open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Дзедзінская сядзіба

**Дзедзінская сядзіба** — помнік сядзібна-паркавай архітэктуры класіцызму. Створаны ў 1810—1820 гадах у в. Асада Дзедзіна (Мёрскі раён) па заказе дваранскага суддзі А. Рудніцкага, архітэктар Віткоўскі. Апошні ўладальнік Вішнявецкі.

## Архітэктура 
Кампазіцыйны цэнтр комплексу — мураваная гаспода, перад якою быў разбіты пейзажны парк (захаваліся фрагменты). Гаспода — прамавугольны ў плане двухпавярховы будынак, накрыты вальмавым дахам. Цэнтр галоўнага фасада вылучаны чатырохкалонным порцікам з трохвугольным франтонам. У аздобе фасадаў выкарыстаныя пілястры, рустоўка, прафіляваныя карнізы. Планіроўка анфіладна-калідорная. Пад будынкам скляпеністыя сутарэнні. Гаспадарчыя пабудовы з каменю (1849 г.) размешчаны ва ўсходняй частцы сядзібы.

Гаспода выкарыстоўваецца як адміністрацыйны будынак. Комплекс — помнік рэспубліканскага значэння.

## Літаратура 
* 
*  — С. 306

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Сядзібна-паркавыя ансамблі Мёрскага раёна
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў стылі класіцызм
Катэгорыя:Асада Дзедзіна
Катэгорыя:1820 год у Беларусі
Сядзібна-паркавы ансамбль Зіберг-Плятэраў (Гарадзец)

**Сядзібна-паркавы ансамбль Зіберг-Плятэраў** — помнік палацава-паркавай архітэктуры XVIII—XIX стст. Знаходзіцца ў в. Гарадзец Шаркаўшчынскага раёна Віцебскай вобласці.

## Архітэктура 
Уключае палац, парк, жылыя і гаспадарчыя пабудовы, капліцу. Кампазіцыйным цэнтрам сядзібы з'яўляецца палац. Пабудаваны ў канцы XVIII ст. з цэглы ў стылі класіцызму. У пачатку XX ст. часткова перабудаваны, змененыя аздабленне фасадаў і ўнутраная планіроўка, але захаваная агульная кампазіцыя. Выцягнуты аднапавярховы будынак мае двухпавярховую цэнтральную частку, вылучаную чатырохкалонным порцікам. Фасады аздобленыя прафіляванымі ліштвамі аконных праёмаў, на другім паверсе — дадаткова пілястрамі і сандрыкамі. У цэнтральнай частцы першага паверху размяшчаліся вестыбюлі і парадная зала з выхадам на тэрасу, на другім — жылыя пакоі. Бакавыя часткі мелі калідорную планіроўку.

Гаспадарчыя будынкі зробленыя ў другой палове XIX ст. з бутавага каменю, аздобленыя цаглянымі лапаткамі, ліштвамі. Арнаментальныя ўстаўкі з бутавага каменю ўпрыгожваюць уязную браму.

### Парк 
Тры крутыя выгіны ракі Мнюта ўдала выкарыстаныя для стварэння пейзажнай кампазіцыі парку і штучных вадаёмаў.

За ракой па восі палацу — паляна з маляўнічымі групамі . Парк абсаджаны дрэвамі лісцевых парод з паасобнымі . У дэндралагічным складзе трапляюцца , ,  і дэкаратыўны хмызняк — , ,  і інш.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Палацава-паркавыя і сядзібна-паркавыя ансамблі Беларусі
Катэгорыя:Плятэры
Катэгорыя:Славутасці Шаркаўшчынскага раёна
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў стылі класіцызм
Катэгорыя:Гарадзец (Шаркаўшчынскі раён)
Свята-Троіцкая царква (Даўгінава)

**Свята-Троіцкая царква** — праваслаўны храм у аг. Даўгінава (Вілейскі раён). Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю.

## Гісторыя 
Пабудаваная ў другой палове XIX ст. (да 1886 г.) з цэглы.

## Архітэктура 
Храм чатырохчасткавай падоўжна-восевай кампазіцыі: званіца, трапезная, асноўны аб'ём з прыдзеламі, апсіда. Прыдзелы і апсіда вырашаныя паўратондамі. Двух'ярусная (васьмярык на чацверыку) шатровая званіца надбудаваная над прытворам і завершаная цыбулепадобнай галоўкай. Над сяродкрыжжам буйны васьмігранны светлавы барабан накрыты самкнутым сферычным купалам і цыбулепадобнай галоўкай. Грані барабану і званіцы маюць кілепадобныя завяршэнні. Галоўны і бакавыя ўваходы вылучаныя двухслуповымі порцікамі з трохвугольнымі франтонамі. Фасады прарэзаныя адзінарнымі і падвойнымі арачнымі вокнамі ў плоскіх ліштвах, дэкарыраваныя паясамі парэбрыка і зубцоў, лапаткамі.

## Інтэр'ер 
Унутраная прастора храму перакрытая цыліндрычнымі скляпеннямі, сферычным купалам на ветразях у сяродкрыжжы, конхамі ў апсідзе і прыдзелах, расчыненых у залу шырокімі арачнымі прасветамі. Апсіда аддзеленая драўляным пазалочаным іканастасам.

## Літаратура 
* 
* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Храмы Маладзечанскай епархіі
Катэгорыя:Даўгінава
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў псеўдарускім стылі
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Вілейскага раёна
Касцёл Святога Станіслава (Даўгінава)

**Касцёл Святога Станіслава** — каталіцкі храм у аграгарадку Даўгінава (Вілейскі раён). Пабудаваны ў сярэдзіне XIX ст. Помнік архітэктуры позняга класіцызму.

## Архітэктура 
Трохнефная бязвежавая базіліка з высокай паўкруглай апсідай, прарэзанай вялікім паўцыркульнымі вокнамі. Кампазіцыя будынку сіметрычная. Галоўны фасад вылучаны магутным порцікам з чатырма калонамі дарычнага ордара, завершаны трохвугольным франтонам. Аб'ёмы бакавых нефаў ніжэй асноўнага, з боку галоўнага фасада і апсіды з атыкамі. Паверхні сцен чляняцца плоскімі лапаткамі па вуглах, завершаныя развітым шматслойным карнізам, які праходзіць па перыметры будынку. Прамавугольныя аконныя праёмы аздобленыя прафіляванымі ліштвамі. Цэнтральны і бакавыя ўваходныя парталы маюць лучковае завяршэнне, дзверы філёнгавыя. У інтэр'еры сцены дэкарыраваныя пілястрамі з капітэлямі. Столь плоская, падшыўная. У дэкоры выкарыстаныя элементы ракако — ірваныя франтоны, пазалота, скульптура і разьба. Побач з касцёлам квадратная ў плане аднаярусная драўляная званіца пад пакатым чатырохсхільным дахам, завершаным літым чыгунным крыжам.

## Гл. таксама 
* Вілейскі дэканат

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Даўгінава
Катэгорыя:Касцёлы Вілейскага раёна
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў стылі класіцызм
Катэгорыя:Храмы Святога Станіслава
Катэгорыя:Касцёлы Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі
Даўбуцкая мячэць

**Даўбуцкая мячэць** — магаметанскі храм з былой вёскі Даўбучкі (або Даўбуцішкі) на тэрыторыі сучаснага Смаргонскага раёна Гродзенскай вобласці Беларусі, цяпер размешчаны на тэрыторыі Беларускага дзяржаўнага музея народнага дойлідства і побыту каля Азярца Мінскага раёна. Пабудавана ў XVIII ст., спалучае дойлідства, уласцівае культавым збудаванням Усходу (цэнтрычнасць асноўнага аб’ёму і сіметрычная кампазіцыя пабудовы), з традыцыямі драўлянага дойлідства. Помнік драўлянага дойлідства.

