open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Вінаваты (фільм, 2018)

«**Вінава́ты**» () — дацкі фільм-трылер 2018 года, пастаўлены рэжысёрам  па ўласным сцэнарыі, напісаным у суаўтарстве з Эмілем Нігаардам Альбертсэнам. Фільм з’яўляецца рэжысёрскім дэбютам Густава Мёлера. Галоўную ролю ў фільме выканаў .

Прэм’ера фільма адбылася 21 студзеня 2018 года ў межах кінафестывалю «Сандэнс», дзе фільм быў адзначаны прызам глядацкіх сімпатый у конкурсе «*Драматычнае сусветнае кіно*» (). Карціна была прадстаўлена ў трох намінацыях на Еўрапейскай кінапрэміі 2018 года, а таксама абрана кандыдатам ад Даніі на прэмію «*Оскар*» за найлепшы фільм на замежнай мове.

## Сюжэт 
Аператар  і былы афіцэр паліцыі, Азгар Хольм, адказвае на званок выкрадзенай жанчыны. Калі размова знянацку перарываецца, Азгар распачынае пошукі жанчыны і яе выкрадальніка. Адзіны інструмент Азгара — гэта яго тэлефон, і ён уступае ў гонку з часам, каб выратаваць жанчыну ад небяспекі. Аднак неўзабаве яму прыйдзецца ўсвядоміць, што ён мае справу з куды больш складаным злачынствам, чым яму спярша падалося.

## Зноскі 
Катэгорыя:Фільмы Даніі 2018 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы 2018 года
Катэгорыя:Фільмы-трылеры 2018 года
Катэгорыя:Крымінальныя фільмы 2018 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Даніі
Катэгорыя:Фільмы-трылеры Даніі
Катэгорыя:Крымінальныя фільмы Даніі
Катэгорыя:Фільмы на дацкай мове
Катэгорыя:Кінарэжысёрскія дэбюты
Булаваносец

**Булаваносец** (*Corynephorus*) — род кветкавых раслін сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Аднагадовыя і шматгадовыя травяністыя расліны са шматлікімі полымі сцёбламі (саломінамі) вышынёй 10—35 см. Лісце лінейна-ланцэтнае, згорутае, шчацінападобнае, шурпатае, у прыкаранёвай разетцы. Кветкі дробныя, у раскідзістых мяцёлках, складзеных з дробных каласкоў. Ніжняя лускавінка кветак з членістым булавападобным асцюком. Плод — сухая зярняўка жоўтага колеру.

## Распаўсюджанне і выкарыстанне 
Расліны роду распаўсюджаны ў Міжземнамор’і і на Сярэднім Усходзе. Кармавыя і дэкаратыўныя расліны. Выкарыстоўваюцца ў ландшафтным дызайне, у якасці замацавальнікаў пясчаных глебаў (утвараюць дзярніну) відаў:

* 
* 
* 
* 
* 

## Літаратура 
*  — С. 327.
*  — С. 355.

## Спасылкі 
* 
* Corynephorus // The Plant List
* Corynephorus // Royal Botanic Gardens, Kew

Катэгорыя:Метлюжковыя
Катэгорыя:Флора Еўразіі
Катэгорыя:Флора Паўночнай Афрыкі
Бугенвільскі жолаб

**Бугенві́льскі жолаб** () — глыбакаводны акіянічны жолаб у паўднёва-заходняй частцы Ціхага акіяна.

Знаходзіцца каля паўднёва-заходняга ўзбярэжжа вострава Бугенвіль (Саламонавы астравы). Даўжыня жолаба 330 (каля 500) км, сярэдняя шырыня 39 (46) км, глыбіня да 9103 (9140) м. У паўночна-заходняй частцы Бугенвільскі жолаб злучаецца з Новабрытанскім жолабам.

Да Бугенвільскага жолаба прымеркавана зона пагружэння (субдукцыі) кары Саламонава мора і паўночнай часткі Каралавага мора пад дугу Саламонавых астравоў.

## Літаратура 
*  — С. 305.

## Спасылкі 
* Бугенвильский жёлоб // Большая российская энциклопедия 

Катэгорыя:Ціхі акіян
Катэгорыя:Акіянічныя ўпадзіны
Сірыл Рамафоса

**Матамела Сірыл Рамафоса** (; нар. 17 лістапада 1952, Яганэсбург, Трансвааль, ПАР) — паўднёваафрыканскі дзяржаўны, палітычны і прафсаюзны дзеяч, прадпрымальнік. Генеральны сакратар (1991—1996) і намеснік прэзідэнта Афрыканскага нацыянальнага кангрэса (2012—2017), Віцэ-прэзідэнт Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі (2014—2018). Прэзідэнт Афрыканскага нацыянальнага кангрэса з 18 снежня 2017 года. Прэзідэнт Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі з 15 лютага 2018 года.

Катэгорыя:Палітыкі ПАР
Катэгорыя:Прэзідэнты ПАР
Катэгорыя:Віцэ-прэзідэнты ПАР
Соф’я Палеалог

**Соф’я Палеалог** (; каля 1455 — 7 красавіка 1503) — Вялікая княгіня Маскоўская, другая жонка Івана III Вялікага, маці Васіля III, бабуля Івана IV Грознага. Паходзіла з візантыйскай імператарскай дынастыі Палеолаг, пляменніца апошняга імператара Візантыі Канстанціна XI Палеолага.

Катэгорыя:Вялікія княгіні маскоўскія
Катэгорыя:Візантыйскія прынцэсы
Катэгорыя:Палеалогі
Інэса Святаславаўна Гадэ

**Інэса Святаславаўна Гадэ** (нар. , г. Гомель) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыла ў 1972 годзе Брэсцкі інжынерна-будаўнічы інстытут. У 1972—1976 гадах архітэктар у інстытуце «Мінскпраект», у 1976—1981 гадах старэйшы архітэктар «Белкамунпраект», у 1981—1994 гадах старэйшы архітэктар вытворчага аддзела, вядучы архітэктар, кіраўнік групы, загадчык сектара інстытута «Белаграпраект», у 1994—1999 гадах дырэктар ТАА «КСЕЛ», у 1999—2001 гадах галоўны архітэктар праектаў «Аўтарампрампраекта», у 2001—2002 гадах галоўны архітэктар прадпрыемства СУП «ІМО», у 2002—2004 гадах начальнік праектнага бюро ТАА «Кобас», у 2004—2006 гадах ГІП у ЗАТ «Вірас», у 2006—2007 — у ПУП «Кестен», у 2007—2008 — у ЗТАА «Мета-Інтэрнэшнл», у 2008—2010 гадах начальнік ўпраўлення па праектаванні ТАА «Сармат», у 2010—2011 гадах ізноў ГІП у ЗТАА «Мета-Інтэрнэшнл», у 2011—2013 гадах намеснік дырэктары па праектаванні, ГІП у «Творчай майстэрні архітэктара Ярмольчыка Р. М.».

