open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Анатоль Міхайлавіч Фоміч

**Анатоль Міхайлавіч Фоміч** (,  — *невядома*) — беларускі савецкі гаспадарчы, дзяржаўны і палітычны дзеяч.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1925 годзе ў Бярэзіне. Член КПСС.

Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. З 1948 года — на гаспадарчай, грамадскай і палітычнай працы. У 1948—1983 гг. — інструктар ЦК ЛКСМ Беларусі (1948—1951), інструктар ЦК УЛКСМ (1951), загадчык аддзела сельскай моладзі (1951—1954), другі(1954—1956), першы (1956—1959) сакратар Мінскага абласнога камітэта ЦК ЛКСМБ, першы сакратар Нясвіжскага райкама КПБ (студзень 1959 — красавік 1961), памочнік дырэктара па кадрах і побыце (красавік 1961 — верасень 1962), сакратар парткама Мінскага завода аўтаматычных ліній (верасень 1962 — снежань 1965), старшыня Савецкага райвыканкама (снежань 1965 — чэрвень 1967), першы сакратар Савецкага райкама КПБ горада Мінска (чэрвень 1967 — сакавік 1968), першы намеснік загадчыка аддзела арганізацыйна-партыйнай работы ЦК КПБ (сакавік 1968 — снежань 1972), другі сакратар Мінскага абласнога камітэта КПБ (снежань 1972 — 1983). З 1983 года быў прызначаны старшынёй Дзяржаўнага камітэта БССР па працы.

Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Беларускай ССР 9-га і 10-га скліканняў, членам ЦК КПБ. Дэлегат XXV і XXVI з’ездаў КПСС.

Памёр пасля 1985 года.

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Першыя сакратары райкамаў КПБ
Катэгорыя:Члены ЦК КПБ
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 9-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 10-га склікання
Катэгорыя:Другія сакратары Мінскага абкама КП Беларусі
Катэгорыя:Старшыні раённых выканаўчых камітэтаў Беларусі
Асінагарадок (гарадзішча)

**Асінагарадок** — археалагічны помнік каля вёскі Асінагарадок Пастаўскага раёна Віцебскай вобласці.Гарадзішча знаходзіцца на паўднёва-заходняй ускраіне вёскі, на ўзгорку.

## Апісанне 
Мясцовая назва Гарадок. Пляцоўка памерам 130x70 м з крутымі паўднёвым і ўсходнім схіламі, заходні схіл пакаты, паўночны разбураны дарогай. Адкрыў у канцы XIX стагоддзя Ф. В. Пакроўскі, абследаваў у 1972 годзе Я. Г. Звяруга. Раскопкі не праводзіліся.

## Літаратура 
* Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал.: С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мінск : БелСЭ імя П. Броўкі, 1985. — С. 317—331.
* Помнікі археалогіі // Памяць: Пастаўскі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал.: Г. К. Кісялёў [і інш.]; уклад.: К. І. Козак, А. І. Кузняцоў; рэд.-склад. Г. К. Кісялёў; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : Белта, 2001. — С. 41-44.
* Пракаповіч, І. М. Ваколіцы Паставаў: помнікі прыроды, гісторыі і культуры з маршрутамі краязнаўчых вандровак / І. М. Пракаповіч. — Паставы : «Сумежжа», 2004. — 60 с. : іл.

Катэгорыя:Гарадзішчы Пастаўскага раёна
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Асінагарадок
Вайшкуны (курганны могільнік)

**Вайшкуны́** — курганны могільнік каля вёскі Вайшкуны Пастаўскага раёна Віцебскай вобласці. Размяшчаецца за 2 кіламетры на паўночны ўсход ад вёскі, ва ўрочышчы Гарэлы Бор.

## Апісанне 
Налічваецца 21 круглы насып дыяметрам ад 6 да 10 метраў, вышынёй ад 0,3 да 1,5 м. Пераважаюць курганы дыяметрам 7—9 м і вышынёй 0,5—1 м. Больш высокія — у цэнтральнай частцы могільніка, нізкія — у заходняй. Вакол большасці насыпаў ёсць раўкі з перамычкамі. Абследавалі ў 1938—1939 гадах Х. Цэгак-Галубовіч і У. Галубовіч. У 1975 годзе Я. Г. Звяруга раскапаў 9 курганоў ва ўсходняй і паўночнай частках могільніка. У курганах сабраны разнастайны пахавальны інвентар. Курганы датуюцца ІХ—ХІ стагоддзямі. Могільнік належаў балцкім плямёнам.

## Літаратура 
* 
* 
* Помнікі археалогіі // Памяць: Пастаўскі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал.: Г. К. Кісялёў [і інш.]; уклад.: К. І. Козак, А. І. Кузняцоў; рэд.-склад. Г. К. Кісялёў; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск: БЕЛТА, 2001. — С. 41—44.
* *Пракаповіч, І. М.* Ваколіцы Паставаў: помнікі прыроды, гісторыі і культуры з маршрутамі краязнаўчых вандровак / І. М. Пракаповіч. — Паставы : «Сумежжа», 2004. — 60 с.: іл.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Вайшкуны
Катэгорыя:Курганныя могільнікі Пастаўскага раёна
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Жукоўшчынскі сельсавет (Шаркаўшчынскі раён)

**Жуко́ўшчынскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мёрскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Жукоўшчына.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Полаўскі сельсавет** у складзе Шаркаўшчынскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Полава. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Жукоўшчына, сельсавет перайменаваны ў Жукоўшчынскі. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці. 17 красавіка 1962 года падчас скасавання Шаркаўшчынскага раёна тэрыторыя сельсавета падзелена паміж Мёрскім (12 населеных пунктаў: Абалонь, Агальніца Вялікая, Алашкі Вялікія, Алашкі Малыя, Грыблы, Жукоўшчына, Зямцы, Мельніца, Слабада, Сямёнавічы, Цагельня, Халопаўшчына) i Глыбоцкім (8 населеных пунктаў: Агальніца Малая, Алашкаўшчына, Асіннікі, Вінаграды, Крашнева, Навасёлкі, Полава і Пятровічы) раёнамі. 28 мая 1962 года сельсавет скасаваны, яго населеныя пункты ўвайшлі ў склад Пяліцкага сельсавета Мёрскага раёна (12 населеных пунктаў: Абалонь, Агальніца Вялікая, Алашкі Вялікія, Алашкі Малыя, Грыблы, Жукоўшчына, Зямцы, Мельніца, Слабада, Сямёнавічы, Цагельня, Халопаўшчына) і Белькаўскага сельсавета Глыбоцкага раёна (8 населеных пунктаў: Агальніца Малая, Алашкаўшчына, Асіннікі, Вінаграды, Крашнева, Навасёлкі, Полава, Пятровічы).

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 20 населеных пунктаў.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Мёрскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Шаркаўшчынскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1962 годзе
Прыз журы (Канскі кінафестываль)

**Прыз журы** () — трэцяя па значнасці ўзнагарода асноўнага конкурсу Канскага кінафестывалю пасля «Залатой пальмавай галіны» і Гран-пры. Узнагарода была ўпершыню прысуджана ў 1946 годзе пад назвай «Прыз міжнароднага журы». У 1951—1959, 1961—1966, 1995—1996 гадах узнагарода насіла назву «Спецыяльны прыз журы». У 1960 годзе, 1969—1995 гадах і з 1997 года па сённяшні дзень узнагарода носіць назву «Прыз журы».

Тройчы ўзнагароду атрымлівалі Кен Лоўч (1990, 1993, 2012) і Андрэа Арнольд (2006, 2009, 2016). Двойчы лаўрэатамі станавіліся Рэнэ Клеман (1946, 1954), Мікеланджэла Антаніёні (1960, 1962),  (1963, 1965),  (2000, 2003),  (2004, 2021).

