open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Чачотка горная

**Чачотка горная** (*Carduelis flavirostris*) — птушка сямейства ўюрковых.

## Апісанне 
Даўжыня цела 13,5 см, размах крылаў 22-24 см. Аліўкава-карычневы верх і глініста-белы ніз — увесь у мностве цёмных рысак. Горла жоўта-шэрае. Дзюба летам шэрая, узімку жоўтая (нават у маладых). У самца ў гнездавы перыяд чырвонае надхвосце. На крыле папярочная светлая палоска. Спеў з уплеценымі хрыплымі гукамі. 

Падобная да канаплянкі. Вылучаюцца 11 падвідаў.

## Пашырэнне 
Арэал разарваны, уключае Брытанскія астравы, Шэтлендскія і Фарэрскія астравы, захад і поўнач Скандынавіі, заходнюю частку Кольскага паўвострава, а таксама Каўказ, Блізкі Усход, усходнюю Турцыю, далей — ад паўночнага Ірана да Манголіі, захаду Кітая і ўсходу Гімалаяў.

Тыповыя біятопы: горная тундра з групамі кустоў і адзінкавымі карлікавымі бярозамі, а таксама субальпійскія лугі паблізу горнай мяжы лясоў. Акрамя гэтага насяляе камяністы стэп на ўзгорках з рэдкімі зараснікамі. У Ірландыі і Брытаніі — верасовыя пусткі, узгорысты сельскагаспадарчы ландшафт, пашы на ўзвышшах (не горы). У Скандынавіі — абрывістыя высокія берагі фіёрдаў, голыя скалы і бездані. У паслягнездавы перыяд адлятаюць ніжэй на толькі што скошаныя палі і да агародаў на ўзбярэжжы. Пад час пералётаў і на зімоўцы — адкрытыя тэрыторыі з групамі кустоў. У Шатландыі даходзіць да 750 м, на Каўказе — 2500-3500 м, на Тыбеце — да 4800 м над у.м.

Аселая, пералётныя толькі папуляцыі з крайняй паўночнай часткі арэала. Адзначаны ў Швейцарыі, Іспаніі, Партугаліі і Беларусі. Месца зімовак у межах гнездавога арэала, а таксама Цэнтральная і Усходняя Еўропа, Малая Азія.

## Асаблівасці біялогіі 
Гняздо ў сярэдзіне куста, верасе, чарнічніку, папараці, курцінетравыі г.д. адразу над зямлёй, часта пад скалой або ў ямцы (часам на каменных патрэсканых мурах), у маладых пасадках хваёвых лясоў. Шчыльнае і добра сплеценае, асноваз тонкіх верасовых галінак ці іншага матэрыялу. Знешняя частка з тонкіх карэньчыкаў, пераплеценых сцёбламі травы, кавалкамі папараці, моху. Высцілка з шэрсці, валосся і пёраў.

Яйкі (5-6, часам 3-7) часцей з вострым вузейшым канцом, ад светла- да цёмна-блакітных (часта з зеленаватым адценнем) з фіялетава-ружовымі ці ржава-чырвонымі (глыбокімі) і чырвона-карычневымі (паверхневымі) крапінкамі і рыскамі на шырэйшым канцы.

## Літаратура 
* Птушкі Еўропы: Паляввы вызначальнік / пад рэд. М. Нікіфарава. — Варшава: Навуковае выдавецтва ПНВ, 2000.

Катэгорыя:Уюрковыя
Світладарск

**Світладарск** ()&nbsp;— горад раённага значэння ў Артэміўскім раёне Данецкай вобласці Украіны. Насельніцтва&nbsp;— 13 203 чалавекі (2013).

## Геаграфія 
Размешчанае ва ўсходняй частцы вобласці, на беразе Світладарскага вадасховішча.

Горад займае тэрыторыю 24 км², з іх 6 % пад забудовай. На аднаго жыхара прыпадае 23 м² зялёных насаджэнняў. Сярэдняя тэмпература студзеня −7,3°, ліпеня +21,5°. За год выпадае больш за 500&nbsp;мм ападкаў.

## Гісторыя 
Заснаванае ў 1970 годзе як паселішча ў сувязі з будаўніцтвам Вуглэгірскай ДРЭС. Статус горад атрымаў у 1992 годзе.

29 сакавіка 2013&nbsp;г. на Вуглэгірскай электрастанцыі адбыўся пажар. Загінуў 1 чалавек, 11 былі шпіталізаваны. Пашкоджаныя 4 энергаблокі першай чаргі. Станцыя была адключана ад энергасістэмы.

## Насельніцтва 
]]
Паводле вынікаў перапісу 2001 года насельніцтва горад складаў 13203 асобы, з якіх 24,62 % пазначылі роднай мовай ўкраінскую 75,03 %&nbsp;— рускую, 0,10 %&nbsp;— беларускую, па 0,08 %&nbsp;— армянскую і грэчаскую, па 0,02 %&nbsp;— малдоўскую, 0,01 %&nbsp;— гагаузскую і нямецкую мовы.

## Гаспадарка 
Больш за палову занятых у народнай гаспадарцы працуюць на Вуглэгірскай электрастанцыі і звязаных з ёй прадпрыемствах.

## Культура 
У месце функцыянуюць 2 агульнаадукацыйныя школы, музычная школа, палац спорту і палац культуры.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Дебальцівська міськрада 
* Вуглегірська ТЕС запрацює з грудня

Катэгорыя:Гарады Данецкай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты Бахмуцкага раёна
Воля (псіхалогія)

**Воля** — свядомае самаўпарадкаванне асобай сваёй дзейнасці і паводзінаў, якое забяспечвае пераадоленне цяжкасцей пры дасягненні мэты. Яе свабода вызначаецца самастойнасцю і незалежнасцю ад вонкавай абумоўленасці. У вучэнні валюнтарызму (, Вільгельм Вунт, І. Ліндворскі) служыць адвечнай і першаснай падставай чалавечай дзейнасці. У асацыянізме (Ойген Блейлер, Іаган Гербарт і Герман Эбінгаўз) разглядаецца ў якасці выніку з'яў.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Псіхічныя працэсы
Катэгорыя:Рысы асобы
Ганконг (востраў)

**Ганко́нг** — востраў у паўднёвай частцы адмысловага адміністрацыйнага раёна Ганконг, Кітай. На 2006 год колькасць яго насельніцтва складала 1.268.112 чалавек, шчыльнасць — 15773 чал./км². У перыяд акупацыі вострава Вялікабрытаніяй на працягу Першай опіумнай вайны ў 1842 насельніцтва выспы складала 3000 жыхароў, рассеяных па дзясятку рыбацкіх вёсачак. Неўзабаве брытанскімі войскамі на востраве быў заснаваны горад Вікторыя ў гонар каралевы Вікторыі. Цэнтральны раён вострава Ганконг («Central») з’яўляецца гістарычным, палітычным і эканамічным цэнтрам Ганконга. Паўночны бераг вострава фарміруе паўднёвае ўзбярэжжа заліва Вікторыя. Гістарычна развіццё Ганконга звязана з тым, што глыбокія воды заліва спрыялі вялікім гандлёвым судам.

Катэгорыя:Астравы Паўднёва-Кітайскага мора
Катэгорыя:Геаграфія Ганконга
Мовы Аўстрыі

## Аўстрыйская нямецкая мова 
Школьнікі ў Аўстрыі вучацца чытаць і пісаць на стандартнай нямецкай (, ), якая з'яўляецца мовай бізнесу і ўлады ў Аўстрыі. Аўстрыйская нямецкая мова, на якой размаўляюць дома і ў мясцовым гандлі, з'яўляецца адным з шэрагу рэгіянальных верхненямецкіх дыялектаў (гэтак жа як аўстра-баварскі ці алеманскі дыялекты).

