open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Гарані (Пальмінскі сельсавет)

**Гара́ні** (, ) — былая вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Пальмінскага сельсавета.

Да 16 ліпеня 1954 года вёска ўваходзіла ў склад Кабішчанскага сельсавета. Скасавана 7 жніўня 1979 года, зліўся з вёскай Кабішча.

## Крыніцы 
## Спасылкі
Віленскі дэканат

**Віленскі дэканат** — назва двух дэканатаў Віленскай архідыяцэзіі.

* Віленскі дэканат I
* Віленскі дэканат II
Адамцішкі

**Адамцішкі**, таксама **Адо́мчышкес** () — вёска ў Віленскім раёне Віленскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаўскай сянюніі. Размешчана за 2 км ад Дукштаў.

## Гісторыя 
У XIX стагоддзі вёска ўваходзіла ў склад Віленскага павета Віленскай губерні, належала да дзяржаўнага маёнтка Дукшты. Пасля 1861 года ў Майшагольскай воласці Віленскага павета. У 1865 годзе было 16 рэвізскіх душ.

## Насельніцтва 
## Галерэя 

Adomčiškės, Lithuania - panoramio (3).jpg|Вясковая вулачка
Adomčiškės, Lithuania - panoramio (4).jpg|Знакі Нярыскага рэгіянальнага парку

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Дукштаўская сянюнія
Катэгорыя:Населеныя пункты Віленскага раёна
Віленскі дэканат II

**Віленскі дэканат II** — адзін з 9 дэканатаў Віленскай архідыяцэзіі ў Літве. Складаецца з 6 парафій. Быў утвораны ў 2014 годзе пасля падзелу Віленскага дэканата на Віленскі I і Віленскі II.

## Парафіі 
* Вільня — парафія благаслаўлёнага Ежы Матулевіча
* Вільня — парафія Святога Рафала Арханёла
* Вільня — парафія Святога Яна Боска
* Вільня — парафія Святога Юзафа
* Вільня — парафія Найсвяцейшага Сэрца Ісуса
* Вільня — парафія Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі
## Іншыя святыні 
* Вільня — Касцёл Сэрца Ісуса (пераўтвораны ў турму)

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Сайт Віленскай архідыяцэзіі
* Віленскі дэканат на radzima.net

Катэгорыя:Віленская архідыяцэзія
Катэгорыя:Рэлігія ў Вільні
Катэгорыя:2014 год у Вільні
Музей Славы Магілёўшчыны

**Музей Славы Магілёўшчыны** () — музей у горадзе Магілёве, побач з Буйніцкім полем.

## Гісторыя 
Напярэдадні 80-й гадавіны абароны Дняпроўскай мяжы ініцыятыўная група ў складзе кіраўнікоў грамадскіх арганізацый, ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны і Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, пошукавікаў і грамадскасці Магілёва выступіла з прапановай аб рэканструкцыі мемарыяльнага комплексу «Буйніцкае поле» і стварэнні музея. 

Узвядзенне музея пачата ў 2023 годзе. 

Экспазіцыя размясцілася на двух паверхах будынка, пабудаванага ў выглядзе Ордэна Айчыннай вайны. Гэта сімвалічна, бо Магілёў быў удастоены гэтай узнагароды за мужнасць і стойкасць, праяўленыя працаўнікамі горада ў гады Вялікай Айчыннай вайны, а таксама за поспехі, дасягнутыя ў гаспадарча-культурным будаўніцтве.

5 ліпеня 2025 года музей афіцыйна адкрыты. У адкрыцці музея прыняў удзел Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнка.

Музей з'яўляецца філіялам установы культуры «Магілёўскі абласны краязнаўчы музей імя Я.Р. Раманава». 

На тэрыторыі размешчаны Алея Славы. Абласная Дошка гонару.

## Экспазіцыя 
У экспазіцыі музея адлюстравана наступная тэматыка: «Магілёўшчына на скрыжаваннях гісторыі», «Напярэдадні. Магілёўшчына ў 1930-я гг.», «Магілёўшчына ў гады Вялікай Айчыннай вайны», «Землякі ў лакальных войнах. Воіны-афганцы», «Працоўная Слава Магілёўшчыны». Усяго 16 экспазіцыйных тэм.

### Тэмы музейных экспазіцый 
**1 паверх**

* Зала № 1, № 2 «Магілёў даваенны. Напярэдадні...» 
* Зала № 3 «Пачатак вайны...» 
* Зала № 4 «Землякі на франтах Вялікай Айчыннай вайны» 
* Зала № 5 «Авіяцыя ў абароне Магілёва і Дняпроўскай мяжы» 
* Зала № 6 «Артылерыя ў баране Магілёва і Дняпроўскай мяжы» 
* Зала № 7 «Народнае апалчэнне. Міліцыя і службы дзяржбяспекі ў абароне г. Магілёва і Дняпроўскай мяжы» 
* Зала № 8 «Баі на Буйніцкім полі. Легендарны 388-ы стралковы полк С. Ф. Куцепава» 
* Зала № 9 «Апошнія дні абароны. Арганізацыя выхаду з акружэння» 
* Зала № 15 «Землякі ў лакальных войнах. Воіны-афганцы» 
* Зала № 16 «Працоўная Слава Магілёўшчыны»

**2 паверх**

* Зала № 10 «Акупацыя»
* Зала № 11 «Падпольны рух» 
* Зала № 12 «Партызанскі рух»
* Зала № 13 «Дыверсія на станцыі Асіповічы Магілёўскай вобласці»

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* На Буйничском поле открыт музей Славы Могилёвщины. СБ. Беларусь Сегодня.
* Музей Славы Могилёвщины. СБ. Беларусь Сегодня.

Катэгорыя:Музеі Магілёўскай вобласці
Катэгорыя:Музеі Магілёва
Катэгорыя:Гісторыя Магілёва
Катэгорыя:Гісторыя Магілёўскай вобласці
Катэгорыя:Магілёўскі абласны краязнаўчы музей імя Еўдакіма Раманавіча Раманава
Надобаль

**Надо́баль** (, ) — былая вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Пралетарскага сельсавета.

Да 1964 года вёска мела назву **Папо́ўшчына**.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Перайменаваныя населеныя пункты Беларусі
Ілья Міхайлавіч Расолаў

**Ілья Міхайлавіч Расолаў** (; ) — расійскі навуковец, юрыст, пісьменнік, грамадскі дзеяч, спецыяліст у галіне інфармацыйнага права, доктар юрыдычных навук, прафесар. Аўтар канцэпцыі кібернетычнага права.

## Біяграфія 
У 1997 годзе разам са сваім бацькам Міхаілам Расолавым удзельнічаў у будаўніцтве Храма Архангела Міхаіла ў аграгарадку Ціхінічы Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці.

У 2009 годзе ў Расійскай прававой акадэміі Міністэрства юстыцыі Расійскай Федэрацыі абараніў доктарскую дысертацыю на тэму: «Права і Інтэрнэт: тэарэтычныя праблемы».

З 2004 па 2009 год супрацоўнічаў з шэрагам расійскіх радыёстанцый, быў аўтарам штотыднёвай радыёперадачы па прававой асвеце.

Удзельнічаў у арганізацыі і правядзенні шэрагу гуманітарных акцый на тэрыторыі Беларусі .

