Фрэдэрык Кук

**Фрэдэры́к Альбе́рт Кук** (; , Хортанвіл, Нью-Ёрк — , Нью-Рошэл, Нью-Ёрк) — амерыканскі ўрач, палярны падарожнік і бізнесмен, які заявіў, што першым у гісторыі чалавецтва дасягнуў Паўночнага полюса 21 красавіка 1908 год, за год да Роберта Піры. Таксама сцвярджаў, што 16 верасня 1906 года першым узышоў на вяршыню гары Дэналі. У 1909 годзе Піры і некаторыя супрацоўнікі Кука абвінавацілі яго ў фальсіфікацыі дадзеных. Дыскусіі працягваюцца па гэты дзень.

У 1894—1913 гадах быў сапраўдным членам Арктычнага клуба, з’яўляецца адным з яго заснавальнікаў. У 1904 годзе стаў адным з заснавальнікаў Клуба Даследчыкаў, у 1907—1908 гадах Фрэдэрык Кук быў абраны яго ганаровым прэзідэнтам.

## Паходжанне. Станаўленне 
Фрэдэрык Альберт Кук нарадзіўся 10 чэрвеня 1865 года ў вёсачцы Хортанвіл акругі Саліван штата Нью-Ёрк і быў чацвёртым з шасці дзяцей. Яго бацькі былі імігрантамі з Германіі. Бацька — Тэадор Альбрэхт Кох, лекар па прафесіі, перасяліўся ў ЗША, выехаўшы з Гановера пасля рэвалюцыі 1848 года. Чалавек ліберальных поглядаў, ён адправіўся ў Новы Свет разам з  у пошуках палітычнай свабоды. Падчас грамадзянскай вайны ў ЗША ён служыў у федэральнай арміі лекарам і тут, стаміўшыся ад таго, што навабранцы перакручваюць яго імя кожны на свой лад, перавёў яго на англійскую мову, ператварыўшыся ў Тэадора Кука (). Маці — народжаная Маргарэт Ланге, была родам з Франкфурта-на-Майне. Нягледзячы на шырокую практыку, заробкі кіраўніка сям'і былі сціплыя, так як небагатыя пацыенты аддавалі перавагу расплачвацца ядою — яйкамі, малаком, курыным або ялавічным мясам. Невялікія грошы, якія ўдавалася здабыць, цалкам сыходзілі на хатнюю гаспадарку, а таксама на тканіну, з якой Маргарэт Кук сама шыла вопратку для ўсёй сям'і. У 1870 годзе Тэадор Кук памёр ад пнеўманіі, пакінуўшы ўдаву з пяццю дзецьмі (адно дзіця памерла ў раннім узросце); у валоданні сям'і была ферма плошчай каля 15 га. У 1878 годзе яны зусім згалелі і пераехалі ў прадмесце Нью-Ёрка — Порт-Джэрвіс, дзе Маргарэт Кук удалося знайсці працу. Юны Фрэдэрык, якому было тады 13 гадоў, пачаў сваю кар'еру на шкляной фабрыцы, затым зрабіўся ліхтаршчыкам. Па вечарах пасля школы яму належала вычышчаць, напаўняць алеем і запальваць вулічныя ліхтары, а ранняй раніцай, ідучы на вучобу, зноў гасіць.

Праз год сямейства Кукаў стала жыць у Брукліне: маці працавала швачкай, сыны вымушаны былі перабівацца любымі заробкамі; у прыватнасці, Фрэдэрык разам з братам Уільямам гандляваў гароднінай на Фултанскім рынку. З-за таго, што падымацца прыходзілася ў дзве гадзіны ночы і заставацца на рынку да поўдня, Фрэдэрык наведваў 37-ю муніцыпальную школу ўрыўкамі, але дзякуючы старанню паспяваў нароўні з іншымі вучнямі. Да часу выпуску ён канчаткова вырашыў стаць лекарам, як і яго бацька, і стаў задумвацца аб дадатковым заробку, які можа забяспечыць яго грашыма на час вучобы. Адшукаўшы стары друкарскі прэс, ён стаў штампаваць рэкламныя лісткі і візітныя карткі для мясцовых гандляроў. Справа апынулася прыбытковай настолькі, што ў апошні месяц перад Калядамі яму давялося правесці без сну некалькі начэй, вырабляючы віншавальныя паштоўкі.

З часам тры браты — Уільям, Тэадор і Фрэдэрык — заснавалі фірму пад назвай «*Браты Кук, малако і вяршкі*», якая развозіла малако па хатах. Гэтая паслуга была новай для таго часу, яшчэ адным новаўвядзеннем было выкарыстанне для гэтай мэты шкляных бутэлек ёмістасцю ў адну кварту. Бізнес зноў апынуўся вельмі паспяховым, так што кіраўніку кампаніі прыйшлося купіць каня і фургон і наняць некалькі возчыкаў, каб задаволіць попыт. У выніку для студэнта, які ледзь паступіў на першы курс Школы медыцыны і хірургіі, дзень будаваўся наступным чынам: пад'ём у гадзіну ночы, праца да 10 раніцы (прычым Фрэдэрык сам сачыў за атрыманнем малака на складзе і пры неабходнасці замяняў возчыка), затым заняткі да 4 гадзін дня, яшчэ 5 гадзін на выкананне хатніх заданняў (часта для эканоміі часу прама ва ўніверсітэцкай аўдыторыі) і нарэшце — дарога дадому і сон у 9 гадзін вечара. У 1877 годзе, калі каледж змяніў адрас, яму давялося перавесціся на медыцынскі факультэт Калумбійскага ўніверсітэта, каб не марнаваць занадта шмат часу на дарогу.

Узімку 1888 года падчас «''*», які цалкам паралізаваў рух на вуліцах, яму прыйшлося на тыдзень адмовіцца ад дастаўкі малака. Увесь раён апынуўся на галодным пайку, але прадпрымальны юнак паставіў на санкі лодку, пабудаваную братам Тэадорам для катання летам, і на ёй развозіў па дамах вугаль, таксама нядрэнна на гэтым зарабіўшы. Да гэтага часу адносіцца першая фатаграфія Фрэдэрыка Кука і яго лодкі, зробленая вулічным фатографам для аднаго з часопісаў .

Яшчэ падчас навучання, вясной 1889 года, Кук ажаніўся з Лібі Форбс, якую сустрэў падчас свята ў Другой метадысцкай царкве. Яна была адной з першых у той час жанчын-стэнаграфістак і працавала на абутковай фабрыцы Шрайнера і Эрнера. Шлюб гэты апынуўся нядоўгім, так як місіс Кук нарадзіла дзіця, якое пражыло ўсяго некалькі гадзін, і памерла ад перытаніту праз тыдзень.

У 1890 годзе Фрэдэрык Кук скончыў універсітэт з дыпломам лекара.

Атрымаўшы па тэлеграфе згоду начальніка экспедыцыі, Кук узышоў на борт экспедыцыйнага судна «*Бельжыка*» ў Рыа-дэ-Жанейра 22 кастрычніка 1897 года. Пры гэтым Кук адмовіўся ад жалавання, хоць быў адзіным чалавекам на борце, які валодаў рэальным палярным досведам.

Няправільна абраны маршрут прывёў да таго, што 4 сакавіка 1898 года «*Бельжыка*», не дайшоўшы да мацерыковага ўзбярэжжа, была спыненая пакавымі льдамі: пачыналася незапланаваная зімоўка. Каманда не была да яе падрыхтаваная, паводле ўспамінаў штурмана Р. Амундсена, не хапала правіянту, паліва, цёплае адзенне мелася толькі для чацвярых удзельнікаў зімовачнай партыі, нават газавых лямпаў не хапала на кожную каюту. Дрэйф працягваўся 13 месяцаў і праходзіў у раёнах мора Белінсгаўзена, якія да таго не наведваліся людзьмі з-за вельмі цяжкай лядовай абстаноўкі. Хуткасць дрэйфу была даволі вялікая — ад 5 да 10 міль у суткі. Глыбіні ў гэтых месцах перавышалі 1500 м, так што лот не дасягнуў дна.