Хоць акцэнтаваныя формы розных дыялектаў, як правіла, не цалкам успрымаюцца іншымі носьбітамі нямецкай мовы, такімі як немцы ці швейцарцы, на практыцы, моўны бар'ер паміж аўстра-баварскім дыялектам у Аўстрыі і ў Баварыі адсутнічае. Цэнтральны аўстра-баварскі дыялект больш зразумелы для носьбітаў стандартнага нямецкага, чым паўднёвы аўстра-баварскі дыялект у Ціролі. Венскі, аўстра-баварскі дыялект Вены, найбольш часта выкарыстоўваецца ў Германіі для ўвасаблення тыповага жыхара Аўстрыі. Народ Граца, сталіцы Штырыі, размаўляе яшчэ на адным дыялекце, які больш зразумелы людзям з іншых раёнаў Аўстрыі, чым носьбітам іншых штырыйскіх дыялектаў. Што да заходняй часткі Аўстрыі, дыялект Форарльберга і невялікая частка Паўночнага Ціроля мае ў лінгвістычным і культурным плане больш агульнага з нямецкамоўнай Швейцарыяй, Бадэн-Вюртэмбергам ці Швабіяй на паўднёвым захадзе Германіі, таму што гэта алеманскі дыялект, як швейцарскі нямецкі ці швабскі нямецкі дыялект.

## Афіцыйныя мовы меншасцей і іх уплыў 
250px|thumb|О-ўмляут
Аўстрыя, у рамках сваёй гісторыка-культурнай спадчыны, на працягу стагоддзяў была шматнацыянальнай дзяржавай (Аўстрыйская імперыя, пазней Аўстра-Венгрыя). І цяпер яна не цалкам аднародна нямецкамоўная, у межах сваіх граніц, хоць і невялікіх, у аўтахтонных меншасцей захоўваюцца розныя родныя мовы: венгерская з'яўляецца найбольш распаўсюджанай з прызнаных моў меншасцей, на якіх размаўляюць у Аўстрыі (галоўным чынам у Бургенландзе, дзе яна з'яўляецца афіцыйнай мовай, і ў Вене — каля 40 000 носьбітаў, агулам іх кольскасць складае 0,5 % аўстрыйскага насельніцтва). Славенская (24 000) мае такі ж статус у Карынтыі і Штырыі. Тое ж самае і з бургенландскай харвацкай (19 000), варыянтам харвацкай на якім размаўляюць у Бургенландзе. Акрамя таго, чэшская (18 000), славацкая (10 000) і цыганская (6 000) прызнаюцца на аснове правоў абароны меншасцей.

Аўстрыйская нямецкая мова, асабліва венскі дыялект, выкарыстоўвае некаторыя словы з венгерскай, чэшскай, яўрэйскай, а таксама некаторых іншых паўднёваславянскіх моў, каб замяніць словы стандартнай нямецкай мовы (такія, як *Maschekseitn* (іншы бок), ад венгерскай *masik* (іншы), у стандартнай нямецкай *die andere Seite*).
Сінск

Назву **Сінск** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Віцебская вобласць
** Сінск — вёска ў Расонскім раёне
* Гомельская вобласць
** Сінск — вёска ў Лоеўскім раёне
Уладзімір Іванавіч Кухараў

**Уладзімір Іванавіч Кухараў** (, в. Задзетуні, цяпер у Віцебскім раёне Віцебскай вобласці — , Віцебск) — беларускі мастак-жывапісец.

## Біяграфія 
Вучыўся ў Фёдара Фогта і Івана Ахрэмчыка ў Віцебскім мастацкім вучылішчы, якое скончыў ў 1938 годзе. Удзельнік мастацкіх выставак з 1946 г. Сябра Саюза мастакоў БССР з 1953 года. Жыў у Віцебску.

## Творчасць 
Працаваў у розных жанрах станковага жывапісу, часцей у партрэце і тэматычнай карціне. Ствараў эпічныя палотны на ваенна-гістарычную тэматыку: «Рэквіем», «Віцебшчына, 1941-й», «Балада пра жанчыну», «Смутак», «Партызаны» і партрэтаў герояў Вялікай Айчыннай вайны. Беларусі прысвечаны патрыятычныя палотны «Беларус», «Хлеб», «Мой Віцебск». Дзявочая чысціня, матчына самаадданасць, жаночая прыгажосць адлюстраваны ў карцінах «Калыханка», «Мацярынства», «Нявеста», «Марыя», «Студэнтка». 

Сярод іншых работ: «У засценках гестапа» (1945), «К. Заслонаў» (1946), «Зоя Касмадзям'янская» (1952), «Развітанне славянкі» (1955), «Бацька Мінай» (1957), «Героі 1-й Беларускай» (1958), «Артыстка Г. Маркіна» (1965),  «Хатынь. Маці» (1978), «Ветэран» (1979), «Народны артыст Ф. Шмакаў» (1981), «Даніла Райцаў» (1985), «Францыск Скарына» (1989), «Дабравешчанская царква» (1989), «Віцебская прыгажуня-89» (1989), «Вячэрні звон» (1991), «Малітва» (1992), «Еўфрасіння Полацкая» (1993), «Уладзімірская Багародзіца» (1993), «Віцебск» (1993).

### Партрэты 
Напісаныя ў розныя перыяды творчасці, працы Уладзіміра Кухарава адлюстроўваюць не толькі духоўны свет сучаснікаў мастака, але і дэманструюць эвалюцыю яго творчай манеры, выразнасць пластычнай формы, багацце і разнастайнасць мастацкай палітры.
* 1952 — «Школьніца»
* 1954 — Актрыса М. Бялінская
* 1974 — Вера Харужая
* 1982 — «Дзяўчына ў кажушку»
* 1987 — Марк Шагал
* 1989 — Францыск Скарына
* 1991 — Княгіня Вольга
* 2000 — Уладзімір Караткевіч

За 60-гадовы творчы шлях мастак стварыў больш за 900 твораў, якія неаднаразова экспанаваліся на мастацкіх выставах у Беларусі, на тэрыторыі былога Савецкага Саюза, за мяжой. Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь, фондзе Беларускага саюза мастакоў. Вялікая колькасць работ У. Кухарава знаходзіцца ў музеях і карцінных галерэях, прыватных калекцыях у Германіі, Італіі, Японіі, Польшчы, Літве, Латвіі, Францыі, Ізраілі, ЗША.

## Літаратура 
*  — С. 62.
* *Цыбульский, М. Л.* Кухарев Владимир Иванович // Регионы Беларуси : энцикл. : в 7 т. / редкол.: Т. В. Белова (гл. ред.) [и др.]. — Мн. : Беларус. Энцыкл. імя П. Броўкі, 2011. — Т. 2 : Витебская область. Кн. 2. — С. 16.
* 

Катэгорыя:Мастакі Беларусі
Катэгорыя:Мастакі XX стагоддзя
Катэгорыя:Выпускнікі Віцебскага Народнага мастацкага вучылішча
Катэгорыя:Члены Саюза мастакоў БССР
Катэгорыя:Вучні Фёдара Фогта
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Віцебскім раёне
Расійская Прэм’ер-ліга

**Расійская Прэм’ер-ліга** (), альбо **СОГАЗ чэмпіянат Расіі па футболе сярод каманд клубаў Прэм’ер-Лігі** () — найвышэйшы дывізіён сістэмы футбольных ліг Расіі.

## Гісторыя 
### Расійская імперыя 
Рэгулярныя футбольныя турніры на тэрыторыі Расійскай імперыі першапачаткова праводзіліся толькі ў Санкт-Пецярбургу. Першы чэмпіянат быў праведзены ў 1901 годзе. У рамках першынства разыгрываўся кубак Аспдэна, названы па імі англійскага прадпрымальніка, заснаваўшага прыз.

З пачатку 10-х гадоў XX стагоддзя гарадскія чэмпіянаты пачынаюць праводзіцца ў многіх гарадах імперыі, у тым ліку і ў Маскве.

У 1912—1914 гадах Усерасійскім футбольным саюзам (УФС) праводзіліся чэмпіянаты паміж камандамі гарадоў.

