open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Крулеўшчынскі сельсавет

**Круле́ўшчынскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Крулеўшчына.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Докшыцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Маладзечанскай вобласці. 24 красавіка 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Валодзькаўскага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Віцебскай вобласці. 29 снежня 1961 года ў склад адноўленага Порплішчанскага сельсавета перададзены 17 населеных пунктаў (Асінаўка, Брычанькі, Варганы, Гаране, Дуброўка, Іванаўка, Крывашына, Лапліна, Паўлінава, Порплішча, Пятровічы, Пятроўка, Серадзіна, Чарэмшына, Чачукі, Шантараўшчына і Яблонка). З 25 снежня 1962 года ў складзе Глыбоцкага раёна, з 6 студзеня 1965 года — у складзе адноўленага Докшыцкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 29 населеных пунктаў. 22 сакавіка 2016 года скасавана вёска Дзямідзенкі.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 3341 чалавек, з іх 93,9 % — беларусы, 3,6 % — рускія, 0,6 % — палякі, 0,6 % — цыганы, 0,6 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 2755 чалавек.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Глыбоцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Валодзькаўскі сельсавет (Докшыцкі раён)

**Вало́дзькаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Докшыцкага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Валодзькі.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Докшыцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Маладзечанскай вобласці. 24 студзеня 1958 года да сельсавета далучаны часткі скасаваных Грабучоўскага (9 населеных пунктаў: Бароўка, Варганы, Дуброўка, Іванаўка, Лапліна, Рэчкі, Чарэмшына, Шантараўшчына і Яблонка) і Порплішчанскага (6 населеных пунктаў: Асінаўка, Брычанькі, Крывашына, Порплішча, Раёўка і Чачукі) сельсаветаў. 24 красавіка 1959 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Крулеўшчынскага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Докшыцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1959 годзе
Апольскі політэхнічны ўніверсітэт

**Апольскі політэхнічны ўніверсітэт** () — польская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова тэхнічнага профілю са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў Аполе.

## Агульная характарыстыка 
Утвораны ў 1996 годзе ў выніку рэарганізацыі Вышэйшай інжынернай школы, якая дзейнічала з 1966 года. 

Навучае студэнтаў па 26 спецыяльнасцях на дзённай і завочнай формах. На працягу некалькіх апошніх гадоў універсітэт з'яўляецца міждысцыплінарнай вучэльняй з перавагай тэхнічных спецыяльнасцяў. У яе складзе функцыянуе 7 факультэтаў, а таксама бібліятэка і цэнтр моўнай падрыхтоўкі. У цяперашні час тут працуе 500 навукова-метадычных работнікаў (з іх 29 - на пасадзе прафесара звычайнага, 119 - на пасадзе прафесара надзвычайнага, 219 - на пасадзе дацэнта.

Па стане на 2017 год ва ўніверсітэце навучалася агулам 6203 студэнта, у тым ліку 4587 - стацыянарна і 1616 - завочна, налічвалася 130 дактарантаў і 147 слухачоў курсаў паслядыпломнай адукацыі.

У адпаведнасц з вэб-рэйтынгам універсітэтаў свету за студзень 2019 года, складзеным іспанскім Consejo Superior de Investigaciones científicas, універсітэт займае 12-е месца ў Польшчы сярод тэхнічных ВНУ, а ў свеце - 1811-е месца сярод усіх тыпаў ВНУ.

## Факультэты 
* Будаўніцтва і архітэктуры
* Эканомікі і ўпраўлення
* Электратэхнікі, аўтаматыкі і інфарматыкі
* Інжынерыі вытворчасці і лагістыкі
* Механічны
* Фізічнага выхавання і фізіятэрапіі

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўніверсітэта

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы з польскай мовай навучання
Катэгорыя:Аполе
Катэгорыя:1949 год у Польшчы
Катэгорыя:Універсітэты Польшчы
Сяргей Пятровіч Сцельмашок

**Сяргей Пятровіч Сцельмашок** (нар. , Рэчыца, Гомельская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне нафтагазаздабычы, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 15 красавіка 1971 года ў г. Рэчыца Гомельскай вобласці.

Скончыў Дзяржаўную акадэмію нафты і газу імя І. М. Губкіна па спецыяльнасці «Распрацоўка і эксплуатацыя нафтавых і газавых радовішчаў», Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае кіраванне нацыянальнай эканомікай».

Працаваў аператарам абяссольваючай і абязводжваючай устаноўкі, тэхнолагам, намеснікам начальніка цэха падрыхтоўкі і перапампоўвання нафты, намеснікам начальніка цэнтральнай інжынерна-тэхналагічнай службы па тэхналогіі, начальнікам цэха здабычы нафты і газу № 1, галоўным інжынерам нафтагазаздабыўнога ўпраўлення «Рэчыцанафта», намеснікам галоўнага інжынера па перспектыўным развіцці, намеснікам галоўнага інжынера — начальнікам вытворчага аддзела па здабычы нафты і газу РУП «Вытворчае аб’яднанне „Беларуснафта“», першым намеснікам начальніка нафтагазаздабыўнога ўпраўлення «Рэчыцанафта», начальнікам нафтагазаздабыўнога ўпраўлення «Рэчыцанафта» РУП «Вытворчае аб’яднанне „Беларуснафта“».

Выбіраўся дэпутатам Рэчыцкага раённага Савета дэпутатаў 26-га склікання, Гомельскага абласнога Савета дэпутатаў 27-га склікання, дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь сёмага склікання.

## Узнагароды 
* Ганаровыя граматы Рэчыцкага раённага Савета дэпутатаў, Рэчыцкага раённага выканаўчага камітэта, канцэрна «Белнафтахім»; 
* медаль «За працоўныя заслугі».

Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Рэчыцкага раённага Савета дэпутатаў
Катэгорыя:Дэпутаты мясцовых саветаў Беларусі 26-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Гомельскага абласнога Савета дэпутатаў 27-га склікання
Катэгорыя:Інжынеры Беларусі
Козел

**Козел** — прозвішча

## Вядомыя носьбіты 
* Валянціна Нічыпараўна Козел (1930—2009) — беларускі настаўнік, Заслужаны настаўнік БССР.
* Генадзь Іванавіч Козел (1930—2006) — беларускі паэт, педагог.
* Дзмітрый Іванавіч Козел (нар. 1982) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
* Іван Васілевіч Козел (1928 — 1970) — беларускі драматург.
* Раман Ігаравіч Козел (нар. 1997) — беларускі футбаліст.
* Яўген Сяргеевіч Козел (нар. 2001) — беларускі футбаліст.

