open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
UNIFIL

**Часовыя сілы ААН у Ліване** (**ЧСААНЛ**, , аббр. *United Nations Interim Force In Lebanon*) — міратворчыя сілы ААН, размешчаныя ў паўднёвым Ліване (горад Накуру), на мяжы з Ізраілем у адпаведнасці з Рэзалюцыяй Савета Бяспекі ААН № 425 ад 19 сакавіка 1978 года, якая працягвацца кожныя паўгода часовым мандатам.

Першапачатковая колькасць міратворчага кантынгенту ААН (4 тыс. чал.) і тэрміны знаходжання (шэсць месяцаў) былі вызначаны рэзалюцыяй Савета Бяспекі ААН № 426 ад 19 сакавіка 1978 года. Асноўнымі функцыямі кантынгенту ААН з’яўляліся назіранне за працэсам вываду ізраільскіх войскаў з паўднёвай часткі Лівана (ізраільскія войскі занялі паўднёвы Ліван у 1978 годзе пасля аперацыі «Літанія» і былі выведзены толькі ў маі 2000 года); аднаўленне міжнароднага міру і бяспекі ў паўднёвай частцы Лівана і аказанне дапамогі ўраду Лівана ў забеспячэнні вяртання яму эфектыўнай улады ў паўднёвай частцы краіны.

22 сакавіка 1978 года ў Ліван прыбылі першыя падраздзяленні UNIFIL, камандуючым міратворчага кантынгенту стаў генерал-маёр Э. Эрскін. Да 29 мая 1978 года колькасць сіл UNIFIL была павялічана да 4,5 тыс. вайскоўцаў. Станам на 30 лістапада 2013 года агульная колькасць міжнароднага кантынгенту ААН складала 15 000 чалавек (10 200 ваеннаслужачых 31 дзяржавы, акрамя назіральнікаў і грамадзянскіх асоб).

У святле дзейнасці UNIFIL у Ліване пасля Другой ліванскай вайны некаторымі ізраільскімі палітычнымі і ваеннымі дзеячамі выказвалася меркаванне, што сілы UNIFIL пасіўна садзейнічаюць ліванскай партыі «Хезбала» — у прыватнасці, дазваляючы ім будаваць свае ўмацаваныя пазіцыі на мяжы з Ізраілем у непасрэднай блізкасці да наглядальных пунктаў місіі. Робіцца гэта з мэтай абцяжарыць адказныя ізраільскія ўдары па пазіцыях «Хезбалв» з-за боязі выпадкова патрапіць па міратворцам. Акрамя таго, на адрас ААН раздавалася рэзкая крытыка ў сувязі з дзеяннямі міратворцаў у 2000 годзе, падчас пранікнення ўзброенных груп «Хезбалы» на тэрыторыю Ізраіля і выкрадання трох ізраільскіх салдат. Салдаты ААН, якія прысутнічалі пры нападзе, заснялі гэта на плёнку, аднак не распачалі нічога, каб перашкодзіць выкраданню. Ізраіль сцвярджае таксама, што мае доказы і больш актыўнага супрацоўніцтва UNIFIL з «Хезбалой». У прыватнасці, падчас Другой Ліванскай вайны сайт UNIFIL публікаваў дэталёвыя разведданыя аб размяшчэнні ізраільскіх падраздзяленняў, іх перамяшчэнні, узбраенні і экіпіроўцы. У той жа час інфармацыя аб «Хезбале» выглядала наступным чынам: «Ракеты запушчаны ў вялікай колькасці з розных кропак». Ізраіль сцвярджае, што ведаючы загадзя пра многія незаконныя акцыі дадзеннай партыі, сілы UNIFIL не робяць ніякіх дзеянняў для іх прадухілення.

Хезбала таксама крытыкуе UNIFIL, мяркуючы, што салдаты ААН перавышаюць свае паўнамоцтвы.

У ходзе ўварвання Ізраіля ў Ліван ў 2024 годзе «блакітныя каскі» неадразова падвяргаліся ізраільскім атакам.

## Гл. таксама
* Група беларускіх міратворцаў у Ліване

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт UNIFIL 
* UNIFIL – UN official mandate
* 

Катэгорыя:Міратворчыя місіі і аперацыі ААН
Катэгорыя:Араба-ізраільскі канфлікт
Чырвонасельскі сельсавет

**Чырвонасе́льскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Зэльвенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Чырвонае Сяло.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Пляцяніцкі сельсавет** у складзе Зэльвенскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Пляцянічы. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. З 17 красавіка 1962 года па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Слонімскага раёна. 18 сакавіка 1967 года да сельсавета далучана частка скасаванага Казловіцкага сельсавета (5 населеных пунктаў: Елка, Казловічы, Сынкавічы, Шулякі, Ярнева). 31 сакавіка 1967 года з часткі населеных пунктаў (Елка, Казловічы, Сынкавічы, Шулякі і Ярнева) утвораны Сынкавіцкі сельсавет. 21 красавіка 1969 года вёска Пляцянічы перайменавана ў Чырвонае Сяло, сельсавет перайменаваны ў Чырвонасельскі. 12 сакавіка 1973 года ў склад сельсавета з Галынкаўскага сельсавета перададзена вёска Раўтовічы. У 1977 годзе ў склад Галынкаўскага сельсавета перададзены вёскі Варонічы і Старое Сяло. 24 жніўня 1981 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Сынкавіцкага сельсавета.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 6 населеных пунктаў: вёскі Дзешкавічы, Драпаўцы, Зялёная Рошча, Раўтовічы, Чырвонае Сяло і хутар Франкова. 

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Зэльвенскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Слонімскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1981 годзе
Пазлвуд

**Па́злвуд** (; ) — старажытны лес на захадзе вострава Вялікабрытанія у графстве Глостэршыр, Англія. Пазлвуд адносіцца да групы "старажытных лясоў", што існуюць па меншай меры з 1600 года. Ужо два стагоддзі лес з'яўляецца турыстычнай славутасцю. У пачатку ХІХ стагоддзя тут былі пракладзеныя сцяжынкі для прагулак пехатою даўжынёй у адну мілю. У Пазлвудзе і яго ваколіцах можна ўбачыць дзіўныя геалагічныя фармацыі, векавечныя дрэвы, трапіць у патаемныя пячоры. 

Геалогія леса незвычайная. Тут дамінуюць фармацыі, вядомыя як Scowles, утвораныя шляхам эрозіі пячорных сістэм у каменнавугальных вапняках. Мільёны гадоў падняцця і эрозіі ўскрылі карставыя пячоры, тым самым стварыўшы мудрагелісты рэльеф. Эрозія стала добрай памочніцай старажытным гарнякам — у лесе маюцца сляды здабычы жалезнай руды адкрытым спосабам часоў Рымскай імперыі, а мо і даўнейшыя.

У 1848 годзе рабочыя знайшлі пазлвудскі скарб — больш за 3000 рымскіх манет у гліняных збанах, схаваных у адной з пячораў лесу. Адкуль яны тут узяліся — невядома.

Менавіта Пазлвуд быў адной з крыніц натхнення для Джона Толкіна, які любіў прагульвацца пакручастымі сцежкамі — лес стаў прататыпам Векавечнага лесу, Фангорна і іншых лясоў ва "Уладары пярсцёнкаў". Наведала славутаць і Джаан Роўлінг. Цяпер рысы Пазлвуда можна знайсці ў "забароненых лясах".

