open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Янік Нджэнг

**Янік Нджэнг** (; нар. , Яўндэ, Камерун) — камерунскі футбаліст, нападнік нацыянальнай зборнай Камеруна.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец клуба «Мімбаман», дарослую кар’еру пачынаў у клубе «Канон». У 2008 годзе перайшоў у клуб «Беджая» з чэмпіянату Алжыра, з якім дайшоў да фіналу Кубка ўладальнікаў кубкаў Паўночнай Афрыкі, а ў 2011 годзе стаў срэбраным прызёрам хатняга чэпміянату. У ліпені 2011 года перайшоў у туніскі «Эсперанс», у складзе якога ў тым жа годзе выйграў афрыканскую Лігу чэмпіёнаў, а на наступны год дайшоў да фіналу. Пасля перамогу ў чэмпіянаце Туніса ў 2012 годзе адправіўся ў швейцарскі «Сьён», аднак праз паўгады вярнуўся ў «Эсперанс». У маі 2015 года атрымаў цяжкую траўму, з-за якой прапусціў 1,5 гады. У 2017 годзе гуляў у чэмпіянаце Малайзіі за клуб «Т-Цім», у 9 матчах забіў 4 галы.

У верасні 2018 года перайшоў у беларускі клуб «Нёман» з Гродна, дзе спачатку выступаў у стартавым складзе, а пазней стаў выхадзіць на замену. Сезон 2019 пачынаў у стартавым складзе, у маі і чэрвені не гуляў з-за траўмы, пасля вярнуўся на поле. У ліпені 2019 года па пагадненні бакоў пакінуў беларускую каманду.

У жніўні 2019 года папоўніў склад кувейцкага клуба «Аль-Ярмук», дзе гуляў да мая 2020 года. Пазней вярнуўся ў Камерун, некаторы час выступаў за мясцовы клуб «Фартуна». У лютым 2021 года стаў іграком саудаўскага клуба «Аль-Халідж», пакінуў яго ў жніўні.

## Міжнародная кар’ера 
У 2012—2013 гадах выступаў за нацыянальную зборную Камеруна. У 2021 годзе зноў быў выкліканы ў зборную.

## Дасягненні 
*   Чэмпіён Туніса (2): 2011/12, 2013/14
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Туніса: 2014/15
*   Срэбраны прызёр чэмпіянату Алжыра: 2010/11
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Алжыра: 2008/09
* Пераможца Лігі чэмпіёнаў КАФ: 2011

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Камеруна
Катэгорыя:Ігракі зборнай Камеруна па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Аль-Халідж Сейхат
Катэгорыя:Ігракі ФК Аль-Ярмук Кувейт
Катэгорыя:Ігракі ФК Нёман Гродна
Катэгорыя:Ігракі ФК Т-Цім
Катэгорыя:Ігракі ФК Эсперанс Туніс
Катэгорыя:Ігракі ФК Сьён
Катэгорыя:Ігракі ФК Беджая
Катэгорыя:Ігракі ФК Канон Яўндэ
Жан Марэль По

**Жан Марэль По** (; нар. , Бінжэрвіль, Кот-д’Івуар) — івуарыйскі футбаліст, паўабаронца ўкранскага клуба «Крыўбас» з Крывога Рога.

## Клубная кар’ера 
Пачынаў гуляць на радзіме ў клубе «Вільямсвіль», а пазней папоўніў склад наймацнейшага клуба краіны «АСЕК Мімозас», у складзе якога двойчы стаў чэмпіёнам Кот-д’Івуара.

У жніўні 2018 года на правах арэнды далучыўся да беларускага клуба «Тарпеда-БелАЗ» з Жодзіна. Стаў трывала з’язляцца ў стартавым складзе жодзінскай каманды. У снежні 2018 года быў выкуплены «Тарпеда-БелАЗ» і стаў іграком клуба на трывалай аснове. У сезоне 2019 чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену, часам прыцягваўся да дубля.

У сакавіку 2020 года быў аддадзены ў арэнду ў «Смалявічы», дзе стаў асноўным нападнікам. У ліпені 2020 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Тарпеда-БелАЗ» і перайшоў у гродзенскі «Нёман», дзе таксама замацаваўся ў складзе.

У студзені 2021 года пакінуў «Нёман» і неўзабаве быў прадстаўлены ў якасці іграка мінскага «Дынама». Замацаваўся ў аснове сталічнай каманды, гуляў пераважна ў стартавым складзе, з 7 галамі стаў другім бамбардзірам каманды ў сезоне.

У студзені 2022 года перайшоў у егіпецкі клуб «Ісмаілі». У верасні 2022 года ўкраінскі «Крыўбас» дамовіўся з «Ісмаілі» аб арэндзе футбаліста, але праз пытанні з афармленнем дакументаў пераход адбыўся ў студзені 2023 года. У жніўні 2023 года перайшоў у «Крыўбас» на рэгулярнай аснове.

## Міжнародная кар’ера 
У 2016—2017 гадах выступаў за нацыянальную зборную Кот-д’Івуара.

## Дасягненні 
*   Чэмпіён Кот-д’Івуара (2): 2016/17, 2017/18
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі: 2021

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Кот-д’Івуара
Катэгорыя:Ігракі зборнай Кот-д’Івуара па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Вільямсвіль
Катэгорыя:Ігракі ФК АСЕК Мімозас
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда-БелАЗ
Катэгорыя:Ігракі ФК Смалявічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Нёман Гродна
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Ісмаілі
Катэгорыя:Ігракі ФК Крыўбас Крывы Рог
Стэфан Букарац

**Стэфан Букарац** (; нар. , Срэмска-Мітравіца, Югаславія) — сербскі футбаліст, паўабаронца казахстанскага клуба «Шахцёр» з Караганды.

## Клубная кар’ера 
На моладзевым узроўні гуляў за клубы «Полет», «Срэм», «Партызан» (Вітаеўцы), «Едзінства» (Плацічава). З 2008 года выступаў за «Доньі Срэм», дзе правёў сем гадоў. У студзені 2015 года стаў іграком тбіліскага «Дынама», у складзе якога выйграў Кубак Грузіі. Улетку 2015 года вярнуўся ў Сербію і папоўніў склад «Металаца». У пачатку 2016 года перайшоў у кіпрскі «Эносіс», аднак за паўгады згуляў толькі ў чатырох матчах. У ліпені 2016 года перайшоў у чарнагорскую «Младаст», у складзе якой гуляў у Лізе чэмпіёнаў. У 2018 годзе зноў вярнуўся ў Сербію, папоўніўны склад клуба «Пролетар».

У лютым 2019 года пасля прагляду падпісаў кантракт з беларускім клубам «Тарпеда-БелАЗ» з Жодзіна. Трывала гуляў у стартавым складзе жодзінцаў, у верасні і кастрычніку 2019 года адсутнічаў з-за траўмы, пазней вярнуўся ў склад. У студзені 2020 года стала вядома, што паўабаронца пакідае «Тарпеда-БелАЗ».

У лютым 2020 года стаў іграком казахстанскага клуба «Каспій». У ліпені 2021 года на правах арэнды далучыўся да карагандзінскага «Шахцёра», а ў пачатку 2022 года перайшоў у гэты клуб на трывалай аснове.

## Дасягненні 
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Грузіі: 2014/15
*  Уладальнік Кубка Грузіі: 2015
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Чарнагорыі (2): 2016/17, 2017/18
*  Уладальнік Кубка Чарнагорыі: 2018

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Сербіі
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Караганда
Катэгорыя:Ігракі ФК Каспій Актау
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда-БелАЗ
Катэгорыя:Ігракі ФК Пролетар Нові-Сад
Катэгорыя:Ігракі ФК Цітаград
Катэгорыя:Ігракі ФК Эносіс Неон Паралімні
Катэгорыя:Ігракі ФК Металац Горні Міланавац
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Тбілісі
Катэгорыя:Ігракі ФК Доньі Срэм
Гардзей Кліманскі

**Гардзей Кліманскі** (1928) — дзеяч беларускага нацыянальнага супраціву, сябра глыбоцкай групы беларускай моладзевай падпольнай паваеннай арганізацыі Саюз беларускіх патрыётаў (СБП).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і ў 1928 г. у в. Пашкі Дзісенскага павета (Віленскае ваяводства, Польская Рэспубліка, цяпер Шаркаўшчынскі раён Віцебскай вобласці). Вучыўся ў Глыбоцкай педагагічнай навучальні, дзе ў 1946 — 1947  далучыўся да Саюза беларускіх патрыётаў — моладзевай арганізацыі, якая ставіла сабе за мэту адраджэнне беларускай культуры. Галоўнай ідэяй арганізацыі было гуртаванне аднадумцаў вакол беларускай справы, пашырэнне ўплыву сярод астатніх.

