open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
7-я армія (ІІ РП)

**7-я армія (7А)** — аператыўнае злучэнне Войска Польскага, створанае падчас польска-савецкай вайны загадам галоўнакамандуючага ген. Юзафа Пілсудскага ад 7 сакавіка 1920 г.

## Фарміраванне і дзеянні 
У сакавіку 1920 г. Галоўнае камандаванне Войска Польскага прыняло рашэнне расфарміраваць франты і ўтварыць замест іх арміі. Буйнейшы з іх, Літоўска-Беларускі фронт, быў падзелены на тры арміі: 1-ю, 4-ю (лінейную) і **7-ю.**  1 красавіка камандаванне групы генерала Жэлігоўскага было ператворана ў камандаванне 7-й арміі.  Армія павінна была назіраць за польска-літоўскай дэмаркацыйнай лініяй і забяспечваць рэзерв для астатніх фарміраванняў.

7-я армія цэлым злучэннем непасрэдна ў баях не ўдзельнічала. У запланаваным на 17 мая наступленні на р . Бярэзіна ад 4-й арміі з Бярэзіны павінна была ўдзельнічаць толькі яе 6-я стралковая дывізія. Але з-за прэвентыўнага ўдару Тухачэўскага на паўночным участку фронту атака не ўдалася, таму некаторыя падраздзяленні былі вылучаны ў групу ген.-лейт. Леанарда Скерскага (пазней уключана ў склад 1-й арміі), за выключэннем 2-й Літоўска-Беларускай дывізіі, якая заставалася ў складзе арміі да канца яе існавання.

## Камандаванне і склад 
Штаб 7-й арміі:

* Камандзіры
** Ген. Густаў Жыгадловіч (сакавік - май 1920)
** Ген. Стэфан Маеўскі (май - чэрвень 1920 г.)
* начальнік штаба — генерал-палкоўнік Казімір Сцыбор-Рыльскі
* начальнік сувязі – падпалкоўнік. Анджэй Мячынскі

Склад 7-й Арміі:

* 2-я Літоўска-Беларуская дывізія
* 6-я пяхотная дывізія
* 10-я пяхотная дывізія
* І авіяцыйны дывізіён

## Зноскі 
## Бібліяграфія 
* Norman Davies: *White Eagle, Red Star: The Polish-Soviet War, 1919-20*. London: Pimlico, 2003. ISBN 83-03-01373-4.
* 
* Tadeusz Wawrzyński. *Dowództwa armii 1920-1922*. „Biuletyn Centralnego Archiwum Wojskowego 22/1999”.
* Mieczysław Wrzosek: *Wojny o granice Polski Odrodzonej*. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1992. ISBN 83-214-0752-8.

Катэгорыя:Войска Польскай Рэспублікі (1918—1939)
Катэгорыя:Польска-савецкая вайна
Данегольскі цвід

**Данегольскі цвід** — гэта тканы цвід, выраблены ў , Ірландыя. Першапачаткова ткацтва было ручным, пазней тканіны ў асноўным ткаліся машынамі з моманту ўвядзення механізаваных ткацкіх станкоў у 1950-1960-я гады. Данегол на працягу многіх стагоддзяў вырабляе цвід з мясцовых матэрыялаў для вырабу кепак, касцюмаў і камізэлек. Бліжэй да канца XVIII стагоддзя *«Royal Linen Manufacturers»* з Ольстэра раздалі каля шасці тысяч льняных калаўротаў і шасцідзесяці ткацкіх станкоў у розныя сядзібы Данегола. Гэтыя машыны дапамаглі заснаваць індустрыю даматканага цвіду ў Данеголе XX стагоддзя. Нягледзячы на тое, што данегольскі цвід вырабляўся на працягу многіх стагоддзяў, ён набыў сваю сучасную форму ў 1880-х гадах, у асноўным дзякуючы наватарскай працы англійскай філантропкі .

У той час як ткачы ў графстве Данегол вырабляюць розныя тканіны з цвіду, у тым ліку з узорамі ў ёлачку і , вобласць найбольш вядомая тканінай простага перапляцення рознакаляровай асновы і ўтка з невялікімі кавалачкамі пражы розных колераў, уплеценымі на нерэгулярныя інтэрвалы для атрымання эфекту меланжу. Такая тканіна часта пазначаецца як «данегол» (з малой літары «d») незалежна ад яе паходжання.

Разам з , які вырабляецца на Шатландскім нагор’і, данегальскі цвід — самы вядомы цвід у свеце.

Катэгорыя:Шарсцяныя тканіны
Катэгорыя:Шатландыя
Вольна-Надзеждзінскае

**Вольна-Надзеждзінскае** () — сельскі населены пункт, адміністрацыйны цэнтр Надзеждзінскага раёна Прыморскага края Расіі. Размешчана на рацэ Шмітаўка, за 6,5 км ад яе ўпадзення ў Амурскі заліў. Праз горад праходзіць федэральная траса «Усуры» і транссібірская магістраль, на якой знаходзіцца станцыя «Надзеждзінская». Насельніцтва — 8403 чалавекі (2021).

Катэгорыя:Населеныя пункты Прыморскага края
Камень-Рыбалоў

**Камень-Рыбалоў** () — сяло, цэнтр Ханкайскага раёна Прыморскага края Расіі. Размешчана на беразе возера Ханка. Насельніцтва — 8723 чал. (2021). Заснавана ў 1865 годзе.

Катэгорыя:Населеныя пункты Прыморскага края
Дувецін

**Дувецін** — саржавая тканіна з аксамітным  з аднаго боку. Дувецін мае матавае пакрыццё, а яго высокая непразрыстасць робіць яго ідэальным для блакавання святла.

Ён можа быць вытканы з бавоўны, воўны або, у рэдкіх выпадках, у асноўным у пачатку XX стагоддзя, з шоўку. Калі выраблены з бавоўны, яго звычайна называюць замшавай тканінай. Калі з воўны або сумесі з воўнай, яе ,  і . Гэта цалкам хавае перапляценне.

Хаця цяпер ён часцей за ўсё выкарыстоўваецца ў , раннія крыніцы згадваюць дувецін як звычайную тканіну для сукенак, касцюмаў і паліто. Аднак з 1930-х гадоў ён шырока вядомы сваім выкарыстаннем у пабудове тэатральных  і тэатральных заслонаў.

У наш час вогнеахоўны чорны дувецін звычайна выкарыстоўваецца для штор, дэкарацый і для кантролю разліву святла. Многія камерцыйныя асвятляльныя  зроблены з дувеціну.

У першым сезоне арыгінальнага тэлесерыяла «» здымкі «космасу» ствараліся шляхам наклейвання  на чорны дувецін.

Катэгорыя:Тэкстыль
Катэгорыя:Сцэнічнае абсталяванне
Катэгорыя:Баваўняныя тканіны
Катэгорыя:Шарсцяныя тканіны
Катэгорыя:Варсаваныя тканіны
Лазо (Лазоўскі раён)

**Лазо** () — сяло, адміністрацыйны цэнтр Лазоўскага раёна Прыморскага края Расіі. Размешчана на паўднёвым усходзе края каля зліцця рэк Лазоўка, Кіеўка і Пасечная. Адлегласць ад Уладзівастока па прамой — 160 км, па аўтадарозе — 230 км (праз Находку — 324 км).

З пасёлкам Праабражэнне сяло злучае аўтамабільная траса Р448. Заснавана ў 1907 годзе перасяленцамі з Бранскай і Чарнігаўскай абласцей і названа Манамахава Слабодка. У 1933 перайменавана ў сяло Вангоу.

Катэгорыя:Населеныя пункты Прыморскага края
Міхайлаўка (Міхайлаўскі раён, Прыморскі край)

**Міха́йлаўка** () — сяло, адміністрацыйны цэнтр Міхайлаўскага раёна Прыморскага края (Расія). Размешчана за 13 км ад горада Усурыйска. Чыгуначная станцыя Дубінінскі. Насельніцтва — 8618 чалавек (2021).