## Навуковая і выкладчыцкая дзейнасць 
З’яўляецца прафесарам шэрагу расійскіх універсітэтаў. Аўтар магістарскай праграмы «IT-Law» пры Маскоўскім дзяржаўным юрыдычным універсітэце імя А. Е. Кутафіна. Валодае шэрагам патэнтаў на вынаходствы і пасведчанняў аб выніках інтэлектуальнай дзейнасці.

### Уклад у навуку 
У манаграфіі «Права і Інтэрнэт» 2003 года ўпершыню ўвёў у паняційны апарат права такія новыя паняцці, як «інтэрнэт-права», «смарт-кантракт», «сеткавая дамова», «мяккі электронны тавар», «інтэрнэт-спрэчка». На старонках манаграфічнай працы 2003 года (а таксама 2009 і 2021 гадоў) увёў у абарот паняцце «сеткавай дамовы» («смарт-кантракта»), што выклікала значную дыскусію ў навуковай супольнасці.

У 2019—2021 гадах сумесна з дацэнтам С. Г. Чубукавай абгрунтаваў новы інстытут права — інстытут прававога забеспячэння генетычнай інфармацыі.

## Грамадская дзейнасць 
* Член Саюза пісьменнікаў Масквы, прыняты ў 2004 годзе рашэннем Прэзідыума Саюза пісьменнікаў Масквы.
* Асацыяваны арбітр Спецыялізаванай калегіі Арбітражнага цэнтра пры Расійскім саюзе прамыслоўцаў і прадпрымальнікаў.

## Узнагароды і званні 
* Залаты медаль Прападобнага Сергія Раданежскага I ступені, 1997 год;
* Медаль ордэна свяціцеля Кірыла Тураўскага, 2007 год .

## Крыніцы
Брынкішкі

**Брынкішкі**, таксама **Бры́нкішкес** () — вёска ў Віленскім раёне Віленскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаўскай сянюніі. Размешчана за 9 км на паўднёвы ўсход ад Дукштаў.

## Гісторыя 
У XIX вёска ўваходзіла ў склад Віленскага павета Віленскай губерні, належала да маёнтка Судэрва. Пасля 1861 года ў Рэшанскай воласці Віленскага павета.

У міжваенны перыяд вёска ўваходзіла ў склад Віленска-Троцкага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Дукштаўская сянюнія
Катэгорыя:Населеныя пункты Віленскага раёна
Прывальні (пасёлак)

**Пры́вальні** (, ) — былы пасёлак у Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіў у склад Стадолішчанскага сельсавета.

Да 22 снежня 1960 года пасёлак уваходзіў у склад Вярэцкага сельсавета. 7 жніўня 1979 года скасаваны, зліўся з вёскай Прывальні.

## Крыніцы 
## Спасылкі
Варылкі

**Вары́лкі** (, ) — былая вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Хмяльніцкага сельсавета.

Скасавана 7 жніўня 1979 года, злілася з вёскай Свабода.

## Крыніцы 
## Спасылкі
Сенцінішкі

**Сенцінішкі**, таксама **Цінціні́шкес** () — вёска ў Віленскім раёне Віленскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаўскай сянюніі. Размешчана за 10 км на паўночны ўсход ад Дукштаў.

## Гісторыя 
У міжваенны перыяд два засценкі пад назвай Сенцінішкі I і Сенцінішкі II () уваходзілі ў склад гміны Мейшагола Віленска-Троцкага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі. Паводле перапісу 1931 года: Сенцінішкі I — 18 жыхароў у 2 дварах, Сенцінішкі II — 8 жыхароў у 2 дварах.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Дукштаўская сянюнія
Катэгорыя:Населеныя пункты Віленскага раёна
Кліманішкі

**Кліманішкі**, таксама **Клімо́нішкес** () — вёска ў Віленскім раёне Віленскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаўскай сянюніі. Знаходзіцца за 2 км на поўдзень ад Дукштаў, на правым беразе ракі Віліі (Нярыс).

## Гісторыя 
У другой палове XIX стагоддзя дзяржаўны засценак у Майшагольскай воласці Віленскага павета Віленскай губерні.

У часы Першай сусветнай вайны ў 1915 годзе Кліманішкі занялі войскі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай тэрыторыя абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У пачатку 1919 года тэрыторыя занята Чырвонай Арміяй. З 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР, у канцы сакавіка занята польскімі войскамі.

З 1920 года ўваходзіла ў склад Сярэдняй Літвы, з 1922 да 1939 года — у складзе гміны Мейшагола Віленска-Троцкага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі. Засценак знаходзіўся на самай мяжы з Літоўскай Рэспублікай, якую тут утварала рака Вілія.

Паводле перапісу 1931 года, у вёсцы пражывалі 9 чалавек у двух дварах.

З пачаткам Другой сусветнай вайны ў верасні 1939 года тэрыторыя занята савецкімі войскамі. Паводле савецка-літоўскага дагавора аб узаемадапамозе, падпісанага 10 кастрычніка 1939 года, Кліманішкі разам з часткай Віленскага краю былі перададзены Літве, з 1940 года — у Літоўскай ССР. У 1941—1944 гадах пад акупацыяй Германіі.

З 1990 года — у складзе незалежнай Літвы.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Wykaz miejscowości RP (1938)
* Карта WIG «Białozoryszki», 1935

Катэгорыя:Дукштаўская сянюнія
Катэгорыя:Населеныя пункты Віленскага раёна
Ракішкі (Віленскі раён)

**Ракішкі**, таксама **Ро́кішкес** () — вёска ў Віленскім раёне Віленскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаўскай сянюніі. Размешчана на правым беразе ракі Віліі (Нярыс), за 3 км на паўднёвы ўсход ад Кернава.

## Этымалогія 
Назва паходзіць ад асабовага імя *Рокас*.

## Гісторыя 
У міжваенны перыяд вёска знаходзілася ў складзе гміны Мейшагола Віленска-Троцкага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Дукштаўская сянюнія
Катэгорыя:Населеныя пункты Віленскага раёна
Без страху і папроку

«**Без страху і папроку**» — савецкі дзіцячы мастацкі фільм 1962 года, зняты на кінастудыі «Масфільм».

## Сюжэт 
Маскоўскія хлопчыкі Вадзік (Віктар Глазкоў), Юра (Мікала Бурляеў) і дзяўчынка Тоша (Ала Вітрук) знаходзяць грошы, згубленыя ў маскоўскай мітусні адным з бізнесменаў. Яны вырашаюць знайсці іх і вярнуць грошы, але замест гэтага трацяць значную частку гэтай сумы, грубіяняць бацькам і настаўнікам, хлусяць бацькам і п’юць шампанскае. Затым яны крадуць аўтамабіль «Масквіч» і адпраўляюцца да мора, трапляючы па дарозе ў смешныя сітуацыі.

Катэгорыя:Фільмы студыі «Масфільм»
Махеш Бхат

**Махеш Бхат** (, ; ) — індыйскі кінарэжысёр, прадзюсар і сцэнарыст, вядомы сваімі працамі ў хіндзі-кінематографе.

Мае шэраг узнагарод, у тым ліку пяць Нацыянальных кінапрэмій і чатыры прэміі Filmfare. Прыкметным фільмам яго ранняга перыяду з’яўляецца «Сааранш» (1984), паказаны на 14-м Маскоўскім міжнародным кінафестывалі. Ён стаў афіцыйным кандыдатам Індыі на прэмію «Оскар» за найлепшы фільм на замежнай мове ў тым годзе. Фільм 1986 года «Наам» быў яго першым камерцыйным кінематаграфічным творам. У 1987 годзе ён стаў прадзюсарам фільма «Kabzaa» пад назвай Vishesh Films разам са сваім братам Мукешам Бхатам. У 2013 годзе ён быў уведзены ў спіс Балівудскай алеі славы на эстрадзе Бандра, дзе быў захаваны адбітак яго рукі.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 20 верасня 1948 года ў Бамбеі. Бацька — рэжысёр Нанабхая Бхата, маці — Шырын Махамад Алі, мусульманка. Яго выхоўвала адна маці, бо яго бацькі не былі жанатыя, а ў бацькі была іншая сям’я. Мае чатыры сястры і аднага брата Мукеша Бхата, які з’яўляецца індыйскім кінапрадзюсарам.

