open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Мезенец Буды

**«Мезенец Буды»** () — малабюджэтны мастацкі фільм амерыканскага рэжысёра Тоні Пембертана з Тобі Кебелам у галоўнай ролі. Фільм зняты па матывах рамана Віктара Пялевіна «Чапаеў і Пустэча».

## Сюжэт 
Беспрацоўны паэт Пётр Пустата арыштаваны КДБ у час жнівеньскага путчу 1991 года, пад катаваннямі ён губляе прытомнасць і аказваецца ў пострэвалюцыйнай Расіі 1919 года, дзе змагаецца на адным баку разам з легендарным чырвоным кавалерыйскім камандзірам Чапаевым і яго кулямётчыцай Анкай. Дзіўныя правалы ў памяці кідаюць яго то ў бандыцкую Маскву дзевяностых, то ў грамадзянскую вайну. Пётр пазнае, як доўга змогуць бушаваць два ветру перамен адначасова ў галаве аднаго чалавека.

## Вытворчасць 
### Фінансаванне 
У 2006 годзе фільм афіцыйна быў адабраны для ўдзелу ў кірмашы сумеснай вытворчасці фільмаў Берлінскага міжнароднага кінафестывалю. Як адзначаў у 2008 — 2009 гадах Міхаіл Калатазішвілі, які раней прадзюсаваў праект, затрымка пачатку экранізацыі звязана з фінансавымі цяжкасцямі ў заходніх інвестараў. Тоні Пембертан сцвярджаў, што пасля смерці Калатазішвілі не меў магчымасці атрымаць грант з расійскага боку, бо не з'яўляўся грамадзянінам РФ. Па словах прадзюсара Карстэна Штотэра, сцэнарый быў сур'ёзна адаптаваны і трактуе тэкст рамана досыць вольна.

Віктар Пялевін, па словах рэжысёра, сцэнарый чытаў, адазваўся станоўча і сказаў, што яму «... падабаецца 115 старонак з 120, а ў гэтых 5 старонках вы прымудрыліся практычна разбурыць ўсю гісторыю», таму і напісаў шэраг сваіх заўваг адносна таго, як трэба зрабіць.

### Здымкі 
Здымкі фільма планавалі вырабляць у Лейпцыгу. Па словах рэжысёра, яму прыйшлося паменшыць колькасць здымачных дзён да 30, хаця раней планавалася правядзенне 40 здымачных дзён, а затым, па прычыне дэфіцыту бюджэту — да 21.

Згодна інфармацыі «filmportal.de», здымкі праводзіліся 28.08.2012—25.09.2012.

## Выхад фільма 
Тэрміны выхаду і правядзення здымкаў фільма шматразова пераносіліся: так, паводле дадзеных IMDb, рэліз быў запланаваны яшчэ на 2009 год. У жніўні 2012 года адзін з прадзюсараў карціны Марцін Пол-Хус адзначаў, што фільм будзе гатовы да верасня 2013 года ў Лейпцыгу.

## Спасылкі 
* 
* 
* 
* 
* Старонка фільма «Мезенец Буды» на сайце «Filmz.ru»

* Старонка фільма «Buddha's Little Finger» на сайце кінакампаніі Rohfilm
* 

Катэгорыя:Экранізацыі раманаў
Нічога страшнага

**«Нічога страшнага»** () — кароткаметражны мастацкі фільм рэжысёра Ульяны Шылкінай, зняты ў 2000 годзе па апавяданню Віктара Пялевіна «Сіні ліхтар».

## Сюжэт 
У піянерскім лагеры пасля адбою хлопчыкі распавядаюць адзін аднаму перад сном страшныя гісторыі пра мерцвякоў, ды так заводзяць адзін аднаго, што губляюць пачуццё рэальнасці і ўжо гатовыя паверыць, што самі даўно мёртвыя. Усе іх фантазіі прайграваюцца на экране з дапамогай розных мастацкіх прыёмаў — гульнявое кіно, лялечная мультыплікацыя, маляваная мультыплікацыя.

У дастаткова раннім апавяданні Віктара Пялевіна, па матывах якога зняты фільм, ужо выразна гучыць асноўная тэма аўтара: дзе грань паміж жыццём і смерцю, паміж сапраўдным і ілюзорным, паміж чалавекам, які сапраўды жывы, і мерцвяком, які жывым толькі прыкідваецца?

## Узнагароды 
Фільм мае шэраг узнагарод. У 2000 годзе ён атрымаў прыз за рэжысёрскі дэбют, прыз Гільдыі кіназнаўцаў і кінакрытыкаў Расіі на VI кінафестывалі «Літаратура і кіно» (Гатчына); другую прэмію ў раздзеле гульнявога кіно на конкурсе студэнцкіх і дэбютных работ «Св. Ганна» (Масква); дыплом кінафестывалю «Дэбют-Кінатаўр» (Масква); прыз журы конкурсу дэбютаў на міжнародным кінафестывалі «Пасланне да чалавека» (Санкт-Пецярбург); галоўны прыз за рэжысуру на міжнародным кінафестывалі студэнцкіх фільмаў (Благоеўград / Балгарыя); перамог у 3 намінацыях на ХХ Міжнародным фестывалі УДІКа; атрымаў прыз за лепшы гульнявы дыпломны фільм, прыз за лепшую работу мастака, дыплом за анімацыю. У 2001 годзе фільм атрымаў прэмію «Канала+» у намінацыі «за творчы пошук» на міжнародным кінафестывалі кароткаметражнага кіно ў Клермон-Феране (Festival du court metrage (Clermont-Ferrand)).

## Спасылкі 
* 
* 
* Фільм «Нічога страшнага»

Катэгорыя:Экранізацыі літаратурных твораў
Рахцеенка

**Рахцеенка** — прозвічша.

* Іван Навумавіч Рахцеенка (1905—1988) — вучоны ў галіне батанікі, экалогіі і лесаводства.
* Леанід Іванавіч Рахцеенка (1939—1998) — вучоны ў галіне дэндралогіі.
Леанід Іванавіч Рахцеенка

**Леанід Іванавіч Рахце́енка** ( — ) — вучоны ў галіне дэндралогіі, кандыдат біялагічных навук (1967). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР 1976 года.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў горадзе Шклоў (сучасны адміністрацыйны цэнтр Шклоўскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі). Сын І. Н. Рахцеенкі. У 1960 годзе скончыў Беларускі лесатэхнічны інстытут. З 1966 года працаваў у Інстытуце эксперыментальнай батанікі імя В. Ф. Купрэвіча НАН Беларусі.

## Навуковая дзейнасць 
Аўтар навуковых прац па марфалагічных, біялагічных і фізіялагічных асаблівасцях дрэвавых раслін у залежнасці ад умоў асветленасці, мінеральнага жыўлення, радыяцыйнага забруджання навакольнага асяроддзя.

Сярод апублікаванага:
* Влияние внекорневой подкормки микроэлементами на рост и некоторые физиологические процессы древесных растений : Автореферат дис. на соискание ученой степени кандидата биологических наук / АН БССР. Ин-т эксперим. ботаники. — Минск, 1967.
* *Иванов А. Ф., Кравченко Л. В., Дерюгина Т. Ф., Новикова А. А., Рахтеенко Л. И.* Биология древесных растений / Под ред. А. Ф. Иванова ; Академия наук Белорусской ССР, Институт экспериментальной ботаники им. В. Ф. Купревича — Минск: Наука и техника, 1975 .
* Минеральные удобрения в повышении продуктивности сосновых культурфитоценозов / Л. И. Рахтеенко, В. В. Савельев; Академия наук Белорусской ССР, Институт экспериментальной ботаники им. В. Ф. Купревича. — Минск: Наука и техника, 1985.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Беларусь у асобах і падзеях — Рахцеенка Леанід Іванавіч // Нацыянальная бібліятэка Беларусі
* Лаборатория продуктивности и устойчивости растительных сообществ. История. // Інстытут эксперыментальнай батанікі імя В. Ф. Купрэвіча НАН Беларусі

Катэгорыя:Дэндролагі СССР
Катэгорыя:Дэндролагі Беларусі
Катэгорыя:Выпускнікі БДТУ
Зала спяваючых карыятыдаў

**«Зала спяваючых карыятыдаў»** () — сатырычная аповесць-прытча рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаваная ў 2008 годзе ў зборніку «П5: памінальныя песні палітычных пігмеяў піндастана».

