open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Уладзімір Васілевіч Крывашэеў

**Уладзімір Васілевіч Крывашэеў** (, г. Васількоў, Кіеўская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў у 1967 годзе Беларускі політэхнічны інстытут, у 1979 годзе Усесаюзную акадэмію знешняга гандлю ў Маскве. Працаваў архітэктарам, старшым архітэктарам, галоўным архітэктарам праектаў у Белдзіпрагандлі, з 1981 па 1985 г. у цэнтры ААН па населеных пунктах — Хабітат, з 1986 года — галоўны ландшафтны архітэктар Мінска ў ГалоўАПУ Мінгарвыканкама.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1975 года. Член КПСС з 1974 года. Пражывае ў г. Мінск.

## Творчасць 
]]
Асноўныя працы: гандлёва-грамадскі цэнтр па вул. Прытыцкага ў Мінску (1980); у аўтарскім калектыве: спорткомплекс «Раўбічы» (1976), Цэнтральны крыты рынак у Мінску (1980), Дом быту ў Лідзе (1981), гандлёва-грамадскі цэнтр у Бабруйску (1981), універмаг у Гомелі (1982).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Ландшафтныя архітэктары Беларусі
Віталь Паўлавіч Крапіўны

**Віталь Паўлавіч Крапіўны** (, с. Хароль, Прыморскі край) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1969 годзе. Працаваў у Спецыялізаваных навукова-рэстаўрацыйных вытворчых майстэрнях Міністэрства культуры БССР, з 1975 года — начальнік аддзела, намеснік начальніка ГалоўАПУ Мінгарвыканкама, з 1987 года — ва Упраўленні справамі ЦК КПБ.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года. Член КПСС з 1975 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
Асноўныя працы: рэстаўрацыя помнікаў архітэктуры ў Нясвіжы, Жылічах (1969—1972), рэканструкцыя аб’ектаў добраўпарадкавання Пасольства СССР у ПНР (1972—1974), добраўпарадкаванне і абсталяванне зон масавага адпачынку, комплекс малых архітэктурных формаў, рэканструкцыя добраўпарадкавання Ленінскага праспекта ў Мінску (1977—1982), паказальны дзіцячы гарадок на ВДНГ СССР (1986—1987).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Крывашэева

**Крывашэева** — жаночая форма прозвішча ''''''.

== Вядомыя носьбіты == 
* Яфіма Пятроўна Крывашэева (1867—1936) — мардоўская пісьменніца, народная казачніца.
* Вольга Юр’еўна Крывашэева (нар. 1961) — савецкая валейбалістка.
Крывашэеў

**Крывашэ́еў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Андрэй Мікалаевіч Крывашэеў (нар. 1970) — савецкі расійскі канькабежац.
* Андрэй Яўгенавіч Крывашэеў (нар. 1981) — беларускі журналіст, тэлевядучы, грамадскі дзеяч.
* Антон Барысавіч Крывашэеў (1989—2015) — расійскі спартсмен, чэмпіён свету і Расіі па каратэ кёкусінкай, МСМК.
* Аркадзь Вячаслававіч Крывашэеў (нар. 1969) — расійскі дзюдаіст.
* Арцём Трыфанавіч Крывашэеў (1884—1937) — рэвалюцыйны матрос, бальшавік.
* Дзмітрый Крывашэеў (нар. 1998) — беларускі футбаліст.
* Марк Іосіфавіч Крывашэеў (1922—2018) — савецкі і расійскі навуковец, доктар навук, заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі РСФСР.
* Мікалай Аляксеевіч Крывашэеў (1930—1998) — савецкі і расійскі хімік, член-карэспандэнт РАН.
* Рыгор Фядотавіч Крывашэеў (1929—2019) — генерал-палкоўнік, намеснік начальніка Генеральнага штаба Узброеных Сіл СССР, ваенны гісторык, прафесар Акадэміі ваенных навук.
* Сяргей Вячаслававіч Крывашэеў (нар. 1960) — савецкі вясляр-байдарачнік.
* Сяргей Паўлавіч Крывашэеў (нар. 1944) — беларускі архітэктар.
* 
* Юрый Васільевіч Крывашэеў — выконваючы абавязкі Дзяржаўнага сакратара Савета Бяспекі Рэспублікі Беларусь (2006).
* Юрый Уладзіміравіч Крывашэеў (нар. 1955) — расійскі гісторык.
* Ягор Сяргеевіч Крывашэеў (нар. 1929) — Герой Сацыялістычнай Працы, даяр.
* Яфім Аўтаномавіч Крывашэеў (1916—1942) — Герой Савецкага Саюза.
* Яўген Пятровіч Крывашэеў (1927—2000) — гісторык-краязнаўца.

###
Ніна Аляксееўна Крылова

**Ніна Аляксееўна Крылова** (нар. , Горна-Алтайск, РСФСР) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1962 годзе. З 1965 года — старшы архітэктар, вядучы архітэктар у Мінскпраекце.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1969 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): праекты забудовы мікрараёнаў Курасоўшчына-1 (1966), Кабушкіна-1, 2 (1974—1977), 12-павярховыя жылыя дамы па вул. Кабушкіна (1983), 333-кватэрны жылы дом у мікрараёне Курасоўшчына-1 (1971).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Dichrorampha simpliciana

**Dichrorampha simpliciana** — від молі з сямейства ліставёртак. Сустракаецца ў Еўропе і на Блізкім Усходзе.

## Апісанне 
Размах крылаў складае 12—16&nbsp;мм. Лёт імага з мая да верасня..

Лічынкі сілкуюцца на .

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Lepidoptera of Belgium
* Dichrorampha simpliciana at UKmoths

Катэгорыя:Насякомыя Еўропы
Катэгорыя:Молі
Катэгорыя:Ліставёрткі
Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1811 годзе
Міхаіл Фёдаравіч Кудзінаў

**Міхаіл Фёдаравіч Кудзінаў** (, с. Валыншына, цяпер Бялоўскі раён, Саратаўская вобласць — , Мінск) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Ленінградскі інстытут інжынераў камунальнага будаўніцтва ў 1937 годзе. Член Саюза архітэктараў СССР з 1938 года. Член КПСС з 1940 года. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.

Працаваў кіраўніком архітэктурна-планіровачнай майстэрні Саратаўскага гарвыканкама, галоўным архітэктарам Сочы, начальнікам Упраўлення ўпаўнаважанага Савета Міністраў СССР па курорце Сочы—Мацэста, у Сачгарпраекце, з 1956 года — галоўным архітэктарам праектаў, кіраўніком майстэрні ў Белдзяржпраекце, Мінскпраекце, з 1969 па 1982 гады — старшым навуковым супрацоўнікам у БелНДІПгорадабудаўніцтва.