На борце «*Бельжыкі''» Кук блізка сышоўся з Руалем Амундсенам, з якім падтрымліваў адносіны да самай гібелі апошняга. Пазней Амундсен пісаў:

Цынга стала галоўнай праблемай экіпажа з надыходам палярнай ночы. Амундсен і Кук разгарнулі паляванне на цюленяў і пінгвінаў і не абмяжоўвалі сябе ў ежы, пры узважванні ў маі Амундсен паставіў рэкорд — . Разам з Кукам яны таксама эксперыментавалі з палярным рыштункам, на практыцы праверыўшы ўласцівасці спальных мяшкоў канструкцыі Піры, Аструпа і Нансена. Кук быў для Амундсена адначасова настаўнікам і савучнем, аднак астатнія члены каманды ставіліся да гэтых эксперыментаў без усякага энтузіязму. 5 чэрвеня 1898 года памёр ад цынгі і ўскладненняў на сэрцы магнітолаг Э. Данко; неўзабаве матрос-нарвежац Толефсен з'ехаў з глузду і паспрабаваў пешшу сысці ў Нарвегію. Зрэшты, становішча на борце не было зусім беспрасветным: старэйшы памочнік Лекуан правёў «*Вялікі конкурс жаночай прыгажосці*» і выдаваў непрыстойны рукапісны часопіс.

Да заканчэння палярнай ночы (яна доўжылася з 16 мая па 21 ліпеня 1898 года) Кук узначаліў разведвальны атрад, які даследваў стан лёду. Прыкмет утварэння праталін не было. Толькі пасля наступлення новага, 1899 года, лёд стаў трэскацца на адлегласці каля 900 м ад судна. Кук прымусіў каманду прасекчы канал, каб правесці «Бельжыку» на чыстую ваду. 14 сакавіка 1899 года экспедыцыя пакінула зону пакавых ільдоў. У горадзе Пунта Арэнас каманда была 27 сакавіка. На гэтым плаванне скончылася: грошай для працягу даследаванняў у дэ Жэрлаша не было, Амундсен, які пасварыўся з ім, адбыў у Нарвегію за ўласны кошт.

Прыбыўшы ў Бельгію, Кук быў узнагароджаны Ордэнам Леапольда — вышэйшай бельгійскай узнагародай, быў уганараваны залатых медалёў ад Геаграфічнага таварыства Бруселя і Каралеўскай Акадэміі навук. Бельгійскае геаграфічнае таварыства прысудзіла яму сярэбраны медаль; асобна ўзнагародзілі амерыканца гарадскія ўлады Бруселя. Кук прыняў удзел і ў навуковай справаздачы экспедыцыі на «*Бельжыцы*», выдадзенай у 11 тамах. Кук быў прадстаўлены ў 10 томе артыкуламі «*Медыцынская справаздача*» і «*Справаздача аб племі она*». Пра падарожжа Кук напісаў папулярную кнігу «*Упершыню праз антарктычную ноч*», упершыню выдадзеную ў Нью-Ёрку ў 1901 годзе.

У час экспедыцыі адбыўся наступны казус: пры наведванні Вогненнай Зямлі ў студзені 1898 года Кук забраў рукапіс слоўніка мовы племя ямана, складзенага місіянерам Томасам Брыджэсам (1842—1898). У 1901 годзе слоўнік быў выпушчаны пад прозвішчам Кука на сродкі бельгійскага ўрада. Р. Брус пазней заявіў, што казус адбыўся з прычыны тэхнічнай памылкі пры друку тыражу, абапіраючыся на паказанні рэдактара слоўніка, дадзеныя ў Кангрэсе ЗША. Тым не менш, гэта моцна пашкодзіла рэпутацыі Кука.

## Дзейнасць Кука ў 1901—1907 гады 
### Грэнландыя 
Вярнуўшыся ў ЗША, Кук атрымаў прапанову Г. Брыджмена — сакратара Арктычнага клуба Піры — здзейсніць плаванне ў Грэнландыю. Піры знаходзіўся там з 1898 года, трэба было даставіць зімовачнай партыі дадатковыя запасы, а таксама ацаніць стан здароўя начальніка экспедыцыі, які страціў з-за адмаражэння восем пальцаў на нагах. Брыджмен збіраўся ісці ў Грэнландыю сам, але не валодаў неабходным палярным досведам; у якасці эксперта ён і запрасіў Кука. Каманда Арктычнага клуба адплыла на транспарце «*Эрык*» і летам 1901 года ў праліве Сміта выявіла Піры. Сустрэча Кука і Піры прайшла стрымана, у справаздачы сваёй экспедыцыі Піры пра яе не згадваў. Тлумачылася гэта тым, што Піры не мог надаць сваім выратавальнікам ніякай сенсацыйнай інфармацыі. Той факт, што Піры дасягнуў крайняга паўночнага пункту Грэнландыі — мыса Морыс-Джэсуп, будзе ўсталяваны  толькі ў 1926 годзе, пасля смерці Піры. Піры знаходзіўся ў дрэнным фізічным стане: вельмі знясілены, куксы на нагах гаіліся дрэнна, асабліва былі адзначаны сімптомы цынгі і арытміі. Кук настойваў на вяртанні ў Нью-Ёрк, Піры катэгарычна адмаўляўся і застаўся на чарговую зімоўку. Вясной 1902 года Піры паспрабаваў заваяваць Паўночны полюс, але дасягнуў толькі 

### Першая экспедыцыя на Аляску 
У 1902 годзе ў дзень свайго нараджэння 37-гадовы Кук ажаніўся з удавой аднаго са сваіх сяброў — Мэры Фідэль Хант (Кук даў сваё прозвішча і яе пяцігадовай дачцэ ад першага шлюбу Рут). Мэры была вельмі заможнай жанчынай, пасля жаніцьбы Кук змог зноў адкрыць медычную практыку ў Брукліне, у прыватнасці, абзавёўся адным з першых у Нью-Ёрку рэнтгенаўскіх апаратаў.

Мернае жыццё не задавальняла Кука, і ў 1903 годзе пры падтрымцы часопіса ''Harper's Monthly magazine* ён арганізаваў экспедыцыю на Аляскінскі хрыбет, маючы намер заваяваць найвышэйшую вяршыню Паўночнай Амерыкі — Дэналі. У экспедыцыі ўдзельнічалі шэсць чалавек, з якіх ні адзін не валодаў альпінісцкім досведам. 24 чэрвеня 1903 года каманда прыбыла ў пасёлак Таёнек у заліве Кука і далей рушыла на поўнач — да ледніка Пітэрса, маючы 15 клуначных коней. 28 жніўня яны разбілі лагер на вышыні 3300 м, а за наступныя двое сутак падняліся яшчэ на 400 м па вышыні. Рэзка ўзрасла лавінная небяспека, трэба было вяртацца, прычым па ўжо пройдзеным маршруце гэта было немагчыма. Куку ўдалося абмінуць даліну ледавіка Гарві і арганізаваць сплаў па рацы Чулітна (прыток Сусітны). 26 верасня 1903 года экспедыцыя без страт вярнулася ў Таёнек, прайшоўшы больш за 1000 км у экстрэмальных умовах.

Хоць экспедыцыя была няўдалай са спартыўнага пункту гледжання, але яе высока ацанілі прафесійныя географы (у прыватнасці, тагачасны прэзідэнт Клуба даследчыкаў — Адольф Грылі): Кук абследаваў больш за 5000 км² тэрыторый Аляскінскага хрыбта, вызначыў вытокі ракі Чулітны, адкрыў невядомы раней перавал і некалькі ледавікоў. Аднак удзельнік экспедыцыі — журналіст Р. Дан — напісаў кнігу, якая змяшчае яго ўласную версію падзей. Ён прызнаваў Кука няважным кіраўніком і нават «*няўдачнікам*». Гэта не перашкодзіла Куку прадставіць тры даклады на Міжнароднай геаграфічнай канферэнцыі ў Вашынгтоне, якая праводзілася ў 1904 годзе.