## Гісторыя 
Пасяленне татар на сучаснай тэрыторыі Беларусі адносіцца да ранніх часоў Вялікага Княства Літоўскага. Вялікія князі Гедымін, а потым Кейстут і Альгерд запрашалі татараў на службу. Асноўным арганізатарам татарскага пасялення лічаць вялікага князя Вітаўт. Вялікія князі Казімір Ягелончык, Аляксандр Ягелончык, Жыгімонт Стары пашыралі татарскае пасяленне, умацоўвалі яго матэрыяльную аснову раздачай зямель. У 1561 і 1568 гадах вялікі князь Жыгімонт Аўгуст даў татарам прывілей на шляхецтва, завершаным дванаццацігранным купалам, які быў накрыты дранкай і пафарбаваны ў чырвоны колер (сурыкам) упрыгожаны точанымі балясінамі. Мумібір з такой колькасцю прыступак быў надзвычай рэдкай з’явай нават для буйных мячэцяў, што сведчыць пра значнасць помніка. 

У сцяне, што падзяляла мужчынскую і жаночую паловы, на вышыні каля метра было вузкае акно, закратаванае точанымі балясінамі. Акно занавешвалася тонкай белай муслінавай вуаллю. На падлозе ў мужчынскай палове ляжалі зялёныя суконныя дарожкі. Паміж імі — невялічкія круглыя чалуны. На сценах віселі мухіры — змешчаныя ў рамках тэксты карана, імёны прарокаў, віды мячэцяў Меккі, Каабы, Медзіны. Акрамя таго, віселі ў рамках літаграфічныя выявы ісламскіх святынь, прывезеныя татарамі з Паволжа, так званыя «друкаваныя Казанскія абразы» 1899, 1909 і 1912 гг. Каля сцен стаялі лавы і табурэты. Над сцяной, што падзяляла мячэць, быў балкон на слупах. Яго сярэдняя частка, месца для муэдзіна, выступала наперад.

У жаночай палове абсталяванне было больш сціплае.

### Стыль 
Наяўнасць квадратнага ў плане зруба з купалам, галерэі, праёмаў з элементамі арак, вуглавое размяшчэнне мінарэта набліжаюць мячэць у Даўбучках да традыцый візантыйскага дойлідства. Купал, блізкі да падковападобнай аркі, разьба на калонах, арачныя раскосы, вырашэнне міхраба і мумібіра ўяўлюць элементы традыцыйнай мусульманскай архітэктуры. Да традыцый беларускага драўлянага дойлідства трэба аднесці мінарэт, падобны на званіцу царквы ці касцёла, канструкцыйныя элементы, запаўненне праёмаў.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларускі дзяржаўны музей народнай архітэктуры і побыту
Катэгорыя:Помнікі беларускага народнага дойлідства
Катэгорыя:З’явіліся ў XVIII стагоддзі
Катэгорыя:Культавыя збудаванні Смаргонскага раёна
Катэгорыя:Мячэці Беларусі
Катэгорыя:Драўляныя мячэці Беларусі
Палаца-паркавы ансамбль (Дзярэчын)

**Дзярэчынскі палац Сапегаў** — палаца-паркавы ансамбль, які быў пабудаваны ў 1786 годзе ў в. Дзярэчын Зэльвенскага раёна.

## Гісторыя 
Створаны ў стылі класіцызму паводле праекту архітэктараў Я. С. Бекера і Л. Гуцэвіча як ваенная навучальная ўстанова («Акадэмія»). Фундатар — канцлер вялікі літоўскі А. Сапега. У пачатку XIX стагоддзя яго сын Францішак перарабіў будынак на палац і абкружыў яго паркам. За ўдзел Ф. Сапегі ў паўстанні 1831 г. палац секвестраваны царскімі ўладамі. У пачатку XX стагоддзя перароблены ў ваенныя казармы (да 1906 г.).

Палацава-паркавы комплекс знішчаны ў 1920—1930-я гады.

## Архітэктура 
Палац — аднапавярховы прамавугольны ў плане мураваны будынак. Цэнтральная частка з мансардай на галоўным фасадзе была вылучана васьмікалонным дарычным порцікам з трохвугольным франтонам, аздобленым ляпным геральдычным картушам. Пакаты вальмавы дах быў схаваны парапетам. У дэкоры фасадаў выкарыстоўваліся рытмічна размешчаныя прамавугольныя філёнгі і вокны. Планіроўка калідорная з квадратнай залай у цэнтры. Сярод памяшканняў вызначаліся карцінная галерэя, археалагічны кабінет і бібліятэка (пасля секвестрацыі мастацкія каштоўнасці вывезеныя ў Санкт-Пецярбург).

Палац размяшчаўся ў парку рэгулярна-тэрасавага тыпу («Малы Версаль») з сістэмай ставоў.

## Карцінная галерэя 

Файл:Anonymous Sultan Mehmed III.jpg|Невядомы мастак. «Султан Мехмед III»
File:Jordaens Jesus at the house of Mary.JPG|Якаб Іорданс. «Ісус Хрыстос у доме Марыі і Марты»
Файл:Madonna with Child. Francesco Francia.jpg|. «Мадонна і Дзіця»

## У мастацтве 
Палац адлюстраваны на акварэлі Н. Орды.

## Літаратура 
* 
* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 6: Дадаізм — Застава / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 1998. — Т. 6. — 576 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0106-0 (т. 6), С. 164.

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Славутасці Зэльвенскага раёна
Катэгорыя:Палацава-паркавыя і сядзібна-паркавыя ансамблі Беларусі
Катэгорыя:Дзярэчын
Катэгорыя:Сапегі
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў стылі класіцызм
Катэгорыя:1786 год у Беларусі
Касцёл і кляштар дамініканцаў (Дзярэчын)

**Касцёл і кляштар дамініканцаў** — комплекс у в. Дзярэчын Зэльвенскага раёна.

## Гісторыя 
У 1618 пісар слонімскі земскі Канстанцін Палубінскі заснаваў у Дзярэчыне Успенскі касцёл і кляштар дамініканцаў, пры якім адкрыліся школа, бібліятэка і шпіталь.

Мураваны касцёл пабудаваны ў 1690 годзе у стылі барока на месцы драўлянага храма 1618 года. Касцёл згарэў у сярэдзіне XIX стагоддзя. Сам кляштар існаваў у XVII — пачатку XX стагоддзяў.

## Архітэктура 
Прамавугольнае ў плане трохнефнае базілікальнае збудаванне з пяццю прыбудаванымі да галоўнага нефа капліцамі (две з іх завяршаліся купаламі). Галоўны фасад быў упрыгожаны вязкамі пілястраў, якія падзялялі яго на тры часткі і завершаныя трохвугольным франтонам. Сцены расчлянялі арачныя аконныя праёмы. У інтэр'еры былі фрэскі на біблейскія сюжэты, надмагіллі з разнымі картушамі і скульптурамі.

Перад касцёлам знаходзіліся злева вежа-званіца, справа гадзіннікавая вежа — квадратнае ў плане двух'яруснае збудаванне з рысамі стылю барока, завершанае складаным па малюнку купальным дахам з чатырма люкарнымі і высокім шпілем.

Да касцёлу прылягаў пабудаваны ў сярэдзіне XVIII ст. складаны па канфігурацыі плана 2—3-павярховы кляштарны будынак. Рытм фасадаў кляштару стварала сетка аконных прамавугольных праёмаў. З гандлёвай плошчай Дзярэчына комплекс злучаўся складанай па малюнку трохчасткавай барочнай брамай.