## Творчасць 
У складзе аўтарскіх калектываў распрацоўваў генплан, праекты санаторных карпусоў, жылых дамоў у Саратаве, Сочы, Краснадары (1939—1941, 1946—1956), генплан (1961—1965), ПДП цэнтра (1963), праект планіроўкі і забудовы мікрараёна па вул. Валгаградскай (1966) у Мінску, схемы раённай планіроўкі абласцей БССР (1975).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Архітэктары Саратава
Катэгорыя:Архітэктары Сочы
Катэгорыя:Архітэктары Краснадара
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Горадабудаўнікі Беларусі
Уладзімір Мікалаевіч Крывашэеў

**Уладзімір Мікалаевіч Крывашэеў** (, Алма-Ата) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1964 годзе. Працаваў у Белдзяржпраекце, Мінскграмадзянпраекце, з 1973 года — кіраўнік майстэрні, галоўны архітэктар інстытута, намеснік дырэктара па архітэктуры ў Мінскпраекце, з 1982-га — галоўны архітэктар майстэрні па праектаванні рэспубліканскага Палаца культуры на Кастрычніцкай плошчы ў Белдзяржпраекце, з 1984 года — мастак мастацка-вытворчага камбіната Мастацкага фонду БССР, з 1988 года — начальнік аддзела навукі і замежных сувязяў Дзяржкамархітэктуры.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1975 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
 на вуліцы Альшэўскага]]
 ў Маладзечне ]]
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): клуб-сталовая ў санаторыі «Беларусь» у Сочы (1969—1985), шпіталь інвалідаў Вялікай Айчыннай вайны ў Бараўлянах (1972, у сааўтарстве з М. Гулько), дзіцячы санаторый на возеры Нарач (1972), серыя № 89 цагляных жылых дамоў (1975—1980), гасцініца «Маладзечна» ў Маладзечне (1982), будынак райкама і райвыканкама Мінскага раёна (1977), мікрараён Сярова-1 (1978), станцыя «Парк Чалюскінцаў» метрапалітэна (1980), інтэр’еры аэрапорта Мінск-2 (1987) у Мінску.

## Узнагароды 
1-я прэмія (1972) за серыю паўназборных жылых дамоў для будаўніцтва ў 1975—1980 гг., 2-я прэмія за тэатр імя Я. Купалы ў Мінску (1975) на Усесаюзных конкурсах.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Афанасій Яфімавіч Кудравіцкі

**Афанасій Яфімавіч Кудравіцкі** (, г. Горкі, Магілёўская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Харкаўскі інстытут інжынераў камунальнага будаўніцтва ў 1937 годзе. Член Саюза архітэктараў СССР з 1938 года. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. 

Працаваў у Белдзяржпраекце, Упраўленні па справах архітэктуры і будаўніцтва Мінгарвыканкама, Белсельпраекце, архітэктарам Фрунзенскага раёна Мінска, з 1963 па 1974 гады — старшым навуковым супрацоўнікам у ІБіА Дзяржбуда БССР, БелНДІПгорадабудаўніцтва.

Пражываў у Мінску.

## Творчасць 
Асноўныя працы: генпланы Мазыра, Калінкавічаў (1938—1939), Баранавічаў (1947), праекты планіроўкі і забудовы мікрараёнаў па вул. Арлоўскай (1956, у аўтарскім калектыве), Харкаўскай (1958), Апанскага (1959) у Мінску, тыпавы праект будынка РК КПБ (1938—1956).

Мае публікацыі, у т.л. глава «Добраўпарадкаванне гарадскіх тэрыторый» у кнізе «Новыя гарады Беларусі» (Мінск, 1966), «Даведнік па добраўпарадкаванні і азеляненні населеных месцаў» (Мінск, 1967, у аўтарскім калектыве), «Горадабудаўнічая эфектыўнасць і бяспека руху» (Мінск, 1969, з Г. Н. Кудрашовым), «Даследаванне заканамернасцей інтэнсіўнасці руху на магістралях некаторых гарадоў Беларусі» (Мінск, 1968, у аўтарскім калектыве).

## Узнагароды 
Узнагароджаны Граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1948).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Галоўныя архітэктары раёнаў Беларусі
Уладзімір Рыгоравіч Крышчановіч

**Уладзімір Рыгоравіч Крышчановіч** (, Мінск) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў у 1958 годзе Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум, у 1976 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. Працаваў архітэктарам, кіраўніком групы архітэктараў у Ваенпраекце, намеснік кіраўніка лабараторыі ў ІБіА Дзяржбуда БССР, з 1976 года — галоўны архітэктар праектаў у Белдзіпрагандлі.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1977 года. Член КПСС з 1962 года. Пражывае ў г. Мінск.

## Творчасць 
Асноўныя працы: 9-павярховы жылы дом з убудаванымі памяшканнямі ў Гомелі (1970); у аўтарскім калектыве: мікрараён у Петрыкоўцы (1965), клуб у г.п. Усходні (1967), навучальны комплекс на 3000 чалавек з актавай залай, кафэ і спартзалай (1967), генплан рэканструкцыі і спальны корпус санаторыя (1968) у Лепелі, сталовая і спартзала па вул. Першамайскай (1968), гандлёва-грамадскі цэнтр Паўднёвы Захад-1 (1983) у Мінску, лёгкаатлетычны манеж ЧБВА ў г.п. Усходні (1973), пансіянат рэспубліканскага спорткомплекса «Раўбічы» і добраўпарадкаванне тэрыторыі (1973—82).

## Узнагароды 
Узнагароджаны дыпломам I ступені ВДНГ БССР за распрацоўку праекта гандлёва-грамадскага цэнтра Паўднёвы Захад-1 (1983).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Антон Уладзіміравіч Кавалёў

**Антон Кавалёў** (нар. , ) — беларускі футбаліст, паўабаронца жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ».

Старэйшы брат, Юрый Кавалёў, таксама футбаліст.

## Клубная кар’ера 
З 2017 года пачаў выступаць за дубль салігорскага «Шахцёра», гуляў у Юнацкай лізе УЕФА. У 2019 годзе пачаў прыцягвацца да асноўнага складу. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 24 лістапада 2019 года ў матчы супраць «Мінска» (0:1), калі выйшаў на замену ў канцы сустрэчы.

У сакавіку 2020 года разам з таварышам па камандзе Яўгенам Козелам быў аддадзены ў арэнду латвійскаму клубу «Тукумс 2000». Аднак у сувязі з пандэміяй COVID-19 старт чэмпіянату Латвіі быў адкладзены. У ліпені 2020 года быў адкліканы з арэнды ў «Шахцёр», так і не згуляўшы ў Латвіі ніводнага матча. У другой палове 2020 года выступаў за дубль «Шахцёра».

У студзені 2021 года пачаў трэніравацца з «Іслаччу» і ў выніку быў арандаваны клубам. Здолеў замацавацца ў аснове, чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену. У снежні 2021 года па заканчэнні арэнды вярнуўся ў «Шахцёр».

У студзені 2022 года пачаў рыхтавацца да новага сезона з «Шахцёрам», аднак хутка пакінуў клуб і стаў іграком жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ». У студзені 2024 года трэніраваўся з варонежскім «Факелам», аднак пасля вярнуўся ў жодзінскі клуб і лютым падоўжыў з ім кантракт.

## Міжнародная кар’ера 
2 верасня 2021 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы на замену ў другім тайме адборачнага матча чэмпіянату Еўропы супраць Ісландыі (1:2).

## Дасягненні 
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі (2): 2019, 2023
*  Уладальнік Кубка Беларусі: 2023
*  Уладальнік Суперкубка Беларусі: 2024

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Салігорск
Катэгорыя:Ігракі ФК Тукумс 2000
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда-БелАЗ
Мёбіус (фільм, 1996)

«**Мёбіус**» () — аргенцінскі фантастычны фільм 1996 года, пастаўлены рэжысёрам Густава Маскера. Сюжэт карціны заснаваны на апавяданні «Метро пад назвай Мёбіус» амерыканскага пісьменніка Арміна Дэйча. Фільм створаны Універсітэтам кінематаграфіі Буэнас-Айрэса і з’яўляецца дыпломнай працай яго выпускнікоў.