Скончыў сярэднюю школу Дона Боска ў Матунзе. Яшчэ вучачыся ў школе, пачаў падпрацоўваць летам, каб зарабіць грошы, адначасова здымаючыся ў рэкламе прадуктаў. З кінарэжысёрам Раджам Хослам яго пазнаёмілі праз знаёмых. Такім чынам, Бхат пачаў працаваць памочнікам рэжысёра ў Хосле.

## Творчасць 
Зняў як артхаўсныя працы, такія як «Тата» (1989) і «Сваям» (1991), так і камерцыйныя рамантычныя хіты, такія як «Аашыкі» (1990) і «Дзень небяспекі» (1991), у якім ён зняў Пуджу Бхат разам з акцёрам Аамірам Ханам. Затым ён зняў фільм «Садак» (1991), які стаў хітом і застаецца самым касавым фільмам яго творчасці, як рэжысёрам, так і прадзюсарам якога была кампанія «Vishesh Films».

У 1990-я гады Махеш атрымаў прызнанне крытыкаў за фільм «Сэр» (1993), а таксама за іншыя хіты, такія як «Гумра» (1993) і «Крымінал» (1994). У 1994 годзе ён атрымаў Нацыянальную кінапрэмію — спецыяльны прыз журы за рэжысуру фільма «Hum Hain Rahi Pyar Ke» (1993). У 1996 годзе ён зняў фільм «Таманна», які атрымаў Нацыянальную кінапрэмію за лепшы фільм па іншых сацыяльных праблемах. У 1999 годзе ён зняў аўтабіяграфічны фільм «Захм», які атрымаў прэмію Наргіс Дут за найлепшы мастацкі фільм пра нацыянальную інтэграцыю. Пасля гэтага Бхат і яго брат аб’ядналі намаганні, каб заснаваць Vishesh Films, а затым напісалі сюжэты і сцэнарыі для больш чым дваццаці фільмаў, многія з якіх мелі касавы поспех. Бхат зняў мноства сучасных фільмаў, такіх як «Рааз» (2002), «Jism» (2003), «Забойства» (2004), «Gangster» (2006), «Woh Lamhe» (2006), «Jannat» (2008), «Забойства 2» (2011) і «Аашыкі 2» (2013). З-за рознагалоссяў паміж братамі Мукеш узяў пад свой кантроль Vishesh Films, і ў маі 2021 года было публічна абвешчана, што Махеш больш не мае дачынення да фірмы.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Вікіпедыя:Біяграфіі сучаснікаў
Красны Двор

Назву **Красны Двор** маюць:

* Красны Двор — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі
* Красны Двор — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі
Архітэктурная біёніка

) называюць маніфестам бія-тэка]]
**Архітэктурная біёніка**, таксама **бія-тэк**, — архітэктурны стыль, заснаваны на выкарыстанні ў архітэктуры прынцыпаў біёнікі — прыкладной навукі аб прымяненні ў тэхнічных прыладах і сістэмах прынцыпаў арганізацыі, уласцівасцяў, функцый і структур жывой прыроды.

Бія-тэк выкарыстоўваўся ў савецкай архітэктуры (як адзін з кірункаў cавецкага архітэктурнага мадэрнізму), яго асноўныя палажэнні, метады і задачы былі сфармуляваны архітэктарам Ю. С. Лебедзевым.

## Гісторыя 
У СССР як агульная (тэхнічная), так і архітэктурная біёніка пачалі развівацца ў 1960 годзе ў НДІ тэорыі, гісторыі архітэктуры і будаўнічай тэхнікі. Першай публікацыяй у СССР на тэму архітэктурнай біёнікі можна лічыць артыкул архітэктараў Ю.С. Лебедзева і В.В. Зефельда "Канструктыўныя структуры ў архітэктуры і ў свеце раслін" (1962). Лебедзеў называў новы напрамак у архітэктуры спачатку "будаўнічай біёнікай", пазней — "архітэктурна-будаўнічай біёнікай", яшчэ пазней — "архітэктурнай біёнікай". У 1984 годзе пры гэтым інстытуце была арганізавана цэнтральная навукова-даследчая і эксперыментальна-праектная лабараторыя архітэктурнай біёнікі.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Архітэктура СССР
Катэгорыя:Архітэктурныя стылі
Катэгорыя:Архітэктурны мадэрнізм
Катэгорыя:Плыні і кірункі ў сучасным мастацтве
Веркшаны

**Веркшаны**, таксама **Вяркшо́ніс** () — вёска ў Віленскім раёне Віленскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаўскай сянюніі. Размешчана за 3 км на захад ад Дукштаў, на правым беразе Віліі (Нярыс) каля яе выгіну, побач з шашой .

## Геаграфія 
На поўдзень ад вёскі ляжыць Вяркшанскі лес, які ўваходзіць у зону адпачынку Нярыскага рэгіянальнага парку. Праз Вілію перакінуты Вяркшанскі мост. У вёсцы і наваколлях распрацаваны кар’ераў жвіру. У Віліі каля Веркшанаў знаходзяцца валуны «Вяселле», на беразе — камень Баб.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Дукштаўская сянюнія
Катэгорыя:Населеныя пункты Віленскага раёна
Шаўлішкі

**Шаўлішкі**, таксама **Шаўлі́шкес** () — вёска ў Віленскім раёне Віленскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаўскай сянюніі. Знаходзіцца за 2 км на ўсход ад Дукштаў.

## Гісторыя 
У XIX стагоддзі вёска адносілася да дзяржаўнага маёнтка Дукшты.

У міжваенны перыяд вёска Шаўлішкі знаходзілася ў складзе гміны Мейшагола Віленска-Троцкага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Дукштаўская сянюнія
Катэгорыя:Населеныя пункты Віленскага раёна
Сачнёва

**Сачнё́ва** (, ) — былая вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Хмяльніцкага сельсавета.

Скасавана 7 жніўня 1979 года, злілася з вёскай Лыськава.

## Крыніцы 
## Спасылкі
Ннамды Азіківэ

**Бенджамін Ннамды Азіківэ** (; 16 лістапада 1904, Зунгеру — 11 мая 1996, Нсукка, Энугу) — нігерыйскі палітык, першы прэзідэнт Нігерыі.
Вера Андрэеўна Пятрушына

**Вера Андрэеўна Пятрушына** (, в. Кутавец, Крупскі раён, Мінская вобласць — ) — Герой Сацыялістычнай Працы (1973).

## Біяграфія 
З 1954 года — свінарка племзавода «Рэканструктар» Талачынскага раёна. У 1973 годзе прысвоена званне Героя Сацыялістычнай працы за поспехі ў павелічэнні вытворчасці і нарыхтоўцы прадукцыі жывёлагадоўлі.