## Літаратура 
* 
* Габрусь Т. В. Мураваныя харалы: Сакральная архітэктура беларускага барока / Т. В. Габрусь. Мн.: Ураджай, 2001.— 287 с.: іл. ISBN 985-04-0499-X, с. 139-140.

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Дзярэчын
Катэгорыя:Колішнія кляштары Беларусі
Катэгорыя:Касцёлы Зэльвенскага раёна
Катэгорыя:Дамініканскія кляштары Беларусі
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў стылі  барока
Катэгорыя:XVII стагоддзе ў Беларусі
Катэгорыя:1690 год у Еўропе
Пагром

**Пагром** (ад *граміць* — «знішчаць, руйнаваць») — масавыя гвалтоўныя дзеянні, накіраваныя супраць якой-небудзь групы насельніцтва, па рэлігійнай, нацыянальнай, класавай або расавай прыкмеце; падахвочваюцца, як правіла, экстрэмісцкімі арганізацыямі ці паліцыяй. Характарызуюцца фізічнымі нападамі і разбурэннем дамоў, прадпрыемстваў і рэлігійных збудаванняў. Нярэдка суправаджаюцца катаваннямі і забойствамі, калецтвамі, знішчэннем і рабаваннем маёмасці, згвалтаваннямі.

Як піша Кароткая яўрэйская энцыклапедыя, тлумачачы паходжанне слова «пагром», у новай гісторыі асаблівае распаўсюджванне атрымалі яўрэйскія пагромы ў Расіі ў XIX—пачатку XX стагоддзяў. Менавіта ў сувязі з масавымі яўрэйскімі пагромамі ў Расіі слова «пагром» увайшло ў большасць еўрапейскіх моў.

## Этымалогія 
Паходзіць ад дзеяслова *граміць*. Слова ўвайшло ў многія еўрапейскія мовы пасля антыяўрэйскага Кішынёўскага пагрому, які атрымаў шырокую вядомасць. Першапачаткова выкарыстоўвалася для абазначэння масавых нападаў на месцы кампактнага пражывання яўрэяў, але пазней стала абазначаць падобныя дзеянні ў адносінах да прадстаўнікоў любых меншасцей.


Катэгорыя:Надзвычайныя сітуацыі
Катэгорыя:Гісторыя права
Катэгорыя:Правы чалавека
Домжарыцы

**До́мжарыцы** (, ) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці, на правым беразе ракі Сергуч. Уваходзіць у склад Домжарыцкага сельсавета. Цэнтр сельсавета і адміністрацыйна-гаспадарчы, навуковы цэнтр Бярэзінскага біясфернага запаведніка. За 35 км на паўднёвы захад ад Лепеля, 150 км ад Віцебска.

## Насельніцтва 
* 445 жыхароў, 172 двары (1997)

## Планіроўка 
Забудоўваецца паводле генплана 1966 года (праектны інстытут лясной гаспадаркі СССР) і яго карэкціроўкі 1973 года, 1976 года і 1987 года (БелНДІдзіпрасельбуд). Цэнтрам кампазіцыі з’яўляецца вялікая прамавугольная ў плане плошча — грамадска-адміністрацыйны і культурна-гандлёвы цэнтр (трохпавярховы адміністрацыйна-лабараторны корпус запаведніка, зблакіраваны з двухпавярховым будынкам музея прыроды, чатырохпавярховы гатэль са сталовай і рэстаранам на першым паверсе, сярэдняя школа з інтэрнатам і сталовай, дзіцячы сад, гандлёвы цэнтр у блоку з Домам культуры). На заходнім баку плошчы пабудаваны двухпавярховыя васьмі- і шаснаццацікватэрныя жылыя дамы. Упрыгожваюць плошчу дэкаратыўны вадаём, кветнікі, газоны. Паблізу плошчы знаходзіцца двухпавярховы медпункт. Вёска забудаваная пераважна двухпавярховымі васьмі- і шаснаццацікватэрнымі жылымі дамамі. У паўднёвай частцы — аднапавярховая забудова сядзібнага тыпу. Пры добраўпарадкаванні шырока выкарыстаныя малыя формы дойлідства, групы дэкаратыўных дрэваў, газоны, кветнікі і інш. Усе грамадскія і жылыя будынкі выкананыя па індывідуальных праектах. На ўсходзе вёскі спартыўная зона са стадыёнам, адкрытым плавальным басейнам, на захадзе і поўдні — вытворчая зона.

Распрацоўка праекта і забудова вёскі адзначаны дыпломам ВДНГ СССР (1981).

## Цікавыя факты 
* У наваколлі вёскі праходзілі здымкі мастацкага фільма «Людзі на балоце» рэжысёра Віктара Турава.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Домжарыцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Лепельскага раёна
Прэм’ер-ліга 2009 (снукер)

'''Прэм'ер-ліга 2009''' — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 3 верасня па 29 лістапада 2009 года ў Вялікабрытаніі. Турнір стаў 25-м розыгрышам прэм'ер-лігі, якая была заснавана ў 1987 годзе пад назвай Matchroom League. Прызавы фонд турніру склаў £200,000, з якіх £30,000 атрымаў пераможца.

Катэгорыя:Прэм’ер-ліга (снукер)
Катэгорыя:Снукерны сезон 2009/2010
Катэгорыя:2009 год у снукеры
Прэм’ер-ліга 2002 (снукер)

'''Прэм'ер-ліга 2002''' — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 5 студзеня па 12 мая 2002 года ў Вялікабрытаніі. Турнір стаў 17-м розыгрышам прэм'ер-лігі, якая была заснавана ў 1987 годзе пад назвай Matchroom League.

Катэгорыя:Прэм’ер-ліга (снукер)
Катэгорыя:Снукерны сезон 2001/2002
Катэгорыя:2002 год у снукеры
Карл фон Бюлаў

{{Дзяржаўны дзеяч
 | беларускае імя            = Карл фон Бюлаў
 | арыгінальнае імя          = Karl von Bülow
 | партрэт                   = Field Marshal Karl von Bülow.jpg
 | шырыня партрэта           =  
 | подпіс                    = 
 | герб                      = 
 | подпіс герба              =

 | дата нараджэння           = 
 | месца нараджэння          = 
 | дата смерці               = 
 | месца смерці              = 
 | пахаваны                  = 
 | дынастыя                  = 
 | бацька                    = 
 | маці                      = 
 | муж                       = 
 | жонка                     = 
 | у шлюбе                   = 
 | дзеці                     =

 | гады службы               = 1866 — 1916
 | прыналежнасць             = 
 | род войскаў               = 
 | званне                    =  
 | камандаваў                = 2-я гвардзейская пяхотная дывізіяІІІ корпус2-я армія
 | бітвы                     = Аўстра-пруска-італьянская вайнаФранка-пруская вайнаПершая сусветная вайна

 | навуковая сфера           = 
 | месца працы               = 
 | вядомы як                 =

 | партыя                    = 
 | дзейнасць                 = 
 | прафесія                  = 
 | адукацыя                  = 
 | вучоная ступень           = 
 | манаграма                 = 
 | рэлігія                   = 
 | узнагароды                = { style="background:transparent"
  
}
{ style="background:transparent"
      
-
      
-
      
-
      
-
      
-
      
}
 | аўтограф                  = 
 | Commons                   = Karl von Bülow
}}

**Карл фон Бю́лаў** (; ,  — , ) — германскі ваенны дзеяч, фельдмаршал.

## Біяграфія 
Паходзіў са старажытнага дваранскага прускага роду, прадстаўнікі якога традыцыйна служылі ў прускай арміі.

6 лютага 1897 года Бюлаў быў прызначаны дырэктарам Цэнтральнага дэпартамента прускага Ваенага міністэрства, пасля чаго 22 сакавіка атрымаў званне генерал-маёра.