Член Беларускага саюза архітэктараў з 1977 года. Пражывае ў Мінску.
 
## Творчасць 
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): будынак Сельгастэхпраекта з вылічальным цэнтрам (1975), Палац піянераў і школьнікаў, музычная школа па вул. Матусевіча, лабараторны корпус Белдзіправадгаса (1976), рэканструкцыя фасадаў Рэспубліканскага Дома мадэляў (1977) у Мінску.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Члены Беларускага саюза архітэктараў
Катэгорыя:Супрацоўнікі Белкамунпраекта
Навазасімавіцкі сельсавет

**Навазасімавіцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр і адзіны населены пункт — вёска Новыя Засімавічы.

Утвораны 24 верасня 1998 года ў складзе Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2734 чалавекі, з іх 76,9 % — беларусы, 15,9 % — рускія, 5,2 % — украінцы, 1,1 % — палякі; паводле перапісу 2019 года — 2112 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1998 годзе
Анатоль Пятровіч Аляксандраў

**Анатоль Пятровіч Аляксандраў** (31 студзеня (13 лютага) 1903, Тарашча, Кіеўская губерня — , ) — савецкі фізік, акадэмік АН СССР (1953; член-карэспандэнт 1943), доктар фізіка-матэматычных навук (1941), педагог, прафесар. Тройчы Герой Сацыялістычнай Працы (1954, 1960, 1973). Прэзідэнт Акадэміі навук СССР у 1975—1986 гг. Член ЦК КПСС (1966—1989). Лаўрэат Ленінскай прэміі (1959), Дзяржаўнай прэміі СССР (1984 г.) і чатырох Сталінскіх прэмій (1942, 1949 г., 1951, 1953). Член КПСС з 1961 года.

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Кіеўскай вобласці
Катэгорыя:Замежныя члены Польскай акадэміі навук
Катэгорыя:Члены Акадэміі навук ГДР
Катэгорыя:Члены ЦК КПСС
Катэгорыя:Дэпутаты Савета Саюза Вярхоўнага Савета СССР ад акруг РСФСР
Катэгорыя:Дэпутаты Савета Саюза Вярхоўнага Савета СССР 5-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Савета Саюза Вярхоўнага Савета СССР 6-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Савета Саюза Вярхоўнага Савета СССР 10-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Савета Саюза Вярхоўнага Савета СССР 11-га склікання
Катэгорыя:Прэзідэнты Расійскай акадэміі навук
Катэгорыя:Тройчы Героі Сацыялістычнай Працы
Катэгорыя:Выпускнікі Кіеўскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Дактары фізіка-матэматычных навук
Катэгорыя:Правадзейныя члены АН СССР
Катэгорыя:Правадзейныя члены РАН
Катэгорыя:Фізікі СССР
Катэгорыя:Фізікі Расіі
Катэгорыя:Асобы на марках
Катэгорыя:Выкладчыкі Нацыянальнага медыцынскага ўніверсітэта імя Аляксандра Багамольца
Параслянскі сельсавет

**Парасля́нскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Парасляны.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 14 красавіка 1960 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад зноў утворанага Пружанскага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Пружанскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1960 годзе
Мікалаеўскі сельсавет (Светлагорскі раён)

**Мікала́еўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Светлагорскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Мікалаеўка. Знаходзіцца на захадзе раёна.

## Гісторыя 
Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Чэрнінскі сельсавет** у складзе Парыцкага раёна Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Чэрнін. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Парыцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Дуброўскага сельсавета. 29 ліпеня 1961 года Парыцкі раён перайменаваны ў Светлагорскі. 12 ліпеня 1973 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Мікалаеўка, сельсавет перайменаваны ў Мікалаеўскі. 1 снежня 2009 года да сельсавета далучана частка скасаванага Палескага сельсавета (7 населеных пунктаў: аграгарадок Дуброва, вёскі Вялікі Бор, Зарэчча, Мартынаўка, Прытыка, Церабуліны, Язвін). 30 снежня 2019 года скасаваны вёскі Берлаж і Церабуліны.

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (10 населеных пунктаў) — 1159 чалавек, з іх 95,0 % — беларусы, 2,9 % — рускія, 1,1 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года (17 населеных пунктаў) — 1265 чалавек.

## Памятныя мясціны 
* Мемарыял прысвечаны пачатку аперацыі «Баграціён» на скрыжаванні дарог  і  
* Брацкія магілы савецкіх воінаў і партызан, якія загінулі ў гады Вялікай Айчыннай вайны ў населеных пунктах: Дуброва, Вялікі Бор, Чэрнін, Язвін.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

## Спасылкі 
* Звесткі пра сельсавет  на сайце райвыканкама.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Парыцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Яўген Уладзіміравіч Гляцэвіч

**Яўген Уладзіміравіч Гляцэвіч** (нар. , в. Кутузаўка, Чэрвеньскі раён, Мінская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў у 1955 годзе Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум, у 1965 годзе — БПІ. У 1955—1959 гадах служыў у Ваенна-марскім флоце. У 1965—1969 гадах архітэктар у «БелНДІдзіпрасельбуд», у 1970—1971 гадах кіраўнік групы архітэктараў у праектным інстытуце «Белдзіпрахарчпрам», у 1971—1995 гадах галоўны архітэктар, начальнік архітэктурна-будаўнічага аддзела ў інстытуце «Белмясцпрампраект».

Член Саюза архітэктараў БССР з 1976 года.  Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
]]
Аўтар шэрагу публікацый па архітэктурнай тэматыцы ў часопісах і газетах. Прымаў непасрэдны ўдзел у распрацоўцы шматлікіх праектаў будынкаў прамысловага і грамадзянскага прызначэння, у т.л. урачэбны пункт у пас. Леніна Магілёўскай вобласці (1967), адміністрацыйны будынак у у калгасе «Прагрэс» Гродзенскай вобласці — адміністрацыйны будынак (1969); праектна-канструктарскі і тэхналагічны інстытут з вопытнай вытворчасцю (1975—1980); інжынерна-лабараторны і дызельны карпусы  Мінскага маторнага завода (1974—1978); блок цэхаў з прахадной Мінскага трактарнага завода па вуліцы Радыяльнай (1974—1978); 6-ы аўтобусны парк у Мінску (1983); шматпавярховы гараж на 100 легкавых аўтамабіляў у Мінску (1985); вытворчая дарожна-будаўнічая база ў Брэсце (1978), аўтавакзалы ў гарадах Чэрвень (1984; у сааўтарстве з Б. Караваевым), Беразіно, Баранавічы, Кобрын (1984—1986) і Пінску (1985).