## Літаратура 
* Вызначыліся працай : Пятрушына Вера Андрэеўна // Памяць : гісторыка-дакументальная хроніка Талачынскага раёна / рэдкал. : І. П. Шамякін [і інш.]. — Мінск, 1988. — С. 617.
* Петрушина (Красовская) Вера Андреевна, свинарка // Твои герои, Беларусь! Герои Социалистического Труда : биогр. справ. / сост. И. Н. Кулан [и др.]; под общ. ред. А. Н. Новикова. — Минск : БелЭн імя П. Броўкі, 2014. — С. 175.
Zoox

**Zoox, Inc.** — амерыканская кампанія, якая спецыялізуецца на распрацоўцы і вытворчасці беспілотных аўтамабіляў. Заснавана ў 2014 годзе аўстралійскім дызайнерам Тымам Кентлі-Клэем і сынам старшыні савета дырэктароў Apple Джэсі Левінсанам. У 2020 годзе кампанія была набыта Amazon за 1,2 мільярда долараў. На момант 18 чэрвеня 2025 года кампанія мае аўтапаркі ў Каліфорніі, Сан-Францыска і Лас-Вегасе. Галоўны офіс знаходзіцца ў штаце Каліфорнія. Назва «Zoox» з’яўляецца адсылкай да марскога арганізма «Zooxanthellae», які падобна да робата-таксі Zoox існуе дзякуючы аднаўляльнай энергіі.

## История 
У снежні 2018 года кампанія Zoox стала першай, якая атрымала дазвол у Каліфорніі на прапанову паслуг беспілотнага транспарту для грамадскасці. Паводле звестак Bloomberg, да ліпеня 2018 года Zoox прыцягнула 800 мільёнаў долараў венчурнага капіталу пры ацэнцы ў 3,2 мільярда долараў. Draper Fisher Jurvetson з’яўляецца інвестарам Zoox.

У студзені 2019 года кампанія Zoox прызначыла новага генеральнага дырэктара, Эйшу Эванс, якая да гэтага займала пасаду кіраўніка стратэгічнага развіцця ў Intel. 26 чэрвеня 2020 года Amazon і Zoox падпісалі канчатковае пагадненне аб зліцці, згодна з якім Amazon набыла Zoox як цалкам даччыную кампанію больш чым за 1,2 мільярда долараў ЗША. Як і ў выпадку з іншымі даччынымі прадпрыемствамі Amazon, такімі як Amazon Web Services, у Zoox няма незалежнага савета дырэктараў, але яна працуе як асобная юрыдычная асоба са сваёй уласнай структурай кіравання. Zoox уваходзіць у падраздзяленне Amazon Devices & Services, а Эванс падсправаздачная старэйшаму віцэ-прэзідэнту Amazon Панасу Пану.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Кампаніі ЗША
Восіп Фёдаравіч Дараган

**Восіп Фёдаравіч Дараган** (,  — , ) — інжынер, кіраўнік Упраўлення Рыга-Арлоўскай чыгункі. Правадзейны стацкі саветнік.

## Біяграфія 
Восіп Дараган нарадзіўся ў сям’і генерал-маёра, арлоўскага губернскага воінскага начальніка Фёдара Іванавіча Дарагана і Лізаветы Осіпаўны Гіфард. Род Дараганаў паходзіць ад тэхтэміраўскага сотніка Фёдара Дарагана, які быў надзелены маёнткамі ў 1700 годзе і памёр у шведскім палоне. Яго нашчадства ўнесена ў II частку дваранскага радаводу кнігі Палтаўскай губерні. Сам Восіп Фёдаравіч вядомы ў Беларусі як уладальнік угоддзяў і мецэнат. 

Восіп Дараган скончыў Пецярбургскі дзяржаўны ўніверсітэт шляхоў зносін.

У 1892 годзе землі, якія належалі магнатам Радзівілам і Вітгенштэйнам у ваколіцах вёскі Крынкі і суседніх Радуціч у цяперашнім Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці перайшлі да братоў Дараганаў. Крынка стала належаць Восіпу Фёдаравічу Дарагану. Акрамя маёнткаў, вырашана было пабудаваць чыгунку праз дзве ракі — Свіслач і Пціч, якая злучала б станцыю Радуцічы з Асіповічамі. Пабудавалі ў кароткі тэрмін (39 вёрст) — усяго за восем месяцаў. Дзяржаўная камісія прыняла яе без адзінай заўвагі. Больш за тое, гэты вопыт было рэкамендавана распаўсюдзіць па ўсёй Расійскай імперыі, — даваць прыватным асобам ліцэнзію на будаўніцтва чугунак за свой кошт.

Неўзабаве ў Радуцічах з’явіліся лесапілка, паравы млын, бакалейныя крамы.

Пасля скону малодшага брата Івана Фёдаравіча, удава звярнулася да губернатара з просьбай аб перайменаванні вёскі Радуцічы ў Дараганава, што і было выканана. Так на карце Асіповіцкага раёна з’явілася чыгуначная станцыя з такой назвай. У 1917 годзе ў Дараганава налічвалася 617 жыхароў і 79 двароў, на чыгуначнай станцыі 12 жыхароў і 3 двары, а ў фальварку 41 жыхар і адзін двор.

Восіп Фёдаравіч Дараган памёр у Петраградзе ў 1919 годзе. Пахаваны на Смаленскіх праваслаўных могілках.

Два разы з Швецыі ў Крынку і Дараганава прыязджаў нашчадак уладальнікаў сядзіб Андрэй Дараган.

## Сям’я 
Жонка-Іўсціна Мікалаеўна Сушчова (1856—1941), з баярскага роду, дачка вядомага адваката тайнага дарадцы Мікалая Мікалаевіча Сущова. Меў 8 дзяцей: Іосіф Дараган-Сушчоў, Лізавета, Іўсціна (у шлюбе Уладзіслаўская), Дзмітрый, Кацярына, Антаніна, Ганна, Вольга.

## Крыніцы 

Катэгорыя:Інжынеры шляхоў зносін
Катэгорыя:Правадзейныя стацкія саветнікі
Алтайская вуліца (Мінск)

**Алтайская вуліца** — вуліца ў Заводскім раёне Мінска. Названа ў гонар горнай сістэмы ў Сібіры. Пачынаецца ад скрыжавання з вуліцай Варвашэні, утварае скрыжаванне з Байкальскай і пераходзіць у вуліцу Солтыса. Па стане на 2025 год архітэктура вуліцы складаецца з шэрагу жылых шматпавярховых дамоў, пабудаваных у 1980-х гг., універсама і аднаго жылога дома, пабудаванага ў 2015 г.
* Вуліца знаходзіца пад даволі крутым схілам узгорка, пад’ём на які складае цяжкасці і для людзей, і для транспартных сродкаў.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Алтайская вуліца ў архітэктурнай базе Рhotobuildings
* Алтайская вуліца на ATO.BY
* Алтайская вуліца ў базе даных Геадзэн
* Алтайская вуліца на Street Maps
* Алтайское нагорье (в Минске) // Денис Блищ. Частное мнение (фатаграфіі вуліцы, апублікаваныя ў красавіку 2025 г.)

Катэгорыя:Заводскі раён (Мінск)
Невярышкі (Віленскі раён)

**Невярышкі** або **Няверышкі** () — вёска ў Віленскім раёне Віленскага павета Літвы, на рацэ Вільня. Уваходзіць у склад Лаварышкаўскай сянюніі. Месціцца за 1 км на поўдзень ад Лаварышак.