## Змест 
У мерапрыемствы па аказанні асобых паслуг алігархам уваходзяць такія інтымныя паслугі, як уласны кішэнны карлік-апазіцыянер, зала са спяваючымі голымі карыятыдамі, басейн з русалкамі і іншыя выкшталцоныя рэчы, даступныя толькі вельмі багатым людзям. Падземны горад пад Рублёўкай абслугоўвае цэлы штат персанала: кіроўцы, ідэолаг-крэатыўнік, модны мастак, маёр…

Галоўная гераіня, Алена, уладкоўваецца на працу ў залу з карыятыдамі — не самае наведваемае месца, таму, каб трымаць пастаянную позу і не адчуваць напружання, дзяўчаты павінны пры адсутнасці кліентаў Быць скульптурамі карыятыдаў. Для захавання поўнай нерухомасці на досыць працяглы перыяд ім ўводзіцца прэпарат «Манціс-Б», выраблены з багамолаў, які валодае патрабаванай уласцівасцю. Нечакана прэпарат стаў даваць пабочны эфект. Дзяўчаты сталі бачыць багамола, а затым і самі сталі «самкамі багамола», здольнымі скруціць самцу шыю пасля спаравання. Нейкая царыца Тамара, пасля ночы з маладымі людзьмі забівала іх. Алігарх Бацтвіннік стаў ахвярай жорсткіх нораваў «свету насякомых», і ў адзін з цудоўных дзён Алёна скруціла яму шыю. У выніку праект спяваючых карыятыдаў зачынілі, а ўвесь абслугоўваючы персанал разагналі.

## Апісанне 
Перапляценне літаратурных вытанчанасцяў з жыцця звычайнай маладой дзяўчыны кантрастуе з вытанчаным забавамі нуварышаў з Рублёўкі, якія па сваіх норавах мала чым адрозніваюцца ад членаў верхавіны КПСС. Іншая справа, што ў камуністычных краінах кіруючыя партыі сталі цэрберамі для багацеючага пласта насельніцтва, якія маглі ў любую хвіліну накінуцца і разарваць на часткі любога недастойнага сябра партыі. А раз кампартыя сышла ў нябыццё, то цяпер можна паставіць зараблянне грошай сваёй найвышэйшай мэтай і пацяшаць сваё ўспаленае змененае унутранай прасторай Фрыдмана ўяўленне.

У аповесці аўтар апісвае некаторыя асаблівасці паводзін расійскай эліты, стварэнне яе біяграфіі, медыя-асяроддзе плавільнага катла, з якога ўчорашнія маладыя хлопцы, якія каталіся на роварах, ператвараліся ў маладых падцягнутых ВІП-персон, ездзілі на «Бэнтлі». Інтэлектуальныя гутаркі з ідэолагам, тонкія дэталі, добрае пачуццё гумару, надаюць гэтаму твору падабенства з «Чапаевым і Пустэчай» Ці то НЛП на мяне не падзейнічала, ці то мне тэрмінова патрэбна аладка з гашышам…» Віктар Пялевін адказаў:
…Але калі вы адчуваеце сябе крыху дзіўна, значыць, НЛП на вас усё ж такі падзейнічала. Таму не здзіўляйцеся, калі адчуеце сверб у далонях і звон у вушах. Затым вам можа здацца, што ў вас з’явілася другая пара ног і вуха цемры. Паступова вы станеце прыгожым шэра-зялёным багамолам, які сядзіць на краі рэдакцыйнага стала. А далей усё будзе вельмі добра.

Катэгорыя:Творы Віктара Пялевіна
Катэгорыя:Творы 2008 года
Сняжурка

**Сняжурка**, **пуначка** (*Plectrophenax nivalis*) — невялікая пеўчая птушка атрада вераб’інападобных.

## Апісанне 
Даўжыня цела 16-18 см, размах крылаў 29-38 см. Даволі выразны палавы дымарфізм. Самец у шлюбным уборы з чорнымі верхам цела і канцамі крылаў, галава і астатнія часткі цела белыя. Узімку чорныя толькі канцы крылаў і сярэдзіна хваста. Самка ўзімку больш цёмная (у шлюбным уборы верх галавы амаль чорны). Маладыя падобныя да самкі (часам без белай плямы на крылах). Спеў — высокія, хуткія трэлі, падобныя на голас палявога жаўрука.

## Пашырэнне 
Арэал: Паўночны край Галарктыкі, Камчатка і Алеуцкія астравы.

Насяляе камяністую тундру са скальнымі абрывамі (асабліва, у суседстве рачных далін), марское ўзбярэжжа (скалы, часта ў калоніях марскіх птушак), жыве паблізу ад снягоў і ільдоў (можа засяляць скалы, што выступаюць са снегу), а таксама месцы з нізкімі карлікавымі раслінамі; узімку — адкрытыя тэрыторыі, часцей за ўсё, палі, дарогі побач з паселішчамі, ускрайкі лясоў, прыморскія пляжы, тарфяныя дзюны без снежнага покрыва і г.д. У гарах даходзіць да 2300 м над у.м.

Пералётная. Некаторыя папуляцыі (напрыклад, з Ісландыі) часткова аселыя. Месца зімовак: Еўропа, поясам праз Цэнтральную Азію і Японію, паўночная, цэнтральная і паўднёвая часткі Паўночнай Амерыкі. Выпадкова залятаюць далёка на поўдзень (Балеары, Мальта, Турцыя, Мадэйра, Канары, Азоры, Партугалія). На Беларусі не гняздзіцца, рэгулярна адзначаецца толькі пад час транзітных міграцый, у паўднёвай частцы таксама часам на зімоўцы.

## Асаблівасці біялогіі 
Гняздо мяккае, з травы, сцёблаў раслін, моху і лішайнікаў ладзіць пад дахам, у шпакоўні, пад навісам дзірвану, у скальных шчылінах, пад камянямі, а таксама ў сценах будынкаў. Высцілка з тонкай травы, шэрсці (звычайна лісы) і пёраў белай курапаткі. Дыяметр 7-8 см.

Яйкі (4-6) авальныя (ад падоўжаных да крыху эліптычных), светла-блакітныя, зеленавата-блакітныя, часам жаўтаватыя і бледна-зеленаватыя. Глыбокія плямкі шэра-фіялетавыя або светла-ружова-ржавыя, паверхневыя — светлыя, невыразна чырвона-ржавыя або пурпурова-чорныя, могуць канцэнтравацца на шырэйшым канцы. Памеры: 22 х 16 мм.

## Падвіды 
* *P. n. nivalis* — Шатландыя, Скандынавія, Кольскі паўвостраў, на ўсход да Чукоцкага п-ва, паўночная частка Паўночнай Амерыкі і Грэнландыя, Шпіцберген;
* *P. n. vlasowae* — ад паўвострава Канін і р. Пячора на ўсход да вострава Урангеля і Анадыра;
* *P. n. insulae* — Ісландыя;
* *P. n. townsendi* — Камандорскія і заходняя частка Алеуцкіх астравоў.

## Літаратура 
* Птушкі Еўропы: Палявы вызначальнік. — Варшава: Навуковае выдавецтва ПНВ, 2000. — 540 с.: іл. ISBN 83-01-13187-X

Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1758 годзе
Катэгорыя:Вераб’інападобныя
Катэгорыя:Птушкі Еўразіі
Катэгорыя:Птушкі Паўночнай Амерыкі
Бранник

**«Бранник»** (; ваяр) — балгарскі гурт, таксама вядомы як **«Бранникъ»**. Назва ўзятая ад балгарскай нацыянал-сацыялістычнай моладзевай арганізацыі «Браннік». Гурт быў заснаваны ў другой палове 1990-х гадоў у Плевене.