## Узнагароды 
Узнагароджаны граматамі ВДНГ і Саюза архітэктараў БССР.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Чэрвеня
Катэгорыя:Архітэктары Беразіна
Катэгорыя:Архітэктары Баранавічаў
Катэгорыя:Архітэктары Кобрына
Катэгорыя:Члены Беларускага саюза архітэктараў
Галіна Гаўрыілаўна Голубева

**Галіна Гаўрыілаўна Голубева** (нар. , г. Віцебск) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1962 годзе. У 1962—1972 гадах працавала ў Запаляр’і на аб’ектах ВМФ СССР: у 1962—1964 гадах старэйшы архітэктар Упраўлення галоўнага архітэктара г. Северадзвінска Архангельскай вобласці, у 1964—1965 гадах старэйшы інжынер БМУ УНР-200 г. Севераморска Мурманскай вобласці, у 1966 годзе старэйшы інжынер ПАР Прадпрыемства № 3 г. Северадзвінска, у пас. Граміха, у 1966—1967 гадах старэйшы архітэктар ДПІ «Ленпрамбудпраект» у Ленінградзе, у 1968—1970 гадах інжынер групы ПАР у/ч 21197 Мурманскай вобласці, у 1970—1971 гадах нармоўшчык БМУ-429 у/ч 02168 Мурманскай вобласці, у 1971 годзе старэйшы інжынер 2-га аддзела у/ч 93314 Мурманскай вобласці, з 1972 года старэйшы архітэктар, з 1976 года кіраўнік групы, у 1979—1994 гадах галоўны архітэктар праектаў ў інстытуце «Белдзяржпраект».

Член Саюза архітэктараў СССР з 1975 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
Асноўныя працы: у аўтарскім калектыве «Ленпрамбудпраект» металургічныя комплексы ў Індыі і Егіпце; тыпавыя праекты базавай серыі 89 — цагляныя жылыя дамы (1986), блок-секцыі і інтэрнаты; серыі 88 — жылыя дамы і інтэрнаты з сілікатабетонных блокаў (1972—1977); серыі 181 — з апорнымі сценамі з сілікатнай цэглы і вонкавымі навяснымі панэлямі (1986); тыпавыя праекты новай серыі буйнапанэльных будынкаў з шырокім крокам папярочных сцен з сілікатабетонных канструкцый (1987); комплексная серыя 1-4 павярховых жылых дамоў і грамадскіх будынкаў для будаўніцтва ў Магілёўскай вобласці; наменклатура буйнапанэльных жылых дамоў для канвеернай лініі Гродзенскага КБМ; 12-ці павярховыя жылыя дамы з убудаванымі памяшканнямі ў Магілёве і Мінску; жылыя дамы з кватэрамі палепшанай планіроўкі і ўбудавана-прыбудаванымі памяшканнямі сацкультбыту па вул. Горкага ў г. Бабруйску; аддзяленне сувязі з Ашчадбанкам у г. Краснадар; школа на 720 навучэнцаў у г. Мінску па вул. Рафіева — Любімава; забудова мікрараёна ў жылым раёне «Тарон-4» у г. Кіравакан Армянскай ССР; комплекс будынкаў: аддзяленне сувязі, АТС, ЖЭК, пассавет, аддзяленне міліцыі, Ашчадбанк у г. Чайкоўскі Пермскай вобласці (Расія); катэджы ў Беларусі і інш.

## Узнагароды 
Узнагароджана медалём ВДНГ СССР, прэміямі пераможцаў рэспубліканскіх і гарадскіх конкурсаў па распрацоўцы перспектыўных праектаў.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Магілёва
Катэгорыя:Архітэктары Бабруйска
Катэгорыя:Архітэктары Ванадзора
Катэгорыя:Архітэктары Расіі
Катэгорыя:Члены Саюза архітэктараў СССР
Смалянскі сельсавет

Назву **Смаля́нскі сельсавет** маюць:

* Смалянскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці
* Смалянскі сельсавет — былая назва Смальянскага сельсавета Аршанскага раёна Віцебскай вобласці
Лінаўскі сельсавет

**Лінаўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Лінава.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Лінёўскі сельсавет** у складзе Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Лінёва (Лінова), пазней Лінава-1. 9 сакавіка 1959 года ў склад сельсавета з Ткачоўскага сельсавета перададзена вёска Млынок, 11 чэрвеня 1962 года — вёска Варотнае. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 7 населеных пунктаў.16 сакавіка 1987 года скасаваны вёскі Ліновачка (злілася з вёскай Аранчыцы) і Лінава 2 (злілася з вёскай Лінава 1). 26 лютага 2002 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Смалянскага сельсавета, 18 лістапада 2005 года — тэрыторыя скасаванага Бакунскага сельсавета (вёскі Араб’і, Бакуны, Вінец, Занявічы, Концыкі, Кутнявічы, Мікалаевічы, Обеч, Рапяхі, Ткачы). 29 снежня 2005 года цэнтр сельсавета перайменаваны ў Лінава.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 3814 чалавек, з іх 89,2 % — беларусы, 4,8 % — рускія, 4,7 % — украінцы, 0,6 % — палякі; паводле перапісу 2019 года — 3124 чалавекі.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Мікалаеўскі сельсавет

Назву **Мікала́еўскі сельсавет** маюць:

* Мікалаеўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці.
* Мікалаеўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шумілінскага раёна Віцебскай вобласці.
* Мікалаеўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці.
* Мікалаеўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Светлагорскага раёна Гомельскай вобласці.
* Мікалаеўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Магілёўскага раёна Магілёўскай вобласці.

## Гл. таксама 
* Мікалаёўскі сельсавет (значэнні)
2018 год у гісторыі камп’ютарных гульняў

**2018** год быў адзначаны шэрагам падзей у галіне камп’ютарных гульняў.

## Мерапрыемствы і падзеі 
* 10 лютага — кіберспартыўны турнір у дысцыпліне FIFA «МЭТА'18: FIFA» (арганізаваны сумесна з асацыяцыяй «Беларуская федэрацыя футбола»).

## Узнагароды 
## Выпускі гульняў 
*17 кастрычніка — «RimWorld» (платформа «Microsoft Windows»).
*2 лістапада — «Diablo III» (платформа «Switch»)
*13 снежня — «Book of Demons» (платформа «Windows»)

## Спасылкі
Катэгорыя:2018
Катэгорыя:Гады ў камп’ютарных гульнях
2005 год у гісторыі тэлебачання

**2005** год быў адзначаны шэрагам падзей у тэлебачанні.

## Падзеі 
* створана Нацыянальная тэлевізійная прэмія «Тэлевяршыня»
## Узнагароды 
## З’явіліся 
### Тэлевізійныя праграмы 
*«Flying Heavy Metal»
*19 ліпеня ― «Miami Ink».

