Банан

**Банан** (*Musa*) — род шматгадовых травяністых раслін сямейства бананавых (*Musaceae*), радзімай якіх з’яўляюцца тропікі Паўднёва-Усходняй Азіі і, у прыватнасці, Малайскі архіпелаг.

Бананамі таксама называюць плады гэтых раслін, якія выкарыстоўваюць у харч. На сёння розныя сарты стэрыльнага трыпалоіднага культыгена Musa × paradisiaca (штучнага віду, які не сустракаецца ў дзікай прыродзе), створана на аснове некаторых відаў гэтых раслін, шырока культывуюцца ў трапічных краінах і шмат у якіх з іх складаюць важную долю рынка. Банан сярод вырошчваемых культур займае чацвертае месца ў свеце, саступаючы толькі рысу, пшаніцы і кукурузе.

Род аб’ядноўвае звыш 40 відаў, якія распаўсюджаны, галоўным чынам, у Паўднёва-Усходняй Азіі і на астравах Ціхага акіяна. Самы паўночны від — *Банан японскі* (*Musa basjoo*), з японскіх астравоў Рукю, вырошчваецца ў якасці дэкаратыўнай расліны на чарнаморскім узбярэжжы Каўказа, у Крыме і Грузіі.

## Культываванне  
### Гісторыя 
[thumb|220px|злева|Адна з першых пісьмовых згадак пра банан змяшчаецца ў старажытным індыйскім рукапісу [Махабхарата]]
Бананы з’яўляюцца аднымі з самых старажытных раслін, які пачалі вырошчвацца чалавекам. Іх радзімай лічацца астравы Малайскага архіпелага, дзе, як лічаць навукоўцы, старажытныя жыхары вырошчвалі іх і спажывалі як дадатак да рыбнай дыеты. Падарожнічаючы астравамі Ціхага акіяна, яны запасаліся вядомай ім садавіной і такім чынам спрыялі распаўсюджванню бананаў. Першым з сучасных вучоных, які ўсталяваў геаграфічнае паходжанне бананаў, стаў адзін з заснавальнікаў навуковай селекцыі, акадэмік Мікалай Іванавіч Вавілаў, які ў 1920-х — 1930-х гадах даследаваў розныя рэгіёны свету і апісаў вынікі ў працы «Цэнтры паходжання культурных раслін».

Першыя пісьмовыя згадкі аб гэтым плодзе дайшлі да нашага часу ў будыйскім каноне на мове палі, які адносіцца да V—VI стагоддзяў да н.э. — верагодна, да таго часу бананы з дапамогай мараплаўцаў ужо былі інтрадукаваны ў Індыі. Пазней бананы ўжо даволі часта згадваюцца ў старажытных рукапісах на розных мовах. Напрыклад, у індыйскім эпасе Махабхарата і Рамаяна гаворыцца пра тое, што будыйскім манахам дазволена піць напой, прыгатаваны з бананаў. Бананы апісваюцца ў «Натуральнай гісторыі раслін» старажытнагрэчаскага філосафа і аднаго з заснавальнікаў батанікі Тэафраста, які жыў у IV стагоддзі да н.э. Кітайскі тактык і пісьменнік Ян Фу (), які жыў у часы кітайскай дынастыі Лян, гэта значыць у 502—557 гады, у сваёй «Энцыклапедыі незвычайнага» ўпершыню згадвае аб развядзенні бананаў у гэтай краіне. Рымскі пісьменнік Пліній Старэйшы ў склад «Натуральнай гісторыі» згадвае пра тое, што Аляксандр Македонскі падчас свайго паходу ў Індыю ў 327 годзе да н.э. паспрабаваў гэту садавіну і нават прывёз яго з сабой у Еўропу. Калі да таго часу ў заходнім свеце не адзначана відавочнага абазначэння для банана, то ў Плінія Старэйшага ён упершыню згадваецца як «пала» (). Гэтая назва да гэтага часу захавалася ў адной з індыйскіх моў малаялам.

Некаторыя навукоўцы лічаць, што бананы былі таксама вядомыя і ў Паўднёвай Амерыцы да прыходу еўрапейцаў. Сцвярджэнні абгрунтоўваюцца тым, што рэшткі бананавага лісця знаходзілі ў перуанскіх індзейскіх магільніцах. Акрамя таго, некаторыя лічаць, што пад «райскай садавіной», у Старым Запавеце спакушаўся да Адама і Евы ў раі менавіта банан. Апошняе сцвярджэнне вельмі спрэчнае, паколькі ні старажытныя егіпцяне, ні старажытныя яўрэі аб бананах нічога не ведалі.

