open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Замак Нагоя

— старажытны японскі замак, размешчаны ў цэнтры горада Нагоя (прэфектура Айты, Японія).

Пабудаваны ў 1612 годзе як галоўны замак галінкі роду сёгунаў Такугава з правінцыі Авары. Да 1871 года служыў палітыка-адміністрацыйным цэнтрам княства Авары. У 1872—1930 гадах знаходзіўся пад кіраваннем урада Японскай імперыі, пасля чаго перайшоў ва ўласнасць горада Нагоя. Да 1945 года знаходзіўся ў спісе Нацыянальных скарбаў Японіі, аднак быў разбураны авіяцыяй ЗША падчас Другой сусветнай вайны. Часткова адбудаваны ў 1959 годзе з жалезабетону на ахвяраванні жыхароў горада Нагоя.

Замак Нагоя адносіцца да раўнінным замкам. Складаецца з пяці ўзроўняў і сямі паверхаў, унутры замка дзейнічае музей гісторыі горада Нагоя. Для аріхтэктурнага аблічча замка характэрны тыповыя рысы архітэктуры перыяду Адзуці-Мамаяма.

Сёння служыць музеем і сімвалам Нагоі. Унесены ў спіс нацыянальных гістарычных помнікаў Японіі.

## Спасылкі 
*  Афіцыйны сайт замка 
*  400-летняя гісторыя Нагойскага замка
* *Г. Б. Брылевский* Японские замки — история и современность

Катэгорыя:Замкі Японіі
Катэгорыя:Айты
Катэгорыя:Нагоя
Царква Оўра

— рымска-каталіцкі храм у японскім горадзе Нагасакі, таксама вядомая як царква 26 японскіх мучанікаў.

Царква Оўра з'яўляецца адным з двух збудаванняў у заходнім стылі, якія ўнесены ў спіс Нацыянальных скарбаў Японіі. У той жа час яна з'яўляецца самай старой дзеючай хрысціянскай царквой у краіне.

## Гісторыя 
Знешні выгляд і ўбранне царквы былі прапанаваны французскім святаром Луі Фурэ. Будавалася Оўра мясцовым архітэктарам па імі Каяма Хідэносін. У цэлым будаўніцтва было завершана ў снежні 1864 года. Цяперашні выгляд, які спалучае рысы гатычнага стылю і барока, храм набыў пасля рэканструкцыі ў 1879 годзе. Першапачаткова ён быў строга гатычным.

Пярэдняя частка царквы Оўра выходзіць на ўзгорак Нісідзака, дзе ў 1597 годзе былі раскрыжаваны 26 хрысціян-японцаў. Характэрнымі асаблівасцямі царквы з'яўляюцца яе драўляныя канструкцыі, вокны з каляровага шкла і насценны роспіс «*Пакутніцтва 26 святых*». Белая мармуровая статуя Маці Божай каля ўваходу ў храм пастаўлена ў памяць пра японскіх хрысціян, якія загінулі пры прыгнечанні паўстання ў Сімабары ў 1637—1638 гадах.

17 сакавіка 1865 года да французскага святара Бернара Пеціжана, які служыў у царкве Оўра, прыйшла група сялян з раёна Уракамі з весткай пра тое, што яны — хрысціяне, нашчадкі першых хрысціян Японіі, якія тайна захавалі сваю веру на працягу стагоддзяў нягледзячы на рэлігійныя праследаванні. У хуткім часе ў Нагасакі памкнуліся дзясяткі тысяч тайных хрысціян-японцаў. Даведаўшыся пра гэту дзіўную падзею, Папа Рымскі Пій IX назваў яго «цудам Усходу». У памяць пра гэта ў дворыку ніжэй царквы Оўра быў усталяваны бронзавы барэльеф.

Царква Оўра была прызнана нацыянальным скарбам Японіі ў 1933 годзе і зноў 31 сакавіка 1953 года паводле Закона аб абароне культурных каштоўнасцей 1951 года. Да 2009 года гэта быў адзіны будынак у еўрапейскім архітэктурным стылі ў спісе нацыянальных скарбаў. У 2009 годзе ў гэты спіс увайшоў , пабудаваны ў на мяжы XIX-XX стагоддзяў у стылі неабарока.

## Гл. таксама 
* Спіс хрысціянскіх цэркваў і помнікаў у Нагасакі

## Спасылкі 
* Oura Catholic Church  

Катэгорыя:Нацыянальныя скарбы Японіі
Катэгорыя:Храмы Нагасакі
Катэгорыя:Каталіцкія храмы Японіі
ФК Расінг Авельянеда

**«Расінг»** () — аргенцінскі футбольны клуб з горада Авельянеда, гуляе ў Прымеры. Клуб быў заснаваны 25 сакавіка 1903 года і гістарычна лічыцца клубам «вялікай пяцёркі» Аргенціны разам з «Бока Хуніярс», «Рывер Плэйт», «Індэпенд’ентэ» і «Сан-Ларэнса». Клуб неаднаразова станавіўся чэмпіёнам Аргенціны і розных міжнародных спаборніцтваў. Свае хатнія матчы каманда праводзіць на стадыёне «Хуан Дамінга Верон», які здольны змясціць 51 389 гледачоў.

## Дасягненні 
* **Чэмпіён Аргенціны**: **18**
:: 1913, 1914, 1915, 1916, 1917, 1918, 1919(АА), 1921(АА), 1925(АА), 1949,
:: 1950, 1951, 1958, 1961, 1966, 2001(А), 2014(Т), 2018/19

* **Трафей чэмпіёнаў Суперлігі Аргенціны**: **1**
:: 2019

* **Трафей чэмпіёнаў Прафесійнай лігі Аргенціны**: **1**
:: 2022

* **Інтэрнацыянальны суперкубак**: **1**
:: 2022

* **Кубак Лібертадорэс**: **1**
:: 1967

* **Міжкантынентальны кубак**: **1**
:: 1967

* **Суперкубак Паўднёвай Амерыкі**: **1**
:: 1988

* Удакладненне: А — Апертура, АА — Асасыясьён Аматарс, Т— Трансісьён

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт клуба  
* Неафіцыйны сайт 
* Неафіцыйны форум 

Расінг Авельянеда
Паўднёва-Сахалінская апостальская прэфектура

**Паўднёва-Сахалінская Апостальская Прэфектура** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Рымска-Каталіцкай Царквы з цэнтрам у горадзе Южна-Сахалінск (Сахалінская вобласць, Расія), у якую ўваходзіць паўднёвая частка вострава Сахалін і Курыльскія астравы. Падпарадкоўваецца непасрэдна Святому Прастолу.

## Гісторыя 
Паўднёва-Сахалінская Апостальская прэфектура была створана 18 ліпеня 1932 года брэвэ «Настойліва з намі» () Папы Рымскага Пія XI, які вылучыў яе з Апостальскага вікарыята Сапара (цяпер — дыяцэзія Сапара). Першапачаткова Паўднёва-Сахалінская прэфектура мела назву «Апостальская прэфектура Карафута». Назва Карафута звязана з тым, што ў 1845 годзе Японія ў аднабаковым парадку абвясціла свой суверэнітэт над усім востравам Сахалінам, які па-японску назваўся Карафута. У 1932 годзе на востраве была створана каталіцкая місія «Sui iuris Karafutoensis», якая стала абслугоўваць каталікоў-японцаў, якія пражывалі на Сахаліне. 21 мая 1938 года, калі паўднёвая частка Сахаліна належала Японіі, місія «sui iuris Karafutoensis» была ператворана ў Апостальскую прэфектуру Карафута.