### Тэлевізійныя каналы 
### Серыялы 
*4 жніўня ― «У Філадэльфіі заўсёды сонечна»

## Нарадзіліся 
### Беларусь 
## Памерлі 
### Беларусь 
## Спасылкі
Тэлебачанне
Катэгорыя:Гады ў тэлебачанні
2019 год у гісторыі тэлебачання

**2019** год быў адзначаны шэрагам падзей у тэлебачанні.

## Падзеі 
## Узнагароды 
* 6 студзеня ― 76-я цырымонія ўручэння прэміі «Залаты глобус»
* 22 верасня ― 71-я цырымонія ўручэння прайм-таймавай прэміі «Эмі»

## З’явіліся 
### Тэлевізійныя праграмы 
### Тэлевізійныя каналы 
### Серыялы 
*«Undercover Billionaire»

## Нарадзіліся 
### Беларусь 
## Памерлі 
### Беларусь 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
Тэлебачанне
Катэгорыя:Гады ў тэлебачанні
2019 год у гісторыі камп’ютарных гульняў

**2019** год быў адзначаны шэрагам падзей у галіне камп’ютарных гульняў.

## Мерапрыемствы і падзеі 
* 20—25 жніўня — міжнародны турнір «The International 2019»

## Узнагароды 
## Выпускі гульняў 
*17 студзеня — «Feudal Alloy» (платформа «Windows»)
*23 красавіка — «Mortal Kombat 11» (платформа «Switch»)
*27 верасня — FIFA 20 (платформа «Switch»)
*18 кастрычніка — «Ring Fit Adventure» (платформа «Nintendo Switch»).

## Спасылкі
Катэгорыя:2019
Катэгорыя:Гады ў камп’ютарных гульнях
Томас (дакумент)

**Томас** ( <  — «кавалак»; «Тым» ад «рэзаць», «дзяліць») — указ прадстаяцеля памеснай праваслаўнай царквы па некаторых важных пытаннях царкоўнага ладу. Напрыклад, шырока вядомы  папы рымскага Льва I . У прыватнасці, шляхам выдання томасу некаторай частцы «мацярынскай» (кірыярхальнай)  прадастаўляецца аўтаномія ў кіраванні або аўтакефалія . У томасах выкарыстоўваецца больш ўрачысты і поўны подпіс, чым у іншых патрыяршых ўказах, са словамі «Божай ласкай» і іншае.

## Спасылкі 
* Томос — это кусок — журнал «Фома»
* Томос и определения Константинопольского Собора 1157 г. — православная энциклопедия «Азбука веры»

Катэгорыя:Царкоўнае права
Казлоўскі сельсавет (Светлагорскі раён)

**Казло́ўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Светлагорскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Казлоўка.

## Гісторыя 
Утвораны 24 верасня 1926 года ў складзе Парыцкага раёна Бабруйскай акругі БССР падчас скасавання Парыцкага сельсавета. Цэнтр — мястэчка Парычы. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Парыцкім раёне БССР. У 1931 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Казлоўка. З 20 лютага 1938 года ў складзе Парыцкага раёна Палескай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 29 ліпеня 1961 года Парыцкі раён перайменаваны ў Светлагорскі. 26 сакавіка 1987 года ў склад Краснаўскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (вёскі Завічча, Міхайлаўка, Новая Беліца і Старая Беліца). 1 снежня 2009 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Парыцкага пассавета.

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 2244 чалавекі, з іх 95,3 % — беларусы, 3,2 % — рускія, 0,9 % — украінцы.

## Склад 
Казлоўскі сельсавет уключаў 14 населеных пунктаў: аграгарадок Казлоўка, вёскі Вярхлессе, Высокі Полк, Ельнічкі, Кастрычнік, Кнышэвічы, Ліпнікі, Майсееўка, Пагонцы, Прудок, Пясчаная Рудня, Селішчы, Скалка, Судавіца.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Светлагорскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Парыцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1926 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2009 годзе
2019 год у гісторыі спорту

**2019** год быў адзначаны шэрагам спартыўных падзей.

## Каляндар падзей 
* 21—30 чэрвеня — II Еўрапейскія гульні (Мінск)

## Фігурнае катанне 
* 21—27 студзеня — чэмпіянат Еўропы (Мінск)

## Хакей 
* 10—26 мая — чэмпіянат свету (Славакія)

## Нарадзіліся 
## Памерлі 
* 20 мая — Нікі Лаўда, аўстрыйскі аўтагоншчык, трохразовы чэмпіён свету ў класе Формула-1 (нар. у 1949)

## Спасылкі
*
Шаняўскі сельсавет

**Шаняўскі́ сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Шані.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Шанёўскі сельсавет** у складзе Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Чахецкага сельсавета. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 12 населеных пунктаў. 25 лістапада 2004 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Гарадзечненскага сельсавета (вёскі Гарадзечна, Жабін, Лібія, Паддубна, Прылуччына, Сасноўка і Харкі).

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1372 чалавекі, з іх 87,9 % — беларусы, 6,1 % — украінцы, 4,4 % — рускія, 1,2 % — палякі; паводле перапісу 2019 года — 1063 чалавекі.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Дарога Р31

**Дарога**  — аўтамабільная дарога рэспубліканскага значэння ў Беларусі, якая злучае Бабруйск, Мазыр і Ельск. Працягласць — 210 км. Праходзіць па тэрыторыі Бабруйскага, Светлагорскага, Калінкавіцкага, Мазырскага і
Ельскага раёнаў.

## Маршрут 
Працягласць маршруту складае 206 км.

## Гл. таксама 
* Аўтамабільныя дарогі Беларусі

## Спасылкі 
* Дэпартамент Белаўтадар

Катэгорыя:Дарогі Беларусі
Вабішчэвіч

**Вабішэвіч** — беларускае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксандр Мікалаевіч Вабішчэвіч (нар. 1965) — беларускі гісторык.
* 
* Ксенія Аляксандраўна Вабішчэвіч (нар. 1994) — беларуская баскетбалістка.
* Пётр Андрэевіч Вабішчэвіч (нар. 1963) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
* 
*
Калазубскі сельсавет

**Калазу́бскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Калазубы.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ружанскага раёна Брэсцкай вобласці БССР, з 8 студзеня 1954 года — Гродзенскай вобласці, з 19 чэрвеня 1954 года — Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Кавальскага сельсавета. З 25 снежня 1962 года ў складзе Пружанскага раёна. 18 чэрвеня 1963 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Варанілавіцкага (5 населеных пунктаў: Буцькі, Вітараж, Еськавічы, Калазубы, Перасадзічы) і Ружанскага (4 населеныя пункты: Бор-Ліпы, Кавалі, Мікіцічы, Юндзілы) сельсаветаў.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Пружанскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ружанскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1963 годзе
Кот Фелікс

**Кот Фелікс** ()&nbsp;— антрапаморфны кот, герой мультфільмаў, з’явіўся ў эпоху нямога кіно. Чорнае цела, вялікія белыя вочы, шырокая ўсмешка і сюррэалізм сітуацый, у якія ён патрапляў за сюжэтам, зрабілі Фелікса адным з найбольш вядомых персанажаў у гісторыі мультыплікацыі. Кот Фелікс стаў першым анімацыйным персанажам, што дасягнуў папулярнасці, якая здольная прыцягнуць гледачоў звычайных фільмаў.