## Склад 
* Росен Стаяноў — спевы.
* Дзесіслаў Аўрамаў — гітара.
* Сімяон Тоцеў — бас.
* Люба Слона — бубны.

## Творчасць 
### Альбомы 
* «Дългъ и Честь» (2002)
* «Стани един от нас» (2008)

#### Супольныя 
* «BG Oi Split» (разам з «Гордост», 2002)

### Зборнікі 
* «Blood & Honour vol. C18-Whatever it takes!» (2004)
* «Soundtrack for a White Revolution» (2008)
* «Сборник Патриотических Баллад» (2008)
* «The Best Of» (2018)

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Brannik | Дыскаграфія | Discogs
* brannik (myspace.com)

Катэгорыя:Музычныя калектывы, якія з’явіліся ў 1999 годзе
Катэгорыя:Рок супраць камунізму
Катэгорыя:Музычныя калектывы Балгарыі
Аляксандр Мікалаевіч Тарасаў

**Алякса́ндр Мікала́евіч Тара́саў** (, нар. , г. ) — савецкі і расійскі сацыёлаг, палітолаг і культуролаг левага толку, публіцыст, пісьменнік, філосаф. Да пачатку XXI стагоддзя адносіў сябе да постмарксістам, нароўні з Іштван Месарош і побач югаслаўскіх філосафаў-марксістаў, якія належалі да групы «праксісу» і эмігравалі затым у Лондан. Аднак, у сувязі з тым, што ў XXI стагоддзі тэрмін «постмарксізм» быў акупаваны Эрнэста Лакло, Шанталь Муфф і іх паслядоўнікамі, А. Тарасаў (гэтак жа, як і Месарош, і названыя югаслаўскія філосафы) перастаў сябе так называць. Уключаны ў списъка на забележителните асобы ў 31-вото выданне Marquis Who's Who in the World 2014.

Тарасаў выступае як навуковы рэдактар і каментатар твораў вядомых прадстаўнікоў левай думкі, у прыватнасці, Л. Д. Троцкага, Карнеліуса Касторіадиса і інш.

Як перакладчык з іспанскага спецыялізуецца на перакладах тэкстаў лацінаамерыканскіх рэвалюцыянераў: Эрнэста Чэ Гевара, Фідэля Кастра, Карласа Фонсека і інш. 

Катэгорыя:Публіцысты Расіі
Катэгорыя:Перакладчыкі Расіі
Катэгорыя:Пісьменнікі Расіі XX стагоддзя
Катэгорыя:Гісторыкі XX стагоддзя
Катэгорыя:Рускамоўныя пісьменнікі XX стагоддзя
Катэгорыя:Савецкія дысідэнты
Катэгорыя:Культуролагі СССР
Катэгорыя:Перакладчыкі з іспанскай мовы
Катэгорыя:Перакладчыкі з англійскай мовы
Катэгорыя:Перакладчыкі на рускую мову
Катэгорыя:Тэарэтыкі марксізму
Катэгорыя:Палітолагі СССР
Мірны працэс па Лівіі

**Мірны працэс па Лівіі** () — серыя сустрэч і перамоваў, праведзеных бакамі лівійскага канфлікту для мірнага ўрэгулявання грамадзянскай вайны і аб’яднання разрозненых дзяржаўных інстытутаў Лівіі.

## Спіс канферэнцый 
* Канферэнцыя ў Палерма (2018)
* Лівійская нацыянальная канферэнцыя (2019)
* Форум палітычнага дыялогу Лівіі
* Саміт па Лівіі ў Берліне

## Спасылкі 
* [Text of the Resolution at undocs.org](https://undocs.org/en/S/RES/2510%20(2020))
* Official web site  (Arabic only)

Катэгорыя:Грамадзянская вайна ў Лівіі
Форум палітычнага дыялогу Лівіі

**Форум палітычнага дыялогу Лівіі** () — серыя сустрэч і перамоваў, праведзеных у 2019—2021 гадах бакамі лівійскага канфлікту ў горадзе Жэнева (Швейцарыя) для мірнага ўрэгулявання грамадзянскай вайны і аб’яднання разрозненых дзяржаўных інстытутаў Лівіі.

## Перадгісторыя 
У 2011 годзе ў Лівіі пачалося ўзброенае паўстанне супраць рэжыма Муамара Кадафі. Пасля, шмат у чым дзякуючы замежнай ваеннай інтэрвенцыі, урадавая армія была разгромлена, а кіраўнік дзяржавы быў зрынуты і забіты. Аднак новай уладзе не атрымалася дамагчыся стабільнасці і адзінства сярод сваіх прыхільнікаў. У той жа час кадафісты, не зважаючы на ​​гібель свайго лідара, працягвалі барацьбу. На працягу некалькіх гадоў у Лівіі адбываліся сутыкненні паміж рознымі групоўкамі. У 2014 годзе ў краіне былі абвешчаныя два парламента — Усеагульны нацыянальны кангрэс у Трыпалі і Палата прадстаўнікоў у Табруку, паміж якімі развязалася барацьба за кантроль над краінай. У 2016 годзе, у адпаведнасці з умовамі Схірацскага пагаднення, для аб’яднання краіны ўтвораны Урад нацыянальнай згоды, якому перадаў усе свае паўнамоцтвы трыпалітанскі кангрэс. Аднак Палата прадстаўнікоў не спяшалася пераходзіць пад кантроль УНЗ. Больш за тое, падкантрольныя ППЛ армія фельдмаршала Халіфа Хафтара пачала з ім канфрантацыю.

## Зноскі 
Катэгорыя:Мірны працэс па Лівіі
Катэгорыя:Грамадзянская вайна ў Лівіі
Катэгорыя:2020 год у палітыцы
Катэгорыя:2019 год у палітыцы
Катэгорыя:2021 год у палітыцы
Катэгорыя:2019 год у Лівіі
Катэгорыя:2020 год у Лівіі
Катэгорыя:2021 год у Лівіі
Кармленне кракадзіла Хуфу

**«Кармленне кракадзіла Хуфу»** () — фантастычная аповесць рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаваная ў 2008 годзе ў зборніку «П5: памінальныя песні палітычных пігмеяў піндастана».

## Змест 
Трое людзей, Таня, Аляксей Іванавіч і Ігар, едуць у машыне па туманнай шашы на поўдні Францыі, маючы намер убачыць нейкага чарадзея. Яго фокусамі гледачы застаюцца незадаволеныя, тым больш, што адзін з іх услых выкрываў кожны фокус. Але запіс на аўдыёкасеце чарадзея, якую праслухалі героі, ажыццяўляе сувязь іх са Старажытным Егіптам, фараонам Хуфу і легендай пра яго кракадзіла, што нечаканым чынам адбіваецца на канцоўцы аповесці.

Аповесць будуецца вакол старажытнай легенды пра фараона Хуфу і яго фокусніка Джэдзі. Тры героі сустракаюць на сваім шляху таямнічага чарадзея, які паказвае ім мноства фокусаў. Аказваецца, што многія цяперашнія алігархі — гэта выхадцы з савецкіх НДІ, эканамічных інстытутаў, якія пераносілі невыносную лёгкастць быцця збіраннем этыкетак ад запалкавых карабкоў, рашэннем крыжаванак, вывучэннем фокусаў.

Праз некаторы час прымітыўныя арбацкія фокусы, заснаваныя на спрытнасці рук, перараслі ў нешта большае. Эканамічныя формулы, банкаўскія пераклады, плацяжы, рахункі, таямнічыя коды загадкавых банкаўскіх вочак, размешчаных у сэрцы Еўропы — усё гэта мела, акрамя загадкавай магічнай таямнічасці і прыцягальнасці, яшчэ і сціплае абаянне буржуазіі.

Так атрымалася, што трое падарожнікаў, цалкам паспяховыя ў звычайным жыцці і гатовыя да новых адчуванняў і ўражанняў, шпацыравалі па пустыні, поўныя самых вясёлкавых надзей, смеючыся са сваіх жартаў. І вось іх смех разбудзіў чарадзея. Бедны чарадзей-бедуін усімі вядомымі яму метадамі спрабаваў развесяліць шаноўную публіку, каб атрымаць узнагароду. Аднак зараблянне вялікіх грошай спалучана са звычкай эканоміць, таму Аляксей Іванавіч — алігарх у поўным росквіце сіл — не толькі паспяхова «выкрываў» таямнічую магію, але і высмейваў чарадзея.