### Экспедыцыя 1906 года 
У экспедыцыі 1906 года ўдзельнічалі 3 чалавекі з ранейшай каманды (уключна з самім Кукам, а таксама У. Мілерам і Ф. Прынсам), мастак Б. Браўн, Х. Паркер — выкладчык Калумбійскага ўніверсітэта, Э. Бары — горны праваднік, Р. Портэр (геадэзіст) і іншыя. Пачатак экспедыцыі быў няўдалым, паколькі два месяцы сышлі на пошукі подступаў да гары з паўднёвага боку. У жніўні, калі сезон падыходзіў да канца, Кук накіраваў Мілера, Браўна і Прынса для нарыхтоўкі дзічыны і папаўнення заабатанічных калекцый.

8 верасня 1906 года Кук і Бары адправіліся па ледавік Рут, адкрыты Кукам за тры гады да гэтага. Да 10 верасня яны пераадолелі  праз праход Грэйт Годж, размешчаны на вышыні . Далейшая інтэрпрэтацыя паведамленняў Кука надзвычай цяжкая з-за адсутнасці карт мясцовасці (яны будуць створаны праз паўстагоддзя), таму апорных арыенціраў маршруту, якія прызнаюцца ўсімі даследчыкамі, не існуе. Тым не менш вядома, што Кук накіраваўся абходным шляхам да паўночнага падножжа гары. Паводле яго заявы, вяршыні гары ён дасягнуў у 10:00 па мясцовым часе 16 верасня, але з-за моцнага марозу прабыў там усяго 20 хвілін. Тэлеграма аб гэтым дасягненні была дастаўлена Г. Брыджмену 27 верасня. У 1908 годзе выйшла кніга пра ўзыходжанне «*На даху кантынента*» (), Кука да таго часу ўжо год не было ў ЗША.

Сумневы ў дасягненні Кука былі выказаны яшчэ ў 1906 годзе, першым быў Б. Браўн, пакінуты ў базавым лагеры. Аднак прэтэнзіі сталі выказваць толькі праз тры гады, калі пачалася вялікая спрэчка з Піры адносна першынства ў дасягненні Паўночнага полюса. Прыхільнікі Піры абвясцілі заяву Кука аб дасягненні вяршыні Дэналі махлярствам. У гэтай сітуацыі непрыстойную ролю адыграў праваднік Э. Бары, адзіны спадарожнік Кука. Падчас судовых разглядаў 1909 года Бары пад прысягай адмаўляў факт дасягнення вяршыні, хоць ужо праз месяц заявіў адваротнае. Нават для сучаснікаў не было таямніцай, што Бары атрымаў  ад прыхільнікаў Піры. Вашбёрну не ўдалося атоесніць мясцовасць, дзе была зроблена фатаграфія піка, так як ландшафт з 1906 года моцна змяніўся. У рэальнасці фатаграфія была зробленая на вышыні 1627 метраў. У 1979 годзе геадэзіст і гісторык-аматар Ханс Ваале аднавіў па дзённікавым запісам Кука магчымы маршрут да вяршыні Дэналі, які адпавядаў апісанням мясцовасці ў дзённіку, аднак, паводле сцвярджэння Вашбёрна, Кук не меў часу і рыштунку, якія дазволілі б прайсці гэтым складаным абходным шляхам. Насупраць, вядомы расійскі падарожнік Д. Шпаро даказваў праўдзівасць дасягнення Ф. Кука. У 2006 годзе расійскія альпіністы паспрабавалі падняцца на Дэналі па рэканструяваным маршруце Кука, аспрэчыўшы некаторыя ідэі Х. Ваале.

## Вялікая спрэчка з Піры 
: ***Заўвага***: *Фактычная інфармацыя аб паходзе Кука да Паўночнага полюса ўзята з яго справаздачы*.

### Паляўнічая экспедыцыя Брэдлі 
Ідэя дасягнення Паўночнага полюса ўзнікла ў Кука летам 1907 года пасля знаёмства з мільянерам Джонам Брэдлі. Брэдлі меў намер папаляваць у экстрэмальных умовах. Экспедыцыя арганізоўвалася спантанна: на яе падрыхтоўку сышоў месяц; адпраўляючыся з Нью-Ёрка, Кук, паводле яго ўласных слоў, не меў ніякіх пэўных планаў. Паводле ўспамінаў Брэдлі, ужо знаходзячыся ў Арктыцы, Кук прапанаваў яму дайсці да полюса, заявіўшы, што гэта запаветная мара яго жыцця; асіставаць ім павінны былі два эскімосы.

3 ліпеня 1907 года шхуна «*Джон Брэдлі*» пад камандаваннем Мозеса Бартлета — сваяка Роберта Абрама Бартлета, які служыў Піры, — адплыла з порта  у Масачусетсы. Каманда наведала Годхаўн, пры гэтым ніякіх размоў пра полюс з яго губернатарам не вялі ні Кук, ні Брэдлі. У  Брэдлі з дапамогай мясцовых эскімосаў разгарнуў паляванне на маржоў. 24 жніўня судна прыйшло ў эскімоскае стойбішча Анааток на грэнландскім узбярэжжы праліва Сміта (, у 24 км на поўнач ад Эта — базы Піры). У летні сезон 1907 года ў Анаатоцы было шмат эскімоскіх мужчын і некалькі сотняў ездавых лаек; усё гэта прывяло Кука да думкі, што паселішча з’яўляецца выдатнай базай для паходу да полюса. Брэдлі не адчуваў энтузіязму з нагоды новых намераў свайго спадарожніка, але перадаў яму частку правіянту і паліва са шхуны. 3 верасня 1907 года «*Джон Брэдлі*» пакінуў Анааток. Разам з Кукам на зімоўку застаўся Рудольф Франке, адукаваны немец, які раней працаваў у Брэдлі.

### Зімоўка 
Да наступу палярнай ночы Куку і Франке трэба было пабудаваць зімовачную хаціну, якую яны збудавалі з упаковачных скрынь. Рэшткі пабудовы выявіў у 1952 годзе годзе французскі этнограф Жан Малоры, яе плошча складала ўсяго . Шчыліны былі забітыя абгортачнай паперай, сцены абшылі дошкамі. Дах быў зроблены з ячэек скрынь, зверху яе ізалявалі дзёрнам. Акрамя цеснаты, была яшчэ адна нязручнасць: Кук пісаў, што калі палілі печ, на падлозе падтрымлівалася тэмпература  , а пад дахам  .

Палярная ноч пачалася 24 кастрычніка. Мабыць, на зімоўцы Кук вырашыў не выкарыстоўваць «*амерыканскі шлях*» (ад мыса Калумбія на в. Элсмір), каб не раздражняць Піры, які дадзены маршрут да полюса лічыў сваёй манаполіяй. Т. Райт (без спасылак на крыніцу) сцвярджаў, што перасячэнне вострава Элсмір Кук абмяркоўваў яшчэ з Брэдлі. Перавага маршруту Кука ў тым, што ўнутраныя раёны в. Элсмір багатыя дзічынай — ежай для людзей і ездавых сабак.

Яшчэ да наступлення зімы Кук і Франке паспелі нарыхтаваць мноства курапатак, зайцоў і паўночных аленяў, зрабілі пемікан з маржовага мяса. Кук пісаў, што яму ўдалося перадаць свой энтузіязм эскімосам Анаатока, пасля чаго яны ахвотна забяспечвалі яго мясам, здабывалі зайцоў і пясцоў, чые скуркі ішлі на выраб унтаў і рукавіц. Эскімосы пашылі палярную вопратку і спальныя мяшкі з аленевых шкур, ветранепранікальную верхнюю вопратку зрабілі са шкур цюленя. З пакінутых Брэдлі піламатэрыялаў () эскімосы зрабілі для Кука нарты.