Катэгорыя:Мультсерыялы ЗША
Катэгорыя:З’явіліся ў 1910 годзе
Катэгорыя:Выдуманыя каты
Глушкавіцкае радовішча будаўнічага каменю

**Глушкавіцкае радовішча будаўнічага каменю** — радовішча ў Беларусі, размешчанае за 0,7 км на поўдзень — паўднёвы захад ад в. Глушкавічы Лельчыцкага раёна.

## Характарыстыка 
Паклад належыць да верхняга архею — ніжняга пратэразою i прымеркаваны да паўночнай часткі Украінскага шчыта. Карысныя выкапні — дробна-, сярэдне- i буйназярністыя граніты i гранадыярыты, біятытавыя i біятытава-плагіяклазавыя гнейсы. Разведаныя запасы 10,1 млн м³, перспектыўныя
33,3 млн м³. Вылучаюцца зоны: выветраных парод, магутнасцю 0,5—2,5 м; закранутых выветрываннем, магутнасцю 0,2—3,5 м; свежых парод, ускрытая магутнасць 36—44,5 м. Ускрышныя пароды — пяскі, супескі, кара выветрывання i выветралыя крышталічныя пароды магутнасцю 1,4—9 м. Карысная тоўшча i ускрышныя пароды абводненыя.

Граніты, гранадыярыты i гнейсы прыдатныя на выраб друзу з выкарыстаннем у дарожным будаўніцтве, як баластавы слой чыгункі, запаўняльнік бетону. Радовішча распрацоўваецца друзавым заводам (в. Глушкавічы).

Кар’ер «Сялянская ніва» па здабычы будаўнічага каменю дзейнічае з 1969 года, у 1976 годзе пабудаваны друзавы завод. З 1985 года пачалася здабыча высакаякаснага аддзелачнага каменю ў кар’еры «Надзея». Здабыты тут цёмны граніт паспяхова выкарыстоўваўся на аддзелачных работах пры будаўніцтве станцый мінскага метро. Але затым распрацоўка кар’ера была спынена, кар’ер напоўніўся вадой.

Плануецца штогод здабываць у кар’еры «Надзея» да 4 тыс. куб.м гранітных блокаў, якія будуць выкарыстоўваць для аздаблення фасадаў будынкаў і інтэр’ераў у будаўнічай галіне, а таксама пастаўляцца на экспарт.
 
Для вывазу прадукцыі друзавага завода «Глушкавічы» плануецца пабудаваць новую галіну чыгункі Глушкавічы — Лельчыцы — Міхалкі.

Працуе Глушкавіцкі друзавы завод.

'''Глушкавіцкі гранітны кар'ер'''

Выява:Глушкавічы. Гранітны кар'ер (01).jpg|
Выява:Глушкавічы. Гранітны кар'ер (02).jpg|
Выява:Глушкавічы. Гранітны кар'ер (03).jpg|
Выява:Глушкавічы. Гранітны кар'ер (07).jpg|
Выява:Глушкавічы. Гранітны кар'ер (08).jpg|

## Зноскі 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Чудеса ландшафтного дизайна. В полесской глубинке с помощью тротила создали «маленькую Скандинавию»

Катэгорыя:Геалогія Лельчыцкага раёна
Радовішча
Катэгорыя:Радовішчы Беларусі
Катэгорыя:Прыродны камень
Астэрыкс

**Астэрыкс** () — галоўны персанаж серыі французскіх коміксаў «Прыгоды Астэрыкса», напісаных Рэнэ Гасіні і намаляваных Альберта Удэрза, гальскі герой, што вядзе адважную барацьбу з рымскімі захопнікамі.

Серыя распачалася 29 кастрычніка 1959 года ў часопісе «Pilote». На 2019 год выйшлі 37 тамоў коміксаў. У ёй распавядаецца пра супраціў гальскага пасёлка рымлянам. Каб процідзейнічаць захопнікам, жыхары пасёлка выкарыстоўваюць магічны эліксір, выраблены іх друідам. Эліксір надае моц чалавеку, які выпіў яго. Астэрыкс — галоўны герой серыі. Разам са сваім сябрам Абеліксам ён перажывае шматлікія прыгоды, якія вымушаюць яго падарожнічаць у розныя куткі свету.

Серыя пра Астэрыкса — адна з самых папулярных сярод коміксаў не толькі ў Францыі, Бельгіі, але і ў іншых краінах. Яе тамы перакладзеныя больш чым на 100 моў.

Поспех серыі прывёў да экранізацыі некалькіх тамоў, знята 10 мультфільмаў і чатыры фільмы. На аснове коміксаў створаны шматлікія гульні. Паблізу Парыжа існуе таксама тэматычны «Парк Астэрыкса».

## Спіс коміксаў пра Астэрыкса 
#  (, 1961)
#  (, 1962)
#  (, 1963)
#  (, 1964)
# Прабег у Галліі (, 1965)
# Астэрыкс і Клеапатра (, 1965)
# Барацьба правадыроў (, 1966)
# Астэрыкс у Брытаніі (, 1966)
# Астэрыкс і нарманы (, 1966)
# Астэрыкс-легіянер (, 1967)
# Арвенскі шчыт (, 1968)
# Астэрыкс на Алімпійскіх гульнях (, 1968)
# Астэрыкс і кацялок (, 1969)
# Астэрыкс у Гішпаніі (, 1969)
# Разлад (, 1970)
# Астэрыкс у Швейцарыі (, 1970)
# Мясціна багоў (, 1971)
# Лаўровы вянок Цэзара (, 1972)
# Прадказальнік (, 1972)
# Астэрыкс на Корсіцы (, 1973)
# Падарунак для Цэзара (, 1974)
# Вялікае плаванне (, 1975)
# Абелікс і кампанія (, 1976)
# Астэрыкс у Бельгіі (, 1979)
# Вялікі роў (, 1980)
# Астэрыкс і чорнае золата (, 1981)
# Астэрыкс і сын (, 1983)
# Астэрыкс і чароўны дыван (, 1987)
# Ружа і меч (, 1991)
# Галера Абелікса (, 1996)
# Астэрыкс і актрыса (, 2001)
# Астэрыкс вяртаецца ў школу (, 2003)
# Неба падае ім на галаву (, 2005)
# Дзень нараджэння Астэрыкса і Абелікса. Залатая кніга (, 2009)
# Астэрыкс і пікты (, 2013)
# Папірус Цэзара (, 2015)
# Астэрыкс у Італіі (, 2017)

Катэгорыя:Культура Францыі
Катэгорыя:Коміксы
Катэгорыя:Творы 1959 года
Катэгорыя:Астэрыкс
Роберт Бернард Андэрсан

**Роберт Бернард Андэрсан** (, , Берлісан, Тэхас — , ) — амерыканскі юрыст, палітык і бізнесмен, займаў пасады ваенна-марскога міністра і міністра фінансаў у кабінеце Дуайта Эйзенхаўэра.