Пасля перадачы паўднёвай часткі Сахаліна СССР, Апостальская прэфектура Карафута захавала сваю назву, хоць фактычна спыніла сваё існаванне. Пасля аднаўлення Каталіцкіх структур у Расіі захаванне за прэфектурай японскай назвы выклікала негатыўнае стаўленне дзяржаўных органаў Расійскай Федэрацыі. Глава дыяцэзіі Святога Іосіфа епіскап Ежы Мазур меў тытул «ардынарый дыяцэзіі Святога Іосіфа і адміністратар Карафута». МЗС Расіі расцаніў выкарыстанне ў тытуле біскупа Ежы Мазура японскай назвы вострава Сахаліна як недружалюбны акт і ўмяшанне ва ўнутраныя справы Расіі з боку Святога Прастола што прывяло да таго, што грамадзянін Польшчы біскуп Ежы Мазура быў абвешчаны «persona non grata». У сувязі з гэтым 10 красавіка 2002 года Ян Павел II пераназваў Апостальскую прэфектуру Карафута ў Паўднёва-Сахалінскую Апостальскую прэфектуру.

## Ардынарыі прэфектуры 
* епіскап Венцэслаус Іозеф Кінальд (1934 г. — 1938 г.), апостальскі адміністратар;
* свят. Фелис Герман OFM (31.05.1938 г. — 1941 г.), апостальскі прэфект Карафута;
* свят. Тода Ларэнца Татэвакі (1941 г. — 1944 г.), апостальскі адміністратар Карафута;
* свят. Агасціна Ісаму Сена (1944 г. — 1953 г.), апостальскі прэфект Карафута;
* епіскап Бенедыкт Такахіка Тамідзава (30.01.1953 г. — 26.03.1989 г.), апостальскі прэфект Карафута; з 1952 па 1987 — епіскап Сапара;
* епіскап Пётр Тасіа Дзінусі (26.03.1989 г. — 2000 г.), апостальскі адміністратар; з 1987 — епіскап Сапара;
* епіскап Ежы Мазур SVD (2000 г. — 17.04.2003 г.), апостальскі адміністратар; з 18.05.1999 па 11.02.2002 — апостальскі адміністратар Усходняй Сібіры, з 11.02.2002 па 17.04.2003 — ардынарый дыяцэзіі Св. Іосіфа ў Іркуцку;
* епіскап Кірыл Клімовіч (17.04.2003 г. — па цяперашні час), апостальскі адміністратар; з 17.04.2003 — ардынарый дыяцэзіі Св. Іосіфа ў Іркуцку і адміністратар Паўднёва-Сахалінскай апостальскай прэфектуры.

## Спасылкі 
* Інфармацыя 
* Інфармацыя 

Катэгорыя:Каталіцтва ў Расіі
Катэгорыя:Сахалінская вобласць
Катэгорыя:Каталіцтва ў Японіі
ФК Індэпенд’ентэ

**«Індэпенд’е́нтэ»** () — аргенцінскі футбольны клуб з горада Авельянеда, які належыць да агламерацыі Вялікага Буэнас-Айрэса. Клуб гуляе ў Прымеры. Акрамя таго, «Індэпенд’ентэ» ўваходзіць у склад гэтак званай вялікай пяцёркі футбольных клубаў Аргенціны. Лакальнае суперніцтва з клубам «Расінг» мае назву Дэрбі Авельянеды.

Першапачаткова клуб быў створаны ў Буэнас-Айрэсе ў раёне Мансерат 1 студзеня 1905 года, аднак ужо ў 1907 годзе каманда змяніла сваё базаванне на Авельянеду. «Індэпенд’ентэ» з’яўляецца даволі паспяховым аргенцінскім клубам, які мае на сваім рахунку 16 перамог у нацыянальным першынстве.

## Дасягненні 
* **Чэмпіён Аргенціны**: **16**
** 1922(АА), 1926, 1938, 1939, 1948, 1960, 1963, 1967(Н), 1970(М), 1971(М)
** 1977(Н), 1978(Н), 1983(М), 1989, 1994(К), 2002(А)

* **Уладальнік Кубка Лібертадорэс**: **7**
** 1964, 1965, 1972, 1973, 1974, 1975, 1984

* **Уладальнік Міжкантынентальнага кубка**: **2**
** 1973, 1984

* **Уладальнік Паўднёваамерыканскага кубка**: **2**
** 2010, 2017

* **Уладальнік Рэкопы Паўднёвай Амерыкі**: **1**
** 1995

* **Уладальнікі Інтэрамерыканскага кубка**: **3**
** 1973, 1974, 1975

* **Уладальнік Паўднёваамерыканскага Суперкубка**: **2**
** 1994, 1995

* Удакладненне: А — Апертура, АА — Асасыясьён Аматарс, К — Клаусура, М — метрапалітана, Н — Насьяналь

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 

Індэпенд’ентэ
Леў Абрамавіч Плоткін

**Леў Абрамавіч Плоткін** (,  — , ) — савецкі літаратуразнавец, літаратурны крытык, Доктар філалагічных навук, прафесар, член Саюза пісьменнікаў СССР (1934).

## Біяграфія 
Скончыў літаратурнае аддзяленне педагагічнага факультэта Варонежскага дзяржаўнага ўніверсітэта (1930). Асістэнт, дацэнт кафедры рускай літаратуры Варонежскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута, дзе абараніў кандыдацкую дысертацыю (1934). Вучобу ва ўніверсітэце сумяшчаў з працай у газеце «Камуна» (адзін час рэдагаваў літаратурны дадатак да яе — «Тыдзень»). Актыўны ўдзельнік літаратурна-грамадскага жыцця Варонежа. Удзельнічаў у арганізацыі часопіса «Пад'ём» (1931), быў членам яго рэдакцыйнай калегіі і сталым аўтарам.

З 1936 жыў у Ленінградзе. З 1938 г. намеснік дырэктара , у 1949—1971 гг. прафесар кафедры савецкай літаратуры Ленінградскага дзяржаўнага універсітэта.
Аўтар каля 15 кніг, у тым ліку некалькіх кніг пра Д. І. Пісарава, літаратурна-крытычных нарысаў пра В. Панову (1962), Д. Граніна (1975). Пасмяротна выйшаў зборнік артыкулаў «Пісьменнік і эпоха» (Ленінград, 1981).

## Спасылкі 
* Плоткин Лев Абрамович // Воронежский гид 

Катэгорыя:Філолагі СССР
Катэгорыя:Выкладчыкі СПбДУ
Катэгорыя:Члены Саюза пісьменнікаў СССР
ФК Сан-Ларэнса

**«Сан-Ларэнса дэ Альмагра»** () — аргенцінскі футбольны клуб з горада Буэнас-Айрэс, гуляе ў Прымеры. «Сан-Ларэнса» лічыцца адным з клубаў вялікай пяцёркі аргенцінскага футбола, куды таксама ўваходзяць «Рывер Плэйт», «Бока Хуніярс», «Індэпенд’ентэ» і «Расінг». Аднак гістарычным супернікам клуба лічыцца клуб «Уракан». «Сан-Ларэнса» па-за межамі Аргенціны атрымаў дадатковую вядомасць дзякуючы таму, што ў сакавіку 2013 года рымскім папам быў абраны заўзятар гэтага клуба Францыск.

