open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Тулаўскі сельсавет

Назву **Ту́лаўскі сельсавет** маюць:

* Тулаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Віцебскага раёна Віцебскай вобласці
* Тулаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Зэльвенскага раёна Гродзенскай вобласці
Андрэй Рыгоравіч Бітаў

**Андрэй Рыгоравіч Бітаў** (, Ленінград — , Масква) — расійскі пісьменнік. Лічыцца адным з пачынальнікаў постмадэрнізму ў рускай літаратуры. Ганаровы член Расійскай акадэміі мастацтваў. Член Саюза пісьменнікаў СССР. У 1988 годзе быў адным са стваральнікаў расійскага ПЭН-клуба, а з 1991-га быў яго прэзідэнтам.

## Біяграфія 
Бацька — архітэктар. Маці — юрыст. Брат Алег — вядомы савецкі журналіст-міжнароднік і перакладчык. Са слоў самога — па нацыянальнасці чаркес у пятым пакаленні. Пісаць пачаў у 1956 годзе.

У 1954 годзе скончыў сярэднюю школу № 213 (якая тады знаходзілася на набярэжнай Фантанкі) — першую ў Ленінградзе школу з выкладаннем шэрагу прадметаў на англійскай мове.

У 1957 годзе паступіў у Ленінградскі горны інстытут, дзе ўдзельнічаў у працы літаб’яднання пад кіраўніцтвам Глеба Сямёнава. У 1957—1958 гг. служыў у стройбаце на Поўначы. У 1958 годзе аднавіўся ў інстытуце, скончыў геолагаразведачны факультэт у 1962 годзе.

Пісаў вершы. Пераймаючы Віктара Галяўкіна, пачаў пісаць кароткія абсурдысцкія апавяданні, упершыню апублікаваныя ў 1990-х гг. Часта ў інтэрв’ю называў сябе непрафесійным пісьменьнікам.

З 1960 па 1978 г. выйшлі ў друк каля дзесяці кніг прозы. C 1965 году член Саюза пісьменнікаў СССР.

Найбольш вядомым яго раманам стаў «Пушкінскі дом», упершыню апублікаваны ў 1978 годзе ў ЗША. У 1979 годзе быў адным са стваральнікаў бесцэнзурнага альманаху «Метропаль». Яго забаранялі друкаваць аж да 1986 года.

Перабудова адкрыла новыя магчымасці. Замежжа, лекцыі, сімпозіумы, грамадская, у тым ліку праваабарончая, дзейнасць. У 1988 годзе ўдзельнічаў у стварэнні расійскага ПЭН-клуба, з 1991 года — яго прэзідэнт. У 1991 годзе быў адным са стваральнікаў нефармальнага аб’яднання «БаГаЖъ» (Бітаў, Ахмадуліна, Аляшкоўскі, Жванецкі). Выкладаў у Літаратурным інстытуце імя А. М. Горкага.

У сакавіку 2014 года разам з шэрагам іншых дзеячаў культуры і навукі Расіі выказаў нязгоду з дзеяннямі расійскай улады ў Крыме. Сваю пазіцыю ён выказаў у адкрытым лісце, надрукаваным у «Новой газете».

Лаўрэат многіх расійскіх літаратурных прэмій, таксама быў адзначаны прэміямі ў Арменіі, Германіі і Францыі.

## Творчасць 
* «Пушкінскі дом»
* «Абгрунтаваная рэальнасць»
* «Выкладчык сіметрыі»
* «Урокі Арменіі»

## Літаратура 
* *Meyer R.* A. Bitov’s Pushkinskij Dom. Bloomington, 1986;
* *Chances E.* A. Bitov. Camb., 1993.
* Казак В.: Лексикон русской литературы XX века

## Спасылкі 
Катэгорыя:Шасцідзясятнікі
Катэгорыя:Пісьменнікі СССР
Катэгорыя:Члены Саюза пісьменнікаў СССР
Катэгорыя:Пісьменнікі Расіі
Катэгорыя:Члены ПЭН-клуба
Сапратрофы

на ламаччы]]
**Сапратрофы** — арганізмы, якія ўжываюць арганічныя злучэнні мёртвых цел або выдзяленні (экскрэменты) жывёл. 

Паводле тыпу харчавання адносяцца да гетэратрофаў. Удзельнічаюць у мінералізацыі арганічных злучэнняў, з'яўляюцца важным звяном у біялагічным кругавароце рэчыва і энергіі. Да сапратрофаў адносяцца бактэрыі, актынаміцэты, грыбы, расліны-паразіты, некаторыя водарасці, з жывёл — сапрафагі (напр., жукі-гнаевікі, вароны, гіены). Водныя сапратрофы ўдзельнічаюць ў біялагічнай ачыстцы вады, глебавыя — у глебаўтварэнні.

## Літаратура 
Катэгорыя:Трафічная экалогія
Тулаўскі сельсавет (Зэльвенскі раён)

**Ту́лаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Зэльвенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Тулава.

Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Зэльвенскага раёна Гродзенскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Дзергялёўскага і Пасуціцкага сельсаветаў. З 17 красавіка 1962 года па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Ваўкавыскага раёна. 22 мая 1967 года ў склад сельсавета з Каралінскага сельсавета перададзена вёска Шэйкі. 18 красавіка 2017 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Каралінскага сельсавета.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 813 чалавек, з іх 60,1 % — беларусы, 30,6 % — палякі, 7,1 % — рускія, 1,7 % — украінцы.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 12 населеных пунктаў: аграгарадок Міжэрычы, вёскі Дзергілі, Задвор’е, Калінаўка, Клепачы, Крэсла, Мештавічы, Пузікі, Талалайкі, Тулава, Шэйкі, Янаўшчына.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Зэльвенскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ваўкавыскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1954 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2017 годзе
Луіс Гільерма Саліс

**Луіс Гільерма Саліс Рывэра** (; нар. 25 красавіка 1958, Сан-Хасэ, Коста-Рыка) — левацэнтрысцкі коста-риканский палітычны дзеяч, член партыі «Грамадзянскае дзеяньне», кандыдат у прэзідэнты Коста-Рыкі на выбарах 2014 года, прэзідэнт Коста-Рыкі з 8 траўня 2014 года. Прафесар гісторыі і паліталогіі, дэкан факультэта сацыяльных навук Універсітэта Коста-Рыкі.

Катэгорыя:Прэзідэнты Коста-Рыкі
Вячаслаў Аляксандравіч Аўчыннікаў

**Вячаслаў Аляксандравіч Аўчы́ннікаў** (; , Варонеж — , Масква) — савецкі і расійскі кампазітар, аўтар музыкі для больш чым 40 фільмаў. Народны артыст РСФСР (1986).

## Абраная музыка да фільмаў 
* 1961 — Хлопчык і голуб
* 1965—1967 — Вайна і мір
* 1966 — Андрэй Рублёў
* 1969 — Дваранскае гняздо
* 1969 — Залатая брама
* 1971 — Арсенал
* 1972 — Зямля
* 1975 — Яны змагаліся за радзіму
* 1985 — Багратыён

## Літаратура 
* Шаталов М. Г. Имена Воронежа — 425 : История продолжается. — Воронеж: Воронежская облтипография, 2012. — С. 275. — 464 с — .
* Воронежская энциклопедия / В. Д. Карпачёв. — Воронеж: ЦДВЧК, 2008.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Кампазітары СССР
Катэгорыя:Кампазітары Расіі
Катэгорыя:Дырыжоры СССР
Катэгорыя:Дырыжоры Расіі
Трагедыя ў Краснаполлі

**Абрушванне даху спартыўнай залы ў школе Краснаполля** адбылося 27 студзеня 2004 года. У выніку трагедыі загінула 4 чалавекі.