## Лаўрэаты 
## Гл. таксама 
* Залатая пальмавая галіна
* Гран-пры Канскага кінафестывалю

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт Канскага кінафестывалю

Катэгорыя:Канскі кінафестываль
Катэгорыя:З’явіліся ў 1946 годзе
Жгоў

**Жгоў** () — горад у Польшчы, размешчаны за 12 км на поўдзень ад цэнтра Лодзі і за 140 км на паўднёвы захад ад Варшавы. Уваходзіць у склад Лудзкага Усходняга павета Лодзьскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Жгоў. Плошча 16,77 км². Насельніцтва 3,4 тыс. чалавек.
Гомель (курганны могільнік)

**Гомель** — курганныя могільнікі паблізу вёскі Гомель Полацкага раёна Віцебскай вобласці.

## Могільнік-1 
Знаходзіцца за 2 км на паўднёвы захад ад вёскі. Захаваліся 24 курганы, вышынёй 1-2 м, дыяметрам 6-10 м. Абследаваў у 1955 годзе Л. В. Аляксееў. У 1972 годзе Г. В. Штыхаў раскапаў адзін курган. Адносіцца да эпохі Кіеўскай Русі, датуецца XII—XIII стагоддзямі.

## Могільнік-2 
Знаходзіцца за 2 км на ўсход ад могільніка-1, у полі. Захаваліся 2 курганы. Вышыня аднаго кургана 3 м, дыяметр 16 м, другога — 2 м, дыяметр 10 м. Абследавалі ў 1955 годзе Л. В. Аляксееў, у 1972 годзе Г. В. Штыхаў. Раскопкі не праводзіліся.

## Літаратура 
* Археалагічнае вывучэнне Полацка // Памяць: Полацк : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал : Г. П. Пашкоў [і інш.]; склад. С. С. Чарняўская; навук. рэд.: Г. В. Штыхаў, С. В. Тарасаў; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : БелЭн, 2002. — С. 27-48
* Полацкі раён // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал.: С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мінск : БелЭн імя П. Броўкі, 1985. — С. 332—377.

Катэгорыя:Гомель (Полацкі раён)
Катэгорыя:Курганныя могільнікі Полацкага раёна
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Леакадзія Баляславаўна Зімнік

**Леакадзія Баляславаўна Зімнік** (, в. Чарняўцы, Мёрскі раён, Віцебская вобласць — ) — беларуская калгасніца, Герой Сацыялістычнай Працы (1971). Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР (1971—1975).

## Біяграфічныя звесткі 
З 1950 года — калгасніца сельгасарцелі «Гігант», затым звеннявая льнаводчага звяна калгаса імя Чапаева Міёрскага раёна. Званне Героя Сацыялістычнай Працы прысвоена 8 красавіка 1971 года.

## Літаратура 
* Зімнік Леакадзія Баляславаўна // Памяць : гісторыка-дакументальная хроніка Міёрскага раёна / рэдкал. Г. М. Маняк [і інш.]. — Мн., 1988. — С. 516.
 

Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 8-га склікання
Станіславоўскі сельсавет

**Станіславо́ўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шаркаўшчынскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Станіславова.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Пяліцкі сельсавет** у складзе Шаркаўшчынскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Пялікі. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці, з 20 студзеня 1960 года — Віцебскай вобласці. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Мёрскага раёна. 28 мая 1962 года да сельсавета далучана частка скасаванага Жукоўшчынскага сельсавета (12 населеных пунктаў: Абалонь, Агальніца Вялікая, Алашкі Вялікія, Алашкі Малыя, Грыблы, Жукоўшчына, Зямцы, Мельніца, Слабада, Сямёнавічы, Цагельня, Халопаўшчына). У 1963 годзе ў склад Белькаўскага сельсавета Пастаўскага раёна перададзены 11 населеных пунктаў: Абалонь, Агальніца Вялікая, Алашкі Вялікія, Алашкі Малыя, Грыблы, Жукоўшчына, Зямцы, Мельніца, Слабада, Сямёнавічы і Халопаўшчына. 7 чэрвеня 1966 года ў склад сельсавета з Белькаўскага сельсавета Пастаўскага раёна вернуты 11 населеных пунктаў (Абалонь, Агальніца Вялікая, Алашкі Вялікія, Алашкі Малыя, Грыблы, Жукоўшчына, Зямцы, Мельніца, Слабада, Сямёнавічы і Халопаўшчына). З 30 ліпеня 1966 года сельсавет у складзе адноўленага Шаркаўшчынскага раёна. У 1968 годзе ў склад Буйкаўскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Амбросенкі, Валожынкі, Крапіўнікі, Лазоўка і Паяначы). 23 кастрычніка 1970 года цэнтр сельсавета перанесены ў Станіславова, сельсавет перайменаваны ў Станіславоўскі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 18 населеных пунктаў. 7 жніўня 1979 года ў склад сельсавета з Дулінаўскага сельсавета перададзены 11 населеных пунктаў (вёскі Васюкі, Лабуці, Мішуты, Чуйкі, хутары Александрова, Востраў, Лапушына, Мар’янова, Мачулішча, Погар-Луцк і Юзіха). 16 кастрычніка 1989 года ў склад Валожынскага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (Альхоўцы, Галава, Дубавое, Лонск, Пялікі і Пятровічы). 10 кастрычніка 2013 года да сельсавета далучана частка скасаванага Валожынскага сельсавета (6 населеных пунктаў: аграгарадок Пялікі, вёскі Альхоўцы, Галава, Дубавое, Лонск, Пятровічы).

Насельніцтва Станіславоўскага сельсавета паводле перапісу 2009 года (17 населеных пунктаў) — 790 чалавек, з іх 92,3 % — беларусы, 4,4 % — рускія, 1,5 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года (23 населеныя пункты) — 978 чалавек.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Мёрскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Львоўская зямля

**Львоўская зямля** (, ) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Каралеўстве Польскім (з 1569 года — у Рэчы Паспалітай), частка Рускага ваяводства. Адміністрацыйны цэнтр — горад Львоў, там жа праходзілі сеймікі.

## Падзел 
* Львоўскі павет з цэнтрам у Львове: гродскае староства, дэпутацкі (земскі) і гаспадарскі сеймік;
* Жыдачыўскі павет з цэнтрам у Жыдачыве: гродскае староства.

Львоўскі стараста склікаў усю шляхту зямлі пад Глінянамі. Паветы абіралі 6 дэпутатаў для кароннага і скарбовага трыбуналаў на дэпутацкім і гаспадарчым сейміку.

## Межы 
Львоўская зямля межавала:
* на захадзе і паўднёвым захадзе — з Перамышльскай зямлёй;
* на паўночным захадзе — з Бэлзскай зямлёй;
* на поўначы — з Бускай зямлёй (належала да Бэлзскага ваяводства),
* на паўночным усходзе — з Валынскім ваяводствам;
* на паўднёвым усходзе — з Галіцкай зямлёй.

У склад Львоўскай зямлі як адміністрацыйнай адзінкі ўваходзіла таксама Жыдачыўская зямля (або Жыдачыўскі павет), з якой уласна Львоўская зямля межавала на поўдні.

У адпаведнасці з каралеўскай люстрацыяй, складзенай у 1676 годзе, ва ўсёй Львоўскай зямлі было 42 горада і 618 вёсак, у павеце (г.зн. у Жыдачыўскай зямлі) — яшчэ 9 гарадоў і 170 вёсак

Буйнейшыя гарады і мястэчкі:
* Гарохаў;
* Гліняны;
* Мэдэнічы;
* Мікалаеў;
* Мастыска;
* Алеска;
* Золачыў;
* Жураўна.

Катэгорыя:Рускае ваяводства
Каменьск

**Каменьск** () — горад у Польшчы, размешчаны за 75 км на поўдзень ад Лодзі і за 160 км на паўднёвы захад ад Варшавы. Уваходзіць у склад Радамшчанскага павета Лодзьскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Каменьск. Чыгуначная станцыя. Плошча 11,99 км². Насельніцтва 2,8 тыс. чалавек.
Шамшур

**Шамшур** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Анатоль Іванавіч Шамшур (1924—1943) — Герой Савецкага Саюза.
* Вячаслаў Вячаслававіч Шамшур (нар. 1942) — беларускі мастацтвазнаўца, мастак, педагог, прафесар, член Саюза мастакоў Беларусі.
Ульяна Феакцістаўна Крышталевіч

**Ульяна Феакцістаўна Крышталевіч** () — беларускі дзяржаўны дзеяч. Герой Сацыялістычнай Працы (1973).

## Біяграфія 
Нарадзілася ў в. Зачарэўе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі (цяпер — Мёрскі раён Віцебскай вобласці).