Катэгорыя:Геаграфія Англіі
Катэгорыя:Лясныя масівы Вялікабрытаніі
Зэльвенскі сельсавет

**Зэ́львенскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Зэльвенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — гарадскі пасёлак Зэльва (не ўваходзіць у склад).

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Зэльвенскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Бародзіцкага сельсавета. З 17 красавіка 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў складзе Ваўкавыскага раёна, з 6 студзеня 1965 года па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Мастоўскага раёна. У 1977 годзе ў склад Каралінскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (вёскі Горна, Збляны, Лаўрыновічы і хутар Медухава). 23 чэрвеня 1980 года ў склад Крамяніцкага сельсавета перададзены вёскі Аўдзеевічы, Вішнеўка, Забагонне, Мадзейкі, Пасуцічы, Савічы, Сухінічы. У 1986 годзе скасаваны хутары Амельная, Гарадзішча і Кузеры. 25 лістапада 2004 года да сельсавета далучана частка скасаванага Ялуцавіцкага сельсавета (7 населеных пунктаў: Аўдзеевічы, Вішнеўка, Забагонне, Мадзейкі, Пасуцічы, Савічы, Сухінічы).

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1615 чалавек, з іх 67,2 % — беларусы, 25,6 % — палякі, 5,0 % — рускія, 1,6 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 1208 чалавек.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ваўкавыскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Мастоўскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Жэром Лаланд

**Жазэф Жэром Лефрансуа дэ Лаланд** (; 11 ліпеня 1732, Бурк-ан-Брэс, непадалёк ад Ліёна, Францыя — 4 красавіка 1807, Парыж, Францыя) — французскі астраном.

Катэгорыя:Астраномы Францыі
Катэгорыя:Астраномы XVIII стагоддзя
Катэгорыя:Астраномы XIX стагоддзя
Катэгорыя:Члены Французскай акадэміі навук
Катэгорыя:Члены Прускай акадэміі навук
Катэгорыя:Члены Шведскай каралеўскай акадэміі навук
Катэгорыя:Члены Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук
Катэгорыя:Члены Лонданскага каралеўскага таварыства
Катэгорыя:Ганаровыя члены Санкт-Пецярбургскай акадэміі навук
Катэгорыя:Масоны Францыі
Катэгорыя:Пахаваныя на могілках Пер-Лашэз
Свята-Троіцкая царква (Лельчыцы)

**Свята-Троіцкая царква** — праваслаўная царква ў Лельчыцах.

Размешчана па адрасу Гомельская вобл., в. Лельчыцы, вул. Чырвонаармейская 15.

## Гісторыя 
Першае згадванне царквы адносіцца да 1650 года. Апекуном царквы быў віленскі біскуп Георгій Тышкевіч, які пастаянна выдзяляў сродкі на яе ўтрыманне. У 1754—1788 настаяцелем прыходу быў уніяцкі святар Стэфан Загорскі. У прыход уваходзілі вёскі Лельчыцы (40 двароў) і Ліпляны (20 двароў). Апекуном царквы ў гэты час быў віленскі біскуп Ігнацій Масальскі. У 1777 царква згарэла і на тым жа месцы пабудавана новая, драўляная, у форме прамавугольніка з трыма глухімі купаламі.

У 1795 годзе царква стала праваслаўнай. З 1803 да Лельчыцкага прыхода былі прыпісаны Міхайлаўская царква ў в. Картынічы і Уваскрасенская царква ў в. Дуброва. З 1804 Успенская царква ў в. Ліпляны таксама была прыпісана да Лельчыцкага прыхода. У 1820 быў зроблены новы іканастас, роспіс якога якога адбываўся ажно да 1849 года. У 1835 на сродкі памешчыка Іосіфа Казарына царкву адрамантавалі. У 1843 на сродкі прыхаджан была пабудавана новая званіца.

Паводле «Апісання цэркваў і прыходаў Мінскай епархіі» 1879 года Свята-Троіцкая царква была драўляная. Меліся тры купалы. Іканастас складаўся з 19 абразоў звычайнага пісьма. У званіцы, што стаяла асобна, меліся тры званы вагой каля 16, 8 і 6 кг.

Метрычныя кнігі захоўваліся з 1799, а таксама фундушныя запісы ад віленскіх біскупаў Георгія Тышкевіча 1651 года і Ігнація Масальскага 1776 года. У склад прыхода ўваходзілі вёскі Буда, Асянское, Гарновішча, Дуброва, Жмурнае, Забалацце, Картынічы, Лельчыцы, Ліпляны, Лохніца, Стары Фальварак. Усяго прыхаджан лічылася 1945 чалавек. Царкоўнай зямлі было 33 дзесяціны. Мелася тры капліцы.

У 1887 стары храм разабралі і пабудавалі новы. У 1888 царкоўнай зямлі мелася 154 дзесяціны. Новую царкву асвяцілі ў 1892 годзе. У 1913 у Лельчыцкай воласці налічвалася 13 праваслаўных храмаў, 3 сінагогі і 1 касцёл.

У 1938 годзе лельчыцкага святара рэпрэсавалі, а царкву разбурылі.

У 1991 быў зарэгістраваны Лельчыцкі прыход і створана Лельчыцкая благачынная акруга, якая ўваходзіла ў Гомельскую епархію, з 1992 у Тураўскую епархію.

Новую мураваную царкву са званіцай над уваходам і паццю купаламі пасярэдзяне асвяцілі у 2000 годзе. У 2005 годзе на тэрыторыі храма усталяваны паклонны крыж і памятная дошка, якая была асвечана ў гонар пяцігоддзя асвячэння храма.

## Літаратура 
* Кніга памяць «Лельчыцкі раён» — с. 569—570

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Лельчыцы
Лельчыцы
Катэгорыя:Колішнія ўніяцкія храмы Гомельскай вобласці
Царква
Катэгорыя:Храмы Тураўскай і Мазырскай епархіі
1732 год у гісторыі астраноміі

**1732** год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.

## Падзеі 
## Астранамічныя з’явы 
## Адкрытыя астранамічныя аб’екты 
## Нарадзіліся 
* 11 ліпеня — **Жэром Лаланд**, французскі астраном (пам. 04.04.1807).

## Памерлі 
## Зноскі 
Астраномія
Катэгорыя:Гады ў астраноміі
Богаяўленская царква (Сіманічы)

**Богаяўленская царква** — праваслаўная царква ў Сіманічах.

Размешчана па адрасу Гомельская вобл., в. Сіманічы, вул. Школьная 2.

## Гісторыя 
Першае ўспамінанне аб царкве Святой Параскевы ў Сіманічах адносіцца да 1740 года, калі віленскі біскуп Зяньковіч ахвяраваў царкве зямельны надзел. У 1806 царква згарэла. На месцы яе пабудавалі новую, якую асвяцілі толькі ў 1837 годзе, але як праваслаўную. Царква мела форму падоўжанага прамавугольніка з трыма глухімі купаламі. У 1840 годзе перабудавана званіца, а ў 1870 адрамантавалі разам з царквой.