## Ход падзей 
27 студзеня а 10:28 раніцы ў спартыўнай зале сярэдняй школы № 1 у пасёлку Краснаполле Магілёўскай вобласці падчас заняткаў па фізкультуры адбылася аварыя, у выніку якой абрынулася сцяна, а за ёй і столь. Падчас трагедыі ў зале знаходзілася каля 40 чалавек. Загінуў настаўнік Пётр Любашэнка і трое вучняў — Саша Прусаў, Аня Акіншына і Віця Баброў. Адзін вучань загінуў на месцы, настаўнік фізкультуры ад атрыманых траўмаў памёр у бальніцы. Яшчэ двое загінулых былі выяўленыя ў ходзе правядзення аварыйна-выратавальных работ каля 19:00.

Трагедыя набыла агульнанацыянальны характар. Для аказання больш аператыўнай дапамогі брыгада сталічных медыкаў на чале з намеснікам міністра аховы здароўя Віктарам Калбанавым на верталёце вылецела ў Краснаполле. Па даручэнні Прэзідэнта Беларусі створана камісія па расследаванні прычын трагедыі. Камісію ўзначаліў намеснік прэм’ер-міністра Анатоль Цюцюноў, у вядзенні якога знаходзіцца Міністэрства па надзвычайных сітуацыях. На месца здарэння выехаў першы намеснік міністра па надзвычайных сітуацыях Энвер Барыеў, які ў той час выконваў абавязкі міністра. На ліквідацыі наступстваў надзвычайнай сітуацыі ў пасёлку працавала больш за сто чалавек, у тым ліку 30 супрацоўнікаў МНС, кінолагі з сабакамі, грамадзянскія рабочыя, мабілізаваны ўвесь асабісты склад раённага аддзела ўнутраных спраў. На месцы абвальвання працавала тэхніка — пад’ёмныя краны, аўтамабілі. Для аказання псіхалагічнай дапамогі пацярпелым школьнікам і іх бацькам з Мінска прыбыла брыгада псіхатэрапеўтаў і псіхолагаў.

Па факце гібелі людзей пракуратурай Магілёўскай вобласці ўзбуджана крымінальная справа.

## Будынак 
Трохпавярховая Краснапольская школа была адкрыта ў 2002 годзе. Будаўніцтва было пачата ў 1988 годзе, але закансервавана на 11 гадоў з-за недахопу грошай. Сродкі на новую школу знайшліся ў 1999 годзе. Уводзілася школа ў два этапы. Спачатку ў 2001 годзе здалі прыбудову, у якой размясціліся 396 дзяцей з пачатковай школы. А праз год быў здадзены асноўны будынак. Усяго ў школе па праекце мог вучыцца 1251 вучань.

У распаўсюджаным МНС Беларусі афіцыйным паведамленні, у прыватнасці, гаворыцца, што ў спорзале, прыбудаваным да будынка школы, абрынулася жалезабетоннае перакрыцце.

На думку спецыялістаў, па характары абвальвання трагедыя можа быць вынікам памылкі праекціроўшчыкаў ці тых, хто праводзіў паўторную экспертызу будынка пасля кансервацыі.

## Спасылкі 
Катэгорыя:2004 год у Беларусі
Катэгорыя:Катастрофы 2004 года
Катэгорыя:Катастрофы ў Беларусі
Катэгорыя:Падзеі 27 студзеня
Катэгорыя:Студзень 2004 года
Катэгорыя:Краснаполле
Самаравіцкі сельсавет

**Сама́равіцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ваўкавыскага раёна (у 1940—1962 гадах у складзе Зэльвенскага раёна) Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Самаравічы.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Падбалоцкі сельсавет** у складзе Зэльвенскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Падбалоцце. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года перайменаваны ў Самаравіцкі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Самаравічы. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Ваўкавыскага раёна. 23 сакавіка 1964 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Крамяніцкага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ваўкавыскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Зэльвенскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1964 годзе
Акупацыя. Містэрыі

**«Акупацыя. Містэрыі»** — беларускі мастацкі фільм, зняты рэжысёрам Андрэем Кудзіненкам у 2003 годзе пры ўдзеле студый «Навігатар» і «XXI».

## Сюжэт 
Фільм складаецца з ўступлення і некалькіх навэл, звязаных паміж сабой агульнымі героямі і падзеямі, і паказанымі не ў храналагічным парадку. Твор, дзеянне якога адбываецца ў 1942 годзе, пачынаецца з дакументальных кадраў часоў нямецкай акупацыі Беларусі, у якіх паказваецца разбурэння, бедствы, злачынствы нацыстаў супраць мірнага насельніцтва, а таксама арганізацыя імі Беларускай краёвай абароны. Пасля дакументальных здымак з’яўляюцца двое беларускіх паліцаяў, якія едуць у санях. Адзін з іх спявае песні з савецкіх фільмаў, а затым кажа, што пасля вайны збіраецца здымаць кіно, але «*не савецкае або нямецкае, а наша, беларускае*». Другі адказвае, што «*ніякага беларускага кіно ніколі не было, няма, і не будзе*».

Скразным персанажам усіх містэрый з’яўляецца партызанскі ваяка Штыркін у выкананні Аляксандра Колбышава. У першай частцы яго забіваюць, але ён «уваскрасае»: гісторыі ідуць у адваротным парадку.

### Містэрыя першая. «Адам і Ева» 
Вясковы хлопец Адам (Аляксандар Малчанаў), які йшоў у партызаны, застаецца на хутары ў абдымках каханай. Ён трапляе ў пастку жаночых чараў і забівае свайго правадніка Штыркіна.

### Містэрыя другая. «Маці» 
Нямая жанчына ратуе параненага нацыста, які замяняе ёй сына, што загінуў.

### Містэрыя трэцяя. «Бацька» 
Маленькі хлопчык так імкнецца адшукаць зніклага бацьку, што прыводзіць у дом людзей, якія забіваюць яго айчыма і маці.

## У ролях 
## Здымачная група 
* рэжысёр — Андрэй Кудзіненка

## Прэм’ера 
Забаронены да паказу ў Беларусі ў 2004 годзе, пракатнае пасведчанне вярнулі ў 2010 годзе. Беларуская прэм’ера карціны на вялікім экране адбылася 15 лютага 2010 года ў кінатэатры «Піянер» у рамках кінаклуба «Формула кіно».

## Спасылкі 
Катэгорыя:Фільмы Беларусі
Катэгорыя:Фільмы на беларускай мове
Катэгорыя:Фільмы Андрэя Кудзіненкі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Беларусі
Катэгорыя:Фільмы-драмы 2004 года
Катэгорыя:Фільмы Беларусі 2004 года
Дарагажычы (станцыя метро)

**Дарагажычы** (, ) —  станцыя Кіеўскага метрапалітэна, на Сырэцка-Пячэрскай лініі.

Катэгорыя:Станцыі Кіеўскага метрапалітэна
Вацлаў Ворлічак

**Ва́цлаў Во́рлічак** (; 3 чэрвеня 1930, Прага — 5 лютага 2019) — адзін з найбольш паспяховых чэшскіх кінарэжысёраў і сцэнарыстаў, названы ў Чэхіі «каралём камедыі».