## Гісторыя 
У XIX стагоддзі ўваходзіла ў склад Віленскага павета Віленскай губерні. Пасля 1863 года ў Міцкунскай воласці Віленскага павета.

У часы Першай сусветнай вайны ў 1915 годзе Невярышкі занялі войскі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Невярышкі абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Жыхары Невярышак атрымлівалі пасведчанні Народнага Сакратарыята БНР. У пачатку 1919 года тэрыторыя занята Чырвонай Арміяй. З 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР, у канцы сакавіка заняты польскімі войскамі.

У 1920 годзе Невярышкі апынуліся ў складзе Сярэдняй Літвы, у 1922 годзе — у складзе Польшчы, у складзе сельскай гміны Міцкуны Віленска-Троцкага павета Віленскага ваяводства. У беларускай гістарыяграфіі землі вядомыя як Заходняя Беларусь. У 1920-я гады ў вёсцы актыўна распаўсюджваўся беларускі рух.

З пачаткам Другой сусветнай вайны ў верасні 1939 года заняты савецкімі войскамі. Паводле савецка-літоўскага дагаворам аб узаемадапамозе, падпісанага 10 кастрычніка 1939 года, Невярышкі разам з часткай Віленскага краю былі перададзены Літве, з 1940 года ў Літоўскай ССР. У 1941—1944 гадах пад акупацыяй Германіі.

З 1990 года ў складзе адноўленай незалежнай Літвы.

## Насельніцтва 
## Вядомыя асобы 
* Марыя Голуб-Бучынская (1893—1939) — беларуская літаратарка, паэтка, асветніца.

## Крыніцы 
## Літаратура 
*
Хачык Мінасавіч Амбаран

**Хачык Мінасавіч Амбаран** () — савецкі военачальнік, генерал-палкоўнік (1969).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 22 верасня 1919 года ў с. Налбанд (Арменія) у сялянскай сям’і.

У Чырвонай Арміі з чэрвеня 1939 года. Скончыў Аператыўна-штабныя курсы пры аператыўным аддзеле штаба Прыволжскай вайсковай акругі ў маі 1941 года. Пасля іх заканчэння прызначаны памочнікам начальніка 6-га аддзялення штаба 167-й стралковай дывізіі (Саратаўская вобласць).

Браў удзел у Віцебскай бітве (у тым ліку ў абароне Быхава і ў спробах знішчэння нямецкіх плацдармаў на Дняпры), у Смаленскай абарончай бітве.

З чэрвеня 1944 года — памочнік начальніка аператыўнага аддзела штаба 43-й арміі 1-га Прыбалтыйскага фронту. На гэтых пасадах браў удзел у Смаленскай, у Віцебскай, у Беларускай, Усходне-Прускай наступальных аперацыях.

З 19 сакавіка 1966 года — першы намеснік камандуючага войскамі Беларускай ваеннай акругі.

Дэпутат Вярхоўнага Савета Беларускай ССР 7-8 скліканняў (1967—1975).

Жыў у Маскве. Памёр 28 ліпеня 2004 года. Пахаваны ў Маскве на Траекураўскіх могілках.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Генерал-палкоўнікі СССР
Катэгорыя:Пехацінцы Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Камандзіры рот у Вялікай Айчыннай вайне
Катэгорыя:Камандзіры палкоў у Вялікай Айчыннай вайне
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета РСФСР 6-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 7-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 8-га склікання
Катэгорыя:Дэлегаты XXIII з’езда КПСС
Катэгорыя:Мемуарысты СССР
Хмара (рака)

**Хмара** — рака ў Смаленскай вобласці Расіі, левы прыток Сажа. Працякае па тэрыторыі Глінкаўскага і Пачынкаўскага раёнаў. Выток на ўсходзе Пачынкаўскага ўзвышша за 1,5 км на паўднёвы захад ад вёскі Ясенак Глінкаўскага раёна. Вусце на паўночны захад ад вёскі Базылёўкі Пачынкаўскага раёна. Кірунак плыні рака некалькі разоў мяняе з заходняга на паўднёвы і назад. У вярхоўях Хмара цячэ ў вузкай даліне, затым даліна пашыраецца, дасягаючы 6-8 кіламетраў.

На рацэ знаходзяцца вёскі Стрыгіна, Мачулы, Ліпкі, Хмара, побач з ракой — горад Пачынак.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Прытокі Сажа
Рось (прыток Дняпра)

**Рось** — рака ва Украіне, правы прыток Дняпра.

Асноўныя гарады, праз якія працякае Рось: Белая Царква, Багуслаў, Корсунь-Шаўчэнкаўскі. На рацэ пабудаваны чатыры ГЭС: Сцяблеўская, Корсунь-Шаўчэнкаўская, Багуслаўская і Дыбінская.

## Гідраграфія 
Выток ракі знаходзіцца каля вёскі Ардынці Вінніцкай вобласці. Даўжыня — 346 км, плошча басейна — 12 575 км², сярэдні расход вады ў нізоўях 22,5 м³/с.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Прытокі Дняпра
Катэгорыя:Рэкі Вінніцкай вобласці
Катэгорыя:Рэкі Кіеўскай вобласці
Катэгорыя:Рэкі Чаркаскай вобласці
Памылка 404

Памылка **404** або **Not Found** () — стандартны код адказу HTTP, што кліент быў у стане звязацца з серверам, але сервер не можа знайсці даныя згодна з запытам. Памылка 404 азначае, што запытаны рэсурс можа быць даступны ў будучыні, што аднак не гарантуе наяўнасць ранейшага ўтрымання.

Карыстальнікі найбольш часта сутыкаюцца з памылкай 404 пры наведванні не работаючых спасылак, што робіць памылку 404 адной з найбольш вядомых памылак у сетцы Інтэрнэт.

## Агляд 
Пры сувязі па HTTP кліент патрабуе адказу на свой запыт да сервера. Напрыклад, вэб-браўзер запытвае HTML-дакумент (вэб-старонку) і чакае лічбавы код адказу і, не заўсёды абавязкова, паведамленне. У кодзе 404, першая лічба «4» паказвае памылку кліента, да прыкладу, памылку ў URL. Наступныя дзве лічбы вызначаюць канкрэтную памылку

Следам за кодам адказу 404 для чалавечага разумення ідзе тлумачэнне прычыны. Спецыфікацыя HTTP Прапануе фразу «Not Found» (не знойдзена) і большасць вэб-сервераў па змаўчанні выводзяць старонкі HTML, які ўключае ў сябе як код 404, так і фразу «Not Found».

Памылка 404 часта вяртаецца, калі старонка была перамешчаная або выдаленая, ці не супадае імя файла ў кодзе і на сэрвэры. У першым выпадку, лепш вяртаць кліенту код 301 Moved Permanently («Пераехала назаўжды»), што можна наладзіць ў канфігурацыі большасці сервераў, альбо вырабляць перанакіраванне на іншы URL

Памылку 404 ня варта блытаць з памылкай DNS, якая з’яўляецца, калі URL спасылаецца на імя неіснуючага сервера. Памылка 404 азначае, што сам сервер быў знойдзены, але не змог знайсці запытаную старонку.

## У народзе 
«У гонар» памылкі 404 был названы японскі музычны гурт 404NOTFOUND, а таксама абаканскі музычны калектыў ШУМ404

## Крыніцы 
Катэгорыя:Коды стану HTTP
Катэгорыя:Камп’ютарныя памылкі
Катэгорыя:Інтэрнэт-тэрміналогія
Панізоўе (Гарадоцкі раён)

**Панізо́ўе** (, ) — былая вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Хмяльніцкага сельсавета.

Скасавана 7 жніўня 1979 года, злілася з вёскай Вірок.