Не чакаючы пачатку палярнага дня, у студзені 1908 года Кук пачаў разведку лядовай абстаноўкі. У канцы студзеня да фіёрда Флагнер-Бэй удалося даставіць груз на чатырох нартах, мароз пры гэтым дасягаў . 5 лютага 1908 года туды даставілі яшчэ 8 гружаных нарт.

### Паход да Паўночнага полюса 
Кук выступіў з Анаатока 19 лютага 1908 года на 11 нартах, гружаных  () запасаў для пераходу па пакавых ільдах і  () маржовага мяса і тлушчу для неадкладнага ўжывання. Нартамі кіравалі 9 эскімосаў, Кук і Франке. Ездавых сабак было 103. 25 лютага пачалося перасячэнне в. Элсмір, маразы пры гэтым дасягалі  пры поўнай бязветранасці. Камандзе трэба было абмінуць водападзел паміж пралівам Юрыка і морам Бафіна. Усяго на перасячэнне гарыстага вострава на экстрэмальным марозе спатрэбілася 4 дні. Праз 60 гадоў тым жа маршрутам прайшоў вядомы брытанскі палярнік Уолі Герберт, якому на гэты ж шлях спатрэбілася . Паспяховым было і паляванне: пры выхадзе да праліва Юрыка ўдалося здабыць 20 аўцабыкаў і мядзведзя, а на паўвостраве Шай 27 аўцабыкаў і 24 зайцы. Вядомы расійскі палярнік — гляцыёлаг В. С. Каракін — адзначаў, што гэта выключны выпадак у гісторыі палярных экспедыцый, як правіла, якія пакутавалі ад недахопу, а не лішку ежы.

Да пачатку сакавіка Кук адышоў на   ад Анаатока, да полюса заставалася  . Адпраўным пунктам стаў мыс Свартэнвог, размешчаны на . В. С. Каракін, каментуючы дзённікавыя запісы Кука аб тым, што ўзятыя на нарты запасы заставаліся некранутымі, а людзі, нягледзячы на маразы і штармы, знаходзіліся ў выдатнай фізічнай форме, пісаў:

Працяглы пераход ад Анаатока стаў для іх неабходнай трэніроўкай, дазволіўшы ўцягнуцца ў цяжкасці маршруту, выпрабаваць рыштунак і набыць неабходны досвед. Пры гэтым не быў страчаны час, чаму спрыяў ранні выхад з зімовачнай базы ў Анаатоцы. Свежая мясная ежа давала магчымасць людзям цалкам папаўняць выдаткі энергіі, якая трацілася на працяглыя пераходы ва ўмовах моцных маразоў.  Кук са сваёй ідэяй выкарыстання мясцовых рэсурсаў відавочна апярэдзіў ідэю «*гасціннай Арктыкі*» Вільялмура Стэфансана.

На мысе Свартэнвог Кук прыняў рашэнне максімальна скараціць груз і каманду. З сабой ён браў двух 20-гадовых эскімосаў Авелу (*Ahwelah*) і Этукішука (*Etukishook*). Рыштунак быў разлічаны на  шляху:  пемікана (),  мяса аўцабыкаў (),  цукру (),  сухога малака (),  канцэнтрату гарохавага супу (),  бензіну для прымуса,  драўнянага спірту для распальвання агню, фунт запалак. У экспедыцыянераў былі дзве наразныя стрэльбы з боекамплектам у 110 патронаў да кожнай і разборны каяк. Навігацыйнае абсталяванне ўключала два компасы, астралябію, секстант, тры кішэнныя хранометры, , тры тэрмометры і барометр, фотаапарат. Усё гэта было пагружана ў двое нарт, запрэжаных 26 сабакамі.

Каманда адправілася 18 сакавіка 1908 года, першыя 63 мілі яе суправаджалі яшчэ два эскімосы. З імі Кук адправіў ліст Франке з указаннем чакаць яго да 5 чэрвеня ў Анаатоцы{[efn|Франке, прачакаўшы Кука да пазначанага тэрміну, адправіўся з Анаатока ў стойбішча Эта. Піры ў канцы лета 1908 года адправіў яго ў ЗША: Франке да таго часу пакутаваў ад цынгі. Пра яго далейшы лёс нічога не вядома.}}. Ужо 22 сакавіка шлях заступілі разводдзі, пры тэмпературы  было немагчыма карыстацца каякамі. Астранамічныя назіранні ў той дзень паказалі  пры . Падчас шторму 25 сакавіка ледзяное поле раскалолася, расколіна прайшла праз іглу (з-за моцных маразоў экспедыцыянеры не карысталіся палаткай). Кук у спальным мяшку апынуўся ў вадзе пры  . Аналагічная гісторыя паўтарылася праз тры дні. 30 сакавіка Кук напісаў у дзённіку, што ў 50 мілях на захад ад яго маршруту бачыць прыкметы пакрытай лёдам пустыннай зямлі. Кук назваў яе «*Зямлёй Брэдлі*» і зрабіў панарамны фотаздымак, але ўжо на наступны дзень не змог выявіць ніякіх прыкмет сушы.

13 красавіка ў змучаных працай эскімосаў адбыўся нервовы зрыў: Авела рыдаў, лежачы ніцма на нартах, Этукішук збіраўся адправіцца на поўдзень. Вельмі выматанаму Куку ўгаворамі здалося вярнуць сваім спадарожнікам мужнасць. 14 красавіка Кук вызначыў каардынаты:  пры . Каманда ўжо сутыкнулася з недахопам ежы, прыйшлося пачаць забой ездавых сабак. Паводле вылічэнняў Кука, 19 красавіка яны знаходзіліся ў 29 мілях ад полюса. Паводле яго апісання, Авела і Этукішук узялі бінокль і ўлезлі на тарос, «*паспрабаваўшы адшукаць зямную вось!''». Полюса Кук і эскімосы дасягнулі, паводле яго заявы, апоўдні па мясцовым часе 21 красавіка 1908 года і прабылі там двое сутак. В. С. Каракін сцвярджаў, што прыведзеныя Кукам прыблізныя дадзеныя назіранняў сведчаць, што наяўныя ў яго інструменты давалі хібнасць не больш за 10 марскіх міль, што, з пункту гледжання географа, непрынцыпова для праблемы дасягнення полюса.

### Вяртанне з полюса 
Вяртацца Кук вырашыў уздоўж 100-га мерыдыяна; малая колькасць запасаў прымушала яго старанна адзначаць дзённыя пераходы: 24 красавіка — 16 міль; 25 красавіка — 15 міль; 26, 27 і 28 — па 14 міль. Аднак 30 красавіка Кук зафіксаваў, што яго з узрастаючай хуткасцю зносіць на ўсход. Пагоршыліся і лядовыя ўмовы: да першай дэкады мая каманда праходзіла ў сярэднім 10 міль у дзень. Прадукты харчавання вычарпалася да канца мая. Да 13 чэрвеня каманда апынулася ў праліве Піры, больш чым у 150 мілях на поўдзень ад мыса Свартэнвог. Паводле дапушчэння В. С. Каракіна, Кук 11 чэрвеня прайшоў па прыпаю вострава , які быў адкрыты толькі ў 1916 годзе; на карце Свердрупа, якой Кук карыстаўся, яго не было. Фізічны стан людзей быў дрэнным, а рыштунак аказаўся моцна зношаным. Кук прыйшоў да высновы, што ў сярэдзіне лета ён не зможа вярнуцца ў Анааток, трэба было зімаваць на астравах Канадскага арктычнага архіпелага. 4 ліпеня 1908 года пачалося перасячэнне в. Дэван, 7 ліпеня стаў бачны . Далей перамяшчэнне было магчыма толькі па моры, але Кук не змог забіць сабак, якія засталіся (як гэта зрабіў у свой час Нансен), іх кінулі на востраве. Далей каманда пайшла на парусінавым каяку.