### РСФСР, СССР 
Пасля рэвалюцыі ў Савецкай Расіі былі праведзены чэмпіянаты 1920 і 1922. Пасля ўтварэння СССР у 1922 годзе сталі праводзіцца чэмпіянаты СССР.

## Сучасная гісторыя 
Пасля распаду СССР у 1991 годзе былыя савецкія рэспублікі пачалі праводзіць незалежныя футбольныя чэмпіянаты. У савецкай Вышэйшай лізе было недастаткова расійскіх клубаў, каб скласці лігу. Таму ў 1992 годзе ў расійскай Вышэйшай лізе спаборнічалі 20 расійскіх клубаў з вышэйшай (6 каманд), першай (11) і другой (3) ліг чэмпіянату СССР. Для памяншэння агульнай колькасці матчаў каманды былі падзеленыя на дзве групы. Колькасць каманд у Вышэйшай лізе была паступова скарочана: 18 ў 1993 годзе і 16 у 1994 годзе. З тых часоў Вышэйшы дывізіён (і Прэм’ер-Ліга) складаецца з 16 клубаў, за выключэннем эксперыменту ў 1996 і 1997 гадах, калі каманд было 18.

У першую дзесяцігодку існавання расійскага першынства дамінуючай сілай у Вышэйшым дывізіёне быў маскоўскі «Спартак», які выйграў дзевяць чэмпіянатаў за дзесяць гадоў. Адзіны, акрамя «Спартака», клуб, які стаў за гэты час чэмпіёнам — «Спартак-Аланія» (Уладзікаўказ) (у сезоне 1995 года).

У агульнай складанасці ў чэмпіянатах Расіі ў розныя гады выступалі 50 каманд, якія прадстаўлялі 32 суб’екта Расійскай Федэрацыі: Масква (7 каманд), Краснадарскі край (5), Ніжагародская вобласць (3), Маскоўская вобласць (2), Самарская вобласць (2), Валгаградская вобласць (2), Прыморскі край (2), Татарстан (2), Санкт-Пецярбург, Растоўская вобласць, Яраслаўская вобласць, Свярдлоўская вобласць, Калінінградская вобласць, Варонежская вобласць, Новасібірская вобласць, Томская вобласць, Цюменская вобласць, Саратаўская вобласць, Тульская вобласць, Арэнбургская вобласць, Стаўрапольскі край, Пермскі край, Паўночная Асеція, Калмыкія, Дагестан, Башкартастан, Кабардзіна-Балкарыя, Чачня, Мардовія, Ленінградская вобласць, Хабараўскі край, Краснаярскі край, Тамбоўская вобласць.

### Тытульныя спонсары 
* 1995—1997 Stimorol
* 1998—2000 Pepsi
* 2006—2010 Росгосстрах
* 2011—н.ч. СОГАЗ

## Прызёры 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт РФПЛ

Прэм’ер-ліга
Расія
Прэм’ер-ліга
Трдзельнік

]]

**Трдзе́льнік** () або **скаліцкі трдзельнік** () — традыцыйная славацкая страва, салодкая выпечка, якая паходзіць з рэгіёна Загор'е. Вырабляецца з абкручанага вакол кія цеста, пасмажанага на грылі і пасыпанага цукрам, змяшаным з арэхамі і карыцай.

Славацкі трдзельнік — першая славацкая страва, якая атрымала  Еўрасаюза. Такую назву могуць мець толькі трдзельнікі, вырабленыя на тэрыторыі раёнаў Скаліца і Сеніца, абмежаваным рэкамі Морава, Цепліца і Міява і мяжой з Чэхіяй.

## Гісторыя 
Прыгатаванне трдзельніка ў раёне Скаліцы вядомае ўжо з пачатку XIX стагоддзя. Граф , адстаўны венгерскі генерал, які быў паэтам і філосафам, жыў у Скаліцы ў канцы XVIII стагоддзя. З сабой ён прывёз рэцэпт трдзельніка з Сяміграддзя і значна яго змяніў. Яго страва стала вядомая пад назвай *скаліцкі трдзельнік*.

## Сучаснасць 
У цяперашні час трдзельнік — вельмі папулярная салодкая выпечка па ўсёй Славакіі, а таксама ў Чэхіі. Карыстаецца папулярнасцю падчас кірмашоў і фестаў. Прадаецца таксама ў Венгрыі і ў іншых рэгіёнах пражывання этнічных венграў (напрыклад, у Ваяводзіне).

## Гл. таксама 
* Кюрцёшкалач
* Сенкач

## Спасылкі 
* Гісторыя скаліцкага трдзельніка 
* Goeasteurope  

Катэгорыя:Славацкая кухня
Катэгорыя:Выпечка
Свята-Параскева-Пятніцкая царква

**Свята-Параскева-Пятніцкая царква**

* Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Арэхава, 1792)
* Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Арэхава, 1998)
* Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Бастынь)
* Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Беражное)
* Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Вербавічы)
* Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Гнеўчыцы)
* Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Дзівін)
* Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Збірагі)
* Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Лепель)
* Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Мікалаева)
* Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Мясяцічы)
* Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Опаль)
* Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Садовы)
* Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Старадзевяткавічы)
* Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Сядзельнікі)
* Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Чэрніхава)

Катэгорыя:Храмы Святой Параскевы Пятніцы
Палата абшчын

**Пала́та абшчы́н**, больш правільна **Пала́та грама́д** () — назва адной з палат Парламента Вялікабрытаніі і адной з палат Парламента Канады.

У двухпалатным парламенце Вэстмінстэрскай сістэмы Палатай абшчын гістарычна называлася Ніжняя палата. Палата абшчын звычайна мае нашмат больш паўнамоцтваў, чым Верхняя палата (Сенат у Канадзе ці Палата лордаў у Злучаным каралеўстве). Глава партыі большасці ў Палаце абшчын звычайна становіцца прэм'ер-міністрам.

Большасць дзяржаў з Вэстмінстэрскай сістэмай пазней змянілі назвы сваіх ніжніх палат на Палату прадстаўнікоў. Станам на 2015 год існуе толькі дзве Палаты абшчын:

* Брытанская Палата абшчын (у лонданскім Вэстмінстэрскім палацы)
* Палата абшчын Канады (на Парламенцкім узгорку ў Атаве)

Палатай абшчын называлася таксама Ніжняя палата Ірландыі да яе роспуску паводле Закону аб аб’яднанні 1801 і Парламент паўднёвай Ірландыі ў 1920, які пазней быў заменены Дол-Эарынам (Палатай прадстаўнікоў, Dáil Éireann) Ірландскай свабоднай дзяржавы. Акрамя таго, Палатай абшчын называлася Ніжняя палата Паўночнай Ірландыі да яе роспуску ў 1972.

## Крыніцы 
**Каментарыі**

Катэгорыя:Палітыка Канады
Катэгорыя:Палітыка Вялікабрытаніі
Шамбала (значэнні)

* Шамбала — міфічная краіна ў Тыбеце, Гімалаях або прылягаючых рэгіёнах.
* Шамбала — народ банту ў Танзаніі.
* Шамбала — мова банту, на якой размаўляе аднаіменны народ.
Лорд-захавальнік Малой пячаткі

**Лорд-захава́льнік Мало́й пяча́ткі** () — адна з найстарэйшых пасад у англійскім, а затым і ў брытанскім урадзе.

## Гісторыя і паўнамоцтвы 
Першапачаткова Лорд-захавальнік Малой пячаткі адказваў за захаванасць асабістай пячаткі караля Англіі. У наш час ён з’яўляецца 5-м па рангу сярод Вышэйшых саноўнікаў дзяржавы і з’яўляецца адным з вышэйшых чыноўнікаў Вялікабрытаніі. У гісторыі краіны носьбіты гэтага тытула былі найбольш уплывовымі саноўнікамі, таму што ў мінулым не існавала сучаснай іерархіі чынавенства, і Лорд-захавальнік Малой пячаткі мог займаць самую высокую ўрадавую пасаду (як і Лорд-канцлер ці Першы лорд казначэйства (Лорд-скарбнік). У рэдкіх выпадках англійскай гісторыі пасада Лорда-захавальніка Малой пячаткі замяшчалі спецыяльна створаныя камісіі.