## Гл. таксама 
* Казёл
Сяргей Уладзіміравіч Краўцоў

**Сяргей Уладзіміравіч Краўцоў** (нар. , в. Сычман Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці) — беларускі спецыяліст у галіне сельскай гаспадаркі, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. Кандыдат сельскагаспадарчых навук, дацэнт.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію, Рэспубліканскі інстытут вышэйшай школы, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.

Працаваў аграномам, малодшым навуковым супрацоўнікам, навуковым супрацоўнікам, старшым навуковым супрацоўнікам, вядучым навуковым супрацоўнікам, загадчыкам аддзела насенняводства і тэхналогіі вытворчасці кармавых культур, дырэктарам Гомельскай абласной сельскагаспадарчай доследнай станцыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.

Выбіраўся дэпутатам Рагачоўскага раённага Савета дэпутатаў 26-га і 27-га скліканняў, дэпутатам Гомельскага абласнога Савета дэпутатаў 28-га склікання, дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь сёмага склікання.

27 сакавіка 2023 года прызначаны генеральным дырэктарам Навукова-практычнага цэнтра Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі па земляробстве.

## Узнагароды 
Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі».

Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Рагачоўскага раённага Савета дэпутатаў
Катэгорыя:Дэпутаты мясцовых саветаў Беларусі 26-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты мясцовых саветаў Беларусі 27-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Гомельскага абласнога Савета дэпутатаў 28-га склікання
Катэгорыя:Постаці аграрнай навукі
Аляксандр Генадзьевіч Мрочак

**Аляксандр Генадзьевіч Мрочак** (нар. , Мінск) — беларускі ўрач-кардыёлаг. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2009, чл.-кар. з 2004), член Прэзідыума НАНБ (з 2009), акадэмік-сакратар Аддзялення медыцынскіх навук НАНБ (2009—2011). Доктар медыцынскіх навук (1988), прафесар (1991). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (2015), выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь (2000).

## Біяграфія 
Скончыў Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1976). Працаваў урачом-кардыёлагам у Мінскай абласной клінічнай бальніцы (1977—1978). Вучыўся ў аспірантуры і працаваў у БелДІУВ: аспірант кафедры кардыялогіі і фунцыянальнай дыягностыкі (1978—1981), асістэнт кафедры кардыялогіі (1981—1989), дацэнт (1989—1991), прафесар кафедры кардыялогіі (1991), прарэктар па атэстацыйнай, потым па вучэбнай рабоце (1991—1996), адначасова загадчык кафедры кардыялогіі Беларускай медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі (БМАПА) (1991—2008).

Дырэктар рэспубліканскага НДКІ радыяцыйнай медыцыны і эндакрыналогіі (1996—1998).
Рэктар БМАПА (1998—2004).
 
Дырэктар РНПЦ «Кардыялогія» (2008—2020), галоўны кардыёлаг Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь.

27 жніўня 2020 года звольнены па ініцыятыве наймальніка — Міністэрства аховы здароўя, згодна з рашэннем в.а. міністра Дзмітрыя Піневіча. Мрочака абвінавацілі ў тым, што ён «не змог утрымаць калектыў» і не забараніў супрацоўнікам выказваць сваю грамадзянскую пазіцыю ў час акцый пратэстаў пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года.

## Навуковая дзейнасць 
У 1982 годзе абараніў кандыдацкую, у 1988 — доктарскую дысертацыю.
Асноўныя навуковыя даследаванні прысвечаны вывучэнню патагенезу, распрацоўке і тэарэтычнаму абгрунтаванню метадаў лячэння каранарнай хваробы сэрца і парушэння сардэчнага рытму.
Мрочакам абгрунтаваны і рэалізаваны арыгінальны падыход да праблемы стану першаснага гемастазу пры атэрасклерозе і яго ўскладненнях. Ім распрацаваны метады ранняй дыягностыкі каранарнай хваробы сэрца пры цукровым дыябеце і захворваннях шчытавіднай залозы. Устаноўлены карысныя эфекты ўздзеяння гальванічнага току і ультрагуку, распрацаваны метады іх выкарыстання пры лячэнні стэнакардыі і інфаркту міякарда.

Аўтар больш 565 навуковых прац, у тым ліку 7 манаграфій, 27 аўтарскіх пасведчанняў і 18 патэнтаў на вынаходствы.

## Узнагароды 
* Медаль Францыска Скарыны (2012)
* Ганаровая грамата Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь

## Літаратура 
* 
* Национальная академия наук Беларуси: энциклопедический справочник. — Минск : Беларуская навука, 2017. — С. 352. — 599 с. — 700 экз. — ISBN 978-985-08-2046-4.

## Спасылкі 
* Аляксандр Генадзьевіч Мрочак у базе даных «История белорусской науки в лицах» Цэнтральнай навуковай бібліятэкі імя Якуба Коласа НАН Беларусі 

Катэгорыя:Кардыёлагі Беларусі
Катэгорыя:Рэктары БМАПА
Літоўская баскетбольная ліга

**Літоўская баскетбольная ліга** () — камандны турнір па баскетболе ў Літве. Заснаваны ў 1993 годзе. Складаецца з двух частак — рэгулярнага чэмпіянату і плэй-оф. У рэгулярным чэмпіянаце кожны клуб гуляе з кожным чатыры разы — па два разы дома і ў гасцях. Восем найлепшых каманд выходзяць у плэй-оф, дзе выяўляюцца прызёраў і пераможцы сезона. Найгоршы клуб рэгулярнага чэмпіянату вылятае ў Нацыянальную баскетбольную лігу.