У лютым 1947 года савецкія спецслужбы пачалі арышты сябраў Саюза беларускіх патрыётаў, да чаго спрычынілася здрада: да пастаўскай групы СБП увайшоў афіцэр МДБ Алег Стахоўскі, выдаўшы сябе за сябра антысаветчыка, і падштурхоўваў да тэрарызму. Будучы студэнтам 2-га курсу педвучальні, Гардзей Кліманскі быў арыштаваны 10 сакавіка 1947 г. і асуджаны 16 чэрвеня 1947 г. на 8 гадоў савецкіх канцлагераў. Тэрмін адбываў у лагерах Свярдлоўскай вобласці. Далейшы лёс невядомы. 

Рэабілітаваны 29 лістапада 1991 г. Вярхоўным Судом РБ, справа нумар 23525-П знаходзіцца ў УКГБ Віцебскай вобласці.

## Гл. таксама 
* Саюз беларускіх патрыётаў

## Літаратура 
* Гарт. З успамінаў пра Саюз Беларускіх Патрыётаў. Мн., 1997. С. 79, 340. 
* Антысавецкія рухі ў Беларусі. 1944—1956. Даведнік, — Мінск, 1999. ISBN 985-6374-07-3.

## Спасылкі 
* [Адкрыты спіс. Кліманскі Гардзей Уладзіміравіч (1928)](https://by.openlist.wiki/%D0%9A%D0%BB%D1%96%D0%BC%D0%B0%D0%BD%D1%81%D0%BA%D1%96_%D0%93%D0%B0%D1%80%D0%B4%D0%B7%D0%B5%D0%B9_%D0%A3%D0%BB%D0%B0%D0%B4%D0%B7%D1%96%D0%BC%D1%96%D1%80%D0%B0%D0%B2%D1%96%D1%87_(1928))

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Шаркаўшчынскім раёне
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя савецкай уладай
Катэгорыя:Члены Саюза беларускіх патрыётаў
Катэгорыя:Рэабілітаваныя ў Беларусі
Сімеон Мітыленскі

**Сімеон Мітыленскі**, або **Сімеон Лесбійскі** (; каля 760 — 844 гг.) — праваслаўны вялебны падзвіжнік. Дзень шанавання — 14 лютага .

Нарадзіўся ў Мітылене на востраве Лесбас у сям'і Адрыяна і Канстанты. У іх было 7 дзяцей. 5 з іх сталі манахамі. Сімеон вывучаў у манастыры пісьмо. У 28 гадоў быў пасвечаны іерэям. З 30 гадоў вёў жыццё стоўпніка на поўдні горада Мітылена. Да Сімеона далучыўся яго брат Георгій, таксама іерэй. Разам з ім і сястрой манахіняй Іларыяй пабудавалі манастыр, куды прыходзіла мноства вернікаў.

Пасля выгнання іконаборцамі мітыленскага епіскапа Георгія ў Херсанес новы епіскап Леў звярнуўся супраць Сімеона і яго манастыра. Ён загадаў спаліць Сімеона, але той цудам застаўся жывы. Леў дамогся выгнання вялебнага і яго паплечнікаў. Сімеон разам з 10 вучнямі перасяліўся на невялікі востраў у Траадзе, дзе вёў жыццё слупніка. 

Праз некаторы час ён перабраўся ў Канстанцінопаль, працаваў рыбаком і падтрымліваў прыхільнікаў ікон. Пасля 832 г. іконаборства ўзнавілася. Сімеон быў асуджаны на вечнае зняволенне, але па патрабаванню імператрыцы Феадоры гэтае пакаранне замянілі на 150 удараў кіям і высылку на адзін з Прынцавых астравоў. Сімеон пабудаваў там храм Багародзіцы і манастыр, дзе знахлдзілі прытулак праследуемыя. 

У 842 г., калі пераслед прыхільнікаў ікон скончыўся, вярнуўся ў Канстанцінопаль, стаў дарадцам імператрыцы. Памёр у 844 г. і быў пахаваны ў манастыры Багародзіцы.

## Спасылкі 
* Вялебны Сімеон Мітыленскі

Катэгорыя:Прападобныя
Катэгорыя:Стоўпнікі
Катэгорыя:Лесбас
Уладзімір Мікалаевіч Тутурын

**Уладзімір Мікалаевіч Тутурын** ( — ?) — беларускі ўрач, спецыяліст па ўнутраных і нервных хваробах. Доктар медыцыны.

## Біяграфія 
### Дзяцінства і адукацыя 
Нарадзіўся ў 1869 годзе. Скончыў Маскоўскі ўніверсітэт.

### Прафесійная дзейнасць 
Жыў і працаваў у Віцебску.

На службе па медыцынскай часці з 29 сакавіка 1894 года.

У 1905 годзе надворны саветнік У. Тутурын прызначаны памочнікам губернскага ўрачэбнага інспектара ўрачэбнага аддзялення Віцебскай губерні.

## Грамадская дзейнасць 
У 1910 годзе ўваходзіў у склад членаў Віцебскай археаграфічнай камісіі

## Літаратура 
* История медицины Беларуси в биографиях ее врачей : XVII-1 пол. XX вв. : биобиблиографический справочник от А до Я : 2000 биографий врачей / Кульпанович О. А. ― Минск, 2011.

Катэгорыя:Медыкі Беларусі
Катэгорыя:Постаці беларускай аховы здароўя
Катэгорыя:Віцебскія губернскія ўрачэбныя інспектары
Уладзіслаў Алегавіч Насібулін

**Уладзіслаў Насібулін** (нар. , Дэбальцэвэ) — украінскі футбаліст, паўабаронца клуба «Алімпія» з Савынцоў.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец юнацкіх каманд данецкіх «Металурга» і «Шахцёра». З 2006 года пачаў выступаць у Другой лізе за «Шахцёр-3». У сезоне 2009/10 выступаў за моладзевы склад «Шахцёра», з якім стаў сярэбраным прызёрам моладзевага чэмпіянату Украіны.

У 2010 годзе быў аддадзены ў арэнду марыупальскаму «Ільічоўцу». 6 жніўня 2010 года дэбютаваў у Прэм’ер-лізе ў матчы супраць запарожскага «Металурга» (0:0). Сезон 2012/13 правёў у кіраваградскай «Зорцы», а з 2013 года доўгі час выступаў за «Палтаву», пазней стаў капітанам каманды. Па выніках сезона 2017/18 «Палтава» выйшла ў Прэм’ер-лігу, аднак у чэрвені 2018 года каманда спыніла існаванне.

У жніўні 2018 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Мінск». У складзе мінчан стаў трывалым іграком асновы, у 10 матчах забіў 4 галы. У снежні 2018 года па заканчэнні кантракта пакінуў сталічны клуб, аднак у студзені 2019 года зноў стаў трэніравацца з «Мінскам» і ў лютым падпісаў новы кантракт. У 2019—2020 гадах заставаўся адным з асноўных ігракоў, у сезоне 2020 быў капітанам каманды. У студзені 2021 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Мінск».

У красаівку 2021 года вярнуўся ва Украіну, папоўніўшы склад клуба «Гарняк-Спорт», а ў ліпені 2021 года перабраўся ў «Алімпію» з аматарскага чэмпіянату Украіны.