Паводле «Апісання цэркваў і прыходаў Мінскай епархіі» 1879 года царква была драўляная, не абагравалася. Іканастас складаўся з 17 абразоў. Метрычныя кнігі захоўваліся з 1806 года. У званіцы мелася 2 званы вагой каля 40 і 32 кг кожны.

У 1916 у вёсцы акрамя праваслаўных жылі 250 габрэяў, 250 каталікоў і 58 баптыстаў.

У 1943 царква разам з вёскай была спалена. У 1991 прыход адноўлены, пабудавана мураваная царква.

## Літаратура 
* Кніга памяці «Лельчыцкі раён» — с. 571—572
## Спасылкі 
* 
* 

Сіманічы
Катэгорыя:Колішнія ўніяцкія храмы Гомельскай вобласці
Катэгорыя:Сіманічы
Катэгорыя:Храмы Тураўскай і Мазырскай епархіі
Марачынскі сельсавет

**Марачы́нскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Зэльвенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Марачы.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Крывіцкі сельсавет** у складзе Зэльвенскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Крывічы. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 25 лютага 1961 года  цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Марачы, сельсавет перайменаваны ў Марачынскі. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Мастоўскага раёна, з 25 снежня 1962 года — Ваўкавыскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — Мастоўскага раёна, з 30 ліпеня 1966 года — адноўленага Зэльвенскага раёна. 19 снежня 1974 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Дзярэчынскага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Зэльвенскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Мастоўскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ваўкавыскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1974 годзе
1827 год у гісторыі астраноміі

**1827** год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.

## Падзеі 
## Астранамічныя з’явы 
## Адкрытыя астранамічныя аб’екты 
## Нарадзіліся 
## Памерлі 
* 5 сакавіка — **П’ер-Сімон Лаплас**, французскі матэматык, фізік і астраном (нар. 23.03.1749).

## Зноскі 

Катэгорыя:Гады ў астраноміі
1795 год у гісторыі астраноміі

**1795** год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.

## Падзеі 
* 13 снежня — падзенне метэарыта ў полі ля англійскай вёскі Уолд-Ньютан (Усходні Ёркшыр).

## Астранамічныя з’явы 
## Адкрытыя астранамічныя аб’екты 
## Нарадзіліся 
## Памерлі 
## Зноскі 
Астраномія
Катэгорыя:Гады ў астраноміі
1797 год у гісторыі астраноміі

**1797** год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.

## Падзеі 
## Астранамічныя з’явы 
## Адкрытыя астранамічныя аб’екты 
## Нарадзіліся 
* 31 жніўня — Джэймс Фергюсан, амерыканскі астраном і інжынер (пам. 1867).

## Памерлі 
## Крыніцы 
Астраномія
Катэгорыя:Гады ў астраноміі
Доўгае (возера, Ушацкі раён, каля вёскі Антунова)

**До́ўгае** — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Тураўлянка, за 26 км на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 0,6 км на ўсход ад вёскі Антунова.

Плошча паверхні 0,03 км². Даўжыня 0,3 км, найбольшая шырыня 0,1 км. Даўжыня берагавой лініі 0,95 км.
Схілы катлавіны на поўдні і паўднёвым усходзе вышынёй 5–7 м, на захадзе – да 3 м, пад лесам, на поўначы невыразныя. Вакол возера забалочаная пойма шырынёй 25–-100 м.

У Доўгае ўпадае ручай.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Азёры Ушацкага раёна
Катэгорыя:Басейн Тураўлянкі
Людміла Аляксандраўна Леанцюк

**Людміла Аляксандраўна Леанцю́к** ( — ) — вучоны ў галіне гісталогіі, доктар медыцынскіх навук (1982).

## Біяграфія 
Нарадзілася ў горадзе Кыштым (Чалябінская вобласць Расіі). У 1955 годзе скончыла Мінскі медыцынскі інстытут. З 1959 г. працавала ў Інстытуце фізіялогіі акадэміі навук БССР.

## Навуковая дзейнасць 
Л. А. Леанцюк належаць навуковыя працы па структурных асновах механізмаў нервовай рэгуляцыі функцый жаночай рэпрадукцыйнай сістэмы, метадах карэкцыі іх парушэнняў.

Сярод апублікаванага:
* Функциональная морфология нервного аппарата яичников в антогенезе. — Мн. (1977);
* Биологическая роль овариопексий: Коррекция функции половой железы. — Мн., 1979;
* Информационный анализ в морфологических исследованиях. — Мн., 1981. (разам з А. С. Леанцюк і А. І. Сыкала);
*  Гистофизиология нервного аппарата в становлении женской половой системы : Пренатал. онтогенез. — Мн., 1987 (у сааўтарстве).

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Леонтюк, Людмила Александровна (доктор медицинских наук ; 1931—1991)  // Нацыянальная бібліятэка Беларусі
* 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Чалябінскай вобласці
Катэгорыя:Гістолагі СССР
Катэгорыя:Гістолагі Беларусі
Катэгорыя:Медыкі Беларусі
Катэгорыя:Медыкі СССР
Луцкі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт

**Луцкі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт** — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова тэхнічнага профілю IV ступеня акрэдытацыі са статусам нацыянальнага ўніверсітэта, размешчаны ў горадзе Луцк.

## Гісторыя 
Гісторыя ўстановы пачалася ў 1966 г. з адкрыцця ў Луцку аддзялення агульнатэхнічнага факультэта Кіеўскага аўтамабільна-дарожнага інстытута. Ініцыятарам гэтай ідэі былі Мікалай Васільевіч Раманюк-былы дырэктар Луцкага аўтамабільнага завода, і Яўген Пятровіч Вериженко - рэктар КАДІ. Першы набор студэнтаў складаў 105 чалавек. Узначаліў аддзяленне Д.К. Канавалюк.

1 лістапада 1968 г. гэта аддзяленне ператвараюць у Луцкі агульнатэхнічны факультэт КАДІ, які ў ліпені 1971 г. падпарадкоўваюць Львоўскаму агульнаму інстытуту КАДІ.

Бурнае развіццё машына- і прыборабудавання, будаўніцтва ў Луцку патрабавалі кваліфікаваных спецыялістаў у гэтых галінах. Таму ў верасні 1975 г. установу рэарганізуюць у Луцкі філіял Львоўскага політэхнічнага інстытута, філіял налічваў тады два факультэты і чатыры кафедры, на якіх ажыццяўлялася падрыхтоўка інжынерна-тэхнічных кадраў па 12 спецыяльнасцях. Першым дырэктарам філіяла быў І.М. Харольскі. З 1977 па 2015 гг. вну практычна нязменна кіраваў прафесар Бажыдарчык Віктар Уладзіміравіч.

Паступова адбываўся якасны рост выкладчыцкага складу і навуковы патэнцыял установы, умацоўваліся яяе сувязі з вядучымі вну краіны, з вытворчасцю, ствараліся ўласныя навуковыя школы, расла матэрыяльна-тэхнічная база. Былі пабудаваныя новыя вучэбна-лабараторныя карпусы, інтэрнат, сталовая, спартыўна-аздараўленчы лагер.