Удзельніца партызанскага руху ў Беларусі ў гады Вялікай Айчыннай вайны. З 1944 года — на камсамольскай, савецкай, партыйнай і гаспадарчай рабоце ў Міёрскім, Браслаўскім і Пліскім раёнах, у 1967—1974 гадах — першы сакратар Докшыцкага райкама КПБ. З 1974 года — намеснік Міністра сацыяльнага забеспячэння БССР.

Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1959—1967 гадах, Вярхоўнага Савета СССР у 1970—1974 гадах.

Званне Героя Сацыялістычнай Працы прысвоена за поспехі ў сацыялістычным спаборніцтве.

У 1995 годзе паставіла свой подпіс пад лістамі, змешчанымі ў газеце «Звязда», якія заклікалі да змены дзяржаўных сімвалаў і надання рускай мове статусу дзяржаўнай.

Жыла ў Мінску.

Памерла 11 снежня 2017 года.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Крышталевіч Ульяна Феакцістаўна // Памяць : гісторыка-дакументальная хроніка Міёрскага раёна / рэдкал. Г. М. Маняк [і інш.]. — Мн., 1988. — С. 516.
* Кришталевич, У. Ф. Ульяна, обыкновенный человек / У. Ф. Кришталевич; беседовала И. Гуринович // Советская Белоруссия. — 2004. — 12 нояб.

Катэгорыя:Партызаны Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 5-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 6-га склікання
Катэгорыя:Першыя сакратары райкамаў КПБ
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 8-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 12-га склікання
Катэгорыя:Члены ЦК КПБ
Катэгорыя:Члены Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР
Катэгорыя:Намеснікі міністраў БССР
Вячаслаў Вячаслававіч Шамшур

**Вячаслаў Вячаслававіч Шамшур** (нар. , в. Пціцкія, Мёрскі раён, Віцебская вобласць) — беларускі мастацтвазнаўца, мастак, педагог, прафесар, член Саюза мастакоў Беларусі.

## Біяграфія 
Закончыў сярэднюю школу ў Міёрах, мастацка-графічны факультэт Віцебскага педінстытута (1970), аспірантуру Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН БССР (1978). Працуе ў Віцебскім дзяржаўным універсітэце з 1970 года, дацэнт з 1984 года, прафесар з 1993 года. Загадчык кафедры методыкі прыкладнога выяўленчага мастацтва.

## Навуковая дзейнасць 
Друкуецца ў перыядычных выданнях з 1977 года. Адзін з першых беларускіх даследчыкаў творчасці Малевіча, Шагала, Лісіцкага і іншых мастакоў паслярэвалюцыйнага Віцебска. Аўтар манаграфіі «Аб агітацыйна-афармленчым мастацтве Беларусі» (1989), раздзела 6-га тома «Гісторыі беларускага мастацтва», шэрагу навуковых артыкулаў у перыядычным друку па этнаграфіі і мастацтве Беларусі, метадычных і навучальных дапаможнікаў.

## Творчасць 
Удзельнік мастацкіх выстаў з 1986 года. Працуе ў станковай графіцы (пейзаж, партрэт, нацюрморт). Стварыў серыю графічных прац «Дарога на Міёры», «Віцебск і Віцебшчына», шмат асобных карцін — «Зімовыя карцінкі» (1986), «Хутка ў вырай» (1987), «Забавы дзяцінства. Калаўрот» (1987), «Аколіца» (1988), «Велікодная раніца» (1990), «Вячэрняя літургія» (1996) і інш. Творы вызначаюцца выразнасцю пластычнай мовы, нацыянальным каларытам, эмацыянальным настроем.

Вялікае месца ў творчасці мастака займаюць матывы роднай Міёршчыны.

## Узнагароды 
Узнагароджаны Ганаровай граматай Міністэрства асветы БССР, значком «Выдатнік народнай асветы».

## Літаратура 
* Шамшур Вячаслаў Вячаслававіч // Памяць : гісторыка-дакументальная хроніка Міёрскага раёна / рэдкал. Г. М. Маняк [і інш.]. — Мн., 1988. — С. 549.

Катэгорыя:Мастакі Беларусі
Катэгорыя:Мастацтвазнаўцы Беларусі
Смірын

**Смірын** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Ілья Юльевіч Смірын (нар. 1968) — беларускі і ізраільскі шахматыст, гросмайстар(1990).
* Майсей Мендзелевіч Смірын (1895—1975) — навуковец-гісторык.
Майсей Мендзелевіч Смірын

**Майсей Мендзелевіч Смірын** (, Дзісна — , Масква) — навуковец-гісторык.

## Біяграфія 
У Дзісне атрымаў першапачатковую адукацыю, закончыў гімназію. Працаваў загадчыкам РАНА на Смаленшчыне, адначасова з’яўляўся выкладчыкам у працоўнай школе. У 1921 годзе паступіў у Смаленскі інстытут народнай адукацыі, потым пераводзіцца на факультэт грамадскіх навук Маскоўскага ўніверсітэта. Прадоўжыць адукацыю ў Расійскай Акадэміі навук і аспірантуры на кафедры ўсеагульнай гісторыі. Паспяхова закончыўшы яе, працаваў у 1930—1934 гадах выкладчыкам усеагульнай гісторыі ў педагагічным інстытуце ў г. Горкі.

У 1935—1940 гадах узначальвае кафедры ўсеагульнай гісторыі ў Маскоўскім педінстытуце імя У. I. Леніна і педінстытуце імя К. Лібкнехта. У 1937 годзе абараняе кандыдацкую дысертацыю на тэму «Аграрныя адносіны ў паўднёва-заходняй Германіі ў XV—XVI стст.» 3 1938 года з’яўляецца старшым навуковым супрацоўнікам сектара гісторыі сярэдніх вякоў Інстытута гісторыі Акадэміі навук СССР. 3 1938 года працуе дацэнтам, з 1946 года — прафесарам кафедры гісторыі сярэдніх вякоў Маскоўскага ўніверсітэта. У гэтым жа годзе абараняе доктарскую дысертацыю «Томас Мюнцэр і Вялікая сялянская вайна ў Германіі». 3 гэтага года ён з’яўляецца адказным сакратаром навуковага зборніка «Сярэднія вякі».

## Навуковая дзейнасць 
Першыя навуковыя артыкулы з’явіліся ў 1927 годзе. Асноўная тэма навуковай дзейнасці была прысвечана гісторыі рэфармацыі і сялянскай вайны ў Германіі XVI стагоддзя. У шматлікіх навуковых часопісах друкаваліся яго артыкулы, прысвечаныя гісторыі Германіі XVI ст.

У 1947 г. выходзіць фундаментальная праца «Народная рэфармацыя Томаса Мюнцэра і Вялікая сялянская вайна», якая затым была перакладзена і выдадзена на польскай, нямецкай і 5-я глава на італьянскай мовах. У 1952 годзе выходзіць кніга «Нарысы гісторыі палітычнай барацьбы ў Германіі перад Рэфармацыяй», якая таксама была перакладзена на нямецкую мову. Асобнай брашурай у ГДР выйшла «Гістарыяграфія Вялікай сялянскай вайны».

З’яўляецца аўтарам шматлікіх артыкулаў, прысвечаных Германіі, у разнастайных энцыклапедыях як у СССР, так і за мяжой. Прымае ўдзел у напісанні і рэдагаванні шэрагу падручнікаў па гісторыі сярэдніх вякоў. Адна з апошніх кніг «Да гісторыі ранняга капіталізму ў Германіі» выйшла ў 1969 г.