Прадстаўленне змяняла прадстаўленне, але спрактыкаваная публіка не хацела ганараваць чарадзея годнай узнагародай. І тады ў дзеянне пайшла самая страшэнная зброя, якая ёсць на свеце: тэкст. Прычым тэкст не просты, а вельмі старажытны, які апавядае пра адвечную гісторыю супрацьстаяння чалавека сілы і валадара. Манускрыпт перанёс падарожнікаў у старажытныя часы, калі няўдзячнасць была звычайнай справай, і за вялікія цуды і фокусы прыдворнага чараўніка проста каралі смерцю. У канцы чарадзей узнагародзіў свайго дабрадзея чарговым фокусам, зрабіўшы таго толькі жаласным ценем акружэння, якое ствараецца для спачынку прыдворных асоб.

Так і не атрымаўшы грошай за свае цуды, чарадзей вырашыў адпомсціць падарожнікам, перамясціўшы іх у прасторы і часу, з нашых дзён на будаўніцтва піраміды святога кракадзіла Хуфу.

## Крытыка 
Як і многія творы Пялевіна, аповесць «Кармленне кракадзіла Хуфу» вызначаецца крылатымі фразамі, напрыклад: «Цуды робяцца з чалавека, якому іх паказваюць… мне ўсе мае паказалі ў дзевяностых гадах мінулага стагоддзя. Падчас закладных аўкцыёнаў, калі зусім канкрэтна».

Катэгорыя:Творы Віктара Пялевіна
Катэгорыя:Творы 2008 года
Прэшаўскі ўніверсітэт

**Прэшаўскі ўніверсітэт** — славацкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у Прэшаве.

## Агульная характарыстыка 
Гэта трэці па велічыні ўніверсітэт у Славакіі. Установа была створана ў 1997 годзе шляхам падзелу Універсітэта Паўла Ёзафа Шафарыка ў Кошыцах. У цяперашні час універсітэт складаецца з васьмі факультэтаў, 12 агульнаўніверсітэцкіх кафедраў, 2 спецыялізаваных кафедраў і 8 спецыялізаваных падраздзяленняў універсітэта. Універсітэт праз свае восем факультэтаў ажыццяўляе адукацыйны працэс амаль па 200 вучэбных праграмах у самых разнастайных галінах навучання і іх спецыялізацыях на ўсіх узроўнях вышэйшай адукацыі (бакалаўр, магістр, доктар).

## Структура 
* Філасофскі факультэт
* Грэка-каталіцкі багаслоўскі факультэт
* Факультэт гуманітарных і прыродазнаўчых навук
* Факультэт менеджменту
* Педагагічны факультэт
* Праваслаўны багаслоўскі факультэт
* Факультэт спорту
* Факультэт медыцынскіх навук

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Славакіі
Катэгорыя:Прэшаў
Дональд Кобурн

**Дональд Лі Кобурн** (; ) — амерыканскі , аўтар п’есы «».

## Крыніцы 
## Спасылкі
Універсітэт Мацея Бела ў Банска-Бістрыцы

**Універсітэт Мацея Бела ў Банска-Бістрыцы** — славацкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у Банска-Бістрыцы.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт Мацея Бела ў Банска-Бістрыцы з’яўляецца класічным універсітэтам і пацвердзіў свой універсітэцкі статус у 2010 годзе. Ён з’яўляецца членам Еўрапейскай асацыяцыі ўніверсітэтаў. Універсітэт названы ў гонар Мацея Бела, гісторыка, энцыклапедыста, філосафа, педагога, прапаведніка і асветніка першай паловы XVIII стагоддзя. Універсітэт прапануе класічны ўніверсітэцкі спектр адукацыйных праграм ва ўсіх трох узроўнях і формах навучання ў галіне педагагічных, сацыяльных, эканамічных, прававых, палітычных, гуманітарных і прыродазнаўчых навук, у галіне міжнародных адносін, эканомікі і матэматыкі, а таксама рэалізуе англамоўныя і часткова франкамоўныя праграмы. Універсітэт развівае сумесныя навучальныя праграмы і кантакты з найбуйнейшымі замежнымі ўніверсітэтамі, дзе студэнты маюць магчымасць завяршыць частку свайго навучання.

## Структура 
* Эканамічны факультэт
* Факультэт палітычных навук і міжнародных адносін
* Факультэт прыродазнаўчых навук
* Філасофскі факультэт
* Педагагічны факультэт
* Юрыдычны факультэт

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Славакіі
Катэгорыя:Банска-Бістрыца
Асасін (апавяданне)

**«Асасін»** () — апавяданне рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаванае ў 2008 годзе ў зборніку «П5: памінальныя песні палітычных пігмеяў піндастана».

## Змест 
У апавяданні апісваецца гісторыя выхавання і станаўлення ісламскага наёмнага забойцы (асасіна) Алі ў крэпасці Аламут пад выхаваннем «дзядзькі Алаудзіна» — мабыць, правобраза гістарычнай фігуры ісламскага нізарыта Хасана ібн Сабаха, шыіцкага візіра Сельджукаў, арганізатара легендарнага ордэна асасінаў ў крэпасці Аламут ў пачатку 12 стагоддзя.

Апавяданне пабудавана на шматлікіх міфах пра побыт асасінаў, меркаванай ролі ў жыцці асасінаў наркатычных рэчываў (гашышу), выхаванні іх нораваў і жыццёвым прызначэнні быць ідэальнай прыладай забойства, якая не баіцца смерці. Гэтаму спрыялі, у прыватнасці, пастаянныя знясільваючыя трэніроўкі і самаўдасканаленне — таму жыццё асасіна станавілася настолькі невыносным, што смерць станавілася яму не страшнай.

Сірата Алі трапляе ў крэпасць Аламут. З гэтага моманту пачынаецца яго шлях навучання «дзядзькам Алаудзінам» пакоры і баявым мастацтвам асасінаў. Алаудзін ўспрымаецца хлопчыкам «ценем Усявышняга», вышэйшым аўтарытэтам і правадніком у рай. Сам хлопчык хоча быць хаця б ценем ценю Усявышняга. Жыццё яго заключаецца ў пастаянным удасканаленні, з перапынкамі толькі на сон, ежу і малітвы, пакуль Алаудзін не дазваляе Алі першы раз патрапіць у «рай» (цудоўны пакой з гашышам, дзяўчатамі і прысмакамі, які Алаудзін выдае за рай). Пасля з’яўляецца шэраг заданняў-забойстваў для асасіна Алі, платай за якія будзе прапанаваны яму той жа рай. Але пасля трэцяга задання Алі разумее, што рай падстроены штучна, употай спускаецца ў пакой, прызначаны для райскіх уцех і расчароўваецца ва ўсіх сваіх жыццёвых устаноўках. Ён таксама пераконваецца, што віной эйфарычнага настрою — гашыш («уся справа ў бескарысным пустазеллі, якае расце на кожнай пустцы»). Алі збягае з крэпасці з мэтай самому і без пасярэднікаў знайсці шлях у рай. Далей прыведзены каментары суфія, гісторыка, юрыста і нарколага.

Катэгорыя:Творы Віктара Пялевіна
Катэгорыя:Творы 2008 года
Рачунскае вадасховішча

**Рачу́нскае вадасховішча** — вадасховішча ў Беларусі, у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці, каля вёскі Рачуны.

Створана ў 1958 (1954) годзе на рацэ Ашмянка ў энергетычных мэтах (Рачунская ГЭС). Катлавіна вадасховішча складаецца з 2 заліваў. Берагі пераважна высокія. Плошча вадасховішча складае 0,15 км². Даўжыня вадасховішча складае 2,7 км, найбольшая шырыня 0,21 км, сярэдняя — 0,19 км

У томе 13 Беларускай энцыклапедыі прыведзены такія параметры вадасховішча: плошча паверхні 1,5 км²; даўжыня 6,9 км, найбольшая шырыня 0,8 км; найбольшая глыбіня 4,4 м; аб’ём вады 2,3 млн м³; даўжыня берагавой лініі 13,8 км.