1 красавіка 1991 г. на базе Луцкага філіяла Львоўскага політэхнічнага інстытута стварылі самастойнаю вышэйшаю навучальнаю ўстанову - Луцкі індустрыяльны інстытут, у склад якога ўвайшлі чатыры факультэта і 17 кафедраў. У 1997 г. Луцкі індустрыяльны інстытут ужо налічыў шэсць факультэтаў і 22 кафедры і рыхтаваў інжынерна-тэхнічныя кадры па 17 спецыяльнасцях. У 1991 г. тут адкрылі аспірантуру, і вну атрымаў права на прысуджэнне вучоных ступеняў кандыдатаў тэхнічных навук.

У 1997 г. інстытут атрымаў вышэйшы - чацвёрты узровень акрэдытацыі, статус універсітэта і новую назву - Луцкі дзяржаўны тэхнічны універсітэт. Гэта дае магчымасць самастойна вызначаць змест адукацыі і план прыёму абітурыентаў, з улікам рэгіянальных патрэбаў адкрываць новыя спецыяльнасці, ствараць у сваёй структуры адпаведныя навучальныя ўстановы, навуковыя ўстановы розных тыпаў, развіваць пошукавыя і фундаментальныя даследаванні, дзелавое, навуковае супрацоўніцтва з замежнымі вну, прысвойваць вучоныя ступені і званні.

## Факультэты 
* Машынабудаўнічы факультэт;
* Тэхналагічны факультэт;
* Факультэт бізнеса;
* Факультэт будаўніцтва і дызайну;
* Факультэт камп'ютарных навук і інфармацыйных тэхналогій;
* Факультэт фінансаў, уліку, лінгвістыкі і права;
* Факультэт экалогіі, турызму і электраінжынерыі;
* Аддзяленне бесперапыннага навучання.

## Спасылкі 
* Сайт ўніверсітэта  , 

Катэгорыя:Луцк
Катэгорыя:Універсітэты Украіны
Свята-Успенская царква (Мілашавічы)

**Свята-Успенская царква** — праваслаўная царква ў Мілашавічах.

Размешчана па адрасу Гомельская вобл., агр. Мілашавічы, вул. Савецкая 84А.

## Гісторыя 
Першае згадванне пра царкву адносіцца да 1754 года, якая ў гэты час знаходзілася ў добрым стане. Тут служыў уніяцкі святар Рыгор Лісіцкі. Апекуном царквы быў віленскі біскуп Ігнацій Масальскі, які ў 1776 годзе падараваў царкве дворышча Курандыч. У 1795 годзе царква стала праваслаўнай.

У 1814 годзе старую царкву разабралі і на тым жа месцы пабудавалі новую ў форме падоўжанага крыжа з трыма купаламі.

У 1819 годзе ў прыход уваходзілі вёскі Мілашавічы, Баравое, Убарць. Метрычныя кнігі захоўваліся з 1798 года.

У 1843 на сродкі памешчыка Анатоля Булгака царква была адрамантавана. Паводле «Апісання цэркваў і прыходаў Мінскай епархіі» 1879 года Свята-Успенская царква была драўляная, не абагравалася, мела форму падоўжанага крыжа. Дах гонтавы. Іканастас складаўся з больш чым 40 абразоў. У званіцы, якая стаяла асобна, меліся чатыры званы каля 54, 40, 24, 2,5 кг кожны. На прыходскім пагосце была капліца. У 1886 царква і званіца адрамантавана. У 1909 на сродкі прыхаджан пабудавалі новую царкву. Пры царкве дзейнічала аднокласная царкоўнапрыхадская школа.

У 1930 годзе царкву закрылі і аддалі пад клуб.

У 1995 пабудавалі новую царкву.

## Характэрыстыка 
Драўляная царква са званіцай над уваходамі і шлемападобным купалам пасярэдзіне.

## Літаратура 
* Кніга памяць «Лельчыцкі раён» — с. 570
## Спасылкі 
* царква  на сайце Тураўскай епархіі
* 

Мілашавічы
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Катэгорыя:Колішнія ўніяцкія храмы Гомельскай вобласці
Катэгорыя:Мілашавічы
Катэгорыя:1995 год у Беларусі
Катэгорыя:Храмы Тураўскай і Мазырскай епархіі
Галынкаўскі сельсавет (Зэльвенскі раён)

**Галы́нкаўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Зэльвенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Галынка (да 2010 г. мела назву Старая Галынка).

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Зэльвенскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Востраўскага сельсавета. З 17 красавіка 1962 года па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Слонімскага раёна. 12 сакавіка 1973 года ў склад Чырвонасельскага сельсавета перададзена вёска Раўтовічы. У 1977 годзе ў склад сельсавета з Чырвонасельскага сельсавета перададзены вёскі Варонічы і Старое Сяло. 

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1544 чалавекі, з іх 81,3 % — беларусы, 12,8 % — палякі, 4,8 % — рускія, 0,9 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 1092 чалавекі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Слонімскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Фундацыя

**Фунда́цыя** (ад  — заснаванне) — у Вялікім Княстве Літоўскім ахвяраванне манастырам, храмам і інш. установам зямельных угоддзяў, грошай, каштоўнасцей і інш. Ахвяраванні (фундушы) звычайна рабілі феадалы або дзяржава для заснавання пераважна духоўных устаноў і іх матэрыяльнага забеспячэння. У Вялікім Княстве Літоўскім у XV — пачатку XVI ст. вядомы фундацыі каталіцкім рэлігійным установам.

Паводле пастановы 1481 года вялікага князя літоўскага Казіміра будаўніцтва праваслаўных храмаў на тэрыторыі Вялікага Княства Літоўскага было забаронена і толькі ў 1507 годзе датавана першая пасля амаль 30-гадовага перапынку грамата аб фундацыі на праваслаўную царкву.

Асноўнай формай фундацыі дзяржавы і насельніцтва на цэрквы і касцёлы ў першай палове XVI ст. была дзесяціна — натуральны падатак збожжам. У выніку правядзення валочнай памеры дзесяціна ў дзяржаўных уладаннях адмянялася, а цэрквы і касцёлы надзяляліся зямлёй (1—2 валокі). Ахвяраванні і завяшчанні асобных феадалаў на карысць царквы былі разнастайныя: зямля з сялянамі, пустаўшчыны, сенажаці, лясы, гарадскія юрыдыкі, вёскі, маёнткі, грошы, каштоўнасці, рухомая маёмасць і інш. 

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Дарэнне
Катэгорыя:Права Вялікага Княства Літоўскага
Душка Маркавіч

**Душка Маркавіч** (; нар. 6 ліпеня 1958, Мойкавац, Народная Рэспубліка Чарнагорыя, Сацыялістычная Федэратыўная Рэспубліка Югаславія) — чарнагорскі юрыст і палітык, прэм’ер-міністр Чарнагорыі з 28 лістапада 2016 па 4 снежня 2020 г.

## Біяграфія 
Скончыў юрыдычны факультэт Крагуевацкага ўніверсітэта, пасля чаго працаваў у юрыдычным аддзеле шахты «Брсково» (Мойковац).

