Гісторыя хентаю

З’яўленне і развіццё **хентаю**, парнаграфічнай мангі і анімэ, шмат у чым абумоўлена спецыфічна японскім культурна-гістарычным стаўленнем да эстэтыкі і сексуальнасці. Манга і анімэ ў Японіі ў сваім сучасным выглядзе пачалі станаўленне падчас і пасля Другой сусветнай вайны. Сучасны ж хентай атрымаў свае развіццё толькі ў 1970-х гадах, калі манга пачала камерцыялізавацца, а чытацкая аўдыторыя, якая паспела палюбіць яе ў дзяцінстве, — сталець. Кветкі і ракавіны сімвалізавалі похву жанчыны, а змеі, садавіна, гародніна — мужчынскі палавы член. Таксама выкарыстоўваліся іншыя прыёмы, напрыклад, палавыя органы прыкрываліся з дапамогай эстэтычнага бандажу — *сібары*.

## Ранні перыяд 
 Янагавы Сігэнобу, каля 1820 года, 
прыватная калекцыя.]]
. Невядомы аўтар, каля 1900 года.]]
Большасць даследчыкаў згодныя ў тым, што эратычная манга і анімэ бяруць свой пачатак у перыяд Эда (1600—1868) ці нават раней, хоць немагчыма дакладна вызначыць, наколькі моцна ўплыў дадзенай культурнай традыцыі распаўсюдзіўся на сучасных аніматараў. У перыяд Эда ўзнікае цікавасць да жанру бытавога рамана *кібёсі*, сюжэты ў якім часцяком насілі эратычны характар. Па форме кібёсі ўяўлялі сабой апавяданні ў малюнках, забяспечаныя кароткімі тэкставымі тлумачэннямі.

Акрамя таго, з’яўляецца новы кірунак у выяўленчым мастацтве — укіё-э. На гравюрах у гэтым стылі фігуравалі не толькі гейшы і папулярныя акцёры: аўтары *сюнгі* (,  «вясновая карцінка») адлюстроўвалі парнаграфічныя сцэны, дзе персанажы з перабольшана велізарнымі палавымі органамі прымалі самыя разнастайныя пазіцыі, Персанажы рэдка паказваліся цалкам аголенымі, яны апранутыя ў свабодныя кімано, што было заклікана дадаткова стымуляваць сексуальнае ўзбуджэнне. Арыгінальнасць сюжэтаў віталася і была важная з-за высокай канкурэнцыі на рынку. Найвышэйшай папулярнасцю сюнга карысталася ў XVIII—XIX стст. Яна ў адукацыйных мэтах вывучалася дзяўчынамі, якія неўзабаве павінны былі ўступіць у шлюб. аднак, яна аказала вялікі ўплыў на візуальны шэраг і сюжэты сучаснай японскай парнаграфіі.

## 1960—1970-я гады 
### Першыя анімэ 
Першым творам у жанры хентаю павінна было стаць анімэ  () «Асвяжальны карабель» (, Suzumibune, 1932 год), няскончанае па прычыне канфіскацыі паліцыяй. Праца над ім была завершана толькі напалову. Наступная сур'езная спроба аб’яднаць эротыку і японскую анімацыю была прадпрынятая толькі ў канцы 1960-х гадоў. Па ініцыятыве Осаму Тэдзука, які стараўся паправіць фінансавыя справы сваёй кампаніі Mushi Production і прыцягнуць у індустрыю анімэ дарослую аўдыторыю, была знятая экранізацыя «Тысяча і адной ночы» *Senya Ichiya Monogatari* (1969) — першая частка эратычнай трылогіі «Анімэрама» (анімацыя + сінерама + драма), куды пасля ўвайшлі *Cleopatra* (1970) і *Kanashimi no Belladonna* (1973).