## Біяграфія 
У 1951—1956 гадах вучыўся на рэжысёра на факультэце кінематаграфіі і тэлебачання пражскай Акадэміі музычных мастацтваў. Па сканчэнні працаваў асістэнтам рэжысёра на Barrandov Studio, памочнікам рэжысёра.

Першым самастойным фільмам Вацлава Ворлічка стала дзіцячая каляровая стужка «Případ Lupínek».

## Фільмаграфія 
### Асістэнт рэжысёра 
* «Раздрай» (1956)
* «Бомба» (1957)

### Памочнік рэжысёра 
* «Туга» (1958)
* «Дом на Арэхаўцы» (1959)
* «Нядзеля ў звычайны дзень» (1962)

### У супрацоўніцтве 
* «Poslední mejdan» (1983)
* «Atrakce švédského zájezdu» (1989)

### Рэжысёр + сцэнарыст + ідэя 
* «Музыканты» (1954, АММ, кароткаметражны) + сцэнарый
* «Дырэктыва» (1956, АММ) + сцэнарый
* «Případ Lupínek» (1960) + сцэнарый + ідэя
* «Куры на дарозе» (1962)
* «Марыя» (1964) + сцэнарый
* «Хто хоча забіць Джэсі?» (1966) + сцэнарый + ідэя
* «Канец агента W4C» (1967) + сцэнарый
* «Спадару, вы ўдава!» (1970) + сцэнарый + ідэя
* «Дзяўчына на мятле» (1971) + сцэнарый + ідэя
* «Smrt si vybírá» (1972)
* «Тры арэшкі для Папялушкі» (1973) + сцэнарый
* «Як утапіць доктара Мрачка» (1974) + сцэнарый
* «Dva muži hlásí příchod» (1975) + сцэнарый + ідэя
* «Бурлівае віно» (1976) + сцэнарый
* «Чаму б не дадаць шпінату» (1977) + сцэнарый
* «Як абудзіць прынцэсу» (1977)
* «Прынц і Вячэрняя зорка» (1978) + сцэнарый
* «Арабела» (1979, тэлесерыял)
* «Саспелае віно» (1981)
* «Зялёная хваля» (1982)
* «Лятаючы Чэстмір» (1983)
* «Румбурак» (1984)
* «Я — не я» (1985) + сцэнарый
* «Маладое віно» (1986)
* «Dědečkův odkaz» (1987)
* «Хамяк у начной кашулі» (1988)
* «Вяртанне Арабелы» (1990)
* «Чароўны кашалёк» (1996) + супрацоўніцтва па сцэнарыі
* «Жар-птушка» (1997)
* «Каралева азёр» (1997)
* «Кароль сокалаў» (2000)
* «Мах, Шэбестава і чароўныя навушнікі» (2001) + сцэнарый
* «Ён — жанчына!» (2005)
* «Саксана, або Кірмаш зданяў» (2011) + сцэнарый

### Акцёр 
* «На правільным шляху» (1948) — скаўт
* «Бомба» (1957) — працаўнік на будоўлі
* «Як ствараецца смех» (1980) — Вацлаў Ворлічак

### Спявак 
* «Мах, Шэбестава і чароўныя навушнікі» (2001) — загалоўная песня

### Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* База даных Нацыянальнай бібліятэкі Чэхіі
* Чэшска-Славацкая фільмавая база даных

Катэгорыя:Кінарэжысёры Чэхаславакіі
Катэгорыя:Рэжысёры Чэхіі
Катэгорыя:Сцэнарысты Чэхіі
Катэгорыя:Заслужаныя артысты Чэхаславакіі
Шкло (Львоўская вобласць)

**Шкло** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Львоўскай вобласці Украіны ў складзе Яварыўскага раёна, размешчаны на аднайменнай рацэ ў 12 км на ўсход ад райцэнтра і за 30 км на захад ад Львова.

## Гісторыя 
Першыя згадкі аб паселішчы адносяцца да 1456 г. У захаваным акце перадачы Яварыўскіх зямель каралём Казімірам IV галіцкаму баярыну Пятру Шаматульскаму ўказваліся межы: «ад ракі Шкло да крыніцы „Ванячка“ (назва звязана з непрыемным пахам серавадароду) і вакол яго да Шклоўскага лесу».

У 1576 г. мясцовасць наведаў польскі лекар Войцех Ачко. Ён зрабіў першае медыцынскае апісанне лячэбных уласцівасцяў тутэйшых крыніц. Менавіта з гэтага часу Шкло пачынаюць наведваць для лячэння.

Падрабязныя апісанні «вод гаючых» маюцца ў пуцявых нататках нямецкага вучонага Ульрыха фон Вердума, якія ён зрабіў у 1670—1672 гг., падарожнічаючы ў «зямлю рускую» праз Польшчу. У сваім дзённіку даследчык пісаў: «у 1670 г. непадалёк ад вёскі Шкло невялікі пяшчаны пагорак пасля землятрусу з вялікім шумам праваліўся, а з ямы рынула столькі вады, што заліло побач ляжачае поля. Потым на месцы пагорка ўтварылася возера, якое мае каля 600 крокаў па акружнасці, там яшчэ і цяпер можна ўбачыць свежыя абрывы праваленай зямлі. Вада празрыстая і вельмі глыбокая, а на пах і смак аддае салетрою. Без сумневу, што сярністыя крыніцы, якія маюцца тут пад зямлёй і выклікалі гэты землятрус».

## Курорт 
У пасёлку знаходзіцца бальнеялагічны і гразевы курорт. Серавадародную ваду выкарыстоўваюць для купання, гідракарбанатна-кальцыевую — для піцця. Маецца былы санаторый Міністэрства абароны Украіны, які цяпер выкуплены прыватнай асобай.

### Нафтуся-Шкло 
Сярод крыніц Шкло з даўніх часоў існуе калодзеж глыбінёй 12 метраў, абсталяваны драўляным шахтавым зрубам. Назву ёй далі «Нафтуся»: ад слова нафта. Сапраўды, змешваючыся з нафтавымі гарызонтамі падземных вод, яна набывае выразны газападобны пах. «Нафтуся-Шкло» ўяўляе сабой маламінералізаваную (0,7 г/л) гідракарбанатна-натрыева-кальцыевую ваду з утрыманнем сярністых вугляводаў, арганічных дабавак, мікраэлементаў (ёд, марганец, жалеза).

### Серавадародныя крыніцы 
Выкарыстанне серавадародных крыніц паляпшае кровазвароту, асабліва перыферыйнага; прымяняецца для гінекалагічных серавадародных арашэнняў пры хранічных запаленнях і іншых захворваннях; яна спрыяе нармалізацыі артэрыяльнага ціску, павышэнню супраціўляльнасці скуры і слізістых абалонак да розных мікраарганізмаў.

### Тарфяніста-мінеральныя лячэбныя гразі 
Шклоўская лячэбная гразь — тыповы купарвасны асокава-трасцінавы тарфянік з высокім утрыманнем сульфатаў жалеза і алюмінія, а таксама серавадароду і бітумаў. Гэта абумоўлівае моцную кіслую рэакцыю і высокія лячэбныя ўласцівасці гразі. Лячэбны эфект выяўляецца ў памяншэнні болевага пачуцця, рассмоктванні рубцоў і запаленчых інфільтраў пасля аперацый і ран, гаенне гнойных ран і свіршчоў.