Прэм’ера фільма адбылася ў Аргенціне 17 кастрычніка 1996 года.

## Сюжэт 
У лабірынтах тунэляў метро Буэнас-Айрэса пачынаюць адбывацца дзіўныя рэчы. Раптам бясследна знікае адзін з цягнікоў разам з пасажырамі. Часам у тунэлях можна пачуць гук праязджаючага ў адпаведнасці з раскладам цягніка, але яго ніхто не бачыць. Пачынаецца расследаванне…

## Акцёрскі склад 
## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 7 узнагародамі і 5 намінацыямі.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
*   (на 03.07.2020)
* Мёбіус на сайце «FilmAffinity»   (на 03.07.2020)
*   (на 03.07.2020)
* 
* Мёбіус на сайце «КиноПоиск»   (на 03.07.2020)

Катэгорыя:Фільмы Аргенціны 1996 года
Катэгорыя:Фантастычныя фільмы 1996 года
Катэгорыя:Фантастычныя фільмы Аргенціны
Катэгорыя:Фільмы на іспанскай мове
Катэгорыя:Экранізацыі літаратурных твораў фантастыкі
Катэгорыя:Фільмы пра матэматыку
Катэгорыя:Фільмы пра метрапалітэн
Рычард Дайч

**Рычард Дайч** () — амерыканскі спартыўны журналіст. Ён пісаў для часопіса  з 1997 па 2018 гады. Цяпер ён піша для сайта *The Athletic*, а таксама з’яўляецца рыдыёвядучым у Таронта.

Дайч мае ступень бакалаўра ў вобласці камунікацый і паліталогіі Універсітэта штата Нью-Ёрк у Бафала і магістарскую ступень Школы журналістыкі Калумбійскага ўніверсітэта, займаў пасаду ад’юнкт-прафесара ў ёй.

На працягу 2008—2009 вучэбнага года ён стажыраваўся ў Мічыганскім універсітэце ў рамках грантавай праграмы «», распрацоўваючы тэму перасячэння людзей ва ўзросце ад 20 да 29 гадоў са спартыўнай блогасферай.

22 лютага 2018 года было аб’яўлена, што Дайч стане пастаянным сувядучым пасляабедзеннага шоу «» таронцкай радыёстанцыі «».

## Заўвагі 
 

Катэгорыя:Журналісты ЗША
Катэгорыя:Спартыўныя журналісты
Кудраўцава

**Кудраўцава** — жаночая форма прозвішча Кудраўцаў.

## Вядомыя носьбіты 
* Вольга Пятроўна Кудраўцава (1910 — ?) — беларускі архітэктар.
* Людміла Міхайлаўна Кудраўцава (нар. 1976) — беларуская балерына. Народная артыстка Беларусі.
* Рэгіна Уладзіміраўна Кудраўцава (нар. 1989) — беларуская гандбалістка.
Яўген Сяргеевіч Козел

**Яўген Козел** (нар. , ) — беларускі футбаліст, нападнік клуба «Баранавічы».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец Столінскай ДЮСШ, у 2014 годзе далучыўся да акадэміі салігорскага «Шахцёра». З 2017 года пачаў выступаць за дубль клуба, гуляў у Юнацкай лізе УЕФА. У чэрвені 2019 года быў на зборах з моладзевай камандай санкт-пецярбургскага «Зеніта».

У сакавіку 2020 года разам з таварышам па камандзе Антонам Кавалёвым быў аддадзены ў арэнду латвійскаму клубу «Тукумс 2000». Аднак у сувязі з пандэміяй COVID-19 старт чэмпіянату Латвіі быў адкладзены. У ліпені 2020 года быў адкліканы, так і не згуляўшы ў Латвіі ніводнага матча, і далучыўся да «Гарадзеі». Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 4 ліпеня 2020 года ў матчы супраць «Віцебска» (2:2), калі выйшаў на замену ў другім тайме. У далейшым трывала гуляў у асноўным складзе «Гарадзеі». У верасні 2020 года вярнуўся ў «Шахцёр», дзе зноў стаў гуляць за дубль.

У пачатку 2021 года стаў трэніравацца з рэчыцкім «Спадарожнікам» і ў сакавіку быў аддадзены гэтаму клубу ў арэнду. У складзе рэчыцкай каманды чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену. У ліпені 2021 года, пасля таго як «Спадарожнік» зняўся з Вышэйшай лігі, вярнуўся з арэнды ў «Шахцёр». У ліпені і жніўні правёў 3 матчы за асноўны склад «Шахцёра» (2 у Кубку Беларусі 1 у чэмпіянаце), пасля чаго выступаў толькі за дубль.

У студзені 2022 года на правах арэнды далучыўся да брэсцкага «Дынама», дзе чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену. У ліпені 2022 года пакінуў брэсцкую каманду і быў заяўлены за петрыкаўскі «Шахцёр».

У студзені 2023 года пакінуў петрыкаўскі клуб і адправіўся на прагляд у «Баранавічы». У лютым 2023 года афіцыйна папоўніў склад баранавіцкай каманды. У студзені 2024 года перайшоў у пінскую «Хвалю». У жніўні 2024 года пакінуў пінскі клуб і вярнуўся ў «Баранавічы».

## Міжнародная кар’ера 
У кастрычніку 2019 года гуляў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.

## Дасягненні 
* Чэмпіён Беларусі: 2021

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Салігорск
Катэгорыя:Ігракі ФК Тукумс 2000
Катэгорыя:Ігракі ФК Гарадзея
Катэгорыя:Ігракі ФК Спадарожнік Рэчыца
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Брэст
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Петрыкаў
Катэгорыя:Ігракі ФК Баранавічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Хваля Пінск
Раман Уладзіміравіч Пасевіч

**Раман Пасевіч** (нар. , ) — беларускі футбаліст, нападнік расійскага клуба «Уфа».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец пастаўскай акадэміі ПМЦ, выступаў за мясцовы клуб у чэмпіянаце Віцебскай вобласці, таксама гуляў за юнацкую каманду «Іслачы». У лютым 2018 года далучыўся да другалігавых «Асіповічаў», дзе і пачаў дарослую кар’еру, хутка стаў адным з асноўных бамбардзіраў каманды. У ліпені 2018 года беспаспяхова праходзіў прагляд у моладзевай камандзе кіеўскага «Дынама», а ў хуткім часе перабраўся ў рэчыцкі «Спадарожнік».

У лютым 2019 года падпісаў кантракт з «Лідай», дзе чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену. У студзені 2020 года прыбыў на прагляд у гродзенскі «Нёман» і неўзабаве стаў іграком клуба. Сезон 2020 пачынаў у дублі гродзенцаў. 4 ліпеня 2020 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў матчы супраць «Іслачы» (1:0), калі выйшаў у стартавым складзе і быў заменены ў першым тайме. У далейшым працягваў часцей заставацца на лаўцы запасных і гуляў за дубль, зрэдку выхадзіў на поле за аснову «Нёмана». У сезоне 2021 стаў часцей прыцягвацца да асновы, нярэдка з’яўляўся ў стартавым складзе каманды.