## Міжнародная кар’ера 
У 2005 годзе згуляў у адным матчы за юнацкую зборную Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Украіны
Катэгорыя:Ігракі ФК Алімпія Савынці
Катэгорыя:Ігракі ФК Гарняк-Спорт
Катэгорыя:Ігракі ФК Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Палтава
Катэгорыя:Ігракі ФК Зорка Крапыўныцкы
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Данецк
Катэгорыя:Ігракі ФК Марыупаль
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр-3 Данецк
Пралетарская (станцыя метро, Санкт-Пецярбург)

**Пралетарская** () — станцыя Неўска-Васілеастроўскай лініі Пецярбурскага метрапалітэна.

Катэгорыя:Станцыі Пецярбургскага метрапалітэна 
Катэгорыя:Станцыі метрапалітэна паводле алфавіта
Маякоўская (станцыя метро, Санкт-Пецярбург)

**Маякоўская** () — станцыя Неўска-Васілеастроўскай лініі Пецярбурскага метрапалітэна.

Катэгорыя:Станцыі Пецярбургскага метрапалітэна 
Катэгорыя:Станцыі метрапалітэна паводле алфавіта
Катэгорыя:Аб’екты, названыя ў гонар Уладзіміра Маякоўскага
Марка Абрадавіч

**Марка Абрадавіч** (; нар. , Бялград, Югаславія) — сербскі і чарнагорскі футбаліст, нападнік сербскага клуба «Нові-Пазар».

## Клубная кар’ера 
Пачынаў займацца футболам у Бялградзе ў клубах «Земун» і «Партызан», а ў 2009 годзе перабраўся ў бельгійскі «Эйпен». Па выніках сезона 2009/10 «Эйпен» выйшаў у Про Лігу, аднак на наступны год зноў апынуўся ў другім дывізіёне, пасля чаго Абрадавіч перайшоў у іншы бельгійскі клуб «Бусу Дур».

У пачатку 2013 года стаў іграком баснійскага клуба «Раднік» з Біеліны. Стаў адным з асноўных ігракоў каманды, у сезоне 2015/16 выйграў Кубак Босніі і Герцагавіны. У другой палове 2017 года гуляў за казахстанскі клуб «Актабэ», а ў лютым 2018 года перайшоў у краснаярскі «Енісей», якому па выніках сезона 2017/18 дапамог упершыню ў гісторыі выйсці ў расійскую Прэм’ер-лігу. У снежні 2018 года пакінуў клуб.

У студзені 2019 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Тарпеда-БелАЗ» з Жодзіна. Стаў асноўным нападнікаў жодзінцаў, хоць часам выпадаў з-за траўм, у канцы сезона амаль не з’яўляўся на полі.

У лютым 2020 года перайшоў у казахстанскі «Акжэтпес», які па выніках сезона 2020 выбыў у Першую лігу. У лютым 2021 года далучыўся да ферганскага «Нефтчы», якому дапамог перамагчы ў другім узбекскім дывізіёне. Другую палову 2022 года перавёў у «Спартаку» з Субаціцы, а ў студзені 2023 года зноў апынуўся ва Узбекістане, стаўшы іграком бекабадскага «Металурга». У ліпені 2023 года далучыўся да клуба «Нові-Пазар».

## Міжнародная кар’ера 
У 2008 годзе ў складзе юнацкай зборнай Сербіі прымаў удзел фінальнай частцы чэмпіянату Еўропы. У 2010 годзе згуляў у двух таварыскіх матчах за юніёрскую зборную Чарнагорыі.

## Дасягненні 
*  Уладальнік Кубка Босніі і Герцагавіны: 2016
*  Пераможца Про-лігі Узбекістана: 2021
*  Найбепшы бамбардзір Про-лігі Узбекістана: 2021 (12 галоў)

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Сербіі
Катэгорыя:Футбалісты Чарнагорыі
Катэгорыя:Ігракі ФК Эйпен
Катэгорыя:Ігракі ФК Серэн
Катэгорыя:Ігракі ФК Раднік Біеліна
Катэгорыя:Ігракі ФК Актабэ
Катэгорыя:Ігракі ФК Енісей Краснаярск
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда-БелАЗ
Катэгорыя:Ігракі ФК Акжэтпес
Катэгорыя:Ігракі ФК Нефтчы Фергана
Катэгорыя:Ігракі ФК Спартак Субаціца
Катэгорыя:Ігракі ФК Металург Бекабад
Катэгорыя:Ігракі ФК Нові-Пазар
Бадры Рабоевіч Акубардыя

**Бадры Акубардыя** (нар. , Пічоры, Грузія) — украінскі футбаліст грузінскага паходжання, абаронца.

## Клубная кар’ера 
Нарадзіўся ў Грузіі, аднак у трохгадовым уросце з-за грузіна-абхазскага канфлікту пераехаў з бацькамі ва Украіну, у горад Бахмач, дзе і пачаў займацца футболам. Пасля восьмага класа перабраўся ў спартыўны інтэрнат у Браварах, а неўзабаве апынуўся ў кіеўскім РВВФК. У 2009 годзе далучыўся да акадэміі кіеўскага «Дынама», на наступны год пачаў гуляць за моладзевы склад сталічнага клуба, дзе за тры сезоны згуляў у 61 матчы.

Улетку 2013 года трэнер моладзевага складу кіяўлян Аляксандр Хацкевіч узначаліў каманду «Дынама-2» і ўзяў з сабой некалькі ігракоў, у тым ліку Бадры. 14 ліпеня 2013 года дэбютаваў у Першай лізе, правёўшы ўсе 90 хвілін у матчы супраць чарнігаўскай «Дзясны» (0:0). У жніўні 2016 года перайшоў у грузінскі клуб «Зугдзідзі», які ўзначальваў украінскі спецыяліст Уладзімір Люты. Пазней вярнуўся ва Украіну, гуляў у Першай лізе за харкаўскі «Геліяс» і «Сумы».

У жніўні 2018 года падпісаў кантракт на 1,5 гады з беларускім клубам «Гомель», у складзе якога стаў адным з асноўных ігракоў. У чэрвені 2019 года не гуляў з-за траўмы, пасля вярнуўся ў склад. У студзені 2020 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Гомель».

У верасні 2020 года далучыўся да грузінскага клуба «Руставі». У лютым 2021 года вярнуўся ва Украіну, стаўшы іграком жытомірскага «Палесся», а ў лютым 2022 года перайшоў у тбіліскі «Шэвардэні-1906». У жніўні 2023 года далучыўся да польскай «Канкордыі» з Эльблёнга, дзе гуляў да снежня 2022 года.

## Міжнародная кар’ера 
Выступаў у юнацкіх і моладзевых зборных Украіны розных узростаў. У студзені 2013 года ў складзе ўкраінскай каманды прымаў удзел у Кубку Садружнасці ў Санкт-Пецярбургу, дапамог сваёй зборнай стаць фіналістам турніру.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Украіны
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Кіеў
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама-2 Кіеў
Катэгорыя:Ігракі ФК Зугдзідзі
Катэгорыя:Ігракі ФК Геліяс Харкаў
Катэгорыя:Ігракі ФК Сумы
Катэгорыя:Ігракі ФК Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Руставі
Катэгорыя:Ігракі ФК Палессе Жытомір
Катэгорыя:Ігракі ФК Шэвардэні-1906
Катэгорыя:Футбалісты паводле клубаў Польшчы
Віктар Гаўрылавіч Ліндэнберг

**Віктар Гаўрылавіч Ліндэнберг** ( — пасля 1916) — беларускі ўрач і арганізатар аховы здароўя. Доктар медыцыны.

## Біяграфія 
### Дзяцінства і адукацыя 
Нарадзіўся ў 1869 годзе ў сям’і нашчадкавага ганаровага грамадзяніна ў Дэрпцкім павеце Ліфляндскай губерні. Сярэднюю адукацыю атрымаў у Дэрпцкай губернскай гімназіі.

У 1914-16 гадах займаў пасаду валагодскага губернскага ўрачэбнага інспектара.

## Навуковая дзейнасць 
Дысертацыя на ступень доктара медыцыны факусуецца на пытанні  і плодавыгнання ў Віцебскай губерні.

### Асобныя творы 
* Материалы к вопросу о детоубийстве и плодоизгнании в Витебской губернии: (по данным Витебского окружного суда за десять лет, 1897—1906) : диссертация на степень доктора медицины Виктора Линденберга, и. д. помощника Витебского губернского врачебного инспектора

Катэгорыя:Медыкі Беларусі
Катэгорыя:Постаці беларускай аховы здароўя
Яўген Смірноў

**Яўген Смірноў**:
* Яўген Аляксандравіч Смірноў (нар. 1949) — беларускі юрыст і палітык.
* Яўген Валер’евіч Смірноў (нар. 1993) — украінскі футбаліст.
Яўген Валер’евіч Смірноў

**Яўген Смірноў** (нар. ) — украінскі футбаліст, паўабаронца літоўскага клуба «Судува» з Марыямпале.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец адэскай ДЮСШ-11, у лютым 2011 года стаў іграком «Чарнаморца», дзе ў складзе моладзевай каманды быў адным з лідараў і капітанам. У ліпені 2014 года быў аддадзены ў арэнду ў малдаўскі клуб «Ціраспаль», вярнуўся ў «Чарнаморац» у пачатку 2015 года. 27 лютага 2015 года дэбютаваў ва ўкраінскай Прэм’ер-лізе, выйшаўшы на замену замест Арцёма Філімонава ў другім тайме ў матчы супраць марыупальскага «Ільічоўца». Пазней стаў трывала з’яўляцца ў асноўнай камандзе адэсітаў.