Маляўнічая прырода, чыстае лясное паветра, прыгажосць пейзажаў спрыяюць адпачынку і лячэнню.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Львоўскай вобласці
Катэгорыя:Курорты Украіны
Катэгорыя:Населеныя пункты Яварыўскага раёна
Бульвар Пэрова (станцыя метро)

**Бульвар Пэрова** () — праектаваная станцыя Кіеўскага метрапалітэна, на Падольска-Вігураўскай лініі.

Катэгорыя:Станцыі Кіеўскага метрапалітэна
Труханіў Востраў (станцыя метро)

**Труханіў Востраў** () — праектаваная станцыя Кіеўскага метрапалітэна, на Падольска-Вігураўскай лініі. Па стане на 2011 год станцыя пабудавана ў канструкцыях.

Катэгорыя:Станцыі Кіеўскага метрапалітэна
Беларускі кнігазбор

**«Беларускі кнігазбор»** — кніжны праект класікі беларускай літаратуры і літаратуры пра Беларусь ад старажытнасці да нашых дзён. Заснаваны Міжнародным Фондам «Беларускі кнігазбор» у 1995 годзе. Асноўная дзейнасць — падрыхтоўка кніг праекта. Галоўны рэдактар праекта — беларускі пісьменнік і літаратуразнаўца Кастусь Цвірка.

У праекце «Беларускі кнігазбор» прадстаўлены найлепшыя творы мастацкай літаратуры, айчыннага літаратуразнаўства і гістарыяграфіі. Праект складаецца з трох серый: мастацкая літаратура, гісторыка-літаратурныя помнікі і пераклады замежнай літаратуры. Самай маштабнай сярод іх з’яўляецца мастацкая літаратура, галоўнай мэтай якога было — збор матэрыялаў і падрыхтоўка да друку аднайменнага 200-томнага кніжнага праекта. Ідэя была распрацавана беларускім пісьменнікам і літаратуразнаўцам Кастусём Цвіркам. Сярод заснавальнікаў Фонда былі: Н. Гілевіч, Р. Барадулін, С. Шушкевіч, Р. Гарэцкі, В. Зуёнак, А. Вярцінскі, Г. Бураўкін, А. Клышка, К. Цвірка, Г. Вінярскі, В. Кіпель, Я. Запруднік, А. Баршчэўскі, А. Каўка, В. Сёмуха і іншыя. Нязменнымі кіраўнікамі з’яўляюцца К. Цвірка (прэзідэнт, надалей кіраўнік і галоўны рэдактар) і Г. Вінярскі (выканаўчы дырэктар). У «Беларускі кнігазборы» было два філіялы — у Вільні (кір. Лілея Плыгаўка) і ў СПБ (кір. Мікалай Нікалаеў). Распачыналі дзейнасць тры чалавекі — К. Цвірка (прэзідэнт), Г. Вінярскі (выканаўчы дырэктар) і Марына Адамовіч (гал. бухгалтар і юркансультант).

У 1995 годзе была выдадзена брашура план-каталог серыі. Першай надрукаванай кнігай стала «Ян Чачот. Выбраныя творы» (1996 год).

У сувязі з зменамі ў заканадаўстве ў 2006 годзе змяняліся назвы з МФ «Беларускі кнігазбор» на МГА «Беларускі кнігазбор» і на МГА «Белкнігазбор». Пад канец 2018 года Аб’яднанне спыніла сваю дзейнасць, але каардынаванне працы па зборы і апрацоўцы матэрыялаў, па падрыхтоўцы да друку кніг праекта «Беларускі кнігазбор» працягвае ПУП «Кнігазбор». З запланаваных 200 на 2019 год было выдадзена каля 100 кніг; шэраг аўтараў выдадзены ўпершыню пасля замоўчвання ў савецкія часы.

## Выдавецкая дзейнасць 
Праект «Беларускі кнігазбор» складаецца з трох асноўных серый:
* «Мастацкая літаратура»;
* «Гістарычна-літаратурныя помнікі»;
* «Пераклады замежнай класікі».

## Узнагароды 
* 2019 год — у снежні 2019 года падчас, прэзентацыі 100-тага тома выдання, нагрудным знакам імя У. М. Ігнатоўскага быў адзначаны кіраўнік праекта «Беларускі кнігазбор» і ўкладальнік кніг Кастусь Цвірка. Падзяку Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі атрымала ўкладальніца кніг праекта Лідзія Савік. Граматамі аддзялення гуманітарных навук і мастацтваў Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі ўзнагароджаны навуковы супрацоўнік і ўкладальнікі выданняў кнігазбору Міхась Тычына, Аляксандр Бразгуноў, Тэрэза Голуб, Генадзь Вінярскі.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* Старонка «Беларускага кнігазбору» 
* «Літаратура — гэта грунт нацыі». Размова са стваральнікам «Беларускага кнігазбору» // www.svaboda.org 14 лістапада 2019
* 

Катэгорыя:Выданні Беларусі
Катэгорыя:Друкаваныя выданні, якія ўзніклі ў 1995 годзе
Халаднагірска-Заводская лінія

**Халаднагірска-Заводская лінія** () — першая лінія Харкаўскага метрапалітэна. Да 1995 года — Свярдлоўска-Заводская лінія.

## Спасылкі 
* Харкаў транспартны. Метро. Халаднагірска-Заводская лінія 

Катэгорыя:Лініі Харкаўскага метрапалітэна
Салом’янска Плошча (станцыя метро)

**Салом’янска Плошча** () — праектаваная станцыя Кіеўскага метрапалітэна, на Падольска-Вігураўскай лініі. Згодна з праектам будзе размешчана на аднайменнай плошчы.

Катэгорыя:Станцыі Кіеўскага метрапалітэна
Місявіцкі сельсавет

**Місяві́цкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Місявічы.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Якубаўскі сельсавет** у складзе Радунскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Якубаўцы. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Воранаўскага раёна. 11 лютага 1972 года цэнтр перанесены ў вёску Місявічы, сельсавет перайменаваны ў Місявіцкі сельсавет. У 1977 годзе ў склад Забалацкага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (вёскі Асіпаўцы, Валэйшы, Кунеі і Шлавенцы). 29 верасня 2005 года ў склад сельсавета з Забалацкага сельсавета перададзены 20 населеных пунктаў (вёскі Абрамішкі, Бярозаўка, Верхняя Ваверка, Гаранцы, Градаўшчына, Запрудзяны, Каламыцкія, Курчоўцы, Мішкалы, Падэйкі, Пашкі, Слаўная, Смільгіні, Станкілішкі, Трайгі, Ядэлеўцы, хутары Баброўнікі, Пятроўка, хутар Праважа і асобна стаячыя хутары вёскі Талочкі).

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1443 чалавекі, з іх 85,4 % — палякі, 12,1 % — беларусы, 1,2 % — рускія, 0,5 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 895 чалавек.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Радунскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Казлабарод

**Казлабаро́д** (*Tragopogon*) — род кветкавых раслін сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Шматгадовыя і двухгадовыя травяністыя расліны са стрыжнёвым карэнішчам і млечным сокам. Сцёблы простыя або разгалінаваныя, прамастойныя, вышынёй 25—80 см. Лісце чаргаванае, суцэльнае, лінейнае або ланцэтнае, сядзячае, з вострай верхавінкай. Кветкі пераважна жоўтага колеру, сабраныя ў кошыкі. Плод — сухая сямянка з чубком.