У ліпені 2021 года быў аддадзены ў арэнду ў «Смаргонь». З 5 галамі стаў найлепшым бамбардзірам каманды ў сезоне, але не выратаваў яе ад вылету ў Першую лігу. Па заканчэнні арэнды ў лістападзе 2021 года вярнуўся ў «Нёман», са студзеня 2022 года пачаў трэніравацца разам з камандай. У сезоне 2022 быў адным з асноўных ігракоў гродзенскай каманды, правёў усе 30 матчаў чэмпіянату Беларусі, выхадзіў пераважна ў стартавым складзе.

У пачатку 2023 года з-за забароны Міністэрства спорту і турызму не трапіў у заяўку «Нёмана» на сезон і не ўдзельнічаў у афіцыйных матчах каманды ў 2023 годзе, хоць працягваў трэніравацца і гуляць у таварыскіх матчах. У чэрвені 2023 года абвясціў пра сыход з «Нёмана», а ў ліпені 2023 года падпісаў кантракт з расійскай «Уфой».

## Статыстыка выступленняў 
## Грамадзянская пазіцыя 
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Асіповічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Спадарожнік Рэчыца
Катэгорыя:Ігракі ФК Ліда
Катэгорыя:Ігракі ФК Нёман Гродна
Катэгорыя:Ігракі ФК Смаргонь
Катэгорыя:Ігракі ФК Уфа
Уладзімір Мікалаевіч Кузьменка

**Уладзімір Мікалаевіч Кузьменка** (, Кастрама) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1968 годзе. Працаваў архітэктарам, старшым архітэктарам у Белкамунпраекце, з 1973 года — архітэктар Мінскага мастацка-вытворчага камбіната.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1972 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): будынак Фрунзенскага РАУС у Мінску (1969), адміністрацыйна-бытавы корпус мясакамбіната ў Гомелі (1974), мемарыяльныя комплексы ў Слуцку (1975), пас. Гадзілавічы Рагачоўскага раёна (1982), у г.п. Зэльва Гродзенскай вобласці (1981), змагарам за Савецкую ўладу «Рудабельская рэспубліка» ў г.п. Акцябрскі Гомельскай вобласці (1981).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары Гомеля
Катэгорыя:Архітэктары Слуцка
Катэгорыя:Архітэктары Акцябрскага
Эльза Канстанцінаўна Кузняцова

**Эльза Канстанцінаўна Кузняцова** (, г. Зарайск, Маскоўская вобласць) — беларускі і казахскі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыла Маскоўскі архітэктурны інстытут у 1955 годзе. Працавала ў праектных інстытутах Алма-Аты. З 1972 г. — галоўны архітэктар праектаў у Мінскграмадзянпраекце.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1958 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
У Казахстане запраектавала дзіцячы садок-яслі (1963), школу (1969), мікрараён № 1 (1965) у Джанытае; у аўтарскім калектыве: праект рэканструкцыі паўночнай часткі Алма-Аты (1969), 144-кватэрны жылы дом з крамай па вул. Фурманава (1970), Дзяржаўны музей мастацтваў КазССР (1966—1977).

Асноўныя працы ў Беларусі (у аўтарскім калектыве): жылыя дамы па вул. Савецкай у Лагойску (1972—1974), ПТВ ВА «Луч» у Мінску (1978), комплексы піянерлагераў на 2680 месцаў у Радашковічах (1982), на 2480 месцаў у раёне Ракава і ў Ждановічах (1978—1986), кінатэатр і Дом культуры ў Барысаве (1982, у сааўтарстве з А. Шпанікавым), лабараторны корпус Інстытута аховы раслін у Прылуках (1985).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Казахстана
Катэгорыя:Архітэктары Алматы
Катэгорыя:Архітэктары Лагойска
Катэгорыя:Архітэктары Радашковічаў
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары Барысава
Сінія васількі

**«Сінія васількі»** — беларуская кніга апавяданняў, напісанная пісьменнікам Іванам Пяшко і выдадзеная ў 2015 годзе.

## Апісанне 
Апавяданні прысвечаны роднаму краю — Панямонню, , гісторыям, звязаным з жыццём «*братоў нашых меншых*», самаму бяскрыўднаму паляванню — збору грыбоў.

## Выданне 
Літаратурна-мастацкае выданне выдадзена гродзенскім выдавецтвам «ЮрСаПрынт», цвёрды пераплёт, 196 старонак, тыраж 300 экзэмпляраў. Вёрстка — А. Рыжы.

## Спасылкі 
* «Сінія васількі» 
* «Сінія васількі»

Катэгорыя:Кнігі 2015 года
Аркадзь Самуілавіч Шпунт

**Аркадзь Самуілавіч Шпунт** (нар. , Барысаў) — беларускі мастак, рэстаўратар. Заслужаны дзеяч культуры Рэспублікі Беларусь (2020).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 28 мая 1947 года ў Барысаве. З дзяцінства выявіў мастацкія здольнасці. У 1962—1967 гадах вучыўся ў Мінскім мастацкім вучылішчы на скульптара.

Катэгорыя:Постаці Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Заслужаныя дзеячы культуры Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Рэстаўратары Беларусі
Катэгорыя:Эсэісты Беларусі
Ігар Аўрунін

**Ігар Аўрунін** (16 ліпеня 1957, Гомель, Беларусь — 7 студзеня 2020, Ашдод, Ізраіль) — савецкі і ізраільскі лёгкаатлет. Майстар спорту міжнароднага класа.

Жыў у Каўнасе (Літва), удзельнічаў у розных ўсесаюзных спаборніцтвах. 25 жніўня 1983 года ў Кіеве ўсталяваў асабісты рэкорд у штурханні ядра 20.68 м, 8 мая 1984 года ў Вільнюсе — асабісты рэкорд у кіданні дыска 67.14 м.

Рэпатрыяваўся ў Ізраіль у 1990 годзе. Ён усталяваў ізраільскі рэкорд у кіданні дыска 1 чэрвеня 1991 года (62,24 м) і ў штурханні ядра 22 чэрвеня 1991 года (19,09 м).

Рэкорд Ігара Аўруніна ў кіданні дыска не пабіты да гэтага часу. Нацыянальнае дасягненне Ігара Аўруніна ў кіданні ядра было пабіта толькі ў 2018 годзе: Ітамар Леві паказаў вынік 19 метраў і 36 сантыметраў, перакрыўшы ранейшы рэкорд Ігара Аўруніна на 27 сантыметраў. Ігар Аўрунін двойчы выйграваў чэмпіянат Ізраіля па кіданні дыска (1991, 1992), чатыры разы першынстваваў на такіх турнірах у спаборніцтвах кідальнікаў ядра (1991, 1992, 1995, 1996).

Сын — баскетбаліст Артур Аўрунін. Дачка, Ангеліна Аўруніна — чэмпіёнка Ізраіля па кіданні дыска.

## Спасылкі 
* Ігар Аўрунін на сайце World Athletics

Катэгорыя:Штурхальнікі ядра СССР
Катэгорыя:Кідальнікі дыска СССР
Катэгорыя:Лёгкаатлеты Ізраіля
Паўстанне Сімба

**Паўстанне Сімба** ( — леў) — антыўрадавае выступленне плямёнаў паўночна-ўсходняга Конга ў 1964—1965 гадах. Адбывалася паралельна з паўстаннем у Квілу П’ера Мулеле, паплечніка забітага Патрыса Лумумбы.