## Крыніцы 
## Спасылкі
Аляюнцы

**Аляюнцы** або **Алеюнцы**, таксама **Аліею́най** () — вёска ў Віленскім раёне Віленскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаўскай сянюніі. Размешчана за 4,5 км на паўднёвы ўсход ад Кернава каля шашы .

На ўсход ад вёскі ляжыць Аляюнаўскае возера, праз вёску цячэ рака Вінгра, правы прыток Віліі (Нярыса).

## Гісторыя 
У XIX стагоддзі вёска ўваходзіла ў Віленскі павет Віленскай губерні. Пасля 1861 года ў Майшагольскай воласці Віленскага павета, адносілася да маёнтка Еўропа Нарбутаў.

У 1922—1939 гг. вёска Аляюнцы ўваходзіла ў склад гміны Мейшагола Віленска-Троцкага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Дукштаўская сянюнія
Катэгорыя:Населеныя пункты Віленскага раёна
Еўропа (Віленскі павет)

**Еўро́па**, таксама **Эўро́па** або **Айрупе** (, ) — вёска ў Віленскім раёне Віленскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаўскай сянюніі. Размешчана на паўднёвы ўсход ад Кернава, на поўдзень ад Аляюнцаў.

На поўдзень ад вёскі знаходзіцца Аляюнаўскае возера.

## Гісторыя 
У XVIII стагоддзі разам з Гейшышкамі фальварак Еўропа быў уласнасцю езуітаў, уваходзіў у склад Віленскага павета Віленскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. У 1781 годзе Адукацыйная камісія Рэчы Паспалітай аддала фальварак нашчадкам Юзафа Белазора, скарбніка ўпіцкага, уладальніка блізкіх Белазорышак. З 1794 года ўладанне Рамановічаў.

У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай 1795 года тэрыторыя апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Віленскім павеце.

Пасля 1861 года ў Майшагольскай воласці Віленскага павета, уладанне Нарбутаў. Маёнтку належалі вёскі Аляюнцы і Пустэльнікі. У 1866 годзе ў фальварку быў 1 дом, 45 жыхароў каталіцкага веравызнання. У 1885 годзе Эдвард Нарбут меў у фальварку Еўропа 500 дзесяцін зямлі. 

У 1922—1939 гадах вёска Еўропа ўваходзіла ў склад гміны Мейшагола Віленска-Троцкага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Дукштаўская сянюнія
Катэгорыя:Населеныя пункты Віленскага раёна
Канстанцін Васільевіч Смірноў

**Канстанцін Васільевіч Смірноў** (, в. Пярвушына , Антропаўскі раён, Кастрамская вобласць — , Талачынскі раён, Беларусь) — Герой Сацыялістычнай Працы (1973).

## Біяграфія 
Удзельнік партызанскага руху. З 1944 года — старшыня калгаса імя Леніна, з 1950 года — калгаса імя Дзімітрава Талачынскага раёна. Узнагароджаны ордэнам Леніна, Кастрычніцкай Рэвалюцыі, медалямі.
Званне Героя Сацыялістычнай Працы прысвоена ў 1960 годзе за поспехі ў павелічэнні вытворчасці і нарыхтоўкі лёну.

## Літаратура 
* Скапа, У. Р. Школа Смірнова // Памяць : гісторыка-дакументальная хроніка Талачынскага раёна / рэдкал. : І. П. Шамякін [і інш.]. — Мінск, 1988. — С. 610—611.
* Скопа, В. Школа Смрнова // Знаменосцы трудовой славы / сост. Г. С. Гужва, В. Г. Скопа, Е. Я. Рыклин. — Минск: Беларусь, 1984. — С. 298—300.
* Смирнов Константин Васильевич, председатель колхоза // Твои герои, Беларусь! Герои Социалистического Труда : биогр. справ. / сост. И. Н. Кулан [и др.]; под общ. ред. А. Н. Новикова. — Минск : БелЭн імя П. Броўкі, 2014. — С. 205.

Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 7-га склікання
Катэгорыя:Дэлегаты XXIII з’езда КПСС
Катэгорыя:Старшыні калгасаў
Катэгорыя:Партызаны Вялікай Айчыннай вайны
Мейшагола (гміна)

**Гміна Мейшагола** () — колішняя вясковая гміна, што існавала да 1939 года на тэрыторыі Віленскай зямлі / Віленскага ваяводства (цяпер тэрыторыя Літвы). Адміністрацыйным цэнтрам была Мейшагола.

Першапачаткова ўваходзіла ў склад Віленскага павета Віленскай губерні. З 7 чэрвеня 1919 года — у складзе Віленскай акругі Цывільнага ўпраўлення Усходніх зямель, з 9 верасня 1920 — пад кіраўніцтвам Упраўлення прыфрантавых і этапных тэрыторый. З 9 кастрычніка 1920 года — у складзе Сярэдняй Літвы.

13 красавіка 1922 года гміна перайшла пад польскую адміністрацыю ў складзе Віленскай зямлі. Віленскі і Троцкі паветы былі аб’яднаныя ў Віленска-Троцкі павет, які 20 студзеня 1926 года ўвайшоў у склад новаўтворанага Віленскага ваяводства.

У канцы верасня 1939 года тэрыторыя гміны занятая Чырвонай Арміяй, паводле падпісанага 10 кастрычніка 1939 года «Дагавора аб перадачы Літоўскай Рэспубліцы горада Вільні і Віленскай вобласці і аб узаемадапамозе паміж Савецкім Саюзам і Літвой» гміна адышла да Літоўскай Рэспублікі.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Гміны Віленска-Троцкага павета
Катэгорыя:Гміны Віленскага ваяводства
Антокальцы

**Антокальцы**, таксама **Анта́кальней** () — вёска ў Віленскім раёне Віленскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаўскай сянюніі. Размешчана за 7 км на паўночны захад ад Дукштаў.

## Гісторыя 
У XIX стагоддзі Антокальцы ўваходзілі ў склад Віленскага павета Віленскай губерні. У сярэдзіне XIX стагоддзя вёска належала да маёнтка Гейшышкі Гедройцаў. Пасля 1861 года ў Майшагольскай воласці Віленскага павета.

У час паўстання 1863 года ў ваколіцах Трокаў Фелікс Віславух арганізаваў невялікі атрад, які прымаючы ў свае шэрагі іншыя групы паўстанцаў да сярэдзіны красавіка налічваў ужо 130 чалавек. 16 красавіка 1863 года пад Антокальцамі адбыўся бой атрада з 1 расійскай ротай пяхоты і 17 казакамі. Расійскія войскі былі разбіты, страціўшы 36 салдат забітымі і параненымі.

У 1865 годзе было 22 рэвізскія душы.

У 1922—1939 гг. вёска Антокальцы знаходзілася ў складзе гміны Мейшагола Віленска-Троцкага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Дукштаўская сянюнія
Катэгорыя:Населеныя пункты Віленскага раёна
Спятушкі

**Спятушкі**, таксама **Піету́шкей** () — вёска ў Віленскім раёне Віленскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаўскай сянюніі. Размешчана за 2 км на паўночны ўсход ад Дукштаў.

## Гісторыя 
У XIX стагоддзі засценак належаў дзяржаўнаму маёнтку Дукшты, у 1865 годзе 2 рэвізскія душы. Пасля 1861 года ў Майшагольскай воласці Віленскага павета Віленскай губерні, было 2 двары.