## Распаўсюджанне 
Расліны роду распаўсюджаны ў Міжземнамор’і, Паўночнай Афрыцы, Сярэдняй Азіі, на Каўказе, таксама на тэрыторыі Беларусі). Сярод іх:
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* 
* Tragopogon // The Plant List

Катэгорыя:Астравыя
Катэгорыя:Флора Паўночнай Афрыкі
Катэгорыя:Флора Еўразіі
Больцішскі сельсавет

**Бо́льцішскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Больцішкі.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Помедскі сельсавет** у складзе Радунскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Помедзь. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 25 лютага 1961 года цэнтр перанесены ў вёску Пашкавічы, сельсавет перайменаваны ў **Пашкавіцкі сельсавет**. З 25 снежня 1962 года  ў складзе Воранаўскага раёна. 24 красавіка 1978 года ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Радунскага пассавета перададзены 6 населеных пунктаў (вёскі Даўгялішкі, Кемейшы, Пацялюнцы, Пашкавічы, Талькунцы і хутар Насавічы), у склад сельсавета са Старасмільгінскага сельсавета перададзены вёскі Пеляса і Сурканты, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Больцішкі, сельсавет перайменаваны ў Больцішскі.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 925 чалавек, з іх 63,0 % — палякі, 26,9 % — літоўцы, 7,7 % — беларусы, 1,3 % — рускія; паводле перапісу 2019 года — 693 чалавекі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Радунскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Маякоўская (станцыя метро, Масква)

**«Маякоўская»** () — станцыя Маскоўскага метрапалітэна на Замаскварэцкай лініі. Размешчана ў Цвярскім раёне (ЦАА); названа ў гонар Уладзіміра Маякоўскага. Адкрыта 11 верасня 1938 года ў складзе ўчастка «Плошча Свярдлова» (цяпер «Тэатральная») — «Сокал» (другая чарга будаўніцтва). Калонная трохзводчатая станцыя глыбокага залажэння з адной астраўной платформай. У 1939 годзе праект станцыі атрымаў Гран-пры на Сусветнай выставе ў Нью-Ёрку. Станцыя мае статус каштоўнага аб’екта культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.

Катэгорыя:Станцыі Маскоўскага метрапалітэна
Катэгорыя:Станцыі метрапалітэна паводле алфавіта
Катэгорыя:Аб’екты, названыя ў гонар Уладзіміра Маякоўскага
З пекла ў пекла

**«З пекла ў пекла»** () — беларуска-нямецкі мастацкі фільм, зняты рэжысёрам Дзмітрыем Астраханам у 1996 на кінастудыі «Беларусьфільм» сумесна з «CCC Filmkunst». Вылучаўся ад Беларусі ў намінацыю «Лепшы фільм на замежнай мове» прэміі амерыканскай Акадэміі кінематаграфічных мастацтваў і навук, але ў выніку не патрапіў у «».

## Сюжэт 
1941 год. Польскае мястэчка Кельцы займаюць немцы… Галоўная гераіня перад адпраўкай у канцлагер аддае сваю дачку польскай сям’і, у якой нядаўна памёрла дзіця. Вайна прайшла, былая зняволеная вяртаецца ў родны горад і хоча вярнуць сваю дачку. Але дзяўчына вырасла, не ведаючы, хто яе сапраўдныя бацькі. Унутраныя супярэчнасці і глыбокія душэўныя перажыванні ставяць герояў у жорсткую сітуацыю выбару.

## У галоўных ролях 
### У эпізодах 
## Здымачная група 
* прадзюсар — Артур Браўнер
* аўтар сцэнарыя — Алег Данілаў
* рэжысёр-пастаноўшчык — Дзмітрый Астрахан
* аператар-пастаноўшчык — Юрый Варанцоў
* кампазітар — Аляксандр Пантыкін
* мастак-пастаноўшчык — Алім Матвейчук
* мастакі па касцюмах — Ала Грыбава, Людміла Торшына
* гукааператар — Сяргей Бубенка
* рэжысёр — Уладзімір Паначэўны
* мастак па грыму — Рыгор Храпуцкі
* мантажор — Вета Калядзенка
* аператар — Мікалай Зуеў
* рэжысёрская група — Ірына Левандоўская, Наталля Рыжаўская, Юрый Новікаў, Ірына Амельяновіч, Святлана Агафонава
* аператарская група — Яўген Дзелун, Віктар Сушчанка, Віктар Якушэў, Валер Драбілін
* мастакі-дэкаратары — Іван Раманоўскі, Іван Рагацень, Аляксей Бялятка
* адміністратыўная група — Алена Сізава, Ірына Лесюк, Ларыса Нікалаенак
* грымёры — Лідзія Дударэнка, Вольша Матвейчук
* касцюмеры — Ала Кучук, Наталля Ерамеевіч
* рэквізітары — Таццяна Кісэль, Уладзімір Захараў
* асістэнты па мантажу — Алена Голуб, Вольга Аскерка
* асістэнт гукааператара — Мікалай Нечаеў
* піратэхнік — Эдуард Чыжоў
* брыгадзір асвятляльнікаў — Аляксандр Ермалаеў
* тытры — Валентын Швецоў, Наталля Камышан
* колераўстаноўка — Зоя Ларчэнка
* пастаноўка трукаў — Іосіф Крынскі
* дырэктар фільма — Антаніна Марчанка

## Спасылкі 
Катэгорыя:Фільмы студыі «Беларусьфільм»
Цвярская (станцыя метро)

**«Цвярская»** () — станцыя Замаскварэцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна.

Катэгорыя:Станцыі Маскоўскага метрапалітэна
Катэгорыя:Станцыі метрапалітэна паводле алфавіта
Тэатральная (станцыя метро, Масква)

**«Тэатральная»** () — станцыя Замаскварэцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна. Звязана перасадкамі са станцыямі «Ахотны Рад» на Сакольніцкай лініі і «Плошча Рэвалюцыі» на Арбацка-Пакроўскай лініі. Размешчана ў Цвярскім раёне (ЦАА); названа ад Тэатральнай плошчы. Адкрыта 11 верасня 1938 года ў складзе ўчастка «Плошча Свярдлова» — «Сокал» (другая чарга будаўніцтва). Пілонная трохскляпеністая станцыя глыбокага залажэння з адной астраўной платформай. Станцыя «Тэатральная» з’яўляецца апошняй працай архітэктара Івана Фаміна і мае статус ізноў выяўленага аб’екта культурнай спадчыны.

Катэгорыя:Станцыі Маскоўскага метрапалітэна
Катэгорыя:Станцыі метрапалітэна паводле алфавіта
Павялецкая (станцыя метро, Замаскварэцкая лінія)

**«Павялецкая»** () — станцыя Замаскварэцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна. Размешчана паміж станцыямі «Новакузнецкая» і «Аўтазаводская». Знаходзіцца на тэрыторыі раёна Замаскварэчча Цэнтральнай адміністрацыйнай акругі горада Масквы. Сваю назву атрымала ад Павялецкага вакзала, у будынку якога цяпер знаходзіцца яе вестыбюль. Станцыя была адкрыта 20 лістапада 1943 года (трэцяя чарга будаўніцтва) адначасова са станцыяй «Новакузнецкая» на дзеючым участку «Плошча Свярдлова» (цяпер «Тэатральная») — «Завод ім. Сталіна» (цяпер «Аўтазаводская»). Першапачаткова станцыя была пабудавана пілоннай двухскляпеністай, падчас рэканструкцыі (1948—1959 гады) была перабудавана ў калону трохскляпеністую. Мае пераход на аднайменную станцыю Кальцавой лініі. Перонная зала станцыі з’яўляецца аб’ектам культурнай спадчыны народаў Расіі рэгіянальнага значэння.