## Гісторыя 
Каманда была заснавана 1 красавіка 1908 года. Назва адначасова адлюстроўвала павагу да Святога Лаўрэнція і каталіцкага святара Ларэнса Маса, які дапамагаў новай камандзе праз прадастаўленне ў выкарыстанне пляцоўкі для гульняў. Пачынаючы з часоў стварэння прафесійнага футболу ў 1931 годзе, каманда ўваходзіць у пяцёрку найлепшых клубаў Аргенціны, нароўні з «Рывер Плэйтам», «Бока Хуніярс», «Індэпенд’ентэ» і «Расінгам».

У 1933 годзе клуб выйграў свой першы прафесійны тытул. За каманду выступаў знакаміты баск Ісідра Лангара. Наступны тытул быў атрыманы ў 21946 годзе, што перапыніла пераможную серыю «Рывер Плейт» у чэмпіянаце Аргенціны. У той жа год каманда адправілася ў турнэ па Іспаніі і Партугаліі, дзе правяла серыю таварыскіх матчаў. Пасля паражэння ад мадрыдскага «Рэала», «Сан-Ларэнса» атрымаў перамогу ў сустрэчах з «Барселонай», нацыянальнай зборнай Іспаніі і Партугаліі. іспанскія журналісты назвалі «Сан-Ларэнса» «лепшай камандай у свеце». Футбалісту Рэнэ Пантоні прапаноўвалі кантракт з «Барселонай», аднак ён адмовіўся з прычыны нежадання пакідаць родную Аргенціну.

«Сан-Ларэнса» быў адным з галоўных фаварытаў першага розыгрышу Кубка Лібертадорэс у 1960 годзе. Аднак каманда саступіла ў паўфінале ва ўпартай барацьбе пераможцу турніру ўругвайскаму клубу «Пеньяроль».

## Дасягненні 
* **Чэмпіён Аргенціны**: **15**
** 1923, 1924, 1927, 1933, 1936, 1946, 1959, 1968(М), 1972(М), 1972(Н), 1974(Н), 1995(К),
** 2001(К), 2007(К), 2013(І)

* **Уладальнік** **Суперкубка Аргенціны**: **1**
** 2015

* **Уладальнік** **Кубка Лібертадорэс**: **1**
** 2014

* **Уладальнік** **Паўднёваамерыканскага кубка**: **1**
** 2002

* **Уладальнік** **Кубка Меркасур**: **1**
** 2001

* Удакладненне: І — Інісіяль, К — Клаусура, М — метрапалітана, Н — Насьяналь

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт

Сан-Ларэнса
Новае Жыццё (Крупскі раён)

**Но́вае Жыццё** (, ) — былы пасёлак у Крупскім раёне Мінскай вобласці. Знаходзіўся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Крупскага райвыканкама.

Скасаваны ў 2020 годзе.

## Спасылкі
Бобр (пасёлак)

**Бобр** (, ) — пасёлак у Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бобрскага сельсавета.

Катэгорыя:Бобрскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Колас (Бобрскі сельсавет)

**Ко́лас** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бобрскага сельсавета. Вёска ўтварылася на пачатку XX ст. на месцы хутароў Закуплены.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Бобрскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Катэгорыя:Перайменаваныя населеныя пункты Беларусі
Крупскі (пасёлак)

**Кру́пскі** (, ) — пасёлак у Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крупскага сельсавета (з 2017 г.).

## Спасылкі 
Катэгорыя:Крупскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Бабарыка

**Бабары́ка** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Халопеніцкага сельсавета.

## Гісторыя 
Паводле падання паселішча заснавалі стараверы, выхадцы з Расіі. Першапачатковая назва «Адамаўка», размяшчалася каля мястэчка Халопенічы. Але калі Халопеніцкі маёнтак выкупіў пан Халецкі, стараверы перасяліліся на новае месца. Паводле пісьмовых звестак вядома з канца XIX стагоддзя. У 1909 годзе вёска Халопеніцкай воласці Барысаўскага павета Мінскай губерні, 20 двароў, 117 жыхароў. У 1917 годзе 40 двароў, 206 жыхароў.

З 1924 года ў складзе Халопеніцкага, з 1931 года — Крупскага, з 1935 года — Халопеніцкага, з 1960 года — Крупскага раёнаў Мінскай вобласці. У 1930-я гады вяскоўцы стварылі калгас «Шлях сацыялізму». У 1941 годзе ў вёсцы 32 двары, 120 жыхароў. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 6 чалавек. Пасля вайны адноўлена, у складзе саўгаса, потым — калгаса «Халопенічы». На 1 студзеня 1998 года — 18 гаспадарак, 33 жыхары.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Халопеніцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Баркі (Крупскі раён)

**Баркі́** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Халопеніцкага сельсавета.

Да 26 жніўня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Слабадскога сельсавета.

## Гісторыя 
Паводле пісьмовых крыніц вядома як вёска маёнтка Халопенічы, уласнасць Іахіма Храптовіча, 8 «дымоў», потым графіні Цітовай. У 1856 годзе ва ўладанні Аляксандра Дзяменцьевіча Лапко, з’яўлялася часткай маёнтка Халопенічы Барысаўскага павета Мінскай губерні. У 1870 годзе ў вёсцы 103 мужчыны. У 1917 годзе належала пану Яноўскаму і ўваходзіла ў склад Халопеніцкай воласці Барысаўскага павета, 70 двароў, 420 жыхароў.

У 1929 годзе створаны калгас «Чырвоныя Баркі». Пасля 1924 года ў складзе Грыцкавіцкага сельсавета Халопеніцкага раёна, з 1931 года ў Крупскім раёне. У 1930 годзе вяскоўцы аб’ядналіся ў калгас імя Варашылава, пасля вайны да яго далучаны калгас імя Ільіча. У 1941 годзе ў вёсцы 90 двароў, 320 жыхароў. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 28 чалавек, у партызанскай барацьбе 7. У 1958 годзе перайменаваны ў калгас імя Фрунзе, з 1960 года ў складзе саўгаса «Халопенічы». На 1 студзеня 1998 года 53 гаспадаркі, 110 жыхароў. У вёсцы размешчаны крама, клуб з бібліятэкай, пачатковая школа, малочнатаварная ферма.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Халопеніцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Грыцкавічы (Крупскі раён)

**Гры́цкавічы** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Халопеніцкага сельсавета.

У 1924—1954 гадах цэнтр Грыцкавіцкага сельсавета.

## Гісторыя 
У 1670 годзе згадваецца як фальварак у Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.

## Славутасці 
* Спаса-Праабражэнская царква (каля 1822)

## Спасылкі 
Катэгорыя:Халопеніцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Дудзінка (Крупскі раён)

**Дудзі́нка** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Халопеніцкага сельсавета.

## Геаграфія 
Вёска знаходзіцца за 40 км на паўночны захад ад горада Крупкі, за 45 км ад чыгуначнай станцыі Прыяміна на лініі Брэст—Масква, за 145 км ад Мінска. Транспартныя сувязі ажыццяўляюцца па аўтадарозе Слабада—Дудзінка.