18 красавіка 1901 года ён быў прызначан камандзірам 2-й гвардзейскай пяхотнай дывізіі.

27 студзеня 1903 года Бюлаў прыняў камандаванне ІІІ армейскім корпусам, які месціўся ў Берліне.

22 мая 1910 года Бюлаў атрымаў званне генерал-лейтэнанта.

Пачатак першай сусветнай вайны сустрэў на пасадзе камандзіра 2-ай арміі, якая налічвала каля 260 тыс.чалавек і 848 гарматаў.

27 студзеня 1915 года Карл фон Бюлаў атрымаў званне фельдмаршала.

4 красавіка 1915 года быў узнагароджан ордэнам Pour le Mérite, пасля чаго быў звольнены ў сувязі з хваробай.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Камандуючыя арміямі ў Першай сусветнай вайне (Германія)
Championship League 2013 (снукер)

**Championship League 2013** — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 7 студзеня па 21 сакавіка 2013 года ў Crondon Park Golf Club, у Стоке, Англія. Турнір стаў шостым розыгрышам Championship League, які праходзіць штогод з 2008 года. Прызавы фонд турніру склаў £205,000, з якіх £10,000 атрымаў пераможца.

Катэгорыя:Championship League (снукер)
Катэгорыя:Снукерны сезон 2012/2013
Катэгорыя:2013 год у снукеры
Спаса-Праабражэнская царква (Дзятлавічы)

**Спаса-Праабражэнская царква** — праваслаўная царква ў Дзятлавічах (Лунінецкі раён). Стары храм, помнік драўлянага дойлідства, страчаны ў 1990 г. Цяпер на яго месцы стаіць новая цагляная царква.

## Гісторыя 
Царква была пабудавана ў 1823 г. у в. Дзятлавічы (Лунінецкі раён) пры манастыры.
У 1960-я гады ад удару маланкі цэнтральны купал царквы загарэўся і зваліўся ўнутр храма. Царква пасля пажару не аднаўлялася. Страчана ў 1990-я гады. Званіца была разабрана перад будаўніцтвам на тым жа месцы новага храма з сілікатнай цэглы.

## Архітэктура 
Будынак адлюстроўвае сінтэз традыцый народнага дойлідства і асобных прыёмаў стыляў барока і класіцызму. Перабудоўвалася ў 1871 г. і 1896 г. Да квадратнага ў плане асноўнага аб'ёма, завершанага двух'ярусным васьмёрыкам на ветразях, прылягаюць прамавугольны бабінец з дзвюма прыбудовамі абапал яго і пяцігранны, падзелены дзвюма падоўжнымі сценкамі на тры апсіды алтарны зруб. Над бакавымі апсідамі і прыбудовамі бабінца — чацверыковыя вежачкі з барочнымі галоўкамі на глухіх васьмерыках. На галоўным фасадзе паміж вежамі — невялікі трохвугольны франтон, цэнтральны ўваход вылучаны дугападобным казырком. Сцены завершаныя аркатурным фрызам, вертыкальна ашаляваныя дошкамі з нашчыльнікамі, падзеленыя тонкім карнізным поясам на два ярусы.

Царква мела разьбяны 6-ярусны іканастас з 50 абразамі, рукапіснае евангелле XVI ст. (не зберагліся). Пад будынкам размешчана пахавальня (вышыня 2,5 м). На паўднёвым захадзе ад царквы знаходзіцца драўляная двух'ярусная званіца (васьмярык на чацверыку), накрытая шатровым дахам.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Лунінецкага раёна
Катэгорыя:Помнікі беларускага народнага дойлідства
Катэгорыя:З’явіліся ў 1823 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1990-я гады
Катэгорыя:Колішнія праваслаўныя храмы Брэсцкай вобласці
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Катэгорыя:Дзятлавічы (Лунінецкі раён)
Катэгорыя:Храмы Пінскай і Лунінецкай епархіі
Катэгорыя:1823 год у Беларусі
Чэмпіянат свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі 2012

**Чэмпіянат свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі 2012** (, таксама вядомы як *Sang Som 6-red World Championship 2012* — ад назвы спонсара) — турнір па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі, які праходзіў з 2 па 7 ліпеня 2012 года ў гатэлі «Montien Riverside», у Бангкоке, Тайланд. Турнір стаў чацвёртым розыгрышам чэмпіянату свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі, які быў заснаваны ў 2008 годзе. Кампанія SangSom спансавала ўсе чатыры розыгрышы гэтага турніру. Прызавы фонд турніру склаў ฿6,000,000, з якіх ฿2,000,000 атрымаў пераможца.

Катэгорыя:Чэмпіянат свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі
Катэгорыя:2012 год у снукеры
Катэгорыя:Снукерны сезон 2012/2013
Катэгорыя:Ліпень 2012 года
Адкрыты чэмпіянат Аўстраліі па снукеры 2012

**Адкрыты чэмпіянат Аўстраліі 2012** — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 9 па 15 ліпеня 2012 года на арэне стадыёна Бендыга, у Бендыга, Аўстралія. Адкрыты чэмпіянат Аўстраліі 2012 стаў 14-м розыгрышам турніру. Прызавы фонд турніру склаў А$435,000, з якіх А$70,000 атрымаў пераможца.

Катэгорыя:Адкрыты чэмпіянат Аўстраліі па снукеры
Катэгорыя:Снукерны сезон 2012/2013
Катэгорыя:2012 год у снукеры
Катэгорыя:Спорт у Аўстраліі ў 2012 годзе
Катэгорыя:Снукерныя турніры ў Аўстраліі
Катэгорыя:Ліпень 2012 года
Будынкі папяровай фабрыкі (Добруш)

**Будынкі папяровай фабрыкі** — помнік архітэктуры эклектыкі. Пабудаваныя ў левабярэжнай частцы Добруша (сучасны пр-т Луначарскага, 8) у 1870 годзе.

Фабрыка заснавана нашчадкамі князя І. Ф. Паскевіча як завод драўніннай масы, з 1871 года папяровая фабрыка. У 1913 годзе па аб’ёму вытворчасці і тэхнічнаму абсталяванню лічылася адным з лепшых прадпрыемстваў у Еўропе.

Фабрычны комплекс — значная па плошчы замкнёная тэрыторыя з адна- і двухпавярховымі будынкамі. Цэнтральны, у якім размешчаныя адміністрацыйныя службы, мае нерэгулярную сістэму планіроўкі і асіметрычную аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю. Сцены будынка ўмацаваныя плоскімі лапаткамі, па вуглах — невялікія зубчастыя вежы (матыў, тыповы для прамысловай архітэктуры другой паловы XIX ст.). Астатнія пабудовы кампазіцыйна падпарадкаваныя цэнтральнаму будынку. Аднапавярховыя карпусы, пастаўленыя па перыметры тэрыторыі фабрыкі, — своеасаблівая агароджа комплексу, дамінантай кампазіцыі якога з’яўляецца высокая вуглавая вежа з паўцыркульнымі вокнамі. Фасады пабудоў лаканічныя па дэкору, расчлянёныя плоскімі лапаткамі, пад карнізамі праходзяць паясы сухарыкаў. Дэкаратыўнае афармленне прахадной, размешчанай у адным з такіх будынкаў, больш насычанае (рэльефны арнамент, лучковыя аконныя праёмы з ліштвамі і замковым каменем).

З 1976 года папяровая фабрыка «Герой працы».