Катэгорыя:Станцыі Маскоўскага метрапалітэна
Катэгорыя:Станцыі метрапалітэна паводле алфавіта
Кашырская (станцыя метро)

**«Кашырская»** () — крос-платформавая станцыя Маскоўскага метрапалітэна на Замаскварэцкай і будуемай Вялікай Кальцавой лініях.

Катэгорыя:Станцыі Маскоўскага метрапалітэна
Катэгорыя:Станцыі метрапалітэна паводле алфавіта
Белсувязьбуд

**Адкрытае акцыянернае таварыства «Белсувязьбуд»** — беларуская кампанія, якая ажыццяўляе будаўніцтва ўсіх сістэм сувязі на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь.

Член Рэспубліканскага саюза будаўнікоў.

## Гісторыя 
Адкрытае акцыянернае таварыства «Белсувязьбуд» створана ў адпаведнасці з загадам Міністэрства па кіраванню дзяржаўнай маёмасцю і прыватызацыі Рэспублікі Беларусь ад 27 снежня 1996 года № 326 і на падставе рашэння ўстаноўчай канферэнцыі па стварэнні адкрытага акцыянернага таварыства «Белсувязьбуд» 20 снежня 1996 года шляхам пераўтварэння арэнднага трэсту «Белсувязьбуд».

## Структура 
Кіраванне ў Таварыстве ажыццяўляюць:
* агульны сход акцыянераў;
* назіральны савет;
* дырэкцыя і генеральны дырэктар.

Дырэкцыя з’яўляецца калегіяльным выканаўчым органам Таварыства, падсправаздачная па ўсіх пытаннях сваёй дзейнасці сходу акцыянераў, назіральнаму савету і дзейнічае ў межах паўнамоцтваў, вызначаных Статутам, рашэннямі сходаў акцыянераў, назіральным саветам. Генеральны дырэктар ўзначальвае дырэкцыю, арганізуе яе працу і старшынствуе на яе пасяджэннях. Кантроль за дзейнасцю ААТ «Белсувязьбуд» ажыццяўляе рэвізійная камісія, якая абіраецца агульным сходам акцыянераў.

У склад ААТ «Белсувязьбуд» уваходзяць галаўное падраздяленне і 6 філіялаў:
* філіял № 2 г. Віцебск, зав. Перадавы, д. 3;
* філіял № 3 г. Гомель, вул. Аб’яздная, д.20;
* філіял № 4 г. Магілёў, 1 Брыкетны завулак, д.1;
* філіял № 5 г. Брэст, вул. Чырвонагвардзейская, д.106;
* філіял № 6 г. Гродна, вул. Пралетарская, д.89;
* філіял № 9 г. Полацк, вул. Серафімовіча, д.16

## Спасылкі 
*
*Структура 
*Кіраўніцтва 
*Навіны ААТ 

Катэгорыя:Кампаніі Беларусі
Катэгорыя:Кампаніі, заснаваныя ў 1996 годзе
BAFTA (прэмія, 2019)

**72-я цырымонія прысуджэння прэміі BAFTA** за дасягненні ў вобласці брытанскага і міжнароднага кінематографа за 2018 год адбылася 10 лютага 2019 года ў канцэртнай зале  у Лондане.

Вядучай цырымоніі другі год запар выступіла актрыса Джаана Ламлі. Намінанты былі абвешчаны 9 студзеня 2019 года. Лідарства па колькасці намінацый атрымаў фільм «Фаварытка», адзначаны адразу ў 12 катэгорыях. Цырымонія прысуджэння прэміі адбылася праз месяц — 10 лютага. Найлепшым фільмам і пераможцай яшчэ ў трох намінацыях была прызнана карціна Альфонса Куарона «Рома», найбольшую ж колькасць узнагарод, а менавіта 7, атрымала стужка Ёргаса Ланцімаса «Фаварытка».

## Узнагароды 
## Статыстыка па лаўрэатах і намінантах 
## Зноскі 
## Спасылкі 
* Спіс лаўрэатаў і намінантаў на афіцыйным сайце
* BAFTA 2019 на сайце IMDb 

Катэгорыя:Цырымоніі прысуджэння кінапрэміі BAFTA
Катэгорыя:Кінапрэміі 2019 года
Катэгорыя:2019 год у Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Люты 2019 года
Катэгорыя:Падзеі 10 лютага
Катэгорыя:Падзеі ў Лондане
Heta Belarus Dzietka!

**«Heta Belarus Dzietka!»** () — беларуская кніга, якая створана Мартай Чарновай і Марыяй Чараковай і выдадзена ў 2016 годзе. Першапачаткова створана як інтэрнэт-блог пад назвай «Гэта Беларусь, дзетка!», у якім краіна была паказана вачамі іншаземак. З часам інтэрнэт-праект перарос у аднайменную кнігу коміксаў выдавецтва «Харвест», якая стала бэстсэлерам у беларускіх кніжных крамах і вытрымала тры перавыданні.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* «Heta Belarus Dzietka!»  на сайце oz.by
* «Heta Belarus Dzietka!»  на сайце symbal.by
* «Heta Belarus Dzietka!» на сайце Amazon.com

Катэгорыя:Кнігі 2016 года
Катэгорыя:Коміксы
Катэгорыя:Выданні Беларусі
Кільцэва Дарога (станцыя метро)

**Кільцэва Дарога** () — праектаваная канцавая станцыя Падольска-Вігураўскай лініі Кіеўскага метрапалітэна.

Катэгорыя:Станцыі Кіеўскага метрапалітэна
Новакузнецкая (станцыя метро)

**«Новакузнецкая»** () — станцыя Замаскварэцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна. Размешчана паміж станцыямі «Тэатральная» і «Павялецкая». Знаходзіцца на тэрыторыі раёна «Замаскварэчча» Цэнтральнай адміністрацыйнай акругі горада Масквы. Сваю назву атрымала ад Новакузнецкай вуліцы, побач з якой размешчана. «Новакузнецкая» пабудавана па праекце архітэктараў Івана Таранава і Надзеі Быкавай і мае багаты інтэр’ер. Канструкцыя станцыі — пілонная трохскляпеністая глыбокага залажэння. Адкрыта 20 лістапада 1943 года (трэцяя чарга будаўніцтва) адначасова са станцыяй «Павялецкая» на дзеючым участку «Плошча Свярдлова» (цяпер «Тэатральная») — «Завод ім. Сталіна» (цяпер «Аўтазаводская»). Аб’ект культурнай спадчыны народаў Расіі рэгіянальнага значэння.

«Новакузнецкая» звязана пераходамі з абедзвюма заламі станцыі «Траццякоўская», крос-платформеннага перасадачнага вузла Калужска-Рыжскай і Калінінскай ліній.