## Спіс прызёраў 
Катэгорыя:Баскетбольныя спаборніцтвы
Катэгорыя:Баскетбол у Літве
Сычова (Навадугінскі раён)

**Сычова** () — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Высокаўскага сельскага паселішча.

## Гісторыя 
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Навадугінскага раёна
Uechtritzia kokanica

**Uechtritzia kokanica** — від кветкавых раслін сямейства . Першае навуковае апісанне было зроблена ў 1963 годзе.

Катэгорыя:Астравыя
Сітцаўскі сельсавет

**Сі́тцаўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Сітцы.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Старасельскі сельсавет** у складзе Докшыцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Старое Сяло. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Вялікія Сітцы, сельсавет перайменаваны ў Сітцаўскі. 24 студзеня 1958 года да сельсавета далучаны часткі скасаваных Грабучоўскага (9 населеных пунктаў: Асановічы, Булахі, Вешняе, Вянюціна 1-е, Вянюціна 2-е, Грабучая, Кабяльцы, Макаравічы і Уздзеўшчына) і Порплішчанскага (7 населеных пунктаў: Воўкава, Дзядкі, Кабялі, Коршуна, Паўлавічы, Цецеравінцы, Ходараўка) сельсаветаў. 24 красавіка 1959 года ў склад сельсавета з Параф’янаўскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (вёскі Вашунава-II, Заборцы, Новая Вёска, Параф’янава, Рапяхі, Юзафова і хутары Двор Сітца, Ямнае). З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці. 29 снежня 1961 года ў склад адноўленага Порплішчанскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Асановічы, Вешняе, Грабучае, Уздзеўшчына, Цецеравінцы). З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Глыбоцкага раёна, з 6 студзеня 1965 года — у складзе адноўленага Докшыцкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 19 населеных пунктаў. 5 сакавіка 1981 года цэнтр сельсавета перайменаваны ў Сітцы.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1526 чалавек, з іх 94,6 % — беларусы, 2,9 % — палякі, 1,4 % — рускія; паводле перапісу 2019 года — 1055 чалавек.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Глыбоцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Ігар Паўлавіч Таўтын

**Ігар Паўлавіч Таўтын** (нар. , Калінкавічы, Гомельская вобласць) — беларускі ўрач, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 11 лютага 1971 года ў г. Калінкавічы Гомельскай вобласці.

Скончыў Гомельскі дзяржаўны медыцынскі інстытут па спецыяльнасці «Лячэбная справа».

Працаваў загадчыкам Казанскага фельчарска-акушэрскага пункта, медбратам тэрапеўтычнага аддзялення Брагінскай цэнтральнай раённай бальніцы, урачом-анестэзіёлагам-рэаніматолагам аддзялення рэанімацыі і інтэнсіўнай тэрапіі і анестэзіялогіі, галоўным урачом станцыі хуткай медыцынскай дапамогі Калінкавіцкага тэрытарыяльнага медыцынскага аб’яднання, намеснікам галоўнага ўрача па медыцынскай частцы Калінкавіцкай цэнтральнай раённай бальніцы, галоўным урачом Светлагорскай цэнтральнай раённай бальніцы.

Выбіраўся дэпутатам Гомельскага абласнога Савета дэпутатаў 28-га склікання, Светлагорскага раённага Савета дэпутатаў 27-га і 28-га скліканняў, дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь сёмага склікання.

## Узнагароды 
Узнагароджаны ганаровымі граматамі Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь, Гомельскага абласнога Савета дэпутатаў.

Катэгорыя:Тэрапеўты Беларусі
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Светлагорскага раённага Савета дэпутатаў
Катэгорыя:Дэпутаты мясцовых саветаў Беларусі 27-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты мясцовых саветаў Беларусі 28-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Гомельскага абласнога Савета дэпутатаў 28-га склікання
Ferula kokanica

**Ferula kokanica** — від раслін роду  сямейства , апісаны Эдуардам Аўгустам фон Рэгелем і Ёханэсам Тэадорам Шмальгаузенам.

Катэгорыя:Ферула
Грабучоўскі сельсавет

**Грабучо́ўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Докшыцкага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Грабучая.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Докшыцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Маладзечанскай вобласці. 24 студзеня 1958 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Валодзькаўскага (9 населеных пунктаў: Бароўка, Варганы, Дуброўка, Іванаўка, Лапліна, Рэчкі, Чарэмшына, Шантараўшчына і Яблонка) і Сітцаўскага (9 населеных пунктаў: Асановічы, Булахі, Вешняе, Вянюціна 1-е, Вянюціна 2-е, Грабучая, Кабяльцы, Макаравічы і Уздзеўшчына) сельсаветаў.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 18 населеных пунктаў.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Докшыцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1958 годзе
Порплішчанскі сельсавет

**По́рплішчанскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Порплішча.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Докшыцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Маладзечанскай вобласці. 24 студзеня 1958 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сітцаўскага (7 населеных пунктаў: Воўкава, Дзядкі, Кабялі, Коршуна, Паўлавічы, Цецеравінцы, Ходараўка), Докшыцкага (10 населеных пунктаў: Булашкі, Зарэмбіна, Карчаватка, Кірціна, Крукоўка, Масловічы, Пунішча, Тадэвушава, Цімяшына і Шантары) і Валодзькаўскага (6 населеных пунктаў: Асінаўка, Брычанькі, Крывашына, Порплішча, Раёўка і Чачукі) сельсаветаў.

29 снежня 1961 года ўтвораны зноў у складзе Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці БССР з цэнтрам у вёсцы Порплішча ў складзе 42 населеных пунктаў: 17 населеных пунктаў Крулеўшчынскага сельсавета (Асінаўка, Брычанькі, Варганы, Гаране, Дуброўка, Іванаўка, Крывашына, Лапліна, Паўлінава, Порплішча, Пятровічы, Пятроўка, Серадзіна, Чарэмшына, Чачукі, Шантараўшчына і Яблонка), 5 населеных пунктаў Сітцаўскага сельсавета (Асановічы, Вешняе, Грабучае, Уздзеўшчына, Цецеравінцы) і 20 населеных пунктаў Докшыцкага сельсавета (Астраўлянка, Барсукі, Брытаны, Булашкі, Валасоўшчына, Зарэмбіна, Карчаватка, Кірціна, Крукоўка, Масловічы, Паваркі, Пасекі, Пералоі, Пунішча, Тадэвушава, Харошая Ель I, Харошая Ель II, Цялешына, Чабаданы і Шантары). З 25 снежня 1962 года ў складзе Глыбоцкага раёна. З 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Докшыцкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Порплішчанскага сельсавета 34 населеныя пункты. 21 верасня 1987 года ў склад Докшыцкага сельсавета перададзены 15 населеных пунктаў (Барсукі, Брытаны, Булашкі, Валасоўшчына, Зарэмбіна, Карчаватка, Крукоўка, Масловічы, Паваркі, Пасекі, Пералоі, Тадэвушава, Харошая Ель II, Чабаданы і Шантары).

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1103 чалавекі, з іх 94,7 % — беларусы, 3,3 % — рускія, 0,9 % — палякі; паводле перапісу 2019 года — 915 чалавек.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Глыбоцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1958 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1961 годзе
Tanacetum kokanicum

**Tanacetum kokanicum** — від кветкавых раслін сямейства . Упершыю апісаны ў 1923 годзе.

Катэгорыя:Піжма
Павел Леанідавіч Паканечны

**Павел Леанідавіч Паканечны** (нар. , в. Ашмянцы Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці) — беларускі спецыяліст па надзвычайных сітуацыях, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.