Хоць надзеі Осаму Тэдзука не апраўдаліся, пад уплывам яго твора канкуруючая кампанія Leo Production () у тым жа годзе выпусціла іншую эратычную анімэ-версію «Тысяча і адной ночы», *Maruhi Gekiga Ukiyoe Senya Ichiya* () у стылі укіё-э. У яе таксама былі праблемы з законам, а паказ у кінатэатрах быў дазволены толькі пасля таго, як былі выразаныя шэсць найбольш адкрытых сцэн. Апошняй эратычнай працай, паказанай у кінатэатрах, стала *Yasuji no Pornorama Yacchimae* (1971). які, па задуме Shueisha, павінен быў скласці канкурэнцыю выданням для хлопчыкаў ад кампаній Kodansha (*Shonen Magazine*) і Shogakukan (*Shonen Sunday*). Адной з першых прац, якія публікаваліся ў *Shonen Jump*, стала камедыйная манга *Harenchi Gakuen* ( «Бессаромная школа») Га Нагаі, якая імгненна набыла значную папулярнасць і падняла наклады толькі што створанага часопіса да мільена асобнікаў. Бацькі рабілі публічныя спаленні *Harenchi Gakuen*. Тым не менш, гэтая і іншая эратычная манга Га Нагаі друкавалася ў найбуйнейшых часопісах таго часу: *Kekko Kamen* (1974) выходзіла ў *Shonen Jump*, *Oira Sukeban* (1974) — у *Shonen Sunday*, *Hanappe Bazooka* (1979) — у *Young Jump*. Аўтар аказаў вялікі ўплыў на свет мангі і на японскае грамадства, стаўшы першапраходцам «эці» — анімэ і мангі, у якіх утрымліваюцца намёкі на эратычныя сцэны або гумар з сексуальным падтэкстам.

У 1970-х гадах з’яўляюцца першыя працы, прысвечаныя тэматыцы гомасексуальнага кахання, але ў ранняй юры- і яой-манзе эратычнага складніку не было. Адкрыты па змесце яой існаваў у форме аматарскай мангі — додзінсі — стваранай фанатамі альбо па арыгінальных сюжэтах, альбо па матывах іншых папулярных твораў.

### Эрагэкіга 
Часопіс эксперыментальнай мангі *Garo*, створаны Кацуіці Нагаі ў 1964 годзе, адкрыў дарогу руху эратычнай гэкігі — адкрытай мангі з рэалістычным малюнкам. У 1970-х гадах індустрыя мангі адчула бум эрагэкігі. Цэнзурныя абмежаванні спрыялі таму, што ў творах замест гранічна адкрытых сексуальных сцэн утрымліваліся сцэны крайняй жорсткасці і дэманстраваліся розныя сексуальныя дэвіяцыі. У 1973 годзе з’явіўся першы часопіс эрагэкігі *Manga Erotopia*, у якім друкаваліся Тосіа Маэда, які папулярызаваў жанр «эратычнага хорару», , аўтар крывавай *Nyohanbo* (, «Манах-гвалтаўнік»), Кадзуо Камімура, і дваццацічатырохгадовы Масару Сакакі, чые старанна прамаляваныя жаночыя выявы сталі настолькі папулярныя, што друкаваліся цэлыя выпускі, прысвечаныя выключна яго працам. Распаўсюджванне касетных відэамагнітафонаў і прайгравальнікаў лазердыскаў вярнула на рынак парнаграфію, якая з тых часоў займае самавітае месца ў індустрыі відэафільмаў.

Два першых эратычных OVA-серыяла — *Lolita Anime* і *Cream Lemon* — з’явіліся ў 1984 годзе. Абодва ўпісваліся ў цэнзурныя абмежаванні, у прыватнасці, забарону на дэманстрацыю лабковых валасоў. *Cream Lemon*, званы адным з найбольш значных з’яў у анімацыі 1980-х гадоў, спалучаў секс і эротыку з пародыямі на папулярныя мангу і анімэ. У стварэнні *Cream Lemon* прымалі ўдзел такія вядомыя аніматары, як Тосіхіра Харана (*Fight! Iczer One*) і Хіроюкі Кітакуба (*Blood: The Last Vampire*).