Катэгорыя:Населеныя пункты Прыморскага края
Якаўлеўка (Прыморскі край)

**Якаўлеўка** () — сяло ў Прыморскім краі Расіі, адміністрацыйны цэнтр Якаўлеўскага раёна. Якаўлеўка — важны адміністрацыйны, эканамічны, навуковы, культурны, транспартны і прамысловы вузел Прыморскага края. Насельніцтва — 4930 чал. (2016). Размешчана прыблізна за 37 км на паўночны-паўночны ўсход ад Арсеньева на рацэ Арсеньеўка (да 1972 — Даўбіхэ).

Катэгорыя:Населеныя пункты Прыморскага края
Уладзіміра-Аляксандраўскае

**Уладзіміра-Аляксандраўскае** () — сяло ў Прыморскім краі Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Партызанскага муніцыпальнага раёна; утварае Уладзіміра-Аляксандраўскае сельскае паселішча.

Насельніцтва — 6409 чал. (2021), найбуйнейшае сяло на паўднёвым усходзе і ўсходзе Прымор’я. Размешчана на левым беразе ракі Партызанскай ля падножжаў Партызанскага хрыбта, за 188 км на паўднёвы ўсход ад Уладзівастока і за 17 км на поўнач ад Находкі (па аўтадарозе).

Катэгорыя:Населеныя пункты Прыморскага края
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1864 годзе
Сезон 2012 ЖФК Вікторыя-86 Брэст

У 2012 годзе жаночы футбольны клуб «Вікторыя-86» з Брэста прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
* Чэмпіянат Беларусі 2012 (9 месца),
* Кубак Беларусі 2012 (чвэрцьфіналы).

## Склад каманды 
## Спасылкі 
* MOLODECHNO VS. VIKTORYA-86 BREST 2 — 1
* VIKTORYA-86 BREST VS. NADEZHDA 0 — 13
* GOMEL VS. VIKTORYA-86 BREST 8 — 0
* BOBRUICHANKA VS. VIKTORYA-86 BREST 21 — 0
* NEMAN VS. VIKTORYA-86 BREST 2 — 0
* VIKTORYA-86 BREST VS. NADEZHDA 2 — 6
* VICTORYA VORONOVO VS. VIKTORYA-86 BREST 1 — 1
* VIKTORYA-86 BREST VS. MOLODECHNO 1 — 2
* NEMAN VS. VIKTORYA-86 BREST 1 — 0
* ZORKA-BDU VS. VIKTORYA-86 BREST 10 — 0
* UNIVERSITET VS. VIKTORYA-86 BREST 2 — 0
2012
Вікторыя-86 Брэст
Катэгорыя:2012 год у Брэсце
Пакроўка (Акцярбскі раён, Прыморскі край)

**Пакроўка** () — сяло, адміністрацыйны цэнтр Акцябрскага раёна Прыморскага края Расіі. Размешчана на паўднёвым захадзе края на рацэ Раздольнай. Адлегласць да Уладзівастока па аўтадарозе — 134 км, да мяжы з Кітаем — 30 км. Насельніцтва — 8687 чалавек (2021). Заснавана ў 1880 годзе.

Катэгорыя:Населеныя пункты Прыморскага края
Сезон 2011 ЖФК Вікторыя-86 Брэст

У 2011 годзе жаночы футбольны клуб «Вікторыя-86» з Брэста прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
* Чэмпіянат Беларусі 2011 (5 месца),
* Кубак Беларусі 2011 (чвэрцьфіналы).

## Склад каманды 
## Спасылкі 
* ZORKA-BDU VS. VIKTORYA-86 BREST 5 — 1
* BREST VS. MOLODECHNO 3 — 0
* NEMAN VS. VIKTORYA-86 BREST 0 — 0
* UNIVERSITET VS. VIKTORYA-86 BREST 0 — 0
* VIKTORYA-86 BREST VS. BOBRUICHANKA 0 — 9
* VICTORYA VORONOVO VS. VIKTORYA-86 BREST 3 — 4
* VIKTORYA-86 BREST VS. BOBRUICHANKA 0 — 7
* MINSK VS. VIKTORYA-86 BREST 0 — 0
* VIKTORYA-86 BREST VS. MOLODECHNO 10 — 0
* VIKTORYA-86 BREST VS. NEMAN 2 — 1
2011
Вікторыя-86 Брэст
Катэгорыя:2011 год у Брэсце
Пуцяцін (Прыморскі край)

**Пуцяцін** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Прыморскім краі Расіі. Уваходзіць у склад ЗАТУ Фокіна. Адзіны населены пункт на востраве Пуцяціна. Пасёлак заснаваны ў 1891 годзе расійскім прадпрымальнікам Аляксеем Старцавым. Пазней быў названы ў гонар рускага адмірала і дзяржаўнага дзеяча Яўхіма Пуцяціна, які ўзначаліў у кастрычніку 1852 года першую рускую экспедыцыю з Кранштата да берагоў Японіі. Пасёлак размешчаны на заходнім беразе вострава, у бухце Назімава заліва Стралок. З мацерыком звязаны рэгулярнай паромнай пераправай. Адлегласць да горада Фокіна каля 10 км па прамой, да пасёлка Дунай — 4,6 км.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Прыморскага края
Васток (Прыморскі край)

**Васток** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Чырвонаармейскім раёне Прыморскага края Расіі, цэнтр і адзіны населены пункт Вастоцкага гарадскога паселішча. Адлегласць да раённага цэнтра, сяла Новапакроўка, 123 км па прамой і 180 км па дарозе (праз Глыбіннае і Рошчына).

Адлегласць да найбліжэйшай чыгуначнай станцыі ў горадзе Дальнярэчанску — 220 км.

Стаіць у вярхоўях ракі Дальняя (да перайменавання ў 1972 годзе рака насіла назву Тацібэ). Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1980 года.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Прыморскага края
Наташа Пірц-Мусар

**Наташа Пірц-Мусар** () — славенскі юрыст, пісьменнік, упаўнаважаная па інфармацыі (2005—2014), журналіст і прэзідэнт Чырвонага Крыжа Славеніі. Прэзідэнт Славеніі з 23 снежня 2022 года. Першая жанчына-прэзыдэнт з часоў атрымання незалежнасці краіны ў 1991 годзе.

## Біяграфія 
Нарадзілася 9 мая 1968 года ў Любляне.

У 1992 годзе скончыла юрыдычны факультэт Люблянскага ўніверсітэта.

23 чэрвеня 2022 года вылучыла сваю кандыдатуру на пасаду Прэзідэнта Славеніі як незалежны кандыдат. Яе падтрымалі былыя прэзідэнты краіны Мілан Кучан і Даніла Цюрк, Пірацкая партыя і Моладзевая партыя — еўрапейскія зялёныя. У першым туры выбараў 23 кастрычніка 2022 года набрала 26,87 %, заняла другое месца і выйшла ў другі тур. Перамагла ў другім туры, набраўшы 53,89 %.

## Крыніцы 
## Спасылкі
Кемаль Кылычдараглу

**Кемаль Кылычдараглу** (; нар. , Назыміе, правінцыя Тунджэлі, Турцыя) — турэцкі палітычны дзеяч, лідэр Рэспубліканскай народнай партыі з мая 2010 года, дэпутат парламента Турцыі з 2002 года. Кандыдат у прэзідэнты Турцыі на выбарах 2023 года ад аб’яднанай апазіцыі.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў вёсцы Назыміе (правінцыя Тунджэлі) у 1948 годзе, у 1971 годзе скончыў Анкарскую акадэмію эканомікі і камерцыі, пасля год стажыраваўся ў Францыі. У 1983 годзе атрымаў прызначэнне ў Генеральнае ўпраўленне па даходах, дзе працаваў на пасадах ад начальніка аддзела да намесніка генеральнага дырэктара.

У 1991 годзе быў назначаны генеральным дырэктарам Фонду сацыяльнай абароны рамеснікаў і малых прадпрымальнікаў. У 1992 годзе перайшоў у Генеральнае ўпраўленне СБК (Фонду сацыяльнага страхавання Турцыі), пасля працаваў памочнікам намесніка міністра працы і сацыяльнай абароны Турцыі. У 1994 годзе часопіс «Ekonomik Trend» абраў яго «Дзяржаўным чыноўнікам года». У студзені 1999 гады выйшаў на пенсію па ўласным жаданні з пасады Генеральнага дырэктара СБК.