## Літаратура 
* 
* Ліст карты N-35-53. Стан мясцовасці на 1983 год. Выданне 1986 г.

## Спасылкі 
* Водохранилища — Гродненская область. Общая характеристика водохранилищ // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь»  
* Водохранилища — Гродненская область. Морфометрические показатели и характерные уровни водохранилищ // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь»  
* Водохранилища — Гродненская область. Современное использование водохранилищ // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь»  
* Водохранилища — Гродненская область. Описание гидротехнических сооружений // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь»  

Катэгорыя:Вадасховішчы Гродзенскай вобласці
Катэгорыя:Басейн Ашмянкі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1958 годзе
Катэгорыя:1958 год у Беларусі
Катэгорыя:Гідраграфія Смаргонскага раёна
Капліца-пахавальня Прушынскіх

**Капліца-пахавальня Прушынскіх** — колішняя капліца на тэрыторыі Лошыцкай сядзібы (цяпер у межах Мінска). Пабудавана ў 1788 г. і кансекраваная пад тытулам Найсвяцейшай Дзевы Марыі. Тут былі пахаваны многія пакаленні ўладальнікаў маёнтка з роду Прушынскіх. Капліца-пахавальня захавалася ў руінах.

## Гісторыя 
, пачатак ХІХ ст.]]

Ініцыятарам будаўніцтва ў Лошыцы каменнага касцёла, кансэкраванага пад тытулам Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі, верагодна, быў Юзаф Прушынскі. Архітэктурна-стылістычныя характарыстыкі вонкавага выгляду святыні, сведчанні пра месца яе знаходжання і іншыя звесткі, запісаныя ў першых вядомых інвентарах 1769 і 1772 гг., дазваляюць датаваць будаўніцтва лошыцкага касцёла 1769 годам. Пасля пабудовы святыні жыхары маёнтка і вёскі, якія раней з’яўляліся парафіянамі ўніяцкай царквы ў Каралішчавічах, цэлымі сем’ямі пачалі пераходзіць у каталіцтва.

### Пасля рэвалюцыі 
Пасля рэвалюцыйных падзеяў 1917 г. памешчыцкі маёнтак быў ператвораны ў адзін з найбуйнейшых навукова-даследчых цэнтраў Беларусі. 1 верасня 1920 г. маёнтак быў перададзены ў распараджэнне Мінскай універсітэцкай камісіі для Агранамічнага дзяржаўнага ўніверсітэта, а затым уласнікам Лошыцы стаў Беларускі інстытут сельскай гаспадаркі. Лошыцкую капліцу пачалі разбураць яшчэ ў канцы 1920-х гг. Сцвярджаецца, што не раней за канец 1930-х гг. было нават прынята рашэнне пра знос капліцы, але *«пасля няўдала закладзенай узрыўчаткі будынак толькі страціў купальны дах. Наспех накрыўшы пашкоджаную забудову, новыя ўладальнікі зрабілі ў ёй склад сельскагаспадарчага інвентара»*.

Паводле аповедаў старажылаў, цела жонкі аднаго з апошніх уладальнікаў Лошыцы, Ядвігі Любаньскай, спачывала ў капліцы ў свінцовай труне, накрытай празрыстым векам і падвешанай на ланцугах, а калі Лошыцкай МТС спатрэбіўся свінец для акумулятараў, то капліцу спустошылі, косці выкінулі, а труну выкарысталі для гаспадарчых патрэбаў. Заадно паздымалі крыжы і разабралі купал, каб аслабіць культавы характар пабудовы. Зраўнялі з зямлёй могілкі, якія былі вакол капліцы.

## Архітэктура 
Размешчана на высокім месцы з правага боку ўязной алеі, недалёка ад уязной брамы ў акружэнні дрэў . Мураваны будынак быў васьмігранным у плане, з шатровым дахам, які завяршаўся шлемападобным купалам на глухім барабане. Сцены атынкаваныя, аздоблены пілястрамі.

## Літаратура 
* 
* *Aftanazy, R.* Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej : w 11 t. / R. Aftanazy. — Wrocław—Warszawa—Kraków : Zaklad im. Ossolinskich Wyd-wo, 1991. — Cz. 1. — T. 1. — 352 s.

Катэгорыя:Капліцы-пахавальні Беларусі
Катэгорыя:Славутасці Мінска
Катэгорыя:Касцёлы Мінска
Катэгорыя:Руіны
Катэгорыя:Знішчаныя збудаванні Мінска
Катэгорыя:Лошыца (Мінск)
Катэгорыя:Прушынскія
Катэгорыя:1769 год у Беларусі
Нараўлянская аперацыя

**Нараўлянская аперацыя** — бой савецкіх войск (415-й стралковай дывізіі 1-га Украінскага фронту і 27-й Нараўлянскай партызанскай брыгады імя С. М. Кірава) супраць нямецкіх акупацыйных войск 20—30 лістапада 1943 года за вызваленне гарадскога пасёлка Нароўля.
## Ход аперацыі 
У пасёлку знаходзілася 500 нямецкіх салдат і афіцэраў, яны мелі на ўзбраенні трынаццаць танкаў, дзве штурмавыя гарматы «Фердынанд», дзве бронемашыны. 28 лістапада савецкая 415-я стралковая дывізія 415-й стралковай дывізіі 1-га Украінскага фронту фарсіравала раку Прыпяць і з поўдня наблізілася да Нароўлі. Партызаны разведалі ўмацаванні праціўніка, камандаванне дывізіі разам з імі распрацавала план удару.

Стралковы полк і 200 партызан разам з камісарам брыгады П. І. Літоўскім зрабілі абходны манёўр. У ноч на 30 лістапада асноўныя сілы дывізіі з поўдня, стралковы полк і сорак партызан з захаду, узвод салдат і 160 партызан з поўдня пачалі наступленне. Баючыся акружэння праціўнік адступіў, пакінуўшы ў Нароўлі ваенныя склады. Партызаны і часці Чырвонай Арміі вызвалілі вёскі Верхні і Ніжні Млынок, разам з насельніцтвам пабудавалі мост цераз Прыпяць.

## Літаратура 
* 
* Памяць: Нараўлянскі раён: гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / уклад.: П.П. Рабянок, К.Ф. Ярмоленка. — Мінск : БЕЛТА, 1998. — 445 с.
Катэгорыя:Бітвы Другой сусветнай вайны з удзелам савецкіх партызан у Беларусі
Катэгорыя:Канфлікты 1943 года
Катэгорыя:Лістапад 1943 года
Катэгорыя:Гісторыя Нараўлянскага раёна
Катэгорыя:1943 год у Беларусі
Памяць (мемарыял)

**«Памяць»** — мемарыял у Мінску, размешчаны па праспекце Дзяржынскага, насупраць могілак Пятроўшчына.

## Гісторыя 
У брацкай магіле пахаваны 35 савецкіх воінаў, якія загінулі пры абароне Мінска ў гады Вялікай Айчыннай вайны. У 1941 і 1944 гадах мясцовыя жыхары ўпотай хавалі воінаў каля дарогі, на сваіх падворках, у палях. Пасля вайны целы эксгумавалі і перапахавалі ў брацкай магіле.

Пошукавая праца па высвятленні імёнаў салдат была распачата яшчэ ў 1980 годзе настаўнікамі і навучэнцамі СШ № 67 сталіцы. Школьнікі пад кіраўніцтвам педагогаў запісвалі ўспаміны жыхароў в. Пятроўшчына, накіроўвалі запыты ў архівы, пісалі лісты па тых адрасах, якія былі знойдзены ў медальёнах. Помнік быў адкрыты 7 лістапада.