У гады халоднай вайны любы антыкапіталістычны бунт трактаваўся як прасавецкі, таму СССР аказаў паўстанцам ваенную дапамогу. 4 жніўня 1964 мяцежнікі атрымалі буйную перамогу, захапіўшы Стэнлівіль. Аднак зверствы ў адносінах да мірнага насельніцтва (вынішчэнне белых і адукаваных чорных конгалезцаў) прывялі да таго, што супраць паўстанцаў пачалася міжнародная аперацыя «Чырвоны Цмок». Сутнасць аперацыі заключалася ў высадцы групы бельгійскіх дэсантнікаў пры падтрымцы амерыканскай авіяцыі. Эфект нечаканасці дазволіў дэсантнікам без страт у асабістым складзе вызваліць практычна ўсіх закладнікаў. Таксама неацэнную падтрымку аказала группа наймітаў «Каманда 5» пад камандаваннем Майка Хоара.

Вялікую ролю ў падаўленні паўстання згулялі прэм’ер-міністр Маіз Чомбэ, які на той момант кіраваў краінай, Майкл Хоар — камандзір падраздзялення белых наймітаў «Каманда 5», Мабуту Сесе Сека — генерал кангалезскай нацыянальнай арміі () (будучы дыктатар), Жан Шрам — камандзір падраздзялення бельгійскіх наймітаў і катангцаў (былая жандармерыя Катангі) — «Каманда 10».

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Трагедия Конго, 1964-67 гг.
* 

Катэгорыя:Кангалезскі крызіс
Катэгорыя:Войны Кубы
Катэгорыя:Войны СССР
Катэгорыя:Войны ЗША
Катэгорыя:Войны Бельгіі
Таццяна Іванаўна Кузьменка

**Таццяна Іванаўна Кузьменка** (, в. Белазерскае, Белазерскі раён, Курганская вобласць) — беларускі інжынер-будаўнік.

## Біяграфія 
Скончыла Растоўскі інжынерна-будаўнічы інстытут у 1949 годзе. Працавала ў Душанбэ, з 1970 года — у Мінскпраекце, з 1979 года — галоўны спецыяліст-канструктар аддзела экспертызы ў Белдзяржпраекце.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1961 года. Пражывала ў Мінску.

## Творчасць 
Асноўныя працы: праекты дзіцячых садкоў, кінатэатраў, бальніц у Душанбэ, Курган-Цюбэ Таджыкскай ССР (1954—1969), серыі тыпавых жылых дамоў у Мінску (1972—1978).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:інжынеры-будаўнікі Беларусі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Курганскай вобласці
Таццяна Аляксандраўна Купрэева

**Таццяна Аляксандраўна Купрэева** (нар. , в. Стукацічы, Мінская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1968 годзе. З 1968 года — старшы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў у БелНДІПгорадабудаўніцтва.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1979 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
Асноўныя працы: генпланы Касцюковічаў (1972), Калінкавічаў (1974), Горак (1984), цэнтра Бабруйска (1978), Лоева (1980), Хоцімска (1981), праект размяшчэння 1-й чаргі будаўніцтва ў Жлобіне (1982); у аўтарскім калектыве: ПДП жылых раёнаў у Заходняга прамвузла (1975), у Казіміраўцы (1980) у Магілёве.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Горадабудаўнікі Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары Касцюковічаў
Катэгорыя:Архітэктары Калінкавічаў
Катэгорыя:Архітэктары Горак
Катэгорыя:Архітэктары Бабруйска
Катэгорыя:Архітэктары Лоева
Катэгорыя:Архітэктары Хоцімска
Катэгорыя:Архітэктары Жлобіна
Катэгорыя:Архітэктары Магілёва
Абламейка

**Абламейка** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Сяргей Паўлавіч Абламейка (нар. 1962) — беларускі журналіст, пісьменнік і гісторык.
* Сяргей Уладзіміравіч Абламейка (нар. 1956) — беларускі матэматык, спецыяліст у галіне інфармацыйных тэхналогій, акадэмік НАН Беларусі, рэктар БДУ (2008—2017).

## Паходжанне прозвішча 
Прозвішча мяркуецца ад старажытнабалцкага двухасноўнага імені тыпу *Ab-lamas.* Ёсць літоўскія прозвішчы *Ablamas, Ablamaitis*.
Юрый Канстанцінавіч Кустоў

**Юрый Канстанцінавіч Кустоў** (, пас. Уручча, Мінскі раён) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1971 годзе. З 1971 г. — архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў у Мінскпраекце.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
 па вул. Захарава]]
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): добраўпарадкаванне вадаёма па вул. Харкаўскай (1976),  па праспекце Пушкіна, школа па вул. Захарава (1977), школа пажарнай аховы ў раёне НДІТаўтапрама (1980), Дом палітасветы (1986) у Мінску.

## Сям'я 
У шлюбе з архітэктарам Ларысай Кустовай.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Cochylis posterana

**Cochylis posterana** — від молі з сямейства ліставёртак. Сустракаецца ў Еўропе, Іране і Кітаі (Ганьсу, Сіньцзян).

Размах крылаў складае 13-16&nbsp;мм.

Лічынкі сілкуюцца на ,  і .

## Падвіды 
* *Cochylis posterana posterana* (Еўропа)
* *Cochylis posterana hyrcana* (званок, 1948) (Іран, Кітай: Ганьсу, Сіньцзян)

Катэгорыя:Молі
Катэгорыя:Ліставёрткі
Сяргей Паўлавіч Абламейка

**Сяргей Паўлавіч Абламейка** (нар. 1962, Мінск) — беларускі журналіст, пісьменнік, доктар гістарычных навук.

## Біяграфія 
Скончыў гістарычны факультэт БДУ і дактарантуру Каталіцкага ўніверсітэта ў Любліне. Быў рабочым на МАЗе, выкладаў гісторыю ў школе, працаваў у Беларускім дзяржаўным музеі народнай архітэктуры і побыту, і ў Нацыянальным навукова-даследчым цэнтры імя Францішка Скарыны. Быў актывістам «Талакі» і іншых нефармальных моладзевых аб’яднанняў.

У 1990 годзе стаў адным з стваральнікаў часопіса «Унія» і ініцыятарам аднаўлення Грэка-каталіцкай Царквы ў Беларусі. Быў першым кіраўніком грэка-каталіцкай парафіяльнай супольнасці ў Мінску.

З 1990 года — карэспандэнт «Радыё Свабода» ў Мінску. З 1995 года жыве ў Празе і працуе ў «Радыё Свабода».

## Творчасць 
Аўтар цыклаў гістарычных і культуралагічных перадач «Terra Incognita» і «Беларускія раздарожжы», шматгадовы аўтар перадачы «Сымбаль Веры» на «Радыё Свабода».