Кіраваў Спецыялізаванай камісіяй па барацьбе з ценявой эканомікай, выкладаў ва Універсітэце Хаджэттэпэ, выконваў абавязкі члена Кіроўнай рады банка «Türkiye İş Bankası».

На выбарах у Вялікі нацыянальны сход Турцыі 22-га склікання, якія прайшлі 3 лістапада 2002 года, абраны дэпутатам РНП ад Стамбула. Займаючы пасаду ў Цэнтральнай Партыйнай Радзе РНП на выбарах 23-га склікання, 22 ліпеня 2007 года быў пераабраны ад Стамбула і да прадстаўлення сваёй кандыдатуры на пасаду старшыні партыі заставаўся кіраўніком партыйнай групы ў парламенце.

У 2009 годзе балатаваўся на пасаду мэра Стамбула ад РНП, набраў 36,8 % галасоў.

На 33 з’ездзе партыі, які праходзіў 22 мая 2010 года, пасля адстаўкі Дэніза Байкала абраны Старшынёй Рэспубліканскай народнай партыі. За кандыдатуру Кылычдараглу прагаласавала 1246 дэлегатаў з 1250, што стала рэкордам у гісторыі РНП.

Перад Канстытуцыйным рэферэндумам 2017 года Кылычдараглу актыўна выступаў супраць прыняцця паправак да канстытуцыі, якія істотна павялічвалі ўладныя паўнамоцтвы прэзідэнта Турцыі.

Кемаль Кылычдараглу ўпершыню выразна выказаў сваё жаданне быць кандыдатам на прэзідэнцкіх выбарах, указаўшы на 6-ы стол у ранішняй праграме тэлеканала FOX «Будзільнік» 5 верасня 2022 года са словамі «Я гатовы вылучаць сваю кандыдатуру, калі пра мяне ёсць згода».

Кемаль Кылычдараглу, як старшыня НРП, аб’явіў 4 лютага 2023 года аб вылучэнні сваёй кандыдатуры на пасаду прэзідэнта Турцыі, вывесіўшы банэр са словамі «Я Кемаль, я іду» ў штаб-кватэры сваёй партыі. Пасля таго, як банэр быў вывешаны, некалькі чалавек прыйшлі ў штаб з плакатамі з надпісам «Кылычдараглу не павінен быць кандыдатам», пратэставалі і ўключылі ў парадак дня. У той жа дзень прэзідэнт моладзевага аддзялення НРП Генкасман Кіллік заявіў: «Тыя, хто ўкладвае сцяг у чыюсьці руку і адпраўляе яго ў штаб-кватэру, не павінныя занадта дзівіцца ці губляць цярпенне. Моладзь НРП не вымяраецца сотнямі тысяч». Ён раскрытыкаваў пратэсты.

6 сакавіка 2023 г. быў зацверджаны кандыдатам у прэзідэнты Турцыі на выбарах прэзідэнта 2023 г. радай апазіцыйных партый.
Ліхтэнберг

**Ліхтэнберг** () — адміністрацыйная акруга ў Берліне. Утварылася ў час адміністрацыйнай рэформы 2001 г. у выніку зліцця акруг Ліхтэнберг і Гоэншонгаўзен.

## Раёны 
Акруга Ліхтэнберг складаецца з дзесяці раёнаў:
* Фрыдрыхсфельдэ;
* Карлсгорст;
* Ліхтэнберг;
* Фалькенберг;
* Мальхаў;
* Вартэнберг;
* Ной-Гоэншонгаўзен;
* Альт-Гоэншонгаўзен;
* Фенпфуль;
* Румельсбург.

На тэрыторыі акругі Ліхтэнберг размешчаны ландшафтны парк Герцбергэ і Евангелічная клініка каралевы Лізаветы Герцбергэ.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Адміністрацыйныя акругі Берліна
Катэгорыя:1920 год у Германіі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1920 годзе
Рычард Бэрд

**Рычард Іўлін Бэрд**, таксама **Бёрд** (;  — ) — амерыканскі авіятар і палярны даследчык; у 1929 годзе першым у гісторыі праляцеў над Паўднёвым полюсам. Кіраўнік чатырох амерыканскіх ваенных экспедыцый у Антарктыду (1928—1930, 1933—1935, 1939—1941 і 1946—1947), апошняя з іх называлася «Хайджамп», і якую ён узначальваў у званні контр-адмірала.

## Біяграфія 
У 1912 годзе Рычард Бэрд скончыў Ваенна-марскую акадэмію і паступіў на службу ў ВМС ЗША. У 1915 быў прызнаны непрыдатным да флоцкай службы па стане здароўя. У 1917 годзе Бэрд вярнуўся на службу, ужо ў якасці авіятара. Праходзіў лётную падрыхтоўку на базе марской авіяцыі Пенсакола, штат Фларыда. Атрымаў кваліфікацыю ваенна-марскога лётчыка ў 1918 годзе. Яго палярная кар’ера пачалася ў 1924 годзе, калі ён удзельнічаў у экспедыцыі на захад Грэнландыі.

Пры правядзенні чатырох буйных антарктычных экспедыцый пад яго кіраўніцтвам (1928—1930, 1933—1935, 1939—1941 і 1946—1947) былі адкрыты і абследаваны шырокія раёны гэтага кантынента.

У 1929 годзе на ўзбярэжжа Антарктыды была заснавана база Літл-Амерыка. Бэрд даў назву шэрагу раёнаў Антарктыды (да прыкладу, Зямля Мэры Бэрд была названа ім у гонар жонкі).

У экспедыцыі 1933—1935 гадоў адкрыў з паветра гару Сідлі, якая, як пазней высветлілася, з’яўляецца самым высокім вулканам кантынента.

У экспедыцыі 1939—1941 гадоў быў ужыты вялізны ўсюдыход, аднак ён паказаў сваю непрыдатнасць для ўмоў Антарктыды.

З 1926 па 1996 год лічыўся таксама першым лётчыкам, які праляцеў над Паўночным полюсам. Аднак пры даследаванні яго палётнага дзённіка былі выяўлены сляды падчыстак — тым самым даказана, што Бэрд сфальсіфікаваў частку даных аб палёце ў сваёй афіцыйнай справаздачы ў Амерыканскае геаграфічнае таварыства.

Пазней стаў контр-адміралам флота ЗША.

Катэгорыя:Постаці ЗША
Борн

**Борн** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Макс Борн — нямецкі і брытанскі фізік-тэарэтык
* Элізабет Борн — прэм’ер-міністр Францыі
Элізабет Борн

**Элізабет Борн** (; нар. , XV акруга Парыжа, Францыя) — французскі палітычны і дзяржаўны дзеяч. Прэм’ер-міністр Францыі з 16 траўня 2022 года па 9 студзеня 2024 года.

Міністр працы, занятасці і інтэграцыі (2020—2022). Адказны міністр транспарту пры міністры комплексных экалагічных пераўтварэнняў (2017—2019), міністр комплексных экалагічных пераўтварэнняў (2019—2020). З’яўляецца другой жанчынай-прэм’ер-міністрам Францыі пасля Эдзіт Крэсон.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Францыі
Герхард I

* Герхард I — граф Меца і Шатэнуа з 1047, герцаг Верхняй Латарынгіі з 1048.
* Герхард I — граф Равенсберга з 1346 года і Берга з 1348 года (як суправіцель жонкі).
* Герхард I — граф Васенберг (пад імем Герхард III) з 1083 года, граф Гелдэрна з 1096 года.
* Герхард I Фламенс (каля 1000 — пасля 1053) — граф Васерберга, родапачынальнік Гелдэрнскага графскага дому.
* Герхард I фон Ольдэнбург-Вільдэсгаўзен — біскуп Оснабрука (1190—1216) і архібіскуп Гамбурга-Брэмена (1210—1219).
Новапакроўка (Чырвонаармейскі раён)

**Новапакроўка** () — сяло ў Расіі, раённы цэнтр Чырвонаармейскага раёна Прыморскага края, адміністрацыйны цэнтр Новапакроўскага сельскага паселішча. Стаіць на левым беразе ракі Вялікая Усурка.