## Апісанне 
На магіле размешчаны 11 зорак, на якіх напісаныя імёны загінулых воінаў, а таксама стэлу памяці 24 невядомых салдат. Побач з абеліскам і алеяй з зорак пастаўлена скульптурная кампазіцыя ў выглядзе пажылой жанчыны, якая сядзіць каля помніка, сціснуўшы ў руках салдацкую пілотку, як сімвал матак, якія не дачакаліся сваіх сыноў з вайны і смуткуюць каля іх магілак. А Чорная пліта-п’едэстал аб’ядноўвае ўсе элементы мемарыяла-скульптуры: маці, салдацкую пірамідку і зоркі. За зоркамі пасаджаны адзінаццаць чырвоных арабін.

## Спасылкі 
* Мемориал «Память» — братская могила на проспекте Дзержинского 07.02.2021  // Мінск стары і новы

Катэгорыя:Мемарыяльныя комплексы Беларусі
Катэгорыя:Брацкія магілы Мінска
Катэгорыя:Помнікі Вялікай Айчыннай вайны ў Беларусі
Катэгорыя:Помнікі Мінска
Катэгорыя:Творы Аляксандра Шапо
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Галіны Левінай
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Аляксандра Капылова
Катэгорыя:Праспект Дзяржынскага (Мінск)
Катэгорыя:2013 год у Мінску
Ваенна-ўліковая спецыяльнасць

**Ваенна-уліковая спецыяльнасць** (**ВУС**) — ваенная спецыяльнасць вайскоўца і ваеннаабавязанага для яго ўліку і выкарыстання у ваеннай справе Расіі, указанне ваеннай і уліковым спецыяльнасць спецыяльнасці дзеючага, які знаходзіцца ў запасе або ў адстаўцы вайскоўца УС Расіі і іншых войскаў, сіл, спецвойскаў (спецслужбаў) і фарміраванняў.

Інфармацыя аб *ВУС* заносіцца ў ваенны білет або даведку ўзамен ваеннага білета. Усе *ВУС* падпадзяляюцца на групы, само пазначэнне *ВУС* ў Расіі і некаторых іншых краінах СНД звычайна ўяўляе сабой шасцізначная лік і, часта, літару (напрыклад, 113259А). Першыя тры лічбы абазначаюць нумар ваенна-ўліковага спецыяльнасці, наступныя тры лічбы — код вайсковай пасады, затым літарай паказваюцца асаблівыя прыкметы ваеннай службы.

Катэгорыя:Ваеннае права
Катэгорыя:Ваенная служба
Галіна Леанідаўна Левіна

**Галіна Леанідаўна Левіна** (нар. , Мінск) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Дачка архітэктараў Леаніда Левіна і Наталлі Афанасьевай. Скончыла ў 1985 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. З 1985 года працавала ў Беларускім рэстаўрацыйным праектным інстытуце, з 1998 года дырэктар і галоўны архітэктар праектаў УП «Леоле».

У 2014—2017 — намесніца старшыні Саюза беларускіх яўрэйскіх грамадскіх аб’яднанняў і абшчын. У 2017 прэтэндавала на пасаду старшыні, аднак на выбарах саступіла Уладзіміру Чарніцкаму.

## Творчасць 
 ў Бабруйску]]
Асноўныя работы (усе ў суаўтарстве): у Мінску — помнік ахвярам мінскага гета «Яма», 2-я чарга комплексу адміністрацыйных будынкаў Міжнароднага агульнаадукацыйнага цэнтра (абодва 2000), адміністрацыйны будынак консульскага аддзела пасольства Германіі (2003), рэканструкцыя брацкай магілы на праспекце Дзяржынскага (2013); мемарыяльны комплекс «Дзецям — ахвярам Вялікай Айчыннай вайны 1941—1945 гадоў» у вёсцы Красны Бераг Жлобінскага раёна (2006); «Алея Праведнікаў народаў свету» (2005) і мемарыяльны знак вязням Бабруйскага гета (абодва ў Бабруйску, 2008), мемарыяльны знак ахвярам Халакосту ў Глуску (2010); рэканструкцыя і добраўпарадкаванне плошчы Давыда ў Давыд-Гарадку Столінскага раёна (2000), рэканструкцыя будынка сінагогі па вуліцы Крапоткіна ў Мінску (2004).

Аўтар праектаў рэканструкцыі помнікаў архітэктуры XVIII—XIX стст. у Мінску, Валожыне, Полацку і іншых гарадах.

## Прэміі 
* Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь у галіне літаратуры, мастацтва і архітэктуры (2002, у аўтарскім калектыве) — *за архітэктурна-манументальны ансамбль забудовы цэнтра г. Давыд-Гарадка з памятным знакам князю Давыду, створаны ў 1998—2000 гадах*.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары Давыд-Гарадка
Катэгорыя:Архітэктары Бабруйска
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Рэстаўратары Беларусі
Мікалай Іванавіч Сімарот

**Мікалай Іванавіч Сімарот** (, в. Альшана, Чарнігаўская вобласць, Украіна — , Кіеў) — вучоны ў галіне хірургіі. Доктар медыцынскіх навук, прафесар.

## Біяграфія 
Скончыў Львоўскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1953).

У 1961—1980 гадах працаваў у Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце, быў дэканам лячэбнага факультэта.

## Узнагароды 
* Заслужаны работнік адукацыі Украіны

Катэгорыя:Дэканы лячэбнага факультэта ГрДМУ
Катэгорыя:Хірургі Украіны
Катэгорыя:Хірургі СССР
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Чарнігаўскай вобласці
Конкурс песні Еўрабачанне 1993

**Конкурс песні Еўрабачанне 1993** — 38-ы конкурс песні Еўрабачанне. Прайшоў 1993 года ў Millstreet (Ірландыя) на сцэне «Green Glens Arena».

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт конкурсу песні Еўрабачанне
* Конкурс песні Еўрабачанне

1993
Катэгорыя:Май 1993 года
Лілія Іванаўна Бяляева

**Лілія Іванаўна Бяляева** (народжаная **Прынцава**; 29 кастрычніка 1934, Дарагабуж — 7 лістапада 2018, Масква) — савецкая і расійская пісьменніца. Сябра Саюзу пісьменнікаў Расіі.

## Біяграфія 
Лілія Прынцава нарадзілася 29 кастрычніка 1934 года ў горадзе Дарагабуж Смаленскай вобласці ў сям’і школьных настаўнікаў. У час Вялікай Айчыннай вайны разам з сям’ёй пераехала ў Тамбоў. У гэтым горадзе яна скончыла школу, а ў 1957 годзе — філалагічны факультэт Тамбоўскага педагагічнага інстытута. У 1961 годзе ўступіла ў КПСС.

Друкуецца з 1957 года. Яе першыя апавяданні публікаваліся ў шматтыражнай газеце Тамбоўскага педінстытута «Народный учитель». Затым друкавалася ў тамбоўскай абласной газеце «Комсомольское знамя». Пасля заканчэння інстытута Лілія Іванаўна пераехала ў Волагду, працавала ў газеце «Вологодский комсомолец». У 1958 годзе па камсамольскай пуцёўцы паехала на Сахалін. Працавала ў Южна-Сахалінску ў газеце «Молодая гвардия» і ў мясцовым выдавецтве. У 1963 годзе ў Южна-Сахалінску была выдадзена яе першая кніга — зборнік нарысаў «Твой след на земле». У 1967 годзе пераехала ў Маскву. Друкавалася ў «Літаратурнай газеце», «Савецкай культуры», «Праўдзе». Супрацоўнічала з часопісам «Наш современник». У аповесцях 1960—1970-х гадоў закранала маральна-этычныя праблемы. Творы Ліліі Бяляевай перакладзены на польскую, нямецкую, чэшскую, венгерскую, славацкую і балгарскую мовы.

Памерла ў Маскве 7 лістапада 2018 года.

## Сачыненні 
* Твой след на земле. — Южно-Сахалинск., 1963.
* Человек, которого люблю. — Владивосток., 1965.
* Бессонница: Роман. — М., 1976.
* Семь лет не в счёт: Повести. — М., 1978, 1982.
* Несыгранная роль: Роман. — М., 1982.
* Скандалистка: Роман. — М., 1986.
* Иск и риск: Публицистические рассказы. — М., 1990.
* Если хотите посмеяться: Романы, рассказы. — М., 1991.
* Очарование вчерашнего дня: Роман. — М., 1995.
* В. Брынцалов. Загадка миллиардера. — М., 1997.
* Новые русские. Звериный оскал капитализма. — М., 2005.