З 1986 да 1989 гг. сакратар скупшчыны абшчыны Мойковац. У 1989 г. быў прызначаны прэзідэнтам скупшчыны абшчыны Мойковац. З 1991 па 1998 гг. ён быў генеральным сакратаром урада Чарнагорыі. У 1997 г. абіраецца ў Нацыянальную асамблею Чарнагорыі. Да 2005 г. займаў пасаду намесніка міністра ўнутраных спраў па пытаннях дзяржаўнай бяспекі. З 2005 да 2010 гг. займаў пасаду дырэктара Агенцтва нацыянальнай бяспекі Чарнагорыі. У 2010 г. увайшоў ва ўрад М. Джуканавіча ў якасці міністра без партфеля. У снежні таго ж года стаў намеснікам прэм’ер-міністра і міністрам юстыцыі ў новым урадзе І. Лукшыча. Захаваў пасады ў наступным ўрадзе М. Джуканавіча. У 2015 г. Маркавіч быў абраны намеснікам старшыні Дэмакратычнай партыі сацыялістаў Чарнагорыі.

9 лістапада 2016 г., Маркавіч быў прызначаны прэзідэнтам Чарнагорыі Ф. Вуянавічам на пасаду прэм’ер-міністра. 28 лістапада, пры падтрымцы партый меншасцящ албанцаў, харватаў і баснійцаў, ён быў зацверджаны парламентам (41 «за» з 81 членаў).

## Сям’я 
Жанаты. Мае 3 дзяцей.

Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Чарнагорыі
Бітва пад Монтэ-Касіна (1944)

**Бітва пад Монтэ-Касіна** (, , , , ) — серыя з чатырох бітваў, у выніку якіх саюзныя войскі авалодалі стратэгічнай вышынёй на «Лініі Густава» і здзейснілі прарыў на Рым.

## Беларусы ў бітве пад Монтэ-Касіна 
У канцы 1943 г. брытанскае камандаванне перакідвае II Польскі корпус на Апенінскі паўвостраў. У пачатку 1944 г. польскія часткі ў складзе 3-й Карпацкай пяхотнай дывізіі, 5-й Крэсовай пяхотнай дывізіі, 2-й Польскай бранятанкавай брыгады, 2-га артылерыйскага корпуса ўступілі ў баі са злучэннямі Вермахта. Армія саюзнікаў беспаспяхова штурмавала Монтэ-Касіна. 11 мая ў баі каля манастыра ўступіў II Польскі корпус. Праз нядзелю баёў «Лінія Густава» была прарвана. Польскі атрад узняў над манастыром бела-чырвоны сцяг. Страты Польскага корпуса — 924 чалавекі забітыя, 4199 параненыя; па падліках гісторыкаў, 177 загінуўшых салдат былі беларусамі.

Катэгорыя:Бітвы і аперацыі Другой сусветнай вайны
Катэгорыя:Бітвы Другога фронту
Катэгорыя:Бітвы Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Бітвы ЗША
Катэгорыя:Бітвы Францыі
Катэгорыя:Бітвы Германіі
Катэгорыя:Бітвы Італіі
Катэгорыя:Бітвы Польшчы
Катэгорыя:Канфлікты 1944 года
Катэгорыя:1944 год у Італіі
Зборнік

«Жалейка»]]
**Збо́рнік** — выданне, у якім сабраны творы аднаго ці некалькіх аўтараў, а таксама розныя афіцыйныя, навуковыя ці інфармацыйныя матэрыялы па вызначанай тэматыцы.

Таксама зборнікам называюць вучэбны дапаможнік з задачамі і практыкаваннямі.

## Літаратура 
*
Літаратурныя жанры

**Літарату́рныя жа́нры** (, ад  — род, від) — устойлівыя разнавіднасці літаратурных твораў, што склаліся ў працэсе гістарычнага развіцця літаратуры. Нярэдка ў гэтым значэнні ўжываецца паняцце літаратурны від. У аснове кожнага жанра ляжыць пэўны характар адлюстравання жыцця, які выяўляецца ў адпаведнай форме твораў.

Кожны з трох асноўных родаў (эпас, лірыка, драма) мае свае жанры. Напрыклад, да эпічнага роду адносяцца раман, аповесць, апавяданне, навела, да лірычнага — песня, гімн, эпіграма, дыфірамб, ода, эпітафія, раманс і інш., да драматычнага — трагедыя, камедыя, драма.

Эпічныя жанры адрозніваюцца адзін ад аднаго ступенню складанасці жыццёвага матэрыялу, працягласцю адлюстравання часу дзеяння, шырынёй ахопу з’яў рэчаіснасці, лірычныя — асаблівасцямі адлюстраваных у іх перажыванняў, пачуццяў, драматычныя — характарам жыццёвага матэрыялу і адносін аўтара да гэтага матэрыялу.

Існуюць таксама «змешаныя» жанры, у якіх спалучаны прыкметы розных родаў, напрыклад, ліра-эпічныя жанры (паэма, балада). Многія жанры маюць у сабе элементы розных родаў (у рамане можа прысутнічаць лірычны або драматычны элемент, у драме — эпічны і г.д.).

Пры характарыстыцы мастацкіх твораў вызначэнне жанру можа быць недастатковым, таму акрамя паняцця «жанр» ужываецца і тэрмін «**жанравая форма**», які выяўляе больш прыватныя асаблівасці твора. Так, жанр рамана можа мець разнавіднасці: філасофскі, гістарычны, прыгодніцкі, дэтэктыўны і інш.

Жанравая сістэма беларускай літаратуры такая, як і ў іншых еўрапейскіх літаратурах. Аднак некаторыя жанры, выкліканыя спецыфічнымі ўмовамі яе развіцця, ужо зніклі (напрыклад, гутаркі), з’явіліся новыя (драматычная паэма).

## Літаратура 
*
Касцёл Дзевы Марыі з Фацімы (Лельчыцы)

**Касцёл Дзевы Марыі з Фацімы** — касцёл у Лельчыцах.

## Гісторыя 
Уладальнік Лельчыцаў Фелікс Тышкевіч у 1909 годзе стаў ініцыятарам і фундатарам пабудовы першага мясцовага драўлянага касцёла. Святыня была асвечана ў 1913 годзе арцыбіскупам Вінцэнтам Ключынскім. Вядома, што пробашчамі парафіі былі Казімір Даўгяловіч у 1909—1910 гадах і Ян Жаўрыт у 1912—1913 гадах.

У 1922 годзе савецкія ўлады закрылі касцёл. Пазней святыню прыстасавалі пад сховішча. У 1943 годзе будынак згарэў.

Парафія ў Лельчыцах адрадзілася ў 1990 годзе. У 1991 годзе пачалося будаўніцтва парафіяльнага касцёла, завершанае ў 1998 годзе пад кіраўніцтвам пробашча ксяндза Збігнева Бояра. 4 верасня 1998 года новы касцёл быў кансэкраваны кардыналам Казімірам Свёнткам. Касцёл атрымаў тытул Найсвяцейшага Сэрца Езуса і Маці Божай Фацімскай.

## Літаратура 
* Кніга памяць «Лельчыцкі раён» — С. 573

Катэгорыя:Касцёлы Лельчыцкага раёна
Катэгорыя:Лельчыцы
Катэгорыя:Касцёлы Пінскай дыяцэзіі
Катэгорыя:1998 год у Беларусі
Падарожжа з Жыгамонтам

**«Падарожжа з Жыгамонтам»**, раней **«Падарожжа дылетанта»**, **«Новыя падарожжы дылетанта»**, **«Прыгоды дылетанта»** — беларуская штотыднёвая тэлевізійная праграма, якая з’явілася ў 2002 годзе і выходзіла на тэлеканале «БТ», затым на «СТБ». Створана некалькі сотняў выпускаў пра гісторыю беларускіх населеных пунктаў. Праект выходзіў у эфіры партала TUT.BY, стваральнік і вядучы — Юрый Жыгамонт. Праграма доўжыцца 26 хвілін, музычная застаўка створана гуртам «Стары Ольса».

