Калыбань

**Калы́бань** (, ) — былая вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Камарынскага пассавета. На тэрыторыі Палескага радыяцыйна-экалагічнага запаведніка. На рацэ Брагінцы (прыток Дняпра).

За 41 км на поўдзень ад Брагіна, 7 км ад чыгуначнай станцыі Пасудава (на лініі Оўруч — Палтава), 171 км ад Гомеля. Транспартная сувязь па прасёлкавай, затым аўтадарозе Камарын — Брагін.

## Гісторыя 
Выяўленыя каля вёскі гарадзішча I-га тысячагоддзя да н.э. і курганны могільнік сведчаць пра засяленне мясцін са старажытнасці.

Вядома з XVIII стагоддзя як вёска ва ўладанні Патоцкіх, затым Масальскіх.

У 1876 годзе дваранін Местар меў тут 1971 дзесяціну зямлі, вадзяны і конны млыны. У 1885 годзе быў конны млын. У пажары 16 жніўня 1895 года згарэла палова вёскі. Паводле перапісу 1897 года ў вёсцы хлебазапасны магазін, карчма; побач была аднайменная сядзіба. У 1908 годзе ў Савіцкай воласці Рэчыцкага павета.

З 8 снежня 1926 да 8 студзеня 1987 года — цэнтр Калыбанскага сельсавета Камарынскага, з 25 снежня 1962 — Брагінскага раёна Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 — Гомельскай акругі, з 20 лютага 1938 — Палескай, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці.

У 1929 годзе дзейнічала школа, хата-чытальня, аддзяленне спажывецкай кааперацыі. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Чырвоны араты», працавалі 3 вятракі, 2 конныя крупадрабілкі, гамарня (кузня), воўначасальня, шорная майстэрня.

Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў верасні 1943 года акупанты спалілі 265 двароў, забілі 7 жыхароў. У баі каля вёскі 23 верасня 1943 года вызначыліся камандзір артылерыйскай батарэі старшы лейтэнант І. М. Ляшэнка, камандзір роты старшы лейтэнант В. Л. Млынароў, наводчыкі гармат А. Г. Казлоў і М. Д. Ольчаў (ім нададзены званні Героя Савецкага Саюза).

У 1970 годзе была цэнтрам калгаса «Ленінскі шлях», дзейнічала сярэдняя школа, клуб, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, швейная майстэрня, 2 крамы.

Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (270 сем’яў) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы.

З 8 студзеня 1987 года па 13 снежня 1991 года вёска ўваходзіла ў склад Гдзенскага сельсавета, пасля — у адміністрацыйным падпарадкаванні Камарынскага пассавета. Ліквідавана 20 жніўня 2008 года.

Планіроўка складалася з 2 крывалінейных, амаль паралельных паміж сабой вуліц мерыдыянальнай арыентацыі. Забудова двухбаковая, драўляная, сядзібнага тыпу.

## Насельніцтва 
* 1795 год — 6 двароў.
* 1850 год — 50 двароў, 509 жыхароў.
* 1885 год — 102 двары, 549 жыхароў.
* 1908 год — 170 двароў, 928 жыхароў.
* 1929 год — 1397 жыхароў.
* 1940 год — 290 двароў.
* 1959 год — 977 жыхароў (перапіс).
* 1970 год — 741 жыхар.
* 1986 год — жыхары (270 сем’яў) пераселены.
* 2010 год — жыхароў няма.

## Славутасці 
* Гарадзішча перыяду ранняга жалезнага веку (1-е тысячагоддзе да н.э.), за 1,85 км на ўсход — паўднёвы ўсход ад былой вёскі, 1,37 км на ўсход ад аўтамабільнага моста цераз Брагінку, 3,8 км на поўдзень — паўднёвы ўсход ад чыгуначнага моста цераз Брагінку, на дзюнным узвышшы сярод левабярэжнага поплаву Брагінкі, на правым беразе яе каналізаванага прытока — .
* Курганны могільнік (6 насыпаў), за 2 км на паўднёвы захад ад вёскі, ва ўрочышчы Замосце.

## Вядомыя асобы 
* Фама Маркавіч Расюк — адзін з кіраўнікоў савецкага партызанскага руху ў Вілейскай вобласці падчас Вялікай Айчыннай вайны, камісар 4-й Беларускай партызанскай брыгады.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць / С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0