У пачатку верасня каманда дасягнула мыса Спарбо, адкуль да Анаатока заставалася больш за 300 міль. На мысе было закінутае эскімоскае паселішча, адно з каменных іглу нядрэнна захавалася і мела патрэбу толькі ў рамонце даху. Варта было нарыхтаваць пабольш харчовых запасаў. Кук, Авела і Этукішук палявалі, як першабытныя людзі, з дапамогай самаробных дзід і гарпуноў. Так атрымалася забіць некалькіх маржоў і мноства аўцабыкаў. Іх мяса стала асновай рацыёну ў час 7-месячнай зімоўкі.

Палярная ноч на гэтай шыраце пачалася 3 лістапада і працягвалася да 11 лютага 1909 года. Кук усталяваў жорсткі распарадак дня: кожны член каманды выстойваў 6-гадзінную вахту, каб падтрымліваць агонь у іглу і адганяць мядзведзяў ад запасаў мяса. Кук так апісваў зімоўку:

У нас не было ні цукру, ні кавы, ні каліва цывілізаванай ежы. Мы мелі цалкам дыхтоўнае, паўнавартаснае харчаванне — мяса і тлушчы. Аднак нашы страўнікі стаміліся ад гэтай пажадлівай ежы. Цёмная пячора з яе сценамі, абвешанымі мяхамі і косткамі жывёл, і падлогай, выбрукаванай крыгамі, не давала падставы для радасных адчуванняў. Вар'яцтва, пагарджанага вар'яцтва можна было пазбегнуць, толькі запоўніўшы час фізічнай працай і доўгім сном. У гэтым падземным прытулку, як мне здаецца, мы вялі жыццё людзей каменнага веку. Усярэдзіне было холадна, сыра і цёмна, хоць пастаянна цяпліліся бездапаможныя агеньчыкі нашых свяцілень. У верхняй частцы жылля тэмпература была цярпімай, аднак на падлозе — ніжэй за нуль. Наш ложак уяўляў сабой складзеную з камянёў платформу, досыць шырокую, каб на ёй маглі размясціцца трое мужчын. Край ложка служыў месцам для сядзення, калі мы не спалі. Перад ложкам было паглыбленне ў падлозе, якое дазваляла нам паасобку стаць у поўны рост. Там па чарзе мы апраналіся і час ад часу проста стаялі, каб расправіць нашы знямелыя рукі і ногі. Па абодва бакі ад гэтай прасторы мы размясцілі па палоўцы алавянай талеркі, у якіх спальвалі тлушч мускуснага быка. Кнотамі нам служыў мох. У нас было мала запалак, і з-за страху перад цемрай мы песцілі гэтыя агеньчыкі, падтрымліваючы іх дзень і ноч. Гэта была кволая крыніца цяпла і святла. Мы маглі адрозніваць асобы, толькі ўшчыльную наблізіўшыся адзін да аднаго. Мы елі два разы за суткі, але гэта не давала нам задавальнення. У нас не было іншай ежы, акрамя мяса і тлушчу. У асноўным, мы елі мяса ў сырым замарожаным выглядзе. Ноччу і раніцай з невялікай порцыі мяса мы варылі булён, аднак у нас не было солі. Я знаходзіў некаторую палёгку ў гэтым жахлівым існаванні, апрацоўваючы свае неразборлівыя запісы, зробленыя падчас падарожжа.

18 лютага зімоўшчыкі пакінулі сваё сховішча і патрацілі 8 дзён, каб дасягнуць мыса Тэнісан (так Кук назваў мыс Эдуарда VII). Прасоўванне моцна абцяжарвалася адсутнасцю сабак, за суткі ўдавалася прайсці не больш за 7 міль. 25 сакавіка Кук дабраўся да мыса Фарадэй, дзе застрэліў мядзведзя (Кук спецыяльна захаваў 4 патроны на крайні выпадак, калі прыйдзецца скончыць жыццё самагубствам або забіць кагосьці). Дабраўшыся да мыса Сабін, Кук выявіў там цюленя, пакінутага год назад бацькам Этукішука як недатыкальны запас. Аднак пратухлага мяса не хапала, і вандроўцы з'елі абутак і рамяні са скуры цюленя. Моцна аслабелая каманда прыбыла ў Анааток 18 красавіка ў літаральным сэнсе на карачках. Першым чалавекам, які сустрэў Кука, быў паляўнічы Гары Уітні. Ён прыбыў у Анааток разам з Піры і там зазімаваў.

### Пасля вяртання 
У Анаатоцы Кук прабыў усяго трое сутак — да 21 красавіка 1909 года. Даведаўшыся, што мясцовыя эскімосы збіраюцца вандраваць на поўдзень, ён вырашыў рушыць услед за імі. Да Упернавіка, адкуль хадзілі рэйсавыя параходы ў Данію, было  шляху, таму Кук (як ён заявіў пазней) вырашыў пакінуць Уітні свае навігацыйныя інструменты, амерыканскі сцяг і журнал палявых назіранняў. У Грэнландыю Кук прыбыў 20 мая, але быў вымушаны чакаць дацкага парахода, які прыбыў толькі 20 чэрвеня. У пачатку чэрвеня ва Упернавік прыбыў кітабоец «*Морнінг*», капітан якога Адамс распавёў Куку аб няўдалай спробе Шэклтана дасягнуць Паўднёвага полюса. Праз два тыдні прыбыў дацкі рэйсавы параход «*Ханс Эгед*», які плыў у Капенгаген; на яго Кук і пагрузіўся. Падчас плавання ўздоўж узбярэжжа Грэнландыі (параход заходзіў ва Уманак і Эгедэсмінде) Кук пазнаёміўся з Кнудам Расмусенам, які папярэдзіў яго, што сутыкненне з Піры непазбежнае.

Адправіўшыся ў Капенгаген, Кук быў зусім жабраком: вопратку яму пазычыў губернатар Упернавіка Кроль, а тэлеграму аб сваім дасягненні давялося адпраўляць у доўг. Тэлеграма была адпраўлена з Леруіка 1 верасня, у Данію Кук прыбыў 4 верасня. У Капенгагене Кука сустракаў вялізны натоўп. Сярод віншавальных тэлеграм вылучаліся пасланні Руаля Амундсена і Гордана Бенета, уладальніка газеты *The New York Herald*. Бенет набыў самую першую справаздачу Кука аб дасягненні полюса за  — гэта вырашала ўсе фінансавыя праблемы палярніка.

Піры прыбыў на мыс Сабін 8 жніўня, дзе і атрымаў весткі, што Кук нібыта апярэдзіў яго ў пакарэнні полюса на год. 17 жніўня Піры ўзяў на борт Гары Уітні. Атрымаўшы падрабязнасці аб экспедыцыі Кука ад Г. Уітні, Піры і яго асістэнт Боруп распачалі допыт эскімосаў Авеля і Этукішука, якія суправаджалі Кука; гэты эпізод у афіцыйнай справаздачы Піры адсутнічае. Дазнанне праводзіў Боруп, які, дрэнна валодаючы грэнландскай мовай, будаваў пытанні так, каб эскімосы давалі адназначны адказ «*так*» або «*не*». Цікава, што ён вёў пратакол допыту, апублікаваны пазней. На думку В. С. Каракіна, Піры цікавіла, ці выкарыстаў Кук яго сістэму арганізацыі перавозак і якая эскімоская тапаніміка в. Элсмір і Паўночнай Грэнландыі. Гэтыя дадзеныя пазней былі выкарыстаныя ў працэсе супраць Кука. Зрэшты, Т. Райт пісаў, што толькі на Лабрадоры Піры даведаўся падрабязнасці аб экспедыцыі Кука, імаверна, ад капітана кітабойнага судна «*Морнінг*» Адамса. 8 верасня ў Нью-Ёрк пайшла тэлеграма наступнага зместу:

Убіў зоркі і палосы ў Паўночны полюс. Памылкі быць не можа. Не прымайце версію Кука усур'ёз. Эскімосы, якія суправаджалі яго, казалі, што ён не сышоў далёка на поўнач ад мацерыка. Іх супляменнікі пацвярджаюць гэта. *Піры*.

