Божы Сын

[thumb|Падчас хрышчэння Ісуса, голас з неба назваў Яго Сынам Божым. [Франчэска Альбані. *Хрышчэнне Ісуса Хрыста*.]]
**Божы Сын** — тытул, які часта выкарыстоўваецца ў Бібліі для абазначэння асоб з асаблівымі адносінамі з Богам. У Старым Запавеце анёлы, справядлівыя і набожныя людзі, нашчадкі Сіфа і цары Ізраіля часам называюцца *сынамі Божымі*. У Новым Запавеце Адам і, у першую чаргу, Ісус Хрыстос называюцца *сын Божы*, у той час як паслядоўнікі Ісуса называюцца *сыны Божыя*.

У Новым Запавеце *Сын Божы* прымяняецца да Ісуса ў многіх выпадках. Ісус названы Сынам Божым у двух асобных выпадках голасам з нябёсаў. Ісус таксама як відавочна, дык і няяўна апісваецца як Сын Божы як уласна, дык і рознымі асобамі Новага Запавету. У дачыненні да Ісуса тытул указвае на Яго ролю Месіі, Цара абранага Богам. Тэрмін *Сын Божы* не варта блытаць з тэрмінам Бог Сын (), другой асобай Тройцы ў хрысціянскай тэалогіі. Вучэнне пра Тройцу вызначае Ісуса як Бога Сына, аднолькавага па сутнасці, але рознай асобы ў сувязі з Богам Айцом і Богам Духам Святым (першай і трэцяй асобы Тройцы). Антытрыніянцы прымаюць Ісуса як *Сына Божага*, але не як *Бога Сына*.

Гістарычна, многія кіраўнікі старажытных народаў бралі на сябе назвы, сын божы, ці сын бога, ці сын Неба. Рымскі імператар Аўгуст спасылаўся на свае сувязь з абожаным прыёмным бацькам Юліям Цэзарам, як «сын бога» праз тэрмін divi filius, які ў далейшым быў таксама выкарыстаны Даміцыянам.

## Біблейскае выкарыстанне 
З усіх хрысталагічных тытулаў, якія выкарыстоўваюцца ў Новым Запавеце, Сын Божы быў адзін з самых выкарыстоўваемых у хрысціянскай гісторыі, і які стаў часткай веры многіх хрысціян. У асноўнай трынітарнай канцэпцыі тытул указвае на поўную Боскасць Ісуса як частку Тройцы.

Новы Запавет часта цытуе Псалм 110, які адносяцца да Ісуса. Багаслоўская разуменне Пс 110:1 і 110:4 адрозніваецца ад іўдаістычнага. Сам Ісус адносна Сябе цытуе Псалм 110 у Лук. 20:41-44, Матф. 22:41-45 і Марк. 12:35-37. У хрысціянстве Давід лічыцца прарокам. У Новы Запавет некалькі псалмоў цытуюцца, як сказаныя праз Духа Святога (Дзеянні 2:29-30). Невядома, калі менавіта хрысціяне прыйшлі да разумення, што Псалм 110 паказвае адрозненні асоб Боскасці і тое, што Ісус быў больш, чым чалавек або анёл. У лісце да Яўрэяў 1:13 цытуецца Псалм 110, каб даказаць, што Сын пераўзыходзіць анёлаў. Пазней спасылкі на Псалм 110 з'явяцца ў сімвалах веры.

У Новым Запавеце тытул Сын Божы прымяняецца да Ісуса ў многіх выпадках. Ён часта выкарыстоўваецца для абазначэння Яго Боскасці, з самага пачатку апавядання Новага Запавету, калі ў Евангеллі паводле Лукі 1:32-35 ў анёл Гаўрыіл аб'яўляе: *«сіла Усявышняга ахіне Цябе; таму і народжанае Святое назавецца Сынам Божым…»*

Заявы, што Ісус ёсць Сын Божы паўтарае ў многіх тэкстах Новага Запавета. У двух асобных выпадках заявы робяцца Богам-Айцом, калі падчас хрышчэння Ісуса, а потым у час Праабражэння голас з неба называе Ісуса Сынам Божым. У шэрагу выпадкаў вучні называюць Ісуса Сынам Божым і нават яўрэі падчас Яго распяцця пагардліва ўспаміналі Ісусу Яго сцвярджэнне, што Ён Сын Божы.

Тым не менш, паняцце Бога як бацькі Ісуса, і Ісус у якасці адзінага Божага Сына адрозніваецца ад паняцця Бога як Творцы і бацькі ўсіх людзей, як паказана ў Апостальскім Сімвале веры. Вызнанне пачынаецца з выказвання ўпэўненасці ў *«Айца Усемагутнага, Творцы неба і зямлі»*, а затым адразу ж, але асобна, у *«Ісуса Хрыста, Яго адзінага Сына, Госпада нашага»*, выказаўшы тым самым абодва сэнса бацькоўства ў Сімвале веры.

Катэгорыя:Ісус Хрыстос
Катэгорыя:Імёны Ісуса