Наступнай пасля *Cream Lemon* буйнай падзеяй у свеце хентаю стаў выхад мангі Тосіа Маэды «Урацукідодзі. Легенда аб звышдэмане» (1986), якая атрымала вядомасць дзякуючы адкрытасці, жорсткасці і асабліва наяўнасці сцэн згвалтаванняў дзяўчын велізарнымі шчупальцамі — «тэнтаклямі». У прадстаўленні заходняга гледача тэнтаклі з’яўляюцца сімвалам хентаю. Анімэ, знятае па матывах «Урацукідодзі» ў 1987 годзе, вылучалі з шэрагу падобнай прадукцыі «*якасная анімацыя і ліха закручаны фантастычны сюжэт з налетам містыкі і акультызму*». Яно стала надзвычай папулярным у ЗША і Еўропе і спарадзіла мноства сіквелаў. Тосіа Маэда тлумачыў, што выдумаць фантастычную істоту з шчупальцамі у якасці аднаго з галоўных герояў яго вымусіла японскае заканадаўства, якое забараняе выяву адкрытых сексуальных сцэн паміж людзьмі, у той час як у яго выдуманага персанажа — дэмана — адсутнічаў чалавечы палавы член. Пад уплывам мангі Тосіа Маэды ў 1980-х гадах былі знятыя *Legend of Lyon Flare* (1986), *Battle Can Can* (1987) і іншыя анімэ, у якіх прысутнічаюць персанажы з тэнтаклямі.

### Бум лалікона ў Японіі 
У 1980-х гадах Японію ахапіў «лаліконны бум». Паводле ўспамінаў крытыка Кэнтаро Такэкума, мілыя персанажы ў стылі «каваій» ( «цудоўны», «добранькі») у Адзумы «раптам заняліся сексам». Дарослых жанчын малявалі ў тым жа стылі. Анімэ *Lolita Anime* і *Cream Lemon* 1984 года таксама спрыялі папулярызацыі тэматыкі. Масавая папулярнасць лалікона прывяла да таго, што манга Уціямы, які маляваў, у прыватнасці, немаўлятаў у падгузніках у сексуальным кантэксце, выходзіла ў шырокадоступным часопісе для хлопчыкаў *Shonen Champion*. У такіх часопісах, як *Feel* () выдавецтва Shodensha, друкаваліся працы з вялікай колькасцю эратычных сцэн і арыентаваныя на дарослую аўдыторыю. Жаночыя коміксы ранніх гадоў (* (*), Кёка Окадзакі) У той жа перыяд з’явіўся «сётакон» — аналаг лалікона, які паказвае сексуальныя адносіны з удзелам маленькіх хлопчыкаў, — але прычыны яго ўзнікнення дакладна невядомыя. Псіхолаг '''' мяркуе, што першапачаткова сётакон з’яўляўся паджанрам яоя. Яой і юры, у сваю чаргу, набіралі папулярнасць. Сур'ёзнасць яго злачынстваў падняла хвалю дэбатаў пра тое, ці застаюцца інтымныя фантазіі толькі фантазіямі і як захапленне лаліконам і эрагура-фільмамі, знойдзенымі ў кватэры злачынцы, можа ўплываць на канкрэтныя дзеянні чалавека. Да сярэдзіны 1990-х гадоў спрэчкі заціхлі, Абмежаванне на паказ лабковых валасоў і іншыя візуальныя забароны былі прыбраныя ў пачатку 1990-х гадоў, таму манга стала больш адкрытай, хоць і менш даступнай. У пачатку 1990-х Тосікі Юі апублікаваў свае найбольш вядомыя працы: *Wingding Party*, *Junction* і *Hot Junction*. Персанажы-футанары сустракаюцца ў манзе '**, Курэнай Адзукі (), **', ''*, Сатосі Акіфудзі (стваральнік *Parade Parade*), Кэя Амагі (стваральнік *Stainless Night*) і ў творах іншых аўтараў, а таксама ў значнай колькасці анімэ, зробленым ў 1990-х і 2000-х гадах, у тым ліку *La Blue Girl* (1992), *Seikimatsu Reimaden Chimera* (; 1997), *Ogenki Clinic* (1991).

У 1990-х гадах працавалі папулярныя мангакі Ісутосі (*Slut Onna*), Тору Нісімакі (*Blue Eyes*), Юдзін (*Kojin Jugyo*, *Visionary*, *Sakura Diaries*), Хэмару Маціно. Зноў пачалі публікавацца аўтары эрагэкігі. Было знята шмат анімэ, у тым ліку *Dragon Pink* (1994), *Elven Bride* (1995), *Twin Angels* (1995), * Alien from the Darkness* (1996), *Mezzo Forte* (1998); некаторыя працы сталі класікай: *F3*, *Words Worth*, *Rapeman*, *La Blue Girl*, *Adventure Kid* па матывах мангі Тосіа Маэды. У 1995 годзе было выпушчана рэалістычнае анімэ *Cool Devices* — адно з першых OVA, якія па-сапраўднаму пагружалі ў тэматыку BDSM, па гэты дзень застаецца адным з найбольш адкрытых у гісторыі жанру.