## Біяграфія 
Скончыў Камандна-інжынерны інстытут МНС Рэспублікі Беларусь.

Праходзіў службу пажарным, камандзірам аддзялення, начальнікам каравала, намеснікам начальніка часці, намеснікам начальніка аддзела, начальнікам Ваўкавыскага раённага аддзела па надзвычайных сітуацыях установы «Гродзенскае абласное ўпраўленне МНС Рэспублікі Беларусь».

Выбіраўся дэпутатам Ваўкавыскага раённага Савета Дэпутатаў дваццаць сёмага і дваццаць восьмага склікання, дэпутатам Гродзенскага абласнога Савета дэпутатаў дваццаць восьмага склікання, дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь сёмага склікання.

## Узнагароды 
Узнагароджаны медалём «За бездакорную службу» III ступені.

Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Ваўкавыскага раённага Савета дэпутатаў
Катэгорыя:Дэпутаты мясцовых саветаў Беларусі 27-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты мясцовых саветаў Беларусі 28-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Гродзенскага абласнога Савета дэпутатаў 28-га склікання
Брыджуотэр (Англія)

**Брыджуотэр** () — горад і  ў графстве Сомерсет, Паўднёва-Заходняя Англія, Вялікабрытанія, адміністрацыйны цэнтр раёна .

## Геаграфія 
Брыджуотэр знаходзіцца ўздоўж ракі , прыкладна за 10 км ад яе вусця да Брыстальскага заліва, размешчанага ў паўночна-заходнім напрамку. 

Горад размешчаны прыкладна за 220 км на захад ад Лондана і прыблізна за 45 км на паўднёвы захад ад Брысталя.

## Клімат 
Як і ў астатняй частцы графства і рэгіёне Паўднёва-Заходняй Англіі, клімат Брыджуотэра вільготны і мякчэйшы, чым у астатняй частцы Англіі.

## Дэмаграфія
## Гарады-пабрацімы 
*  Хомберг, Германія
*  Ла-Сьёта, Францыя
*  Марса, Мальта
*  Угерске-Градзіштэ, Чэхія

## Мастацтва
Штогод у горадзе адбываецца вялікі карнавал Гая Фокса, што прыцягвае каля 150 000 чалавек з усёй краіны і за мяжой.

## Спасылкі 
* Афіцыйна старонка  
* Афіцыйна старонка карнавала Гая Фокса  

Катэгорыя:Гарады Англіі
Катэгорыя:Сомерсет
Любуша (Навадугінскі раён)

**Любуша** () — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навадугінскага сельскага паселішча.

## Гісторыя 
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Навадугінскага раёна
Мікалай Арцёмавіч Калінін

**Мікалай Арцёмавіч Калінін** ( — ) — савецкі кінарэжысёр.

## Біяграфія 
Скончыў тэхнічнае вучылішча пры Мінскім трактарным заводзе (1955), працаваў на заводзе. З 1956 года — асістэнт рэжысёра на мінскім тэлебачанні, з 1958 года — рэжысёр на кінастудыі «Беларусьфільм».

Скончыў рэжысёрскі факультэт Беларускага тэатральна-мастацкага інстытута (1965), рэжысёрскія курсы пры МХАТ імя М. Горкага (1968).

Памёр 12 лютага 1974 года ў Мінску пры нявысветленых абставінах у перыяд здымак фільма «Бронзавая птушка». Паводле афіцыйнай версіі — ад інфекцыйнага менінгіту (раніцай шпіталізаваны на хуткай медыцынскай дапамогі, да ночы памёр), па неафіцыйнай версіі, смерць наступіла пасля збіцця ў міліцыі ў выніку траўмаў унутраных органаў. Па словах акцёра Андрэя Вайноўскага, памёр ад цырозу печані. 

Пахаваны на Усходніх могілках ў Мінску.

## Фільмаграфія 
* 1963 — Трэцяя ракета — *памошнік рэжысёра*
* 1964 — Цераз могілкі — *другі* *рэжысёр*
* 1965 — Горад майстроў — *другі рэжысёр*
* 1968 — Кряжёнок *(кароткаметражны)*
* 1969 —  — *рэжысёр-пастаноўшчык*
* 1970 —  — *сарэжысёр*
* 1971 — Рудабельская рэспубліка — *рэжысёр-пастаноўшчык*
* 1972 —  — *рэжысёр-пастаноўшчык*
* 1973 — Корцік — *рэжысёр-пастаноўшчык*
* 1974 — Бронзавая птушка — *рэжысёр-пастаноўшчык*

## Зноскі 
Катэгорыя:Кінарэжысёры СССР
Тумілавіцкі сельсавет

**Тумі́лавіцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Тумілавічы.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Докшыцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Несцераўшчынскага сельсавета, у склад сельсавета з Глінскага сельсавета Бягомльскага раёна Мінскай вобласці перададзена вёска Бірулі. З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Віцебскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Глыбоцкага раёна. З 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Докшыцкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Тумілавіцкага сельсавета 19 населеных пунктаў. 3 красавіка 1986 года ў склад сельсавета з Докшыцкага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Вецяра, Первамайск, Плітніца і Таргуны). 30 чэрвеня 2008 года скасавана вёска Горнава 2.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1558 чалавек, з іх 94,2 % — беларусы, 4,7 % — рускія, 0,4 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 1208 чалавек.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Глыбоцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Млечнік апушаны

**Млечнік апушаны**, **скрыпіца**, **грузд** (*Lactarius vellereus*) — шапкавы базідыяльны грыб роду  сямейства .

## Апісанне 
Пладовае цела грыба — шапка на ножцы. Шапка 7—25 см у дыяметры, пляската-пукатая ў маладых грыбоў, потым глыбока-лейкападобная, з загнутым уніз краем, сухая, апушаная, белая або жаўцеючая. Мякаць шчыльная і тоўстая, жаўцее на зломе. Млечны сок белы, едкі, горкі, без асаблівага паху. Пласцінкі сыходныя, белаватыя, потым вохрыста-жаўтаватыя, спачатку частыя, потым больш рэдкія. Ножка 1—7 см у даўжыню і 2—4 см у дыяметры, цыліндрычная, суцэльная, гладкая, белаватая або з жаўтаватым адценнем. Споры амаль шарападобнай формы, бясколерныя.

## Распаўсюджанне 
Грыб распаўсюджаны ў лясной зоне на тэрыторыі Паўночнага паўшар’я. Найбольш часта сустракаецца ў яловых лясах. Пладовыя целы з’яўляюцца з ліпеня па кастрычнік, паасобку або групамі.

## Выкарыстанне 
Умоўна ядомы грыб. Спажываецца ў соленым выглядзе.

## Літаратура 
* 
* 
* 
* *Lactarius vellereus* (Fr.) Fr. // Флора Беларуси. Грибы. В 7 т. Т. 1. Boletales. Amanitales. Russulales / О. С. Гапиенко, Я. А. Шапорова; под ред. В. И. Парфёнова. — Мн.: Беларуская навука, 2012. — С. 101, 125. — 199 с.: ил. — 700 экз. — ISBN 978-985-08-1458-6, ISBN 978-985-08-1482-1 (т. 1).

*
Катэгорыя:Грыбы Еўразіі
Катэгорыя:Грыбы Паўночнай Амерыкі
Катэгорыя:Ядомыя грыбы
Аляксандр Іванавіч Маркевіч

**Аляксандр Іванавіч Маркевіч** (нар. , Шчучын Гродзенскай вобласці) — беларускі ваенны і палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. Палкоўнік. Кандыдат палітычных навук (2023).

## Біяграфія 
Скончыў Ленінградскае вышэйшае ваенна-палітычнае вучылішча СПА імя Ю. У. Андропава, Маскоўскую дзяржаўную юрыдычную акадэмію, Пагранічную акадэмію ФСБ Расійскай Федэрацыі.

Праходзіў ваенную службу на пасадах намесніка камандзіра роты, камандзіра роты, інжынера аддзела вайсковай часці 1725 (г. Нагінск), намесніка камандзіра вайсковай часці 1234 (г. Ліда), першага намесніка камандзіра — начальніка аператыўнага ўпраўлення вайсковай часці 2034 (г. Полацк), намесніка начальніка першага ўпраўлення — начальніка першага аддзела галоўнага аператыўнага ўпраўлення Дзяржаўнага пагранічнага камітэта Рэспублікі Беларусь, начальніка Смаргонскай пагранічнай групы.

Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь шостага і сёмага склікання.

З красавіка 2024 г. па сакавік 2026 г. — старшы навуковы супрацоўнік Цэнтра паліталогіі Інстытута сацыялогіі НАН Беларусі, з лістапада 2024 — загадчык кафедры дзяржаўнага кіравання Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. 3 сакавіка 2026 прызначаны намеснікам адказнага сакратара — начальнікам Апарату Прадстаўніцтва Парламенцкага сходу Саюза Беларусі і Расіі ў Рэспубліцы Беларусь.

## Узнагароды 
Узнагароджаны медалём «За бездакорную службу» I, II і III ступені, Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (2022).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання
Катэгорыя:Ваенныя Беларусі
64-ы батальён дапаможнай паліцыі

**64-ы батальён дапаможнай паліцыі (палявы)** () — беларускае калабарацыйнае падраздзяленне мясцовай паліцыі.

## Шлях батальёна 
64-ы батальён быў сфармаваны 1 лютага 1944 года у Глыбокім як вартавы. У траўні 1944 года батальён атрымаў статус палявога, налічваў толькі 65 чалавек батальён быў эвакуяваны ў Польшчу з-за савецкага наступлення на Беларусь. Пазней батальён увайшоў у склад 2-га палка брыгады Зіглінга.

Катэгорыя:З’явіліся ў 1944 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1944 годзе
Катэгорыя:Беларускія фармаванні шуцманшафта
Катэгорыя:1944 год у Беларусі
Аляксандр Віктаравіч Аутка

**Аляксандр Віктаравіч Аутка** (нар. , в. Гліняны Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.

## Біяграфія 
Скончыў Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут па спецыяльнасці «Заатэхнія».

Працаваў слесарам-рамонтнікам 2-га разраду, памочнікам загадчыка свінафермы, спецыялістам па кормавытворчасці, вядучым заатэхнікам калгаса «Скідзельскі», галоўным заатэхнікам СВК «Скідзельскі», начальнікам службы па ўзнаўленні агракамбіната «Ждановічы», вядучым заатэхнікам-селекцыянерам Гродзенскага племпрадпрыемства, дырэктарам Гродзенскай кантрольна-выпрабавальнай станцыі па свінагадоўлі, першым намеснікам начальніка ўпраўлення сельскай гападаркі і харчавання Гродзенскага райвыканкама, намеснікам старшыні па жывёлагадоўлі СВК «Скідзельскі», дырэктарам прыватнага сельскагаспадарчага ўнітарнага прадпрыемства «Скідзельскае», дырэктарам філіяла «Скідзельскі» прыватнага вытворчага ўнітарнага прадпрыемства «Скідзельаграпрадукт», дырэктарам філіяла «Скідзельскі», першым намеснікам генеральнага дырэктара агракамбіната «Скідзельскі».

Выбіраўся дэпутатам Гродзенскага раённага Савета дэпутатаў 26, 27 і 28-га скліканняў, дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь сёмага склікання.

Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Гродзенскага раённага Савета дэпутатаў
Катэгорыя:Дэпутаты мясцовых саветаў Беларусі 26-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты мясцовых саветаў Беларусі 27-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты мясцовых саветаў Беларусі 28-га склікання
Катэгорыя:Постаці беларускай жывёлагадоўлі
Ірына Эдуардаўна Луканская

**Ірына Эдуардаўна Луканская** (нар. , Гродна) — беларускі ўрач і палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. Старшыня праўлення Гродзенскай гарадской арганізацыі грамадскага аб’яднання «Беларускі саюз жанчын».

## Біяграфія 
Скончыла Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут, Беларускую медыцынскую акадэмію паслядыпломнай адукацыі па спецыяльнасці «Кіраванне аховай здароўя».

Прайшла працоўны шлях ад урача-педыятра ўчастковага, пульманолага, загадчыка аддзялення, намесніка галоўнага ўрача па медыцынскай частцы да галоўнага ўрача дзіцячай паліклінікі № 1 г. Гродна.

Выбіралася дэпутатам Гродзенскага гарадскога Савета дэпутатаў 26-га і 27-га скліканняў, Гродзенскага абласнога Савета дэпутатаў 28-га склікання, дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь сёмага склікання.

## Узнагароды 
Узнагароджана медалём «За працоўныя заслугі».

Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Гродзенскага гарадскога Савета дэпутатаў
Катэгорыя:Дэпутаты мясцовых саветаў Беларусі 26-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты мясцовых саветаў Беларусі 27-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Гродзенскага абласнога Савета дэпутатаў 28-га склікання
Катэгорыя:Педыятры Беларусі
Ваенны ордэн Максіміліяна Іосіфа

**Ваенны ордэн Максіміліяна Іосіфа** () — вышэйшы ваенны ордэн каралеўства Баварыя. Ордэн быў заснаваны 1 студзеня 1806 года баварскім каралём Максіміліянам I Іосіфам.

Меў тры ступені:

* Вялікі крыж ()
* Камандорскі крыж ()
* Рыцарскі крыж ()

## Дваранства 
Члены ордэна, якія не мелі дваранскай годнасці, атрымлівалі патэнт разам з узнагародай і маглі выкарыстоўваць у сваім імі прыстаўку «Ritter von», як напрыклад, Вільгельм фон Лееб, які быў Вільгельмам Леебам па нараджэнні. Гэтае правіла тычылася толькі баварскіх падданых і не распаўсюджвалася на іншых, незалежна, грамадзян Германскай імперыі ці іншых дзяржаў. Напрыклад, Эрых Людэндорф, нягледзячы на атрыманы ў 1916 годзе Вялікі крыж, так і застаўся простым чалавекам. Патэнт меў пажыццёвае дзеянне і не распаўсюджваўся на спадчыннікаў, што збліжала яго з рыцарскім статусам англійскіх ордэнаў. Падобнае правіла дзейнічала і ў дачыненни да Ордэна Грамадзянскіх заслуг Баварскай кароны, якім узнагароджвалі служачых высокага рангу.

## Ілюстрацыі 

File:Military Order of Max Joseph grand cross badge (Bavaria) - Tallinn Museum of Orders.jpg|Знак Вялікага крыжа
File:Military Order of Max Joseph grand cross star (Bavaria) - Tallinn Museum of Orders.jpg|Зорка Вялікага крыжа
File:Erich_Ludendorff_1918.jpg|Эрых Людэндорф з зоркай Ваеннага ордэна Максіміліяна Іосіфа (другая злева) 

## Спасылкі
Ёган III Сігізмунд (курфюрст Брандэнбурга)

**Ёган Сігізмунд** ці **Ёган Зігмунд** (таксама Ёган Сігізмунд, ; , Гале — , Берлін) — курфюрст Брандэнбурга з 1608 года, рэгент Прусіі з 1608 года, герцаг Прусіі з 1618 года, прадстаўнік дынастыі Гогенцолернаў. Сын курфюрста Іаахіма Фрыдрыха, спадчыннікам якога стаў у 1608 годзе, і Кацярыны Брандэнбург-Кюстрынскай.

## Біяграфія 
Ёган Сігізмунд у 1594 годзе ажаніўся з Ганнай, старэйшай дачкой герцага Прусіі Альбрэхта Фрыдрыха. Пасля смерці ў жніўні 1618 года герцага, які не меў сыноў, правы на валоданне Прусіяй перайшлі да Ёгана Сігізмунда, што быў да таго часу рэгентам псіхічнахворага герцага.

У 1609 годзе, калі памёр апошні нашчадак юліх-клеўскіх герцагаў, Ёган, адначасова з Пфальц-Нойбургам, заявіў аб правах на спадчыну. Паводле дортмундскага дагавора краіна была аддадзена ў сумеснае кіраванне абодвух прэтэндэнтаў. Паводле Ксантэнскага пагаднення 1614 года з наступнымі дадаткамі адбыўся другі падзел, пасля якога Клевэ, Марк і Равенсбург адышлі да Брандэнбурга, а Юліх-Берг — да Пфальц-Нойбурга.

Ёган Сігізмунд Гогенцолерн у 1609 годзе абавязаўся ўносіць у польскую каралеўскую казну штогод па 30 000 гульдэнаў, паабяцаў увесці ў Прусіі Грыгарыянскі каляндар і пабудаваць у Кёнігсбергу каталіцкі храм. У выніку ў 1611 годзе Ёган Сігізмунд атрымаў грамату на права кіравання і на спадчынную ўладу ў прускім герцагстве.

У 1613 годзе Ёган перайшоў з лютэранства ў рэфармацтва, але адмысловым дакументам ад 1615 года дазволіў падданым заставацца пры строгім лютэранстве ці формуле канкордыі. Як кальвіністу, яму давялося затым змагацца з апазіцыяй саслоўяў у Прусіі і Брандэнбургу, прычым на бок яго праціўнікаў стала і яго жонка Ганна, дбайная лютэранка.

Жыхары Прусіі сустракалі ў штыкі кальвінісцкія новаўвядзенні. Але да адкрытых выступленняў справа не дайшла, з прычыны змены сітуацыі. У 1619 годзе курфюрст памёр. Да сваёй смерці ён паспеў стварыць (фактычна) Брандэнбургска-прускую дзяржаву са сталіцай у Берліне. Праблемы з Расіяй, Швецыяй, Турцыяй адцягнулі Польшчу ад Прусіі, у якой законным герцагам у 1619 годзе стаў сын Ёгана Сігізмунда і Ганны Прускай — Георг Вільгельм.

## Нашчадкі 
* Георг Вільгельм (1595—1640), з 1619 года — курфюрст Брандэнбурга і герцаг Прусіі
* Ганна Сафія (1598—1659), жонка Фрыдрыха Ульрыха, герцага Браўншвайг-Люнебургскага
* Марыя Элеанора (1599—1655), жонка Густава II Адольфа, караля Швецыі, маці Крысціны
* Кацярына (1602—1644), жонка спачатку Габара Бетлена, прынца Трансільваніі, затым — Франца Карла Саксен-Лаўэнбургскага
* Іаахім Сігізмунд (1603—1625).
* Агнэса (1606—1607).
* Ёган Фрыдрых (1607—1608).
* Альбрэхт Крысціян (7 сакавіка — 14 сакавіка 1609).

## Спасылкі 
* Ёган Сігізмунд на сайце адміністрацыі Калінінграда 
* Радавод Ёгана Сігізмунда
* Ёган III Сігізмунд у Allgemeine Deutsche Biographie

Катэгорыя:Курфюрсты брандэнбургскія
Катэгорыя:Герцагі прускія
Катэгорыя:Гогенцолерны
Юліх-Берг

Герцагства **Юліх-Берг** або проста **Юліх** (, , ) — гістарычная дзяржава у даліне Рэйна па абодвух берагах ракі Рур.

Гарады: Юліх (сталіца), Дзюрэн, Альдэнгофен і Цюльпіх. Дзяржава межавала: на ўсходе з Кёльнскі архібіскупствам, на захаде — з землямі вольнага горада Ахен і герцагствам Лімбургскім, на поўначы — з герцагствам Гелдэрн.

Дзяржава ўваходзіла ў склад Свяшчэннай Рымскай імперыі.

## Гісторыя 
З XI стагоддзя Юліх кіраваўся спачатку адной, а з XIII стагоддзя і другой дынастыяй графаў, якія прызнавалі сваімі сюзерэнамі герцагаў Ніжняй Латарынгіі. У XIII стагоддзі граф Юліхскі становіцца непасрэдным васалам імператара, у 1336 годзе атрымлівае тытул маркграфа, а ў 1356 годзе — герцага.

Пасля ўдалага дынастычнага шлюбу да тэрыторыі герцагства ў 1421 годзе дадаецца графства Берг (на яго тэрыторыі стаяў Дзюсельдорф). Акрамя таго, у XIV стагоддзі герцаг Юліхскі праз дынастычную унію быў таксама і герцагам Гелдэрна.

Са смерцю ў 1511 годзе герцага Вільгельма IV яго ўладанні, уключаючы Юліх і Берг, пераходзяць да зяця — герцага Ёгана III Клеўскага. У сэрцы Еўропы ўзнікае стратэгічна размешчанае герцагства Юліх-Клевэ-Берг (якое часта па старой памяці называлася герцагствам Клеўскім). У разліку на багатую спадчыну з дачкой Ёгана III Ганнай жаніўся англійскі кароль Генрых VIII, аднак герцагства перайшло да Ёгана-Вільгельма, унука Ёгана III.

Смерць у 1609 годзе бяздзетнага герцага Ёгана-Вільгельма паклала канец старажытнаму Клеўскаму дому. Прэтэнзіі на клеўскую спадчыну прад’явілі мужы ягоных сясцёр, курфюрст Брандэнбурга і пфальцграф Нойбургскі, а таксама больш далёкі сваяк — курфюрст Саксоніі. Разгарэлася вайна за клеўскую спадчыну. У 1614 годзе пры пасродніцтве Францыі і Англіі быў заключаны мірны дагавор, які падзяліў былое герцагства паміж курфюрстам і пфальцграфам.

У час Рэвалюцыйных войнаў (1794) герцагства Юліх акупавалі французы, якія ўключылі яго ў склад новаўтворанага дэпартамента Рур. Па рашэнні Венскага кангрэса абедзве часткі герцагства (як брандэнбургская, так і баварская) былі перададзены Прусіі, якая ўтварыла на гэтай тэрыторыі правінцыю Юліх-Клевэ-Берг, што  была ў 1822 годзе ператворана ў Рэйнскую правінцыю. Паўночныя ж акругі Сітард і Тэгелен увайшлі ў склад Нідэрландаў.

## Гл. таксама 
* Юліх-Клевэ-Берг
* Спіс кіраўнікоў Юліха

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Генеалагічныя сувязі кіраўнікоў Юліха
* 

Катэгорыя:Дзяржавы ў гісторыі Нідэрландаў
Катэгорыя:Свецкія княствы Свяшчэннай Рымскай імперыі
АМАП (Расія)

**АМАП** (**атрад мабільны асаблівага прызначэння**, раней — **атрад міліцыі асаблівага прызначэння**) — падраздзяленне спецыяльнага прызначэння ў складзе Федэральнай службы войскаў нацыянальнай гвардыі.

Першапачаткова АМАП (атрады міліцыі асобага прызначэння) былі створаны загадам міністра ўнутраных спраў СССР 3 кастрычніка 1988 года. На АМАП ўскладаліся задачы аховы грамадскага парадку пры правядзенні грамадска-палітычных, спартыўных, культурна-відовішчных і іншых мерапрыемстваў, а таксама падчас стыхійных бедстваў, эпідэмій, буйных вытворчых аварый, катастроф і іншых надзвычайных абставінаў, папярэджанне прычын групавых парушэнняў грамадскага парадку, масавых беспарадкаў і ўдзел у мерапрыемствах па затрыманню ўзброеных злачынцаў. Пасля распаду СССР падраздзялення АМАП адышлі былым саюзным рэспублікам, у тым ліку і Расійскай Федэрацыі.

У 2011 годзе ў сувязі з перайменаваннем ў Расіі міліцыі ў паліцыю, абрэвіятура АМАП стала расшыфроўвацца як *атрад мабільны асаблівага прызначэння*. 5 красавіка 2016 года АМАП быў перападпарадкаваны са складу МУС Расіі ў склад Федэральнай службы войскаў нацыянальнай гвардыі.

## Гл. таксама 
* АМАП (Беларусь)
* Беркут

Катэгорыя:АМАП
Катэгорыя:Федэральная служба войскаў нацыянальнай гвардыі
Чэнстахоўскі політэхнічны ўніверсітэт

**Чэнстахоўскі політэхнічны ўніверсітэт** () — польская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова тэхнічнага профілю са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў Чэнстахове.

## Агульная характарыстыка 
Створаны ў 1949 годзе як інжынерная школа ў казармах былога 27-га пяхотнага палка.

1950-1955 гады — першы перыяд фарміравання ВНУ. За гэты час былі пабудаваныя памяшканні машынабудаўнічага факультэта, кацельня і чатыры інтэрнаты. Таксама быў праведзены капітальны рамонт часткі галоўнага будынка на вуліцы Дамброўскага.

У 1955 годзе вучэльня рэарганізавана ў Чэнстахоўскі політэхнічны ўніверсітэт. 

Сёння вучэльня вядзе навукова-даследчую і навучальную дзейнасць па 36 напрамках. Ва ўніверсітэце працуюць 1,2 тыс. супрацоўнікаў, у тым ліку 700 выкладчыкаў. Усе факультэты Чэнстахоўскага політэхнічнага ўніверсітэта маюць права на наданне доктарскіх ступеняў, і тры з іх таксама маюць права на хабілітацыю.

Згодна з вебаметрычным рэйтынгам універсітэтаў свету за студзень 2019 года, які паказвае ўдзел акадэмічных устаноў у Інтэрнэце, універсітэт займае 10-е месца ў Польшчы сярод тэхнічных ВНУ, а ў свеце — 1651-е сярод усіх тыпаў ВНУ.

У 2017 годзе па стацыянарных і нестацыянарных навучальных праграмах ва ўніверсітэце навучалася 6 693 студэнты. У 2018 годзе на 5 факультэтах налічваўся 321 аспірант.

## Факультэты 
* Будаўніцтва
* Электрычны
* Механічнай інжынерыі і інфарматыкі
* Інжынерыі вытворчасці і тэхналогіі матэрыялаў
* Інфраструктуры і навакольнага асяроддзя
* Упраўлення

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўніверсітэта

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы з польскай мовай навучання
Катэгорыя:Чэнстахова
Катэгорыя:1949 год у Польшчы
Катэгорыя:Універсітэты Польшчы
Сілезскі політэхнічны ўніверсітэт

**Сілезскі політэхнічны ўніверсітэт** () — польская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова тэхнічнага профілю са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў Глівіцах.

## Гісторыя 
24 мая 1945 года ўтвораны Сілезскі політэхнічны ўніверсітэт у Катавіцах. У чэрвені 1945 года ў Сілезію з Кракава былі пераведзены чатыры факультэта Горна-металургічнай акадэміі. З-за недахопу адпаведных памяшканняў і свабоднай зямлі для будаўніцтва новага кампуса ў Катавіцах улады ўніверсітэта і горад Глівіцы падпісалі 21 чэрвеня 1945 года пагадненне аб тым, што кампус універсітэта будзе размяшчацца менавіта ў гэтым горадзе. Навучальны год у Глівіцах распачаўся 29 кастрычніка 1945 года, калі там навучанне распачалі 2750 студэнтаў. Вучэльня налічвала 54 кафедры і больш за 200 выкладчыкаў. У 1968 годзе ўніверсітэт стварыў філіялы ў іншых гарадх Сілезіі - Катавіцах, Рыбніку і Дамброве Гурнічай. У 1989 годзе адбыліся першыя свабодныя выбары рэктара ўніверсітэта. 

## Факультэты і інстытуты 
* Архітэктуры
* Аўтаматызацыі, электронікі і інфарматыкі
* Будаўніцтва
* Хіміі
* Электрычны
* Горназдабываючай прамысловасці, тэхнікі бяспекі і прамысловай аўтаматызацыі
* Біямедыцынскай інжынерыі
* Экалагічнай інжынерыі і энергетыкі
* Прыкладной матэматыкі
* Механіка-тэхналагічны
* Інжынерыі матэрыялаў
* Арганізацыі і ўпраўлення
* Транспарту і авіяцыйнай інжынерыі
* Інстытут даследаванняў адукацыі і камунікацый
* Інстытут Фізікі

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўніверсітэта

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы з польскай мовай навучання
Катэгорыя:Глівіцы
Катэгорыя:1945 год у Польшчы
Катэгорыя:Універсітэты Польшчы
Geum kokanicum

**Geum kokanicum** — від кветкавых раслін роду  сямейства .

Катэгорыя:Ружавыя
Міхалюк

**Міхалюк** — беларускае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Алена Міхалюк (1930—2022) — беларускі грамадскі дзеяч у Вялікабрытаніі.
* Павел Рышардавіч Міхалюк (нар. 1983) — беларускі палітык.
* Янка Міхалюк (1922—1995) — беларускі грамадскі дзеяч у Вялікабрытаніі.

Катэгорыя:Беларускія прозвішчы
Валянцін Міхайлавіч Семяняка

**Валянцін Міхайлавіч Семяняка** (нар. 10 ліпеня 1963, в. Лыскава, Пружанскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі службовец, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь з 2024 года.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 10 ліпеня 1963 года ў вёсцы Лыскава Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці. Скончыў Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Я. Купалы па спецыяльнасці «Фізіка»; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Кіраванне сацыяльнай сферай».

Працаваў настаўнікам, дырэктарам школы, начальнікам аддзела адукацыі, намеснікам старшыні Зэльвенскага райвыканкама, старшынёй Зэльвенскага раённага Савета дэпутатаў.

У 2024 годзе стаў дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VIII склікання ад Слонімскай акругі № 58. Старшыня Пастаяннай камісіі па дзяржаўным будаўніцтве, мясцовым самакіраванні і рэгламенце, член Савета Палаты прадстаўнікоў.

Член Саюза пісьменнікаў Беларусі.

## Узнагароды 
Узнагароджаны юбілейнымі медалямі «75 год Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гадоў», «МПА СНД. 30 гадоў», ганаровымі граматамі Савета Міжпарламенцкай Асамблеі дзяржаў — удзельніц Садружнасці Незалежных Дзяржаў, Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь, нагрудным знакам Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь «Выдатнік адукацыі». Мае падзяку Кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Біяграфія на сайце Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь

Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Зэльвенскага раённага Савета дэпутатаў
Катэгорыя:Старшыні мясцовых саветаў Беларусі
Катэгорыя:Дэпутаты мясцовых саветаў Беларусі 25-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты мясцовых саветаў Беларусі 26-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты мясцовых саветаў Беларусі 28-га склікання
Катэгорыя:Члены Канстытуцыйнай камісіі Беларусі (2021)
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 8-га склікання
Траісты пакт

**Траісты пакт**, вядомы таксама як **Пакт трох дзяржаў 1940 года** і **Берлінскі пакт 1940 года** (, , ) — міжнародны дагавор паміж Трэцім Рэйхам, Каралеўствам Італія і Японскай імперыяй. Дагавор быў падпісаны міністрамі замежных спраў трох дзяржаў. У наступстве да дамовы далучыліся Венгрыя, Румынія, Славакія, Балгарыя, Югаславія, Харватыя, Маньчжоу-го і Кітайская рэспубліка.

Разгром Краін Восі ў Другой сусветнай вайне прывёў да ліквідацыі Траістага пакта.

## Спасылкі 
* Тэкст дагавора 

Катэгорыя:Дагаворы Другой сусветнай вайны
Катэгорыя:Міжнародныя дагаворы Трэцяга рэйха
Катэгорыя:Міжнародныя дагаворы Італіі
Катэгорыя:Міжнародныя дагаворы Японіі
Катэгорыя:Міжнародныя дагаворы Венгрыі
Катэгорыя:Міжнародныя дагаворы Балгарыі
Катэгорыя:Міжнародныя дагаворы Югаславіі
Катэгорыя:Міжнародныя дагаворы Славакіі
Катэгорыя:Міжнародныя дагаворы Харватыі
Катэгорыя:Міжнародныя дагаворы Кітайскай Рэспублікі
Катэгорыя:Міжнародныя дагаворы Маньчжоу-го
Катэгорыя:Міжнародныя дагаворы Тайланда
Катэгорыя:Падзеі 27 верасня
Катэгорыя:Падзеі 1940 года