Аўтамабільная дарога да сяла Новапакроўка ідзе на ўсход ад Дальнярэчанска і ад аўтатрасы «Усуры» праз сёлы Рачное і Звянігародку Далёкарэчанскага раёна і праз сёлы Гогалеўка, Вярбоўка, Лук’янаўка і Ганчароўка Чырвонаармейскага раёна.

Адлегласць да Дальнярэчанска каля 70 км, да Уладзівастока каля 481 км.

Катэгорыя:Населеныя пункты Прыморскага края
Цюркан Сайлан

**Цюркан Сайлан** (;  13 снежня 1935, Стамбул, Турцыя — 18 мая 2009, Стамбул, Турцыя) — турэцкі ўрач-дэрматолаг, акадэмік, пісьменнік, педагог і грамадскі дзеяч. Яна вядомая як заснавальнік дабрачыннага фонду «Асацыяцыя падтрымкі сучаснага жыцця» (, ÇYDD).

## Біяграфія 
Цюркан нарадзілася 13 снежня 1935 года ў Стамбуле, у сям’і Фасіха Галіп-Бея, аднаго з першых, хто стаяў ля вытокаў стварэння маладой Турэцкай Рэспублікі, а яе маці была швейцарка Лілі Міна Райман, якая ў замужжы прыняла іслам і ўзяла турэцкае імя Лэйла. Цюркян Сайлан была старэйшай з пяці братоў і сясцёр.

З 1944 па 1946 год яна вучылася ў пачатковай школе ў Кандзілі. З 1946 па 1953 год працягнула вучыцца ў школе для дзяўчынак у Кандзілі.

Скончыла стамбульскае медыцынскае вучылішча ў 1963 годзе.

З 1964 па 1968 год яна працавала ў бальніцы сацыяльнага забеспячэння ў Нішанташы і спецыялізавалася на захворваннях скуры.

У 1968 годзе яна пачала працаваць старшым асістэнтам на медыцынскім факультэце Стамбульскага універсітэта па спецыяльнасці дэрматалогія.

У 1971 годзе яна атрымала стыпендыю для далейшага навучання ў Англіі. У 1974 годзе яна працавала ў Францыі, а ў 1976 годзе — у Англіі.

У 1972 годзе яна стала выкладчыкам, а ў 1977 годзе прафесарам.

У 1976 годзе яна пачала змагацца з праказай і заснавала асацыяцыю па барацьбе з праказай.

У 1976 годзе яна пачала спецыялізавацца на лепры, была адным з заснавальнікаў Міжнароднага саюза праказы (ILU).

З 1981 па 2002 год, акрамя працы прафесарам ва ўніверсітэце, была галоўным урачом бальніцы па лячэнні праказы ў Стамбуле, якая належыць Міністэрству аховы здароўя Турцыі.

У перыяд з 1982 па 1987 год яна ўзначальвала навуковае аддзяленне медыцынскага факультэта па дэрматалогіі Стамбульскага універсітэта. З 1981 па 2001 год была дырэктарам дэрматалагічнага даследчага цэнтра ўніверсітэта.

Туркан Сайлан працавала кансультантам па лепры ў Сусветнай арганізацыі аховы здароўя да 2006 года. Яна прымала ўдзел у стварэнні лабараторыі паталогіі дэрмы, хваробы Бехчэта і паліклінікі па венерычных хваробам. На дабрачыннай аснове яна выконвала абавязкі галоўнага ўрача ў Стамбульскай бальніцы, дзе лячылі лепру, на працягу 21 года, паміж 1981 і 2002 гадамі. Яна таксама была членам Еўрапейскай акадэміі дэрматалогіі і венералогіі ў міжнародным таварыстве праказы. Узнагароджана шматлікімі прэміямі і прызамі за сваю працу.

Памерла 18 мая 2009 года.

## Сям’я 
У 1957 годзе яна выйшла замуж. У шлюбе нарадзілася двое сыноў, адзін з іх стаў мастаком-графікам, а другі — урачом. У Сайлан таксама ёсць чатыры ўнукі.

Катэгорыя:Старонкі з недагледжанымі перакладамі
Ратруда

**Ратруда** (нямы. *Rotrud* *(Hruodtrud)*, 775 — 6 чэрвеня 810) — старэйшая дачка Карла Вялікага і Гільдэгарды з Вінцгау, названая ў гонар бабулі будучага імператара.

Па прапанове візантыйскай імператрыцы Ірыны ў 781 годзе ў Рыме адбыліся заручыны 6-гадовай Ратруды з 10-гадовым Канстанцінам VI. Для выкладання грэчаскай мовы і традыцый Візантыі з Канстанцінопаля быў прысланы еўнух Элісеас (Elissaios).

У сувязі з нарастаючымі рознагалоссямі паміж імперыямі шлюб так і не адбыўся, заручыны былі разарваны ў 787 годзе.

У незаконнай сувязі з графам Мэна Раргонам I Ратруда нарадзіла Людовіка Мэнскага, які стаў пасля абатам кляштараў Сен-Дэні, Сен-Рык'е і Сен-Вандрыль (Фантэнель).

## Літаратура 
* Charlotte Gschwind, Rotrud, in: Lexikon des Mittelalters Band VII, Spalte 1054

Катэгорыя:Каралінгі
Катэгорыя:Жанчыны VIII стагоддзя
Катэгорыя:Жанчыны IX стагоддзя
Жаканет

**Жаканет** (ад ) — белая, тонкая, гладкая баваўняная тканіна паміж муслінам і батыстам.

Гэта мякка апрацаваны падкладачны матэрыял, напоўнены аздобнай сумессю з аднаго боку і падобны на . Выкарыстоўваецца ў якасці падшэўкі для жаночага адзення і як  для вырабаў з футра, таксама выкарыстоўваецца ў вытворчасці цацак і  і як  ў электратэхніцы.

У якасці матэрыялу для жаночага адзення ён, імаверна, першапачаткова прыйшоў з Глазга ў Шатландыі, пазней з Францыі, а таксама з Германіі, напрыклад, з .

Катэгорыя:Баваўняныя тканіны
Герман I

**Герман I**:
* Герман I (VII стагоддзе — 740) — патрыярх Канстанцінопальскі (715—730). Шануецца як свяціцель.
* Герман I (898/900—949) — герцаг Швабіі (926). Малодшы сын Гебхарда II Маладога і Іды.
* Герман I (пам. 996) — з 985 года пфальцграф Латарынгіі.
* Герман I (980—1038) — маркграф у Оберлаўзіцы (1004—1007), граф Баўцэна (1007), маркграф Майсена (1009), граф Гасегау і Хутыцы (1028).
* Герман I (1035—1088) — граф Зальма (1059), антыкароль Германіі (1081—1088).
* Герман I (каля 1040—1074) — маркграф Вероны з 1061 года, граф Брэйсгау, заснавальнік дынастыі, якая кіравала з 1112 года ў маркграфстве Бадэн.
* Герман I (каля 1130—1176) — граф Веймар-Орламюндэ з 1167 года, з дынастыі Асканіяў.
* Герман I (1155—1217) — ландграф Цюрынгіі (1190), пфальцграф Саксоніі (1181).
* Герман I (1275—1308) — маркграф Брандэнбург-Зальцведэльскі.
* Герман I Пісімандр (памёр пасля 1274 года) — прадстаяцель Кіпрскай Праваслаўнай Царквы, архібіскуп Новай Юстыніяны і ўсяго Кіпра з 1254 года.
* Герман I фон Вінцэнбург (каля 1083—1137) — ландграф Цюрынгіі, маркграф Майсена пад імем Герман II.