Катэгорыя:Міністры фінансаў ЗША
Катэгорыя:Юрысты ЗША
Катэгорыя:Прадпрымальнікі ЗША
Тулейнскі ўніверсітэт

**Тулейнскі ўніверсітэт** або **Універсітэт Тулейн** (, афіцыйная назва — Тулейнский ўніверсітэт Луізіяны, ) — прыватны даследчы ўніверсітэт, размешчаны ў горадзе Новы Арлеан, Луізіяна, ЗША. Заснаваны ў 1834 годзе як дзяржаўны медыцынскі каледж. Пазней каледж стаў універсітэтам і ў 1884 годзе быў прыватызаваны Полам Тулейнам і Джазефін Ньюкамб. Тулейнскі ўніверсітэт з’яўляецца членам Асацыяцыі амерыканскіх універсітэтаў.

## Факультэты 
* Архітэктурны факультэт
* Школа бізнесу Фрымена
* Факультэт далейшага навучання
* Школа права
* Школа мастацтваў
* Медыцынскі факультэт
* Каледж Ньюкамб-Тулейн
* Факультэт грамадскага здароўя і трапічнай медыцыны
* Факультэт прыродазнаўчых навук і інжынерыі
* Факультэт сацыяльнай работы

## Крыніцы 
Катэгорыя:Асацыяцыя амерыканскіх універсітэтаў
Катэгорыя:Універсітэты Луізіяны
Катэгорыя:Новы Арлеан
Катэгорыя:1834 год у ЗША
Катэгорыя:Навучальныя ўстановы, заснаваныя ў 1834 годзе
Тэхаскі ўніверсітэт у Остыне

**Тэхаскі ўніверсітэт у Остыне** () — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам даследчага ўніверсітэта, якая месціцца ў горадзе Остын у штаце Тэхас.

## Агульная характарыстыка 
Гэта флагманская ўстанова аднайменнай універсітэцкай сістэмы. Заснаваны ў 1883 годзе, універсітэт з'яўляецца буйным цэнтрам акадэмічных даследаванняў. Ён далучыўся да Асацыяцыі амерыканскіх універсітэтаў у 1929 годзе. Ва ўніверсітэце знаходзіцца сем музеяў і сямнаццаць бібліятэк, у тым ліку Прэзідэнцкая бібліятэка Ліндана Джонсана і Музей мастацтваў Блэнтана, а таксама ўніверсітэт кіруе рознымі дапаможнымі навукова-даследчымі ўстановамі. З універсітэта паходзяць 13 лаўрэатаў Нобелеўскай прэміі, 4 лаўрэаты Пулітцэраўскай прэміі, 3 лаўрэаты прэміі Цьюрынга, 2 лаўрэаты медаля Філдса, 2 лаўрэаты прэміі Вольфа і 3 лаўрэаты Абелеўскай прэміі. Універсітэт таксама быў звязаны з 3 лаўрэатамі прэміі Эмі, і па стане на 2021 год яго студэнты і выпускнікі зарабілі ў агульнай складанасці 155 алімпійскіх медалёў.

## Структура 
* Школа інжынерыі
* Каледж адукацыі
* Каледж прыгожых мастацтваў
* Каледж вольных мастацтваў
* Каледж прыродазнаўчых навук
* Каледж фармацыі
* Школа медыцыны
* Школа аспірантуры
* Школа навук аб зямлі
* Школа грамадскіх спраў
* Школа бізнесу
* Каледж камунікацый
* Школа архітэктуры
* Школа інфармацыі
* Школа права
* Школа медсястрынства
* Школа сацыяльнай працы
* Каледж бакалаўрыяту

## Гл. таксама 
* Спіс універсітэтаў штата Тэхас

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы з англійскай мовай навучання
Катэгорыя:Універсітэты Тэхаса
Катэгорыя:Асацыяцыя амерыканскіх універсітэтаў
Катэгорыя:Остын
Катэгорыя:Навучальныя ўстановы, заснаваныя ў 1883 годзе
Катэгорыя:1883 год у ЗША
Лангенфельд (Рэйнланд)

**Лангенфельд** () — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія.

Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дзюсельдорф. Уваходзіць у склад раёна Метман. Насельніцтва складае 59,2 тыс. чалавек (2009); у 2000 годзе — 58,3 тысячы. Займае плошчу 41,10 км². Афіцыйны код — 05 1 58 020.

Катэгорыя:Гарады Паўночнага Рэйна-Вестфаліі
Амерыканскае хімічнае таварыства

**Амерыканскае хімічнае таварыства** () — навуковая арганізацыя ЗША, якая аб’ядноўвае даследчыкаў, якія працуюць у галіне хіміі. Заснавана ў 1876 годзе ва Універсітэце Нью-Ёрка. На сённяшні дзень таварыства налічвае больш за 160 000 членаў.

АХТ праводзіць агульнанацыянальныя сходы членаў двойчы ў год. На сходах разглядаюцца актуальныя пытанні з усіх галін хіміі. Таксама штогод праводзяцца дзясяткі канферэнцый меншага маштабу, прысвечаных асобным галінам хіміі. Амерыканскае хімічнае таварыства выпускае некалькі навуковых часопісаў. Асноўным з’яўляецца Journal of the American Chemical Society. Chemical&Engineering News — штотыднёвы часопіс, які публікуе АХТ і рассылаецца ўсім удзельнікам. Падзяляецца на 189 аддзяленняў.

Катэгорыя:Навуковыя арганізацыі ЗША
Катэгорыя:З’явіліся ў 1876 годзе
Катэгорыя:1876 год у ЗША
Катэгорыя:Навуковыя таварыствы
Катэгорыя:Хімія
Бентан-Харбар

**Бентан-Харбар** () — горад у графстве Берын, у штаце Мічыган, ЗША, знаходзіцца на паўднёвы захад ад г. Каламазу. У 2010 годзе насельніцтва складала 10038 чал. паводле перапісу.

