 12 гаспадарак, 20 чалавек, з якіх 0 ва ўзросце да 16 гадоў, 8 — у працаздольным і 12 — старэйшым за працаздольны.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0
Шкураты

**Шкураты́** (, ) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Вуглоўскага сельсавета.

Паблізу ёсць жалезарудныя радовішчы.

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
У 5 км на паўночны захад ад Брагіна, 25 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 135 км ад Гомеля.

## Транспартная сетка 
Аўтадарога Брагін — Хойнікі.

Планіроўка складаецца з ледзь выгнутай вуліцы, блізкай да шыротнай арыентацыі і забудаванай драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.

## Гісторыя 
Выяўленыя ў XIX стагоддзі археалагічныя помнікі сведчаць пра дзейнасць чалавека ў гэтых месцах з далёкай старажытнасці. Па пісьмовых крыніцах вядомая з XIX стагоддзя як вёска ў Рэчыцкім павеце Мінскай губерні. У 1850 годзе валоданне графіні Ракіцкай. Паводле перапісу 1897 года размяшчаліся: школа граматы, капліца, вятрак, карчма, у Брагінскай воласці.

З 8 снежня 1926 года па 16 ліпеня 1954 года цэнтр Шкуратоўскага сельсавета Брагінскага раёна Рэчыцкай і з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай (з 26 ліпеня 1930 года) акруг, з 20 лютага 1938 года Палескай, з 8 студзеня 1954 года Гомельскай абласцей.

Напачатку 1920-х гадоў адкрыта школа. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Парыжская камуна», працавалі гамарня, поўсцечасальня, вятрак (з 1928 года).

Падчас Вялікай Айчыннай вайны фашысты стварылі ў вёсцы свой апорны пункт, у далейшым знішчаны партызанамі. Вызвалена 23 лістапада 1943 года. На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 84 мясцовых жыхара. У памяць пра загінуўшых ў 1948 годзе ў цэнтры вёскі ўсталяваны абеліск.

У 1959 годзе цэнтр калгасу «Парыжская Камуна». Размяшчаліся механічная майстэрская, пачатковая школа, клуб, бібліятэка, дзіцячы сад, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, крама.

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2004 год — 73 гаспадаркі, 200 жыхароў.

### Дынаміка 
* 1850 год — 25 двароў, 177 жыхароў.
* 1897 год — 54 двары, 356 жыхароў (паводле перапісу).
* 1908 год — 65 двароў, 311 жыхароў.
* 1959 год — 321 жыхар (паводле перапісу).
* 2004 год — 73 гаспадаркі, 200 жыхароў.
* 2006 год — 71 гаспадарак, 199 чалавек, з якіх 41 ва ўзросце да 16 гадоў, 108 — у працаздольным і 50 — старэйшым за працаздольны.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0
Кулажын

**Кула́жын** (, ) — былая вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Камарынскага пассавета. На тэрыторыі Палескага радыяцыйна-экалагічнага запаведніка.

За 39 км на паўднёвы захад ад Брагіна, 67 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галіне Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 156 км ад Гомеля. Транспартная сувязь па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін.

На поўнач ад вёскі меліярацыйныя каналы.

## Гісторыя 
Выяўленае гарадзішча (мясцовая назва Гарадок) 1-га тысячагоддзя да н.э. на левым беразе Несвічы, сведчыць пра засяленне мясцін з даўняга часу.

Вядома з XVIII стагоддзя. У 1811 годзе згадана як вёска ў Рэчыцкім павеце Мінскай губерні, уладанне Ракіцкіх. У 1908 годзе ў Савіцкай воласці.

Падчас 1-й сусветнай вайны і германскай акупацыі ў 1918 годзе партызанскай атрад пад кіраўніцтвам Ф. І. Скараходава (з Брагіна) разграміў створаную тут акупантамі камендатуру.

З 8 снежня 1926 да 30 снежня 1927 — цэнтр Кулажынскага сельсавета Камарынскага раёна Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года — Гомельскай акругі. У 1929 годзе арганізаваны калгас.

Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў маі 1943 года акупанты цалкам спалілі вёску і забілі 33 жыхароў.

Паводле перапісу 1959 года ўваходзіла ў склад калгасу імя У. І. Леніна (цэнтр — вёска Крукі).

З 30 снежня 1927 да 8 студзеня 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Крукоўскага сельсавета, да 13 снежня 1991 года — у склад Гдзенскага сельсавета, пасля — у адміністрацыйным падпарадкаванні Камарынскага пассавета.

Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджання жыхары (100 сем’яў) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы.

Ліквідавана 20 жніўня 2008 года.

Планіроўка складалася з троху выгнутай працяглай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад і няшчыльна забудаванай драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.

## Насельніцтва 
* 1850 год — 6 двароў, 31 жыхар.
* 1897 год — 38 двароў, 208 жыхароў (паводле перапісу).
* 1908 год — 65 двароў, 333 жыхары.
* 1940 год — 132 двары, 573 жыхара.
* 1959 год — 461 жыхар (перапіс).
* 1986 год — жыхары (100 сем’яў) пераселены.
* 2010 год — жыхароў няма.