У лютым 2019 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Гомель». Пачынаў сезон 2019 у стартавым складзе, аднак неўзабаве атрымаў траўму, і з ліпеня больш не з’яўляўся на полі. У студзені 2020 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Гомель».

У лютым 2020 года праходзіў прагляд у гродзенскім «Нёмане», але беспаспяхова. У сакавіку 2020 года стаў іграком малдаўскага клуба «Сфынтул Георгэ». У студзені 2021 года перайшоў у склад дэбютанта казахстанскай Прэм’ер-лігі «Турана», у лютым 2022 года вярнуўся ў «Сфынтул Георгэ».

У студзені 2023 года папоўніў склад «Слаціны» з другога дывізіёна Румыніі, а ў ліпені 2023 года далучыўся да марыямпальскай «Судувы».

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Украіны
Катэгорыя:Ігракі ФК Чарнаморац-2 Адэса
Катэгорыя:Ігракі ФК Чарнаморац Адэса
Катэгорыя:Ігракі ФК Ціраспаль
Катэгорыя:Ігракі ФК Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Сфынтул Георгэ Суручэнь
Катэгорыя:Ігракі ФК Туран Туркестан
Катэгорыя:Ігракі ФК Слаціна
Катэгорыя:Ігракі ФК Судува Марыямпале
Ілья Аляксандравіч Гульцяеў

**Ілья Гульцяеў** (нар. , Волагда) — расійскі футбаліст, абаронца пермскага «Амкара».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец пскоўскага футбола, у 2004 годзе трапіў у структуру маскоўскага «Спартака», з 2006 года пачаў выступаць за моладзевы склад. 15 ліпеня 2009 года правёў свой адзіны матч за асноўны склад «Спартака» ў 1/16 фіналу Кубка Расіі супраць «Краснадара». Неўзабаве перайшоў у «Том», дэбютаваў у Прэм’ер-лізе 1 лістапада 2009 года ў матчы супраць маскоўскага «Лакаматыва». У сезоне 2010 заваяваў месца ў асноўным складзе томскага клуба, у сезоне 2011 нярэдка выконваў функцыі капітана каманды.

У канцы 2012 года па заканчэнні кантракта пакінуў томскі клуб, а ў студзені 2013 года стаў іграком «Уфы». Пакінуў «Уфу» ў чэрвені таго ж года. Сезон 2013/14 правёў у ніжнякамскім «Нафтахіміу», пазней далучыўся да краснаярскага «Енісея». У студзені 2016 года падпісаў кантракт з «Тосна» на 1,5 гады, аднак у жніўні таго ж года вярнуўся ў «Енісей». У сезоне 2017/18 быў іграком «Тамбова».

У верасні 2018 года стаў іграком армянскага клуба «Бананц». У лютым 2019 года па пагадненні бакоў пакінуў «Бананц» і неўзабаве падпісаў кантракт з беларускім клубам «Гомель». Спачатку быў трывалым іграком стартавага складу, а з верасня амаль не з’яўляўся на полі. У студзені 2020 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Гомель».

У лютым 2020 года стаў іграком клуба «Новасібірск» з трэцяга расійскага дывізіёна. У ліпені 2021 года перайшоў у пермскі «Амкар».

## Міжнародная кар’ера 
У 2009 годзе гуляў за моладзевую зборную Расіі.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Расіі
Катэгорыя:Ігракі ФК Амкар Перм
Катэгорыя:Ігракі ФК Новасібірск
Катэгорыя:Ігракі ФК Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Урарту
Катэгорыя:Ігракі ФК Тамбоў
Катэгорыя:Ігракі ФК Енісей Краснаярск
Катэгорыя:Ігракі ФК Тосна
Катэгорыя:Ігракі ФК Нафтахімік Ніжнякамск
Катэгорыя:Ігракі ФК Уфа
Катэгорыя:Ігракі ФК Том Томск
Катэгорыя:Ігракі ФК Спартак Масква
Аляксей Уладзіміравіч Бярэзін

**Аляксей Бярэзін** (нар. , Казань, Расія) — расійскі футбаліст, брамнік.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец казанскага «Рубіна», гуляў за другую каманду «Рубін-2» у трэцім расійскім дывізіёне, пазней выступаў за моладзевы склад «Рубін», аднак у асноўнай камандзе так і не дэбютаваў. У студзені 2014 года стаў іграком польскага клуба «Відзаў», але і там гуляў выключна за другую каманду. У выніку вярнуўся ў Расію і папоўніў склад смаленскага  «Дняпро». У лютым 2016 года перайшоў у тульскі «Арсенал», выйшаў з камандай у Прэм’ер-лігу, аднак за 2,5 гады так і не згуляў за яе ў чэмпіянаце.

У жніўні 2018 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Дняпро» з Магілёва. Адразу стаў асноўным брамнікам каманды, але не здолеў выратаваць яе ад вылету ў Першую лігу. Па заканчэнні сезона ў снежні 2018 года пакінуў «Дняпро».

У студзені 2019 года падпісаў кантракт з іншым беларускім клубам — «Іслаччу». У складзе «Іслачы» быў рэзервовым брамнікам, гуляў за дубль, за асноўную каманду так і не выйшаў на поле. У чэрвені 2019 года кантракт з клубам быў разарваны.

У жніўні 2019 года вярнуўся ў Расію, далучыўшыся да «Разані». Сезон 2020/21 пачынаў у «Мураме», а ў лютым 2021 года перайшоў у крымскі «Кызылташ». У верасні 2021 зноў апынуўся ў трэцім дывізіёне Расіі, стаўшы іграком «Зеніта-Іжэўск». Пакінуў клуб у лютым 2022 года.

## Міжнародная кар’ера 
Выступаў за юніёрскую зборную Расіі.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбольныя варатары
Катэгорыя:Футбалісты Расіі
Катэгорыя:Ігракі ФК Рубін-2 Казань
Катэгорыя:Ігракі ФК Рубін Казань
Катэгорыя:Ігракі ФК Відзаў Лодзь
Катэгорыя:Ігракі ФК Дняпро Смаленск
Катэгорыя:Ігракі ФК Арсенал Тула
Катэгорыя:Ігракі ФК Дняпро Магілёў
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Катэгорыя:Ігракі ФК Разань
Катэгорыя:Ігракі ФК Мурам
Катэгорыя:Ігракі ФК Кызылташ Бахчысарай
Катэгорыя:Ігракі ФК Зеніт-Іжэўск
Лаянел Расакавіч Адамс

**Лаянел Расакавіч Адамс** () — расійскі футбаліст, абаронца казахстанскага клуба «Жэтысу» з Талдыкаргана.

## Клубная кар’ера 
Нарадзіўся 9 жніўня 1994 года ў Санкт-Пецярбургу ў сям’і нігерыйца і рускай. Выхаванец ДЮСШ маскоўскага ЦСКА, ва ўзросце 18 гадоў трапіў у моладзевую каманду армейцаў, аднак так і не здолеў прабіцца ў аснову. У 2014 годзе перайшоў у краснаярскі «Енісей», аднак не замацаваўся ў складзе і быў аддадзены ў арэнду ў цвярскую «Волгу». Улетку 2015 года ў якасці свабоднага агента падпісаў кантракт з КАМАЗам, аднак правёў за яго толькі дзве гульні.

У пачатку 2016 года перайшоў у армянскі клуб «Бананц», разам з якім выйграў Кубак Арменіі. Сезон 2017/18 правёў у клубе «Серседа» з трэцяга дывізіёна Іспаніі.

У студзені 2019 года адправіўся на прагляд у беларускі клуб «Іслач» і ў лютым падпісаў з ім кантракт. Пачынаў сезон 2019 у стартавым складзе, у маі выбыў з-за траўмы, у ліпені вярнуўся ў асноўны склад. У снежні 2019 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з «Іслаччу».