У наш час Лорд-захавальнік Малой пячаткі прызначаецца каралём (каралевай) Вялікабрытаніі па прапанове прэм'ер-міністра. Звычайна гэту пасаду займаюць Старшыні Палаты абшчын ці Палаты лордаў парламента Вялікабрытаніі. Становішча Лорда-захавальніка Малой пячаткі адпавядае пасадзе міністра без партфеля. Акрамя Лорда-захавальніка Малой пячаткі ў Вялікабрытаніі існуе таксама пасада Лорда-захавальніка Вялікай пячаткі (афіцыйнай пячаткі дзяржавы).

З 2014 года лордам-захавальнікам Малой пячаткі з’яўляецца Ціна, баранэса Стоўэл Бістанская.

## Найбольш вядомыя Лорды-захавальнікі Малой пячаткі 
* Уільям Мелтан (1307—1312)
* Томас Балейн (1530—1536)
* Томас Кромвель (1536—1540)
* Фрэнсіс Бэкан (1617—1621)
* Чарлз Спенсер (1755)
* Джон Расел (1761—1763)
* Джордж Спенсер (1763—1765)
* Уільям Піт (1766—1768)
* Агастас Фіц-Рой (1771—1775)
* Джордж Кэмпбел (1853—1855)
* Бенджамін Дызраэлі (1876—1878)
* Арчыбальд Філіп Прымраўз (1885)
* Уільям Гладстан (1886)
* Роберт Гаскойн-Сесіл (1902)
* Артур Джэймс Бальфур (1902—1903)
* Джозеф Осцін Чэмберлен (1921—1922)
* Стэнлі Болдуін (1932—1934)
* Энтані Ідэн (1934—1935)
* Клемент Этлі (1940—1942)
* Айвар Рычард (1997—1998)

Катэгорыя:Тытулы
Катэгорыя:Вышэйшыя цырыманіяльныя пасады Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Спісы англічан
Катэгорыя:Міністры ўрада Вялікабрытаніі
Матывацыя

**Матывацыя** ( — рухаю) — заахвочванне асобы да жвавай дзейнасці дзеля задаваленнення патрэбы ў даброце і спрыяльных абставінах жыцця. Спалучае ўнутраныя і знешнія ўмовы, што выклікаюць накіраванасць дзеяння на азначаны прадмет. Ёсць асабіста значным пабуджэннем, што адпавядае глыбіннай патрэбе асобы. Развіваецца праз пераўтварэнне і ўзмацненне прадметнай дзейнасці. Чыннікам выступае вытворчасць даброты. Увасабляе прадметную зацікаўленасць, ідэал і каштоўнасць. Залежыць ад валявых якасцей, выхавання, каштоўнаснай скіраванасці і будовы маральнай свядомасці асобы. Выяўляе светапоглядныя ўстаноўкі і правілы дзейнасці чалавека. З’яўляецца асноўным прадметам вывучэння ў псіхалогіі асобы.

## Віды 
* Паводле іерархіі: агульная (адлюстроўвае накіраванасць развіцця асобы) і сытуатыўная (задавальненне прыватнай патрэбы).
* Паводле віду дзейнасці: камунікацыйная, пазнавальная і пераўтваральная.
* Паводле прадмета насычэння: духоўная і рэчыўная.
* Паводле ўсведамлення: адпаведная (мэта), неадпаведная (матываванне), неўсвядомленая.

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Псіхалогія асобы
Катэгорыя:Тэорыя дзейнасці
Катэгорыя:Кіраванне персаналам
Катэгорыя:Псіхалагічныя паняцці
Вясна (значэнні)

Назву **Вясна** маюць:

* Вясна — адна з чатырох пор года паміж зімой і летам
* Вясна — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі
* Вясна — беларускі праваабарончы цэнтр
* «Вясна» — штомесячны літаратурны дадатак да газеты «Камуніст» (г. Бабруйск).
Шамбала (міфалогія)

**Ша́мбала** — міфічная краіна, схаваная ў Гімалаях.

Упершыню згадваецца ў будысцкім тэксце Калачакра (XI ст.), згодна з якім, калі наступіць Канец Света, Шамбала стане апошняй цытадэллю сапраўднай Дхармы ў вайне з ордамі варвараў. Шамбала згадваецца ў тэкстах старадаўняй культуры заходняга Тыбету Жан Жун. Таксама падобная краіна з'яўляецца ў рэлігійных тэкстах дабудыйскага рэлігійнага вучэння Тыбету Бон.

Згодна з *ірана-тыбецкай картаграфічнай традыцыяй*, пад паняццем Шамбала маецца на ўвазе эпоха панавання Сірыі. Сірыя па персідску называецца Шам, а слова «*бала*» азначае «*верх*», «*уверх*». Такім чынам, Шамбала перакладаецца як «панаванне Сірыі», што і адпавядала рэчаіснасці ў перыяд III-II стст. да н.э.

З Шамбалай звязана велізарная колькасць міфаў, што асабліва тычыцца *інда-тыбецкай гістарычнай традыцыі*. Напрыклад, Шамбала можа ўспрымацца як стан душы, злучэнне чалавека з Богам. Гэта значыць знайсці Шамбалу азначае дасягнуць прасвятлення.

## Гл. таксама 
* Атлантыда
* Гіпербарэя
* Шангры-Ла

Катэгорыя:Міфалогія
Катэгорыя:Будызм
Перакачаўнік

**Перака́чаўнік** — страва беларускіх татараў, пірог з вялікай колькасці пластоў тонка раскачанага цеста без дражджэй.

20 ліпеня 2005 страва ўнесеная ў спіс традыцыйных страваў польскай кухні, які вядзе Міністэрства сельскай гаспадаркі Польшчы, гэты спіс мае толькі прэстыжны характар. Прадукт занесены таксама ў , які вядзе Еўрапейская камісія, што гарантуе яму абарону ва ўсім Еўрасаюзе.

## Рэцэпт 
### Інгрэдыенты 
*Цеста:*
* мука — 1 кг
* масла — 250 г
* смятана — 1 шклянка
* яйкі — 3—4 шт.
* сода — 2 лыжкі
* соль
* цукар

*Фарш мясны:*
* фарш ялавічны ці барані — 1 кг
* цыбуля — 4 шт.
* соль
* перац
* молатая папрыка

*Фарш салодкі:*
* яблыкі, або тлусты тварог, або слівы, або сыр — 1 кг
* разынкі — 1 жменя
* цукар — 2 лыжкі
* сок з лімона
* алей для смажання ў фрытуры

З мукі, паловы масла, смятаны, яек, соды і цукру (для салодкай начынкі; але солі і перцу — у выпадку мясной начынкі) старанна замяшаць вельмі крутое — гэтак званае макароннае, з найменшай колькасцю вады (каля 25—35 % ад агульнай вагі цеста ці ўдвая менш, чым здольная звязаць пшанічная мука) — цеста, даліваючы пакрысе ваду па меры патрэбы. Падзяліць цеста на 4 часткі, кожную раскачаць у як мага больш тонкія пласты. Змяшаць кампаненты фаршу паміж сабой. Нашмараваць асобныя бліны маслам і закрасамі, выкласці фарш, зверху пакласці наступны блін і г. д. Скруціць у рулет, які затым звіваецца ў спіраль накшталт «слімака», зляпіць краі. Смажыць у рондлі ў вялікай колькасці алею (які мусіць цалкам пакрываць перакачаўнік), мясны — каля дзвюх гадзін, салодкі — крыху меней.

