Праект 100 000

**Праект 100 000** — праграма Міністэрства абароны ЗША перыяду вайны ў В’етнаме, якая прадугледжвала камплектаванне ўзброеных сіл прызыўнікамі, што фармальным чынам не ўпісваліся ў вайсковыя патрабаванні з-за сваіх праблем з фізічным або разумовым развіццём. Вайскоўцы з такіх катэгорый афіцыйна называліся **«людзьмі новага стандарту»** (), у той час як у шырокім ужытку яны, з прычыны нізкіх інтэлектуальных здольнасцяў, вядомыя як **«дэбілы Макнамары»** (, таксама дурні, ідыёты і няўдачнікі) або **«корпус дэбілаў»** ().

## Перадгісторыя 
Яшчэ ў 1964 годзе пачаліся першыя пілотныя праекты па прыняцці ў шэрагі Узброеных сіл ЗША невялікіх груп асоб, адпрэчаных прызыўнымі камісіямі. Гэтыя людзі павінны былі даць згоду на добраахвотную рэабілітацыю падчас трэніровачнага працэсу. У сілу іх нязначнай колькасці іх уплыў на сацыяльны склад арміі быў вельмі малым. Аднак у 1965 годзе пачалося нарошчванне амерыканскай ваеннай прысутнасці ў В’етнаме, і колькасць навабранцаў на службу радыкальна ўзрасла. Ваеннае ведамства было вымушана адпаведным чынам змякчыць строгасць прызыўных стандартаў, і, не імкнучыся да якіх-небудзь сацыяльных зменаў, амерыканскія вайскоўцы пачалі прымаць у свае шэрагі ўсё больш і больш тых навабранцаў, якія мелі нізкія вынікі пры праходжанні псіхалагічных тэстаў на інтэлект. Таксама рэзка павялічыўся ўзровень страт, што ў сваю чаргу прывяло да зніжэння ў насельніцтва жадання служыць і да недабору прызыўнікоў.

Тагачасны міністр абароны Роберт Макнамара прааналізаваў справаздачу, у якой было адзначана, што 600 тыс. маладых мужчын штогод вызваляюцца ад службы, бо не праходзяць кваліфікацыйны тэст. Пасля прачытання матэрыялу міністр акрэсліў галоўную прычыну недабору прызыўнікоў: адсяванне прызыўнікоў, чый каэфіцыент інтэлекту (IQ) быў ніжэйшым за 85, у той час як нормай лічыцца IQ 90—110.

У чэрвені 1966 года падчас сваёй нью-ёркскай прамовы Макнамара афіцыйна анансаваў зніжэнне інтэлектуальных і фізічных патрабаванняў. Кангрэс ЗША адмовіўся фінансаваць гэта пачынанне, і як следства, неабходныя грашовыя сродкі давялося выдзяляць з бюджэту Пентагона.

## Рэалізацыя 
### Прызыў 
Колькасць завербаваных толькі за першы год функцыянавання праекта склала 149 000 чалавек. Усяго ў прамежак паміж кастрычнікам 1966 і чэрвенем 1969 года па лініі праекта «100 000» прайшло каля 246 000 навабранцаў NSM. 92 % з гэтага ліку было прынята менавіта дзякуючы зніжэнню патрабаванняў да разумовага развіцця кандыдатаў. Палова агульнай колькасці набрана ў паўднёвых штатах, у той час як колькасць звычайных прызыўнікоў з паўднёвых штатаў складала каля 28 %. Каля 40 % навабранцаў NSM былі чарнаскурымі, у той час як у сярэднім па ўзброеных сілах ЗША доля афраамерыканцаў складала каля 9,1 %. Большая частка рэкрутаў «100 000» з’яўляліся выхадцамі з неўладкаваных сем’яў з нетрадыцыйным размеркаваннем сямейных роляў. Каля 70 % мелі нізкі ўзровень асабістага даходу, 60 % — выраслі ў сям’і з няпоўных сямей, 80 % — кінулі вучобу ў школе, 40 % — мелі здольнасць да чытання ніжэй за ўзровень шостага класа сярэдняй школы (а 15 % — ніжэй чацвёртага класа), палова мела IQ ніжэй 85. Гэтыя людскія рэсурсы размяркоўваліся па ўзброеных сілах у наступных прапорцыях: 25 % NSM — у сухапутныя сілы, 18 % — у корпус марской пяхоты, 15 % — у ваенна-марскі флот і 15 % — у ваенна-паветраныя сілы. Астатнія 27 % — невядома.