Пасля 650 года бананы былі завезены з Індыі ў Палесціну і на ўсходняе ўзбярэжжа Афрыкі — на гэты раз дзякуючы арабам, якія актыўна гандлявалі рабамі і слановай косткай. Да часу актыўнага даследавання Заходняй Афрыцы еўрапейцамі, якое прыйшлося на XV стагоддзе, бананы там ужо былі добра вядомыя. Пасля 1402 года партугальцы прывезлі бананы з Гвінеі на Канарскія астравы, дзе заняліся іх вырошчваннем, а ў 1516 годзе — праз толькі 24 гады пасля адкрыцця Амерыкі Калумбам — завезлі гэту садавіну на востраў Гаіці. Апошняе падарожжа ўзначальваў іспанскі місіянер манах Томас дэ Берланга (). Пра актыўнае вырошчванне бананаў у Паўднёвай Амерыцы ўжо ў сярэдзіне XVI стагоддзя пісаў у сваёй «Хроніцы Перу» Педра дэ Сьеса дэ Леон у 1553 годзе.

Нягледзячы на тое, што ў тропіках бананы хутка заваявалі папулярнасць, у еўрапейскіх і амерыканскіх краінах з умераным кліматам яны яшчэ доўгі час заставаліся вельмі рэдкім экзатычным прадуктам, паколькі адным з асноўных патрабаванняў да іх транспартавання і захоўвання з’яўляецца падтрыманне сталай тэмпературы не вышэй за 14&nbsp;°C. Пры тэмпературы ніжэй за 16&nbsp;°C рост расліны значна запавольваецца, а пры 10&nbsp;°C — спыняецца зусім. Толькі асобныя гатункі, як раджапуры, здольныя вытрымліваць нізкія тэмпературы каля 0&nbsp;°C. Вышыня над узроўнем мора, на якой расліны прыжываюцца, залежыць ад даўгаты — звычайна яна не перавышае 920 метраў, не зважаючы на тое, што на гавайскім востраве Маўі яны растуць на вышыні да тысячы метраў, а ў Папуа-Новай Гвінеі — да двух тысяч метраў над узроўнем мора.

### Індустрыя 
[thumb|злева|220px|Сартыроўшчыцы бананаў у [Белізе адразаюць бананы ад галін.]]
Росквіт індустрыі бананаў бярэ свой пачатак у другой палове XIX стагоддзя, калі з вынаходствам халадзільных установак з’явілася магчымасць транспартавання гэтага тавару ў рэгіёны з умераным кліматам. Яе заснавальнікамі лічаць двух амерыканцаў — Ларэнца Бейкера і Майнора Кейта, якія незалежна адзін ад аднаго ў 1870 і 1872 гадах заняліся транспартаваннем гэтай садавіны з краін Лацінскай Амерыкі і Вест-Індыі ў ЗША. Першы з іх дастаўляў тавар з Ямайкі ў Бостан, а другі заснаваў плантацыю ў Коста-Рыцы і перавозіў прадукты морам у Новы Арлеан і Нью-Ёрк. Першыя перавозкі былі занадта рызыкоўныя, бо ў выпадку неспрыяльнага ветру караблі затрымліваліся ў шляху, і тавар хутка псаваўся.

У цяперашні час бананы вырошчваюць практычна ва ўсіх краінах з вільготным трапічным кліматам. Паводле дадзеных Харчовай і сельскагаспадарчай арганізацыі ААН, якая займаецца пытаннямі развіцця сельскай гаспадаркі, агульны аб'ём выгадаваных бананаў у свеце ў 2001 годзе верагодна склаў каля 99 млн тон гэтай садавіны. Далёка не ўсе краіны займаюцца экспартам гэтай прадукцыі, гэта значыць Індыя, Бразілія, Кітай і Тайланд вырошчваюць яе толькі для ўнутранага спажывання. Плантайн (ад  — саджаць), як правіла, з’яўляецца плодам з зялёнай або чырвонай лупінай і крухмалістай, жорсткай і несалодкай мякаццю; перад ужываннем у ежу іх смажаць, вараць або апрацоўваюць парай. Акрамя ўжывання ў ежу, плантайны часцяком выкарыстоўваюць у якасці корму для хатняга жывёлы. У Венесуэле вядомай нацыянальнай стравай з’яўляецца *ё-ё* () — паміж дзвюма долькамі смажаных бананаў кладзецца кавалачак мяккага белага сыру, і ўсё гэта замацоўваецца драўляным калыпком.

У Перу распаўсюджана страва на кожны дзень — *чапа*. З зялёных плантайнаў здымаюць лупіну, вараць каля 20 хвілін, пасля чаго таўкуць. Атрыманае пюрэ і ёсць чапа. Бывае двух відаў: звычайнае і салодкае. Для салодкага варыянту бяруцца спелыя плантайны.

## Гл. таксама 
* Бананавы хлеб
* Банан (плод)

## Зноскі 
## Літаратура 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Сайт прысвечаны бананам 
* Назвы банана на розных мовах
* Правілы вырошчвання бананаў

Катэгорыя:Бананавыя