У 1922—1939 гг. вёска Спятушкі ўваходзіла ў склад гміны Мейшагола Віленска-Троцкага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Дукштаўская сянюнія
Катэгорыя:Населеныя пункты Віленскага раёна
Віленска-Троцкі павет

**Віленска-Троцкі павет** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Віленскім ваяводстве Польскай Рэспублікі, утвораная паміж 1923 і 1924 гадамі шляхам аб’яднання былых Віленскага і Троцкага паветаў. Павятовае староства размяшчалася ў Вільні па адрасе вуліца Солач, 3.

У склад павета ўваходзілі 17 гмін, 2 гарады і 12 мястэчак.

## Адміністрацыйны падзел 
**Гарады**
* Новая Вілейка
* Трокі

**Мястэчкі**
* Гервяты
* Мейшагола
* Міцкуны
* Немянчын
* Алькенікі
* Падброддзе
* Рудаміна
* Рудзішкі
* Малыя Салечнікі
* Шумск
* Тургелі
* Варняны

**Гміны**
* Новая Вілейка (гарадская)
* Трокі (гарадская)
* Алькенікі (вясковая)
* Араны (вясковая)
* Варняны (вясковая)
* Гервяты (вясковая)
* Канява (вясковая)
* Мейшагола (вясковая)
* Міцкуны (вясковая)
* Немянчын (вясковая)
* Падброддзе (вясковая)
* Рудаміна (вясковая)
* Рудзішкі (вясковая)
* Рэша (вясковая, цэнтр — Рэша Веркаўская)
* Салечнікі (вясковая, цэнтр — Малыя Салечнікі)
* Трокі (вясковая)
* Тургелі (вясковая)
* Шумск (вясковая, цэнтр — Шумск Віленскі)
* Янішкі (вясковая)

## Старосты 
* Віктар Нядзвецкі (да 1937 года)

## Крыніцы 
Віленска-Троцкі павет
Катэгорыя:Паветы Віленскага ваяводства (1926—1939)
Яўген Спонці

**Яўген Спонці** (13 снежня 1866, , Вілейскі павет, Віленская губерня — 17 сакавіка 1931, ) — палітычны дзеяч Расійскай імперыі.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1866 годзе ў сям’і Ігната і Соф’і Спонці. Бацька, Ігнат Спонці (? — 1886), быў старэйшым абавязковым засядацелем (з 1866 г.), станавым прыставам (з 1868 г.) Вілейскага павятовага паліцэйскага ўпраўлення (станавая кватэра знаходзілася ў Дунілавічах, а пасля ў Мядзеле), з 1871 г. памочнікам павятовага спраўніка ў Свянцянскім паліцэйскім ўпраўленні, з 1874 г. павятовым спраўнікам Ашмянскага паліцэйскага ўпраўлення.

Яўген Спонці ў 1887 гаду скончыў Міхайлаўскае вайсковае вучылішча (Санкт-Пецярбург), пасля чаго служыў у Троіцкім палку ў Вільні, а ў 1889 г. завяршыў ваенную службу. Пазней дадзеная група стала асновай для ўзнікнення ў 1896 г. Сацыял-дэмакратычнай партыі Літвы і Рабочага саюза Літвы. У 1893 г. перабраўся ў Маскву, дзе стаў адным з арганізатараў сацыял-дэмакратычнай аргазацыі, якая ў 1895 г. атрымала назву Рабочага саюза. У 1895 г. разам з У. Леніным ездзіў у Швейцарыю для наладжвання сувязяў з расійскай марксісцкай арганізацыяй у эміграцыі «Вызваленне працы», дзе меў сустрэчу з Г. Пляханавым. У снежні 1895 г. арыштаваны і ў 1897 г. высланы ў Архангельскую губерню. Пасля высылкі пасяліўся ў Мінску, падчас рэвалюцыі 1905—1907 гг. удзельнічаў у арганізацыі забастоўкі чыгуначных рабочых.

У далейшым адыйшоў ад рэвалюцыйнай дзейнасці. З 1915 г. быў памочнікам каморніка ў Ніжагародскай губерні. У 1918-23 гг. працаваў у камісіі па землеўпарадкванні ў Ніжагародскай губерні, у 1923-25 гг. — у Мінскай губерні.

З 1925 жыў у Мінску, дзе і памёр у 1931 годзе.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Рэвалюцыянеры Расійскай імперыі
Катэгорыя:Сацыял-дэмакраты Расіі
Катэгорыя:Марксісты
Катэгорыя:Рэвалюцыянеры Беларусі
Катэгорыя:Сацыялісты Беларусі
Белазорышкі (Дукштаўская сянюнія)

**Белазорышкі**, таксама **Біелаза́рышкес** () — вёска ў Віленскім раёне Віленскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаўскай сянюніі. Размешчана за 8 км на захад ад Дукштаў, на правым беразе Віліі (Нярыса).

Забудова вёскі выцягнута ўздоўж ракі, хаты звернуты з фасадамі да берага. У пачатку XX ст. паўночнай ускраіне вёскі дзейнічаў паром цераз Вілію.

## Гісторыя 
Назва звязана з родам Белазораў, якія валодалі гэтымі землямі. У XVIII стагоддзі вёска ўваходзіла ў склад Віленскага павета Віленскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага.

У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай 1795 года тэрыторыя апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Віленскім павеце. Да скасавання прыгоннага права адносілася да маёнтка Айраны. Пасля 1861 года ў Майшагольскай воласці Віленскага павета.

У 1922—1939 гг. вёска Белазорышкі ўваходзіла ў склад гміны Мейшагола Віленска-Троцкага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.

## Насельніцтва 
## Славутасці 
У вёсцы знаходзіцца гарадзішча.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Дукштаўская сянюнія
Катэгорыя:Населеныя пункты Віленскага раёна
Алтайскі завулак (Мінск)

**Алтайскі завулак** — завулак ў Заводскім раёне Мінска. Названы ў гонар горнай сістэмы ў Сібіры. Пачынаецца скрыжаваннем з аднайменнай вуліцай і ідзе ў тупік паралельна ёй. Пераважна забудаваны дамамі сядзібнага тыпу. Няцотны бок пачынаецца ад дома 1 і заканчваецца домам 41, а цотны пачынаецца домам 4 і заканчваецца домам 134.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Алтайскі завулак на ATO.BY
* Алтайскі завулак у базе даных Геадзэн

Катэгорыя:Заводскі раён (Мінск)
Конкурс выканаўцаў эстраднай песні «Віцебск» 1992 года

Першы **Конкурс выканаўцаў эстраднай песні «Віцебск-1992»** прайшоў у рамках першага фестываля мастацтваў Славянскі Базар у Віцебску. Асноўны конкурс сабраў прадстаўнікоў толькі чатырох краін: Беларусі, Польшчы, Расіі і Украіны. Усе краіны, акрамя Польшчы, былі прадстаўлены некалькімі ўдзельнікамі.

Гран-пры першага конкурса калегія журы вырашыла не прысуджаць, што стала першым такім выпадкам у гісторыі конкурса (іншыя выпадкі былі ў 1994 і 2017). Фармальным пераможцам конкурса лічыцца ўладальнік першай прэміі  з Украіны. Беларуская спявачка Іна Афанасьева атрымала другую прэмію падзяліўшы яе з іншым беларусам Андрэем Хлястовым і Сабінай з Расіі. Трэцюю прэмію падзялілі Тарас Жытыньскі з Украіны, Моніка Ростэк з Польшчы і Ігар Шышоў з Расіі.