## Гісторыя 
У 1662 годзе згадваецца ў складзе Аршанскага павета Віцебскага ваяводства ВКЛ. У канцы XVIII стагоддзя як вёска ў складзе Халопеніцкага графства Аршанскага павета. У 1777 годзе тут было 6 двароў, з’яўлялася ўласнасцю Л. Храптовіча. Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай у 1793 годзе ўвайшла ў склад Расійскай імперыі. У 1800 годзе ў Барысаўскім павеце Мінскай губерні налічвалася 5 двароў і 56 жыхароў. Згодна з устаўной граматай маёнтка Халопенічы, у 1862 годзе ў вёсцы было 8 сялянскіх гаспадарак.

У сакавіку 1866 года жыхары вёскі на выкупным акце набылі зямельныя надзелы ў памешчыка А. Д. Лапо, уладальніка маёнтка Халопенічы. У 1897 годзе вёска знаходзілася ў Халопеніцкай воласці таго ж павета і губерні, мела 18 двароў і 119 жыхароў. У 1917 годзе — 20 двароў, 146 жыхароў.

З 20 жніўня 1924 года ў Грыцкавіцкім сельсавеце Халопеніцкага раёна Барысаўскай акругі. З 8 ліпеня 1931 года ў Крупскім раёне, з 12 лютага 1935 года — зноў у Халопеніцкім. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. У 1926 годзе ў вёсцы налічвалася 29 двароў, 164 жыхары. У 1930 годзе вяскоўцы аб’ядналіся ў калгас імя Калініна. У студзені 1932 года налічвалася 31 гаспадарка. У 1941 годзе ў вёсцы было 47 двароў і 183 жыхары.

У Вялікую Айчынную вайну з 1 ліпеня 1941 года да 28 чэрвеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах загінулі 6 вяскоўцаў. З 1950 года ў калгасе «Чырвоны барацьбіт».

Да 26 жніўня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Слабадскога сельсавета, пасля ў Халопеніцкім сельсавеце. З 20 студзеня 1960 года ў Крупскім раёне, у саўгасе «Халопенічы». У 1998 годзе — 33 гаспадаркі, 69 жыхароў, дзейнічала пачатковая школа. З 2001 года ў складзе РУСП «Эксперыментальная база „Эса“», працаваў магазін. З 30 снежня 2009 года ў Халопеніцкім сельсавеце.

## Славутасці 
* Аб засяленні тутэйшых мясцін у старажытнасці сведчыць курганны могільнік (11 насыпаў).

## Насельніцтва 
* **XIX стагоддзе**: 1800 — 56 жыхароў, 5 двароў; 1897—119 жыхароў, 18 двароў.
* **XX стагоддзе**: 1917—146 жыхароў, 20 двароў; 1926—164 жыхары, 29 двароў; 1941—183 жыхары, 47 двароў; 1960—232 жыхары; 1998 — 69 жыхароў, 33 гаспадаркі.
* **XXI стагоддзе**: 2010 — 24 жыхары, 18 гаспадарак.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т. 8, кн. 2. Мінская вобласць / рэдкал.: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2011. — 464 с.: іл. — ISBN 978-985-11-0554-6.

Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Зораслі

**Зо́раслі** (, ) — былая вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіла ў склад Халопеніцкага сельсавета.

Скасавана 20 верасня 2021 года.

## Спасылкі
Мачулішча (Халопеніцкі сельсавет)

**Мачу́лішча** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Халопеніцкага сельсавета.

## Вядомыя асобы 
* Васіль Зуёнак (нар. 1935) — беларускі паэт.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Халопеніцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Слабада (Халопеніцкі сельсавет)

**Слабада́** (, ) — аграгарадок у Крупскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Халопеніцкага сельсавета.

У 1954—1959 гадах цэнтр Слабадскога сельсавета. Да 28 ліпеня 1966 года вёска ў складзе Вялікахальнявіцкага сельсавета.

## Геаграфія 
Знаходзіцца за 40 км у напрамку на паўночны захад ад горада Крупкі, за 145 км ад Мінска, за 34 км ад чыгуначнай станцыі Крупкі. У напрамку на захад ад аграгарадка працякае рака Эса.

## Насельніцтва 
* 2001 год — 575 жыхароў, 215 двароў.

## Памятныя мясціны 
* Помнік землякам, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну.

## Літаратура 
* 
* Ліст карты N-35-46. Выданне 1980 года.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Халопеніцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Струга (Крупскі раён)

**Стру́га** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Халопеніцкага сельсавета.

## Геаграфія 
Вёска знаходзіцца за 46 км на паўночны захад ад горада Крупкі, за 41 км ад чыгуначнай станцыі Прыяміна на лініі Брэст—Масква, за 147 км ад Мінска. Транспартныя сувязі ажыццяўляюцца па аўтадарозе Халопенічы—Струга. На поўдні ад вёскі праходзіць меліярацыйны канал.

## Гісторыя 
Вёска заснавана ў першай палове XVIII стагоддзя і належала ордэну езуітаў. У 1777 годзе сяло знаходзілася ў графстве Халопенічы Аршанскага павета, з'яўляючыся ўласнасцю Л. Храптовіча.

Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай у 1793 годзе вёска ўвайшла ў склад Расійскай імперыі. У 1795 годзе належала Яхіму Храптовічу, а потым памешчыцы Цітовіч. У 1800 годзе ў Барысаўскім павеце Мінскай губерні налічвалася 12 двароў і 78 жыхароў, дзейнічала ўніяцкая драўляная капліца.

У 1862 годзе вёска ўваходзіла ў склад маёнтка Халопенічы Грыцкавіцкага сельскага таварыства. У сакавіку 1866 года сяляне выкупілі зямельныя надзелы ў памешчыка А. Д. Лапо, уладальніка маёнтка Халопенічы. У 1884 годзе ў вёсцы пражывала 96 жыхароў. Паводле перапісу 1897 года, вёска знаходзілася ў Халопеніцкай воласці і мела 5,2 валокі зямлі.

У 1917 годзе ў вёсцы было 24 двары і 150 жыхароў. З 20 жніўня 1924 года вёска ўключана ў Грыцкавіцкі сельсавет Халопеніцкага раёна Барысаўскай акругі. Паводле перапісу 1926 года, тут было 29 двароў і 114 жыхароў. У час калектывізацыі быў арганізаваны калгас.

З 8 ліпеня 1931 года вёска ў Крупскім раёне, з 12 лютага 1935 года — зноў у Халопеніцкім. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. У 1941 годзе налічваўся 21 двор і 87 жыхароў.

У Вялікую Айчынную вайну з 1 ліпеня 1941 года да 28 чэрвеня 1944 года вёска была акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 10 жыхароў вёскі.

Да 26 жніўня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Слабадскога сельсавета, пасля ў складзе Халопеніцкага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года — зноў у Крупскім раёне. У 1960 годзе насельніцтва складала 183 чалавекі. У 1965 годзе вёска ўвайшла ў склад эксперыментальнай базы «Эса».