## Гл. таксама 
* 
* 
* 
*
Сезон 2010 ЖФК Вікторыя-86 Брэст

У 2010 годзе жаночы футбольны клуб «Вікторыя-86» з Брэста прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
* Чэмпіянат Беларусі 2010 (5 месца),
* Кубак Беларусі 2010 (паўфінал).

## Склад каманды 
## Спасылкі 
* VIKTORYA-86 BREST VS. UNIVERSITET 1 — 1
* ZORKA-BDU VS. VIKTORYA-86 BREST 2 — 0
* VIKTORYA-86 BREST VS. ZORKA-BDU 1 — 0
* ZORKA-BDU VS. VIKTORYA-86 BREST 3 — 3
* MOLODECHNO VS. VIKTORYA-86 BREST 0 — 7
* VIKTORYA-86 BREST VS. MOLODECHNO 8 — 0
* VIKTORYA-86 BREST VS. NADEZHDA 2 — 2
2010
Вікторыя-86 Брэст
Катэгорыя:2010 год у Брэсце
Берта

**Бе́рта** можа азначаць:

* Берта (Перхта) — міфічная істота ў германскай і славянскай міфалогіі.
* Берта — народ у Эфіопіі і Судане.
** Берта — мова.
* Берта — ураган 2008 года.
* Берта — дэталь жаночай сукенкі.

## Імя 
* **Берта** — жаночае імя германскага паходжання. Вядомыя носьбіты:
* Берта (пам. каля 1158/1167) — герцагіня Брэтані.
* Берта (пам. 1063/1066) — графіня Руэрга, графіня Керсі, маркіза Готыі.
* Берта (каля 780—824) — сёмае дзіця і трэцяя дачка караля франкаў Карла Вялікага і яго другой жонкі Хільдэгарды з Вінцгау.
* Берта (каля 863—925) — дачка Лотара II; спачатку графіня Арля (885 — паміж 887 і 890) ў шлюбе з Тэабальдам, затым маркграфіня Тасканы (паміж 890 і 895—915) ў шлюбе з Адальбертам II Багатым; рэгентка Тасканскай маркі (915—916) пры сваім сыне Гвіда.
* Берта Арагонская (каля 1075—пасля 1111) — каралева Арагона і Навары.
* Берта Бургундская (каля 964—1010) — каралева Францыі ў 997—1001 гадах.
* Берта Вальдорская (пам. каля 690) — святая ігумення Вальдорская.
* Берта Галандская (каля 1058—1093) — каралева Францыі ў 1072—1092 гадах.
* Берта дзі Клавесана (1180—1224) — дачка маркграфа дзі Клавесана Баніфача з роду Дэль Васта.
* Берта Зульцбахская (1110—1159) — візантыйская імператрыца, першая жонка імператара Мануіла I Камніна.
* Берта Кенцкая (каля 539—612) — жонка кенцкага караля Этэльберта.
* Берта Савойская (1051—1087) — жонка імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Генрыха IV.
* Берта Швабская (907—966) — каралева Італіі ў 922—926 гадах, каралева Ніжняй Бургундыі і Верхняй (Трансюранскай) Бургундыі з 933 года. У 937 годзе была каралевай Ламбардыі.

; Персанаж
* Берта Вяліканогая — персанаж сярэдневяковых гістарычных легенд.

## Прозвішча 
* Рэната Берта (нар. 1945) — швейцарскі кінааператар.
* Рубен Берта (1907—1966) — бразільскі бізнесмен, кіраўнік авіякампаніі VARIG.

## Тапонім 
* Берта — рымская крэпасць, якая знаходзілася на поўнач ад горада Перт, Шатландыя.
* Берта — манастыр у Грузіі.
* Берта Роджэрс — звышглыбокая свідравіна ў ЗША (закінута).

; Населеныя пункты
* Берта — горад у акрузе Тод, штат Мінесота, ЗША.
* Берта — таўншып у акрузе Тод, Мінесота, ЗША.

## Космас 
* (154) Берта — адзін з найбуйнейшых астэроідаў галоўнага пояса.

## Гл. таксама 
* Берта па мянушцы «Таварны вагон» — фільм рэжысёра Марціна Скарсезэ, крымінальная драма.
* Вялікая Берта — мянушка артылерыйскай гарматы звышвялікага калібра.
* 
* 
* 
*
Замша

]]
**Замша**, таксама **Замш** ( ад &nbsp;— «дублёная скура»)&nbsp;— назва вырабленай пэўным спосабам скуры дзікіх або свойскіх жывёл, а таксама вырабленай пэўным спосабам тканіны.

## Скура 
Замша&nbsp;— гэта скура, вырабленая тлушчавым дубленнем са шкур аленяў, ласёў, авечак або малочных цялят .

Замша адрозніваецца мяккасцю, аксаміцістасцю, водатрываласцю, значнай сітаватасцю.

Замшу афарбоўваюць у розныя колеры. Неафарбаваная замша мае светла-жоўты колер.

Замшу выкарыстоўваюць для вытворчасці абутку, галантарэі, адзення і ў тэхнічных мэтах (напрыклад, для паліроўкі ).

Таксама вырабляецца штучная замша&nbsp;— для гэтага нятканыя матэрыялы і іншыя тканіны з замшападобным ворсам прамакаюць гумовым клеем (для абутку) або наносяць на іх гумовы клей, а зверху насыпают здробненыя валокны бавоўны (для галантарэйных вырабаў).

## Тканіна 
Тканіна замша прадстаўляе сабой баваўняную тканіну з атласным  з начасаным ворсам на правым баку. З гэтай тканіны шыюць верхнюю вопратку.

## Літаратура 
* , Том 4., К., 1979, стор. 195

## Спасылкі 
* Ірха  // Українська мала енциклопедія : 16 кн. : у 8 т. / проф. Є. Онацький. — Накладом Адміністратури УАПЦ в Аргентині. — Буенос-Айрес, 1959. — Т. 2, кн. 4 : Літери Ж — Й. — С. 553. — 1000 екз.

Катэгорыя:Скура (матэрыял)
Катэгорыя:Тканіны
Катэгорыя:Гарбарная прамысловасць
Альтэнштайг

**Альтэнштайг** () — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Карлсруэ. Уваходзіць у склад раёна Кальв. Насельніцтва —  (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 53,21 км². Афіцыйны код — 08 2 35 006.

Горад падзяляецца на 10 гарадскіх раёнаў.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Бадэн-Вюртэмберга
Ікат

**Ікат** (з малайскай мовы: *mengikat* = завязваць, заварочваць) — ярка афарбаваная тканіна з недакладнымі контурамі ўзору. Узоры ствараюцца шляхам абкручвання або пакрыцця выбраных частак нітак асновы або ўтку перад , каб колер не мог пранікаць у схаваныя месцы.

## Вытворчы працэс 
Вытворчасць тканіны ў тэхніцы ікату вельмі працаёмкая і патрабуе прафесійнага вопыту, часткова лічыцца . Усе этапы робяцца ўручную з шырокім дыяпазонам рэгіянальных варыяцый у тэхнічных дэталях. Агульнапрызнаныя тры тыпы ікату: *асноўны*, *утковы* і *(поўны) ікат* з афарбаваных нітак асновы і ўтку.

Перад фарбаваннем некалькі нітак звязваюць у джгут і абраныя месцы абгортваюць травінкамі ці пакрываюць пластом воску. Струны прапускаюць праз кантэйнеры (у асноўным) з некалькімі колерамі запар і прасоўваюць у рамку для сушкі.

Для ткацтва выкарыстоўваюцца розныя прылады (розныя па рэгіёнах) — ад простых рам () і спецыяльна прыстасаваных драўляных падставак да ткацкіх станкоў.

## Гісторыя 
Самыя старыя захаваныя рэшткі ікатных тканін былі знойдзены на Блізкім Усходзе ў XX стагоддзі, але малюнкі ікату ў індыйскай пячоры былі створаны яшчэ ў VII стагоддзі. Паходжанне тэхнікі ікат адназначна не даказана, яе выкарыстанне распаўсюдзілася ад Японіі праз Азію і Афрыку да Паўднёвай Амерыкі. (У Еўропе вытворчасць ікату вядома толькі на Мальёрцы).