Першы публічны даклад Кук зрабіў у Капенгагене 7 верасня ў Дацкім геаграфічным таварыстве ў прысутнасці караля Фрэдэрыка VIII; усяго на дакладзе было 1500 чалавек. Цырымонія пачалася ўрачыстым уручэннем Куку Залатога медаля за дасягненне Паўночнага полюса. На банкеце, які быў арганізаваны газетай «*Палітыкен*», была абвешчана і першая тэлеграма Піры. На роспыты журналістаў Кук адказаў: «*Магу сказаць, што не адчуваю ні рэўнасці, ні шкадавання… Славы хопіць на дваіх*». Катэгарычна на бок Кука стаў Ота Свердруп, які публічна заявіў, што «*Піры дарэмна 26 гадоў шукаў Паўночны полюс*». Руаль Амундсен, які будаваў планы дасягнення Паўночнага полюса, прыбыў у Капенгаген 8 верасня. Яшчэ 2 верасня, калі яго прасілі пракаментаваць заяву Кука, Амундсен сказаў: «*Кук зрабіў завяршальны крок у палярных даследаваннях*». Адносіны паміж імі зусім не змяніліся, хоць Амундсену, абцяжаранаму вялізнымі пазыкамі, прыйшлося хутка мяняць уласныя планы і арганізоўваць экспедыцыю да Паўднёвага полюса.

21 верасня 1909 года Кук вярнуўся ў Нью-Ёрк, прычым у сустрэчы прымала ўдзел больш за 100 тысяч чалавек, уключаючы членаў Арктычнага клуба. Прадпрымальны Кук пры гэтым патрабаваў па  за аўтограф. Неўзабаве прайшла першая публічная лекцыя Кука ў Карнегі-холе. 24 верасня з Кукам звязаўся Г. Уітні і паведаміў, што даручаная яму маёмасць засталася ў Анаатоцы. Куку не было чаго супрацьпаставіць нападкам Піры і пытанням скептыкаў: з сабой у яго былі толькі запісы палявых назіранняў з 18 сакавіка па 13 чэрвеня 1908 года. Роберт Бартлет і Уітні ў 1910 годзе наведалі Анааток, прычым Бартлет пасля вяртання заявіў, што ніякіх запісаў сярод рэчаў, даручаных Уітні, не было. Захаваўся секстант і некаторая колькасць адзення. Пытанне аб тым, ці існавалі запісы ўсіх палявых назіранняў Кука, засталося зусім невырашальным. Прыхільнікі Кука пазней заяўлялі аб выкраданні гэтых матэрыялаў, але дакументаў так ніхто і ніколі не бачыў.

Атаку на Кука пачаў яшчэ 6 верасня ўдзельнік экспедыцыі на Дэналі Ф. Прынс, які апублікаваў у газеце «*Нью-Ёрк сан*» выкрывальны артыкул пра падзеі 1906 года. Часопіс Нацыянальнага геаграфічнага таварыства ў верасні выйшаў з рэдакцыйнай артыкулам, у якім асабліва падкрэслівалася, што Паўночнага полюса дасягнулі абодва палярнікі. Аднак ужо 13 кастрычніка Арктычны клуб Піры ў цэлым шэрагу перыядычных выданняў распаўсюдзіў абураную заяву. Там, у прыватнасці, гаварылася, што эскімосы, якія суправаджалі Кука, заявілі, што падчас усяго падарожжа былі ў межах бачнасці зямлі. Рэпутацыя Кука была яшчэ больш пахіснулася публікацыяй у «*Нью-Ёрк таймс*» 21 мая 1910 года, у якой гаворка ішла аб слоўніку Брыджэса, памылкова апублікаваным пад імем Кука ў 1901 годзе. Аўтар артыкулу — Ч. Таунсенд — абвінавачваў Кука ў выкраданні матэрыялаў місіянера.

У сітуацыі, якая склалася, Кук паспрабаваў фальсіфікаваць разлікі, даручыўшы астранамічныя вылічэнні двум газетчыкам — Данклу і Лузу, якія прадставіліся маракамі. Атрыманая ад Кука распіска за ганарар (250 долараў) стала чарговым «*цвіком у труну першапраходца*», так як была тут жа апублікаваная, гэта адбылося 9 снежня 1909 года. Кук у той перыяд арганізаваў доўгае лекцыйнае турнэ па краінах Еўропы і Паўднёвай Амерыкі і вярнуўся ў Нью-Ёрк у снежні 1910 года.

## Наступная дзейнасць 
### «Маё дасягненне полюса» 
Да 1911 года Кук не мог прымірыцца з паразай у спрэчцы з Піры, сябры Кука нават звярнуліся ў Кангрэс ЗША. У выніку пастановай Кангрэса афіцыйным першаадкрывальнікам Паўночнага полюса быў прызнаны Піры. На пасяджэнне Кангрэса Кук не з’явіўся, што шырокай публікай было ўспрынята негатыўна. У 1911 годзе выйшла яго кніга «*Маё дасягненне полюса*». Характэрна, што ні адно выдавецтва не прыняло рукапісы Кука, і яму давялося заснаваць уласнае *Polar Publishing Company*. Для прасоўвання кнігі ён здзейсніў рэкламную паездку на Амерыканскі Захад. Кніга прадавалася дрэнна, як па прычыне крытыкі рэцэнзентаў, якія абвінавачвалі Кука ў напышлівасці стылю і памылках, так і з-за высокага кошту — 3 долары (62 долары 2012 года). У 1912 годзе было выпушчана таннае выданне з некаторымі папраўкамі. Кук у той перыяд зарабляў на жыццё папулярнымі лекцыямі () і перыядычна ладзіў гастрольныя паездкі: выступаў у інсцэніроўках свайго падарожжа да полюса з дэманстрацыяй дыяпазітываў. Яго лекцыі мелі поспех, асабліва на Сярэднім Захадзе і Ціхаакіянскім узбярэжжы ЗША. Трэцяе выданне кнігі «*Маё дасягненне полюса*» ў 1913 годзе разышлося накладам .

У 1916 годзе Кук паспрабаваў звярнуцца ў Кангрэс у другі раз: яго інтарэсы прадстаўляў Генры Хельгесен (кангрэсмен ад Паўднёвай Дакоты), усе прамовы для Хельгесена пісаў лабіст Э. Рост. Да сярэдзіны 1916 года Кук і Рост пасварыліся, бо палярнік моцна завінаваціў свайму лабісту. 4 верасня 1916 года ў *Congressional Record* была апублікавана прамова Хельгесена «*Доктар Кук і Паўночны полюс: Дадатак да выступлення*» — 28 старонак дробным шрыфтам. Э. Рост падрабязна прааналізаваў змест кнігі Кука з мэтай даказаць, што большая частка выкладзеных там фактаў — творчая апрацоўка апавяданняў іншых асоб. Рост адзначыў памылкі ў апісанні месяцавых фаз, адсутнасць назіранняў магнітнага скланення і крайнюю нядбайнасць у вызначэнні геаграфічных каардынат, абвінаваціўшы Кука ў тым, што ён дрэнны штурман. Рост крытыкаваў Кука за тое, што ў яго кнізе згадваецца толькі Рудольф Франке, тады як Брэдлі суправаджала вялікая каманда. Рост выявіў, што цені на фотаздымках, нібыта зробленых Кукам на полюсе, не адпавядаюць той карціне, якая павінна была там назірацца. Рост нават усумніўся ў тэрмінах знаходжання Кука ў Анаатоцы пасля вяртання, грунтуючыся на мемуарах Гары Уітні (Кук, згодна з яго думкай, павярнуў назад ужо праз тыдзень і хаваўся на астравах Арктычнага архіпелага). Высновы былі катэгарычнымі: «*Доктар Кук ніколі не дасягаў і нават не набліжаўся на дастатковую адлегласць да Паўночнага полюса*». Зрэшты, ужо ў 1917 годзе Томас Хол прызнаў усе аргументы Кука «*бездакорнымі*».