### Кнігі 
* 
* 
* 
* 
*

## Прэміі і ўзнагароды 
* Літаратурная прэмія імя Ежы Гедройца, 2022.

## Спасылкі 
* Блог на сайце Радыё Свабода

Катэгорыя:Дактары гістарычных навук
Катэгорыя:Журналісты Беларусі
Катэгорыя:Пісьменнікі Беларусі
Катэгорыя:Гісторыкі Беларусі
Катэгорыя:Постаці беларускага ўсходняга каталіцтва
Катэгорыя:Супрацоўнікі Нацыянальнага навукова-асветніцкага цэнтра імя Францыска Скарыны
Мікіта Андрэевіч Лазоўскі

**Мікіта Лазоўскі** (нар. , ) — беларускі футбаліст, брамнік.

## Клубная кар’ера 
Пачынаў займацца футболам у мінскім РЦАР-БДУ, у юнацкім узросце трапіў у структуру мінскага «Дынама», з 2017 года пачаў гуляць за дубль клуба, тады ж стаў часам прыцягвацца да асноўнай каманды мінчан. У красавіку 2019 года быў аддадзены ў арэнду ў клуб Другой лігі «Ашмяны-БДУФК», дзе быў другім брамнікам, дапамог камандзе выйсці ў Першую лігу.

У сакавіку 2020 года пасля прагляду стаў іграком «Смалявічаў». Сезон 2020 пачынаў у дублі. 3 ліпеня 2020 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, адгуляўшы ўсе 90 хвілін у матчы з брэсцкім «Дынама» (3:3). У снежні 2020 года пакінуў «Смалявічы».

У пачатку 2021 года засярэдзіўся на выступленні ў пляжным футболе, пазней вярнуўся ў дубль мінскага «Дынама». Пакінуў сталічны клуб па заканчэнні сезона 2022.

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбольныя варатары
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Ашмяны-БДУФК
Катэгорыя:Ігракі ФК Смалявічы
Катэгорыя:Ігракі ў пляжны футбол Беларусі
Міхаіл Пятровіч Кунько

**Міхаіл Пятровіч Кунько** (, в. Дукора, Пухавіцкі раён, Мінская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1960 годзе. Працаваў у Магілёўскім аблвыканкаме, Белдзяржпраекце, архітэктарам Кастрычніцкага раёна Мінска, намеснік начальніка Упраўлення па будаўніцтве і архітэктуры Мінскага аблвыканкама, начальнікам аддзела ў Белмясцпрампраекце, з 1977 года — галоўны архітэктар праектаў у Мінскім аддзяленні Дзіпрасувязі. 

Член Саюза архітэктараў СССР з 1965 года. Член КПСС з 1966 года. Пражывае ў г. Мінск.

## Творчасць 
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): генплан Салігорска (1963), будынак Магілёўграмадзянпраекта (1963), Слуцкая фабрыка мастацкіх вырабаў (1975), раённыя вузлы сувязі, АТС у гарадах Беларусі (1977— 83).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Мінск (канцэртная зала)

**«Мінск»** — канцэртная зала ў Мінску, размешчаная на вул. Кастрычніцкай, 5, на беразе ракі Свіслач. Пабудавана ў 1987 годзе як *Дом палітычнай асветы* па праекце архітэктараў Л. Пагарэлава, Ю. Кустова, Л. Кустовай, А. Чадовіча. З 1991 года называўся грамадска-палітычным цэнтрам, цяпер Рэспубліканскі культурна-асветны цэнтр. У будынку таксама размяшчаюцца рэстаран «Родны кут», Галерэя нацыянальнага дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, юрыдычны факультэт БІП — Інстытут правазнаўства, гей-клуб «Бурлеск».

## Архітэктура 
Прамавугольны ў плане будынак з унутраным дворыкам, які галоўным фасадам арыентаваны да поймы ракі і вуліцы Ульянаўскай. Аб’ём будынка звыш 60 тыс. м³, плошча забудовы 3,6 тыс. м². У асіметрычнай кампазіцыі вылучаны галоўны ўваход з шырокай лесвіцай. Сцены будынка абліцаваны светлым даламітам. Унутры вялікая актавая зала на 1500 месцаў, вырашаная амфітэатрам з балконам, лекцыйная зала на 300 месцаў, 6 малых залаў на 80—120 месцаў, бібліятэка. Для апрацоўкі інтэр’ераў выкарыстаны мармур, граніт, фільзіт, 3-светлавое фае ўпрыгожваюць люстры (мастакі У. Стальмашонак, В. Даўгяла). Архітэктурна-мастацкае вырашэнне забудовы дапаўняюць элементы добраўпарадкавання: сквер партэрнага тыпу з лесвіцамі і падпорнымі сценкамі, пляцоўкамі для адпачынку.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:1987 год у Мінску
Катэгорыя:Кастрычніцкая вуліца (Мінск)
Катэгорыя:Канцэртныя залы Беларусі
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мінска
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Льва Пагарэлава
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Юрыя Кустова
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Ларысы Кустовай
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Аляксандра Чадовіча
Дарожна-транспартнае здарэнне ў Барысаўскім раёне (2020)

**Дарожна-транспартнае здарэнне ў Барысаўскім раёне**, якое адбылося 17 мая 2020 года. Паводле інфармацыі СК РБ каля 20:00 на 461-м кіламетры аўтадарогі М-1 «Брэст — Мінск — граніцы Расіі» кіроўца Renault 19 выехаў на паласу сустрэчнага руху, дзе і сутыкнуўся з аўтамабілем «Джылі Атлас». Ад удару Renault адкінула пад колы фуры DAF. Пры аварыі загінулі шэсць чалавек, якія ехалі ў Renault. Кіроўцы «Джылі» і DAF пры ДТЗ цялесных пашкоджанняў не атрымалі. Пазней прадстаўнік Следчага Камітэта Юлія Ганчарова паведаміла СМІ, што, згодна слоў сведкаў, усе ахвяры гэтага ДТЗ (3 юнакі і 3 дзяўчаты) былі п’яныя.

Папярэдняе ДТЗ з падобным маштабам колькасці ахвяр адбылося ў 2011 г. у Маларыцкім раёне.

Катэгорыя:Гісторыя Барысаўскага раёна
Катэгорыя:Катастрофы 2020 года
Катэгорыя:2020 год у Беларусі
Катэгорыя:Май 2020 года
Катэгорыя:Падзеі 17 мая
Катэгорыя:Транспартныя катастрофы ў Беларусі
Вольга Пятроўна Кудраўцава

**Вольга Пятроўна Кудраўцава** (, Мічурынск — ?) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыла Маскоўскі архітэктурны інстытут у 1941 годзе. Удзельніца Вялікай Айчыннай вайны. Працавала ў праектных арганізацыях Варонежа, Караганды, з 1960 па 1974 гады — галоўным архітэктарам праектаў у Белдзяржпраекце, БелНДІПгорадабудаўніцтва.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1959 года. Член КПСС з 1954 года. Пражывала ў Мінску.

## Творчасць 
Удзельнічала ў праектаванні аб’ектаў для Обнінска і Дубны (1947), у распрацоўцы генпланаў Варонежа, Май-Кудука, Шахана, Абая (1948—1960), Мазыра, Мазырскага і Рэчыцкага прамвузлоў, праектаў забудовы жылых раёнаў Мазырскага нафтаперагоннага завода (1961—1965), раённых планіровак Гомельскай і Гродзенскай вобласці (1963—1972).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Горадабудаўнікі Беларусі
Катэгорыя:Горадабудаўнікі Расіі
Катэгорыя:Архітэктары Мазыра
Катэгорыя:Архітэктары Варонежа
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Тамбоўскай вобласці
Антон Аляксеевіч Сучкоў

**Антон Сучкоў** (нар. , ) — беларускі футбаліст, паўабаронца наваполацкага «Нафтана» (у арэндзе з гродзенскага «Нёмана») і моладзевай зборнай Беларусі.