Катэгорыя:Станцыі Маскоўскага метрапалітэна
Катэгорыя:Станцыі метрапалітэна паводле алфавіта
Гіркаўскі сельсавет

**Гі́ркаўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Гіркі.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Слабодкаўскі сельсавет** у складзе Радунскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Слабодка. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Салтанішкаўскага сельсавета. З 25 снежня 1962 года ў складзе Воранаўскага раёна. 11 лютага 1972 года да сельсавета далучана частка скасаванага Смільгінскага сельсавета, у склад Забалацкага сельсавета перададзены населеныя пункты Ліпкунцы, Лялюшы, Лялянцы і Слабодка, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Старыя Смільгіні, сельсавет перайменаваны ў **Старасмільгінскі сельсавет**. У 1977 годзе ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Радунскага пассавета перададзены вёскі Куркі, Новыя Смільгіні і Старыя Смільгіні. 24 красавіка 1978 года ў склад Больцішскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (вёскі Пеляса і Сурканты), у склад Забалацкага сельсавета перададзены 9 населеных пунктаў (вёскі Абрамішкі, Верхняя Ваверка, Гаранцы, Градаўшчызна, Мешкалы, Смільгіні, Станкелішкі, Трайгі і хутар Пятроўка), у склад сельсавета з Забалацкага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (вёскі Ліпкунцы, Лялюшы, Лялянцы і Слабодка), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Гіркі, сельсавет перайменаваны ў Гіркаўскі.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1166 чалавек, з іх 88,7 % — палякі, 5,6 % — беларусы, 3,3 % — літоўцы, 1,5 % — рускія; паводле перапісу 2019 года — 895 чалавек.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Радунскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Доцішскі сельсавет

**До́цішскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Доцішкі.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Чыжунскі сельсавет** у складзе Радунскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Чыжуны. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Воранаўскага раёна. 11 лютага 1972 года цэнтр перанесены ў вёску Доцішкі, сельсавет перайменаваны ў Доцішскі сельсавет. 19 жніўня 1985 года скасаваны хутары Наркуны, Рынкуны і Янушышкі. 5 кастрычніка 2007 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Нацкага сельсавета з населенымі пунктамі Алякшышкі, Бялюнцы, Гатуўка, Гінэлі, Кудаюнцы, Міцканцы, Мяжанцы, Нача, Некрашунцы, Постаўкі, Пузелі, Сабалюнцы, Салапяцішкі, Сербінішкі, Смільгіні, Тальманты, Шаўры.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2222 чалавекі, з іх 87,7 % — палякі, 8,0 % — беларусы, 1,7 % — рускія, 1,2 % — літоўцы, 0,7 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 1576 чалавек.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Радунскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Царыцына (станцыя метро)

**«Царыцына»** () — станцыя Замаскварэцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна. Станцыя знаходзіцца на тэрыторыі раёна Царыцына Паўднёвай адміністрацыйнай акругі горада Масквы, паміж станцыямі «Кантэміраўская» і «Арэхава». Адкрыта 30 снежня 1984 года ў складзе ўчастка «Кашырская» — «Арэхава».

## Гісторыя 
Станцыя адкрыта 30 снежня 1984 года ў складзе ўчастка «Кашырская» — «Арэхава», пасля ўводу ў эксплуатацыю якога ў Маскоўскім метрапалітэне стала 126 станцый.

У сувязі з аднаўленчымі працамі, звязанымі з прасадкай пуці, якая ўзнікла з-за вымывання грунту (адбылося затапленне з Царыцынскай сажалкі) і памылкі пры другасным нагнятанні бетону (падушкі вакол тунэля) пры будаўніцтве перагону «Царыцына» — «Арэхава», участак быў зачынены з 31 снежня 1984 года 9 лютага 1985 года.

Да перайменавання 5 лістапада 1990 года насіла назву «Леніна» (ад назвы жылога раёна Леніна-Дачнае).

Катэгорыя:Станцыі Маскоўскага метрапалітэна
Катэгорыя:Станцыі метрапалітэна паводле алфавіта
Ніжне-Пакроўская вуліца (Полацк)

**Ніжне-Пакроўская вуліца** — вуліца цэнтральнай часткі Полацка, уздоўж правага берага Заходняй Дзвіны ад Сафійскага сабора да вуліцы Пушкіна. Адна са старажытных вуліц горада.

## Гісторыя 
Вядома як *Вялікая* з полацкай рэвізіі 1552 года на Вялікім пасадзе. Тым часам забудавана сядзібамі заможных мяшчан і шляхты, пра што сведчаць археалагічныя матэрыялы
## Забудова 
Захаваліся культавыя, грамадскія і жылыя будынкі, якія складаюць адзіны комплекс адна-, двухпавярховых мураваных пабудоў з своеасаблівай мясцовай трактоўкай форм барока і класіцызму.

* № 6 — будынак (канец ХІХ — пачатак ХХ стагоддзя) — 
* № 9 — будынак (канец ХІХ — пачатак ХХ стагоддзя) — 
]]
* № 11 — Былая лютэранская кірха (1888) — 
* № 17 — 
* № 19 — 
* № 20 — Корпус былога кляштара францысканцаў (ХVIII стагоддзе) — 
]]
* № 22, 24 — Ансамбль Богаяўленскага манастыра (ХVIII стагоддзе): Богаяўленская царква (1761—1777) з фрэскавымі роспісамі (1780—1788) і манастырскі корпус — 
* № 25 — 
* № 26 — будынак (канец ХІХ — пачатак ХХ стагоддзя) — 
* № 30 — будынак (першая палова ХІХ стагоддзя) — 
* № 31 — 
* № 33 — будынак (1692) — 
* № 35 — будынак (канец ХІХ стагоддзя) — 
* № 38 —  
* № 40 — 
* № 43 — 
* № 46 — будынак (канец ХІХ — пачатак ХХ стагоддзя) — 
* № 48 — будынак (канец ХІХ — пачатак ХХ стагоддзя) — 
* № 49 — Полацкі дзяржаўны медыцынскі каледж імя Героя Савецкага Саюза З. М. Тусналобавай-Марчанка

## Музеі 
* № 11 — Полацкі краязнаўчы музей
* № 22 — Музей беларускага кнігадрукавання
* № 22 — Музей-бібліятэка Сімяона Полацкага
* № 33 — Стацыянарная выстаўка «Прагулка па Ніжне-Пакроўскай»
* № 46 — Полацкі дзіцячы музей

## Спасылкі 

Катэгорыя:Вуліцы Полацка
Арэхава (станцыя метро)

**«Арэхава»** () — станцыя Замаскварэцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна. Размешчана паміж станцыямі «Царыцына» і «Дамадзедаўская». Знаходзіцца на тэрыторыі раёна Арэхава-Барысава Паўночнае Паўднёвай адміністрацыйнай акругі горада Масквы.

## Гісторыя 
Станцыя адкрыта 30 снежня 1984 года ў складзе ўчастка «Кашырская» — «Арэхава», пасля ўводу ў эксплуатацыю якога ў Маскоўскім метрапалітэне стала 126 станцый.

На наступны дзень пасля адкрыцця, у сувязі з аднаўленчымі працамі, звязанымі з ліквідацыяй затаплення тунэлю, які ўзнік з-за парушэння гідраізаляцыі на перагоне «Царыцына» — «Арэхава» (затапленне адбылося з Царыцынскай сажалкі), участак быў зачынены, закрыццё працягнулася па 9 лютага 1985 года.