Ужо ў другой палове ХХ стагоддзя мала хто з прафесійных палярнікаў сумняваўся ў факце, што Ф. Кук пабываў у каляполюсным раёне. Прыхільнікі Кука прыводзяць наступныя аргументы: як раз тыя паведамленні, якія падвяргаліся ў пачатку ХХ ст. сумневу, пасля больш глыбокага даследавання Арктыкі сталі з’яўляцца доказамі праўдзівасці справаздачы Кука. У прыватнасці, Кук дакладна ахарактарызаваў размеркаванне льдоў у Цэнтральнай Арктыцы. Ён, напрыклад, адзначае, што паміж 83-м і 84-м градусамі паўночнай шыраты яго атрад сустрэў вялізную прастору адкрытай вады. Паводле сучасных дадзеных, над кантынентальным шэльфам размяшчаецца амаль не замярзаючая праталіна. У 1908—1909 гадах пра гэта не было вядома. Апісваючы пераходы ад 87-й да 88-й паралелі, Кук паведамляе, што рухаўся яшчэ па старым лёдзе без слядоў сціскаў або таросаў. Хвалістая паверхня без якіх-небудзь таросаў характэрная для ледзяных астравоў — аскепкаў ледавікоў Зямлі Элсміра. У 1908 годзе пра існаванне ледзяных астравоў ніхто не ведаў; яны былі адкрыты значна пазней. Як і апісвае Кук, памеры іх дасягаюць дзясяткаў і нават сотняў квадратных кіламетраў. Савецкі лётчык Ілля Паўлавіч Мазурук адкрыў, напрыклад, у 1948 годзе ледзяны востраў плошчай . Сучасныя апаненты Кука сцвярджаюць, што апісанні падобных астравоў ён мог запазычыць з прац Фрыцьёфа Нансена і Роберта Піры.

### Кругасветнае падарожжа 
У 1915 годзе Кук абвясціў пра спробу першага ўзыходжання на Эверэст, якое павінна было суправаджацца здымкамі дакументальнага фільма. Аднак, дабраўшыся да Індыі, ён не змог дамовіцца з брытанскімі ўладамі, якія не пусцілі яго на Тыбет. Пацярпеўшы няўдачу з гімалайскай экспедыцыяй, ён адправіўся на Барнеа, дзе займаўся даследаваннем мясцовых плямёнаў «*паляўнічых за галовамі*» — даякаў. Адтуль Кук праз Расію і Паўночную Еўропу вярнуўся ў ЗША, прыбыўшы ў Нью-Ёрк у студзені 1916 года. На Барнеа Кук зняў дакументальны фільм «*To the Antipodes*» (), але ў камерцыйным дачыненні фільм апынуўся няўдалым. Ні адной яго копіі не знойдзена.

### Нафтавы бізнес і турэмнае зняволенне 
У 1916 годзе Кук радыкальна змяніў род дзейнасці: ён адправіўся ў Ваёмінг для правядзення геалагічнай разведкі на перспектыўных нафтаносных землях. Дзе і калі ён атрымаў геалагічную адукацыю і як звярнуў на сябе ўвагу дзелавых колаў — невядома. Яму ўдалося аб’яднаць дзве дробныя нафтавыя кампаніі пад агульнай назвай *Cook Oil Company*. У 1919 годзе ён зацікавіўся радовішчамі Тэхаса і нават набыў кампанію *Texas Eagle Oil Company*, дзейнасць якой распаўсюджвалася нават на Мексіку. Пасляваеннае падзенне коштаў на нафту не дазваляла развівацца малым кампаніям. Кук прыйшоў да высновы, што больш выгаднай будзе інвестыцыйная дзейнасць: 1 сакавіка 1922 года была створаная Асацыяцыя па вытворчасці бензіну пад патранажам ураду штата . З кастрычніка 1922 года было прасвідравана 12 глыбокіх і 43 дробныя свідравіны, быў выяўлены шэраг перспектыўных радовішчаў. Працы Кук вёў на ўласныя грошы, але разлічваў пасля акцыянавання прадпрыемства пачаць гандаль акцыямі па пошце. Паштовая служба ЗША ўжо ў красавіку 1923 года абвінаваціла яго ў падмане патэнцыяльных інвестараў, 20 красавіка працы былі спыненыя. Судовае разбіральніцтва «*ЗША супраць Фрэдэрыка Кука*» пачалося 15 кастрычніка і доўжылася да 20 лістапада 1923 года. Характэрна, што на судзе Куку прыгадалі Дэналі і Паўночны полюс, хоць да справы яны не мелі дачынення. Пазней у Таварыстве Фрэдэрыка Кука падлічылі, што толькі за перыяд 1934—1990 гадоў на землях, разведаных Кукам, было здабыта 180 млн барэляў нафты. У гэты перыяд Кук развёўся з жонкай.

У выніку доўгага працэсу Кук у 1924 годзе быў прызнаны вінаватым і асуджаны на 14 гадоў і 9 месяцаў турэмнага зняволення і грашовы штраф. Адбываць пакаранне ён павінен быў у турме Форт-Лівенворт блізу Канзас-Сіці. Адзіным сябрам, які наведаў Кука ў турме, быў Руаль Амундсен. Візіт 1925 года каштаваў Амундсену зрыву выступленняў у Злучаных Штатах. Успаміны Кука аб гэтай сустрэчы былі апублікаваныя ў 1995 годзе.

Кук да таго часу быў цяжка хворым чалавекам: ён пакутаваў ад гіпатаніі і парушэнняў сардэчнай дзейнасці. 20 лютага 1928 года Кук звярнуўся да прэзідэнта Куліджа з прашэннем аб памілаванні. Да таго часу ўжо было вядома аб адкрытых Кукам радовішчах, але 22 сакавіка 1929 года апеляцыя Кука была адхілена. Увесь яго статак сышоў на аплату штрафу, засталіся  у турэмнай касе. У Лівенворце Кук працаваў начным санітарам турэмнай бальніцы, паколькі захаваў сяброўства ў Амерыканскім таварыстве лекараў. У турме Кук распрацаваў метад лячэння вязняў-наркаманаў і дапамагаў у навучанні непісьменных. Ён нават публікаваў артыкулы ў турэмнай газеце «*The New Era*», якую сам і рэдагаваў, часам выступаў з лекцыямі аб сваіх падарожжах.

### Апошнія гады жыцця 
Паколькі да 1930 года стала вядома, што нафтаносныя зямлі, якія адкрыў Кук, апынуліся прыбытковымі, 30 сакавіка 1930 года ён быў вызвалены, правёўшы ў турме 4 гады і 11 месяцаў. Вызваленне Кука было негатыўна сустрэта прыхільнікамі Піры. Першыя пяць гадоў пасля вызвалення Кук жыў у Чыкага, дзе асіставаў аднаму з сваіх сяброў — доктару Томпсану, які працаваў афтальмолагам.

У 1930-я гады Кук беспаспяхова спрабаваў аднавіць свой прыярытэт у судовым парадку. Шмат сіл адняло ў яго напісанне кнігі «*Вяртанне з полюса*», упершыню апублікаванай толькі ў 1951 годзе. 3 мая 1940 года ў яго адбыўся інсульт, у той дзень Кук быў у свайго паплечніка па экспедыцыі на Дэналі — Ральфа Шэйнвальда фон Алефельта. Ужо 4 мая Р. Шэйнвальд звярнуўся да прэзідэнта Рузвельта, 16 мая Кук быў рэабілітаваны па ўсіх пунктах абвінавачвання. У пачатку жніўня Кук перанёс паўторны інсульт і памёр 5 жніўня 1940 года ва ўзросце 75 гадоў.

## Памяць 
Пасля смерці Кука Р. Шэйнвальд заснаваў *Cook Arctic Club, Inc.* — арганізацыю, закліканую аднавіць добрае імя Кука і пацвердзіць яго прыярытэт у дасягненні Паўночнага полюса. У 1940 годзе Арктычны клуб Кука паспрабаваў спансіраваць паветраную экспедыцыю ў Арктыку, каб пацвердзіць назіранні 1908 года, але планам перашкодзіла вайна. У канцы 1956 года пры актыўным удзеле Хелен Кук было створана «*Таварыства Фрэдэрыка Кука*». У 1976 годзе Таварыства было ператворана ў некамерцыйную адукацыйную арганізацыю. Хелен Кук памерла ў 1977 годзе.