Аб’ём вытворчасці ікату не рэгіструецца ні ў рэгіянальным масштабе, ні ва ўсім свеце.
Файл:Sambalpuri Ikat weaving loom (Tanta) from Odisha.jpg|Ткацкі стан
Файл:Ikat 2006.10.jpg|Ікат з  шаўковай асновай і баваўняным утком
Файл:Silk sarong from Thailand with weft ikat, East-West Center.JPG|Тайскі ўтковы ікат 1940
Файл:Gujarat patola.jpg|Шаўковы ікат з фарбаваннем асноўных і ўтковых нітак (Заходняя Індыя, пачатак XIX стагоддзя)

## Літаратура 
* Rowe/Miller/Meisch: *Weaving and Dyeing in Highland Ecuador*, University of Texas Press 2009, ISBN 9780292774681

Катэгорыя:Тэкстыль
Стралец

**Стралец** — шматзначны тэрмін.

Назву **Стралец** маюць:
* Стралец — знак Задыяка.
* Стралец  — задыякальнае сузор’е.
* Стралец — у Рускім царстве — пехацінец з агнястрэльнай зброяй.

## Прозвішча 
* Міхаіл Васілевіч Стралец (нар. 1959) — гісторык, палітолаг.
* Фёдар Міхайлавіч Стралец (1910—1944) — Герой Савецкага Саюза.
Жакардавая тканіна

]]
**Жакардавая тканіна** — буйнаўзорыстая тканіна, складанага ці простага , рапорт якога па аснове змяшчае больш за 24 рознапераплятальных нітак.

## Гісторыя 
Назва тканіны паходзіць ад імя вынаходніка Жазефа Мары Жакара, які ў 1804 годзе сканструяваў , дзякуючы чаму стала магчыма вырабляць жакардавыя тканіны ў прамысловых маштабах.

## Уласцівасці 
Пража і ніткі для выпрацоўкі жакардавых тканін могуць складацца як з натуральных (баваўнянае, ільняное, ваўняное, шаўковае), так і з хімічных  (). Таксама па валакністым саставе пража можа быць змяшанай (утрымліваць у сваім саставе сумесь розных валокнаў), а ніткі камбінаванымі, гэта значыць складацца з нітак рознага валакністага саставу.

Жакардавыя тканіны трывалыя і даўгавечныя, слаба расцягваюцца і выціраюцца, добра захоўваюць афарбоўку, слаба схільныя да ўплыву перападаў тэмператур. Жакард — адна з дарагіх тканін, паколькі яе вытворчасць працазатратная.

Своеасаблівы рэльефны малюнак, які атрымліваецца ў выніку складанага перапляцення на шчыльнай тканіне, нагадвае габелен. Чым больш тоўстыя ніткі прымяняюцца ў перапляценні, тым больш трывалая тканіна атрымліваецца.

Правілы догляду тканін з жакардавым перапляценнем звычайныя. Мыццё пажаданае з ужываннем нейтральных мыйных сродкаў і пры невысокіх тэмпературах (+30&nbsp;°C). Вельмі непажадана адбельваць і адціскаць, а таксама сушыць пад прамымі сонечнымі прамянямі. Прасаваць лепш са сподняга боку.

## Выраб 
Пры вырабе гэтага віду тканіны выкарыстоўваюць два спосабы афарбоўвання. Першы спосаб: ніткі афарбоўваюцца папярэдне, загадзя. Такі спосаб робіць тканіну асабліва трывалай. Другі: на гатовую тканіну наносіцца друкаваны малюнак і потым адмысловымі фарбавальнікамі, часам з ужываннем адмысловых насычэнняў, афарбоўваецца непасрэдна тканіна з малюнкам. Другі метад выкарыстоўваюць пры вырабе жакардавай тканіны са смесавых тканін (напрыклад, калі спалучаюць бавоўну і поліэстэр).

## Выкарыстанне 
Жакардавая тканіна шырока выкарыстоўваецца для пашыву сталовай і , штор, адзення, чахлоў для  і аўтамабільных сядзенняў, для абіўкі , пры вырабе слінгаў, гальштукаў, стужак і тасьмы.

## Віды 
* Стрэтч-жакард — сучасная высокаэластычная тканіна з «дыхальным» эфектам.
* Баваўняны жакард

## Літаратура 
* Андреева Р. П. Жаккард, жаккардовая ткань, жаккардовое переплетение // Энциклопедия моды. — СПб.: Издательство «Литера», 1997. — С. 164. — ISBN 5-86617-030-2.
* Жаккардовые ткани // Товарный словарь / И. А. Пугачёв (главный редактор). — М.: Государственное издательство торговой литературы, 1957. — Т. II. — Стб. 780—790. — 567 с.

Катэгорыя:Тканіны
Паша Парфеній

**Паша Парфеній** (нар. , Архей, МССР) — малдаўскі спявак і кампазітар, былы саліст гурта «SunStroke Project». Прадстаўнік Малдовы на конкурсе песні Еўрабачанне ў 2012 годзе з песняй Lăutar і ў 2023 годзе з песняй «Soarele și Luna».

## Біяграфія 
Нарадзіўся 30 мая 1986 года ў горадзе Архей у сям’і музыкантаў: маці была педагогам па фартэпіяна, а бацька — спеваком і гітарыстам. У 7 гадоў ён паступае ў музычную школу ў Археі па спецыяльнасці «фартэпіяна», а ў 2002 годзе падае дакументы ў Ціраспальскі музычны каледж на секцыю «фартэпіянны джаз».

У 2002 годзе стаў салістам ВІА «Электрамаш». У 2006 годзе паступіў у Дзяржаўную Акадэмію Мастацтваў на эстрадна-джазавае аддзяленне. З 2007 года — артыст Маладзёжнага тэатра эстраднай песні Культурнага цэнтра «Элат». Удзельнічаў у шматлікіх творчых конкурсах і фестывалях.

З 2008 па 2009 год саліст гурта SunStroke Project.
Горныя Ключы

**Горныя Ключы** () — курортны пасёлак у Кіраўскім раёне Прыморскага края Расіі, адміністрацыйны цэнтр Горнаключэўскага гарадскога паселішча. Пасёлак Горныя Ключы размешчаны на рацэ Усуры, у месцы ўпадзення ў яе пратокі Драгучына. Праз пасёлак праходзіць федэральная траса А370 Усуры. Адлегласць да раённага цэнтра, пасёлка Кіраўскі, складае 16 км, да найбліжэйшай чыгуначнай станцыі Шмакаўка 21 км. Найбліжэйшая чыгуначная станцыя, на якой спыняюцца ўсе пасажырскія цягнікі, — Ружына, знаходзіцца ў горадзе Лесазаводску. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1965 года.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Прыморскага края
Катэгорыя:Курорты Расіі
Дунай (Прыморскі край)

**Дунай** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Прыморскім краі Расіі. Уваходзіць у склад ЗАТУ Фокіна. Пасёлак размешчаны на беразе бухты Стралок заліва Пятра Вялікага. Насельніцтва — 7805 чалавек (2009).

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Прыморскага края
Казінет

**Казінет** — шчыльная і пругкая аднатонная баваўняная або паўваўняная тканіна  для пашыву верхняга адзення.

З паўваўнянога казінету шылі форменную вопратку ніжніх грамадзянскіх чыноў. У М. Я. Салтыкова-Шчадрына ў казцы «Цацачнай справы людцы» ў віцмундзір шэрага казінету апранутая лялька-падзьячы, а ў рамане «» ў светла-зялёным казінетавым  прыйшоў да абеду Фомушка. У  ў «» Алёшка просіць купіць яму не казінетавыя , а плісавыя, каб яго не дражнілі. Казінетавае адзенне звязвалася з нізкім сацыяльным статусам, шырока выкарыстоўвалася ў мастацкай літаратуры для адпаведнай характарыстыкі персанажа, напрыклад, у Л. М. Талстога, М. С. Ляскова і І. А. Буніна. З трывалага казінету таксама шылі вопратку: паліто, пінжакі, пакрыццё кажухоў. У вёсках верхняе адзенне з казінету было святочным. З пачаткам XX стагоддзя казінет перасталі выпускаць, і само слова стала выходзіць з ужытку, хоць яшчэ ў 1919 годзе Мікалай Клюеў звяртаўся да Маякоўскага: «Простай як мыканне і  казінетавых / не стане Расія — так вяшчае Хата».