У 1998 годзе ў вёсцы было 11 гаспадарак і 19 жыхароў, яна ўваходзіла ў Халопеніцкі пасялковы савет. З 30 снежня 2009 года — у Халопеніцкім сельсавеце. У 2001 годзе вёска ў складзе РУСП «Эксперыментальная база „Эса“».

## Насельніцтва 
* **XIX стагоддзе**: 1800 — 78 жыхароў, 12 двароў; 1884 — 96 жыхароў.
* **XX стагоддзе**: 1917 — 150 жыхароў, 24 двары; 1926 — 114 жыхароў, 29 двароў; 1941 — 87 жыхароў, 21 двор; 1960 — 183 жыхары; 1998 — 19 жыхароў, 11 гаспадарак.
* **XXI стагоддзе**: 2010 — 8 жыхароў, 5 гаспадарак.

## Зноскі 
## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т. 8, кн. 2. Мінская вобласць / рэдкал.: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2011. — 464 с.: іл. — ISBN 978-985-11-0554-6.

Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Юрый Георгіевіч Амбразевіч

**Ю́рый Георгіевіч Амбразе́віч** (нар. , Мінск) — беларускі дыпламат.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 25 лютага 1975 года ў Мінску.

У 1997 годзе скончыў з адзнакай юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.

На дыпламатычнай службе з 1997 года, працаваў у дагаворна-прававым упраўленні МЗС Беларусі. Працаваў у пасольствах Беларусі ў Бельгіі і Люксембурге, прадстаўніцтвах Беларусі пры НАТА і ЕС.

У 2012 годзе быў прызначаны начальнікам галоўнага ўпраўлення шматбаковай дыпламатыі МЗС Беларусі.

З 27 жніўня 2015 года стаў Пастаянным прадстаўніком пры аддзяленні Арганізацыі Аб’яднаных Нацый і іншых міжнародных арганізацыях у горадзе Жэневе, змяніўшы на гэтай пасадзе зышоўшага ў адстаўку Міхаіла Хвастова.

10 лютага 2022 года прызначаны намеснікам Міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь.

27 сакавіка 2025 года быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Амбасадарам Рэспублікі Беларусь пры Святым Прастоле. 22 мая 2025 года атрымаў дадатковыя дыпламатычныя пасады: Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь пры Суверэнным Ваенным Ордэне Гаспітальераў Святога Іаана Іерусалімскага, Родаса і Мальты, пастаянны прадстаўнік Рэспублікі Беларусь пры Харчовай і сельскагаспадарчай арганізацыі Аб’яднаных Нацый і іншых міжнародных арганізацыях у г. Рым, пастаянным прадстаўніком Рэспублікі Беларусь пры ЮНЕСКА па сумяшчальніцтве.

Валодае беларускай, рускай, англійскай і французскай мовамі.

## Сям’я 
Жанаты, мае двух дзяцей.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Дыпламаты Беларусі
Катэгорыя:Намеснікі міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Ватыкане
Якімаўка (Крупскі раён)

**Які́маўка** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Халопеніцкага сельсавета.

Вядома прынамсі з канца XIV ст. як «**Якимово**» ў Друцкім княстве, у 1378—1394 гадах друцкі кн. Васіль Міхайлавіч даў лукно мёду з Якімавай даніны на памін сваёй душы друцкай царкве Прычыстай Багародзіцы пра што быў зроблены запіс на падораным ім жа гэтай жа царкве Евангеллі-Апракасе. Магчыма, на час надання Якімава не было яшчэ паселішчам, а лукно мёду мусіў даваць Якім ад імя якога ўтварылася родавае прозвішча, а потым назва вёскі.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Халопеніцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Высокае (Крупскі раён)

**Высо́кае** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.

Да 14 верасня 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Вялікахальнявіцкага сельсавета.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Акцябрскі сельсавет (Крупскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Гузовіна

**Гузо́віна** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.

## Гісторыя 
Заснавана ў канцы XIX стагоддзя. У 1909 годзе ў складзе Лісічынскай воласці Сенненскага павета Магілёўскай губерні.

З 1924 года ў складзе Дубоўскага сельсавета Чарэйскага, потым Халопеніцкага, з 1960 года — Крупскага раёнаў. У 1930-я гады жыхары вёсак Гузовіна і Прошыка аб’ядналіся ў калгас «Сацыялізм». У пачатку 1941 года 12 гаспадарак перасялілася з вёскі Другавіж Дубоўскага сельсавета, было 126 жыхароў. На франтах Вялкай Айчынный вайны загінулі 20 чалавек.

Пасля вайны ў складзе саўгаса «40 год Кастрычніка». З 26 жніўня 1959 года вёска ў складзе Заборскага сельсавета (у маі 1962 года перайменаванага ў Акцябрскі).

## Насельніцтва 
* **XX стагоддзе**: 1909 год — 8 двароў 32 мужчыны; 1941 год — 18 гаспадарак, 86 жыхароў; 1998 год — 36 гаспадарак, 81 жыхар.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Акцябрскі сельсавет (Крупскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Дубы (Крупскі раён)

**Дубы́** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.

У 1924—1959 гадах цэнтр Дубоўскага сельсавета.

## Гісторыя 
Каля вёскі захаваўся курганны могільнік (дзевяць насыпаў), які сведчыць аб засяленні гэтай мясцовасці ў далёкай старажытнасці. Упершыню згадваецца ў пісьмовых крыніцах у 1772 годзе як вёска, 7 двароў. Падчас вайны 1812 года належала Вікенцію Гзоўскаму, была спустошаная. У 1858 годзе вёска належыць памешчыцы Віргініі Францавай з Гзоўскіх Шалкоўскай, 9 двароў. У канцы XIX стагоддзя 20 двароў, 141 жыхар.

З 20 жніўня 1924 года цэнтр сельсавета Чарэйскага, потым Халопеніцкага раёна. Паводле сельскагаспадарчага перапісу 1926 года на 1 студзеня 1925 налічвае 27 двароў. З 1959 года Дубоўскі сельсавет ліквідаваны, вёска ў складзе Акцябрскага сельсавета Крупскага раёна. У 1929 годзе разам з жыхарамі вёскі Запуткі створаны калгас «Чырвоны шлях». У 1941 годзе ў вёсцы 22 двары, 97 жыхароў. У Вялікую Айчынную вайну вёска часткова спалена, загінулі 23 чалавекі. Пасля вайны адбудавана. З 1957 года ў складзе саўагаса «40 год Кастрычніка». На 1 студзеня 1998 года 36 гаспадарак, 70 жыхароў. Бальніца, лясніцтва, бібліятэка, крама.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Акцябрскі сельсавет (Крупскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Тапарышча

**Тапары́шча** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.

## Гісторыя 
Паводле пісьмовых крыніц вядома з 1713 года як уласнасць пана Салагуба, 26 двароў, 10 валок зямлі. У 1909 годзе — у складзе Абчугскай воласці Сенненскага павета, з 1924 года — Дубоўскага сельсавета Чарэйскага, з 1931 года — Крупскага раёнаў. У 1929 годзе створаны калгас «Полымя рэвалюцыі».

На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 23 чалавекі, знішчана 8 мірных жыхароў. З 1957 года вёска ў складзе саўгаса «40 год Кастрычніка». З 26 жніўня 1959 года вёска ў складзе Заборскага сельсавета (у маі 1962 года перайменаванага ў Акцябрскі).