У лютым 2020 года стаў іграком казахстанскага клуба «Каспій», а ў сакавіку 2021 года перабраўся ў «Туран», дзе гуляў да канца сезона 2021. У сакавіку 2022 года далучыўся да армянскага «Вана». У чэрвені 2022 года стаў іграком чарнагорскай «Будучнасці», аднак ужо ў жніўні пакінуў клуб, так і не згуляўшы за яго.

У лютым 2023 года перайшоў у таджыкскі «Худжанд», а ў ліпені 2023 года зноў апынуўся ў Казахстане, далучыўшыся да «Жэтысу».

Загінуў 14 студзеня 2026 года ў Звянігарадзе (Расія), выпаўшы з акна жылога дома.

## Міжнародная кар’ера 
У 2011 годзе гуляў за юніёрскую зборную Расіі. У 2017 годзе ў складзе расійскай каманды прымаў удзел у летняй Універсіядзе.

## Дасягненні 
*  Уладальнік Кубка Арменіі: 2016

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Расіі
Катэгорыя:Ігракі ФК ЦСКА Масква
Катэгорыя:Ігракі ФК Енісей Краснаярск
Катэгорыя:Ігракі ФК Волга Цвер
Катэгорыя:Ігракі ФК КАМАЗ
Катэгорыя:Ігракі ФК Урарту
Катэгорыя:Ігракі ФК Серседа
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Катэгорыя:Ігракі ФК Каспій Актау
Катэгорыя:Ігракі ФК Туран Туркестан
Катэгорыя:Ігракі ФК Ван (Арменія)
Катэгорыя:Ігракі ФК Худжанд
Катэгорыя:Ігракі ФК Жэтысу Талдыкарган
Газавая прамысловасць Беларусі

**Газавая прамысловасць Беларусі** — эканамічны комплекс, які уключае разведку, распрацоўку і эксплуатацыю радовішчаў прыродных газаў, вытворчасць штучных газаў, комплексную перапрацоўку, транспарціроўку па газаправодах і захоўванне. Газафікацыя забяспечвае выкарыстанне гаручых газаў у народнай гаспадарцы і на бытавыя патрэбы.
 
Прыродны газ выкарыстоўваецца для атрымання электраэнергіі, як паліва і хімічная сыравіна.
## Гісторыя 
На Беларусі шырокая газіфікацыя градоў, вёсак і прадпрыемств пачалася ў 1960 гадах, калі было закончана будаўніцтва 1-й чаргі газаправода Дашкава — Мінск і адгалінавання на Гомель ад газаправода Кіеў — Масква. У 1961—1965 гг. прыродны газ атрымалі Брэст, Баранавічы, Гродна, Слонім, Ліда і іншыя гарады, Бярозаўская ДРЭС і Ваўкавыскі цэментны завод, на пачатку 1971 — 52 гарады Беларусі. З 1967 на нафтапромыслах Беларусі вядзецца адбор спадарожнага газу. З 1974 дзейнічае газаправод Таржок — Мінск — Івацэвічы — Кобрын (другая яго нітка дзейнічае з 1978), па якім прыродны газ паступае з Расіі. У 1976 пабудавана першае ў Беларусі Асіповіцкае падземнае газавае сховішча. З развіццём нафтадабычы больш выкарыстоўваецца спадарожны газ на нафтавых промыслах. Для яго перапрацоўкі пабудаваны і ў 1976 уведзены ў дзеянне Беларускі газаперапрацоўчы завод (Рэчыца), які дае эвадкаваныя газы, бензін, вуглевадародныя прапеленты, адбензаваны газ, забяспечвае палівам Светлагорскую ЦЭЦ і кватэры Рэчыцы і Светлагорска. У 1995 даўжыня магістральных газаправодаў складала 5534 км, імпартавана 14 млрд. м3

Да 2015 года газіфікаваны ўсе 118 раёнаў краіны і ўсе 113 гарадоў.

## Сланцавая прамысловасць 
Від паліўнай прамысловасці, якая займаецца здабычай і перапрацоўкай гаручых сланцаў для атрымання з іх газу і паліва на бытавыя і энергетычныя патрэбы. На Беларусі буйны сланцаносны раён знаходзіцца ў межах Прыпяцкага прагіну. Прагнозныя запасы 11 млрд. т.
Найбуйнейшыя разведаныя Любанскае і Тураўскае радовішчы гаручых сланцаў.

## Літаратура 
*

Катэгорыя:Паліўна-энергетычны комплекс Беларусі
Беларусь
Новы атэізм

, Крыстафер Хітчэнс, Дэніэл Дэнет, Сэм Харыс]]
**Новы атэізм** () — умоўная назва сістэмы поглядаў шэрагу навукоўцаў, філосафаў і грамадскіх дзеячаў, у аснове якой ляжаць ўяўленне аб рэлігіі як пра хваробу сучаснага грамадства, з якой трэба актыўна змагацца, і абвяржэнне базавых палажэнняў рэлігіі (напрыклад, аб існаванні бога) з дапамогай навуковага метаду.

## Гісторыя 
«Новы атэізм» разглядаецца як адказ на рост рэлігійнага фундаменталізму па ўсім свеце, у прыватнасці — на тэракты 11 верасня 2001 года ў ЗША, учыненыя ісламістамі, і распаўсюджванне рэлігійнасці ў ЗША, дзе ўплывовыя хрысціянскія абшчыны выступаюць за выкладанне ў школах крэацыянізму, забарону аднаполых шлюбаў і абмежаванне даследавання ствалавых клетак. У 2006 годзе журналіст Wired Гэры Вулф абвясціў пра надыход «новага атэізму».

## Ідэі 
Докінз і Стенджер разглядаюць існаванне Бога як навуковую гіпотэзу, якая можа быць праверана стандартнымі навуковымі метадамі, у прыватнасці фальсіфікавана. Абодва аўтары прыходзяць да высновы аб тым, што існаванне Бога абвяргаецца лагічна. Акрамя таго, усе падзеі, якія адбываюцца ў свеце, у тым ліку ўзнікненне жыцця і праца свядомасці чалавека, могуць быць растлумачаны з пазіцый навукі.

«Новыя» атэісты разглядаюць рэлігію не проста як зман, але як зло, з якім неабходна актыўна змагацца. Як зло яны разглядаюць і талерантнасць да рэлігіі. Харыс асабліва адзначаў, што небяспечныя не толькі найбольш агрэсіўныя фундаменталісцкія формы рэлігіі, але і «ўмераная» рэлігійнасць, якая з'яўляецца, па сутнасці, першым крокам да таго ж фундаменталізму. Згаджаючыся з тым, што рэлігія існавала на працягу чалавечай гісторыі ў сілу аб'ектыўных прычын — кагнітыўных установак чалавека, — Харыс сцвярджае, што чалавецтву пад сілу адмовіцца ад рэлігіі гэтак жа, як яно, з цягам гісторыі, адмовілася ад іншых састарэлых практык, такіх, як рабства.

## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Атэізм
Юрый Ігаравіч Цецярэнка

**Юрый Цецярэнка** (нар. ) — украінскі футбаліст, паўабаронца луцкага «Ватранса».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец луцкіх ДЮСШ-2 «Украіна» і «Валыні». З 2013 года пачаў прыцягвацца да юнацкага, а з 2014 года і да моладзевага складаў «Валыні». 13 жніўня 2016 года дэбютаваў у Прэм’ер-лізе, выйшаўшы на замену ў другім тайме ў матчы супраць крапыўныцкай «Зоркі» (1:0). Па выніках сезона 2016/17 «Валынь» страціла месца ў Прэм’ер-лізе, аднак паўабаронца застаўся ў луцкім клубе ў Першай лізе. У канцы 2017 года пакінуў каманду. У жніўні 2018 года стаў іграком літоўскага клуба «Атлантас», дзе гуляў да канца сезона 2018.

У лютым 2019 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Слуцк». Замацаваўся ў стартавым складзе каманды, у чэрвені не гуляў з-за траўмы, пасля вярнуў месца ў аснове. У снежні 2019 года падоўжыў кантракт са слуцкім клубам.

У верасні 2020 года пакінуў «Слуцк» і неўзабаве вярнуўся ў «Валынь». У сакавіку 2021 года далучыўся да сімферопальскай «Таўрыі», дзе гуляў да канца сезона 2020/21.