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Беловинский Л. В. Казинет // Иллюстрированный энциклопедический историко-бытовой словарь русского народа. XVIII — начало XIX в. / под ред. Н. Ерёминой. — М.: Эксмо, 2007. — С. 257. — 784 с. — 5000 экз. — ISBN 978-5-699-24458-4.
* 
* Кирсанова Р. М. Казинет // Розовая ксандрейка и драдедамовый платок: Костюм — вещь и образ в русской литературе XIX в. / под ред. Э. Б. Кузьминой. — М.: Книга, 1989. — С. 94. — 286 с. — 55 000 экз. — ISBN 5-212-00130-7.

Катэгорыя:Баваўняныя тканіны
Маркаўка

**Маркаўка** — тапонім.

## Беларусь 
* Маркаўка (Хоцімскі раён)

## Расія 
* Маркаўка (Іркуцкая вобласць)
Рагачова

**Рагачова** — тапонім.
* Рагачова (Архангельская вобласць)
* Рагачова (Карахоткінскае сельскае паселішча)
* Рагачова (Козінскае сельскае паселішча)
Рагачова (Архангельская вобласць)

**Рагачова** () — другі па велічыні і значнасці населены пункт расійскага архіпелага Новая Зямля. Тут знаходзіцца ваенны аэрадром Рагачова, на якім з верасня 1972 года дыслакаваўся 63-і гвардзейскі знішчальны авіяцыйны полк.

Пасёлак размешчаны на паўвостраве Гусіная Зямля, за 12 км на паўночны ўсход ад пасёлка Бялуш’я Губа.

Клімат тундравы, тут вельмі холадна на працягу ўсяго года. Па класіфікацыі кліматаў Кёпена — арктычны клімат (індэкс ET). Сярэдняя тэмпература паветра за год складае −4.9 °C, у год выпадае каля 359 мм ападкаў.

Катэгорыя:Населеныя пункты Архангельскай вобласці
Калька (папера)

**Калька** () — празрыстая папера або тканіна для вырабу копій чарцяжоў, малюнкаў. Вырабляецца для графічных работ тушшу і алоўкам. Выкарыстоўваецца таксама для стварэння камп’ютарных макетаў друкаванай прадукцыі.

## Галерэя 

Файл:Samples_of_TAKEYO_tracing_paper.jpg|Узоры папяровай калькі
Файл:GatewayTracingNewRoll.jpg|Рулон калькі

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Уласцівасці розных тыпаў паперы

Катэгорыя:Мастацкія матэрыялы
Катэгорыя:Дакументы
Катэгорыя:Папера
Калька

**Калька** — шматзначны тэрмін.

* Калька — адмысловы тып запазычання іншамоўных слоў, выразаў, фраз
* Калька — празрыстая папера для вырабу копій чарцяжоў, рысункаў
Камлот

**Камлот** (ад  — «тканіна з воўны ангорскай козы») — шарсцяная, паўшарсцяная і баваўняная тканіна звычайна цёмнага колеру для пашыву жаночага і мужчынскага адзення. У Расіі камлот вядомы з першай трэці XVIII стагоддзя.

## Назва 
Назва тканіны звязана з арабскім словам *hamlat* — «ваўняны плюш» і французскім *chameau* — «вярблюд». Існуюць таксама версіі аб паходжанні назвы ад арабскага наймення гатунку вярблюджай воўны і па рацэ Камлот у Шатландыі, дзе знаходзіўся знакаміты цэнтр вытворчасці шарсцяных тканін.

## Выраб 
Дарагія гатункі камлота друзлага, мяккага палатна ткалі з вярблюджай і ангорскай воўны з даданнем шоўку. Танны камлот выраблялі з баваўнянага валакна з асновай у дзве абавязкова чорныя ніткі.

## Выкарыстанне 
Камлот лічыўся недарагой гарнітурнай тканінай, з яго звычайна шылі мужчынскія сурдуты і жаночыя капоты, а таксама неафіцыйнае хатняе адзенне.

## У культуры 
Камлот быў у Расіі незвычайна папулярнай тканінай. У рамане Ф. В. Булгарына «» памешчык Расіянінаў насіў «зялёны камлотавы сурдут» з картузам. У М. В. Гогаля ў «» (1835) у барановым кажушку, пакрытым камлотам, выступае Афанасій Іванавіч. Персанаж  ў «Сэрцы і думках» апранута ў камлотавы стары капот.

## Літаратура 
* Андреева Р. П. Камлот // Энциклопедия моды. — СПб.: Издательство «Литера», 1997. — С. 186. — ISBN 5-86617-030-2.
* Беловинский Л. В. Камлот // Иллюстрированный энциклопедический историко-бытовой словарь русского народа. XVIII — начало XIX в. / под ред. Н. Ерёминой. — М.: Эксмо, 2007. — С. 261. — 784 с. — 5000 экз. — ISBN 978-5-699-24458-4.
* Камлот // Товарный словарь / И. А. Пугачёв (главный редактор). — М.: Государственное издательство торговой литературы, 1957. — Т. III. — Стб. 221—222.
* 
* 

Катэгорыя:Баваўняныя тканіны
Катэгорыя:Шарсцяныя тканіны
Стэндавая стральба

**Стэ́ндавая стральба́** — від стралковага спорту, спартыўная стральба з гладкаствольнай зброі 12-га калібру шротам на траншэйным або круглым стралковым стэндзе па выкіданым кідальнымі прыладамі мішэням-талерачкам. Да 1940 года від спорту меў назву *«стралкова-паляўнічы спорт»*.

 ў Куксгафене, Германія]]
, Германія]]

## Гісторыя 
Стэндавая стральба бярэ свой пачатак з далёкага мінулага (з сярэдневяковай Англіі), калі знаць забаўлялася стральбой па лятаючым мішэням. У сярэднія вякі ў якасці мішэняў ужываліся жывыя птушкі, часцей за ўсё галубы, якіх выкідвалі з-за хованак. Пазней іх сталі саджаць у лункі, прыкрытыя каўпаком, які знімаўся з дапамогай вяроўкі, і голуб атрымліваў магчымасць узляцець. З часам каўпакі былі заменены адмысловымі скрынямі-садкамі і стральба стала называцца *«садковай»*. У сярэдзіне XIX стагоддзя з’явілася стральба па штучных мішэнях, якія закідваліся спецыяльным прыстасаваннем. У якасці мішэняў выкарыстоўваліся шкляныя шарыкі, запоўненыя дымам, пылам або пер’ямі. У 1880 годзе спачатку ў ЗША, а затым у Германіі і Францыі з’явіліся кідальныя машынкі і мішэні ў выглядзе сучасных талерачак.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* 
* О стрельбе  // Сайт Беларускай федэрацыі стралковага спорту
* *Самерханов Р. М., Ильенко Д.* Обучающий материал по стендовой стрельбе // Нижегородская федерация стендовой стрельбы 
* История стендовой стрельбы // История видов спорта 
* Разновидности стендовой стрельбы // Чемпионат.com 
* Стрельба стендовая // «Мегаэнциклопедия Кирилла и Мефодия» megabook.ru 
* *Комашко Д.* Рассказываем о видах спорта, которые вошли в программу II Европейских игр: стрельба стендовая  // «СБ. Беларусь сегодня»

Катэгорыя:Стралковы спорт
Катэгорыя:Летнія алімпійскія віды спорту
Бёблінген

**Бёблінген** (, ) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнага раёна. Другі па насельніцтве () пасля Зіндэльфінгена горад раёна.