Моцны ўплыў на індустрыю аказала папулярызацыя камп’ютарных гульняў у сярэдзіне 1990-х гадоў, у асаблівасці сімулятараў спатканняў і «візуальных раманаў». У першых эратычных гульнях герой ўступаў у палавыя кантакты практычна з усімі сустрэчнымі дзяўчынамі запар, так як канцэпцыя разгалінаванага сюжэту ўпершыню з’явілася толькі ў 1992 годзе ў *Dokyusei* студыі élf. Сюжэт практычна адсутнічаў, напрыклад, гулец павінен быў проста гвалтаваць дзяўчын, якія з’яўляліся на экране. За ім рушылі ўслед экранізацыі *Dokyusei* (1992; анімэ — 1994); *Tokimeki Memorial* (1994; анімэ — 1999); *Pia Carrot* (1995; анімэ — 1997); *Kuro no Danshou: The Literary Fragment* (1995; анімэ — 1999) і іншыя. Акрамя таго, некаторыя OVA набылі культавы статус за кошт цікавай сюжэтнай лініі і старанна прапрацаваных характараў персанажаў. Да такіх твораў можна аднесці «Урацукідодзі», гумарыстычную *La Blue Girl*, анімэ «Кайт — дзяўчынка-забойца». «Кайт», якая распавядае гісторыю маладых наёмных забойцаў-сірот, заваявала папулярнасць нават нягледзячы на той факт, што для амерыканскага рэлізу з анімэ былі цалкам выразаны парнаграфічныя сцэны. У той жа час пачалі з’яўляцца тэматычныя вэб-сайты ў Інтэрнэце. У пачатку 1990-х гадоў кампанія IANVS Publications выпусціла зборнік эратычных анімэ-скрыншотаў з выявамі дзяўчын, якія купаюцца — першую хентай-публікацыю. У 1994—1995 на англійскай мове была выдадзена першая хентай-манга: *Bondage Fairies* Тэруа Какуты, *Emblem* Кэя Танігуці, *Temptation* Хіраюкі Утатанэ.

### 2000-я гады 
Пашырэнне рынку спажыўцоў на Захад дало новы штуршок жанру: калі ў 1997 годзе аніматары знялі 35 парнаграфічных анімэ, то ў 2001 — ужо 96. У 2000 годзе слова «хентай» было 41-м па папулярнасці пошукавым запытам у Інтэрнэце. У цяперашні час хентай легка даступны на порнасайтах, у анлайн-крамах і буйных гандлевых сетках. Па дадзеных на снежань 2010 года, у базе дадзеных Anime News Network змяшчаецца інфармацыя аб 1174 хентайных манга- і анімэ-серыях, з якіх больш за 700 былі зроблены паміж 2000 і 2009 гадамі. Папулярнасць заваявала манга *Shoujo Sect* Кэна Куроганэ, *Hatsuinu* аўтарства Іну, *Love Selection* і *Giri Giri Sisters* Гамы Кісарагі, *Warau Kangofu* Ёнэкуры Кэнго, *Mousou Diary* Цукіно Дзёгі, цыкл работ *''. Прадаюцца ж яны дорага і невялікім лікам копій.

Хентай у цяперашні час таксама прадаецца праз Інтэрнэт, гэта значыць прапануецца для запампоўкі непасрэдна на камп'ютар або мабільны тэлефон. Пастаянна ствараюцца анімацыйныя фільмы, выходзяць артбукі, малюецца манга, у тым ліку і аматарская — додзінсі. Мноства кампаній займаюцца ліцэнзаваннем і распаўсюджваннем парнаграфічных анімэ і мангі за мяжой.

## Заўвагі 
## Літаратура 
* 
* *Jonathan C., McCarthy H.* The Anime Encyclopedia: A Guide to Japanese Animation Since 1917. — Revised and Expanded Edition. — Berkeley, CA: Stone Bridge Press, 2006. — 867 с. — ISBN 978-1-933330-10-5.
* 
* *Frederik L. S.* Dreamland Japan: Writings on Modern Manga. — Berkeley, CA: Stone Bridge Press, LLC, 1996. — 360 с. — ISBN 978-1-880656-23-5.
* 

Катэгорыя:Гісторыя культуры