Чым больш далікатнымі атрымаюцца бліны і чым драбней пасечанае мяса, тым смачнейшым будзе гэты старадаўні беларуска‑татарскі пірог. Гатовы прадукт, паводле зарэгістраванага польскага стандарту, мае каля 30 см у дыяметры і важыць каля 3 кг.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Беларуская кухня
Катэгорыя:Татарская кухня
Катэгорыя:Польская кухня
Ірвяніца (значэнні)

**Ірвяні́ца** — тапонім:

* Ірвяніца — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці
* Ірвяніца — рака ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці, левы прыток ракі Мярэя
Цэпеліны

**Цэпеліны** () — літоўская нацыянальная страва.

Назва страва ад падабенства формы да дырыжабля. Гатуюць з цёртай бульбы, звычайна начыняюць мясам. Таксама як начынкі ўжываюць тварог, грыбы і скваркі. Даўжыня 10-20 см, залежыць ад месца гатавання — на захадзе Літвы цэпеліны большыя за гатаваныя на ўсходзе. Падаюць цёплымі, палітымі смятанай або соусам.

## Рэцэпт 
Інгрэдыенты: 1 кг сырой бульбы, 3-4 вараныя бульбіны, соль.

Ачышчаную бульбу нацерці, адціснуць. Сок не выліваць, пачакаць пакуль асядзе крухмал. Вараную бульбу патаўчы. Сырую, вараную бульбу і крухмал змяшаць, пасаліць. З 80 гр цеста зрабіць аладку на далоні, пакласці начынку, краі добра сціснуць і сфармаваць даўгаваты цэпелін. Пакласці ў пасолены кіпень і гатаваць 20-25 хвілін.

; Начынкі для цэпелінаў

* Мясная: 300 гр мяса, 1 ст. лыжка смятаны, маяран або молаты перац, соль.
* Тварожная: 300 гр тварагу, 1 яйка, 1 ст. лыжка смятаны, 20 гр сала, 1/2 ч. лыжкі мяты, соль.
* Грыбная: 50 гр сушаных грыбоў, 2 цыбуліны, 100 гр вэнджанага сала, 2 ст. лыжкі молатых сухароў, 1 яйка, соль.

Катэгорыя:Стравы з бульбы
Катэгорыя:Літоўская кухня
Візавая палітыка Расіі

Для ўезду на тэрыторыю Расійскай Федэрацыі грамадзянам большасці краін патрабуецца своечасовае атрыманне візы. Грамадзянам некаторых краін віза для ўезду ў краіну не патрабуецца. Для грамадзян Беларусі з Расіяй дзейнічае безвізавы рэжым.

## Візы 
Расійская віза ўяўляе сабой наклейку, прызначаную для ўклейвання ў пашпарт. Імя ўладальніка візы транскрыбуецца кірыліцай. Загалоўкі палёў дадзены на рускай і англійскай мовах, аднак запаўняюцца палі толькі па-руску. Паласа ўтрымлівае напісанне імені ў транслітарацыі кірыліцы на лацінку, якое можа адрознівацца ад напісання імені ў адпаведным полі візы (прыклад: Christoph → Kpыстoф → Kristof).

; Патрабаванні да фота на візу для Расіі

* Нейтральная міміка
* Каляровасць
* Твар накіраваны проста наперад, цалкам бачны
* Фон белы або светлага колеру
* Абодва вока расплюшчаны 
* Акуляры, навушнікі і іншыя прадметы не дапускаюцца
* Зроблена не болей за паўгода да падачы на візу
* Звычайнае адзенне. Фота ў экстравагантным адзенні могуць адхіліць. Аднак рэлігійнае адзенне дазволена.

Катэгорыя:Знешняя палітыка Расіі
Адміністрацыйны падзел Намібіі

thumb|right|350px|Адміністрацыйная карта Намібіі.
**Адміністрацыйны падзел Намібіі** — падзел тэрыторыі Намібіі на пэўныя часткі ў мэтах эфектыўнай арганізацыі дзяржаўнага кіравання і мясцовага самакіравання.

У 1977—1992 гг. Намібія была падзелена на 26 акруг. У жніўні 1992 года акругі былі рэарганізаваны ў 13 абласцей (regions), якія ў сваю чаргу былі падзелены на 102 выбарчыя акругі (constituencies). У 2002 годзе колькасць выбарчых акруг павялічана да 107. 9 жніўня 2013 года вобласць Акаванга падзелена на Усходняе Каванга і Заходняе Каванга.

## Вобласці Намібіі 
* **Код**: код вобласці паводле стандарту ISO 3166-2:NA.

## Спасылкі 
* Вобласці Намібіі на сайце Statoids.com 


Катэгорыя:Спісы:Намібія
Міжнародная федэрацыя кінапрэсы

**Міжнародная федэрацыя кінапрэсы** (абр. **ФІПРЭСІ́**, *FIPRESCI*, ) — міжнародная арганізацыя, якая аб'ядноўвае кінакрытыкаў і кіназнаўцаў розных краін свету. Заснавана 6 чэрвеня 1930 года ў Парыжы. Мэта арганізацыі — спрыяць развіццю сусветнага кінамастацтва, а таксама адстойваць інтарэсы прафесіяналаў, што пішуць пра кіно. Генеральная асамблея ФІПРЭСІ знаходзіцца ў Італіі. Афіцыйныя мовы ФІПРЭСІ — англійская і французская.
Мае свой анлайнавы кінематаграфічны часопіс пад назвай *Undercurrents*, які выпускаецца кінакрытыкам Крысам Фудзівара.

## Прыз ФІПРЭСІ 
Міжнародная федэрацыя кінапрэсы мае сваю спецыяльную ўзнагароду (), якая мае выгляд дыплома з імем рэжысёра і назвай фільма. Прысуджаецца ўзнагарода спецыяльным журы, якое складаецца прынамсі з трох, але не больш чым з дзевяці членаў ФІПРЭСІ, якія абавязкова павінны быць з розных краін. Уручаецца дыплом на міжнародных кінафестывалях (такіх як Канскі кінафестываль або кінафестываль у Венецыі). Прэміі ФІПРЭСІ маюць значную вагу ў кінематаграфічным свеце.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт ФІПРЭСІ

Катэгорыя:Кінематограф
Катэгорыя:Міжнародныя арганізацыі
Катэгорыя:Крытыка ў мастацтве
Папрыка (значэнні)

* Папрыка, спецыя — парашкападобная прыправа
* Папрыка — агароднінны або салодкі перац (Capsicum annuum) — расліна роду струкавы перац (Capsicum), сямейства паслёнавых (Solanaceae)
* **«Папрыка»** — кінафільм рэжысёра Цінто Браса 1991 года.
* **«Папрыка»** — японскі анімацыйны фільм 2006 года.
Свята-Троіцкая царква (Дзераўная)

**Свята-Троіцкая царква** — помнік народнага драўлянага дойлідства ў в. Дзераўная, Слонімскі раён.

## Гісторыя 
Пабудавана ў цэнтры вёскі ў 1914 годзе з дрэва на месцы храма 1745 года.

## Архітэктура 
Прамавугольны ў плане з двухсхільным дахам аб'ём храма пераходзіць у трохгранную апсіду. З боку галоўнага фасада — шатровая двух'ярусная званіца (васьмярык на чацверыку) з цыбулепадобнай галоўкай. Аналагічная ёй вежачка завяршае вальмавы дах апсіды. Фасады гарызантальна ашаляваны, прарэзаны лучковымі аконнымі праёмамі. Галоўны ўваход праз прамавугольны ў плане тамбур з двухсхільным дахам.

## Літаратура 
* Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Слонімскага раёна. — Мн.: БЕЛТА, 2004.— 752 с. — стар. 676.
* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

## Спасылкі 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Дзераўная (Слонімскі раён)
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Слонімскага раёна
Катэгорыя:Помнікі беларускага народнага дойлідства
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Катэгорыя:Храмы Навагрудскай епархіі
Катэгорыя:1914 год у Беларусі
Цэпелін (значэнні)

**Цэпелі́н:**

* Фердынанд фон Цэпелін — нямецкі граф, піянер дырыжабляў жорсткай сістэмы.

* Цэпелін — тып жорсткіх дырыжабляў нямецкай фірмы «Люфтшыфбаў Цэпелін ГмбХ».

* Граф Цэпелін — нямецкі авіяносец часоў Другой сусветнай вайны.