З 12 лістапада 2022 года па 10 мая 2023 года станцыя была канцавой з-за рэканструкцыяй тунэля на ўчастку «Царыцына» — «Кантэміраўская». Адваротны тупік размешчаны не за станцыяй, а перад, на ёй дзейнічаў так званы абарот «каленкамі назад».

Катэгорыя:Станцыі Маскоўскага метрапалітэна
Катэгорыя:Станцыі метрапалітэна паводле алфавіта
Дамадзедаўская (станцыя метро)

**«Дамадзедаўская»** () — станцыя Замаскварэцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна. Размешчана паміж станцыямі «Арэхава» і «Краснагвардзейская». Знаходзіцца на тэрыторыі раёна Арэхава-Барысава Паўднёвае (выхады з падземных пераходаў вядуць таксама ў раён Арэхава-Барысава Паўночнае) Паўднёвай адміністрацыйнай акругі горада Масквы.

## Гісторыя 
Станцыя адкрыта 7 верасня 1985 года ў складзе ўчастка «Арэхава» — «Краснагвардзейская», пасля ўводу ў эксплуатацыю якога ў Маскоўскім метрапалітэне стала 128 станцый. Праз некалькі дзён была зачынена з-за гідратэхнічных праблем. Ізноў адкрыта ў снежні 1985 года за некалькі дзён да новага года.

## Спецыфікацыя 
Канструкцыя станцыі — калона трохпралётная мелкага залажэння (глыбіня залажэння — 9,5 метра). Збудавана па тыпавым праекце са зборных уніфікаваных жалезабетонных канструкцый. На станцыі два шэрагі па 26 калон. Крок паміж калонамі — 6,5 метра.

Катэгорыя:Станцыі Маскоўскага метрапалітэна
Катэгорыя:Станцыі метрапалітэна паводле алфавіта
Алма-Ацінская (станцыя метро)

**«Алма-Ацінская»** () — станцыя Маскоўскага метрапалітэна, паўднёвая канцавая станцыя Замаскварэцкай лініі. Размешчана ў раёне Брацеева (ПдАА) на паўднёвым усходзе горада.

Адкрыта 24 снежня 2012 года ў складзе ўчастка «Краснагвардзейская» — «Алма-Ацінская». Аднаскляпеністая станцыя мелкага залажэння з адной астраўной платформай. Цягнікі са станцыі адпраўляюцца ў бок «Краснагвардзейскай» з абодвух пуцей.

З’яўляецца другой станцыяй у раёне пасля адкрыцця станцыі «Барысава» Люблінска-Дзмітраўскай лініі 2 снежня 2011 года. Мінімальная адлегласць паміж станцыямі — 1,38 км.

Катэгорыя:Станцыі Маскоўскага метрапалітэна
Катэгорыя:Станцыі метрапалітэна паводле алфавіта
Краснагвардзейская (станцыя метро)

**«Краснагвардзейская»** () — станцыя Замаскварэцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна. Размешчана паміж станцыямі "Алма-Ацінская" і "Дамадзедаўская". Знаходзіцца на тэрыторыі раёна Зяблікава Паўднёвай адміністрацыйнай акругі Масквы.

## Гісторыя 
Адкрыта 7 верасня 1985 года ў складзе ўчастка «Арэхава» — «Краснагвардзейская», пасля ўводу ў эксплуатацыю якога ў Маскоўскім метрапалітэне стала 128 станцый. Названа ад аднайменнага раёна Масквы (цяпер скасаваны).

У 1991 годзе станцыю прапаноўвалі перайменаваць у «Зяблікава».

Катэгорыя:Станцыі Маскоўскага метрапалітэна
Катэгорыя:Станцыі метрапалітэна паводле алфавіта
Пётр Васілевіч Каймакоў

**Пётр Васілевіч Каймако́ў** (;  — ) — вучоны ў галіне ветэрынарнай медыцыны, доктар ветэрынарных навук (1956), прафесар (1958).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сяле Коржаўка Коржаўскай воласці Корсунскага павета Сімбірскай губерні (зараз у Інзенскім раёне  Расіі). У 1926 годзе скончыў Казанскі ветэрынарны інстытут (сучасная Казанская дзяржаўная акадэмія ветэрынарнай медыцыны). З 1935 года ў Казанскім навукова-даследчым ветэрынарным інстытуце, з 1937 года ў Казанскім ветэрынарным інстытуце. У 1942 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю, у 1955 годзе доктарскую на тэму «Определение функционального состояния печени путём применения ретракции кровяного сгустка, для установления нарушения в организме животных». З 1955 года П. В. Каймакоў у Віцебскім ветэрынарным інстытуце, у 1955—1961 гадах на пасадзе загадчыка кафедрай.

## Навуковая дзейнасць 
П. В. Каймакову належаць навуковыя працы па этыялогіі, патагенезе, тэрапіі і прафілактыцы хвароб сельскагаспадарчых жывёл, функцыянальнай дыягностыцы хвароб печані.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Кафедра внутренних незаразных болезней животных. История  // Віцебская дзяржаўная акадэмія ветэрынарнай медыцыны
* Вучоныя Беларусі. Каймакоў, Пётр Васілевіч (доктар ветэрынарных навук; 1894—1973) // Нацыянальная бібліятэка Беларусі

Катэгорыя:Ветэрынары СССР
Катэгорыя:Ветэрынары Беларусі
Катэгорыя:Выкладчыкі Віцебскай дзяржаўнай акадэміі ветэрынарнай медыцыны
Арбарэя

**Арбарэ́я** () — горад і камуна ў Італіі на востраве Сардзінія. Насельніцтва (2018 г.) — 3 899 чалавек.

Арбарэя была заснавана 29 кастрычніка 1928 г. на заходнім узбярэжжы Сардзініі на месцы цэнтра аднайменнай сярэднявечнай сардзінскай дзяржавы. Першапачаткова названа Вільяджа-Мусаліні ў гонар Беніта Мусаліні. Назва была зменена 8 сакавіка 1944 г. Заснаванне было звязана з меліярацыяй навакольнай даліны. Насельніцтва горада фарміравалася з тубыльцаў, выхадцаў з Апенінскага паўвострава, у пасляваенны час — з перасяленцаў з Трыеста і Фрыулі.

Арбарэя — цэнтр сельскагаспадарчай вытворчасці, вядомы штогадовымі фестывалямі клубніц. Працуе прадпрыемства па перапрацоўке малака.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт
* Агульная інфармацыя
* Надвор’е

Катэгорыя:Гарады Сардзініі
Катэгорыя:Камуны правінцыі Арыстана
Дом культуры (значэнні)

**Дом культуры** — шматзначны тэрмін:
* Дом (палац) культуры (скарочана ДК) — клубная ўстанова, цэнтр культурна-масавай і асветніцкай работы ў (былых) сацыялістычных краінах, а таксама ў некаторых іспана- і франкамоўных дзяржавах.
** Дом культуры — будынак пачатку XX стагоддзя ў Гродне.
** Дом культуры — будынак у Слуцку, пабудаваны ў 1940—1947 гадах.
** Дом культуры тэкстыльшчыкаў «Магатэкс» — будынак у Магілёве.
** Дом культуры ўнітарнага прадпрыемства «Метыз» — будынак у Магілёве.
** Дом культуры чыгуначнікаў — будынак у Брэсце.
* Dom kultury — пяты студыйны альбом беларускага рок-гурта N.R.M.