З верасня 2021 года пачаў выступаць на аматарскім узроўні ў чэмпіянаце Валынскай вобласці за луцкі «Ватранс».

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Украіны
Катэгорыя:Ігракі ФК Таўрыя Сімферопаль
Катэгорыя:Ігракі ФК Валынь Луцк
Катэгорыя:Ігракі ФК Слуцк
Катэгорыя:Ігракі ФК Атлантас Клайпеда
Аляксей Іосіфавіч Пушкароў

**Аляксей Іосіфавіч Пушкароў** (?-?) - беларускі ветэрынар і арганізатар ветэрынарнай службы.

## Біяграфія 
Скончыў Харкаўскі ветэрынарны інстытут. На дзяржаўнай службе складаўся з 18 сакавіка 1881 года

## Дадатковыя звесткі 
А. Пушкароў  быў хросным бацькам Лідзіі Сяргееўны Вінаградскай, пасля пострыгу манахіні Серафімы, справу якой разглядае камісія па кананізацыі святых .

Катэгорыя:Ветэрынары Беларусі
Катэгорыя:Віцебскія губернскія ветэрынарныя інспектары
Катэгорыя:Губернскія ветэрынарныя інспектары
Каляровая металургія Беларусі

**Каляровая металургія Беларусі** — другая з падгалін металургічнай галіны металургічнай галіны прамысловасці Беларусі.

Сваёй прыроднай сыравіннай базы для каляровай металургіі Беларусь не мае. З канца XIX ст. існавалі невялікія медзеплавільныя прадпрыемствы саматужнага тыпу, якія выкарыстоўвалі металалом.

Хуткае развіццё ў другой палове ХХ ст. электратэхнічнай, прыборабудаўнічай і электроннай прамысловасці запатрабавала выкарыстанне вялікай колькасці каляровых металаў, найперш алюмінію. Цяпер у Беларусі працуе адзін завод другаснай перапрацоўкі каляровых металаў у Мінску. Маецца невялікая ліцейная вытворчасць у Гомелі і Мазыры. У 2010-х у Белаазёрску пачаў працу завод «Белінвестгандль-Сплаў» па экалагічна бяспечнай вытворчасці свінцу і свінцовых сплаваў з адпрацаваных свінцова-кіслотных батарэй.

У 1990-х гадах Беларусь з’яўлялася буйным экспарцёрам лому каляровых металаў, але цяпер значная колькасць такога лому выкарыстоўваецца на месцы.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* 

* 

Катэгорыя:Металургія Беларусі
Беларусь
Аляксей Мікалаевіч Курылаў

**Аляксей Курылаў** (нар. , Керч) — украінскі футбаліст, абаронца.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец данецкага «Шахцёра» да якога далучыўся ў 13-гадовым узросце. Выступаў за рэзервовыя каманды «Шахцёр-2» і «Шахцёр-3», аднак у 2006 годзе ў сувязі са скарачэннем колькасць каманды пакінуў данецкі клуб. Пазней знаходзіўся на праглядзе ў маскоўскім «Дынама» і «Сатурне», але ў выніку ў кастрычніку 2006 года далучыўся да харкаўскага «Металіста». 11 лістапада 2007 года дэбютаваў у Прэм’ер-лізе ў матчы супраць «Нафтавіка-Укрнафты» (2:0).

У пачатку 2009 года адправіўся ў арэнду ў луганскую «Зару», пазней на тых жа ўмовах гуляў за «Валынь» і «Таўрыю». У пачатку 2011 года быў арандаваны палтаўскай «Ворсклай», якая ўлетку выкупіла абаронцу. У чэрвені 2012 года адправіўся на аўстрыйскі збор з данецкім «Шахцёрам», аднак клубы не здолелі дамовіцца аб трансферы.

Улетку 2014 года падпісаў аднагадовы кантракт з запарожскім «Металургам», а ў ліпені 2015 года перабраўся ў «Металіст». У сакавіку 2016 года стаў іграком карагандзінскага «Шахцёра», аднак ужо ў чэрвені таго ж года па сямейных абставінах датэрмінова пакінуў клуб. У ліпені 2016 года папоўніў склад варонежскага «Факел». Са жніўня 2018 года выступаў за клуб «Кызылташ» у чэмпіянаце Крыма.

У лютым 2019 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Слуцк». У ліпені 2019 года па пагадненні бакоў пакінуў «Слуцк».

У верасні 2019 года вярнуўся ў «Кызылташ». У сезоне 2020/21 гуляў у чэмпіянаце Крыма за «Гвардзеец» і «Акіян».

## Міжнародная кар’ера 
Выступаў за юнацкія і моладзевыя зборныя Украіны розных узростаў.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Украіны
Катэгорыя:Ігракі ФК Акіян Керч
Катэгорыя:Ігракі ФК Гвардзеец Гвардзейскае
Катэгорыя:Ігракі ФК Кызылташ Бахчысарай
Катэгорыя:Ігракі ФК Слуцк
Катэгорыя:Ігракі ФК Факел Варонеж
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Караганда
Катэгорыя:Ігракі ФК Металіст Харкаў
Катэгорыя:Ігракі ФК Металург Запарожжа
Катэгорыя:Ігракі ФК Ворскла Палтава
Катэгорыя:Ігракі ФК Таўрыя Сімферопаль
Катэгорыя:Ігракі ФК Валынь Луцк
Катэгорыя:Ігракі ФК Зара Луганск
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр-3 Данецк
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр-2 Данецк
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Данецк
Спасовіч

**Спасовіч** - прозвішча.

## Вядомыя асобы 
* Данііл Восіпавіч Спасовіч — беларускі медык і арганізатар аховы здароўя
* Уладзімір Данілавіч Спасовіч — беларуска-расійска-польскі юрыст, грамадcкі дзеяч, публіцыст, крытык
Максім Ігаравіч Фяшчук

**Максім Фяшчук** (нар. , Броды, УССР) — украінскі футбаліст, нападнік клуба «Фенікс-Стэфана» з Підманастыра.

## Клубная кар’ера 
Пачынаў займацца футболам у родным горадзе, пазней адправіўся ў львоўскае вучылішча фізічнай культуры. Трапіўшы ў сістэму львоўскіх «Карпат», прайшоў шлях ад рэзервовых і дублюючых каманд да асноўнай. 14 сакавіка 2004 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў матчы супраць кіеўскага «Арсенала» (0:0). Усяго за «Карпаты» згуляў у 132 матчах і забіў 32 галы.

У студзені 2009 года падпісаў трохгадовы кантракт з сімферопальскай «Таўрыяй». У складзе каманды стаў уладальнікам Кубка Украіны. У канцы 2013 года пакінуў крымскі клуб па заканчэнні кантракта, і з 2014 года пачаў выступаць за «Гаверлу» з Ужгарада. Па заканчэнні сезона 2014/15 пакінуў закарпацкі клуб з-за фінансавых праблем, і ў ліпені 2015 года стаў іграком карагандзінскага «Шахцёра». У канцы 2015 года пакінуў казахстанскі клуб.

У пачатку 2016 года падтрымліваў форму з віннікаўскім «Рухам» і днепрадзяржынскай «Сталлю», а ў сакавіку стаў іграком малдаўскай «Дачыі». У лютым 2017 года, пакінуўшы «Дачыю», зноў накіраваўся ў Казахстан, далучыўшыся да клуба «Тараз». У 2018 годзе вярнуўся ва Украіну і дапамог кіеўскаму «Арсеналу» выйсці ў Прэм’ер-лігу.

У студзені 2019 года адправіўся на прагляд у беларускі клуб «Віцебск» і ў лютым падпісаў з ім кантракт. Выкарыстоўваўся ў якасці асноўнага нападніка да ліпеня, калі трэнерскі штаб вырашыў адмовіцца ад паслуг іграка. Аднак, Фяшчук адмовіўся разрываць кантракт, таму фармальна заставаўся іграком «Віцебска» да канца сезона.

Летам 2020 года гуляў за бучацкі «Колас», а пасля стаў выступаць у чэмпіянаце Львоўскай вобласці, гуляючы за клубы «Дэмня-Фенікс» і «Фенікс-Стэфана».