* Цэпелін — нямецкая выведвальная аперацыя ў Другой сусветнай вайне.

* «Led Zeppelin» — рок-гурт 1960-х — 1970-х гг.

* Цэпеліны — страва нацыянальнай літоўскай кухні. Уяўляе сабой вялікія зразы: звонку бульба, унутры мясная начынка.
Дарога, якую ён выбірае

**«Дарога, якую ён выбірае»** (, ) — бразільская драма Даніэла Рыбейру пра ўзаемаадносіны падлеткаў, знятая па матывах кароткаметражнага фільма 2010 года «Я не хачу ісці адзін» (). Фільм—удзельнік Берлінскага кінафестывалю 2014 года (там 10 лютага адбылася прэм'ера), атрымаў прыз *Teddy* у катэгорыі «лепшы мастацкі фільм» і прыз ФІПРЭСІ. 10 красавіка прэм'ера фільма адбылася і ў Бразіліі.

## Сюжэт 
У фільме паказана жыццё сляпога хлопчыка Леанарду, якому трэба зладзіць з рэўнасцю сваёй старой сяброўкі Джаванны і адначасова паспрабаваць разабрацца ў пачуццях, якія з'явіліся да новага сябра Габрыэла.

## Акцёрскі састаў 
Катэгорыя:Фільмы паводле алфавіта
Катэгорыя:Фільмы 2014 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Бразіліі
Катэгорыя:Фільмы на партугальскай мове
Катэгорыя:Фільмы на тэматыку мужчынскай гомасексуальнасці
Катэгорыя:Фільмы — лаўрэаты прэміі «Тэдзі»
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Міжэвічы)

**Свята-Раства-Багародзіцкая царква** — праваслаўны храм, які знаходзіцца на паўночна-ўсходняй ускраіне вёскі в. Міжэвічы Слонімскага раёна.

## Гісторыя 
Пабудавана ў 1867 годзе з дрэва. Царква — помнік народнага драўлянага дойлідства.

## Архітэктура 
Двухзрубная пабудова: прамавугольны ў плане асноўны аб’ём з трохграннай алтарнай часткай і бабінец з двух’яруснай званіцай (васьмярык на васьмерыку), завершанай цыбулепадобнай галоўкай. Асноўны аб’ём накрыты двухсхільным дахам з вальмамі над алтарнай часткай. Фасады рытмічна падзелены слупамі-сцяжкамі і паўцыркульнымі аконнымі праёмамі ў простых ліштвах.

## Інтэр’ер 
Мастацка-дэкаратыўны акцэнт інтэр'ера — драўляны іканастас. Шануецца абраз «Маці Божая», які ў храме з часу яго пабудовы. Маецца фератрон пачаіку 19 ст. «Маці Божая Балезная» і «Георгій Перамоганосец», «Пакроў» (2-я палавіна 19 ст.) .

## Званіца 
Уваход на агароджаны ўчастак царквы праз драўляную двух’ярусную надваротную званіцу, якая размешчана аўтаномна на падоўжанай восі царквы. Канструкцыя званіцы каркасная. Агульныя дэталі дэкору (паўцыркульныя праёмы, шалёўка сцен) аб’ядноўваюць яе з царквой у адзіны архітэктурны ансамбль.

## Літаратура 
* Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Слонімскага раёна. — Мн.: БЕЛТА, 2004.— 752 с. — стар. 678.
* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

## Спасылкі 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Міжэвічы (Слонімскі раён)
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Слонімскага раёна
Катэгорыя:Помнікі беларускага народнага дойлідства
Катэгорыя:Храмы Навагрудскай епархіі
Катэгорыя:1867 год у Беларусі
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Касцёл Святой Барбары (Сялявічы)

**Касцёл Святой Барбары** — каталіцкі храм у аграгарадку Сялявічы Слонімскага раёна.

## Гісторыя 
Пабудаваны ў 1819 годзе на галоўнай вуліцы вёскі з дрэва. Дзейнічае. Касцёл — помнік народнага драўлянага дойлідства.

## Архітэктура 
Асноўны аб'ём прамавугольны ў плане з трохграннай алтарнай часткай. двухсхільны дах з вальмамі над апсідай завершаны з боку галоўнага фасада васьміграннай шатровай вежай. Да бакавых фасадаў далучаны прамавугольныя ў плане сакрысціі з двухсхільнымі дахамі. Сцены вертыкальная ашаляваны, арачныя аконныя праёмы ў плоскіх ліштвах. Інтэр'ер перакрыты плоскай столлю. Алтар вырашаны 4-калонным порцікам, упрыгожаны драўлянымі скульптурамі анёлаў. Над уваходам хоры на 2 слупах.

## Літаратура 
* Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Слонімскага раёна. — Мн.: БЕЛТА, 2004.— 752 с. — стар. 678.

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Помнікі беларускага народнага дойлідства
Катэгорыя:Сялявічы (Слонімскі раён)
Катэгорыя:Драўляныя касцёлы Беларусі
Катэгорыя:Касцёлы Слонімскага раёна
Катэгорыя:Касцёлы Гродзенскай дыяцэзіі
Катэгорыя:Храмы Святой Варвары
Капліца Святога Дамініка (Слонім)

**Капліца Святога Дамініка** — каталіцкае культавае збудаванне ў горадзе Слоніме (Гродзенская вобласць, Беларусь), помнік архітэктуры ракако.

## Гісторыя 
Пабудавана з цэглы ў 1745 годзе ў заходняй частцы горада, на скрыжаванні вуліц Міцкевіча і Пушкіна. У XVIII стагоддзі пры ўездзе ў горад стаялі 2 капліцы, якія былі накшталт пагранічнага знака (другая капліца не захавалася).

Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.

## Архітэктура 
Капліца Святога Дамініка — цэнтрычнае трох’яруснае цаглянае, падобнае да вежы, збудаванне. 2 ніжнія ярусы маюць квадратнае сячэнне з увагнутымі гранямі і зрэзанымі вугламі, выразна падкрэслены чарапічнымі злівамі і прафіляванымі карнізамі. Першы ярус масіўны, маналітны, устаноўлены на нізкім цокалі, другі скразны, з 4 арачнымі прасветамі (прызначаліся для пазалочанай драўлянай скульптуры святога Дамініка, не захавалася), трэці — фігурная ўвагнута-пукатая вежачка з шатровым пакрыццём.

## Літаратура 
* Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Слонімскага раёна. — Мн.: БЕЛТА, 2004.— 752 с. — С. 673
* 

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Славутасці Слоніма
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў стылі ракако
Катэгорыя:Капліцы Гродзенскай вобласці
Катэгорыя:Культавыя збудаванні Слоніма
Катэгорыя:1745 год у Беларусі
Касцёл Узвіжання Святога Крыжа і кляштар бенедыкцінак (Слонім)

**Касцёл Узвіжання Святога Крыжа і кляштар бенедыкцінак** — помнік архітэктуры класіцызму. Знаходзіцца на паўднёва-ўсходняй ускраіне Слоніма (сучасная вуліца Чырвонаармейская).

## Гісторыя 
Заснаваны ў 1669 г., у 1801 г. на месцы былых драўляных пабудоў узведзены мураваныя. Ансамбль ордэна ўключаў Крыжаўзвіжанскі касцёл (не захаваўся) і жылы корпус.

У 1920-1930-я гады ў жылым корпусе размяшчалася польская настаўніцкая семінарыя, пасля Другой Сусветнай вайны — сярэдняя школа № 1.

## Архітэктура 
Касцёл — манументальнае дзвюхвежавае збудаванне. Яго фасады былі ўпрыгожаны каланадай, у інтэр'еры — сюжэтныя фрэскавыя размалёўкі.

Да касцёла прымыкаў жылы корпус — 2 павярховы Г-падобны ў плане будынак, накрыты двухсхільным дахам. Пластыку фасадаў вызначаюць арытмічна размешчаныя лапаткі. Планіроўка галерэйная. Захаваліся часткова скляпеністыя перакрыцці. Пад будынкам на ўсю даўжыню размешчаны скляпеністыя падвалы, таксама мелі галерэйную планіроўку.