На 1 студзеня 1998 года працавалі крама, жывёлагадоўчая ферма.

## Насельніцтва 
* **XX стагоддзе**: 1909 год — 32 двары, 258 жыхароў; 1941 год — 53 гаспадаркі, 165 жыхароў; 1998 год — 24 гаспадаркі, 43 жыхары.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Акцябрскі сельсавет (Крупскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Прошыка

**Про́шыка** (, ) — вёска ў Беларусі, у Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.

## Геаграфія 
Знаходзіцца за 20 км у напрамку на поўнач ад горада Крупкі, за 25 км ад чыгуначнай станцыі Крупкі, за 141 км ад Мінска, каля аўтамабільнай дарогі Крупкі—Халопенічы. За 0,1 км на поўнач ад вёскі — возера Сялява і вусце ракі Высокая.

## Гісторыя 
Згадваецца ў 1643 годзе як вёска Пярошыцы/Пярошык/Пярэшыцы ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага. Вядома з сярэдзіны XVIII стагоддзя як уласнасць паноў Сапегаў. У 1772 годзе вёска знаходзілася ў закладзе ў Салагуба, дзейнічала царква. У 1778 годзе А. Сапега прадаў яе Томашу Гзоўскаму. Падчас вайны 1812 года належала Вікенцію Гзоўскаму, была спустошаная.

З 1875 года дзейнічала сукнавальня двараніна Э. Шалкоўскага, здавалася ў арэнду. У 1881 годзе прадпрыемстве працаваў 1 чалавек, валавы даход складаў 140 рублёў. З 1892 года працаваў мукамольны млын М. Трафімава, на якім у 1895 годзе працавалі 2 чалавекі. У 1897 годзе — засценак Лісічанскай воласці Сенненскага павета Магілёўскай губерні, дзейнічалі паравы млын і царква.

З 1924 года ў Чарэйскім, Халопеніцкім, з 1931 года — Крупскім раёнах. У 1930-я гады створаны калгас.

На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 7 чалавек. На ўшанаванне памяці 95 аднавяскоўцаў, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну, у 1963 годзе пастаўлены помнік — скульптура воіна з аўтаматам

Пасля вайны калгас адноўлены, з 1957 года вёска ў складзе ўзбуйненага саўгаса «40 год Кастрычніка». З 26 ліпеня 1966 года па наш час цэнтр Акцябрскага сельсавета, за выключэннем кароткага перыяду ў 2013 годзе. На 1 студзеня 1998 года працавалі клуб, бібліятэка, сталовая, комплексны прыёмны пункт бытавога абслугоўвання насельніцтва, крама.

## Насельніцтва 
* **XVIII стагоддзе**: 1772 год — 12 двароў; 1778 год — 6 двароў.
* **XIX стагоддзе**: 1897 год — 14 двароў, 86 жыхароў.
* **XX стагоддзе**: 1909 год — 20 двароў, 119 жыхароў; 1998 год — 68 гаспадарак, 182 жыхары; 2000 год — 185 жыхароў, 69 двароў.

## Вядомыя асобы 
* Аляксандр Мікалаевіч Унсовіч (нар. 1970) — беларускі педагог, спецыяліст у галіне тэорыі і методыкі навучання матэматыцы. Кандыдат педагагічных навук, дацэнт.

## Літаратура 
* 
*  
* Ліст карты N-35-59. Выданне 1986 года. Стан мясцовасці на 1984 год. 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Акцябрскі сельсавет (Крупскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Язбы (пасёлак)

**Язбы́** (, ) — пасёлак у Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.

Да 26 жніўня 1959 года пасёлак уваходзіў у склад Дубоўскага сельсавета.

## Славутасці 
* Сядзіба Нітаслаўскіх

## Вядомыя асобы 
* Дзмітрый Дзмітрыевіч Марозаў (нар. 1954) — беларускі паэт, празаік, публіцыст.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Акцябрскі сельсавет (Крупскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Стасіс Лазарайціс Малодшы

{{Дзяржаўны дзеяч
 |імя        = Стасіс Лазарайціс
 |арыгінал імя   = 
 |выява            = 
 |апісанне выявы            = 
 |шырыня    = 290px
 |герб               = 
 |подпіс герба      = 
 |шырыня герба       = 
 |пасада          = Пасол Літвы ў Італіі
 |сцяг              = Flag of Lithuania.svg
 |перыядпачатак       = 1993
 |перыядканец        = 1994
 |папярэднік     = Пасада заснаванаСтасіс Лазарайціс Старэйшы(да 1940 года)
 |пераемнік           = 
 |пасада_2          = Пасол Літвы ў ЗША
 |сцяг_2               = Flag of Lithuania.svg
 |перыядпачатак_2       = 1991
 |перыядканец_2        = 1993
 |папярэднік_2     = Пасада заснавана(да 1940 года)
 |пераемнік_2           = 
 |дата нараджэння      = 2.8.1924
 |месца нараджэння     = 
 |дата смерці        = 13.6.1994
 |месца смерці       = 
 |пахаваны          = Пятрашунскія могілкі, Каўнас, Літва
 |бацька               = Стасіс Лазарайціс Старэйшы
 |маці               = 
 |жонка            = Даніэла д’Эрколе
 |дзеці               = 
 |адукацыя        = Рымскі ўніверсітэт Ла Сапіенца
 |навуковая ступень     = 
 |прафесія          = 
 |дзейнасць       = дыпламат
 |веравызнанне    = каталіцтва
 |узнагароды            = { style="background: transparent"

}
 |аўтограф           = 
 |сайт               = 
 |вікісховішча            = 
}}

**Стасіс Лазарайціс** (; 2 жніўня 1924, Берлін, Германія — 13 чэрвеня 1994, Вашынгтон, ЗША) — літоўскі дыпламат і палітычны дзеяч. Пасол Літвы у ЗША (1991—1993) і Італіі (1993—1994).

Сын міністра замежных спраў Літвы (1934—1938), дыпламата Стасіса Лазарайціса Старэйшага, Лазарайціс Малодшы з юначых гадоў дапамагаў яму ў арганізацыі дзейнасці  у Ватыкане, у 1983 годзе перабраўся ў літоўскую дыпламатычную місію ў Вашынгтоне, а ў 1987 годзе — узначаліў ЛДС. Пасля здабыцця Літвой незалежнасці Лазарайціс быў прызначаны паслом краіны ў ЗША. У канцы 1992 года правыя і цэнтрысцкія палітычныя сілы Літвы ініцыявалі вылучэнне Лазарайціса на пасаду прэзідэнта краіны. На прэзідэнцкіх выбарах 1993 года ў Літве Лазарайціс супрацьстаяў Альгірдасу Бразаўскасу і пацярпеў паражэнне, атрымаўшы 38,28 % галасоў выбаршчыкаў. Неўзабаве пасля паражэння ў выбарах, у маі 1993 года, Лазарайціс быў пераведзены з Вашынгтона ў Рым, а яшчэ праз год сканаў.