## Узнагароды 
У 1947 годзе за высокія навуковыя дасягненні быў адзначаны Дзяржаўнай прэміяй 2-й ступені, а ў ГДР атрымаў ганаровае званне доктара філасофіі. Узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга і шматлікімі медалямі.

## Літаратура 
* Смірын Маісей Мендзелевіч // Памяць : гісторыка-дакументальная хроніка Міёрскага раёна / рэдкал. Г. М. Маняк [і інш.]. — Мн., 1988. — С. 538—539.
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Выпускнікі МДУ
Катэгорыя:Члены Акадэміі навук ГДР
Катэгорыя:Гісторыкі СССР
Аляксей Аляксеевіч Кузьмін

**Аляксей Аляксеевіч Кузьмін** (, в. Чакмары, Мурашынскі раён, Кіраўская вобласць, РСФСР — ) — беларускі і расійскі артыст аперэты. Заслужаны артыст РСФСР (1982).

## Біяграфічныя звесткі 
Пасля заканчэння ў 1967 годзе Дзяржаўнага інстытута тэатральнага мастацтва імя А. В. Луначарскага прыйшоў у трупу Валгаградскага тэатра музычнай камедыі. Акрамя працы ў тэатры Аляксей Кузьмін выкладаў у Валгаградскім вучылішчы мастацтваў майстэрства акцёра і сцэнічны рух, выступаў на мясцовым тэлебачанні. У 1970 годзе артыст граў у Маскоўскім тэатры аперэты ў спектаклі «Сільва». 

Далучыўся да трупы Дзяржаўнага тэатра музычнай камедыі Беларусі ў 1984 годзе. Сярод роляў, выкананых на сцэне тэатра: Дзядзька Саша («Нябесны ціхаход»), Дон Атава («Дон Жуан у Севільі»), Філіп Ла-Турэта («Баядэра»), Князь Леапольд Валерсхейм («Каралева Чардаш» І. Кальмана), Князь Баргезэ («Капялюш Напалеона» О. Штрауса), Барон Зэта, Негуш («Вясёлая ўдава» Ф. Легара), Рэнар («Прынцэса цырка» І. Кальмана), Папакода, сенатар Дэляква, Герцаг Урбіна («Ноч у Венецыі» І. Штрауса), Аляксандр («Бяда ад далікатнага сэрца» А. Шарамецьева), Эдрыен («Міліянерка» Я. Глебава), Стэфенсен («Пэпі» В. Дашкевіча), Георг Стан («Вольны вецер» І. Дунаеўскага), Зупан («Марыца» І. Кальмана), Док («Вестсайдская гісторыя» на музыку Л. Бернстайна), Граф Румянцаў («Юнона» і «Авось» А. Рыбнікава), Тата Карла («Бураціна.by» А. Рыбнікава) і шматлікіх іншыя.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* musicaltheatre.by 

Катэгорыя:Заслужаныя артысты РСФСР
Катэгорыя:Акцёры тэатра Беларусі
Катэгорыя:Акцёры СССР
Маскоўскі тэатр аперэты

**Маскоўскі дзяржаўны акадэмічны тэатр аперэты** () — музычны тэатр у Маскве, першы дзяржаўны тэатр аперэты ў СССР. Размешчаны па адрасе: вул. Вялікая Дзмітраўка, дом 6. У рэпертуары тэатра — класічная і сучасная аперэта, мюзіклы. Маскоўскі тэатр аперэты адкрыўся як дзяржаўны 24 лістапада 1927 года — гэты дзень афіцыйна лічыцца датай заснавання тэатра. Адным з заснавальнікаў тэатра быў Рыгор Ярон.

Катэгорыя:Тэатры Масквы
Катэгорыя:Цвярскі раён
Катэгорыя:З’явіліся ў 1927 годзе
Катэгорыя:1927 год у Маскве
Галіцкая зямля

**Галіцкая зямля** (, ) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Каралеўстве Польскім (з 1569 года — у Рэчы Паспалітай), частка Рускага ваяводства.

Адміністрацыйны цэнтр — горад Галіч, соймікі да 1564 года праходзілі ў Судовай Вішні, пасля — таксама ў Галічы. Галіцкі староста склікаў усю шляхту зямлі пад Галічам. Паветы абіралі 6 дэпутатаў для кароннага і скарбовага трыбуналаў на дэпутацкім і гаспадарчым сойміку.

Тэрытарыяльна-палітычнае ўтварэнне з такой назвай пачало складацца на гэтых тэрыторыях яшчэ у першай палове XII стагоддзя з Перамышльскага, Звенігародскага і Тэрэбаўлянскага княстваў. З XII стагоддзя адбыўся ўздым Галіча, які прыйшоў у заняпад пасля мангола-татарскага нашэсця 1240-х гадоў.

## Падзел 
### Паветы 
* Галіцкі павет з цэнтрам у Галічы: гродскае староства, соймік з 1564 года;
* Тэрэбавельскі павет з цэнтрам у Тэрэбоўлі: гродскае староства;
* Каламыйскі павет з цэнтрам у Каламыі.

### Староствы 
* Каламыйскае (Каламыя);
* Тлумацкае (Тлумач);
* Рагатынскае (Рагатын);
* Калушскае (Калуш);
* Снятынскае (Снятын);
* Бучацкае (Бучач);
* Салотвінскае (Салотвін);
* Краснапольскае (Краснопаль);
* Магільніцкае (Магільна);
* Яблуніўскае (Яблуніў);
* Буцніўскае (Буцніў).

Катэгорыя:Рускае ваяводства
Мікалай Іванавіч Накоўнік

**Мікалай Іванавіч Накоўнік** (, в. Накоўнікі, Дрысенскі павет, Віленская губерня — , Ленінград) — беларускі савецкі вучоны. Доктар геолага-мінералагічных навук (1947), прафесар (1952).

## Біяграфія 
У 1930 годзе скончыў геалагічны факультэт Ленінградскага ўніверсітэта. У перыяд з 1924 года па 1936 год — навуковы супрацоўнік Геалкама-ЦНДГРІ, з 1931 года па 1938 год — асістэнт, дацэнт Ленінградскага горнага інстытута; з 1936 года да 1940 год — старшы навуковы супрацоўнік Геалагічнага інстытута АН СССР.

Падчас Вялікай Айчыннай вайны (1941—1945) — геолаг Уральскага і Заходне-Сібірскага геалагічнага ўпраўлення. З 1949 года па 1951 год — геолаг Казахскага геалагічнага ўпраўлення. З 1951 года па 1953 год — дацэнт і прафесар, загадчык кафедры петраграфіі Казахскага дзяржаўнага ўніверсітэта. З 1953 года па 1955 год — прафесар Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (геолага-геаграфічны факультэт).

Памёр Мікалай Іванавіч у 1975 годзе ў Ленінградзе.

## Навуковая дзейнасць 
Праводзіў геалагічныя даследаванні ў Казахстане, на Урале, у Заходняй Сібіры. Адкрыў буйныя радовішчы малібдэна, вальфраму, медзі, кобальту, распрацаваў метадычныя прыёмы вывучэння горных парод.

Мікалай Іванавіч Накоўнік унёс вялікі ўклад у стварэнне мінеральна-сыравіннай базы СССР і Казахстана.

## Узнагароды 
Узнагароджаны 2 ордэнамі, медалямі.

## Літаратура 
* Накоўнік Мікалай Іванавіч // Беларуская Савецкая Энцыклапедыя : у 12 т. / рэдкал.: П. У. Броўка [і інш.]. — Мінск, 1973. — Т. 7 : Манцякі-Паддубічы. — С. 379.
* Накоўнік Мікалай // Памяць : гісторыка-дакументальная хроніка Міёрскага раёна / рэдкал. Г. М. Маняк [і інш.]. — Мн., 1988. — С. 532—534.