## Дэмаграфія 
## Вядомыя асобы 
* Эрні Хадсан — акцёр
* Радаслаў Астроўскі — грамадскі дзеяч (памёр у горадзе)

## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Мічыгана
Медаль Перкіна

**Медаль Перкіна** — узнагарода амерыканскага падраздзялення Таварыства хімічнай прамысловасці для навукоўца, які пражывае ў ЗША за «інавацыі ў галіне прыкладной хіміі, вынікам якіх стаў значны камерцыйны поспех». Уручаецца штогод. Лічыцца вышэйшай узнагародай ЗША ў галіне хімічнай прамысловасці.

Узнагарода была заснаваная ў 1906 годзе ў гонар 50-годдзя з моманту адкрыцця мавеіна — першага ў свеце сінтэтычнага фарбавальніка, які адкрыў хімік Уільям Генры Перкін і названая яго імем. Першая ўзнагарода была ўручана Уільяму Перкіну падчас яго візіту ў ЗША за год да смерці. Наступная ўзнагарода была ўручана ў 1908 годзе і з тых часоў прысуджаецца штогод.

Катэгорыя:Узнагароды ў вобласці хімічных навук
Катэгорыя:Медалі ЗША
Катэгорыя:З’явіліся ў 1906 годзе
Крол

**Крол** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Джордж Альберт Крол — амерыканскі дыпламат
* Дэвід Арнольд Крол — канадскі палітычны дзеяч

## Гл. таксама 
* Кроль (значэнні)
Голубева

**Голубева** — жаночая форма прозвішча Голубеў.

## Вядомыя носьбіты 
* Алёна Голубева (нар. 1994) — беларуская баскетбалістка.
* Галіна Гаўрыілаўна Голубева (нар. 1939) — беларускі архітэктар.
* Ганна Ігараўна Голубева (нар. 1993) — беларуская гандбалістка.
* Зоя Аляксандраўна Голубева (нар. 1967) — беларуская і латышская спартсменка (міжнародныя шашкі), міжнародны гросмайстар.
* Іна Рыгораўна Голубева (нар. 1933) — беларускі архітэктар.
* Тамара Аляксееўна Голубева (нар. 1955) — беларускі дызайнер.
* Таццяна Генадзеўна Голубева (нар. 1947) — беларускі палітык.
* Юлія Голубева (нар. 1994) — расійская гандбалістка.
Палескі сельсавет (Светлагорскі раён)

**Пале́скі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Светлагорскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Палессе.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Кабыльшчынскі сельсавет** у складзе Азарыцкага раёна Мазырскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Кабыльшчына. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Азарыцкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў Парыцкім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе Даманавіцкага раёна, з 21 чэрвеня 1935 года — Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці. 20 красавіка 1939 года цэнтр сельсавета — вёска Кабыльшчына — перайменавана ў Палессе, а сельсавет — у Палескі. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года ў склад сельсавета з Любанскага сельсавета Акцябрскага раёна перададзена вёска Уюнішча. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Парыцкага раёна, які 29 ліпеня 1961 года перайменаваны ў Светлагорскі. 1 снежня 2009 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Давыдаўскага (5 населеных пунктаў: аграгарадок Палессе, вёскі Віша, Мехаўшчына, Мыслаў Рог і Уюнішчы) і Мікалаеўскага (7 населеных пунктаў: аграгарадок Дуброва, вёскі Вялікі Бор, Зарэчча, Мартынаўка, Прытыка, Церабуліны, Язвін) сельсаветаў.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1178 чалавек, з іх 94,8 % — беларусы, 3,0 % — рускія, 1,1 % — украінцы.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 12 населеных пунктаў.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Светлагорскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Азарыцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Даманавіцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Парыцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2009 годзе
Шчытнаўскі сельсавет

**Шчы́тнаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ружанскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Шчытна.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ружанскага раёна Брэсцкай вобласці БССР, з 8 студзеня 1954 года — Гродзенскай вобласці, з 19 чэрвеня 1954 года — Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Варанілавіцкага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ружанскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Лук’янаў

**Лук’янаў** — прозвішча, тапонім.

## Вядомыя асобы 
* Аляксандр Міхайлавіч Лук’янаў (нар. 1971) — беларускі дэрматавенеролаг.
* Аляксандр Сяргеевіч Лук’янаў (нар. 1989) — беларускі функцыянер, кіраўнік БРСМ (з 2021).
* Аляксей Міронавіч Лук’янаў (1910—1991) — эрзянскі паэт, празаік.
* Анатоль Іванавіч Лук’янаў (1930—2019) — савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч.
* Віктар Міхайлавіч Лук’янаў (1940—2024) — беларускі мастак, акварэліст.
* Мікалай Валянцінавіч Лук’янаў (1949—2008) — рэжысёр, акцёр, кампазітар.
* Уладзімір Міхайлавіч Лук’янаў (нар. 1972) — член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання.
* Яўген Уладзіміравіч Лук’янаў (нар. 1951) — савецкі і расійскі дзяржаўны дзеяч, дыпламат.

## Тапонімы 
* Лук’янаў (Буда-Кашалёўскі раён) — былы пасёлак у Акцябрскім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці

## Гл. таксама 
* Лук’янава
Анатоль Іванавіч Лук’янаў

**Анатоль Іванавіч Лук’янаў** (, , РСФСР, СССР — , , Расія) — савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч, расійскі палітык. Сакратар ЦК КПСС (1987—1988), кандыдат у члены Палітбюро ЦК КПСС (1988—1990). Апошні Старшыня Вярхоўнага Савета СССР (сакавік 1990 — верасень 1991), спачатку паплечнік першага і апошняга прэзыдэнта СССР Міхаіла Гарбачова, затым яго апанент. C жніўня 1991 па снежань 1992 года быў пад вартай па справе ДКНС, абвінавачваўся ў змове з мэтай захопу ўлады і ў перавышэнне ўлады, але ў далейшым быў амніставаны разам з іншымі абвінавачаным па гэтай справе. Дэпутат дзярж Думы Федэральнага Сходу Расійскай Федэрацыі з 1993 па 2003 гады ад КПРФ. Член Прэзідыума ЦК (ЦВК) КПРФ (1994—2000).

Катэгорыя:Дэпутаты Дзяржаўнай думы Расійскай Федэрацыі I склікання
Катэгорыя:Члены КПРФ
Катэгорыя:Намеснікі Старшыні Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР
Катэгорыя:Народныя дэпутаты СССР ад КПСС
Катэгорыя:Дэпутаты Дзяржаўнай думы Расійскай Федэрацыі ад аднамандатных акруг
Катэгорыя:Дэпутаты Дзяржаўнай думы Расійскай Федэрацыі II склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Дзяржаўнай думы Расійскай Федэрацыі III склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 11-га склікання
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Смаленска
Катэгорыя:Сакратары ЦК КПСС
Катэгорыя:Дактары юрыдычных навук
Катэгорыя:Юрысты СССР
Катэгорыя:Выкладчыкі МДУ
Катэгорыя:Члены Саюза пісьменнікаў Расіі
Печышчанскі сельсавет

**Пе́чышчанскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Светлагорскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Печышчы.