## Спасылкі 
*  
* 
* «Новыя падарожжы дылетанта» на сайце тэлеканала «СТБ» 
* «Падарожжы дылетанта»  на сайце газеты «Звязда»
* ТОП-8 роликов «Падарожжа дылетанта»  

Катэгорыя:Тэлеперадачы Беларусі
Катэгорыя:Краязнаўства Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 2001 годзе
Дэкаратыўная размалёўка

з выявай Тэсея і крыцкага быка. Эдынбургскі вазапісец. Каля 500 года да н. э. ]]
**Дэкаратыўная размалёўка** — арнаментальныя або сюжэтныя кампазіцыі, зробленая фарбамі на розных частках архітэктурных збудаванняў (манументальна-дэкаратыўная размалёўка), рэчах побытавага ўжытку (мэбля, посуд і іншае), ювелірных вырабах, творах мастацкага і сувенірнага прызначэння і іншага; від дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва і манументальна-дэкаратыўнага мастацтва.
]]
3 глыбокай старажытнасці ў многіх народаў свету вядома размалёўка па кераміцы, дрэве, метале, лаках і інш. (гл. Жостаўская размалёўка, Мсцёрская мініяцюра, Палехская мініяцюра, Растоўская фініфць, Фядоскінская мініяцюра, Хахламская размалёўка).

## Беларусь 
На тэрыторыі Беларусі манументальна-дэкаратыўная размалёўка вядома з XI ст. (фрэскі на сценах храмаў), з XVI ст. адзін з найбольш пашыраных відаў манументальнага жывапісу. 3 XV ст. вядома размалёўка па шкле (гл. мастацкае шкло), з XVII ст. — батык. У XVIII ст. размалёўкай дэкарыравалі вырабы Свержанскай і Целяханскай фаянсавых мануфактур. Размалёўкай эмалямі па метале і фарфоры (фініфць) аздаблялі дэталі абкладаў кніг, крыжы, літургічны посуд і інш. Здаўна ў побыце беларусаў вядомы пісанкі. 3 канца XIX ст. размалёўка вылучылася ў самастойны від народнага дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва і народных мастацкіх промыслаў, ёю аздаблялі інтэр’еры жытла, дамашняга начынне, мэблю.
 з млынам. Язэп Драздовіч, 1930-я ]]
У першай палове XX ст. пашырылася размалёўка па дрэве, паперы, тканіне, шкле (гл. Агоўскія куфры, Агоўская размалёўка, Беларускі народны роспіс на шкле, Давыд-Гарадоцкія куфры, Лідскія куфры, Нарачанска-дзісенскія дываны). 3 другой паловы XX ст. размаляваныя рэчы дэкаратыўна-прыкладнога і сувенірна-мастацкага характару (насценныя пано, кухонныя наборы, куфэркі, цацкі і інш.) выпускаюць прадпрыемствы мастацкай прамысловасці, ствараюць народныя майстры. Манументальна-дэкаратыўная размалёўка пашырана ў інтэр’ерах грамадскіх будынкаў.

## Літаратура 
* 
* Церашчатава В. В. Старажытнабе ларускі манументальны жывапіс XI—XVIII стст. Мн., 1986;
* Сахута Е. М., Говор В. А. Художественные ремесла и промыслы Белоруссии. Мн., 1988;
* Сахута Я. М. Народнае мастацтва Беларусі. Мн., 1997.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Дэкаратыўна-прыкладное мастацтва
Катэгорыя:Выяўленчае мастацтва
Напад на Міхаіла Пішчэўскага

]]
**Напад на Міхаіла Пішчэўскага** адбыўся 25 мая 2014 года каля рэстарана-клуба «Underworld» у Мінску на глебе гамафобіі. Нападнік, Дзмітрый Лукашэвіч, які неаднаразова прыцягваўся да адміністрацыйнай адказнасці за хуліганства, абразіў кампанію геяў, пасля накінуўся на Пішчэўскага, які адказаў яму, і пачаў біць па галаве. Пішчэўскі паваліўся і ўдарыўся аб бетонную пліту галавой, атрымаўшы цяжкія траўмы, з-за якіх давялося выдаліць каля 20 % галаўнога мозгу. У кастрычніку 2015 года ён сканаў у шпіталі. Лукашэвіч быў асуджаны 2 гады і 8 месяцаў зняволення за злоснае хуліганства і нанясенне шкоды здароўю ў выніку неасцярожнасці (пры гэтым у прысудзе не было адлюстравана, што злачынства было здзейснена на глебе нянавісці). У жніўні 2015 года Лукашэвіч быў вызвалены па амністыі, прымеркаванай да Дня Перамогі. Напад на Міхаіла Пішчэўскага стаў найбольш рэзанансным актам фізічнага гвалту ў Беларусі, накіраваным супраць прадстаўнікоў ЛГБТ.

## Ход падзей 
### Напад 
Канфлікт адбыўся 25 мая 2014 года каля мінскага рэстарана-клуба «Underworld» («Андэрволд»), дзе не ўпершыню збіраліся прадстаўнікі ЛГБТ. Экспертызе, аднак, не ўдалося высвятліць, што прывяло да атрымання цяжкіх траўм — удары ці падзенне. За пацярпелым быў патрэбны сталы прафесійны нагляд, між тым са шпіталя яго збіраліся выпісаць.

## Суд 
У канцы 2014 года Цэнтральны суд Мінска прызнаў Лукашэвіча вінаватым у злосным хуліганстве і нанясенні Пішчэўскаму  і прысудзіў злачынцу 2 гады і 8 месяцаў зняволення, а таксама выплату грашовай кампенсацыі.

## Наступствы 
Увесну 2017 года у гонар загінулага Міхаіла Пішчэўскага была названая кампанія па барацьбе супраць гамафобіі — «Справа Пі». Каардынатарам кампаніі з’яўляецца Андрэй Завалей.

## Спасылкі 
* «Справа Пі_» 

Катэгорыя:Забойствы ў Беларусі
Катэгорыя:Крымінальныя справы ў Беларусі
Катэгорыя:Ахвяры гвалту на глебе гамафобіі і трансфобіі
Катэгорыя:ЛГБТ у Беларусі
Катэгорыя:2014 год у Мінску
Міністэрства сельскай гаспадаркі Літоўскай Рэспублікі

**Міністэрства сельскай гаспадаркі Літоўскай Рэспублікі** () — міністэрства ўрада Літвы, якое адказнае за ажыццяўленне і каардынацыю дзяржаўнай палітыкі ў вобласці зямлі, харчавання, рыбалоўства, развіцця сельскіх раёнаў, сельскай гаспадаркі.

Міністэрства падзяляецца на дэпартаменты.

## Гісторыя 
Міністэрства створана ў 1990 г. У 1996 г. у склад ўвайшло Міністэрства лясной гаспадаркі Літоўскай Рэспублікі, пасля чаго Міністэрства змяніла назву на Міністэрства сельскай і лясной гаспадаркі Літоўскай Рэспублікі (). У 1998 г. з міністэрства была вылучана упраўленне лясной гаспадаркай, якое перайшло ў Міністэрства навакольнага асяроддзя Літоўскай Рэспублікі, за Міністэрствам зацвердзілася старая назва.