## Удзельнікі 
Для беларускай канкурсанткі Іны Афанасьевай гэта быў другі ўдзел на фестывалі ў Віцебску. Першы раз яна ўдзельнічала ў папярэдніку Славянскага Базара — Усесаюзным Фестывалі Польскай Песні ў Віцебску ў 1988 годзе, дзе атрымала трэцюю прэмію.

Першы фестываль таксама трымае рэкорд па наймаладзешым канкурсантам у дарослым конкурсе: на момант конкурса Таццяна Воранава з Беларусі і Марта Алэксів з Украіны мелі 14 гадоў.

## Калегія журы 
Міжнароднае журы фарміравалася дырэкцыяй фестываля на кантрактнай аснове з ліку папулярных выканаўцаў, кампазітраў, менеджераў.

На конкурсе 1992 года ў калегіі журы прысутнічалі:

*  Уладзімір Мулявін — старшыня, кампазітар і спявак, стваральнік і саліст гурта «Песняры»
*  Юрый Антонаў — спявак і кампазітар
*  Надзея Бабкіна — спявачка
*  Людміла Дубаўцава — музыкальны каментатар, карэспандэнт радыё «Маяк»
*  Віктар Клін
*  Ігар Лучанок — кампазітар
*  Ніна Матвіенка — спявачка и актрыса
*  Юрый Рыбчынскі — паэт-песеннік, драматург і сцэнарыст
*  Міхаіл Шаброў — паэт-песеннік, драматург і сцэнарыст
*  Аляксандр Шаганаў — паэт-песеннік
*  Міхаіл Фінберг — дырыжор, мастацкі кіраўнік і дырэктар Нацыянальнага акадэмічнага канцэртнага аркестра Рэспублікі Беларусь,
*  Станіслаў Фялкоўскі — мастак і графік
*  Эдуард Ханок — кампазітар, Народны артыст Беларусі
*  Анатоль Ярмоленка — спявак, лідар гурта «Сябры»
*  Іван Несвіт — адказны сакратар журы

## Вынікі конкурса 
**Гран-пры:** *не прысуджаўся*

**Першая прэмія:**  Алекса Берэст

**Другая прэмія:**  Іна Афанасьева,  Андрэй Хлястоў,  Сабіна

**Трэцяя прэмія:**  Тарас Жытыньскі,  Моніка Ростэк,  Ігар Шышоў

Акрамя асноўных прэмій, журы і арганізатары прысуджалі другасныя прэміі і спецыяльныя прызы для ўдзельнікаў:

* За мастацкую індывідуальнасць — Ілля Снегаў
* За лепшае акторскае ўвасабленне песні — Аляксей Шэцько
* За сцэнічную прывабнасць — Юліян і Ала Папова

Наймаладзешыя ўдзельніцы конкурса Таццяна Воранава і Марта Алэксів атрымалі памятныя спец-прызы.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Музычныя конкурсы
Катэгорыя:1992 год у Віцебску
Левіданы

**Левіданы**, таксама **Лявідо́ніс** () — вёска ў Віленскім раёне Віленскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаўскай сянюніі. Размешчана за 3 км на ўсход ад Дукштаў, каля шашы Судэрва — Дукшты.

Паблізу Левіданаў (у бок Адамцішак) знаходзіцца Дуб Каралева, помнік прыроды, абхват ствала якога складае 4,40 м.

## Гісторыя 
У XIX стагоддзі вёска і маёнтак Левіданы ўваходзілі ў склад Віленскага павета Віленскай губерні. Пасля 1861 года ў Майшагольскай воласці Віленскага павета.

У пачатку XX стагоддзя ўладальнікамі маёнтка Левіданы былі Ваньковічы.

У часы Першай сусветнай вайны ў 1915 годзе Левіданы занялі войскі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Левіданы абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У пачатку 1919 года тэрыторыя занята Чырвонай Арміяй. З 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР, у канцы сакавіка занята польскімі войскамі.

З 1920 года ўваходзілі ў склад Сярэдняй Літвы, з 1922 да 1939 года — у складзе гміны Мейшагола Віленска-Троцкага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.

З пачаткам Другой сусветнай вайны ў верасні 1939 года заняты савецкімі войскамі. Паводле савецка-літоўскага дагавора аб узаемадапамозе, падпісанага 10 кастрычніка 1939 года, Левіданы разам з часткай Віленскага краю былі перададзены Літве, з 1940 года — у Літоўскай ССР. У 1941—1944 гадах пад акупацыяй Германіі.

З 1990 года — у складзе незалежнай Літвы.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Дукштаўская сянюнія
Катэгорыя:Населеныя пункты Віленскага раёна
Сяргей Якаўлевіч Жукоўскі

**Сяргей Якаўлевіч Жукоўскі** (;  — , Мінск) — савецкі ваенны лётчык і военачальнік, Заслужаны ваенны лётчык СССР, генерал-палкоўнік авіяцыі. Ганаровы грамадзянін гарадоў Горадня (1963), Жодзіна (1964).

Са студзеня 1964 года — камандуючы 26-й паветранай арміяй у Беларускай ваеннай акрузе. У час яго камандавання армія была ўзнагароджана ордэнам Чырвонага Сцяга ў 1968 годзе. З лютага 1972 года — у запасе.

Член КПСС з 1941 года. Дэпутат Вярхоўнага Савета Беларускай ССР. Член Цэнтральнага камітэта Камуністычнай партыі Беларусі.

Памёр 10 лістапада 1980 года. Пахаваны на Усходніх могілках у Мінску.

Катэгорыя:Генерал-палкоўнікі авіяцыі (СССР)
Катэгорыя:Дэлегаты XXIII з’езда КПСС
Катэгорыя:Дэлегаты XXII з’езда КПСС
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 8-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 7-га склікання
Катэгорыя:Члены ЦК КПБ
Катэгорыя:Удзельнікі Сталінградскай бітвы
Катэгорыя:Удзельнікі Курскай бітвы
Катэгорыя:Лётчыкі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Удзельнікі савецка-фінскай вайны
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Гродна
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Жодзіна
Катэгорыя:Ваенныя лётчыкі СССР
Катэгорыя:Ваенныя лётчыкі 1 класа
Надзея Іванаўна Куніцкая

**Надзея Іванаўна Куніцкая** (, в. Селішча, Лагойскі раён, Мінская вобласць — , в. Ждановічы, Мінскі раён) — трактарыстка, Герой Сацыялістычнай Працы (1966).

## Біяграфія 
У час Вялікай Айчыннай вайны брала ўдзел у партызанскім руху ў якасці сувязной. Пачынальна з 1951 года працавала трактарысткай Лагойскай Машынна-трактарнай станцыі. Потым, з 1956 года — у саўгасе «Лагаза».

У перыяд з 1967 па 1971 гады была дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР. У 1971 годзе «за поспехі ў выкананні плана продажу дзяржаве прадуктаў земляробства і гадоўлі жывёлы» была ўганаравана званню Героя Сацыялістычнай Працы.

## Літаратура 
## Спасылкі 
* Куницкая, Надежда Ивановна
* Надеждин двор

Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 7-га склікання
Катэгорыя:Дэлегаты XXV з’езда КПСС
Катэгорыя:Дэпутаты Лагойскага раённага Савета дэпутатаў
Катэгорыя:Дэпутаты Мінскага абласнога Савета дэпутатаў