Першую біяграфію Ф. Кука апублікаваў у 1961 годзе Эндру Фрымен — «*The Case for Dr. Cook*», яна выклікала цікавасць да асобы палярніка і спрыяла збору новых матэрыялаў аб яго жыцці. У 1983 годзе па тэлебачанні быў прадэманстраваны фільм вытворчасці CBS «*Кук і Піры: гонка да полюса*». У ролі Кука — Рычард Чэмберлен, Піры — Род Стайгер. Таварыства Фрэдэрыка Кука ўспрыняла гэтую публікацыю негатыўна, як і любыя крытычныя выказванні на гэтую тэму. У 1998 і 2000 гадах былі выпушчаныя два дакументальныя фільмы, аўтары якіх адмаўлялі дасягненні Кука.

### Пазіцыя У. Герберта 
Сэр , вядомы брытанскі палярнік, здзейсніў 476-дзённы санкавы пераход на сабачых запрэжках праз усю Арктыку, дасягнуўшы Паўночнага полюса 6 красавіка 1969 года. У рамках падрыхтоўкі да экспедыцыі Герберт разам з Аланам Джылам і Роджэрам Тафтам прайшоў 1400-мільны пачатковы адрэзак шляху Кука з Грэнландыі на в. Элсмір праз востраў . Прызнаючы досвед і аўтарытэт Ф. Кука, Герберт, аднак, пісаў: «*Нашы здагадкі адносна таго, як далёка сышоў Кук ад паўночнага ўскрайку вострава Аксель-Хейберг, не больш абгрунтаваныя, чым іншыя*». У той жа час Герберт прама называе Кука чалавекам, які зрабіў першае ўзыходжанне на Дэналі. У 1989 годзе У. Герберт напісаў біяграфію Піры, у якой даказваў, што той не дайшоў да полюса прыкладна 50 міль (80 км), аднак прыярытэту Кука Герберт ніколі не прызнаваў.

### Мадэляванне ўзыходжання Кука на Дэналі 
У верасні 2005 года расійскія альпіністы Алег Бондар і Віктар Афанасьеў паспрабавалі здзейсніць узыходжанне на вяршыню Паўднёвага піка Дэналі меркаваным маршрутам Кука, які быў адноўлены Х. Ваале. Паход пачаўся 1 верасня, яго ўдзельнікі вярнуліся ў Маскву 10 кастрычніка. Узыходжанне здзейсніць не ўдалося, паколькі на 28 паходных дзён было ўсяго 4 дні з спрыяльным надвор'ем. Вандроўцы прайшлі ад вярхоўяў ледавіка Рут да ледавіка Тралейка ва ўмовах бесперапынных снегападаў і цыклонаў. Дзённыя тэмпературы вагаліся ад 10 °С да -25 °С.

У 2006 годзе Алег Банар (кіраўнік каманды), Віктар Афанасьеў і Валерый Багаў вырашылі паўтарыць спробу ўзыходжання. Экспедыцыя праводзілася пад патранатам *Таварыства Фрэдэрыка Кука*, мэтамі яе былі рэканструкцыя яго маршруту 1906 года і доказ прыярытэту ўзыходжання на найвялікшую вяршыню Паўночнай Амерыкі. Яшчэ пры планаванні быў адпрэчаны ўсходні маршрут. Узыходжанне пачалося 23 мая 2006 года і было прымеркавана да стагоддзя магчымага дасягнення Кука. Даследчыкі абверглі здагадкі Х. Ваале і Д. Шпаро аб трасе Кука, якая праходзіць праз хрыбет Піянер, грунтуючыся на дадзеных уласных назіранняў у полі. Група А. Банара дасягнула вяршыні Дэналі ў 10:00 2 чэрвеня 2006 года. Удзельнікі ўзыходжання заявілі, што версію Х. Ваале варта адкарэктаваць: Кук і Бары ў 1906 годзе ішлі па хрыбце Карстэнс, а не па хрыбце Піянер. Банар, Афанасьеў і Багаў прарабілі імаверны шлях Кука ў абодва бакі і знайшлі яго прымальным для двойкі ў звязку, якая мае ледарубы і вяроўку. Хуткасць руху Кука і Бары — ім шанцавала з надвор'ем — не выклікае сумненняў. Расійскія альпіністы, не спаборнічаючы з Кукам у хуткасці, прайшлі маршрут прыкладна за той жа час, што апісана ў дзённіках Кука, калі выключыць дні, выдаткаваныя на разведку і чаканне непагадзі. Удзельнікі экспедыцыі заяўляюць, што ўсё ўбачанае цалкам супадае з апісаннямі доктара Кука, такім чынам, яго прыярытэт у пакарэнні Дэналі можа лічыцца даказаным.

## Заўвагі 
## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Дадатковая літаратура 
* *Корякин В. С.* Был ли Ф. Кук на Северном полюсе? // Природа. — 1975. — № 7. — С. 74—83.
* *Кук Ф. А., Пири Р. Э*. Открытие таинственного полюса / Сост. В. Розов-Цветков. — М.: Типография И. Д. Сытина, 1910.
* *Berton, Pierre.* The Arctic Grail. — Anchor Canada, 2001 (originally published 1988). — ISBN 0-385-65845-1. — OCLC 46661513.
* *Bryce, Robert M.* The Fake Peak revisited // DIO. — 1997. — 7 (3). — P. 41—76. — OCLC 18798426. — ISSN 1041-5440.
* *Dunn, Robert.* The Shameless Diary of an Explorer. — Kessinger Publishing, 1906.
* *Henderson, Bruce*. True North: Peary, Cook, and the Race to the Pole. — W. W. Norton and Company, 2005. — ISBN 0-393-32738-8. — OCLC 63397177.
* *Osczevski, Randall J.* Frederick Cook and the Forgotten Pole // Arctic. — 2003. — 56 (2). — P. 207—217. — OCLC 108412472. — ISSN 0004-0843.
* *Rawlins, Dennis*. Peary at the North Pole, Fact or Fiction? — Luce, 1973. — ISBN 0-88331-042-2.
* *Robinson, Michael*. The Coldest Crucible: Arctic Exploration and American Culture. — Chicago: University of Chicago Press, 2006. — ISBN 978-0-226-72184-2

### Працы Фрэдэрыка Кука 
* *Cook, Frederick A.* To the top of the continent: Discovery, exploration and adventure in sub-arctic Alaska. The first ascent of Mt. McKinley, 1903—1906. — New York: Doubleday, Page & company, 1908.
* *Cook, Frederick A.* Through the first Antarctic night, 1898—1899: A narrative of the voyage of the «Belgica» among newly discovered lands and over an unknown sea about the South pole. — New York: Doubleday, Page & company, 1909.
* *Cook, Frederick A.* My attainment of the Pole: Being the record of the expedition that first reached the boreal center, 1907—1909. — New York: The Polar publishing company, 1911.

## Спасылкі 
* Frederick A. Cook: from Hero to Humbug
* Frederick Albert Cook. A Register of His Papers in the Library of Congress
* Frederick A. Cook Society 
* *Bruce Henderson*. Who Discovered the North Pole? // Smithsonian magazine. — April 2009.
* Записи голоса Кука, сделанные в 1909 и 1937 годах
* Кинохроника прибытия Кука в Копенгаген (1909) и игровой фильм 1911 года «The Truth about the Pole»
* О. Банарь По следам Кука на Мак-Кинли
* *Шпаро Д.* Белые пятна Мак-Кинли // «Вокруг света». — 2005. — № 9.
* *Шпаро, Д., Банарь О.*. Возвращение на вершину // «Вокруг света». — 2006. — № 10.

Катэгорыя:Даследчыкі Антарктыкі
Катэгорыя:Даследчыкі Арктыкі
Катэгорыя:Падарожнікі ЗША