## Міжнародная кар’ера 
Выступаў за юніёрскую і моладзевую зборныя Украіны. У 2005 годзе ў складзе ўкраінскай каманды прымаў удзел у фінальнай частцы моладзевага чэмпіянату свету ў Нідэрландах, а ў 2006 годзе стаў сярэбраным прызёрам моладзевага чэмпіянату Еўропы ў Партугаліі.

## Дасягненні 
*  Пераможца Першай лігі Украіны: 2017/18
*  Уладальнік Кубка Украіны: 2010
*   Срэбраны прызёр чэмпіянату Малдовы: 2015/16
*  Срэбраны прызёр моладзевага чэмпіянату Еўропы: 2006

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Украіны
Катэгорыя:Ігракі ФК Колас Бучач
Катэгорыя:Ігракі ФК Віцебск
Катэгорыя:Ігракі ФК Арсенал Кіеў
Катэгорыя:Ігракі ФК Тараз
Катэгорыя:Ігракі ФК Дачыя Кішынёў
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Караганда
Катэгорыя:Ігракі ФК Гаверла Ужгарад
Катэгорыя:Ігракі ФК Таўрыя Сімферопаль
Катэгорыя:Ігракі ФК Карпаты Львоў
Катэгорыя:Ігракі ФК Карпаты-2 Львоў
Катэгорыя:Ігракі ФК Галічына-Карпаты
Уладзіслаў Аляксеевіч Рыжкоў

**Уладзіслаў Рыжкоў** (нар. , , РСФСР) — расійскі футбаліст, паўабаронца.

## Клубная кар’ера 
У юнацкім узросце далучыўся да школы маскоўскага «Спартака». У 2006 і 2007 годзе з маскоўскай камандай выйграваў чэмпіянат Расіі сярод дублюючых складаў. 31 жніўня 2008 года дэбютаваў у Прэм’ер-лізе, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы са «Спартаком» з Нальчыка, а ў наступнай гульні, 13 верасня супраць «Масквы», адзначыўся дэбютным голам.

У студзені 2010 года на правах арэнды далучыўся да яраслаўскага «Шынніка», а ў ліпені таго ж года падпісаў кантракт з сочынскай «Жамчужынай». У другой палове 2011 года гуляў за краснадарскую «Кубань», дзе пераважна выступаў за дубль, у Прэм’ер-лізе правёў 1 матч. У лютым 2012 года перайшоў у ніжагародскую «Волгу», аднак у сезоне 2012/13 перастаў выхадзіць на поле. У студзені 2013 года падпісаў кантракт з варонежскім «Факелам», аднак ужо ў лютым ён быў разарваны, і паўабаронца папоўніў склад «Сібіры».

У лютым 2014 года стаў іграком тульскага «Арсенала», якому двойчы дапамог выйсці ў Прэм’ер-лігу. Сезон 2017/18 правёў у арэндзе ў «Тамбове», а пасля зноў стаў іграком «Сібіры».

У студзені 2019 года адправіўся на прагляд у беларускі клуб «Віцебск» і ў лютым падпісаў з ім кантракт. У жніўні 2019 года пакінуў віцебскую каманду. Неўзабаве вярнуўся ў Расію і папоўніў склад краснадарскага «Ураджая», дзе гуляў да канца сезона 2019/20.

## Міжнародная кар’ера 
У 2009 годзе выступаў за моладзевую зборную Расіі.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Расіі
Катэгорыя:Ігракі ФК Кубань Краснадар (2018)
Катэгорыя:Ігракі ФК Віцебск
Катэгорыя:Ігракі ФК Сібір Новасібірск
Катэгорыя:Ігракі ФК Тамбоў
Катэгорыя:Ігракі ФК Арсенал Тула
Катэгорыя:Ігракі ФК Волга Ніжні Ноўгарад
Катэгорыя:Ігракі ФК Кубань Краснадар
Катэгорыя:Ігракі ФК Жамчужына Сочы
Катэгорыя:Ігракі ФК Шыннік Яраслаўль
Катэгорыя:Ігракі ФК Спартак Масква
Брагінская СЭС

**Брагінская СЭС** (Солар ІІ) — другая па магутнасці сонечная электрастанцыя ў Беларусі. Пабудаваная ў 2016 кампаніяй «А1» (18,5 МВт), кошт праекта — 24 млн еўра. На станцыі 85 000 панэляў. Першы ток дала ў жніўні 2016. Да красавіка 2017 выпрацавала 13,9 млн кВт*гадз энергіі, што падаецца ў агульную энергетычную сетку. Атрыманай энергіі дастаткова для забеспячэння ўсіх патрэб Брагінскага, Лоеўскага і Хойніцкага раёнаў, лішак ідзе на Рэчыцу.

У пахмурныя дні ККДз электрастанцыі зніжаецца на 15—30 %. Працягвае сваю працу яна і ноччу пры месяцовым святле. Паводле існуючых нормаў, панэлі раз на год мусяць вымывацца. Абслугоўваюць станцыю ўсяго два чалавекі. Кіраванне кожнай сонечнай панэллю аўтаматызавана.

Катэгорыя:Сабалі (Брагінскі раён)
Катэгорыя:Сонечная энергетыка Беларусі
Катэгорыя:Эканоміка Брагінскага раёна
Катэгорыя:Электрастанцыі Гомельскай вобласці
Катэгорыя:2016 год у Беларусі
Мікалай Канстанцінавіч Берг

**Мікалай Канстанцінавіч Берг** (1828 — 1881(?)) — беларускі медык і арганізатар аховы здароўя.

## Біяграфія 
Шмат гадоў працаваў у марскім ведамстве. У 1852 годзе выйшаў у адстаўку і быў прызначаны інспектарам медыцынскай управы ў Архангельск.

З 5 чэрвеня 1864 года заняў пасаду інспектара ўрачэбнай управы Мінскай губерні і працаваў там да 1870 года.

Пазней жыў і працаваў у Падольскай губерні, дзе з-за рознагалоссяў з губернатарам губерні была пачата судовая справа супраць яго, у выніку чаго М. Берг быў апраўданы, але выйшаў у адстаўку. Гэта была адна з першых грамадскіх медыцынскіх арганізацый у Расіі і першае медыцынскае таварыства на Еўрапейскай Поўначы Расіі.

У Мінску, нягледзячы на няўдалую спробу свайго папярэдніка Данііла Восіпавіча Спасовіча стварыць у губерні таварыства ўрачоў 23 снежня 1862 годзе, Берг дамогся гэтага ў 1867 годзе.

Катэгорыя:Медыкі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Постаці беларускай аховы здароўя
Катэгорыя:Медыкі Беларусі
Катэгорыя:Мінскія губернскія ўрачэбныя інспектары
Катэгорыя:Архангельскія губернскія ўрачэбныя інспектары
Катэгорыя:Постаці расійскай аховы здароўя
Катэгорыя:Медыкі Расіі
Карл Карлавіч Дзіберг

**Карл Карлавіч Дзіберг** (, ; 5 (17) студзеня 1826, Талін — 14 (26) лістапада 1893, Мінск) - беларускі медык і арганізатар аховы здароўя. Доктар медыцыны (1852).

## Біяграфія 
З 30 снежня 1870 года заняў пасаду мінскага ўрачэбнага інспектара і працаваў на ёй прынамсі да 1887 года.

## Навуковая дзейнасць 
У 1883 годзе звярнуў увагу на перапаўненне левай паловы сэрца і асабліва  крывёю са згорткамі пры . Цяпер гэту з’яву ў судова-медыцынскай практыцы называюць прыкметай Блосфельда-Дзіберга-Райскага.

## Грамадская дзейнасць 
Узначальваў Мінскае музычнае таварыства.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Медыкі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Постаці беларускай аховы здароўя
Катэгорыя:Медыкі Беларусі
Катэгорыя:Мінскія губернскія ўрачэбныя інспектары
Катэгорыя:Судовыя медыкі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Судовыя медыкі Беларусі
Новы час (значэнні)

Нозву **Новы час** маюць:
* Новы час — перыяд у гісторыі чалавецтва.

## Прэса 
* «Новое время» () — руская газета, выдавалася ў 1868—1917 гадах.
* «Новы Час» — агульнапалітычная штотыднёвая газета, заснавана Мінскай гарадской арганізацыяй ТБМ імя Ф. Скарыны.
Мітылена

**Мітыле́на**, або **Мітылі́ні** () — горад, адміністрацыйны цэнтр грэчаскага вострава Лесбас. Насельніцтва (2011 г.) — 27 871 чалавек.