Катэгорыя:Памерлі ў Санкт-Пецярбургу
Катэгорыя:Геолагі СССР
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Верхнядзвінскім раёне
Распаўсюджванне COVID-19 у Нагорным Карабаху

20 сакавіка 2020 года міністэрства замежных справаў непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі прыняло рашэнне абмежаваць візіты ў краіну дэлегацый і асобных асоб, а таксама прадастаўленне дазволу на ўезд замежным грамадзянам дзеля барацьбы з каранавіруснай інфекцыяй COVID-19.

26 сакавіка Арменія закрыла мяжу з рэспублікай для прадухілення распаўсюджвання віруса ў непрызнаную дзяржаву, у якой 31 сакавіка намячаліся выбары.

7 красавіка міністэрства аховы здароўя Нагорна-Карабахскай Рэспублікі паведаміла аб першым пацверджаным выпадку заражэння каранавірусам у аднаго з жыхароў вёскі Мірык Кашатагскага раёна.

Станам на 2021 год у краіне зафіксавана 2749 выпадкаў заражэння, у тым ліку 30 смерцяў.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт МАЗ Нагорна-Карабахскай Рэспублікі  
* 

Катэгорыя:Пандэмія COVID-19
Катэгорыя:2020 год у Нагорна-Карабахскай Рэспублікі
Мікалай Нілавіч Крыўко

**Мікалай Нілавіч Крыўко** (, в. Манякова, Мёрскі раён, Віцебская вобласць — ) — беларускі вучоны-мовазнавец.

## Біяграфія 
Пасля заканчэння Дзісенскай сярэдняй школы ў 1968 годзе паступіў на беларускае аддзяленне філалагічнага факультэта Магілёўскага дзяржаўнага педінстытута і праз чатыры гады стаў навуковым супрацоўнікам аддзела лексікалогіі і лексікаграфіі Інстытута мовазнаўства імя Якуба Коласа Акадэміі навук Беларусі ў Мінску.

У 1997 годзе прысвоена акадэмічнае вучонае званне вядучага навуковага супрацоўніка.

## Навуковая дзейнасць 
У 1985 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю «Ацэначныя найменні асоб у гаворках Міёрскага раёна Віцебскай вобласці». Актыўна ўдзельнічаў у стварэнні 2-томнага акадэмічнага выдання «Руска-беларускага слоўніка». Прымаў удзел у падрыхтоўцы фундаментальных калектыўных прац, такіх як «Беларуска-рускі слоўнік», пяцітомны ў шасці кнігах «Тлумачальны слоўнік беларускай мовы», пяцітомны «Лексічны атлас беларускіх народных гаворак». З’яўляецца сааўтарам і адным з навуковых рэдактараў «Русско-белорусского словаря для военных», «Тлумачальнага слоўніка беларускай літаратурнай мовы».

Каля 250 навуковых, навукова-папулярных і энцыклапедычных публікацый па пытаннях лексікалогіі, лексікаграфіі, культуры мовы, анамастыкі, дыялекталогіі, гісторыі мовазнаўства і іншых выйшла з-пад яго пяра. За дзесяцігоддзі творчай працы стварылася картатэка, якая змяшчае 378 тысяч картак слоў і фразеалагізмаў. На аснове яе рыхтуецца да друку шматтомны «Слоўнік Дзісеншчыны», які будзе змяшчаць прыкладна 70 тысяч слоў і фразеалагізмаў.

## Узнагароды 
За вялікі ўклад, унесены ў стварэнне гэтага выдання, стаў лаўрэатам прэміі Нацыянальнай акадэміі (1997).

## Літаратура 
* Кенька, М. Вучоны-мовазнавец / М. Кенька // Міёрскія навіны. — 2004. — 10 жн.

Катэгорыя:Мовазнаўцы Беларусі
Клод Рыш

**Клод Рабер Рыш** (; , , Францыя — , , Францыя) — французскі акцёр, вядомы, пераважна, дзякуючы яркім эпізадычным ролям. Лаўрэат прэміі «Сезар» за найлепшую мужчынскую ролю (1993).

## Біяграфія 
Клод Рыш запісаўся на акцёрскія курсы Шарля Дзюлена насуперак жаданню бацькоў, якія хацелі, каб ён стаў страхавым агентам. Пасля курсаў Дзюлена ён з лёгкасцю паступіў у кансерваторыю. Кінадэбют акцёра адбыўся ў фільме Рэнэ Клера «Вялікія манеўры». Да пачатку 1960-х гадоў Рыш быў заняты ў ролях другога плана, пакуль Жан Рэнуар не даверыў яму буйную ролю ў фільме «Прышпілены капрал», дзе яго партнёрамі па здымках былі такія маладыя зоркі, як Жан-П’ер Касель і Клод Брасёр.

У 1963 годзе Клод Рыш быў запрошаны Жоржам Лотнерам карціну «Дзядзечкі-гангстары». Пасля былі працы «Сягоння вечарам ці ніколі» Мішэля Дэвіля, «Д’ябал і дзесяць запаведзяў» Жульена Дзювіўе, «Паплечнікі стакроткі» Жан-П’ера Макі.

У той жа час Рыш працягваў граць і ў тэатральных пастаноўках, у тым ліку і па ўласных п’есах. У 1980-я гады акцёр пачаў выбарачна ставіцца да прапаноў і ў 1992 годзе атрымаў прэмію «Сезар» за ролю ў карціне «Вячэра» Эдуара Малінаро.

Далей ролі другога плана зрабіліся асноўнымі ў яго кінабіяграфіі. Ён з’яўляўся ў карцінах «Дочкі д’Артаньяна», «Калядны пірог», у «Астэрыкс і Абелікс: місія Клеапатра» і ў іншых фільмах.

У 2008 годзе за працу ў фільме «На Бога спадзявайся, але і сам старайся» акцёр ізноў быў намінаваны на «Сезар».

Катэгорыя:Акцёры Францыі
Катэгорыя:Акцёры XX стагоддзя
Катэгорыя:Акцёры XXI стагоддзя
Міёрскія навіны

**«Міёрскія навіны»** — раённая газета Міёрскага раёна Віцебскай вобласці. Выдаецца з 1941 года. Заснавальнікі: Міёрскі раённы выканаўчы камітэт і Міёрскі раённы Савет дэпутатаў.

## Гісторыя 
У маі 1941 года пачала выходзіць газета «Бальшавіцкая трыбуна» тыражом 1500 экзэмпляраў. У гады вайны яны выдавалася пад назвай «Кліч партызана» на базе партызанскай брыгады імя Калініна ў паходнай друкарні.

5 снежня 1944 года газета выйшла пад назвай «Бальшавіцкая трыбуна» і захоўвала яе да 25 снежня 1952 года, калі была перайменавана ў «Зару камунізму». З 1 мая 1962 года набыла імя «Сцяг працы». З 1 студзеня 2002 года газета называецца «Міёрскія навіны».

## Рэдактары 
* Міхаіл Раманавіч Шляхценка (з 1941)
* Пётр Акімавіч Клінаў
* Наталія Леанідаўна Станкевіч

## Літаратура 
* Папар, С. Радовішчы неспазнанага / С. Папар // Культура. — 2001. — № 25-26 (30 чэрвеня — 6 ліпеня). — С. 19.

Катэгорыя:Газеты Беларусі
Катэгорыя:Культура Мёрскага раёна
Катэгорыя:Газеты на беларускай мове
Катэгорыя:Газеты на рускай мове
Катэгорыя:1941 год у Беларусі
Джын Сіберг

**Джын Дораці Сіберг** (; , Маршалтаўн, Аява, ЗША — , , Францыя) — амерыканская актрыса, шмат працавала ў Еўропе, пераважна ў Францыі, дзе, здымалася ў фільмах рэжысёраў Жан-Люка Гадара, Клода Шаброля і іншых, стала адным з сімвалаў французскай новай хвалі. З фільмаў з яе ўдзелам найбольш вядомая кінакарціна «На апошнім дыханні» (1960).