## Міністры 
Сельскай гаспадаркі
Мюльгайм

Назву **Мю́льгайм** () маюць:

* Мюльгайм-ам-Майн — горад у Германіі (зямля Гесэн)
* Мюльгайм-ан-дэр-Рур () — горад у Германіі (зямля Паўночны Рэйн — Вестфалія)
* Мюльгайм (раён Кёльна) — раней самастойны горад у Германіі (зямля Паўночны Рэйн — Вестфалія), цяпер раён Кёльна.
* Мюльгайм-Керліх — горад у Германіі (зямля Рэйнланд-Пфальц)
* Мюльгайм (Мозель) — камуна ў Германіі (зямля Рэйнланд-Пфальц)
* Мюльгайм-ам-Інаў — камуна ў Аўстрыі, федэральная зямля Верхняя Аўстрыя
* Мюльгайм (Бадэн) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг.
* Мюльгайм (Тургау) — камуна ў Швейцарыі, у кантоне Тургау.
Гародзькаўскі сельсавет

**Гаро́дзькаўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Валожынскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Гародзькі.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Валожынскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Лоскаўскага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Мінскай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў складзе Маладзечанскага раёна. 30 кастрычніка 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Забрэзскага сельсавета (19 населеных пунктаў: Алешчаняты, Барташы, Дзямідавічы, Долевічы, Жомайдзь, Забрэззе, Кабыльчыцы, Калдыкі, Куцяняты, Малая Дайноўка, Пагарэльшчына, Післякоўшчына, Роўкавічы, Славенск, Строкава Рэчка, Студзянец, Філіпіняты, Харытоны, Цвіраўшчына).

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (18 населеных пунктаў) — 1262 чалавекі, з іх 98,3 % — беларусы, 1,3 % — рускія; паводле перапісу 2019 года (37 населеных пунктаў) — 1626 чалавек.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Маладзечанскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Туфлікі

**«Туфлікі»** — беларускі дакументальны фільм рэжысёра , зняты ў 2012 годзе. Прайшоў кваліфікацыйны адбор Амерыканскай кінаакадэміі і прэтэндаваў на атрыманне статуэткі Оскар у намінацыі «Найлепшы кароткаметражны фільм».

## Спасылкі 
Катэгорыя:Фільмы Беларусі
Востраўскі сельсавет (Зэльвенскі раён)

**Во́страўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Зэльвенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Востраў.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Зэльвенскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Галынкаўскага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Зэльвенскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Літл-Кыска

**Літл-Кы́ска** () — востраў у групе Алеуцкіх астравоў. Месціцца каля большага па плошчы вострава Кыска. Адлучаны ад яго пралівам шырынёй 897,5 м. Паверхня пагорыстая, пакрытая тундрай. Найвышэйшы пункт — 92 м.

У 1741 г. адкрыты В. Берынгам. Да 1810 г. быў населены алеутамі. З 1867 г. у складзе ЗША.

У ліпені 1942 г. быў заняты японскімі ваеннымі. На востраве быў размешчаны радар. Аднак 28 ліпеня 1943 г. японцы пакінулі свае пазіцыі.

У нашы дні незаселены. З'яўляецца часткай нацыянальнага гістарычнага помніка ЗША ў бухце Кыска.

## Спасылкі 
* Geologic Reconnaissance of Kiska Island Aleutian Islands, Alaska
* Pacific Wrecks

Катэгорыя:Алеуцкія астравы
Катэгорыя:Незаселеныя астравы
Сімановіч

**Сімановіч** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Давід Рыгоравіч Сімановіч — беларускі паэт, перакладчык
* Дзяніс Васільевіч Сімановіч — беларускі лёгкаатлет
Музейны квартал (Мінск)

**Музе́йны кварта́л** — комплекс Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі, у які ўваходзяць чатыры будынкі: на вуліцы Кірава, 25; вуліцы Леніна, 20; вуліцы Леніна, 22; вуліцы К. Маркса, 24. Работы па стварэнні музейнага квартала вядуцца з 2010 года, яго планавалі адкрыць у пачатку мая 2020 года. Ён будзе займаць плошчу 18 тысяч м². Станам на май 2021 года працы над ім яшчэ вяліся.

## Гл. таксама 
* Музейный квартал (Вена)
* Музейны востраў
* Арэал мастацтва ў Мюнхене

Катэгорыя:Нацыянальны мастацкі музей Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Вуліца Кірава (Мінск)
Катэгорыя:Вуліца Леніна (Мінск)
Катэгорыя:вуліца Карла Маркса (Мінск)
Катэгорыя:Музейныя кварталы
Белая Бярозка

**Белая Бярозка** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Трубчэўскім раёне Бранскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Белабярозкаўскага гарадскога паселішча. Размешчаны на поўдні вобласці, на левым беразе ракі Дзясны (басейн Дняпра), за 6 км ад чыгуначнай станцыі Віцемля (на лініі Орша — Хутар-Міхайлоўскі). Насельніцтва — 5656 чал. (2018). Статус пасёлка гарадскога тыпу з 1940 года.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Бранскай вобласці
Алтухова (Бранская вобласць)

**Алтухова** () — рабочы пасёлак у Наўлінскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Насельніцтва — 1602 чал. (2018). Размешчаны на рацэ Крапіўна (басейн Дзясны). Чыгуначная станцыя на лініі Бранск — Канатоп, за 64 км на поўдзень ад Бранска.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Бранскай вобласці
Гвалт на глебе гамафобіі і трансфобіі

thumb|Збіванне ЛГБТ-актывіста ў Маскве групай падлеткаў
**Гвалт на глебе гамафобіі і трансфобіі**, *гамафобны гвалт*, *гвалт па прыкмеце сексуальнай арыентацыі і гендарнай ідэнтычнасці* — акты фізічнага ці псіхічнага гвалту, накіраваныя на прадстаўнікоў ЛГБТІ (гомасексуальных, бісексуальных, трансгендарных і інтэрсекс людзей) і выкліканыя гамафобнымі і трансфобнымі матывамі. Гвалту могуць падвяргацца і асобы, якія не з’яўляюцца ЛГБТ, але прылічаныя да іх, а таксама і іншыя асобы, якія не адказваюць гетэранарматыўным стандартам. У 2012 годзе ў Іраку адбылася чарада забойстваў маладых людзей, якія прытрымліваюцца культуры эма. Вядомыя прыклады забойстваў ЛГБТ членамі сям’і для «зняцця ганьбы з сям’і». Такія злачынствы могуць разглядацца ў якасці так званых забойстваў гонару.

У Беларусі найбольш рэзанансным стаў напад на 33-гадовага Міхаіла Пішчэўскага ў маі 2014 года, у выніку якога ён атрымаў цяжкія траўмы, з-за якіх давялося выдаліць каля 20 % галаўнога мозгу. Міхаіл Пішчэўскі памер у бальніцы ў кастрычніка 2015 года.

Фізічны гвалт нярэдка суправаджаецца таксама і псіхічным гвалтам. Найбольш адчувальнай групай да вербальнага гвалту з’яўляюцца маладыя гомасексуалы, якія праходзяць фазу камінг-аўта. Нярэдка звязаныя з гэтым абразы і зневажэнні пераносяцца імі больш балюча за фізічны гвалт.