Сын футбаліста нацыянальнай зборнай Беларусі Аляксея Сучкова.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец СДЮШАР «Белкард», пазней трапіў у юнацкую каманду гродзенскага «Нёмана». У жніўні 2018 года падпісаў першы прафесійны кантракт з клубам і пачаў выступаць за дубль. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 4 ліпеня 2020 года ў матчы супраць «Іслачы» (1:0), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы. У далейшым працягваў з’яўляцца ў асноўнай камандзе, пераважна выходзячы на замену.

Сезон 2022 пачынаў у «Нёмане», а ў сакавіку быў аддадзены ў арэнду ў наваполацкі «Нафтан», дзе замацаваўся ў стартавым складзе. У ліпені 2022 года быў адкліканы з арэнды ў «Нёман». У 2022 годзе з’яўляўся ў аснове гродзенцаў нерэгулярна, а ў сезоне 2023 замацаваўся ў стартавым складзе. У ліпені 2023 года падоўжыў кантракт з клубам да лета 2024 года.

У лютым 2024 года зноў быў арандаваны «Нафтанам».

## Міжнародная кар’ера 
21 верасня 2022 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы на замену ў другім тайме таварыскага матча супраць Расіі (1:6).

## Дасягненні 
*   Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі: 2023

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Нёман Гродна
Катэгорыя:Ігракі ФК Нафтан
Мікашэвіцкі канал

**Мікашэ́віцкі канал** — суднаходны канал ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Прыпяць.

Даўжыня канала складае 7 км. Найбольшая глыбіня 1,6 м, шырыня — 30 м. Канал пабудаваны ў 1974—1978 гадах, рэканструяваны ў 1979—1980. Пракладзены па забалочанай левабярэжнай пойме ракі Прыпяць. Злучае Прыпяць з рачным портам Мікашэвічы і выкарыстоўваецца ў мэтах вывазу прадукцыі з Мікашэвіцкага прадпрыемства «Граніт».

У водах канала нерастуе судак.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* Сайт РУЭБП «Днепрабугводшлях» 

Катэгорыя:Каналы Брэсцкай вобласці
Катэгорыя:Водны транспарт у Беларусі
Катэгорыя:Гідраграфія Лунінецкага раёна
Катэгорыя:Прытокі Прыпяці
Белазерскае (Курганская вобласць)

**Белазерскае** () — сяло, адміністрацыйны цэнтр Белазерскага раёна Курганскай вобласці Расіі. Размешчана на рацэ Табол, за 42 км на паўночны ўсход ад горада Курган. Бліжэйшы населены пункт — вёска Карукіна (размешчана на поўдзень ад вёскі). Насельніцтва — 4141 чалавек (2010).

## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Таццяна Іванаўна Кузьменка, беларускі архітэктар

Катэгорыя:Населеныя пункты Курганскай вобласці
Мішкіна (Курганская вобласць)

**Мішкіна** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Курганскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Мішкінскага раёна. Паводле адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу з’яўляецца пасёлкам гарадскога тыпу раённага падпарадкавання. Паводле муніцыпальнага падзелу разам з 2 прылеглымі вёскамі ўтварае муніцыпальнае ўтварэнне рабочы пасёлак Мішкіна са статусам гарадскога паселішча. Насельніцтва — 7463 чал. (2020). Транспартны вузел (чыгунка і шашэйныя дарогі; Транссібірская магістраль).

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Курганскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1798 годзе
1Lib1Ref

**#1Lib1Ref** — ініцыятыва Вікіпедыі, якая заахвочвае бібліятэкараў па ўсім свеце ўдзельнічаць у праекце інтэрнэт-энцыклапедыі, у тым ліку з дапамогай дадавання спасылак, што палепшчыць якасць артыкулаў.

Першая кампанія #Lib1Ref была прымеркавана да 15-годдзя з дня ўтварэння Вікіпедыі ў студзені 2016 года. Зыходзячы з прынцыпу «ад кожнага бібліятэкара — па адной спасылцы», арганізатары падлічылі, што калі б усе бібліятэкары на планеце выдаткавалі 15 хвілін, каб дадаць адну спасылку, аб’яднанымі намаганнямі англійская Вікіпедыя пазбавілася б усіх 350 000 адсутных спасылак. Першае кампанія адбывалася цягам тыдня з 15 па 23 студзеня 2016 года. Удзельнікі кампаніі апавядалі ў сацыяльных сетках пра кампанію і свае ўнёскі з дапамогай хэштэга #1Lib1Ref.

## Вынікі першай кампаніі 
Першая кампанія скончылася 1232 унёскамі да 879 старонак, зробленымі 327 карыстальнікамі на 9 мовах — згодна з выкарыстаннем хэштэга #1Lib1Ref у апісанні зробленых змен. Верагодна, што гэта лічба не адлюстроўвае сапраўднага ўплыву кампаніі, бо, паводле назіранняў, многія ўдзельнікі не ўжывалі хэштэг у апісанні ўнёскаў. У Твітэры хэштэг #1Lib1Ref быў выкарыстаны ў больш чым 1100 паведамленнях звыш як 630 карыстальнікамі.

## Рэгулярная падзея 
Кампанія была працягнута як штогадовае святкаванне да ўгодкаў Вікіпедыі. Яна стала трохтыднёвым мерапрыемствам і часткай GLAM-стратэгіі Фонда Вікімедыя заахвочвання бібліятэкараў да ўдзелу ва ўдасканаленні Вікіпедыі.

## Спасылкі 
* Партал праекта
* Wikimedia edit summary hashtag search: 1lib1ref

Катэгорыя:Гісторыя Вікіпедыі
Катэгорыя:Бібліятэчная справа
Катэгорыя:З’явіліся ў 2016 годзе
Ігліно

**Ігліно** (, ) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Іглінскага раёна Башкартастана і Іглінскага сельсавета ў яго складзе. Паводле перапісу 2002 года: рускія (38 %), башкіры (23,9 %), беларусы (15,8 %). Размешчана на рацэ Белекес, за 20 км на ўсход ад Уфы. У сяле знаходзіцца чыгуначная станцыя Ігліно і прыпыначныя пункты 1654 км, 1659 км, 1661 км Куйбышаўскай чыгункі на лініі Уфа — Чэлябінск. Праз сяло праходзіць аўтадарога Уфа — Красная Горка — Паўлаўка. У сяле — шматкватэрныя дамы, стадыён, забаўляльны клуб, царква, 2 мячэці, восем дзіцячых садкоў, 5 агульнаадукацыйных школ і адна пачатковая, мастацкая і музычная школы.

Катэгорыя:Населеныя пункты Башкартастана
Cochylis epilinana

**Cochylis epilinana** — від молі з сямейства ліставёртак.

## Апісанне 
Размах крылаў складае 13-15&nbsp;мм. Лёт імага з мая па жнівень.

Лічынкі сілкуюцца на , , ,  і відах .

## Арэал 
Сустракаецца на большай частцы Еўропы, у Малой Азіі, Ізраілі і паўночнай Сірыі.

Катэгорыя:Молі
Катэгорыя:Ліставёрткі
Прыютава (Башкартастан)

**Прыютава** (, ) — пасёлак гарадскога тыпу ў Белябееўскім раёне Рэспублікі Башкартастан. Утварае муніцыпальнае ўтварэнне Прыютаўскі пассавет са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе.