## Літаратура 
* *Смелков Ю.* Не возлюби ковры.., «Лит. обозрение», 1976, № 11.
* *Анашенков Б.* Горизонты темы, «ВЛ», 1977, № 8.
* *Дорожкина В.* Беляева Лилия Ивановна // Слово о факультете. — Тамбов, 2000. — С. 132—134.
* *Дорожкина В., Полякова Л.* Литературная жизнь Тамбовского края XVII—XXI веков: Справочник. — Тамбов, 2006. — С. 56.
* *Дорожкина В.* Тамбовский край талантами богат: Краеведческие статьи и очерки. В 2-х тт. Т. 2-й. — Тамбов, 2016. — С. 8—13.

Катэгорыя:Члены Саюза пісьменнікаў Расіі
Катэгорыя:Публіцысты XX стагоддзя
Катэгорыя:Публіцысты Расіі
Катэгорыя:Публіцысты СССР
Катэгорыя:Публіцысты паводле алфавіта
Катэгорыя:Пісьменнікі XX стагоддзя
Катэгорыя:Пісьменнікі Расіі
Катэгорыя:Пісьменнікі СССР
Катэгорыя:Пісьменнікі паводле алфавіта
Юлія Міхайлаўна Какошка

**Юлія Міхайлаўна Какошка** (нар. 1953, Свярдлоўск) — руская пісьменніца, паэтэса і празаік. Сябра Саюзу расійскіх пісьменнікаў. Лаўрэатка Прэміі Андрэя Белага (1997) і Прэміі імя П. П. Бажова (2006).

## Біяграфія 
Нарадзілася 7 кастрычніка 1953 года ў Свярдлоўску.

З 1971 да 1976 года вучылася на філалагічным факультэце Уральскага дзяржаўнага універсітэта і ў 1986 годзе на Вышэйшых курсах сцэнарыстаў і рэжысёраў. З 1976 да 1980 года працавала ў Свярдлоўскай бібліятэцы. З 1980 года — адміністратар хронікі, асістэнт рэжысёра і сцэнарыст Свярдлоўскай кінастудыі. З 1990 года — лабарант кафедры рыторыкі і выкладчык філалагічнага факультэта Уральскага федэральнага ўніверсітэта, адначасова з педагагічнай дзейнасцю была карэктарам часопіса «Урал».

У якасці пісьменніцы, паэтэсы і празаіка друкавалася ў часопісах «Уральская новь», «Воздух», «Гвидеон», «Октябрь», «Урал», «Знамя» и «Комментарии». З под яе пяра выйшлі кнігі «У садах…» (1996) «Набліжэнне да ненапісанага» (2000), «Здзяйсненне ілжэсведчання» (2003), «Шэстваваць. Прыхапіць рог» (2008), «За мной сочаць дым і пясок» (2014), «Пад мостам і над мостам» (2016). Сябра Саюзу расійскіх пісьменнікаў.

У 1997 годзе «за прынцыпы пісьма, якія ўстанаўліваюць крохкую раўнавагу пішучага паміж маўчаннем, цяжкім словам і выяўленчасцю, якая дазваляе не руйнаваць працу сэрца — за зборнік апавяданняў «У садах ... » была ўдастоена Прэміі Андрэя Белага.

У 2006 годзе «за твор, які развівае традыцыі рускай метафарычнай прозы» была ўдостоена Прэміі імя П. П. Бажова.

Жыве ў горадзе Екацярынбургу.

## Бібліяграфія 
* 1996 — «В садах…»
* 2000 — «Приближение к ненаписанному»
* 2003 — «Совершение лжесвидетельства»
* 2008 — «Шествовать. Прихватить рог»
* 2014 — «За мной следят дым и песок»
* 2016 — «Под мостом и над мостом»

## Літаратура 
* Премия Андрея Белого: антология / сост. Б. Останин. — Москва : Новое лит. обозрение, 1978—2004. — 2005 г. — 654 с. — С. 343 — ISBN 5-86793-416-0.
* Маргиналы. Уральский андеграунд: живые лица погибшей литературы / Анна Сидякина. — Челябинск : Изд. дом «Фонд Галерея», 2004 г. — 312 с. — С.291 — ISBN 5-470-00068-0.

Катэгорыя:Выпускнікі Уральскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Паэты паводле алфавіта
Катэгорыя:Пісьменнікі Расіі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Пісьменнікі паводле алфавіта
Катэгорыя:Вікіпедыя:Біяграфіі сучаснікаў
Помнік воінам-інтэрнацыяналістам (Бабруйск)

**Помнік воінам-інтэрнацыяналістам** — помнік у Бабруйску, размешчаны ў скверы на рагу вуліц Сацыялістычнай і Інтэрнацыянальнай. Устаноўлены ў гонар воінаў-бабруйчан, якія загінулі пры выкананні інтэрнацыянальнага абавязку ў розных краінах свету. Адкрыты ў 1998 годзе. Аўтар праекта Э. К. Агуновіч, скульптар — У. Слабодчыкаў.

## Апісанне 
Помнік выкананы з бронзы і граніту. На гранітным падножжы помніка размешчана зорка, паміж прамянямі якой выбіты прозвішчы 17 воінаў, на іншым баку падножжа — назвы краін, у якіх воіны-землякі выконвалі інтэрнацыянальны абавязак: Егіпет, Паўночная Карэя, В’етнам, Афганістан. Да кампазіцыйнага цэнтра прымыкаюць скульптурныя выявы 6 жаночых фігур, якія смуткуюць па загінуўшых родных. Над іх галовамі ўзносяцца ў неба касмічныя зоркі, як сімвал неўміручасці загінулых.

## Літаратура 
* Памятник воинам-интернационалистам // Историко-культурное наследие Бобруйска . — Бобруйск, 2006. — С. 20.

Катэгорыя:Помнікі Афганскай вайны (1979—1989)
Катэгорыя:Помнікі Бабруйска
Катэгорыя:1998 год у Бабуйску
Катэгорыя:Творы Эдуарда Агуновіча
Катэгорыя:Творы Уладзіміра Слабодчыкава
Катэгорыя:Сацыялістычная вуліца (Бабруйск)
Катэгорыя:Інтэрнацыянальная вуліца (Бабруйск)
Памятны знак ахвярам палітычных рэпрэсій (Бабруйск)

**Памятны знак ахвярам неабгрунтаваных рэпрэсій** — памятны знак у Бабруйску, размешчаны на плошчы Перамогі. Прысвечаны ахвярам сталінскіх рэпрэсій 1930-х — пачатку 1950-х гадоў.

## Гісторыя 
Пастаўлены па ініцыятыве старшыні Бабруйскага аддзялення Беларускай асацыяцыі ахвяр палітычных рэпрэсій Ганны Бакач. Аўтар эскіза знака архітэктар Ігар Ахметшын. Памятны знак адкрыты 15 чэрвеня 1998 года. Неўзабаве са знака была скрадзена таблічка. Напярэдадні бабруйскіх «Дажынак»-2006 гарвыканкам прыняў рашэнне ўсталяваць новую таблічку, якая была ўжо выраблена з таннага сілуміну, таніраванага адмысловай пудрай.

### Пасля 2020 года 
У кастрычніку 2022 года, пасля шырокамаштабнага ўварвання Расіі ва Украіну, за блакітна-жоўтыя лампадкі каля помніка бабруйчаніна арыштавалі на 15 сутак. Яго ідэнтыфікавалі па адбітках пальцаў. 

29 кастрычніка 2023 года пасля ўскладання кветак і запальвання свечак каля помніка былі затрыманы былая доктарка Данута Дзячэнка і выкладчык з мясцовага каледжа Віктар Схаба, якіх асудзілі за несанкцыянаванае пікетаванне. 