## Літаратура 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Паслы Літвы ў ЗША
Катэгорыя:Паслы Літвы ў Італіі
Катэгорыя:Ганаровыя дактары ўніверсітэтаў Літвы
Катэгорыя:Выпускнікі Рымскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Кандыдаты ў прэзідэнты Літвы
Катэгорыя:Памерлі ад пячоначнай недастатковасці
Катэгорыя:Пахаваныя на Пятрашунскіх могілках
Шамкі

**Ша́мкі** (, ) — вёска ў Беларусі, у Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Халопеніцкага сельсавета.

## Гісторыя 
У вёсцы Шамкі да вайны быў яўрэйскі калгас, у якім налічвалася больш за 800 чалавек. У час акупацыі, якая доўжылася з 28 чэрвеня 1941 года да 2 ліпеня 1944 года, немцы, рэалізуючы нацысцкую праграму знішчэння яўрэяў, арганізавалі гета ў Шамках.

Да 26 жніўня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Слабадскога сельсавета.

## Вядомыя асобы 
* Рыгор Маркавіч Трухноў (1908—1986) — гісторык, доктар гістарычных навук, Заслужаны работнік вышэйшай школы БССР.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Халопеніцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Дубавое (Крупскі раён)

**Дубаво́е** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ухвальскага сельсавета.

Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Дзянісавіцкага сельсавета.

## Гісторыя 
У 1670 годзе згадваецца як фальварак у Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Ухвальскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Восава (Хацюхоўскі сельсавет)

**Во́сава** (, ) (да 2011 года **Вялі́кае Во́сава**) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хацюхоўскага сельсавета.

Да 31 сакавіка 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Нацкага сельсавета, да 30 кастрычніка 2009 года — у склад Дакудаўскага сельсавета. 30 снежня 2011 года ў сувязі з існаваннем у Хацюхоўскім сельсавеце яшчэ адной вёскі Вялікае Восава назва вёскі зменена на Восава.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Хацюхоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Катэгорыя:Перайменаваныя населеныя пункты Беларусі
Вялікі Вязок

**Вялі́кі Вязо́к** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ухвальскага сельсавета.

Да 4 студзеня 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Ухвальскага сельсавета, да 30 кастрычніка 2009 года — у склад Дзянісавіцкага сельсавета.

## Вядомыя асобы 
* Іван Васільевіч Цітавец (нар. 1936) — беларускі літаратар, паэт-песеннік.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Ухвальскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Новыя Дзянісавічы

**Но́выя Дзяні́савічы** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Ухвальскага сельсавета.

## Геаграфія 
Вёска знаходзіцца за 31 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Крупкі, за 152 км ад Мінска, за 21 км ад чыгуначнай станцыі Бобр, каля аўтамабільнай дарогі . Каля вёскі працякае рака Панькоўка (правы прыток ракі Можа).

## Гісторыя 
Да 4 студзеня 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Ухвальскага сельсавета, у 1964—2009 гадах — цэнтр Дзянісавіцкага сельсавета.

## Насельніцтва 
* 2000 год — 445 жыхароў, 190 двароў.

## Памятныя мясціны 
* Брацкая магіла савецкіх воінаў і партызан.

## Літаратура 
*  — С. 374.
* 
* Ліст карты N-35-71. Выданне 1986 г. Стан мясцовасці на 1984 г.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Ухвальскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Баравыя (Крупскі раён)

**Баравы́я** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крупскага сельсавета.

## Гісторыя 
У 1873 годзе вёска Сенненскага павета Магілёўскай губерні, 31 двор, 199 жыхароў, у тым ліку 38 мужчын.

З 20 жніўня 1924 года вёска ў Крупскім раёне Барысаўскай, з 18 чэрвеня 1927 года Аршанскай акругі, з 26 ліпеня 1930 года Крупскага раёна, з 20 лютага 1938 года Мінскай вобласці. У 1930 годзе вяскоўцы аб’ядналіся ў калгас «Новы лад». У 1941 годзе ў вёсцы 44 двары, 147 жыхароў.

У маі 1944 года, у час карнай аперацыі пад назвай «Стракаты дзяцел», якая была праведзена падраздзяленнямі вермахта ў Крупскім раёне, гітлераўцы прымусілі жыхароў вёскі рухацца спераду карнікаў і размініраваць цаной свайго жыцця дарогі. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 24 чалавекі. У чэрвені 1944 года калгас адноўлены. З 1950 года вёска ў складзе ўзбуйненага калгаса імя Кірава, з 1951 года — калгаса імя Леніна. На 1 студзеня 1998 года — 26 гаспадарак, 53 жыхары.

## Вядомыя асобы 
* Аляксандр Паўлавіч Ксёндзаў (нар. 1954) — беларускі мастак-жывапісец.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Крупскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Буда (Крупскі сельсавет)

**Бу́да** () — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крупскага сельсавета.

Да 31 сакавіка 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Ігрушкаўскага сельсавета.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Крупскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Гапонавічы

**Гапо́навічы** (, ) — аграгарадок у Крупскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Крупскага сельсавета.

## Гісторыя 
У 1676 годзе згадваецца як маёнтак у Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.

## Вядомыя асобы 
* Мікалай Кузьміч Казлоўскі (1917—1943) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Крупскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Майск (Крупскі раён)

**Ма́йск** (, ) (да 1964 года **Па́нскае**) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крупскага сельсавета.

## Гісторыя 
Да 5 мая 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Шэйкаўскага сельсавета. 30 ліпеня 1964 года вёска Панскае была перайменавана ў вёску Майск.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Крупскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Катэгорыя:Перайменаваныя населеныя пункты Беларусі
Студзёнка (Крупскі раён)

**Студзёнка** (, ) — былая вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіла ў склад Крупскага сельсавета.

Да 31 сакавіка 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Ігрушкаўскага сельсавета. Скасавана 20 верасня 2021 года.

## Гісторыя 
Заснавана ў пачатку XVIII стагоддзя, уваходзіла ў Худавецкае войтаўства. У 1713 годзе 17 двароў, у 1775 годзе ўладанне Агінскіх, 8 гаспадарак. Падчас вайны 1812 года належала Вікенцію Гзоўскаму, была спустошаная. У 1873 годзе 12 мужчын.

У 1909 годзе вёска ў Бобрскай воласці Сенненскага павета Магілёўскай губерні, 14 двароў, 47 жыхароў. З 20 жніўня 1924 года вёска ў Ігрушкаўскім сельсавеце Крупскага раёна, з сакавіка 1973 года ў Крупскім сельсавеце. У 1930-я гады вяскоўцы аб’ядналіся ў калгас «Чырвоны май». У 1941 годзе ў вёсцы 18 двароў, 65 жыхароў. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 12 чалавек. У 1944 годзе калгас адноўлены, з 1950 года вёска ў складзе ўзбуйненага калгаса імя Молатава, з 1958 года — калгаса імя Калесавай. На 1 студзеня 1998 года 2 гаспадаркі, 5 жыхароў.

## Спасылкі
Шэйка (Крупскі раён)

**Шэ́йка** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крупскага сельсавета.

## Гісторыя 
У 1653 годзе згадваецца ў інвентары як вёска Шыйка ў складзе маёнтка Крупка (або Сангушкаў).

У 1924—1962 гадах цэнтр Шэйкаўскага сельсавета.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Крупскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Худаўцы

**Худаўцы́** (, ) — аграгарадок у Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крупскага сельсавета.

## Геаграфія 
Знаходзіцца за 7 км у напрамку на поўнач ад горада Крупкі, за 124 км ад Мінска, за 2 км ад аўтамабільнай дарогі  ().