Чыгуначная станцыя на лініі Самара — Уфа. Размешчаны на паўднёвым захадзе Рэспублікі Башкартастан на стыку трох адміністрацыйных і муніцыпальных раёнаў: Белябееўскага, Ермякееўскага і Біжбуляцкага. Гарадское паселішча знаходзіцца за 210 км ад Уфы, за 27 км ад Белябея, за 93 км ад Туймазы і 102 км ад гарадскога пасёлка Акцябрскі, і за 30 км на мяжы з Арэнбургскай вобласцю.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Башкартастана
Паплонскі

**Паплонскі** — прозвішча.

## Вядомыя асобы 
* Ян Пётр Вільбутовіч-Паплонскі (XVII—XVIII стст.) — стольнік менскі (зг. 1711).
* Ян Тэадор Дамінік Вільбутовіч-Паплонскі (1819—1885) — педагог і навуковец.
Ларыса Аляксандраўна Кустова

**Ларыса Аляксандраўна Кустова** (, Мінск) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1971 годзе. З 1971 г. — архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў у Мінскпраекце.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
]]
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): гасцініца «Турыст» (1971), школа пажарнай аховы (1980), аўтавакзал «Усходні» (1983), станцыя метрапалітэна «Маскоўская» (1984), Дом палітасветы, комплекс гасцініцы «Беларусь» (1986) у Мінску.

## Сям'я 
У шлюбе з архітэктарам Юрыем Кустовым.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Cnephasia communana

**Cnephasia communana** — від молі з сямейства ліставёртак. Сустракаецца ў Еўропе.

## Апісанне 
Размах крылаў складае 18-22&nbsp;мм. Лёт імага з мая па ліпень. Існуе адно пакаленне ў год.

Лічынкі сілкуюцца на розных травяністых раслінах, у тым ліку на , , відах родаў ,  і .

## Спасылкі 
* Сайт ukmoths

Катэгорыя:Молі
Катэгорыя:Ліставёрткі
Clepsis neglectana

**Clepsis neglectana** — від молі з сямейства ліставёртак. Сустракаецца ў большай частцы Еўропы, а таксама на Уральскіх гарах, у Паўночнай Афрыцы, на Блізкім Усходзе і ў Цэнтральнай Азіі.

Размах крылаў складае 12-16&nbsp;мм. Лёт імага ў красавіку і з чэрвеня па ліпень у Еўропе.

Лічынкі сілкуюцца на .

## Спасылкі 
* Fauna Europaea 
* Swedish Moths

Катэгорыя:Молі
Катэгорыя:Ліставёрткі
Apotomis sororculana

**Apotomis sororculana** — від молі з сямейства ліставёртак. Сустракаецца на большай частцы Еўропы. Таксама быў знойдзены ва ўсходняй частцы Палеарктычнай эказоны.

Размах крылаў складае 17-20&nbsp;мм. Лёт імага з мая па ліпень.

Лічынкі сілкуюцца на відах . Яны жывуць паміж двума скручанымі лістамі.

Катэгорыя:Молі
Катэгорыя:Ліставёрткі
Ордэн Зялезнага Рыцара

**Ордэн Зялезнага Рыцара**, або **Ордэн Жалезнага Рыцара** — вайсковая ўзнагарода рады БНР.

## Гісторыя 
Ордэн зацверджаны 1 верасня 1949 года дэкрэтам прэзідэнта Рады БНР Міколы Абрамчыка. Ордэн Зялезнага Рыцара быў прызначаны для «*адзначэньня ваенных ці вайсковых заслугаў*» і быў узнагародай «*выдатных ваенных учынкаў*». Гэтую ўзнагароду меў права надаваць галоўны камандовец беларускага войска, або ў мірны час — былы галоўны камандовец. Аднак на пачатку 1950-х гадоў галоўнага камандоўца не было, таму «*капітулу ордэну „Зялезнага Рыцара“*» часова замяняў прэзідэнт Рады БНР. Статут ордэна быў зацверджаны і пачаў дзейнічаць з 6 жніўня 1951 года.

Аднак пакуль не вядома, ці была вырабленая гэтая ўзнагарода, ці яна засталася толькі праектам. У беларускай газеце «Бацькаўшчына», якая выдавалася ў Мюнхене, у нумары за 24 лютага 1952 года быў пададзены толькі малюнак ордэна, а таксама статут. У гэтай публікацыі былі таксама і іншыя ўзнагароды БНР. Паводле гэтай жа газеты гэтым медалем ужо былі ўзнагароджаныя:

* Міхал Вітушка — Ордэнам Зялезнага Рыцара 3-га класу.
* Усевалад Родзька — Ордэнам Зялезнага Рыцара 3-га класу.
* Маёр Саха — Ордэнам Зялезнага Рыцара 4-га класу.
* 3-ы Камандоўцы асобных аддзелаў і адзін афіцэр сувязі — Ордэнамі Зялезнага Рыцара 4-га класу

## Апісанне 
Ордэн Зялезнага Рыцара мае чатырохканцовы крыж, пасярэдзіне якога дзве скрыжаваныя шаблі. Ордэн выконваецца з золата, срэбра ці бронзы, шаблі на ім з таго ж матэрыялу, што і ордэн. На променях крыжа літары «*Б. Н. Р.*» Адваротны бок ордэна як пярэдні, але без літараў і шабляў і з парадкавым нумарам. Стужка чырвонага (цёмнага) і зямельнага (бурага) колеру, зложаная трохвугольнікам. На стужцы дзве скрыжаваныя шаблі, як і на ордэне.

## Ступені 
Ордэн падзяляўся на пяць класаў, а таксама на:

* Вялікі Крыж
* Камандорскі Крыж
* Кавалерыйскі Крыж
* Залаты Крыж ордэна Зялезнага Рыцара
* Срэбны Крыж ордэна Зялезнага Рыцара

## Спасылкі 
* Значкі, жэтоны, мэдалі
* РАДА БНР ЯК НАЙСТАРЭЙШАЯ БЕЛАРУСКАЯ ДЭМАКРАТЫЧНАЯ ADVOCACY GROUP
* Мазырэц Ц. Узнагароды Беларусі
* Пра ўзнагароды

Катэгорыя:З’явіліся ў 1949 годзе
Катэгорыя:1949 год у ЗША
Катэгорыя:Узнагароды Беларускай Народнай Рэспублікі
Катэгорыя:Беларуская дыяспара
Мяльгуй

**Мяльгуй** — прозвішча.

Вядомыя носьбіты:
* Анатоль Мітрафанавіч Мяльгуй (1957—2017) — журналіст.
* Міхаіл Аляксандравіч Мяльгуй (нар. 1933) — вучоны ў галіне прыкладной фізікі.
Анатоль Васілевіч Кухарэнка

**Анатоль Васілевіч Кухарэнка** (, в. Масцілавічы, Мінская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1973 годзе. Працаваў у Мінскпраекце, архітэктарам Ленінскага раёна Мінска. 

Член Саюза архітэктараў СССР з 1980 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): жылыя дамы па вул. Усходняй (1976), Галадзеда (1979),  ў мікрараёне Чыжоўка (1979, у сааўтарстве з А. Ладкіным) у Мінску.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя