open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Лі Нак Ён

**Лі Нак Ён** (;  20 снежня 1951)&nbsp;— паўднёвакарэйскі палітык, прэм’ер-міністр Рэспублікі Карэя (2017—2020).

## Біяграфія 
Скончыў юрыдычны факультэт Нацыянальнага ўніверсітэта ў Сеуле, затым 21 год працаваў журналістам у «The Dong-Ilbo». У 2000 годзе быў абраны ў Нацыянальную Асамблею Паўднёвай Карэі ад Дэмакратычнай партыі. Працаваў пад кіраўніцтвам прэзідэнтаў Кім Дэ Джуна і Но Му Хёна. У наступныя гады ён яшчэ тройчы быў пераабраны ў парламент, дзе быў дэпутатам да 2014 года. У ліпені 2014 года ён быў прызначаны губернатарам правінцыі Паўднёвая Чала.

10 мая 2017 года, на наступны дзень пасля перамогі на прэзідэнцкіх выбарах, новы прэзідэнт Мун Чжэ Ін прызначыў яго прэм’ер-міністрам Паўднёвай Карэі. Урад пачаў працу 31 мая 2017 года, пасля прыняцця парламентам.

Катэгорыя:Палітыкі Паўднёвай Карэі
Лі Хан Дон

**Лі Хан Дон** (; 5 снежня 1934 — 8 мая 2021)&nbsp;— паўднёвакарэйскі палітык, прэм’ер-міністр Рэспублікі Карэя (2000—2002).

## Біяграфія 
Да пачатку палітычнай дзейнасці быў суддзёй. З 1981 года быў членам паўднёвакарэйскага парламента. Са снежня 1988 года да жніўня 1989 года ўзначальваў Міністэрства ўнутраных спраў. У 1997 годзе балатаваўся на пасаду прэзідэнта краіны, а ў 2000 яго прызначылі на пасаду старшыні ўрада.

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Міністры Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:Палітыкі Паўднёвай Карэі
Лі Хе Чхан

**Лі Хе Чхан** (; ) — паўднёвакарэйскі палітык, Прэм’ер-міністр Рэспублікі Карэя (2004—2006).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 10 ліпеня 1952 года.

З 1998 па 1999 гады ўзначальваў Міністэрства адукацыі Паўднёвай Карэі. На гэтай пасадзе ён рэфармаваў сістэму паступлення ў каледжы.

У чэрвені 2004 года, пры прэзідэнцтве Но Му Хёна, Лі Хе Чхан узначаліў Урад Рэспублікі Карэя. У пачатку сакавіка 2006 года ён быў вымушаны падаць у адстаўку, галоўным імпульсам да такога кроку для прэм’ер-міністра стаў страйк работнікаў чыгункі і метрапалітэна.

З 2018 па 2020 гады быў старшынёй Дэмакратычнай партыі.

Памёр 25 студзеня 2026 года.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Палітыкі Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:Міністры Паўднёвай Карэі
Лі Хон Гу

**Лі Гу Хон** (;  9 мая 1934)&nbsp;— паўднёвакарэйскі навуковец і палітык, прэм’ер-міністр Рэспублікі Карэя (1994—1995).

## Біяграфія 
Пачынаў вывучаць права ў Сеульскім нацыянальным універсітэце, але праз год пакінуў ВНУ. У 1955 годзе Лі ўступіў ва Універсітэт Эмары (ЗША), які скончыў за чатыры гады, а ў 1968 годзе атрымаў ступень па палітычных навуках у Ельскім універсітэце.

Пасля вяртання на радзіму займаўся выкладчыцкай дзейнасцю, пакуль у 1988 годзе яго не запрасілі ва ўрад.

У 1991 годзе Лі Хон Гу стаў паслом Паўднёвай Карэі ў Вялікабрытаніі. З 1994 да 1995 года ўзначальваў Урад Рэспублікі Карэя.

У 1996 годзе Лі быў абраны ў паўднёвакарэйскі парламент. У сакавіку 1998 года прэзідэнт Кім Дэ Чжун прызначыў яго на пасаду пасла ў ЗША. Гэтую пасаду ён займаў да жніўня 2000 года.

Пасля таго Лі Хон Гу сышоў з дзяржаўнай службы і з палітыкі, ён заняўся навуковай дзейнасцю. У маі 2002 года ён заснаваў у Сеуле Інстытут Усходняй Азіі. Акрамя таго, Лі піша артыкулы для прэсы.

## Літаратура 
* Preston, Ian (2001). A political chronology of Central, South and East Asia. Political chronologies of the world 2. Psychology Press. с. 173—174. ISBN 978-1-85743-114-8.
* Oberdorfer, Don (2001). The two Koreas: a contemporary history. Basic Books. с. 372, 456. ISBN 978-0-465-05162-5.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Палітыкі Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:Дыпламаты Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:Вучоныя Паўднёвай Карэі
Лі Хён Джэ

**Лі Хён Джэ** (;  20 снежня 1929)&nbsp;— паўднёвакарэйскі эканаміст і палітык, прэм’ер-міністр Рэспублікі Карэя ў 1988 годзе.

## Біяграфія 
Перш чым узначаліць Урад Рэспублікі Карэя Лі займаўся выкладчыцкай і даследчай дзейнасцю. Атрымаў доктарскую ступень у галіне эканамічных навук, стаў членам Нацыянальнай акадэміі навук.

У пачатку 1988 года новаабраны прэзідэнт Ро Дэ У прызначыў Лі Хён Джэ на пасаду прэм’ер-міністра. У першы ж дзень яго кіравання ўступіла ў сілу новая Канстытуцыя дзяржавы.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Палітыкі Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:Эканамісты Паўднёвай Карэі
Габрыела Мэрджынян

**Габрыела Мэрджынян** (; нар. , г. Клуж-Напока, Румынія) — румынская баскетбалістка.

## Кар’ера 
У 19 гадоў пераехала ў ЗША, дзе вучылася і выступала за ўніверсітэт Дрэкселя.

У ліпені 2022 года падпісала кантракт з быдгашчскім баскетбольным клубам «Баскет-25».
 

Катэгорыя:Баскетбалісткі Румыніі
Катэгорыя:Ігракі «Баскет-25» Быдгашч
Катэгорыя:Ігракі «Мінесота Лінкс»
Катэгорыя:Ігракі ЖБК «Чукурова» Мерсін
Катэгорыя:Ігракі ЖБК «Арас»
Гольцаў

**Гольцаў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Усевалад Паўлінавіч Гольцаў (род. 1931) — спецыяліст у галіне радыяцыйнага матэрыялазнаўства, фізікі цвёрдага цела. Доктар тэхнічных навук, прафесар.
* Юрый Віталевіч Гольцаў (нар. 1995) — беларускі футбаліст, абаронца.
Шантаровіч

**Шантаровіч** — прозвішча.

## Вядомыя асобы 
* Марына Мікалаеўна Шантаровіч (Шарыпіна) — беларуская спартсменка і трэнер (веславанне на байдарках і каноэ)
* Уладзімір Уладзіміравіч Шантаровіч — беларускі трэнер (веславанне на байдарках і каноэ)
Іван Раманавіч Гулакоў

**Іван Раманавіч Гулако́ў** (нар. , в. Касценічы, Мглінскі раён, Бранская вобласць, Расія) — беларускі фізік-оптык. Доктар фізіка-матэматычных навук (1990), прафесар (1994).

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Фізіка», 1968; аспірантура, 1972).

Працуе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1970, фізічны факультэт, кафедра агульнай фізікі, прафесар).

Навуковыя інтарэсы: прыёмнікі квантавых сістэм фотаметрыравання слабых аптычных палёў; квантавая оптыка; квантавая крыптаграфія.

## Узнагароды 
Званне лаўрэата Рэспубліканскага агляду навукова-тэхнічнай творчасці моладзі (Беларусь, 1980), дыплом 1-й ступені Выстаўкі дасягненняў народнай гаспадаркі Беларускай ССР (1982), нагрудны знак «Вынаходнік СССР» (1986) і інш.

## Бібліяграфія 
* Фотоэлектрические явления в вакуумных и твердотельных приемниках квантовых систем фотометрирования слабых оптических полей : диссертация … доктора физико-математических наук : 01.04.05 : защищена 00.00.1989 : утверждена 02.03.1990 / Гулаков Иван Романович. — Минск, 1989.
* Метод счета фотонов в оптико-физических измерениях / И. Р. Гулаков, С. В. Холондырев. — Минск, 1989.

## Літаратура 
* 
* Гулаков Иван Романович // Республика Беларусь : энциклопедия : [в 7 т.]. — Минск, 2006. — Т. 3. — С. 278.
* Гулаков Иван Романович // Прафесары і дактары навук Беларускага дзяржаўнага універсітэта, 1921—2001 : 80 год. — Минск, 2001. — С. 70.
* Гулаков Иван Романович // Физический факультет / Белорусский государственный университет. — Минск, 2008. — С. 116—117.

Катэгорыя:Фізікі СССР
Катэгорыя:Фізікі Беларусі
Катэгорыя:Вынаходнікі СССР
Катэгорыя:Вынаходнікі Беларусі
Ігар Міхайлавіч Гуліс

**Ігар Міхайлавіч Гуліс** (нар. , Мінск) — беларускі фізік-оптык. Доктар фізіка-матэматычных навук (1994), прафесар (2003).

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Фізіка», 1972).

Працуе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (фізічны факультэт, кафедра лазернай фізікі і спектраскапіі, прафесар).

Навуковыя інтарэсы: лазерная спектраскапія; люмінесцэнцыя; прыборы для спектраскапіі; лазеры, што перастройваюцца.

## Узнагароды 
Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь (1994).

## Бібліяграфія 
* Межмолекулярные взаимодействия и динамика фотофизических процессов в растворах и изолированных ван-дер-ваальсовских комплексах сложных молекул : автореферат диссертации … доктора физико-математических наук : 01.04.05 / Гулис Игорь Михайлович. — Минск, 1993.
* Генерация одиночных пикосекундных импульсов в лазере с распределенной обратной связью / Е. А. Ермилов , И. М. Гулис // Квантовая электроника. — 2001. — Т. 31, № 10. — С. 857—860.
* Isomer effects on vibrational energy relation in perylene-argon complexes / Mark M. Doxtader, Igor M. Gulis, Steven A. Schwartz, Michael R. Topp // Chemical Physics Letters. — 1984. — Vol. 112, iss. 6. — P. 483—490.

## Літаратура 
* 
* Гулис Игорь Михайлович // Республика Беларусь : энциклопедия : [в 7 т.]. — Минск, 2006. — Т. 3. — С. 279.
* Гулис Игорь Михайлович // Профессора и доктора наук Белорусского государственного университета, 1921—2001 : 80 лет. — Минск, 2001. — С. 71.
* Гулис Игорь Михайлович // Физический факультет / Белорусский государственный университет. — Минск, 2008. — С. 117.

Катэгорыя:Фізікі СССР
Катэгорыя:Фізікі Беларусі
Мечыслаў Іванавіч Данількевіч

**Мечыслаў Іванавіч Данількевіч** (, в. Міхнаўшчына, Баранавіцкі раён, Брэсцкая вобласць — ) — беларускі фізік. Доктар фізіка-матэматычных навук (1991), прафесар (1993).

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1958).
    
Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1958, фізічны факультэт, кафедра фізікі цвёрдага цела, прафесар), Кашалінскім тэхнічным універсітэце (г. Кашалін, Польшча, з 1996, факультэт электронікі і камп’ютарных навук, прафесар).

Навуковыя інтарэсы: магнітныя, электрычныя, механічныя ўласцівасці цвёрдых цел.

## Бібліяграфія 
* Диэлектрическая спектроскопия ферримагнитных шпинелей : диссертация … доктора физико-математических наук : 01.04.07 : защищена 10.05.1991 : утверждена 00.00.0000 / Данилькевич Мечислав Иванович. — Минск, 1991.
* Магнитные, электрические и диэлектрические свойства никель-марганец-цинковых ферритов : автореферат диссертации … кандидата физико-математических наук / М. И. Данилькевич. — Минск, 1966.

## Літаратура 
* 
* Данилькевич Мечислав Иванович // Республика Беларусь : энциклопедия : [в 7 т.]. — Минск, 2006. — Т. 3. — С. 303.
* Данилькевич Мечислав Иванович (1935—1938) // Физический факультет / Белорусский государственный университет. — Минск, 2008. — С. 119.
 
 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Баранавіцкім раёне
Катэгорыя:Выкладчыкі Кашалінскага політэхнічнага ўніверсітэта
Катэгорыя:Фізікі СССР
Катэгорыя:Фізікі Беларусі
Білоксі (народ)

**Білоксі** (саманазва: *Tanêksa*) — індзейскі— сіўанскі народ на поўдні ЗША. У нашы дні аб’яднаны ў індзейскую нацыю туніка-білоксі (951 чал. у 2010 г.).

Назва **білоксі** паходзіць ад слова *ąyaaxi* (літаральна «шаман»).

## Гісторыя 
Білоксі маглі мігрыраваць на паўднёвы захад з усходняга ўзбярэжжа сучасных ЗША яшчэ ў перыяд Місісіпскай культуры. У канцы XVII ст. яны жылі ў прыбярэжных вёсках, хаціны будавалі з гліны, займаліся земляробствам і паляваннем. На чале народа стаяў першасвятар *Yaaxitąąyą*, якому падпарадкоўваліся правадыры *ixi*. Быў распаўсюджаны звычай муміфікацыі высакародных нябожчыкаў. Падчас даследаванняў у канцы XIX ст. было выяўлена, што ў мінулым білоксі падзяляліся на 3 роды і вялі адлік сваяцтва па матчынай лініі.

Білоксі сталі вядомы ў 1699 годзе, калі на паўночным беразе Мексіканскага заліва недалёка ад іх паселішчаў (сучасны штат Місісіпі) высадзіліся французскія каланісты. За 2 гады да гэтага сярод білоксі адбылася эпідэмія воспы, у выніку якой іх шэрагі значна скараціліся.

У XVIII ст., відавочна пад уплывам каталіцкіх місіянераў, білоксі спачатку перасяліліся на памежжа Луізіяны і Тэхаса, а потым разам з новымі саюзнікамі туніка аселі недалёка ад вусця Рэд-Рывер. Праз асіміляцыю яны хутка страцілі многія рысы традыцыйнай культуры. У 1934 годзе памерла Эма Джэксан, апошняя жанчына, што размаўляла на мове білоксі.

У 1981 годзе была створана рэзервацыя туніка-білоксі, якая мае самакіраванне.

## Спасылкі 
* Tunica-Biloxi Tribe of Louisiana
* Biloxi Indian Culture and History
* Biloxi Tribe Facts and History
* Biloxi (Tanêksąyaa ade)

Катэгорыя:Сіў
Катэгорыя:Народы ЗША
Усевалад Паўлінавіч Гольцаў

**Усевалад Паўлінавіч Гольцаў** (нар. , г. Струніна, Уладзімірская вобласць, Расія) — спецыяліст у галіне радыяцыйнага матэрыялазнаўства, фізікі цвёрдага цела. Доктар тэхнічных навук (1975), прафесар.

## Біяграфія 
Скончыз Куйбышаўскі авіяцыйны інстытут імя С. П. Каралёва (1958).
    
Працаваў у Інстытуце ядзернай энергетыкі АН БССР (з 1965, загадчык сектара), Навукова-даследчым інстытуце атамных рэактараў (г. Дзімітраўград, Расія; у 1967—1973 — начальнік лабараторыі даследавання інтэрметалічных кампазіцый), Вярхоўны Савет БССР (1990—1993, загадчык сектара навукі), Беларускім дзяржаўным універсітэце (1974—1990 і з 1993, прафесар кафедры фізікі цвёрдага цела, у 1979—1990 — загадчык кафедры).

Навуковыя інтарэсы: іонна-плазменная тэхналогія атрымання зносастойкіх пакрыццяў; павышэнне каразійнай і радыяцыйнай стойкасці матэрыялаў.

## Узнагароды 
Званне «Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі Беларускай ССР» (1982), Дзяржаўная прэмія Беларускай ССР (1986).

## Бібліяграфія
* Работоспособность стержней суз быстрых реакторов и пути ее увеличения / В. П. Гольцев, Т. М. Гусева. ― Димитровград, 1973.
* Радиационное материаловедение бериллия / В. П. Гольцев, Г. А. Серняев, З. И. Чечеткина. ― Минск, 1977.
* Рентгеноспектральный и электронно-микроскопический методы исследования структуры и свойств материалов / [В. П. Гольцев и др.]. ― Минск, 1980.

## Літаратура 
* Гольцев Всеволод Павлинович // Прафесары і дактары навук Беларускага дзяржаўнага універсітэта, 1921—2001. — Минск, 2001. — С. 64.
* Гольцев Всеволод Павлинович // Физический факультет / Белорусский государственный университет. — Минск, 2008. — С. 114.
 

Катэгорыя:Нарадзіліся ва Уладзімірскай вобласці
Катэгорыя:Фізікі СССР
Катэгорыя:Фізікі Беларусі
Катэгорыя:Матэрыялазнаўцы СССР
Катэгорыя:Матэрыялазнаўцы Беларусі
Анатоль Паўлавіч Зажогін

**Анатоль Паўлавіч Зажогін** (нар. , в. Сергіева Слабада, Велікалуцкі раён, Пскоўская вобласць, Расія) — беларускі фізік-оптык. Доктар фізіка-матэматычных навук (2000), прафесар (2007).

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Фізіка», 1967).

Працуе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1967, фізічны факультэт, кафедра лазернай фізікі і спектраскапіі, прафесар).

Навуковыя інтарэсы: атамная і малекулярная спектраскапія; лазерная фізіка і тэхніка.

## Бібліяграфія 
* Спектрально-структурные закономерности формирования комплексов уранила в конденсированной фазе : диссертация … доктора физико-математических наук : 01.04.05 : защищена 07.04.2000 : утверждена 25.10.2000 / Зажогин Анатолий Павлович. — Минск, 1999.
* Аналитическое описание процесса поступления вещества пробы в плазму дугового разряда переменного тока / Е. С. Воропай [и др.] // Журнал прикладной спектроскопии. — 2004. — Т. 71, № 3. — С. 383—388.
* Исследование динамики процессов абляции и приповерхностной лазерной плазмы сплавов алюминия сдвоенными лазерными импульсами / А. П. Зажогин, А. Р. Фадиян // Вестник БГУ. Серия 1, Физика. Математика. Информатика. — Минск, 2008. — № 3. — С. 13—18.

## Літаратура 
* Зажогин Анатолий Павлович // Физический факультет / Белорусский государственный университет. — Минск, 2008. — С. 126.

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Пскоўскай вобласці
Катэгорыя:Фізікі СССР
Катэгорыя:Фізікі Беларусі
Уладзімір Уладзіміравіч Іваноў

**Уладзімір Уладзіміравіч Іваноў** (,  — ) — беларускі артыст балета, педагог. Заслужаны артыст Беларускай ССР (1980). Народны артыст Беларусі (1992).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1952 годзе ў Мінску. Скончыў Беларускае харэаграфічнае вучылішча (1971).

У 1971—1992 гадах саліст Дзяржаўнага тэатра оперы і балета Беларусі. Выканальніцкую манеру вызначаюць шчырасць, натуральнасць, сцэнічная абаяльнасць; яго танец пластычна выразны, драматычна асэнсаваны, псіхалагічна завостраны. Стварыў яркія вобразы ў нацыянальных спектаклях: Тыль і Філіп, Князь і Машэка («Тыль Уленшпігель», «Курган» Я. Глебава). Сярод іншых партый: Юнак («Ленінградская сімфонія» на музыку Дз. Шастаковіча), Хазэ («» Ж. Бізэ — Р. Шчадрына), Спартак, Крас («» А. Хачатурана), Бог («Стварэнне свету» А. Пятрова), Зігфрыд і Ротбарт, Драсельмеер («Лебядзінае возера», «Шчаўкунок» П. Чайкоўскага), Кавалер, Базіль (Вялікае класічнае па на музыку Л. Мінкуса з балета «» Э. Дэльдэвеза, «Дон Кіхот» Мінкуса), Рамэа і Тыбальд («Рамэа і Джульета» С. Пракоф’ева), Юнак («» І. Стравінскага).

З 1992 года выкладаў у Беларускай акадэміі мастацтваў, Дзяржаўным харэаграфічным каледжы.

У 2010 годзе ўзначаліў балетную трупу Беларускага дзяржаўнага акадэмічнага музычнага тэатра (2010—2012, галоўны балетмайстар; 2012—2015, галоўны балетмайстар класічнага балета). Паставіў спектаклі «Мефіста», «Шчаўкунок», «Асоль», «Сон Дон Кіхота». Ставіў балеты ў жанры фэнтэзі.

Памёр у 2022 годзе.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Артысты балета СССР
Катэгорыя:Артысты балета Беларусі
Катэгорыя:Тэатральныя педагогі Беларусі
Катэгорыя:Балетмайстры Беларусі
Зузана Крупа

**Зузана Крупа** (; нар. ) — польская баскетбалістка.

## Біяграфія 
З 2021 года ў асноўным складзе быдгашцкага клуба «Баскет-25».

## Спасылкі 
* Zuzanna Krupa

Катэгорыя:Баскетбалісткі Польшчы
Катэгорыя:Ігракі «Баскет-25» Быдгашч
Квасаў

**Квасаў** — рускае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксей Васілевіч Квасаў (1718—1777) — рускі архітэктар.
* Мікалай Трафімавіч Квасаў (нар. 1949) — беларускі фізік, спецыяліст у галіне фізікі цвёрдага цела. Доктар фізіка-матэматычных навук, прафесар.
Алег Паўлавіч Ермалаеў

**Алег Паўлавіч Ермалаеў** (, Мінск — ) — беларускі фізік, спецыяліст у галіне фізікі паўправаднікоў. Доктар фізіка-матэматычных навук (1998), прафесар.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1971).
    
Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1974, фізічны факультэт, кафедра фізікі паўправаднікоў, дацэнт, з 1983 — кафедра атамнай фізікі і фізічнай інфарматыкі, прафесар).

Навуковыя інтарэсы: радыяцыйная фізіка паўправаднікоў; фізіка неўпарадкаваных сістэм.

## Бібліяграфія 
* Прыжковая проводимость и переход диэлектрик-металл в кристаллическом германии, разупорядоченном радиацией : диссертация … доктора физико-математических наук : 01.04.10 : защищена 12.12.1997 : утверждена 00.00.1998 / Ермолаев Олег Павлович. — Минск, 1997.
* Исследование радиационных дефектов в германии методом прыжковой проводимости : автореферат диссертации … кандидата физико-математических наук : 01.04.10 / Ермолаев Олег Павлович. — Минск, 1978.

## Літаратура 
* 
* Ермолаев Олег Павлович // Республика Беларусь : энциклопедия : [в 7 т.]. — Минск, 2006. — Т. 3. — С. 505.
* Ермолаев Олег Павлович // Физический факультет / Белорусский государственный университет. — Минск, 2008.
 

Катэгорыя:Фізікі СССР
Катэгорыя:Фізікі Беларусі
Дзмітрый Эдуардавіч Крук

**Дзмітрый Эдуардавіч Крук** — беларускі эканаміст.

## Біяграфія 
Выпускнік ліцэя БДУ. Скончыў эканамічны факультэт БДУ па спецыяльнасці «эканамічная тэорыя» (2002), магістратуру па спецыяльнасці «фінансы і крэдыт» (2004) і аспірантуру па спецыяльнасці «эканамічная тэорыя» (2008).

У 2003 г. працаваў у якасці навуковага супрацоўніка Навукова-даследчага эканамічнага інстытута Міністэрства эканомікі. З 2003 г. па 2010 г. з’яўляўся супрацоўнікам Даследчага цэнтру ІПМ. З 2004 г. па 2020 г. — выкладаў эканамічныя дысцыпліны ў Беларускім дзяржаўным універсітэце.

З 2010 г. па 2021 г. з’яўляўся старшым навуковым супрацоўнікам Цэнтра эканамічных даследаванняў BEROC. З 2021 г. — старшы навуковы супрацоўнік BEROC (Кіеў).

Cфера даследчых інтарэсаў: манетарная палітыка, фінансава-крэдытныя сістэмы, эканамічны рост, развіццё краін з пераходнай эканомікай.

Выступае як эксперт у СМІ.

## Спасылкі 
* beroc.org

Катэгорыя:Выкладчыкі БДУ
Катэгорыя:Эканамісты Беларусі
Катэгорыя:Выпускнікі эканамічнага факультэта БДУ
Нам Док У

**Нам Док У** (; 22 красавіка 1924&nbsp;— 18 мая 2013)&nbsp;— паўднёвакарэйскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, прэм’ер-міністр Рэспублікі Карэя (1980—1982).

## Біяграфія 
У 1950 годзе скончыў Універсітэт Кунмін, атрымаўшы ступень бакалаўра ў галіне палітычных навук. Працаваў у банку Карэі. У 1956 годзе атрымаў дыплом магістра эканомікі Сеўльскага нацыянальнага ўніверсітэта. У 1961 годзе стаў доктарам эканамічных навук Універсітэта штата Аклахома. Быў прафесарам эканомікі Універсітэта Саган, перш чым пачаць актыўную палітычную дзейнасць.

З 1969 па 1974 гады ўзначальваў Міністэрства фінансаў Паўднёвай Карэі. Лічыцца цэнтральнай фігурай «карэйскага эканамічнага цуду». У 1974—1978 гадах&nbsp;— намеснік прэм’ер-міністра па пытаннях эканомікі і развіцця прамысловасці. З 1980 года да 1982 года ўзначальваў Урад Рэспублікі Карэя.

Пасля выхаду ў адстаўку быў старшынёй Карэйскай міжнароднай гандлёвай асацыяцыі. У 1983—1985 гадах займаў пасаду старшыні Савета Ціхаакіянскага эканамічнага супрацоўніцтва.

У 2007 годзе быў дарадцам кандыдата ў прэзідэнты Пак Кын Хэ, якая, нягледзячы на сваю паразу, здолела ў 2013 годзе ўсё ж выйграць прэзідэнцкія выбары.

## Спасылкі 
* Former Prime Minister Nam Duck-woo dies at 89. 19 мая 2013 

Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:Эканамісты Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:Міністры Паўднёвай Карэі
Ом Хон Гіль

**Ом Хон Гіль** (; )&nbsp;— паўднёвакарэйскі альпініст. У 2001&nbsp;годзе стаў заваёўнікам усіх 14 васьмітысячнікаў Зямля. Схадзіў на Эверэст тройчы, з паўночнага і паўднёвага боку.

## Гісторыя заваявання васьмітысячнікаў 
* 1988 Эверэст (8848 м)
* 1993 Чо-Айю (8201 м)
* 1995 Макалу (8465 м)
* 1995 Броўд-Пік (8047 м)
* 1995 Лхоцзэ (8516 м)
* 1996 Дхаўлагіры (8167 м)
* 1996 Манаслу (8163 м)
* 1997 Гашэрбрум I (8068 м)
* 1997 Гашэрбрум II (8035 м)
* 1999 Анапурна (8091 м)
* 1999 Нангапарбат (8125 м)
* 2000 Канчэнджанга (8586 м)
* 2000 К2 (8611 м)
* 2001 Шышабангма (8013 м)

Катэгорыя:Альпіністы Паўднёвай Карэі
Ізох

**Ізох** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Ігнат Зіноўевіч Ізох (1906—1977) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху ў Магілёўскай вобласці.
* Уладзімір Васілевіч Ізох (1934—1981) — беларускі радыёфізік. Доктар тэхнічных навук (1972), прафесар (1973).
Чон Ун Чхан

**Чон Ун Чхан** (;  21 сакавіка 1947)&nbsp;— карэйскі вучоны і палітык, прэм’ер-міністр Рэспублікі Карэя (2009—2010).

## Кар’ера 
Вывучаў эканоміку на радзіме ў Сеульскім нацыянальным універсітэце і ў Злучаных Штатах Амерыкі. З 2002 па 2006 гады займаў пасаду прэзідэнта Сеульскага нацыянальнага ўніверсітэта.

У верасні 2009 года ўзначаліў Урад Рэспублікі Карэя. Выйшаў у адстаўку ў жніўні 2010 года.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Эканамісты Паўднёвай Карэі
Рыгор Аляксандравіч Маргуліс

**Рыгор Аляксандравіч Маргуліс** (нар. 24 лютага 1946, Масква)&nbsp;— рускі і амерыканскі матэматык, доктар фізіка-матэматычных навук, навуковы супрацоўнік Інстытута праблем перадачы інфармацыі імя А.&nbsp;А.&nbsp;Харкевіча РАН, прафесар Ельскага ўніверсітэта (ЗША).

## Біяграфія 
Скончыў Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт у 1967 годзе. Пачаў навуковую працу пад кіраўніцтвам Я. Р. Сіная па . У далейшым інтарэсы зрушыліся ў галіну тэорыі груп Лі (тэорыя  у паўпрастых групах Лі), якую ён здолеў прымяніць у той жа эргадычнай тэорыі, , тэорыі лікаў, камбінаторыцы і тэорыі меры. Маюць значэнне работы па тэорыі інфармацыі. Залаты медаль і прэмія Дж. Філдса (1978), на цырымоніі ўручэння не прысутнічаў, таму што яму было адмоўлена ў выязной візе.

У 1979 годзе ён наведаў Бон і з гэтага часу атрымаў магчымасць свабоднага выезду за мяжу, але працягваў працаваць навуковым супрацоўнікам у Маскве ў Інстытуце праблем перадачы інфармацыі РАН. У 1991 годзе Р. А.&nbsp;Маргуліс быў запрошаны на сталую працу ў ЗША ў Ельскі ўніверсітэт.

У 2005 годзе ён стаў лаўрэатам прэміі Вольфа за шэраг сваіх работ па матэматыцы.

У 2020 годзе сумесна з Гілелем Фюрстэнбергам атрымаў Абелеўскую прэмію.

## Кнігі на рускай мове 
* Маргулис Г.&nbsp;А.&nbsp;Дискретные подгруппы групп Ли -М:МЦНМО, 2007

Катэгорыя:Матэматыкі СССР
Катэгорыя:Матэматыкі ЗША
Катэгорыя:Матэматыкі Расіі
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі імя М. І. Лабачэўскага
Пак Чжон Ян

**Пак Чжон Ян** (; 3 мая 1872&nbsp;— 23 красавіка 1959)&nbsp;— карэйскі палітык, журналіст і чыноўнік, ліберальны філосаф і агностык. Быў адным з першых ідэолагаў руху за незалежнасць Карэі.

## Біяграфія 
У 1904—1905 гадах удзельнічаў у Руска-японскай вайне. У маі 1906 года знаходзіўся на пасадзе мэра Тэгу, а пазней стаў губернатарам Паўночнага Кенсана (1906, 1908—1910), правінцыі Паўднёвая Пхёнан (1907—1908), Чала-Намда (1907), Чхунчхон-Намда (1910—1915), Хванхэ (1921—1923, 1928).

## Літаратура 
* Bak Eungyung(1999), *일제하 조선인관료 연구*, Seoul, Korea: Hakminsa.
* 반민족문제연구소(1993), *친일파 99인 1*, Seoul, Korea: Dolbegye. .
* Lim Jong-guk(1991), *실록 친일파*, Seoul, Korea: Dolbegye. .
* 민족경제연구소(1948), *친일파 군상*, Seoul, Korea: 삼성출판사.
* 일제말~해방~한국戰 잔혹사 
* Jeong Jae-yong(2008), *빙이화 (상, 하)*, Seoul, Korea:Hansome media
* Daqinfo(2003), *부끄러운 문화 답사기*, Seoul, Korea:Booki
* Bak Jungyang
* Bak Jungyang
* Bak Jungyang
* Bak Jungyang:Korea historical person information
* 大邱の近代化-朴重陽 [Архівавана 11 ліпеня 2015 года ў Wayback Machine.]
* 日本帝國勅選貴族院議員一覽
* «일제가 현대 조선 개신» 해방후에도 망발…친일파 박중양  i-Daegumail news 2010. 01.25
* 순종의 남행에는 친일파 뿐이었다 The Dailian News 2010.01.30
* «순종 남행이 박중양의 정치적 입지 높여» The Dailian News 2010.01.30
* 친일중의 친일 ‘3·1운동 자제단’은 누구? The Hangyeolye 2010.03.01

Катэгорыя:Палітыкі Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:Журналісты Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:Вучоныя Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:Удзельнікі руска-японскай вайны
Катэгорыя:Кіраўнікі гарадоў
Маргуліс

**Маргуліс** — прозвішча.

## Вядомыя асобы 
* Джуліяна Маргуліс — амерыканская актрыса
* Лін Маргуліс — амерыканскі біёлаг-эвалюцыяніст
* Рыгор Аляксандравіч Маргуліс — рускі і амерыканскі матэматык
Хеджон (кіраўнік Каро)

**Хеджон** (; імя пры нараджэнні **Ван Му** ; 912&nbsp;— 23 кастрычніка 945)&nbsp;— карэйскі кіраўнік, другі валадар Каро.

## Біяграфія 
Быў сынам і спадчыннікам заснавальніка дзяржавы Тхэджо і яго другой жонкі.

У 921 годзе Хеджон быў абвешчаны спадчыннікам прастола. Амаль адразу пасля гэтага ён адправіўся разам з бацькам на бітву супраць  і адыграў значную ролю ў наступных шматлікіх перамогах. У 943 годзе пасля смерці Тхэджо Хеджон узышоў на прастол.

Яго кіраванне адбілася змовамі і барацьбой за ўладу паміж сынамі Тхэджо. Першую і галоўную з такіх замоў арганізавалі  і , сыны Тхэджо ад трэцяй жонкі. Хеджона папярэдзілі аб дзеяннях яго братоў, аднак ван ніякіх мер не прыняў.

Хеджон памёр на другі год свайго кіравання ад атручвання ртуццю, якую дадалі ў купальню, дзе прымаў ванну ўладар Каро. Трон пасля яго смерці атрымаў у спадчыну  пад імем Чанджон.

## Літаратура 
* *Концевич Л. Р.* Хронологія країн Східної та Центральної Азії = Хронология стран Восточной и Центральной Азии. — Москва : Восточная литература РАН, 2010. — 806 с. — ISBN 978-5-02-036350-2
* *Концевич Л. Р.* Хронологія країн Східної та Центральної Азії = Хронология стран Восточной и Центральной Азии. — Москва : Восточная литература, 2011. — Т. Addenda. — 687 с. — ISBN ISBN 978-5-02-036479-0

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Кіраўнікі Каро
Агнеса

**Агне́са**.

Імяніны: 21 студзеня, 6 сакавіка, 20 красавіка, 27 жніўня.

Катэгорыя:Жаночыя імёны
Уладзімір Васілевіч Ізох

**Уладзімір Васілевіч Ізох** (, в. Прудзішча, Лагойскі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі радыёфізік. Доктар тэхнічных навук (1972), прафесар (1973).

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (фізічны факультэт, 1958; аспірантура, 1961).
    
Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце (фізічны факультэт, кафедра радыёфізікі і электронікі ЗВЧ, у 1965—1981 — загадчык кафедры, адначасова з 1974 — Навукова-даследчы інстытут прыкладных фізічных праблем імя А. Н. Сеўчанкі).

Навуковыя інтарэсы: імпульсная тэхніка; ядзерная электроніка; аналіз і сінтэз інфармацыйна-вымяральных сістэм.

## Літаратура 
* 
* 
* Изох Владимир Васильевич // Республика Беларусь : энциклопедия : [в 7 т.]. — Минск, 2006. — Т. 3. — С. 725.
* Изох Владимир Васильевич // Регионы Беларуси : энциклопедия : в 7 т. — Минск, 2017. — Т. 5 : Минская область : в 3 кн., кн. 2. — С. 49.
* Изох Владимир Васильевич // Прафесары і дактары навук Беларускага дзяржаўнага універсітэта, 1921—2001. — Минск, 2001. — С. 111—112.
* Ізох Уладзімір Васілевіч / П. М. Бараноўскі // Памяць : Лагойскі раён : у 2 кн. — Мінск, 2004. — Кн. 2. — С. 322.
* Ізох Уладзімір Васільевіч // Бласлаўлёнай зямлі неўміручыя скарбы : народная духоўная культура Лагойшчыны : у 3 кн. — Гомель, 2013. — Кн. 1. — С. 46.
 

Катэгорыя:Радыёфізікі
Катэгорыя:Фізікі СССР
Катэгорыя:Фізікі Беларусі
Ізабела

**Ізабе́ла**.

Імяніны: 22 лютага, 16  сакавіка, 14 ліпеня, 9 верасня, 19 лістапада, 9 снежня.

Катэгорыя:Жаночыя імёны
Кванджон (кіраўнік Каро)

**Кванджон** (, імя пры нараджэнні **Ван Со**, ; 925&nbsp;— 4 ліпеня 975)&nbsp;— карэйскі кіраўнік, чацвёрты валадар Каро.

## Біяграфія 
Быў чацвёртым сынам вана Тхэджо. Узышоў на трон у 949 годзе пасля смерці свайго старэйшага брата Чанджона. На той момант пазіцыі новага манарха былі даволі хісткімі. Гэта было звязана з барацьбой паміж арыстакратычнымі кланамі, якія атачалі Вана і займалі высокія пасады ў дзяржаве.

Усвядоміўшы неабходнасць стварэння трывалай цэнтральнай улады, Кванджон пачаў вывучаць працы імператара кітайскай дзяржавы Тан Лі Шыміня, паколькі той у свой час апынуўся ў падобнай сітуацыі, аднак здолеў пабудаваць моцны ўрад. У сваю чаргу Кванджон пераняў многія ідэі з вопыту імператара і ўкараніў іх у жыццё ў сваёй дзяржаве.

Перш за ўсё Кванджон павінен быў нівеліраваць ці хаця б паменшыць магутнасць сваіх супернікаў у барацьбе за ўладу, таму многіх з іх ён заключыў у турму, саслаў ці пакараў смерцю. Ён прыняў шэраг законаў, накіраваных на цэнтралізацыю дзяржаўнага кіравання. Адзін з іх, прыняты ў 956 годзе, прадугледжваў вызваленне рабоў (нобі), у якіх ператвараліся людзі, захопленыя ў палон падчас барацьбы паміж кланамі. Такі закон з аднаго боку саслабіў уладу арыстакратыі, а з другога&nbsp;— павялічыў падатковыя паступленні, таму што рабы падаткаў не плацілі, а вольныя сяляне&nbsp;— так.

У 958 годзе Кванджон увёў сістэму  па кітайскім узоры. Да таго прызначэнне на дзяржаўныя пасады адбывалася на падставе сацыяльнага статусу, роднасных сувязяў і стану ў грамадстве, што дазволіла многім некампетэнтным людзям заняць высокія дзяржаўныя і ўрадавыя пасады. Прынцып такіх экзаменаў у Карэі выкарыстоўвалі на працягу наступных 900 гадоў да 1894 года.

Кванджон абвясціў сябе імператарам, суверэнным і незалежным ад любой іншай дзяржавы, што паклала канец залежным адносінам з Тан.

Чхве Сіно, гісторык, які займаў пасаду прэм’ер-міністра пры першых шасці кіраўніках Каро, напісаў кнігу, крытыкуючы Кванджона за тое, што той назапашваў даўгі Каро, занадта шмат надаючы ўвагі будаўніцтву будыйскіх храмаў і рэалізацыі грамадскіх праектаў. Ён сведчыў, што першыя восем гадоў кіравання Кванджона мелі мірны характар, бо той правіў мудра і строга не караў, але потым ён стаў тыранам, празмерна выдаткоўваў сродкі, трываў карупцыю і караў усіх, хто выступаў супраць яго палітыкі.

Памёр у ліпені 975 года. Пасля смерці Кванджона трон атрымаў у спадчыну яго сын Кёнджон.

## Літаратура 
* *Концевич Л. Р.* Хронологія країн Східної та Центральної Азії = Хронология стран Восточной и Центральной Азии. — Москва : Восточная литература РАН, 2010. — 806 с. — ISBN 978-5-02-036350-2.
* *Концевич Л. Р.* Хронологія країн Східної та Центральної Азії = Хронология стран Восточной и Центральной Азии. — Москва : Восточная литература, 2011. — Т. Addenda. — 687 с. — ISBN ISBN 978-5-02-036479-0
* Tennant, Roger (1996). *A History Of Korea*.

Катэгорыя:Кіраўнікі Каро
Мікалай Аляксандравіч Кавязін

**Мікалай Аляксандравіч Кавя́зін** ( — ) — тэатральны рэжысёр, педагог, мастак. Заслужаны артыст Беларускай ССР (1949).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў горадзе Жлобін, у сям’і чыгуначніка. У 1905 годзе сям’я Кавязіных пераехала ў Мінск, дзе Мікалай скончыў школу і ў 1917 годзе паступіў у Мінскае камерцыйнае вучылішча. З 1922 года акцёр і мастак у 2-й вандроўнай трупе Галоўпалітасветы. У 1920-х гадах працаваў у чыгуначнай школе Мінска настаўнікам малявання, кіраваў драматычным аматарскім калектывам у клубе імя Леніна і драматычным гуртком на таварнай станцыі. Арганізатар і мастацкі кіраўнік Тэатра юнага гледача БССР у 1931—1937 гадах. У 1938—1939 гадах Мікалай Кавязін на пасадзе мастацкага кіраўніка Полацкага калгасна-саўгаснага тэатра. З першых дзён Вялікай Айчыннай вайны Мікалай Кавязін служыў байцом на бронецягніку, удзельнічаў у дэсантных аперацыях.

З канца 1944 года Мікалай Кавязін прызначаны мастацкім кіраўніком Палескага абласнога тэатра імя Янкі Купалы, што аднавіў дзейнасць у Мазыры. З 1945 года года мастацкі кіраўнік Бабруйскага абласнога тэатра, з 1947 года — Гродзенскага абласнога драматычнага тэатра.

## Творчасць 
Пастаноўкі Мікалая Кавязіна вызначаліся тэатральнасцю, глыбінёй раскрыцця сутнасці з’яў і характараў. Частку сваіх пастановак ён афармляў як мастак.

Сярод пастановак:
* «На штурм» Я. Маўра (1931);
* «Наш» М. Зныка (1932);
* «Ная» М. Зарэцкага (1936);
* «Мікола Гоман» В. Сташэўскага (1936);
* «Заложнікі» А. Кучара (1944);
* «Лісічкі» Л. Хелман (1946);
* «Сын» С. Паташова (1948);
* «Шчасце» паводле П. Паўленкі (1949);
* «Ракавая спадчына» Л. Шэйніна (1949);
* «На дне» М. Горкага (1950).

## Літаратура 
* 
* 
* *Нефёд В. И.* Николай Ковязин: Жизнь и творчество / В. И. Нефёд. — Мн., 1990.

## Спасылкі 
* 
* *Святлана Пятроўская* Лёс, «пабудаваны» тэатрам  // Газета «Культура», № 43 (1065) 27.10.2012 — 03.11.2012 г.

Катэгорыя:Тэатральныя рэжысёры СССР
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Юн Чхі Хо

**Юн Чхі Хо** (, Yun Chi-ho; 26 снежня 1864&nbsp;— 9 снежня 1945)&nbsp;— карэйскі палітык, актывіст руху за незалежнасць Карэі. Дзядзька Юн Бо Сона&nbsp;— прэзідэнта Рэспублікі Карэя ў 1960 годзе.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1864 годзе ў горадзе Дунпо, правінцыя Чхунчхон, Часон. Скончыў Універсітэт Вандэрбільта, Тэнесі, ЗША, атрымаў ступень доктара права ва Універсітэце Эмары, Джорджыя.

Займаў шэраг дзяржаўных пасадаў ва ўрадзе Часон, у тым ліку ў 1904 годзе пасаду міністра замежных спраў.

Калі ў 1910 годзе Часон быў акупаваны Японскай імперыяй, Юн Чхі Хо далучыўся да руху супраціву. Адзін з самы вядомы актывістаў руху за незалежнасць.

У 1913 годзеза антыяпонскую дзейнасць быў арыштаваны і заключаны ў турму.

У 1915 годзе вызваліўся з турмы і перайшоў на праяпонскія пазіцыі. Атрымаў тытул барона, працаваў у апараце . Пераехаў у Японію.

У 1945 годзе абраны ў Палату саветнікаў Японскай імперыі.

Пасля Другой сусветнай вайны вярнуўся ў Карэю.

Памер 9 снежня 1945 года ў горадзе Кэсон. Існуе версія, што ён пакончыў жыццё самагубствам, але доказы гэтага адсутнічаюць.

## Спасылкі 
* Юн Чхі Хо
* Юн Чхі Хо 

Катэгорыя:Філосафы
Катэгорыя:Палітыкі Паўднёвай Карэі
Пён Ён Тхэ

**Пёр Ён Тхэ** (; 15 снежня 1892&nbsp;— 10 сакавіка 1969)&nbsp;— паўднёвакарэйскі палітык, прэм’ер-міністр Рэспублікі Карэя ў 1954 годзе.

## Кар’ера 
Атрымаў філалагічную адукацыю, пасля чаго выкладаў англійскую мову ў сярэдняй школе. У 1945 годзе стаў прафесарам Універсітэта Каро.

З 1949 года на дыпламатычнай працы. У 1949—1951 гадах быў паслом у Японіі і на Філіпінах. У 1951 годзе ўзначаліў Міністэрства замежных спраў Паўднёвай Карэі. Удзельнічаў у працы VII Генеральнай Асамблеі ААН, якая ўсталявала дэмаркацыйную лінію ў Жоўтым моры. 1 кастрычніка 1953 года падпісаў у Вашынгтоне дагавор з ЗША аб узаемнай абароне. Таксама ўзначальваў дэлегацыю на паўдневакарэйскай Жэнеўскай нарадзе 22 мая 1954 года па пытанні аб’яднання Карэі.

З чэрвеня па лістапад 1954 года ўзначальваў урад.

Пасля падзення Першай Рэспублікі знаходзіўся ў апазіцыі да ўрадавага рэжыму. У 1962 годзе атрымаў ганаровую доктарскую ступень Універсітэта Каро ў галіне літаратуры.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Палітыкі Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:Дыпламаты Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:Міністры Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Паўднёвай Карэі
Хо Джон

**Хо Джон** (; 8 красавіка 1896&nbsp;— 18 верасня 1988)&nbsp;— карэйскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, прэм’ер-міністр і часовы прэзідэнт Рэспублікі Карэя ў 1960 годзе.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1896 годзе ў Пусане. У 1922 годзе пачаў сваю палітычную дзейнасць, далучыўшыся да прыхільнікаў Лі Сын Мана. З 1922 па 1936 гады Хо ўдзельнічаў у карэйскім руху супраціву. 2 верасня 1945 года ўступіў у члены карэйскай дэмакратычнай партыі.

З 1957 па 1959 гады Хо Джон займаў пасаду мэра Сеула, пасля чаго быў камандзіраваны ў Японію як спецыяльны прадстаўнік Карэі. 16 красавіка 1960 года заняў пасаду міністра замежных спраў, а 25 красавіка ўзначаліў урад (у якасці выканаўцы абавязкаў). Ужо на наступны дзень прэзідэнт Лі Сын Ман сышоў у адстаўку, таму Хо стаў часовым кіраўніком дзяржавы. 16 ліпеня 1960 года Хо Джон быў афіцыйна прызначаны на пасаду прэм’ер-міністра. Выйшаў у адстаўку з абедзвюх пасад пасля абрання Юн Бо Сона новым прэзідэнтам Паўднёвай Карэі.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Палітыкі Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:Прэзідэнты Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:Міністры Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:Кіраўнікі гарадоў
Джым Ён Кім

**Джым Ёнг Кім** (; нар. 8 снежня 1959, Сеул, Рэспубліка Карэя)&nbsp;— амерыканскі ўрач карэйскага паходжання, 17-ы прэзідэнт Дартмуцкага каледжа (з 2 сакавіка 2009 года да 2012 года). Стаў першым амерыканцам азіяцкага паходжання, які ўзначаліў універсітэт, што ўваходзіць у Лігу Плюшчу. Адзін з заснавальнікаў і выканаўчы дырэктар няўрадавай арганізацыі Партнёры па здароўі.
 
12-ы прэзідэнт Сусветнага банка з 30 чэрвеня 2012 год. Пакінуў пасаду ў 2019 годзе.

## Спасылкі 
* Кіраўнік Сусветнага банка заявіў аб адстаўцы 

Катэгорыя:Члены Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук
Катэгорыя:Медыкі ЗША
Катэгорыя:Выкладчыкі Гарвардскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Лаўрэаты стыпендыі Мак-Артура
Сэрца пальцамі

**Сэрца пальцамі** — жэст, у якім чалавек паказвае сімвал сэрца пры дапамозе вялікага і ўказальнага пальцаў. Выкарыстоўваецца ў некаторых краінах Азіі для выражэння любові.

## Папулярнасць 
Найбольшую папулярнасць жэст атрымаў у 2010-я гады ў Паўднёвай Карэі. Галоўнымі прычынамі з’яўляюцца развіццё сацыяльных сетак і відэахостынгу. Многія карэйцы лічаць, што заснавальнікам з’яўляецца Нам Ухён, які пачынаючы з 2011 года ствараў і распаўсюджваў прадукцыю з сімволікай сэрцаў пальцамі, а таксама актыўна дзякаваў сваім фанатам гэтым жэстам.

Праз карэйскую хвалю і Зімовыя Алімпійскія гульні 2018 года жэст таксама атрымаў папулярнасць спачатку ў многіх краінах Азіі, а затым і ў іншых частках свету.

## Паходжанне 
На дадзены момант няма дакладнай інфармацыі аб тым, хто і калі прыдумаў гэты жэст. У інтэрнэце некаторыя публічныя асобы вядуць спрэчкі і спрабуюць высветліць, хто з іх першы быў заўважаны на фатаграфіі, якая паказвае сэрца пальцамі.

Катэгорыя:Культура Карэі
Катэгорыя:Жэсты
Пак Тхэ Джун

**Пак Тхэ Джун** (;  — ) — карэйскі бізнесмен, мецэнат, герой вайны і палітык, прэм’ер-міністр Рэспублікі Карэя ў 2000 годзе.

## Біяграфія 
Атрымаў ваенную і паліталагічную адукацыю. Пасля ваеннага перавароту супраць адміністрацыі Чанг Мёна на чале з Пак Чон Хі Пак Тхэ Джун стаў членам Вярхоўнага Савета па гандлёвым і прамысловым адраджэнні Карэі. У 1963 годзе выйшаў у адстаўку з шэрагаў Узброеных Сіл у званні генерал-маёра.

Пасля таго займаўся бізнесам. У 1980 годзе пайшоў у палітыку, быў абраны дэпутатам Нацыянальнай асамблеі. На працягу доўгага часу быў саюзнікам прэзідэнта Кім Ён Сама, аднак затым паміж двума палітыкамі адбыўся канфлікт, пасля чаго Пак быў вымушаны сысці ў адстаўку з Нацыянальнай Асамблеі і з’ехаць за мяжу з прычыны абвінавачванняў у карупцыі.

У 1997 годзе вярнуўся на радзіму і зноў стаў членам парламента, атрымаўшы падтрымку выбаршчыкаў за кошт крытыкі эканамічнага курсу прэзідэнта Кім Дэ Чжуна. У 2000 годзе ўзначаліў Урад Рэспублікі Карэя, зрэшты неўзабаве быў вымушаны сысці ў адстаўку з-за падазрэнняў у махлярстве пры падзеле ўласнасці.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:Палітыкі Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:Прадпрымальнікі Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:Ваенныя Паўднёвай Карэі
Лі Пом Сок

**Лі Пом Сок** (; 20 кастрычніка 1900&nbsp;— 11 мая 1972)&nbsp;— карэйскі барацьбіт за незалежнасць, першы прэм’ер-міністр Рэспублікі Карэя (1948—1950).

## Біяграфія 
Бацька Лі быў нашчадкам сына вана  і служыў афіцэрам у арміі Часона.

Яшчэ падлеткам удзельнічаў у акцыях у падтрымку незалежнасці, за што быў сасланы ў Кітай. У 1919 годзе пачаў вучыцца ў Ваеннай акадэміі, школе, мэтай якой было будаўніцтва новай арміі для барацьбы за незалежнасць. Неўзабаве Лі ўдзельнічаў у бітве пры Ціншаньлі&nbsp;— шасцідзённай баталіі ва Усходняй Маньчжурыі. Пасля ён стаў генералам карэйскай вызваленчай арміі Часовага ўрада Рэспублікі Карэя.

У 1945 годзе Лі спрабаваў вярнуцца на радзіму, аднак быў вымушаны застацца ў выгнанні. Ужо ў наступным годзе ён усё ж здолеў вярнуцца ў Карэю, дзе ўдзельнічаў у заснаванні карэйскага Нацыянальнага моладзевага корпуса. Пасля таго Лі Пом Сок аб’яднаўся з Лі Сын Манам з мэтай усталявання ўнітарнага ўрада ў Паўднёвай Карэі. 1 жніўня 1948 года Лі стаў першым прэм’ер-міністрам новаўтворанай дзяржавы. Займаў пасаду старшыні ўрада да красавіка 1950 года.

Пасля выхаду ў адстаўку Лі Пом Сок быў паслом сваёй дзяржавы ў Рэспубліцы Кітай, а таксама сакратаром унутраных спраў Паўднёвай Карэі. У 1952 і 1956 гадах балатаваўся на пасаду віцэ-прэзідэнта, зрэшты абодва разы прайграў выбары. На працягу 1960-х гадоў узначальваў апазіцыю. У канцы сваёй кар’еры Лі быў дарадцам Савета Нацыянальнага аб’яднання, а таксама настаўнікам тады яшчэ сенатара Пак Чон Хі.

10 мая 1972 года Лі атрымаў ступень доктара філасофіі ў Тайваньскай Кітайскай акадэміі. На наступны дзень ён памёр ад сардэчнага прыступу. Быў пахаваны 17 мая на нацыянальных могілках у Сеуле.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Паўднёвай Карэі
Катэгорыя:Палітыкі Паўднёвай Карэі
1-я Віцебская партызанская брыгада (1-га складу)

**1-я Віцебская партызанская брыгада** — партызанская брыгада, створаная ў лютым 1943 года на базе арганізаванага ў лютым 1942 года атрада М. Ф. Біруліна, вылучанага з 1-й Беларускай партызанскай брыгады. Брыгада дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Віцебскага, Суражскага, Гарадоцкага і Сіроцінскага раёнаў. 1 лістапада і 4 снежня 1943 года брыгада (247 партызан, 3 атрады) злучылася з Чырвонай Арміяй.

## Склад 
У маі 1943 3-і, 5-ы, 6-ы П. З. Патапенкі атрады былі вылучаны з брыгады і ў кастрычніку на іх базе была створана 1-я Віцебская партызанская брыгада (2-га складу). У верасні 1943 года 4-ы атрад быў расфарміраваны. 1 лістапада і 4 снежня 1943 года 1-ы атрад (былы Р. І. Сысоева), створаны ў верасні 1942 года, 2-і, 4-ы другога складу злучыліся з Чырвонай Арміяй.

## Камандаванне 
### Камандзір 
* М. Ф. Бірулін

### Камісары 
* У. А. Хабараў;
* В. Р. Кудзінаў

### Начальнікі штаба 
* І. А. Крыцкі (загінуў);
* Л. П. Карнееў

## Гісторыя 
Партызаны праводзілі дыверсіі на камунікацыях, у лютым — сакавіку, чэрвені 1943 года вялі баі супраць карнікаў. У брыгадзе знаходзілася асноўная база РК ЛКСМБ.

## Памяць 
У 1964 годзе ў вёсцы Лужкі і ў 1968 годзе ў вёсцы Марковічы Віцебскага раёна ў гонар брыгады былі ўстаноўлены мемарыяльныя дошкі.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Савецкія партызанскія злучэнні, брыгады і атрады на акупіраванай тэрыторыі Беларусі (1941—1944)
Катэгорыя:З’явіліся ў 1943 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1943 годзе
1-я Віцебская партызанская брыгада

**1-я Віцебская партызанская брыгада** — назва партызанскіх брыгад, якія дзейнічалі на тэрыторыі Беларусі ў  час Вялікай Айчыннай вайны.

## Значэнні 
* 1-я Віцебская партызанская брыгада (1-га складу);
* 1-я Віцебская партызанская брыгада (2-га складу)
Эд Харыс

**Э́двард А́лен Ха́рыс** (; нар. 28 лістапада 1950, Энглвуд, Нью-Джэрсі, ЗША) — амерыканскі акцёр і рэжысёр. Самыя значныя свае ролі выканаў у фільмах *«Апалон-13»* (1995), *«Шоу Трумана»* (1998), *«Полак»* (2000) і *«Гадзіны»* (2002), дзякуючы якім атрымліваў намінацыю на прэмію «Оскар».

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў штаце Нью-Джэрсі, дзе першапачаткова і гадаваўся. У школе захапляўся амерыканскім футболам, гуляючы ў школьнай камандзе. Па пераездзе сям’і ў Нью-Мексіка Харыс захапіўся тэатрам. Навучаўся ў Каліфарнійскім інстытуце мастацтваў, пасля чаго выступаў у тэатрах. З сярэдзіны 1970-х гадоў пачаў з’яўляцца ў тэлевізійных ролях, а пасля ў кінематографе. Сярод яго роляў вылачаюцца выкананні ў фільмах *«Сапраўдныя мужчыны»* (1983), *«Бездань»* (1989), *«Стан ласкі»* (1990), *«Гленгары Глен Рос»* (1992), *«Фірма»* (1993), *«Апалон-13»* (1995), *«Ніксан»* (1995), *«Скала»* (1996), *«Шоу Трумана»* (1998), *«Мачаха»* (1998), *«Полак»* (2000), *«Цудоўны розум»* (2001), *«Вораг ля брамы»* (2001), *«Гадзіны»* (2002), *«Апраўданая жорсткасць»* (2005), *«Бывай, дзіцятка, бывай»* (2007), *«Скрозь снег»* (2013), *«Маці!»* (2017) і *«Страчаная дачка»* (2021).

Пэўную папулярнасць атрымаў дзякуючы выкананню ролі ў вестэрн-серыяле *«Свет Дзікага Захаду»* кампаніі HBO.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Акцёры ЗША
Катэгорыя:Акцёры тэлебачання ЗША
Катэгорыя:Кінапрадзюсары ЗША
Катэгорыя:Кінарэжысёры ЗША
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі Гільдыі кінаакцёраў ЗША
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Сатурн»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Залаты глобус»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Драма Дэск»
Мінская гарадская тэлефонная сетка

**Мінская гарадская тэлефонная сетка** — сталічнае падраздзяленне «Белтэлекама», заснаванае ў лістападзе 1896 года.

На 2022 год мела 5 аддзяленняў па Старавіленскай вул., д. 87; вул. Гебелева, д. 7; вул. Матусевіча, д. 13; вул. Іскаліева, д. 12, корп. 1; вул. Энгельса, д. 6. Майстэрня рамонту тэлефонаў дзейнічала па вул. Багдановіча, д. 116. На захад ад вёскі Барок у Валожынскі раёне дзейнічаў дзіцячы аздараўленчы летнік «Крынічка» з 4-ма жылымі карпусамі на 240 дзяцей, які належаў Мінскай ГТС.

## Гісторыя 
14 лістапада 1896 года на Губернатарскай вуліцы Мінску ў будынку паштова-тэлеграфнай канторы запрацавала першая ў Беларусі тэлефонная станцыя Ericsson на 100 нумароў. На працу першапачаткова прымалі толькі незамужніх дзяўчат з вызначанай даўжынёй рук.

МГТС падтрымлівала звыш 10 адмысловых служб даведкі праз кароткія 3-значныя нумары. Гэтыя даведкі апавяшчалі пра абменны курс, рэпертуар кінатэатраў (191) і дакладны час (188). Штодзень на даведкавы нумар 109 па тэлефоны кватэр і ўстаноў звярталася каля 30 000 чалавек. Пашыраным попытам карысталася даведка 195 аб прагнозе надвор’я, які спецыялісты Белгідраметцэнтра абнаўлялі тройчы на дзень. Сярод іншага, праз нумар 196 народныя артысты Беларусі выконвалі звыш 200 класічных казак. Іншымі кароткімі нумарамі даведкі былі: 123 — служба тэхнічнай падтрымкі, 130 — адзіная даведка пра ўсе паслугі электрасувязі, 175 — расцэнкі жыллёва-камунальнай гаспадаркі, 190 — інфармацыя пра Мінск, 192 — «Пасмяемся», 193 — адпачынак і забавы, 197 — імяніны, 199 — тэлефоны экстранных службаў. Існавала магчымаць заказаць апавяшчэнне пра ўваходны выклік на выпадак пропуску званка. Іншымі паслугамі былі аўдыёнарада з удзелам ад 3-х да 50 чалавек і закрытая група са скарочанымі нумарамі для бясплатнага тэлефанавання між карыстальнікамі. Была даступна пераадрасацыя выкліку 3-х відаў: 1) безумоўная — перанакіроўвала ўваходныя тэлефанаванні на пазначаны нумар, 2) пры занятасці — у выпадку размовы па тэлефоне званкі паступалі на нумар памочніка, 3) пры неадказе — пасля 5 гудкоў выклік накіроўвалі на сотавы нумар. Урэшце, існавала злучэнне без набору нумара з патрэбным абанентам пасля чакання 10 секунд ад зняцця навушніка. Таксама скарочаны набор нумара дазваляў набраць 2 клавішы замест 7 лічбаў нумара. У кастрычніку 2021 года да пасіўнай аптычнай сеткі (ПАС) падлучылі 800-тысячнага абанента.

## Кіраўнікі 
* Сяргей Папкоў (2008—2011)
* Эдуард Белакурскі (на 2022 год)

## Спасылкі 
* 
** Графікі: прыёму грамадзян і юрасоб, прамых тэлефонных ліній, выязных прыёмаў 

Катэгорыя:Кампаніі Мінска
Катэгорыя:Сувязь у Беларусі
Катэгорыя:1896 год у Мінску
Надмагіллі сабак Ф. І. Паскевіча (Гомель)

**Надмагіллі сабак Ф. І. Паскевіча** — два вялікія камяні з высечанымі мянушкамі сабак на правым верхнім беразе колішняй рэчкі Гамяюк у Гомелі. Знаходзяцца ў межах Гомельскага палацава-паркавага ансамбля. Усталяваныя ў 1890 г. з волі ўладальніка гомельскага маёнтка Ф. І. Паскевіча.

Грунтоўна ўкапаныя ў зямлю. Пляцоўка навокал забрукаваная. Надпісы знаходзяцца ў простакутных выемках, зробленых зверху кожнага каменя. Камяні арыентаваныя надпісамі на поўдзень. На левым — надпіс «Марко», на правым — «Лордъ». Першапачаткова камянёў было тры. На зніклым камені значылася «Плутонъ». Надпісы адпавядаюць мянушкам княжацкіх хартоў, якія, згодна з абыходкавай версіяй, загінулі праз неасцярожнасць служкі на псярні, за што апошні, нібыта, паплаціўся жыццём. За адсутнасцю дакладных звестак падобнага кшталту версіі варта лічыць легендарнымі.

Сярод іншых сюжэтаў гарадскога фальклору ў гэтай сувязі ёсць расказы пра:

* пышнае пахаванне, быццам бы зладжанае для сабак, што загінулі;
* тое, што пры жыцці сабакі ахоўвалі ад старонніх цікаўнікаў гомельскі парк як прыватную тэрыторыю.

Вобразы Лорда, Марка і іх гаспадара ўвасобіліся ў скульптурнай кампазіцыі В. К. Далгова «Шпацыр з хартамі», усталяванай у 2015 г. каля Ніжняга моста цераз Гамяюк.

## Галерэя 

File:Гомель. Площадь Ленина 4. Парк. Фото 46.jpg
File:Гомель. Площадь Ленина 4. Парк. Фото 47.jpg
File:Гомель. Площадь Ленина 4. Парк. Фото 48.jpg

## Зноскі 
Катэгорыя:Славутасці Гомеля
Катэгорыя:Гомельскі палацава-паркавы ансамбль