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Памятник жертвам репрессий

Катэгорыя:Помнікі Бабруйска
Катэгорыя:Помнікі ахвярам сталінскіх рэпрэсій
Катэгорыя:Плошча Перамогі (Бабруйск)
Катэгорыя:Рэпрэсіі ў БССР
Катэгорыя:1998 год у Бабруйску
Мая Пятроўна Нікуліна

**Мая Пятроўна Нікуліна** (нар. 1937, Свярдлоўск) — руская пісьменніца, паэтэса, празаік, перакладчык, педагог і гісторык культуры. Сябра Саюзу пісьменнікаў СССР (1981) і Саюзу расійскіх пісьменнікаў (1991). Лаўрэатка Прэміі імя П. П. Бажова (2002).

## Біяграфія 
Нарадзілася 9 лютага 1937 года ў Свярдлоўску ў сям'і служачых.

З 1954 па 1959 год навучалася геалагічным факультэце і з 1963 па 1968 год на філалагічным факультэце Уральскага дзяржаўнага універсітэта. З 1968 па 1987 год працавала старшым бібліёграфам у Свярдлоўскай абласной дзіцячай бібліятэцы. З 1987 года па 1992 год — загадчык аддзела гуманітарных навук у газеце «Навука Урала». З 1992 па 1998 год — намеснік галоўнага рэдактара і загадчыца літаратурнай аддзела часопіса «Урал». З 1995 па 2004 год — навуковы супрацоўнік Інстытута гісторыі і археалогіі Уральскага аддзялення РАН і загадчыца літаратурнай аддзела Уральскага дзяржаўнага універсітэта. З 1994 года была ініцыятарам і адным з арганізатараў гімназіі «Карыфей», выкладчык гэтай гімназіі па пытаннях гісторыі роднага краю і асноў мовазнаўства.

Сябра Саюзу пісьменнікаў СССР з 1981 года. З 1952 года выйшла першая публікацыя вершаў Нікулінай. З пад яе пяра выйшлі зборнікі: «Мой дом і сад» (1969), «Імёны» і «Душа права» (1977), «Каляіна» (1983), «Бабья трава» (1987) і «Камень. Пячора. Гара» і «Вершы» (2002) і «Выбранае: вершы і пераклады. Проза: у 2-х тамах» (2008). Нікуліна была ўдзельніцай 2-га і 3-га тамоў энцыклапедыі «Анталогія сучаснай уральскай паэзіі». З 1970 да 1980 года Нікуліна была арганізатарам і вядучай літаратурнай студыі. З'яўлялася аўтарам шматлікіх перакладаў з англійскай, чэшскай, славенскай і іспанскай моў.

У 2002 годзе «за кнігу «Камень. Пячора. Гара» была ўдастоена Прэміі імя П. П. Бажова.

Жыве ў горадзе Екацярынбургу.

## Бібліяграфія 
* 1969 — «Мой дом и сад»
* 1977 — «Имена: Стихи» и «Душа права»
* 1979 — «Край родной»
* 1983 — «Колея: Сб. стихов» и «Душа права: Лирика»
* 1986 — «Дочки-матери»
* 1987 — «Бабья трава»
* 1992 — «В полмира снег, сугробы и метели...»
* 1998 — «Прогулки по Екатеринбургу»
* 2002 — «Стихи» и «Камень. Пещера. Гора»
* 2008 — «Избранное в 2-х томах: стихотворения и переводы. Проза»

## Літаратура 
* Урал литературный : Крат. биобиблиогр. слов. / А. А. Шмаков, Т. А. Шмакова. — Челябинск : Юж.-Урал. кн. изд-во, 1988 г. — 366 с. — С. 193 — ISBN 5-7688-0264-9
* Писатели Среднего Урала: Биобиблиогр. указ. / Сост. Л. И. Зыкова. — Свердловск, 1986 г. — С. 191—194.
* Знаменательные и памятные даты по Свердловской области на 1987 год: Библиогр. указ. — Свердловск, 1986 г. — С.9
* Литература Урала: Очерки и портр. / Науч. ред. Н. Л. Лейдерман. — Екатеринбург, 1998 г. — С. 275—280.

Катэгорыя:Выкладчыкі Уральскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Выпускнікі Уральскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Паэты паводле алфавіта
Катэгорыя:Пісьменнікі Расіі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Пісьменнікі паводле алфавіта
Катэгорыя:Вікіпедыя:Біяграфіі сучаснікаў
Парламенцкія выбары на Фарэрскіх астравах (1918)

**Выбары ў Лёгтынг Фарэрскіх астравоў** — выбары ў прадстаўнічы орган Фарэрскіх астравоў, якія прайшлі 24 красавіка 1918 года. 

Упершыню жанчыны астравоў былі дапушчаны да галасавання. Нягледзячы на тое, што Партыя саюза набрала большасць галасоў, перамогу на выбарах атрымала Партыя самакіравання, якая набрала 11 мандатаў з 20.

## Вынікі выбараў 
## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* Løgtingið 150: hátíðarrit: 150 ár liðin, síðani Løgtingið varð endurstovnað. Hátíðarrit 3. Løgtingið. — Tórshavn: Løgtingið, 2003. — Ss. 78—79, 149—175.
* Waag, E. Val og valtøl 1906—1966. — Klakksvík: Egiđ forlag, 1967. — Ss. 1—12.

1918
Катэгорыя:1918 год на Фарэрскіх астравах
Катэгорыя:Падзеі 24 красавіка
Катэгорыя:Красавік 1918 года
Катэгорыя:Выбары 1918 года
Пратэсты ў Лівіі (2020)

**Пратэсты 2020 года ў Лівіі** — вулічныя пратэсты ў Лівіі. Пачаліся з нагоды дрэннага ўзроўня жылічна-камунальных паслуг на апошнім этапе грамадзянскай вайны. Акцыі прайшлі як на тэрыторыі, кантраляванай Урадам нацыянальнай згоды (Трыпалі, Місурата, Эз-Завія.

21 верасня ў Бенгазі працягнуліся пратэсты жыхароў, якія заклікалі да дэмакратыі і процідзеяння карупцыі.

## Зноскі 
Катэгорыя:2020 год у Лівіі
Катэгорыя:Пратэсты 2020 года
Катэгорыя:Жнівень 2020 года
Катэгорыя:Верасень 2020 года
Катэгорыя:Кастрычнік 2020 года
Алея Праведнікаў народаў свету (Бабруйск)

**Алея Праведнікаў народаў свету** — мемарыял у Бабруйску, размешчаны па вул. Сацыялістычнай, 119, каля будынка былой Аляксееўскай гімназіі (цяпер адзін з карпусоў гімназіі № 3).

## Апісанне 
Даўжыня алеі складае прыкладна 30 м. Уздоўж яе высаджаны 15 елак і вербаў. Побач пакладзена 15 валуноў, на якіх выгравіраваны імёны Праведнікаў народаў свету, якія паходзяць з Бабруйска і вёскі Шчадрын Жлобінскага раёна. У канцы Алеі знаходзіцца вялікі камень з чырвонага граніту вышынёй паўтары метры і шырынёй каля 2 м. Ён адначасова нагадвае і крону дрэва — сімвал працягу жыцця, і разбітае напалову сэрца — сімвал смутку і скрухі. На камяні надпіс на беларускай і яўрэйскай мовах: *«Праведнікам народаў свету, людзям, якія з рызыкай для ўласнага жыцця ратавалі яўрэяў у гады вайны»*. На адваротным боку памятнага знака пералік тых, на чые сродкі створаны мемарыял, — яўрэйскія арганізацыі Бабруйска, розныя фонды і асабістыя ахвяраванні.

## Літаратура 
* Аллея Праведников // Историко-культурное наследие Бобруйска. - Бобруйск, 2006. - С. 23.

## Спасылкі 
* Бабруйск. Алея Праведнікаў

Катэгорыя:2005 год у Бабруйску
Катэгорыя:Сацыялістычная вуліца (Бабруйск)
Катэгорыя:Помнікі Бабруйска
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Галіны Левінай
Катэгорыя:Помнікі Вялікай Айчыннай вайны ў Беларусі
Катэгорыя:Праведнікі народаў свету