## Славутасці 
* Гарадзішча перыяду ранняга жалезнага веку (1-е тысячагоддзе да н.э. — пачатак 1-га тысячагоддзя н.э.), за 0,85 км на поўдзень ад паўночна-заходняга канца былой вёскі Кулажын, 1,49 км на захад ад паўднёва-ўсходняга канца былой вёскі Кулажын, 1,4 км на паўднёвы захад ад моста пры ўпадзенні канала Радзінскага ў раку Несвіч, на павышэнні паміж рэчышчамі двух правых асушаных прытокаў Несвічы, ва ўрочышчы Гарадок — .

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць / С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0
Новы Пуць (Брагінскі раён)

**Но́вы Пуць** (, ) — пасёлак у Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Вуглоўскага сельсавета.

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
У 10 км на поўнач ад Брагіна, 32 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 121 км ад Гомеля.

## Транспартная сетка 
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Брагін — Хойнікі.

Планіроўка складаецца з просталінейнай вуліцы, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі, да цэнтра якой з захаду далучаецца кароткая просталінейная вуліца. Забудова двухбаковая, драўляная, сядзібнага тыпу.

## Гісторыя 
Заснаваны напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1931 годзе арганізаваны калгас. У 1959 годзе ў складзе калгасу «Парыжская Камуна» (цэнтр — вёска Шкураты).

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2004 год — 32 гаспадаркі, 77 жыхароў.

### Дынаміка 
* 1930 год — 27 двароў.
* 1940 год — двароў, жыхароў.
* 1959 год — 212 жыхароў (паводле перапісу).
* 2004 год — 32 гаспадаркі, 77 жыхароў.
* 2006 год — 29 гаспадарак, 76 чалавек, з якіх 9 ва ўзросце да 16 гадоў, 45 — у працаздольным і 22 — старэйшым за працаздольны.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0

## Спасылкі 
Катэгорыя:Вуглоўскі сельсавет (Брагінскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Брагінскага раёна
Вуглоўскі сельсавет (Брагінскі раён)

**Вугло́ўскі сельсавет** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Вуглы. Знаходзіцца на поўначы раёна.

## Гісторыя 
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Брагінскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Шкуратоўскага сельсавета.

Зноў утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Лубеніцкага і Шкуратоўскага сельсаветаў. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Вуглоўскага сельсавета 10 населеных пунктаў. 26 верасня 1974 года скасаваны пасёлак Рагазін. 1 снежня 2009 года ў склад сельсавета былі перададзеныя вёскі Кавака і Пажаркі, якія знаходзіліся ў раённым падпарадкаванні. 25 сакавіка 2011 года скасавана вёска Такліноў (далучана да аграгарадка Вуглы).

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (9 населеных пунктаў) — 876 чалавек, з іх 95,9 % — беларусы, 2,3 % — рускія, 0,8 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года (10 населеных пунктаў) — 833 чалавекі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

## Спасылкі 
* 


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1926 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1927 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1954 годзе
Такліноў

**Такліно́ў** (, ) — былая вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Вуглоўскага сельсавета.

За 9 км на поўнач ад Брагіна, 29 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галіне Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 118 км ад Гомеля. Транспартная сувязь па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе, якая злучае Брагін з дарогай Лоеў — Рэчыца.

## Гісторыя 
Вядомая з XIX стагоддзя ў Брагінскай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні.

У 1926—1927 гадах цэнтр Такліноўскага сельсавета. У 1930 годзе арганізаваны калгас імя Ланцуцкага, працавала гамарня (кузня).

У 1959 годзе ў складзе калгаса імя Ф. Энгельса (цэнтр — вёска Вуглы).

Ліквідавана 25 сакавіка 2011 года, тэрыторыя ўвайшла ў склад аграгарадка Вуглы.

Планіроўка складалася з просталінейнай шыротнай вуліцы, якая на ўсходзе далучалася да сярэдзіны просталінейнай мерыдыянальнай вуліцы. Забудавана была драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.

## Насельніцтва 
* 1908 год — 31 двор, 116 жыхароў.
* 1959 год — 213 жыхароў (паводле перапісу).
* 2004 год — 35 гаспадарак, 88 жыхароў.
* 2006 год — 38 гаспадарак, 88 чалавек, з якіх 22 ва ўзросце да 16 гадоў, 35 — у працаздольным і 31 — старэйшым за працаздольны.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць / С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2004. 632 с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0
Нарва

**Нарва** () — горад у Эстоніі, уваходзіць у склад павета Іда-Віру, трэці па колькасці насельніцтва горад у краіне. Горад размешчаны на мяжы з Расіяй насупраць Івангорада, за 140 км на захад ад Санкт-Пецярбурга і за 210 км на ўсход ад Таліна. Нацыянальны склад: рускія — 88 %, іншыя народы (беларусы, украінцы, татары, армяне, немцы) — 7,5 %, эстонцы — 4,5 %.