## Гл. таксама 
* Добрушская папяровая фабрыка

## Літаратура 
* Архітэктура Беларусі. Энцыклапедычны даведнік. — Мінск, 1993.

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Славутасці Добруша
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:З’явіліся ў 1870 годзе
Катэгорыя:1870 год у Беларусі
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Добрушскага раёна
Тырунеш Дыбаба

**Тырунеш Дыбаба** (нар. , Бэкоджы, Арсі, Эфіопія) — эфіопская лёгкаатлетка, якая спецыялізуецца ў бегу на доўгія дыстанцыі. Трохразовая алімпійская чэмпіёнка і пяціразовая чэмпіёнка свету ў бегу на 5000 і 10 000 метраў, шматразовая чэмпіёнка свету па кросе.

## Спартыўная кар’ера 
Перамагла на Алімпійскіх гульнях 2008 года ў Пекіне ў забегу на 10 000 метраў і 5000 метраў, а таксама на Алімпійскіх гульнях 2012 года ў Лондане на дыстанцыі 10 000 метраў, бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 2004 года ў Афінах у забегу на 5000 метраў. Пяціразовая чэмпіёнка свету: 2003, 2005 (двойчы), 2007 і 2013 гадоў. Дзеючая рэкардсменка свету ў забегу на 5000 метраў на адкрытым стадыёне і ў закрытых памяшканнях, алімпійская рэкардсменка ў забегу на 10 000 метраў. Упершыню заявіла пра сябе ў 2001 годзе на чэмпіянаце свету па кросе, фінішавала пятай. У 2006 годзе выйграла 5 этапаў спаборніцтва з 6 Залатой лігі ІААФ.

1 верасня 2013 года стала пераможцай прабегу Tilburg Ten Miles. 13 красавіка 2014 года на Лонданскім марафоне яна заняла 3-е месца з вынікам 2:20.35. Гэты марафон быў першым у яе кар’еры. 18 мая ў другі раз выйграла 10-кіламетровы прабег Great Manchester Run.

Катэгорыя:Бегуны на доўгія дыстанцыі Эфіопіі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Эфіопіі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па лёгкай атлетыцы
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2008 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2012 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 2004 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 2012 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 2016 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 2004 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 2008 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 2012 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па лёгкай атлетыцы
Аксумскае царства

**Аксумскае царства** — старажытная дзяржава на тэрыторыі паўночнай Эфіопіі з цэнтрам у г. Аксум. Першыя звесткі пра Аксумскае царства адносяцца да I ст. н.э. Зручнае геаграфічнае становішча на гандлёвых шляхах з Індыі і Усходняй Афрыкі ў Міжземнамор’е спрыяла эканамічнаму і культурнаму росквіту Аксумскага царства.

З канца III стагоддзя дасягнула вялікай магутнасці. У час праўлення цара Эзана (пачатак IV ст.) заваявана Нубія, ішла барацьба (IV—VI ст.) з Хім’ярыцкім царствам за панаванне ў Паўднёвай Аравіі. У IV стагоддзі ў Аксумскае царства пранікла хрысціянства. Пасля захопу персамі Паўднёвай Аравіі (VI ст.) і арабамі Егіпта (VII ст.) пачаўся эканамічны і палітычны заняпад, паступова Аксумскае царства распалася.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Імперыі Афрыкі
Катэгорыя:Гісторыя Эфіопіі
Сэлфі

thumb|Сэлфі жанчыны
**Сэ́лфі** (; ад &nbsp;— *сам, сябе*) — від фатаграфіі, аўтапартрэт, зроблены з дапамогай камеры смартфона, фотаапарата ці вэб-камеры. Можа быць зроблены фатаграфаваннем уласнага выгляду ці яго адлюстравання ў люстэрку. Часта карыстальнікі адразу загружаюць сэлфі на ўласныя старонкі ў сацыяльных сетках. Упершыню паняцце «сэлфі» з'явілася на аўстралійскіх інтэрнэт-форумах у 2002 годзе і атрымала шырокую вядомасць напачатку 2010-х гадоў праз распаўсюджванне мабільных прылад з фотакамерамі і развіццём мабільных дадаткаў, такіх як Instagram.

Фатаграфічныя аўтапартрэты з'явіліся пасля выхаду на рынак у 1900 годзе партатыўнай фотакамеры Kodak Brownie фірмы Kodak, але не сталі шырока распаўсюджаны. Тады, звычайна, фатаграфавалі ўласнае адлюстраванне ў люстэрку, нерухомасць камеры забяспечвалі штатывам. Вялікая княжна Анастасія Мікалаеўна ў 13-гадовым узросце была адным з першых падлеткаў, які зрабіў уласную фатаграфію з люстэрка, каб адправіць камусьці ў 1914 годзе. У лісце, які суправаджаў фатаграфію, яна пісала: «Я зрабіла гэтую карціну гледзячы ў люстэрка. Гэта было вельмі складана, бо мае рукі дрыжалі».

Самае ранняе выкарыстанне слова selfie зафіксавана ў Аўстраліі, на інтэрнэт-форуме ABC Online 13 верасня 2002 года.

## Спасылкі 
* *Selfie*  у *Оксфардскім слоўніку англійскай мовы*

Катэгорыя:Фатаграфія
Катэгорыя:Інтэрнэт-культура
Добрушскае геалагічнае агаленне

**Добрушскае геалагічнае агаленне** — помнік прыроды рэспубліканскага значэння ў Беларусі (1963), каля горада Добруш Гомельскай вобласці. 

Плошча 6000 м², ахоўная зона вакол 10 000 м². Прымеркавана да ўступу карэннага берага ракі Іпуць, дзе агаляюцца слаі кварцава-глаўканітавых пяскоў харкаўскай світы палеагену, што назапасіліся 65—30 млн гадоў таму ў старажытным моры.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Геалогія Добрушскага раёна
Катэгорыя:Славутасці Добрушскага раёна
Катэгорыя:Геалагічныя помнікі прыроды рэспубліканскага значэння Гомельскай вобласці
Псіхолаг

**Псіхолаг** (стар.-грэч. ψυχή — душа; λόγος — веды) — гэта спецыяліст, які займаецца вывучэннем праяў, спосабаў і формаў арганізацыі псіхічных з'яў асобы ў розных абласцях чалавечай дзейнасці для рашэння навукова-даследчых і прыкладных задач, а таксама з мэтай аказання псіхалагічнай дапамогі, падтрымкі і суправаджэння.

У адрозненне ад псіхіятра і псіхатэрапеўта, псіхолаг не ўрач, гэта значыць, не мае спецыяльнай медыцынскай адукацыі, адпаведна, не ставіць медыцынскія дыягназы, не лечыць, не выпісвае і не прызначае лекавыя прэпараты; працуе з псіхічна здаровымі людзьмі (кліентамі, а не хворымі), якія маюць нейкія цяжкасці або патрапілі ў складаную жыццёвую сітуацыю.

Псіхолаг можа выконваць наступныя віды дзейнасці:
* дыягнастычную і карэкцыйную;
* экспертную і кансультатыўную;
* навучальна-выхаваўчую;
* навукова-даследчую;
* культурна-асветную.

## Спасылкі 

Катэгорыя:Прафесіі
Юдзіф

**Юдзіф** або **Юдыт** (, *Егудзі́т*, — жаночы варыянт імя Іуда (, *Егуда́*), «хвала Іегове») — персанаж старазапаветнай другакананічнай *«Кнігі Юдзіф»*, яўрэйская ўдава, якая выратавала свой родны горад ад нашэсця асірыйцаў.
150px|thumb|left|Андрэа Мантэнья. Юдзіф і служанка хаваюць галаву ў мяшок

Іўдзейская гераіня, патрыётка і сімвал барацьбы іўдзеяў супраць іх прыгнятальнікаў у старажытнасці на Блізкім Усходзе, . Пасля таго, як войскі асірыйцаў аблажылі яе родны горад, яна прыбралася і адправілася ў лагер ворага, дзе прыцягнула ўвагу палкаводца. Калі ён напіўся і заснуў, яна адсекла яму галаву, і прынесла яе ў родны горад, які такім чынам апынуўся выратаваным. Біблейская энцыклапедыя архімандрыта Нікіфара лічыць датай гэтага подзвігу каля 589 года да н.э.