ААН прылічае да гвалту на глебе гамафобіі таксама і прымусовае лячэнне ў мэтах «змянення» сексуальнай арыентацыі, анальны агляд мужчын-геяў для «доказу» іх гомасексуальнасці, прымусовую стэрылізацыю трансгендарных асоб. Адпаведна, нападнікі называюцца «рамонтнікамі».

Пра мэтанакіраваныя напады на геяў і лесбіянак у краінах былога СССР сведчаць розныя аўтары. Так, расійскі гісторык і сексолаг Леў Клейн піша:.

## Гл. таксама 
* Стаўленне грамадства да гомасексуальнасці
* Дыскрымінацыя па прыкмеце сексуальнай арыентацыі і гендарнай ідэнтычнасці
* Самагубствы ЛГБТ
* Гомасексуальная паніка
* Прапаганда гамафобіі
* Стральба ў тэль-авіўскім ЛГБТ-цэнтры
* Гвалт над жанчынамі

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* *Dworek, Günter*. Gewalt gegen Schwule (1989)
* *Martin Kantor*. Homophobia: Description, Development, and Dynamics of Gay Bashing (1998)
* Кондаков, Александр. Преступления на почве ненависти против ЛГБТ в России. — СПб.: ЦНСИ, 2017.
## Спасылкі 
* Bekämpfung antihomosexueller Gewalt
* Antihomosexuelle Gewalt?
* Anti Gay Violence
* Брашура пра гамафобны гвалт  (праект MANEO, Берлін)
* Ліцэнзія на забойства гея

Катэгорыя:Гвалт
Катэгорыя:Злачынствы супраць асобы

Катэгорыя:Гамафобія
Анатоль Мікалаевіч Гаранін

**Анатоль Мікалаевіч Гаранін** (,  — ) — генерал-лейтэнант артылерыі (1944).

## Біяграфія 
Удзельнік Грамадзянскай савецка-фінскай вайны 1939-40 гадоў. У маі 1940 - маі 1941 года маёр А. Гаранін камандаваў .

У гады Вялікай Айчыннай вайны начальнік Упраўлення СПА Карэльскага і Паўднёва-Заходняга франтоў. Удзельнік абароны Савецкага Запаляр’я. Са снежня 1943 года намеснік начальніка Галоўнага штаба Войскаў СПА Савецкай Арміі.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Ваенныя дзеячы СССР
Катэгорыя:Генерал-лейтэнанты СССР
Белыя Берагі

**Белыя Берагі** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Бранскай вобласці Расіі, у складзе гарадскога акругі горад Бранск (Фокінскі раён). Насельніцтва — 8768 чалавек (2018). Найбуйнейшы з населеных пунктаў Бранскай вобласці, якія не маюць уласных органаў мясцовага самакіравання. Размешчаны за 15 км ад усходняй ускраіны абласнога цэнтра, на рацэ Снежаць, плаціна на якой ўтварае Белабярэжскае возера — найбуйнейшае штучнае возера Бранскай вобласці. Чыгуначная станцыя на лініі Бранск — Арол.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Бранскай вобласці
Манетачка

**Манетачка** (, сапраўднае імя **Лізавета Андрэеўна Гырдымава** (); нар. , Екацярынбург) — расійская спявачка, музыкантка, кампазітарка і аўтарка песень. У творчасці  пераважаюць жанры поп-рок і антыфолк, з канца 2016 года яе песні ўтрымліваюць элементы электроннай музыкі.

## Біяграфія 
Нарадзілася 1 чэрвеня 1998 года ў Екацярынбургу. Бацька, Андрэй Еўсцігнеевіч Гырдымаў, па прафесіі будаўнік, маці, Алена Аляксандраўна Гырдымава, працуе ў турыстычнай кампаніі.
У 2014 годзе пайшла ў дзясяты клас Спецыялізаванага вучэбна-навуковага цэнтра Уральскага федэральнага ўніверсітэта. Скончыўшы адзінаццаць класаў, у 2016 годзе паступіла на спецыяльнасць «прадзюсаванне» ва Усерасійскі дзяржаўны інстытут кінематаграфіі (УДIК) ў Маскве на завочную форму навучання.

У снежні 2020 года выйшла замуж за прадзюсара Віктара Ісаева.

## Творчасць 
Ліза грае на піяніна і складае вершы.

Першапачаткова яна бачыла сваёй мэтавай аўдыторыяй пятнаццацігадовых дзяўчынак «з ружовымі валасамі», але ў выніку на творчасць спявачкі сталі звяртаць увагу людзі цалкам розных узроставых катэгорый незалежна ад полу.

1 чэрвеня 2017 г. апублікавала на YouTube-канале відэа на песню «Чайлдфры», запісаную разам з хіп-хоп-выканаўцам Noize MC.

25 мая 2018 года Манетачка выпусціла новы альбом пад назвай «Размалёўкі для дарослых» з 10 песень на лэйбле «M2», пад якім выпускаюцца такія выканаўцы, як Бі-2 і Дэльфін.  Усе песні з гэтага альбома патрапілі ў чарт топ-100 «Яндэкс Музыкі», а трэк «Німфаманка» заняў першае месца.

28 мая 2018 года выступіла на шоў «Вячэрні Ургант», дзе выканала песню «Кожны раз». Іван Ургант, прадстаўляючы спявачку тэлегледачам, заявіў, што «некаторыя з крытыкаў» лічаць новы альбом Манетачкі «Размалёўкі для дарослых» «адным з галоўных рускамоўных альбомаў гэтага года». 1 чэрвеня 2018 года, у дзень народзінаў Манетачкі, у Маскве адбыўся канцэрт-прэзентацыя новага альбома і кліпа на песню «Запарожац».

## Дыскаграфія 
### Альбомы 
* 2016 — «Психоделический клауд-рэп» ()
* 2018 — «Раскраски для взрослых» ()
* 2020 — «Декоративно-прикладное искусство» ()
* 2024 — «Молитвы. Анекдоты. Тосты»

### Міні-альбомы 
* 2017 — «Я Лиза» ()

### Сінглы 
* 2016 — «Гоша Рубчинский» ()
* 2016 — «Новая форма капитала» ()
* 2016 — «Козырный туз» ()
* 2016 — «Ушла к реалисту» ()
* 2016 — «Завод» ()
* 2016 — «Здравствуйте, Анджелина» ()
* 2017 — «Папочка, прости» ()
* 2017 — «Риса-чан» ()
* 2017 — «Последняя дискотека» ()
* 2018 — «Не хочу ничего знать» ()
* 2018 — «На заре» ()
* 2019 — «Падать в грязь» ()

## Відэакліпы 
* 2017 — «Ушла к реалистам»
* 2017 — «Чайлдфри» (feat. Noize MC)
* 2017 — «Прощай, мой Екатеринбург!»
* 2017 — «Последняя дискотека»
* 2018 — «Нити ДНК» (feat. «Би-2»)
* 2018 — «90»
* 2018 — «Нити ДНК» (feat. «Би-2»)
* 2019 — «Нимфоманка»
* 2019 — «Падать в грязь»

## Спасылкі 
Монеточка у Дудя: новая жизнь, новый дом, новый альбом