## Літаратура 
* Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Слонімскага раёна. — Мн.: БЕЛТА, 2004.— 752 с. — стар. 674.

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Колішнія касцёлы Слоніма
Катэгорыя:Колішнія кляштары Беларусі
Катэгорыя:1801 год у Беларусі
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў стылі класіцызм
Свята-Міхайлаўская царква (Вострава, Слонімскі раён)

**Свята-Міхайлаўская царква** — праваслаўная царква ў в. Вострава Слонімскага раёна.

## Гісторыя 
Пабудавана на могілках у XIX стагоддзі з дрэва. Царква — помнік народнага драўлянага дойлідства.

## Архітэктура 
Трохнефны храм з прыбудаванымі апсідай, бабінцам і званіцай. Асноўны аб'ём і прамавугольная ў плане апсіда накрыты двухсхільным дахам з вальмамі над апсідай. Над ёю — васьмігранны барабан з цыбулепадобнай галоўкай. Нізкая прыбудова да апсіды (рызніца) накрыта асобным аднасхільным дахам. Званіца прамавугольная ў плане, двух'ярусная, з шатровым завяршэннем. Бакавыя фасады з паўцыркульнымі аконнымі праёмамі. Архітэктурны дэкор сціплы: карнізы, паясы сухарыкі, вертыкальная шалёўка.

## Інтэр'ер 
У інтэр'еры васьмігранныя слупы з арачным злучэннем дзеляць прастору царквы на 3 нефы. Форма аркі выкарыстана і ў афармленні аконных праёмаў, алтарнай перагародкі, хораў.

## Літаратура 
* Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Слонімскага раёна. — Мн.: БЕЛТА, 2004.— 752 с. — стар. 679.
* Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. - Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. - 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Помнікі беларускага народнага дойлідства
Катэгорыя:Вострава (Слонімскі раён)
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Слонімскага раёна
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Катэгорыя:Храмы Святога Міхаіла
Катэгорыя:Храмы Навагрудскай епархіі
Катэгорыя:XIX стагоддзе ў Беларусі
Тэдзі (кінапрэмія)

**«Тэдзі»** () — спецыяльная ўзнагарода Берлінскага кінафестывалю, якая ўручаецца найлепшым фільмам, паказаным у рамках агляду, якія закранаюць праблемы гомасексуальных людзей.

Прэмія заснавана ў 1987 годзе нямецкімі кінематаграфістамі  Віландам Шпекам і Манфрэдам Зальцгеберам і з тых часоў уручаецца штогод. Першымі прызёрамі сталі цяпер сусветна вядомыя рэжысёры Гас Ван Сент і Педра Альмадовар, першым узнагароджаным фільмам — «Закон жадання». У 1990 годзе адбыўся першы банкет у рамках цырымоніі ўзнагароджання, які прайшоў у берлінскім гей-цэнтры *SchwuZ*. І толькі ў 1992 годзе Берлінскі кінафестываль афіцыйна зацвердзіў «Тэдзі» сваёй праграмнай часткай.

У наш час узнагарода прысуджаецца міжнародным журы з дзевяці чалавек у трох намінацыях: «найлепшы кароткаметражны фільм», «найлепшы мастацкі фільм» і «найлепшы дакументальны фільм». Сярод уладальнікаў «Тэдзі» такія рэжысёры як Дэрэк Джармен, Себасцьен Ліфшыц, Лукас Мудысан, Франсуа Азон і Тод Хейнс. У 2007 годзе таксама быў заснаваны прыз сімпатый гледачоў «Тэдзі».

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт прэміі «Тэдзі»
* Teddy — 20 гадоў прызнання 

Катэгорыя:Берлінскі кінафестываль
Катэгорыя:ЛГБТ-прэміі
Катэгорыя:ЛГБТ і кінематограф
Катэгорыя:Кінапрэміі Германіі
Катэгорыя:Мядзведзі ў культуры
Катэгорыя:З’явіліся ў 1987 годзе
Катэгорыя:1987 год у Берліне
Банкуха

**Банкуха**, **шакоціс** (, ) — торт з яечнага цеста, які гатуецца на адкрытым агні. Часцей за ўсё вясельны. Гатуецца ў Польшчы, Літве, беларускай Гродзеншчыне (Поразава, Свіслацкі раён).

Памер найбуйнейшага выпечанага шакоціса — 2,3 метра. Для яго вырабу спатрэбілася 1200 яек, 160 кг цеста.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Літоўская кухня
Катэгорыя:Польская кухня
Катэгорыя:Беларуская кухня
Катэгорыя:Пірагі
Катэгорыя:Мучныя кандытарскія вырабы
Вадацяжная вежа (Слонім)

**Вадацяжная вежа** — помнік архітэктуры ў горадзе Слонім (Гродзенская вобласць, Беларусь), размешчаны па вуліцы Вакзальная. Пабудавана з цэглы ў 1922 годзе, адначасова з будынкам чыгуначнага вакзала, разам з якім складае адзіны архітэктурны ансамбль.

## Архітэктура 
Трох’яруснае васьміграннае ў сячэнні збудаванне мае пластычныя архітэктурныя формы. Першы ярус — гэта магутнае аснаванне з вуглавымі контрфорсамі і маналітнымі плоскасцямі сцен. Звужаны да верху стройны другі ярус выкарыстаны як апора для трэцяга — верхняга аб’ёму, у якім размяшчаўся рэзервуар з вадой. Яго гранёная «чаша» завершана пластычным шатровым дахам з «заломам» і слухавымі вокнамі.

## Літаратура 
* *Караткевіч В. Б., Кулагін А. М.* Помнікі Слоніма. — Мінск: Навука і тэхніка, 1983.

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Вадацяжныя вежы
Катэгорыя:Вежы Беларусі
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў стылі мадэрн
Катэгорыя:Славутасці Слоніма
Цай Лунь

**Цай Лунь** (; —) — кітайскі саноўнік дынастыі Хань, якому прыпісваецца вынаходства паперы.

## Біяграфія 
Цай Лунь нарадзіўся ў горадзе Лэйян цяперашняй акругі Хэньян правінцыі Хунань. У 75 еўнухам трапіў у імператарскі палац. У 105 падаў даклад аб удасканаленні тэхналогіі вытворчасці паперы, які увянчаў яго дзейнасць. Імператар Хэ Дзі (Лю Чжао) надаў яму высокі тытул міністра і багацце. Прайграўшы ў палацавай інтрызе пры імператары Ань Дзі, пакончыў жыццё самагубствам, выпіўшы яд.

## Гісторыя вынаходніцтва 
Да Цай Луня паперу ў Кітаі рабілі з пянькі (валокны сцяблін канаплі), а яшчэ раней з шоўку, які выраблялі з бракаваных коканаў шаўкапраду.

Цай Лунь растоўк валокны шаўкоўніцы, драўняную залу, анучы і пяньку. Усё гэта ён змяшаў з вадой і атрыманую масу выклаў на форму (драўляная рама і сіта з бамбука). Пасля сушкі на сонцы, ён гэтую масу разгладзіў з дапамогай камянёў. У выніку атрымаліся трывалыя аркушы паперы.

Пасля вынаходніцтва Цай Луня, працэс вытворчасці паперы стаў хутка ўдасканальвацца. Сталі дадаваць для павышэння трываласці крухмал, клей, натуральныя фарбавальнікі і т. д.

Image:Making_Paper 1.PNG|1
Image:Making_Paper 2.PNG|2
Image:Making_Paper 3.PNG|3
Image:Making_Paper 4.PNG|4
Image:Making_Paper 5.PNG|5

## Літаратура 
* Б.Байер, У. Бирштайн и др. История человечества 2002 ISBN 5-17-012785-5

Катэгорыя:Вучоныя Кітая
Слонімскі чыгуначны вакзал

**Будынак вакзала** — помнік архітэктуры неабарока ў Слоніме. Размешчаны па адрасе вул. Вакзальная, 11. Пабудаваны ў 1922 г. з цэглы. Разам з вадацяжнай вежай, узведзенай у стылі мадэрн, складае адзіны архітэктурны ансамбль.