Катэгорыя:Актрысы ЗША
Катэгорыя:Актывісты руху за правы афраамерыканцаў
Катэгорыя:Самазабойцы
Катэгорыя:Актрысы XX стагоддзя
Гарэль

**Гарэль** — прозвішча, тапонім.

## Прозвішча 
* Луі Гарэль — французскі акцёр, сцэнарыст і рэжысёр
* Філіп Гарэль — французскі акцёр, кінарэжысёр, сцэнарыст

## Тапонім 
* Гарэль (камуна)
Зацюканы апостал (фільм)

**«Зацюканы апостал»** — беларускі тэлевізійны фільм, зняты на Беларускім тэлебачанні ў 1983 годзе.
## Сюжэт
Паводле аднайменнага твора Андрэя Макаёнка.
## У ролях
## Здымачная група
*рэжысёр-пастаноўшчык — Барыс Луцэнка
*аператар-пастаноўшчык — Анатоль Сцяпанаў
*мастак-пастаноўшчык — Уладзімір Чарнышоў
*гукарэжысёр — Н. Гапачка
*кампазітар — А. Янчанка
*аператар — В. Леановіч
*майстар па асвятленню — Б. Баравік
*мастак па касцюмах — Б. Грын
*мастак па грыму — М. Ражкоў
*асістэнт рэжысёра — З. Пейсаховіч
*адміністратар — Д. Аўдзеева
*інжынеры відэазапісу — М. Станчык, І. Клыс, В. Аўхімовіч, І. Трус, А Мяжэвіч, А Чуйкоў
*рэдактар — В. Данілевіч
*дырэктары — В. Гарабурда, С. Шапялевіч

## Спасылкі
*

Катэгорыя:Фільмы на беларускай мове
Катэгорыя:Тэлевізійныя фільмы Беларусі
Катэгорыя:Экранізацыі літаратурных твораў
Лісце каштанаў (фільм)

**«Лісце каштанаў»** — беларускі тэлевізійны фільм, зняты на Беларускім тэлебачанні ў 1981 годзе.
## Сюжэт
Паводле аповесці Уладзіміра Караткевіча.
## Ролі выконвалі
## Здымачная група
*аўтар інсцэніроўкі — В. Чанін
*рэжысёр-пастаноўшчык — У. Забела
*аператар-пастаноўшчык — У. Андронаў
*мастак-пастаноўшчык — Б. Кавецкі
*кампазітар — Г. Вагнер
*гукарэжысёры — Т. Аразаліева, Ю. Галачкін
*рэжысёр — С. Гардзейчык
*аператары — У. Шчаслівы, У. Шакаў, А. Новікаў
*асістэнт рэжысёра — А. Хоміч
*грымёр — А. Тонкі
*адміністратар — А. Кузняцова
*рэдактары — В. Нікіфаровіч, Д. Падбярэзскі

## Спасылкі
*

Катэгорыя:Фільмы на беларускай мове
Катэгорыя:Тэлевізійныя фільмы Беларусі
Катэгорыя:Экранізацыі твораў Уладзіміра Караткевіча
Катэгорыя:Фільмы СССР 1981 года
Серж Генсбур

**Серж Генсбур** (, сапраўднае імя — **Люсьен Гінзбург**, ; , , Трэцяя Французская Рэспубліка — , , Францыя) — французскі паэт, кампазітар, аўтар і выканаўца песень, акцёр, кінарэжысёр і кінасцэнарыст. Лічыцца адной з самых важных фігур у сусветнай папулярнай музыцы. У Францыі яго творчасць носіць легендарны характар і ён з’яўляецца адным з самых шанаваных музыкантаў.

Асобныя песні Генсбура на беларускую мову пераклаў Андрэй Хадановіч.

## Спасылкі 
* Тысяча дробязяў. Песні 

Катэгорыя:Артыстычныя псеўданімы
Катэгорыя:Паэты Францыі
Катэгорыя:Акцёры Францыі
Катэгорыя:Кампазітары Францыі
Катэгорыя:Кінарэжысёры Францыі
Катэгорыя:Аўтары-выканаўцы
Катэгорыя:Шансанье
Катэгорыя:Памерлі ад інфаркту міякарда
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Сезар» за найлепшую музыку
Жак Дзютрон

**Жак Дзютрон** (; , , Францыя) — французскі рок-музыкант і кінаакцёр, папулярны ў 1960-х — 1970-х гадах. Выконваў песні на стыку французскага попа, гаражнага року і псіхадэлічнага року. Лаўрэат прэміі «Сезар» (1992) за ролю Вінцэнта Ван Гога ў аднайменным біяграфічным фільме Марыса Піялы.

Згодна з All Music Guide, Дзютрон з’яўляецца «адным з самых папулярных выканаўцаў у франкамоўным свеце», хоць ён «застаецца малавядомым у ангельскамоўных краінах». У 1991 годзе яго сінгл «Il est cinq heures, Paris s'éveille» (1968) быў прызнаны найлепшым франкамоўным сінглам усіх часоў па апытанні музычных крытыкаў.

Пачаў сольную кар’еру ў 1966 годзе, доўгі час (да 1975 года) супрацоўнічаў з паэтам Жакам Ланцманам. З 1973 года пачаў акцёрскую кар’еру. Таксама пісаў песні для іншых выканаўцаў. Песні Дзютрона ў розны час выконваліся Ванэсай Парадзі, Mungo Jerry, Сільві Вартан, Сержам Генсбурам і іншымі.

Жонка — спявачка Франсуаза Ардзі. Сын Тама — гітарыст.

## Дыскаграфія 
**Студыйныя альбомы**

* *Jacques Dutronc* (1966)
* *Jacques Dutronc* (1968)
* ''L'opportuniste* (1968)
* *Le responsable* (1969)
* *Jacques Dutronc 71* (1971)
* *Jacques Dutronc 72* (1972)
* *Jacques Dutronc 75* (1975)
* *Guerre et pets* (1980)
* *C'est pas du bronze* (1982)
* *C. Q. F. Dutronc* (1987)
* *Brèves rencontres* (1995)
* *Madame l'existence'' (2003)
**Заўвагі**

Катэгорыя:Акцёры Францыі
Катэгорыя:Музыканты Францыі
Катэгорыя:Спевакі і спявачкі Францыі
Зашрубка

**За́шрубка**, **адкру́тка**, **шру́бнік** — прылада, прызначаная для адшрубоўвання і закручвання шрубаў і іншых дэталяў з разбярствам, на галоўцы якіх маецца шліц (паза). Найпрасцейшая зашрубка ўяўляе сабой звычайна стрыжань з лязом (джалам), якое пры працы ўстаўляюць у шліц, іншы канец стрыжня забяспечаны драўлянай або пластмасавай дзяржальняй.

У залежнасці ад тыпу шліца на галоўцы дэталі выкарыстоўваюцца зашрубкі з рознымі тыпамі лёзаў.

## Змены канструкцыі 
Сустракаюцца ніжэй пералічаныя змены канструкцыі.

### Храпавы механізм 
Больш складаным варыянтам зашрубкі з’яўляецца *зашрубка з храпавым механізмам*, дзякуючы якому стрыжань з лязом вольна пракручваецца ў дзяржальні ў адным напрамку. Такая канструкцыя дазваляе працаваць зашрубкай, не адрываючы рукі ад дзяржальні і не вымаючы лязо зашрубкі з шліца дэталі. У залежнасці ад выконваемых функцый (адшрубоўвання або закручвання) патрабуецца змяніць напрамак пракручвання стрыжня і храпавы механізм забяспечваецца для гэтага рычажком-перамыкальнікам.

### Дыэлектрычнае пакрыццё 
Выкарыстоўваецца пры рабоце з абсталяваннем, якое знаходзіцца пад напругай. У гэтым выпадку выраб пакрываюць адмысловым ізалявальным пакрыццём. Такая ізаляцыя разлічваецца на ўстаноўленыя мяжы напружання. На ручцы гэта паказваецца ў маркіроўцы.

### Зашрубка са зменным наканечнікам 
Выпускаюцца таксама *ўніверсальныя зашрубкі*, якія ўяўляюць сабой дзяржальню (з храпавым механізмам або без яго), да якой магчыма далучыць (з дапамогай цанткавага заціску, магнітнай шасціграннай пазы або іншым спосабам) цэлы набор джалаў пад розныя тыпы і памеры шліцаў.