## Гісторыя 
Упершыню згадваецца ў 1171 годзе ў Наўгародскім летапісе. У пачатку XIII стагоддзя вядома як сяло Нарвія. У 1220—1346 гадах Нарва належала Даніі, а затым (да 1558 года) — Лівонскаму ордэну. У час Лівонскай вайны 1558—1583 гадоў была ўзята рускімі войскамі (11 мая 1558 года), а ў 1581 годзе захоплена Швецыяй. У пачатку Паўночнай вайны 1700—1721 гадоў руская армія аблажыла Нарву, але 19 лістапада ў Нарвскай бітве была разбіта шведскімі войскамі. 9 жніўня 1704 года рускія войскі ўзялі Нарву. Пасля заснавання крэпасцей Кранштат і Свеаборг Нарва страціла сваё стратэгічнае значэнне. У 1704—1722 гадах павятовы (пазней заштатны) горад Пецярбургскай губерні. Да сярэдзіны XIX стагоддзя ‒ буйны цэнтр тэкстыльнай прамысловасці. У лютым — сакавіку 1918 года атрады Чырвонай Арміі спынілі пад Нарвай наступ кайзераўскіх войскаў, якія акупавалі горад з 4 сакавіка па 28 лістапада 1918 года. 29 лістапада ў Нарве абвешчана Эстонская савецкая рэспубліка. З студзеня 1919 года ў складзе Эстоніі. З 21 ліпеня 1940 года горад Эстонскай ССР, якая ўвайшла 6 жніўня 1940 года ў склад СССР. З 17 жніўня 1941 года па 25 ліпеня 1944 года Нарва была акупаваная нацысцкімі войскамі.

## Насельніцтва 
## Славутасці 
* Аляксандраўская лютэранская царква
* Нарвская мастацкая галерэя
* Нарвская ратуша
* Нарвскі Васкрасенскі сабор

## Вядомыя асобы 
* Каарэл Карм, эстонскі акцёр
* Паўль Керэс, эстонскі шахматыст
* Райманд Куль, эстонскі дырыжор
* Міхаіл Сцяпанавіч Маслаў (педыятр)
* Керсці Мерылаас, эстонская паэтэса
* Ільмар Тамур, эстонскі тэатральны рэжысёр

## Зноскі 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 
* Газета «Навіны Нарвы»

Катэгорыя:Гарады Эстоніі
Дзяржаўныя сімвалы Расіі

**Дзяржаўныя сімвалы Расіі** — яе герб, сцяг і гімн.

thumb|250px|right|Сцяг Расіі
Сцяг Расіі уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з трох роўнавялікіх гарызантальных палос: верхняй — белага, сярэдняй — сіняга і ніжняй — чырвонага колеру. Суадносіны шырыні сцяга і яго даўжыні як 2:3. Сцяг быў вярнуты замест савецкага 22 жніўня 1991 года ўказам прэзідэнта РСФСР, а канчаткова зацверджаны федэральным канстытуцыйным законам Расійскай Федэрацыі 8 снежня 2000 года.

thumb|200px|left|Герб Расіі
Герб Расіі уяўляе сабой чатырохвугольны, з закругленымі ніжнімі вугламі, завостраны ў аканечнасці, чырвоны геральдычны шчыт з залатым двухгаловым арлом, які падняў ўверх распушчаныя крылы. Арол увянчаны двума малымі і адной вялікі каронамі, злучанымі стужкай. У правай лапе арла - скипетр, у левай - дзяржава. На грудзі арла, у чырвоным шчыце, - які едзе налева на срэбным каню срэбны вершнік у сінім плашчы, што забівае срэбным кап'ем чорнага перакуленага ніц і папранага канём дракона, таксама звернутага налева. Герб быў вярнуты замест савецкага 30 лістапада 1993 года ўказам прэзідэнта РФ, а канчаткова зацверджаны федэральным канстытуцыйным законам Расійскай Федэрацыі 8 снежня 2000 года.

thumb|200px|right|Музыка і тэкст гімна Расіі
Гімнам Расіі з'яўляецца твор "Россия - священная наша держава...", тэкст якога быў напісаны С. Міхалковым і з'яўляецца перапрацаваным варыянтам тэксту гімна СССР. Музыка таксама паўтарае гімн СССР, яе аўтар А. Аляксандраў. Пасля распаду СССР новым дзяржаўным гімнам Расіі быў зацверджаны ўказам прэзідэнта РФ ад 11 снежня 1993 года варыянт "Патрыятычнай песні" М. Глінкі, перапрацаванай А. Пятровым. У сувязі з атсутнасцю слоў і нізкай падтрымкай у грамадстве, гімн быў зменены на сучасны варыянт, які быў зацверджаны федэральным канстытуцыяным законам Расіі 8 снежня 2000 года.