## Геаграфія 
Размешчаны ў паўднёва-заходняй Германіі ў самым цэнтры зямлі Бадэн-Вюртэмберг за 6 км на паўднёвы захад ад Штутгарта. У непасрэднай блізкасці ад горада праходзіць еўрапейская траса Е41, якая злучае ўсходнюю Швейцарыю з паўночна-заходняй часткай Германіі. Мяжуе з гарадамі Лайнфельдэн-Эхтэрдынген, Шэнайх, Гольцгерлінген, Энінген і Зіндэльфінген.

У склад горада з 1 верасня 1971 года ўваходзіць таксама паселішча Дагерсгайм, размешчанае за 3 км на паўночны захад з процілеглага боку ад трасы Е41. Бёблінген падзелены на некалькі жылых кварталаў, якія сфармаваліся гістарычна і не маюць дакладных межаў: Таненберг, Вальдбург, Грунд, Дыцэнгальдэ і іншыя.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Бадэн-Вюртэмберга
Міхал Марцін

**Міхал Марцін** (, ; нар. 1 жніўня 1960, Корк, Ірландыя) — ірландскі палітык, лідар партыі Фіяна Файл, прэм’ер-міністр Ірландыі з 27 чэрвеня 2020 года па 17 снежня 2022 года.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Ірландыі
Канва (тканіна)

**Канва́** () — сеткаватая баваўняная (часам ільняная) тканіна. Ужываецца як аснова або трафарэт пры вышыванні, часам як пракладачны матэрыял у адзенні.

Для вышыўкі ў асноўным выкарыстоўваецца канва Аіда, радзей канва раўнамернага перапляцення і нераўнамернага.

Канва Аіда складаецца з чыстай бавоўны. Гэта жорсткая тканіна, ніткі жорстка ўплецены адна ў іншую, такое перапляценне стварае добра пазначаныя квадраты, якія лёгка лічыць. Канва раўнамернага перапляцення шчыльней, без выразна пазначаных квадратаў. Вышываюць на ёй праз 3-4 ніткі.

## Літаратура 
* 
* Канва // Товарный словарь / И. А. Пугачёв (главный редактор). — М.: Государственное издательство торговой литературы, 1957. — Т. III. — Стб. 241—243.

## Спасылкі 
* Агляд і параўнанне тканін для вышыўкі
* Разлік неабходнага памеру канвы для вышыўкі

Катэгорыя:Баваўняныя тканіны
Катэгорыя:Вышыўка
Дыпламат (значэнні)

Слова «дыплама́т» мае некалькі значэнняў:
* Дыпламат — службовая асоба дзяржаўнага органа вонкавых зносін (знешнепалітычнага ведамства), упаўнаважаная урадам для зносін або перамоў з прадстаўнікамі замежных дзяржаў.
* Дыпламат — невялікі плоскі чамадан для дзелавых мэт.
Алена Анжуйская

**Але́на Анжу́йская** (; каля 1236 — ) — каралева Сербіі.

## Біяграфія 
[злева|thumb|Алена і яе сын Стэфан Ураш II Мілуцін. Фрэска ў манастыры [Грачаніца (манастыр)|Грачаніца]]
Паходжанне Алены невядомае. Адзіным вядомым дакументам, які хоць нешта пра яе паведамляе, з’яўляецца ліст неапалітанскага караля Карла I Анжуйскага ад 1273 года, у якім ён называе яе сваёй сваячкай.

Прыблізна паміж 1245 і 1250 гадамі Алена выйшла замуж за сербскага караля Стэфана Ураша I. У іх было прынамсі чацвёра дзяцей:
* Стэфан Драгуцін
* Стэфан Ураш II Мілуцін
* Стэфан
* Брнча (дачка)

Некаторы час Алена была кіраўніцай тэрыторыі, якая ўключала Зэту, Травунію, Плаў і раён ракі Ібар. Адкрыла першыя ў Сербіі школы для дзяўчынак.

Алена памёрла 8 лютага 1314 года, быўшы манашкай у царкве Святога Мікалая ў Шкодэры. У Травуніі на паўднёвы захад ад горада Трэбінэ, у гістарычнай мясцовасці, якая мае вялікае значэнне для праваслаўных паўднёвых славян, у манастыры Тврдош у храме Унебаўзяцця Маці Божай захоўваецца ў выглядзе мошчаў далонь Алены.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Няманічы
Катэгорыя:Сужэнцы манархаў Сербіі
Каніфас

**Каніфас** (ад  — канва) — добрая парусіна, састарэлая назва ільняной, трывалай, рэльефнай паласатай тканіны. У Расійскай імперыі ўпершыню такая назва сустракаецца ў Статуце марскім у рэдакцыі 1724 года. («Кніга Статут марскі пра ўсё, што тычыцца да добрага кіравання, у бытнасць флоту на моры…»).

З каніфасу шылі мужчынскае і жаночае адзенне, часам выкарыстоўвалі як бялізнавую тканіну. Адрознівалі разнавіднасці каніфасу базін, базін-раяль і інш. Будучы трывалым, каніфас карыстаўся поспехам у гарадской беднаты. Вырабы з каніфасу называліся каніфаснымі або каніфасавымі. Біёграф А. В. Суворава , апісваючы побыт генералісімуса ў ссылцы, адзначае:

У першым абзацы першай главы паэмы М. В. Гогаля «Мёртвыя душы» брычцы Чычыкава сустракаецца

## Іншыя значэнні 
Паводле «Такі да вялікаму паўтлумачальнаму слоўніку адэскай мовы» пісьменніка Валерыя Смірнова, які прадстаўляе збор адэскіх ідыяматычных выразаў, фраза «раз і на каніфас» азначае хуткае дасягненне якога-небудзь выніку. Гэты выраз адносіцца да блоку-каніфасу, у які закладваюцца хутка парусныя снасці.

У гэтым значэнні каніфас згадваецца ў песні «Дзвігун» :

*«Шторм, мабыць, пракінуць хоча* / *Нас праз каніфас.* / *Што ж, толькі хай не пакурочыць* / *Камбуз або кампас»*

## Літаратура 
* Андреева Р. П. Канифас // Энциклопедия моды. — СПб.: Издательство «Литера», 1997. — С. 186. — ISBN 5-86617-030-2.
* Кирсанова Р. М. Канифас // Розовая ксандрейка и драдедамовый платок: Костюм — вещь и образ в русской литературе XIX в. / под ред. Э. Б. Кузьминой. — М.: Книга, 1989. — С. 100. — 286 с. — 55 000 экз. — ISBN 5-212-00130-7.
* Кирсанова Р. М. Канифас // Розовая ксандрейка и драдедамовый платок: Костюм — вещь и образ в русской литературе XIX в. / под ред. Э. Б. Кузьминой. — М.: Книга, 1989. — С. 234. — 286 с. — 55 000 экз. — ISBN 5-212-00130-7.
* Канифас // Товарный словарь / И. А. Пугачёв (главный редактор). — М.: Государственное издательство торговой литературы, 1957. — Т. III. — Стб. 243—244.

Катэгорыя:Тканіны
Каразея

**Каразея** — грубая шарсцяная тканіна няшчыльнай фактуры, вядомая з XIII стагоддзя.

## Агульныя звесткі 
Каразеяй называюць грубую шарсцяную тканіну няшчыльнай фактуры, з касой ніткай. На Русі вядомая з XV стагоддзя, як разнавіднасць мясцовых даматканых тканін, з якіх пераважна выраблялі верхняе адзенне. Вырабы з каразеі характэрныя для традыцыйнага касцюма сялян. У рускай арміі выкарыстоўвалася для шыцця мундзіраў. У пазнейшыя часы выкарыстоўвалася на падшэўку пад сукно.

## Этымалогія 
Назва паходзіць ад месца першапачатковай вытворчасці падобнай тканіны ў 1262 годзе, англійскай вёскі Керсі () у графстве Суфалк.

## Літаратура 
* Беловинский Л. В. Каразея // Иллюстрированный энциклопедический историко-бытовой словарь русского народа. XVIII — начало XIX в. / под ред. Н. Ерёминой. — М.: Эксмо, 2007. — С. 267. — 784 с. — 5000 экз. — ISBN 978-5-699-24458-4.
* 

Катэгорыя:Шарсцяныя тканіны