### Корба 
Ужываюць і механічныя зашрубкі, якія ўстаўляюцца ў патрон корбы.

### Электрычная зашрубка 
Развіццём ідэі зашрубкі з’яўляецца *акумулятарная электразашрубка*.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Слясарныя інструменты
Катэгорыя:Мантажныя прылады
Цада (Кіпр)

**Цада** () — населены пункт у Рэспубліцы Кіпр.

Знаходзіцца на сярэдняй вышыні 615 метраў і атрымлівае сярэднюю колькасць ападкаў 610 мм. Знаходзіцца прыкладна за 10 км ад горада Пафас. З-за сваёй вышыні Цада мае мяккі клімат. Насельніцтва складае каля 1000 жыхароў.

## Зноскі 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Населеныя пункты Кіпра
Клод Брасёр

**Клод Брасёр** (, сапраўднае прозвішча **Эспінас**, ; нар. , Нёі-сюр-Сен, Францыя) — французскі акцёр. Сын акцёра П’ера Брасёра і актрысы Адэт Жуаё, запазычыў псеўданім бацькі. Двухразовы лаўрэат прэміі «Сезар» у 1977 і 1980 гадах. Кавалер ордэна Ганаровага легіёна (2008).

Досыць паспяхова займаўся аўтаспортам і ў 1983 годзе перамог на ралі-марафоне «Парыж-Дакар» у класе аўтамабіляў, быў штурманам у Жакі Ікса.

## Фільмаграфія 
* (1963) «Дражэ з перцам» — сантэхнік

Катэгорыя:Бабслеісты Францыі
Катэгорыя:Аўтагоншчыкі Францыі
Катэгорыя:Акцёры Францыі
Унееў

**Унееў** () — горад у Польшчы, размешчаны за 55 км на паўночны захад ад Лодзі і за 170 км на  захад ад Варшавы. Уваходзіць у склад Паддэмбіцкага павета Лодзьскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Унееў. Плошча 12,23 км². Насельніцтва 3 тыс. чалавек. 

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы
Шадак

**Шадак** () — горад у Польшчы, размешчаны за 35 км на захад ад цэнтра Лодзі і за 160 км на  захад ад Варшавы. Уваходзіць у склад Здуньскавольскага павета Лодзьскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Шадак. Чыгуначная станцыя. Плошча 17,93 км². Насельніцтва 2 тыс. чалавек.
Джэвіца

**Джэвіца** () — горад у Польшчы, размешчаны за 110 км на паўднёвы ўсход ад Лодзі і за 100 км на  паўднёвы захад ад Варшавы. Уваходзіць у склад Апачынскага павета Лодзьскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Джэвіца. Чыгуначная станцыя. Плошча 4,9 км². Насельніцтва 3,9 тыс. чалавек.
Hyundai Accent

**Hyundai Accent** — гэта кампактны аўтамабіль B класа вытворчасці паўднёвакарэйскай кампаніі Hyundai Motor Company. Выпускаецца з 1994 года. Даступны ў Паўднёвай Карэі, Індыі, Турцыі, Беларусі, Расіі, Украіне, Пакістане, Казахстане і Іране. 

У некаторых краінах гэтая мадэль называецца **Verna**, у Расіі яна прадаецца пад назвай **Hyundai Solaris**.

## Першае пакаленне (1994—1999) 
thumb|

;Бяспека

## Другое пакаленне (2000—2005) 
thumb|
У 1999 годзе было прадстаўлена другое пакаленне Accent. Новае пакаленне прыкметна дадало ў габарытах, аўтамабіль стаў шырэй і на 13 сантыметраў даўжэй папярэдніка. Адбыўся рэдызайн кузава: нізка скошаны капот і вялікі вугал нахілу ветравога шкла забяспечылі нізкі каэфіцыент лабавога супору. Змены адбыліся і ў інтэр'еры: новая пярэдняя панэль і матэрыялы аздаблення. Салон стаў больш функцыянальным і ўтульным.

З 2001 года Hyundai Accent пачалі выпускаць на Таганрогскім аўтамабільным заводзе.

## Трэцяе пакаленне (2005—2010) 
thumb|
Навінка атрымала рэдызайн пярэдняй часткі кузава, рашоткі радыятара, пазнавальныя буйныя фары галаўнога святла. Невялікім зменам падвергліся таксама бакавыя панэлі кузава і задняя частка аўтамабіля. Абнавіўся і салон Accent, які атрымаў новы дызайн пярэдняй панэлі і новыя матэрыялы аздаблення.

### Рухавікі 
* 1,3-літровы бензінавы рухавік, магутнасцю 84 к.с.
* 1,5-літровы дызельны рухавік з сістэмай непасрэднай падачы паліва, магутнасцю 82 к.с.

## Чацвёртае пакаленне (2010—2017) 
Hyundai Accent чацвёртага пакалення выпускаўся з 2010 года па 2017 год з кузавамі седан і пяцідзверны хэтчбек.

Выява:2011 Hyundai Accent (RB) Premium hatchback (2015-05-29) 01.jpg|
Выява:2011 Hyundai Accent (RB) Premium hatchback (2015-05-29) 02.jpg|
Выява:2012 Hyundai Accent (RB) Premium sedan (2018-10-01) 01.jpg
Выява:2012 Hyundai Accent (RB) Premium sedan (2018-10-01) 02.jpg

## Пятае пакаленне (2017—ц.ч.) 
### На рынку Паўночнай Амерыкі 
На рынку Паўночнай Амерыкі мадэль дэбютавала ў верасні 2017 года.

Hyundai адмовілася ад продажаў у ЗША версіі хэтчбек, бо амерыканскія спажыўцы ўсё часцей рабілі выбар на карысць красовераў. Hyundai Canada зняла з продажы седан у 2018 годзе, а пасля 2020 года адмовіліся і ад хэтчбекаў, згарнуўшы такім чынам продажы мадэлі ў гэтай краіне.

Ад пачатку выпуску аўтамабіль абсталёўваўся 1,6-літровым чатырохцыліндравым рухавіком магутнасцю 132 к.с., які спалучаўся з шасціступеньчатай механічнай або шасціступеньчатай аўтаматычнай каробкай перадач. У сярэдзіне 2019 года Accent атрымаў новы 1,6-літровы чатырохцыліндравы рухавік сямейства Smartstream магутнасцю 120 к.с. (89 кВт) і 153 Нм круцільнага моманту. Акрамя новага рухавіка замест аўтаматычнай каробкі перадач пачалі ставіць варыятар Smartstream Intelligent Variable Transmission (IVT). Увосень 2021 года ад усталявання механічных каробак перадач адмовіліся і аўтамабіль стаў даступны толькі з варыятарам.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Аўтамабілі паводле алфавіта
Accent
Міхаіл Рыгоравіч Шуманскі

**Міхаіл Рыгоравіч Шуманскі** (, в. Пераброддзе, Мёрскі раён, Віцебская вобласць — ) — беларускі спявак (тэнар). Заслужаны артыст БССР (1955).

## Біяграфія 
Валодаючы прыроджаным талентам спевака і музыканта, рана пачаў спяваць у мясцовым хоры, самастойна асвоіў скрыпку, спрабаваў пісаць песні («Трактарыст», 1940). У 1940 годзе прыняты разам з В. І. Юневіч у Дзяржаўную харавую капэлу БССР пад кіраўніцтвам Рыгора Шырмы. Выступаў у дуэце з В. І. Юневічам. У аснове рэпертуару ансамбля беларускія народныя песні і творы беларускіх кампазітараў (А. Багатырова, Р. Пукста, Ю. Семянякі, А. Туранкова і інш.).