Пачынаючы з эпохі Адраджэння, вобраз быў надзвычай папулярны ў мастацтве і меў як гераічныя, так і эратычныя канатацыі.

## У астраноміі 
У імя Юдзіф названы астэроід , адкрыты ў 1908 годзе.

## Гл. таксама 
* Саламея

## Літаратура 
* Dom Augustin Calmet, «Introd. in Lib. Judith»
* Дроздов, Николай Михайлович. «Историч. характер кн. Иудифь» (1876)

## Спасылкі 
* 
* Сярэдневяковыя мініяцюры з гісторыяй Юдзіф

Катэгорыя:Жанчыны Старога Запавету
Катэгорыя:Прамаці
Катэгорыя:Іўдаістычная міфалогія
Катэгорыя:Жанчыны-забойцы
Дзятлавіцкі раён

**Дзя́тлавіцкі раён** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1926—1927 гадах. Цэнтр — вёска Старыя Дзятлавічы. Плошча — 1049 км², насельніцтва 25&nbsp;413 чалавек (1926).

## Гісторыя 
Раён утвораны 8 снежня 1926 года падчас другога ўзбуйнення БССР у складзе Гомельскай акругі з цэнтрам у вёсцы Дзятлавічы (Старыя Дзятлавічы). У склад раёна ўключаны 25 сельсаветаў: Абакумаўскі, Бабовіцкі, Баршчоўскі, Белабярэжскі, Гранаўскі, Дзятлавіцкі (Старадзятлавіцкі), Жаробінскі, Іванаўскі, Капанскі, Карналінскі, Карпаўскі, Макееўскі, Міхалькоўскі, Навадзятлавіцкі, Новацярэшкавіцкі, Папоўскі, Рудня-Каменскі, Рудня-Марымонаўскі, Скіткоўскі, Случмільчанскі, Студзёнагуцкі, Хамінскі, Цярухскі, Цярэшкавіцкі (Старацярэшкавіцкі), Шарпілаўскі. 4 жніўня 1927 года раён скасаваны: Гранаўскі і Капанскі сельсаветы далучаны да Рэчыцкага раёна, Абакумаўскі, Карпаўскі, Папоўскі, Рудня-Каменскі і Хамінскі — да Лоеўскага раёна, Бабовіцкі, Баршчоўскі, Белабярэжскі, Дзятлавіцкі (Старадзятлавіцкі), Жаробінскі, Іванаўскі, Карналінскі, Макееўскі, Міхалькоўскі, Навадзятлавіцкі, Новацярэшкавіцкі, Рудня-Марымонаўскі, Скіткоўскі, Случмільчанскі, Студзёнагуцкі, Цярухскі, Цярэшкавіцкі (Старацярэшкавіцкі), Шарпілаўскі — да Гомельскага раёна.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / А. И. Карпачева и др. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 1: (1917―1941 гг.). — Мн., «Беларусь», 1985. — 390 с.
* 

Катэгорыя:Раёны, утвораныя ў 1926 годзе
Катэгорыя:Раёны, скасаваныя ў 1927 годзе
Катэгорыя:Былыя раёны Беларусі
Катэгорыя:Гісторыя Гомельскага раёна
Катэгорыя:Гісторыя Лоеўскага раёна
Катэгорыя:Гісторыя Рэчыцкага раёна
Катэгорыя:Старыя Дзятлавічы
Некрашэвіч

**Некрашэвіч** — беларускае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксандр Міхайлавіч Некрашэвіч (нар. 1973) — беларускі мастак-жывапісец.
* Васіль Фёдаравіч Некрашэвіч (1947—2015) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
* Дзмітрый Віктаравіч Некрашэвіч (нар. 2001) — беларускі футбаліст.
* Жанна Вацлаваўна Некрашэвіч-Кароткая (нар. 1972) — беларускі мовазнавец і літаратуразнавец, кандыдат філалагічных навук.
* Іван Іосіфавіч Некрашэвіч (1937—2009) — беларускі архітэктар.
* Ілья Рыгоравіч Некрашэвіч (1905—1993) — беларускі вучоны-фізік, адзін з заснавальнікаў навуковай школы па фізіцы плазмы.
* Сцяпан Міхайлавіч Некрашэвіч (1883—1937) — беларускі навуковец і грамадскі дзеяч, ініцыятар стварэння і першы старшыня Інстытута беларускай культуры.
Лагазінскі сельсавет

**Лагазі́нскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лагойскага раёна Мінскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Лагаза. Непасрэдна прымыкаў да раённага цэнтра Лагойска з паўночнага захаду.

Утвораны 24 мая 1960 года ў складзе Лагойскага раёна Мінскай вобласці БССР. У склад сельсавета ўключаны 28 населеных пунктаў: Малінаўка і Медухава — з адміністрацыйнага падпарадкавання Лагойскага пассавета; Кандратавічы, Лабуншчына і Чудзенічы — са складу Астрошыцкага сельсавета; Альхавец, Закрынічча, Прудзішча, Рэбрышча, Селішча, Сухая Гара, Сямкова і Тукалаўка — са складу Бяларуцкага сельсавета; Загор’е, Заельнік, Зялёны Сад, Лагаза, Новае Гарадзішча, Старое Гарадзішча і Сялец — са складу Гайненскага сельсавета; Беланы, Дабрэнева, Красны Бор, Кузевічы, Лагаза I, Лагаза II, Новае Жыццё, Сураеўшчына — са складу скасаванага Кузевіцкага сельсавета. 28 ліпеня 1966 года ў склад Астрошыцкага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Кандратавічы, Лабуншчына, Рэбрышча і Чудзенічы), у склад Бяларуцкага сельсавета — 6 населеных пунктаў (Альхавец, Закрынічча, Прудзішча, Сухая Гара, Сямкова і Тукалаўка). 28 мая 2013 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Гайненскага сельсавета.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1224 чалавекі, з іх 95,8 % — беларусы, 3,0 % — рускія.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 13 населеных пунктаў: Беланы, Дабрэнева, Зялёны Сад, Кузевічы, Лагаза, Малінаўка, Медухава, Новае Гарадзішча, Новае Жыццё, Селішча, Старое Гарадзішча, Сыраеўшчына і Сялец. На тэрыторыі сельсавета знаходзіліся прадпрыемствы «Гайна» і «Беланы».

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / С.Д. Гриневич и др. — Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 2: (1944―1980 гг.). — Минск: «Беларусь», 1987. — 283 с.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Лагойскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1960 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2013 годзе
Валерый Цімафеевіч Даўгала

**Валерый Цімафеевіч Даўга́ла** (, ) — беларускі мастак-манументаліст.

## Біяграфія 
З 1954 па 1962 гады вучыўся ў гомельскай сярэдняй школе № 4, дзе малюнак выкладаў Тадэвуш Мікалаевіч Матуль, выпускнік Літоўскага мастацкага вучылішча і Маскоўскага паліграфічнага інстытута. Таксама з 4 класа наведваў мастацкую студыю Палаца піянераў, якая была размешчана ў цэнтральнай частцы Палаца Румянцавых — Паскевічаў. Першыя эцюды маляваў на беразе Сожа ў парку палацавага ансамбля і ў Навабеліцы.

Па заканчэнні 8 класаў паступіў у Мінскае мастацкае вучылішча на аддзяленне мастацкага роспісу да Іосіфа Эйдэльмана і Леаніда Шчамялёва. У якасці дыплома стварыў на «выдатна» пано з чаканкі да інтэр’еру Мінскага тэхналагічнага інстытута.

Летам 1968 года зрабіў беспаспяховую спробу паступіць у Ленінградскае вышэйшае мастацка-прамысловае вучылішча імя Мухінай. Потым спрабаваў паступіць у Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут на аддзяленне манументальнага роспісу, але не хапіла балаў, і па радзе Гаўрылы Вашчанкі будучы мастак пайшоў вучыцца на факультэт інтэр’еру і абсталявання. Але ўсе пяць гадоў навучання меў цесныя зносіны са студэнтамі і выкладчыкамі кафедры манументальнага мастацтва. Сваім галоўным настаўнікам лічыць Аляксандра Кішчанку, які прыцягваў яго да сваіх праектаў.

Атрымаў дыплом у 1972 годзе, пасля чаго год адслужыў у авіяцыйным палку супрацьпаветранай абароны ў Рызе. Потым 2 гады вывучаў колеразнаўства ў аспірантуры Беларускага тэатральна-мастацкага інстытута на кафедры дызайна, у Леніны Мікалаеўны Міронавай. Тэмай кандыдацкай дысертацыі быў «Колер у аб’ёмна-прасторавых кампазіцыях», але ж аспірантуру ён не скончыў.

У 1974—1993 і з 1996 года мастак творчай кваліфікацыі ў штаце Мінскага мастацкага вытворчага камбіната. У 1993—96 гадах намеснік старшыні СМ Беларусі. Браў удзел у распрацоўцы мастацка-эстэтычнага афармлення інтэр’ераў адноўленай Мінскай ратушы, Палаца Рэспублікі, гасцініцы «Еўропа», канцэртнай залы «Верхні горад» у абноўленай царкве Святога Духа.

## Прэміі 
* Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь у галіне літаратуры, мастацтва і архітэктуры (2004, у аўтарскім калектыве) — *за комплекснае мастацкае рашэнне інтэр’ераў Палаца Рэспублікі ў г. Мінску*.

## Літаратура 
* 
* *Крепак, Б. А.* Валерий Довгало. Минск в образах и красках / Борис Крепак. — Минск: Звязда, 2013. — 73, [1] с., [59] л. цв. ил. 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Выпускнікі Мінскага дзяржаўнага мастацкага каледжа імя А. К. Глебава
Катэгорыя:Выпускнікі Беларускай акадэміі мастацтваў
Катэгорыя:Мастакі СССР
Катэгорыя:Мастакі Беларусі
Катэгорыя:Мастакі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-вітражысты Беларусі
Scottish Masters 2001 (снукер)

**Scottish Masters 2001** — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 18 па 23 верасня 2001 года ў Thistle Hotel, у Глазга, Шатландыя. Турнір стаў дваццатым розыгрышам Scottish Masters, які быў заснаваны ў 1981 годзе.

Катэгорыя:Scottish Masters (снукер)
Катэгорыя:Снукерны сезон 2001/2002
Катэгорыя:2001 год у снукеры
Катэгорыя:Спорт у Шатландыі ў 2001 годзе
Катэгорыя:Снукерныя турніры ў Шатландыі
Прэм’ер-ліга 2007 (снукер)

'''Прэм'ер-ліга 2007''' () — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 6 верасня па 3 снежня 2007 года ў Вялікабрытаніі. Турнір стаў 23-м розыгрышам прэм'ер-лігі, якая была заснавана ў 1987 годзе пад назвай Матчрум-ліга.

Катэгорыя:Прэм’ер-ліга (снукер)
Катэгорыя:Снукерны сезон 2007/2008
Катэгорыя:2007 год у снукеры
Кубак Мальты па снукеры 2007

**Кубак Мальты 2007** () — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 28 студзеня па 4 лютага 2007 года ў канферэнцыйным цэнтры Хілтан, у Партамазе, Мальта. Турнір стаў 14-м розыгрышам кубка Мальты, які быў заснаваны ў 1989 годзе пад назвай адкрытага чэмпіяната Еўропы і праводзіўся ў Францыі.

## Рэйтынгавыя ачкі 
Кубак Мальты 2007 меў такое ж размеркаванне рэйтынгавых ачкоў, як і на іншых турнірах у сезоне, акрамя двух найбуйнейшых (чэмпіянат Вялікабрытаніі і чэмпіянат свету), а таксама Гран-пры, фармат якога прадугледжваў наяўнасць групавога раунда, аднак рэйтынгавыя ачкі за месцы ў плэй-оф былі тымі ж. Пераможца турніру атрымаў 5000 рэйтынгавых ачкоў. Пры гэтым за перамогі на чэмпіянаце Вялікабрытаніі і чэмпіянаце свету снукерысты атрымлівалі 7500 і 10000 адпаведна.

Катэгорыя:Кубак Мальты па снукеры
Катэгорыя:Снукерны сезон 2006/2007
Катэгорыя:2007 год у снукеры
Катэгорыя:Спорт на Мальце ў 2007 годзе
Катэгорыя:Снукерныя турніры на Мальце
Палац Радзівілаў (Дзятлава)

**Палац Радзівілаў** — палац у горадзе Дзятлава, размешчаны на вуліцы Свярдлова, 2. Помнік архітэктуры ракако.

## Гісторыя 
ы. 1861—1877]]
Пабудаваны ў 1751 годзе па фундацыі Мікалая Фаўстына Радзівіла на стромкім левым беразе ракі Дзятлаўкі. З канца XVIII стагоддзя належаў Солтанам. За ўдзел Солтанаў у паўстанні 1831 года сядзіба ў 1836 годзе секвестравана царскімі ўладамі. У другой палове XIX ст. выкарыстоўвалася як казармы для кавалерыйскіх часцей. У пачатку XX ст. у палацы была размешчана школа. У савецкія часы ў будынку размешчанаўся раённы шпіталь.

## Архітэктура 
Комплекс складаўся з мураванага палаца, пейзажнага парку (канец XVIII ст.) з круглым вадаёмам і творамі архітэктуры малых форм (масткі, павільёны), які з усходу паўкальцом агінаў палац. Гаспадарчыя пабудовы размяшчаліся пры ўездзе ў сядзібу з поўдня.

### Палац 
Ад ансамбля збярогся мураваны палац. Першапачаткова гэта быў накрыты высокім вальмавым дахам двухпавярховы прамавугольны ў плане аб'ём з двума вуглавымі вежападобнымі алькежамі на высокім цокальным паверсе, накрытымі ўвагнутымі шатрамі з заломамі (не зберагліся). Цэнтр кампазіцыі падкрэслены на фасадах рызалітамі: на дваровым глыбокім чатырохвосевым, які, першапачаткова ўпрыгожаны фігурным атыкам, на галоўным плоскім трохвосевым, завершаны крапаваным лучковым франтонам. У тымпане франтона гербавы картуш князёў Радзівілаў. Рызаліт раскрапаваны чатырма пілястрамі, паміж якімі на другім паверсе размешчаны арачныя нішы з ракавінамі ў завяршэнні. Па перыметры будынка праходзяць прафіляваныя міжпаверхавы і завяршальны карнізы. Фасады рытмічна раскрапаваны плоскімі канеліраванымі пілястрамі. Прамавугольныя аконныя праёмы дэкарыраваны паўцыркульнымі аркамі, сандрыкамі хвалістых і ламаных абрысаў. У дэкаратыўным аздабленні фасадаў выкарыстаная лепка ў стылі ракако: раслінны арнамент, гірлянды, геральдычныя знакі, медальёны. Вуглы будынка ўмацаваны контрфорсамі.

Спачатку планіроўка будынка была анфіладная. Цэнтральнае месца займала двухмаршавая лесвіца і парадная двухсветлавая
зала. Інтэр'ер пры рэканструкцыі ў 1831 г. зменены.

## Літаратура 
*  — С. 198
* 
* 
*  — С. 170

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Славутасці Дзятлава
Катэгорыя:Палацы Беларусі
Катэгорыя:Будынкі і калекцыі роду Радзівілаў
Катэгорыя:Перасвет-Солтаны
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў стылі ракако
Катэгорыя:1751 год у Беларусі
Гваздзіха

**Гваздзіха** — найвышэйшы пункт Нешчардаўскага ўзвышша і Расонскага раёна (Віцебская вобласць), вышыня 224 м над узроўнем мора. Некаторыя міжузгоркавыя паніжэнні вакол помніка, забалочаныя. У ваколіцах сустракаюцца міжузгоркавыя паніжэнні запоўненыя азёрнай вадой. Да іх ліку можна аднесці возера Карэчна (173,3 м над узроўнем мора, глыбіня да 12 метраў) і возера Получка (179,2 м над узроўнем мора, глыбіня да 16 метраў). На тэрыторыі помніка знаходзіцца шмат вялікіх валуноў, дыяметрам каля 2-х метраў. Адзін з такіх валуноў знаходзіцца на вяршыні — выбаргскі граніт дыяметрам 2,2 метра. Помнік прыроды гара «Гваздзіха» ўтварылася прыкладна 14-15 тысячагоддзяў таму. Гара добра захавалася і мае каштоўнасць для вырашэння шэрагу спецыяльных геалагічных і геамарфалагічных праблем.

## Літаратура 
* *Пасанен, В. Э.* Вертикальная Беларусь: справочник-путеводитель по 125 уникальным и самобытным туристско-экскурсионным объектам Беларуси / В. Э. Пасанен, Е. А. Дикусар, В. Е. Подлисских. — Минск: Право и экономика, 2013.

Катэгорыя:Геаграфія Расонскага раёна
Катэгорыя:Узгоркі Беларусі
Паўночна-Каўказскі эканамічны раён

thumb|250px|right|Паўночна-Каўказскі эканамічны раён на карце Расіі

**Паўночна-Каўказскі эканамічны раён** — адзін з 11 эканамічных раёнаў Расійскай Федэрацыі, складаецца з 10 суб'ектаў Федэрацыі:

# Рэспубліка Адыгея
# Рэспубліка Дагестан
# Рэспубліка Інгушэція
# Кабардзіна-Балкарская Рэспубліка
# Карачаева-Чаркеская Рэспубліка
# Краснадарскі край
# Растоўская вобласць
# Рэспубліка Паўночная Асеція — Аланія
# Стаўрапольскі край
# Чачэнская Рэспубліка

Хоць раён займае ўсяго 2 % плошчы краіны (355,1 тыс.), тут пражывае 19 445 604 чалавек (13,6 %). Галоўная спецыялізацыя раёна — аграпрамысловая вытворчасць, якое ўключае ўсё тры звяны АПК. Апроч гэтага, у раёне развіты металаёмістае машынабудаванне, хімічная прамысловасць.

## Эканоміка-геаграфічнае становішча 
Гэта самы паўднёвы раён краіны. Ён мае выхад да Азоўскага, Чорнага і Каспійскага мораў. Раён знаходзіцца на перакрыжаванні транспартных магістраляў з паўночных, цэнтральных і ўсходніх раёнаў Расіі ў краіны Закаўказзя, Міжземнамор'я і замежнай Азіі. Ён мяжуе з развітымі раёнамі Украіны, а таксама з Паволжскім і Цэнтральна-Чарназёмным раёнамі Расіі.

## Прыродныя ўмовы і рэсурсы 
Наяўнасць у назве раёна слова «Каўказ» наводзіць на думку пра горны характар гэтага раёна. На самой жа справе паўночны схіл Каўказскага хрыбта займае малаважную частку раёна. Пераважны раўнінны рэльеф у спалучэнні з доўгім гарачым і сонечным летам і вельмі ўрадлівымі чарназёмамі ствараюць тут найбольш спрыяльныя ў краіне ўмовы для вядзення сельскай гаспадаркі. Не выпадкова гэты раён называюць Еўрапейскім Поўднем. Мінеральныя рэсурсы адносна невялікія. Гаспадарчае значэнне маюць вугаль у Растоўскай вобласці, нафта Чачні і прыродны газ Стаўраполля. У Паўночнай Асеціі — Аланіі — радовішчы поліметалічных, у Кабардзіна-Балкарыі — вальфрамава-малібдэнавых, а ў Карачаева-Чаркесіі — медных руд.

## Літаратура 
* Даринский А. В. География России. М — «Просвещение», 1998
* Домогацких Е. М. География 9 класс. М — «Русское слово», 2009
* Морозова Т. Г. Региональная экономика. М — «Юнити»,1995
* Морозова Т. Г. Регионоведение. М — «Юнити», 1998
* Семенов В. Настоящий Клондайк // Эксперт. 1998. № 45
* Семенов В. Новый курс аграрной политики // Экономист. 1999. № 1

Катэгорыя:Эканамічныя раёны Расіі
Перавалочна

**Перавалочна**, **Перавалачна** — возера ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Аршыца, за 24 км у напрамку на поўнач ад горада Орша, за 2 км на паўднёвы захад ад вёскі Лісоўскія.

Плошча паверхні возера 0,13 км². Даўжыня 0,52 км, найбольшая шырыня 0,3 км. Даўжыня берагавой лініі 1,42 км. Катлавіна выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны вышынёй 2—3 м, спадзістыя, параслі лесам. Берагі пераважна нізкія, пясчаныя. Возера слаба зарастае. Бяссцёкавае.

## Літаратура 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* *Ианов-Смоленский В. Г.* Все озёра Беларуси. Популярная иллюстрированная энциклопедия. Т. 4.

Катэгорыя:Азёры Віцебскай вобласці
Катэгорыя:Азёры Аршанскага раёна
Катэгорыя:Бяссцёкавыя азёры
Закон Магніцкага

**Зако́н Магні́цкага** (таксама **Акт Магніцкага**, ) — прыняты ў снежні 2012 года ў ЗША закон, які адмяняе папраўку Джэксана-Вэніка і ўводзіць персанальныя санкцыі ў адносінах асоб, адказных за парушэнні правоў чалавека і прынцыпу верхавенства права ў Расіі. Названы ў гонар памерлага ў вязніцы Сяргея Магніцкага. Спачатку быў накіраваны ў першую чаргу супраць асоб, якія мелі дачыненне да смерці Магніцкага.

Пад санкцыямі маюцца на ўвазе візавыя абмежаванні на ўезд у ЗША і блакаванне фінансавых актываў у банках ЗША.

Таксама пад тэрмінам *закон Магніцкага* ці *акт Магніцкага* зрэдку называюць нарматыўныя акты іншых краін, якія накіраваныя супраць карупцыі ў Расіі.

Катэгорыя:2012 год у праве
Катэгорыя:Крыніцы права ЗША
Катэгорыя:Расійска-амерыканскія адносіны
Катэгорыя:Правы чалавека ў Расіі
Катэгорыя:Карупцыя ў Расіі
Катэгорыя:Еўрапарламент
Катэгорыя:Міжнародныя інцыдэнты
Катэгорыя:Легалізаванне даходаў