## Гісторыя 
Старажытныя грэкі лічылі, што назва Мітылены паходзіць ад імя дачкі Макара, старажытнага валадара Лесбаса. У канцы 2 тысячагоддзя да н. э. або ў пачатку 1 тысячагоддзя да н. э. Лесбас быў каланізаваны эалійцамі, якія стварылі шэраг полісаў. У класічны перыяд Мітыленскі поліс займаў большую частку вострава. Яго росквіт абумовілі рэформы Пітака, аднаго з сямі мудрацоў Старажытнай Грэцыі. З Мітылены паходзілі вядомыя старажытнагрэчаскія пісьменнікі Лесх, Сапфо і Геланік.

У 427 г. да н. э. Мітылена была захоплена Афінскім флотам. Афіняне ліквідавалі самастойнасць поліса, а землі падзялілі паміж каланістамі з Атыкі. У 62 г. да н. э. статус свабоднага горада быў адноўлены Пампеям. У рымскі час Мітылена перажыла новы перыяд росквіту. З'яўлялася важным ваенным і адміністрацыйным цэнтрам у складзе Візантыі і Асманскай Порты. З 8 лістапада 1912 г. далучана да Грэцыі.  

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт
* Гісторыя і міфалогія

Катэгорыя:Гарады Грэцыі
Катэгорыя:Гарады Старажытнай Грэцыі
Катэгорыя:Лесбас
Данііл Восіпавіч Спасовіч

**Данііл Восіпавіч Спасовіч**, таксама **Даніэль Спасовіч** (, ; ) — беларускі медык, арганізатар аховы здароўя. Кандыдат філасофіі, доктар медыцыны і хірургіі.

## Біяграфія 
### Дзяцінства і адукацыя 
Нарадзіўся ў 1797 годзе ў сям’і дыякана адной з уніяцкіх цэркваў Мінска, звестак пра маці не захавалася. Паходзіў са збяднелага шляхецкага роду герба «Ястрабец». Пасля гэтага Д. Спасовіч паступіў на медыцынскі факультэт таго ж універсітэта і скончыў яго лекарам 1-га аддзялення ў 1823 годзе.

### Прафесійная дзейнасць 
У 1824 годзе прызначаны павятовым урачом Рэчыцкага павета Мінскай губерні, дзе праслужыў сем гадоў і ў гэты час атрымаў у 1828 годзе ад Віленскага ўніверсітэта званне доктара хірургіі.

4 сакавіка 1828 года ён прызваны годным звання фізіката або інспектара ўрачэбнай управы. Праз некалькі гадоў яны пераехалі ў Лэмэшыўку, дзе купіў маёнтак іх сын Уладзімір. Тэафіля Спасовіч памерла 17 верасня 1881 года ва ўзросце 79 гадоў, праз год і месяц, 30 кастрычніка 1882 года, не стала і самога Данііла Спасовіча. З некралога бачна, што медыцынскую практыку ён не спыняў да апошніх дзён.

## Навуковая і літаратурная дзейнасць 
За навуковую дзейнасць Д. Спасовіча ў 1839 годзе Віленскае таварыства ўрачоў прыняло яго ў свой склад у якасці член-карэспандэнта.

## Сям’я 
Падчас працы ў Рэчыцы ажаніўся з немкай Феафілай (Тэафілай) Міхайлаўнай Крэйц (1802-81), дачкой Міхаіла Крэйца (Michał Wincenty Kreutz) і Цэцыліі Крэйц, народжанай Аскерка (Cecylia Oskierka). Яго жонка атрымала добрую адукацыю, ведала мовы і «належала да вяршкоў грамадства Міншчыны».

16 студзеня 1829 года ў сям’і нарадзіўся першынец Уладзімір.

Паводле фармулярнага спісу, складзенага ў 1859 годзе, і польскага генеалагічнага сайта «Wielka Genealogia Minakowskiego» можна пералічыць наступных іх дзяцей:

* Уладзімір (16 студзеня 1829 — 26 кастрычніка 1906) — вядомы беларуска-расійска-польскі юрыст, грамадcкі дзеяч, публіцыст, крытык
* Міхаіл (29 верасня 1834 — 18 верасня 1835)
* Кіпрыян (25 ліпеня 1836—1917) — пасля атрымання ваеннай адукацыі служыў па паштовым ведамстве, быў жанаты з Наталляй Набароўскай (1850—1922)
* Аляксандра (17 ліпеня 1837 — не раней за 1909) — жонка адстаўнога маёра Браніслава Гаўсфорта (1819—1903)
* Леанціна (28 чэрвеня 1842 — 4 жніўня 1867)
* Адэлаіда (? — 1848)
* Яўгенія (? — 1833)
* Яўгенія (? — 1847)
* Зоф’я (? — 1847)

Сям’я з 1854 года валодала невялікім маёнткам Сціклева непадалёку ад Мінска, фальварак не захаваўся.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Род Спасовичей в Минске  / Вадим Зеленков // Асоба і час : беларускі біяграфічны альманах. — 2013.― Вып. 5. ― С. 328―344.
* 
* , «Русские врачи-писатели». Вып. I, СПб. 1886 г., тетр. 2, стр. 117.
* , «Обзор жизни и трудов покойных писателей». Вып. IV. СПб. 1888 г., стр. 18.
* «Медицинский Список» на 1840 г., стр. 315; на 1860 г., стр. 359; на 1870 г., стр. 227.

Катэгорыя:Памерлі ў Вінніцкай вобласці
Катэгорыя:Медыкі Беларусі
Катэгорыя:Хірургі Беларусі
Катэгорыя:Постаці беларускай аховы здароўя
Катэгорыя:Мінскія губернскія ўрачэбныя інспектары
Катэгорыя:Медыкі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Акушэры Расійскай імперыі
Катэгорыя:Эпідэміёлагі Расійскай імперыі
Блонская сярэдняя школа

**Дзяржаўная ўстанова адукацыі «Блонская сярэдняя школа»** — установа сярэдняй адукацыі ў в. Блонь Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.

## Гісторыя 
 пра в. Блонь.]]
У 1875 г. адкрыта народнае вучылішча. У 1886 г. было 65 вучняў.

У 1899 г. на сродкі А. В. Бонч-Асмалоўскага для нарднага вучылішча быў пабудаваны драўляны будынак. У 1900 г. у вучэльні займалася 102 хлопчыкі і 18 дзяўчынак, працаваў настаўнік Пётр і Аляксандр Вяршынскія.

Пасля рэвалюцыі вучылішча ператворана ў працоўную школу 1-ай ступені, у якой у 1922 г. налічвалася каля 80 вучняў, працавала 3 настаўніка.

У 1924 г. створана таварыства «Далоў непісьменнасць».

У 1938 г. Блоньская школа стала сямігадовай.

У часы Другой сусветнай вайны школа не працавала, будынак быў спалены. Пасля вайны школа працавала ў былым доме святара касцёла.

У 1962 г. Блоньская школа стала васьмігадовай. У 1970 узведзены тыповы будынак школы на 320 месцаў. Школа была пабудавана на мейсцу былога касцёла езуітаў.

У 1976 г. рэарганізавана ў сярэднюю агульнаадукацыйную.

Блонская сярэдняя школа. Від з боку.jpg|Від з боку.
Блонская сярэдняя школа. Галоўны ўваход школы.jpg|Галоўны ўваход школы.
Блонская сярэдняя школа 1.jpg

## Вядомыя выпускнікі 
* Уладзімір Уладзіміравіч Шахловіч — воін-інтэрнацыяналіст.
* Уладзімір Вікенцьевіч Бабук — беларускі хірург.

## Дырэктары школы 
* Ф. П. Акулёнак
* Рысявец
* Н. Р. Маргелаў
* М. А. Яўсейчык
* Г. І. Газдан
* М. Ф. Бойка
* Д. М. Каткоўскі
* М. І. Паўлаў
* В. Б. Рымашэскі
* Наталля Валянцінаўна Матусевіч.

## Літаратура 
* Памяць : Пухавіцкі раён: гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / [укладальнік А. А. Прановіч; рэдкалегія: А. М. Карлюкевіч і інш.]. — Мінск : Беларусь, 2003. — 748 с. — 3000 экз. ISBN 985-01-0251-9


Катэгорыя:1875 год у Беларусі