## Літаратура 
* Энцыклапедыя літаратуры і мастацтва Беларусі. У 5 т. Т. 5. — Мінск, 1987.
* Беларуская энцыклапедыя. У 18 т. Т. 17. — Мінск, 2003.
* Шуманскі Міхаіл Рыгоравіч // Памяць : гісторыка-дакументальная хроніка Міёрскага раёна / рэдкал. Г. М. Маняк [і інш.]. — Мн., 1988. — С. 549.

Катэгорыя:Народныя артысты Беларускай ССР
Катэгорыя:Постаці Дзяржаўнай акадэмічнай харавой капэлы Рэспублікі Беларусь імя Рыгора Шырмы
Катэгорыя:Спевакі і спявачкі Беларусі
Катэгорыя:Тэнары
Пёнтак

**Пёнтак** () — горад у Польшчы, размешчаны за 40 км на поўнач ад Лодзі і за 130 км на захад ад Варшавы. Уваходзіць у склад Лэнчыцкага павета Лодзьскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Пёнтак. Насельніцтва 1,9 тыс. чалавек.
Быхоўскі

**Быхоўскі (Быхоўская)** — яўрэйскае прозвішча, утваранае ад назвы беларускага горада Быхаў.

## Быхоўскі 
### А 
* Абрам Ісаевіч Быхоўскі (1895—1972) — Герой Сацыялістычнай Працы, дырэктар завода № 172 Наркамата ўзбраення.
* Авігдор Іосіфавіч Быхоўскі (нар. 1955) —  савецкі, расійскі і ізраільскі шахматыст, гросмайстар (1993).
* Аляксандр Якаўлевіч Быхоўскі (1888—1978) — жывапісец, графік, мастак тэатра і кіно, педагог.
* Анатоль Быхоўскі (нар. 1988) — ізраільскі шахматыст, гросмайстар (2010). 
* Анатоль Аўрамавіч Быхоўскі (нар. 1934) — савецкі і расійскі шахматыст, міжнародны майстар па шахматах (1982), заслужаны трэнер СССР (1975).
* Арон Ізраілевіч Быхоўскі (1929—1994) — савецкі фізік, доктар навук.

### Б 
* Бярнард Эмануілавіч Быхоўскі (1901—1980) — доктар філасофскіх навук, прафесар кафедры філасофіі Маскоўскага інстытута народнай гаспадаркі імя Пляханава.
* Барыс Яўсеевіч Быхоўскі (1908—1974) — савецкі паразітолаг, акадэмік АН СССР.

### І-У 
* Ізраіль Адольфавіч Быхоўскі (1907—1997) — гісторык, пісьменнік.
* Навум Якаўлевіч Быхоўскі (1894—1938) — расійскі публіцыст-народнік.
* Рыгор Барысавіч Быхоўскі (1861—1936) — савецкі хірург-анколаг. Прафесар.
* Уладзімір Абрамавіч Быхоўскі (1925—1991) — савецкі архітэктар.

##  
----
* Ірына Яўгенаўна Быхоўская-Паўлоўская (1910—?) — заолаг-паразітолаг, доктар біялагічных навук.

## Гл. таксама 
* Быхавец
* Быхоўская
* Быкоўскі
Мёрская раённая цэнтральная бальніца

**УАЗ «Мёрская раённая цэнтральная бальніца»** — комплекс лячэбна-прафілактычных устаноў Мёрскага раёна. Будынак ЦРБ знаходзіцца ў горадзе Мёры.

## Гісторыя 
Установа ажыццяўляе сваю дзейнасць з 1904 года.

У раёне функцыянуе 31 фельчарска-акушэрскі пункт. Усяго ў раёне функцыянуе 240 кругласутачных ложкаў, 86 ложкаў у дзённых стацыянарах і 5 ложкаў у стацыянарах на даму.

Дзённыя стацыянары і стацыянары на даму адкрыты пры ўсіх амбулаторна-паліклінічных установах раёна і карыстаюцца вялікай папулярнасцю ў жыхароў раёна.
 
У Мёрах і Мёрскім раёне дзейнічаюць: 1 цэнтральная раённая аптэка № 111 г. Мёры, 1 гарадская аптэка № 112 г. Дзісна, 2 сельскія аптэкі ў Новым Пагосце № 115 і ў Язна № 101, аптэчны пункт 1 катэгорыі пры Мёрскай паліклініцы, 2 аптэчныя кіёскі ў г. Дзісна і 1 у г. Мёры, 33 аптэчныя пункты 2 катэгорыі пры ФАПах.

## Спіс лекава-прафілактычных устаноў 
* Мёрская цэнтральная раённая бальніца са стацыянарам на 170 ложкаў
* Мёрская паліклініка
* Дзісненская раённая бальніца са стацыянарам на 55 ложкаў і паліклінікай
* Язненская ўчастковая бальніца са стацыянарам на 15 ложкаў і амбулаторыяй урача агульнай практыкі
* Новапагосцкая ўрачэбная амбулаторыя
* Даўгінаўская ўрачэбная амбулаторыя

## Галоўныя ўрачы 
* Алена Фёдараўна Сiвая

## Літаратура 
* Тропин, А. Эффект первичного звена / А. Тропин // Медицинский вестник. — 2006. — 10 нояб.

## Спасылкі 
* Сайт Мёрскай цэнтральнай раённай бальніцы 

Катэгорыя:Мёры
Катэгорыя:Мёрскі раён
Катэгорыя:Бальніцы Беларусі
Мінскі абласны Савет дэпутатаў

**Мінскі абласны Савет дэпутатаў** () — прадстаўнічы орган мясцовага самакіравання на тэрыторыі Мінскай вобласці. У склад дэпутацкага корпуса ўваходзіць 60 дэпутатаў, якія выбіраюцца па мажарытарнай сістэме. Тэрмін паўнамоцтваў Мінскага абласнога Савета дэпутатаў — 4 гады.

## Склад 
Апошнія выбары ў Мінскі абласны Савет дэпутатаў адбыліся ў 2018 годзе. Было абрана 60 дэпутатаў, толькі 2 з іх мелі партыйнасць.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Абласныя саветы Беларусі
Катэгорыя:Мінская вобласць
Катэгорыя:Арганізацыі Мінска
Брацкая магіла (Мёры)

**Брацкая магіла** — вайсковае пахаванне ў горадзе Мёры, Віцебская вобласць. Брацкая магіла савецкіх воінаў і партызан знаходзіцца на плошчы Загінулых барацьбітоў.

## Апісанне 
На брацкай магіле пахаваны 180 воінаў і 43 партызаны, якія загінулі ў баях супраць нямецкіх захопнікаў у 1941—1944 гадах. Сярод пахаваных — воіны 9-й гвардзейскай стралковай дывізіі 6-й арміі 1-га Прыбалтыйскага фронту, якія загінулі ў ліпені 1944 года пры вызваленні Мёраў.

У 1959 годзе на магіле пастаўлены помнік — скульптура воіна.

## Літаратура 
* Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал. С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мн., 1985. — С. 303—304.

Катэгорыя:Брацкія магілы Беларусі
Катэгорыя:Культавыя збудаванні Мёрскага раёна
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Славутасці Мёраў
Гаранская града

**Гаранская града** — града вакол вёсак Гаране, Барсучына, Масцішча, Кацілава, Маласць Мёрскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі.

## Апісанне 
Абсалютная адзнака над узроўнем мора 161,0 м, бачная вышыня 32 м, даўжыня 1,4 км, шырыня 1 км, арыентавана з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Плошча 1 км².

Утварылася 14—15 тысяч гадоў таму ў часы браслаўскай стадыі паазёрскага зледзянення ў выніку дзейнасці ледавіковага покрыва і яго расталых водаў. Гэта канцова-марэннае ўтварэнне. Адклады — супескі, суглінкі, розназярністыя і дробназярністыя пяскі. Мясцовая назва «Косы і Шнуры».

## Літаратура 
* Памяць : гісторыка-дакументальная хроніка Міёрскага раёна / рэдкал. Г. М. Маняк [і інш.]. — Мн., 1998. — 622 с.

Катэгорыя:Узвышшы Беларусі
Катэгорыя:Геаграфія Мёрскага раёна