Першыя цяжкасці з «байцамі новага стандарту» выявіліся ўжо на прызыўных пунктах. Хэмілтан Грэгары, удзельнік вайны ў В’етнаме, у сваёй кнізе «Дурасць Макнамары» пісаў, што перад адпраўкай у Форт-Бенінг, буйную ваенную базу на тэрыторыі штатаў Джорджыя і Алабама, адзін з сяржантаў папрасіў яго дапамагчы прызыўніку запоўніць дакументы, бо той не ўмеў чытаць і пісаць. Як успамінаў Грэгары.

Да красавіка 1968 года высветлілася, што не больш за 68 % NSM дасягнулі гатоўнасці да праходжання прасунутых курсаў індывідуальнай падрыхтоўкі (), пры гэтым вялікая частка з іх не была здольная развіваць свае навыкі або набыць тэхнічную спецыяльнасць. Аднак гэта не перашкодзіла пасля заканчэння падрыхтоўкі каля 40 % з «100 000» набыць прызначэнне, звязанае з баявымі задачамі, а 37 % — быць адпраўленымі для праходжання службы ў В’етнам. Нягледзячы на тое, што значная частка з іх атрымала накіраванне ў артылерыйскія і пяхотныя часці на пасады кухараў, вадзіцеляў, дробных клеркаў і г. д., тым не менш, пераважнай большасці былі прысвоены ваенна-ўліковыя спецыяльнасці, звязаныя з непасрэдным вядзеннем баявых дзеянняў.

### Вайна ў В’етнаме 
Непасрэдна ў зоне баявых дзеянняў у В’етнаме сітуацыя з «байцамі новага стандарту» была значна горшай, чым на навучальных базах. Прызваныя ў рамках праекта адмаўляліся падпарадкоўвацца камандзірам, груба парушалі дысцыпліну і дэзерціравалі.

## Літаратура 
* Hamilton Gregory. Murder in Vietnam // Military History. — 2018. — July (vol. 35, no. 2).
* Bill McCloud. What Should We Tell Our Children about Vietnam?. — University of Oklahoma Press, 1989. — ISBN 0-8061-2229-3.
* Christian G. Appy. The draft and the making of a working class military // Working-class War: American Combat Soldiers and Vietnam. — University of North Carolina Press, 1993. — 365 p. — (History). — ISBN 0-8078-4391-1.
* Lisa Hsiao. Project 100,000: The Great Society's Answer to Military Manpower Needs in Vietnam (англ.) // Vietnam Generation : журнал. — 1989. — Т. 1, № 2. — С. 14—37.
* Edward J. Drea. Conscripts and Volunteers: Lower Standards, Greater Inequality // McNamara, Clifford, and the Burdens of Vietnam 1965—1969. — Washington, D.C.: Office of the Secretary of Defence, 2011. — Vol. VI. — (Secretaries of Defense Historical Series). — ISBN 978-01-16-088135-0.
* Michael S. Foley. The Draft as a Political Issue // Confronting the War Machine. Draft Resistance during the Vietnam War. — Chapel Hill and London: The University of North Carolina Press, 2003. — ISBN 0-8078-2767-3.
* Thomas G. Sticht. Project 100,000 // Test Policy in Defense: Lessons from the Military for Education, Training, and Employment. — Springer Science + Business Media, 1992. — 270 p. — ISBN 978-94-010-5319-8. — doi:10.1007/978-94-011-2970-1.
* Anni Baker. The Perfect Soldier (Sailor, Airman, Marine) // Life in the U.S. Armed Forces (not) Just Another Job. — Westport, London: Praeger Security International, 2008. — ISBN 978-0-275-98982-8.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* McNamara’s Morons. Salvaging the Deficient for the War Effort
* The Dumbing Down: Lower the Standards to Meet the Men

Катэгорыя:Воінскі абавязак
Катэгорыя:Узброеныя сілы ЗША падчас В’етнамскай вайны