## Гісторыя 
31 кастрычніка 1904 года ў сяле адбылося адкрыццё і асвячэнне новай царкоўна-прыходскай аднакласнай школы. Лес на Худавецкую школу адпушчаны на выгодных умовах з вяліка-княжацкіх маёнткаў.

Да 5 мая 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Шэйкаўскага сельсавета.

## Насельніцтва 
* 2003 год — 421 жыхар у 157 дварах.

## Памятныя і гістарычныя мясціны 
* Помнік землякам, загінуўшым у Вялікую Айчынную вайну.
* Помнік архітэктуры — Свята-Раства-Багародзіцкая царква (2-я палова XIX ст.)

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Крупскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Вострава (Крупскі раён)

**Во́страва** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ігрушкаўскага сельсавета.

Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Нацкага сельсавета.

## Гісторыя 
У 1653 годзе згадваецца ў інвентары як вёска Востраў у складзе маёнтка Крупка (або Сангушкаў).

## Спасылкі 
Катэгорыя:Ігрушкаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Барок (Крупскі раён)

**Баро́к** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хацюхоўскага сельсавета.

Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Нацкага сельсавета.

## Гісторыя 
Вядома з 1835 года, уласнасць Міхаіла Міхайлавіча Каралько. У канцы XIX стагоддзя дзейнічала карчма, сукнавальня, 2 вадзяныя млыны.

З 1924 года вёска Нацкага сельсавета Крупскага раёна Аршанскай акругі, з 1928 года — Мінскай вобласці. У 1929 годзе жыхары вёсак Барок, Кладзі і Нача аб’ядналіся ў калгас «Новая Нача». У 1941 годзе ў вёсцы 13 двароў, 66 жыхароў. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 4 чалавекі. У 1950 годзе вёска ў складзе калгаса «Камунар». На 1 студзеня 1998 года 9 гаспадарак, 18 жыхароў.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Хацюхоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Забалоцце (Крупскі раён)

**Забало́цце** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ухвальскага сельсавета.

Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Дзянісавіцкага сельсавета.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Ухвальскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Плавучае Галае

**Плаву́чае Га́лае** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хацюхоўскага сельсавета.

Назва вёскі паходзіць ад распрацовак торфу на Плывучым балоце.

Старая назва Плавушчае Галае ў 2005 годзе зменена на Плавучае Галае.

Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Нацкага сельсавета.

У вёсцы размешчана базавая станцыя сотавай сувязі на мачце вышынёй 70 метраў.

На тэрыторыі вёскі размешчаны чыгуначны прыпыначны пункт «Беражок» Беларускай чыгункі. Таксама побач вёскі траса М1 Брэст — Масква.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Хацюхоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Новы Шлях (Крупскі раён)

**Но́вы Шлях** (, ) — былая вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіла ў склад Ухвальскага сельсавета.

Да 4 студзеня 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Стараслабодскага сельсавета. Скасавана 20 верасня 2021 года.

## Спасылкі
Чарнавосава

**Чарнаво́сава** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ухвальскага сельсавета.

## Вядомыя асобы 
* Аляксей Стэфанавіч Лукашэвіч (1924—1943) — Герой Савецкага Саюза.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Ухвальскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Ухвала

**Ухва́ла** (, ) — аграгарадок у Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ухвальскага сельсавета.

## Гісторыя 
У 1676 годзе згадваецца як сяло з царквой у Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.

## Вядомыя асобы 
* Марат Генадзьевіч Жылінскі (нар. 1976) — беларускі гісторык і палітык.
* Барыс Тэвелевіч Мацэвіч (1914—2005) — журналіст і публіцыст.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Ухвальскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Асавец (Крупскі раён)

**Асаве́ц** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хацюхоўскага сельсавета.

## Гісторыя 
Паводле пісьмовых крыніц вядома з канца XIX стагоддзя. З 1858 года ўласнасць Франца Пятровіча Каржанеўскага, уваходзіла ў Халопеніцкую воласць Барысаўскага павета Мінскай губерні. У 1897 годзе 10 двароў, 58 жыхароў.

З 1924 года ў Хацюхоўскім сельсавеце Халопеніцкага, з 1931 года Крупскага, з 1935 года Халопеніцкага, з 20 студзеня 1960 года Крупскага раёнаў Мінскай вобласці. У 1930 годзе створаны калгас «Пралетарская перамога». На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 7 жыхароў. З 1950 года вёска ў складзе калгаса «Бальшавік», з 1959 года — калгаса «Чырвоны Кастрычнік», з 1963 года — калгаса «Праўда». На 1 студзеня 1998 года 20 гаспадарак, 37 жыхароў. Размешчана малочнатаварная ферма.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Хацюхоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Белае (Крупскі раён)

**Бе́лае** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хацюхоўскага сельсавета.

## Гісторыя 
Заснавана ў 1777 годзе як частка маёнтка Халопенічы, уласнасць Храптовіча, 1 двор. У 1795 годзе — 7 двароў, 50 жыхароў. У 1897 годзе ўласнасць У. А. Беземена, 26 двароў, 190 жыхароў, у Халопеніцкай воласці Барысаўскага павета Мінскай губерні.

З 1924 года ў Хацюхоўскім сельсавеце Халопеніцкага раёна, з 1931 года Крупскага, з 1935 года Халопеніцкага, з 20 студзеня 1960 года — Крупскага раёнаў Мінскай вобласці. У 1930 годзе ў вёсцы быў арганізаваны калгас «Новае жыццё». У 1941 годзе — 76 двароў, 216 жыхароў. У Вялікую Айчынную вайну на фронце загінулі 15 чалавек. Пасля вайны адноўлена. З 1960 года ў складзе калгаса «Чырвоны Кастрычнік». На 1 студзеня 1998 года — 21 гаспадарка, 40 жыхароў. У вёсцы размешчана малочнатаварная ферма.

## Вядомыя асобы 
* Уладзімір Васільевіч Кавалёнак (нар. 1942) — савецкі і беларускі касманаўт, двойчы Герой Савецкага Саюза.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Хацюхоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Хацюхова

**Хацюхо́ва** (, ) — аграгарадок у Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хацюхоўскага сельсавета.

## Гісторыя 
Згадваецца ў 1642 годзе як вёска Хаціхова ў складзе маёнтка Халопенічы ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Хацюхоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Лісічына (Крупскі раён)

**Лісі́чына** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Халопеніцкага сельсавета.

Да 26 жніўня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Слабадскога сельсавета, да 30 кастрычніка 2009 года — у склад Янаўшчынскага сельсавета.

## Гісторыя 
У 1643 годзе згадваецца як маёнтак у Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.

## Славутасці 
### Страчаная спадчына 
* Крыжаўзвіжанская царква. Згарэла ў час Вялікай Айчыннай вайны ад удару маланкі. На месцы царквы пастаўлены паклонны крыж.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Халопеніцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Шынкі

**Шынкі́** (, ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ухвальскага сельсавета.

У 1924—1954 гадах цэнтр Шынкоўскага сельсавета. Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Дзянісавіцкага сельсавета.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Ухвальскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Крупскага раёна
Атрубак (Лагойскі раён)

**Атру́бак** (, ) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Плешчаніцкага сельсавета.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Плешчаніцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лагойскага раёна