## Архітэктура 
Вакзал уяўляе сабой прамавугольны ў плане мураваны будынак з мансардавым дахам складанага пластычнага малюнка.

Прасторавае развіццё кампазіцыі дасягаецца трохступеньчатым павышэннем аб'ёмаў, якое нарастае да цэнтра: ад адносна нізкіх бакавых крылаў праз цэнтральны аб'ём да мансардавага паверха.

У архітэктуры выкарыстаны стылізаваныя элементы барока. Франтальныя фасады маёць па цэнтры 2-павярховыя рызаліты з фігурнымі франтонамі, дэкарыраванымі валютамі, шарамі на пастаментах, філянговымі парапетамі. аднапавярховы аб'ём уваходнага тамбура завершаны «разарваным» франтонам. Фасады дэкарыраваны рустам, расчлянёны прамавугольнымі і арачнымі высокімі аконнымі і дзвярнымі праёмамі. Планіроўка калідорна-анфіладная. Квадратны ў плане вестыбюль у цэнтры кароткімі пераходамі злучаны з касавай залай, залай чакання. Службовыя памяшканні маюць асобныя ўваходы ў тарцах будынка. Цэнтральная лесвіца звязвае вестыбюль са службовым мансардавым паверхам.

## Літаратура 
* 
* Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Слонімскага раёна. — Мн.: БЕЛТА, 2004.— 752 с. — стар. 679.
* 
* 

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Слонім
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў стылі неабарока
Чыгуначны вакзал
Першае пакаленне гульнявых сістэм

**Першае пакаленне відэакансоляў** пачалося ў 1972 з рэліза «Magnavox Odyssey» і працягвалася да 1977, калі вытворцы прыставак тыпу «pong» пакінулі рынак з-за поспеху кансоляў, заснаваных на мікрапрацэсарах.

## Гульнявыя сістэмы першага пакалення
*Magnavox Odyssey (1972―1975)
*Atari Pong (1975―1977)
*Philips Tele-Spiel ES-2201 (1975―1976)
*Серыя Magnavox Odyssey (1975―1977)
*APF TV Fun (1976―1977)
*Coleco Telstar (1976―1979)
*Nintendo Color TV Game (1977)

Катэгорыя:Гісторыя камп’ютарных гульняў
Катэгорыя:Гульнявыя прыстаўкі
Новая Рудня

Назву **Но́вая Ру́дня** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Гомельская вобласць
** Новая Рудня — вёска ў Ельскім раёне
* Гродзенская вобласць
** Новая Рудня — хутар у Смаргонскім раёне
### Расія 
* Новая Рудня (Хіславіцкі раён)
1880-я

## Падзеі 
* у гэтыя гады адбылася вынаходніцтва электрычнага асвятлення.
* пачатак вытворчасці аўтамабіляў Карла Бенца, Готліба Крайслера, Майбаха.
* пачатак вытворчасці фанографаў.
* пачатак будаўніцтва Панамскага каналу.
* Генрых Рудольф Герц адкрыў фотаэфект.
* Марк Твэн апублікаваў «Прыгоды Гекельберы Фіна».
* Артур Конан Дойл апублікаваў першыя расказы з серыі «Шэрлак Холмс».
* адбылося вывяржэнне вулкана Кракатаў у Інданезіі, якое каштавала жыцця 36 000 чалавек.

## Спасылкі
Савецкая школа

**«Савецкая школа»** — педагагічны часопіс, заснаваны ў 1940 годзе.

Выдаваўся да 1960 года (з перапынкам 1945—1948 гады). Адзін з папярэднікаў часопіса «Народная асвета» (1924)

Адказным рэдактарам быў прызначаны вядомы вучоны-педагог, будучы намеснік наркама асветы БССР С. А. Умрэйка.

З трэцяга нумара часопіса з 1952 па 1959 год новым адказным рэдактарам стаў А. Ц. Васілеўскі.

Асноўнымі рубрыкамі часопіса былі: «З вопыту работы», «Кансультацыя», «Крытыка і бібліяграфія», «Кніжныя навіны», «Хроніка», «У дапамогу настаўніку», «Аб мерах павышэння паспяховасці вучняў», «Нам пішуць», «Аб падрыхтоўцы вучняў да практычнай дзейнасці», «Адказы чытачам». Гісторыя «Савецкай школы» — гэта гісторыя народнай асветы БССР ў 1948—1959 гадах.

Многія матэрыялы часопіса яшчэ і сёння не страцілі сваёй актуальнасці і каштоўнасці, метадычнай і навуковай значнасці. Гэтай высокай ацэнкі заслугоўваюць артыкулы М. Лявіцкага «Барацьба з фармалізмам — задача настаўніка савецкай школы», Д. Садоўскага «Аб эстэтычным выхаванні школьнікаў», выкладчыка фізікі СШ № 42 г. Мінска Я. Мельцэрзона, вучань якога Жарэс Алфёраў стаў лаурэатам Нобелеўскай прэміі, «Аб дэманстрацыях пры вывучэнні ўласцівасцей газаў», М. Дарафеенкі «Матэматычная культура вучняў сямігадовай школы», М. Гурскага «Культура мовы і выразнае чытанне ў школе», Ф. Кітуновіча «Сувязь тэорыі з практыкай пры вывучэнні фізікі ў сямігадовай школе», кандыдата педагагічных навук Н. Барысавай «Аб некаторых пытаннях актывізацыі навучання», А. Рымарава «Значэнне асабістых якасцей педагога ў справе навучання і выхавання вучняў», Я. Мараша «Аб навучанні перакладу з замежнай мовы», О. Вадэйкі «Змест і арганізацыя работы педсавета школы», І. Рыданавай «Аб індывідуальным падыходзе да вучняў пры апытанні», кандыдата педагагічных навук Т. Кароткінай «Работа класнага кіраўніка над павышэннем ведаў вучняў».

Катэгорыя:Часопісы Беларусі
Кінематограф Бразіліі

**Кінематограф Бразіліі** — адзін з відаў мастацкай творчасці ў Федэратыўнай Рэспубліцы Бразілія, нацыянальны стыль і спосаб падачы кінематаграфічнага матэрыялу, а таксама эканамічныя ўзаемаадносіны, звязаныя з працэсам вытворчасці і пракатам створаных твораў.

## Гісторыя 
Вытворчасць фільмаў у Бразіліі пачалася ў 1903 годзе. У 1915 годзе была створана першая кінастудыя, дзе здымаліся пераважна бразільскія варыянты замежных фільмаў, экранізаваліся творы літаратуры. У першых , галоўным чынам музыкальных камедыях, здымаліся вядомыя спевакі, выкарыстоўваліся нацыяльныя музычныя мелодыі, сюжэты фільмаў былі звязаны з штогадовымі карнаваламі.

У 1940-я гады створаны кінастудыі «Атлантыка» (Рыа-дэ-Жанейра) і «Вера-Крус» (Сан-Паўлу). Найбольш значныя стужкі знялі рэжысёры , , . У 1950—1960-я гады пачалі дзейнасць рэжысёры т.зв. «новага кіно», творчасць якіх сфарміравалася пад уплывам  (,  і інш.).

У 1970—1980-я гады ўзмацніўся кантроль урада над кінапракатам з мэтай стымуляваць кінавытворчасць. Адначасова з камерцыйнымі здымаліся творы, заснаваныя на міфалагічных і фальклорных матывах, гістарычных фактах. Ствараліся карціны, у аснове якіх сур'ёзныя . Сярод лепшых фільмаў: «» (1952), «» (1953), «» (1955), «» (1956), «» (1961), «» (1962), «» (1963), «» (1966), «» (1976), «Падзенне» (1977), «» (1984).

### Сучаснасць 
## Літаратура 
* Бразілія. 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Мастацтва Бразіліі