## Гісторыя 
Утвораны 30 сакавіка 1992 года ў складзе Светлагорскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі з часткі Чыркавіцкага сельсавета. 1 снежня 2009 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сасноваборскага пассавета.

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 949 чалавек, з іх 90,2 % — беларусы, 7,5 % — рускія, 1,6 % — украінцы.

## Склад 
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 6 населеных пунктаў: аграгарадок Печышчы, вёскі Асопнае, Жэрдзь, Медзведаў, Стракавічы і пасёлак Жардзянскі.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.
 

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Светлагорскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1992 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2009 годзе
Борыня

**Борыня** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Туркіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Размешчана ў заходняй частцы Украінскіх Карпат, непадалёк ад ракі Стрый, над яе левым прытокам рэчкай Борынькай, за 14 км ад раённага цэнтра, за 6 км ад чыгуначнай станцыі Ніжняя Ябланька. Праз сяло праходзіць шаша Львоў — Ужгарад.

## Гісторыя 
Першыя пісьмовыя згадкі пра Борыню датаваныя 1552 г., калі паселішча стала ўласнасцю роду Высачанскіх. Пра тое, што тут і раней існавала паселішча, сведчаць знойдзеныя ў 1870-х гг. рымскія манеты часоў імператара Траяна.

Згодна рэвізіі 1692 г. у вёсцы было 30 халупнікаў. Колькасць аселых двароў было 30 двароў.

Людзі бунтавалі супраць шляхты ў часы Рэчы Паспалітай: у 1696 годзе Вышанскі сеймік Рускага ваяводства адзначаў, што з-за актывізацыі сялян панам у Борыне заставацца небяспечна. Да вёскі скіроўвалі карныя атрады, каб здушыць супраціў. У 1937 г. у Борыні выбухнуў страйк лесанарыхтоўшчыкаў.

У 1939 г. паселішча налічвала 2520 жыхароў (1720 украінцаў, 300 палякаў, 350 яўрэяў і 150 немцаў).

У Другой сусветнай вайне ўдзельнічалі 98 мясцовых жыхароў, 36 з іх загінулі. У цэнтры пасёлка ёсць брацкая магіла з прахам 80 байцоў, сярод якіх ёсць і супрацоўнікі НКУС, што змагаліся з УПА. У 1970 г. на гэтым месцы быў пабудаваны помнік.

У 1940—1959 гг. Борыня была раённым цэнтрам тагачаснай Драгобыцкай вобласці. 28 верасня 1944 г. савецкія войскі паўторна занялі раённы цэнтр.

Статус пасёлка Борыня атрымала толькі ў 1981 г.

Цікава, што Борыня мае сваю калонію — так называецца верхняя частка пасёлка, дзе калісьці (ад 1780 г.) да 1940 г. жылі немцы-каланісты. У XIX ст. тут была збудаваная сінагога, а ў канцы гэтага ж стагоддзя — рымска-каталіцкі касцёл (не захаваліся да нашага часу).

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Львоўскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты Туркіўскага раёна
Жыдачыў

**Жыдачыў** () — горад раённага значэння ў Львоўскай вобласці Украіны, адміністрацыйны цэнтр Жыдачыўскага раёна. Адзін з найстарадаўнейшых гарадоў Галічыны. Размешчаны на мяжы Падольскага ўзвышша і ўпадзіны Перадкарпацця, за 3 км ад упадзення ў Днестр ракі Стрый.

## Гісторыя 
Першае пісьмовае згадванне аб горадзе датуецца 1164 годам, калі ён узгадваецца як Удзеч (або Зудзечаў). У далейшым у дакументах зафіксавана яшчэ каля 25 назваў горада. У 1393 годзе горад атрымаў магдэбургскае права, якое садзейнічала яго эканамічнаму развіццю. Ён стаў адным з буйных гарадоў Галічыны, цэнтрам гандлю соллю. Акрамя таго, жыхары займаліся земляробствам і рамёствамі. Гэтыя заняткі адлюстраваны на гербе горада 1653 года — белая саляная галава, нарог ад плуга, сэрцападобныя шчыт.

Каталіцкі прыход у горадзе быў утвораны ў 1301 годзе. У той час храм быў драўляным, яго атачалі могілкі. Вядома, што ў 1387 годзе кароль Ягайла дараваў мясцоваму касцёлу сяло Рагозна. У 1415 годзе брат караля, Свідрыгайла, які валодаў гэтым краем з 1403 года, упрыгожыў мясцовы храм. У 1602 годзе было пачата будаўніцтва каменнага касцёла.

У 1676 годзе кароль Ян Сабескі, рыхтуючыся да вайны з турэцкім войскам, стаяў лагерам каля Жыдачава. Баі доўжыліся амаль месяц, вырашальнай стала бітва 17 кастрычніка 1676 года. Кароль падпісаў з туркамі мірнае пагадненне, адабраў 12 тыс. чал. палонных, якіх гналі ў Турцыю, і адслужыў урачысты малебен з нагоды перамогі ў мясцовым касцёле.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Помнікі даўніны 
У горадзе захаваліся рэшткі старажытнага гарадзішча і замка XII—XIV стагоддзяў, ёсць цудатворны абраз Маці Божай — Жыдачыўская Аранта (1406 год, знаходзіцца ва Уваскрасенскай царкве).

Адной з асноўных гістарычных славутасцяў з’яўляецца касцёл (з 1990—х гадоў — зноў дзеючы), у якім у савецкі час спачатку быў аўтавакзал, а затым — краязнаўчы музей.

Захаваліся старыя панскія стайні, у якіх размешчаны навучальныя класы і гаражы мясцовага прафесійна-тэхнічнага вучылішча.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Львоўскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыдачыўскага раёна
Угніў

**Угніў** () — горад раённага значэння ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Размешчаны ў Надбужанскай катлавіне, на рацэ Салокія. Вядомы як найменшы горад ва Украіне.

## Гісторыя 
Першая згадка аб горадзе адносіцца да 1360 года. У 1462 годзе горад атрымаў магдэбургскае права. Падвяргаўся нападу татараў У 1621 г. У 1624 г. у горад прыйшла масавая эпідэмія, у 1634 годзе — адбыўся буйны пажар.

Калісьці горад быў цэнтрам друкарскай дзейнасці. З даўніх часоў у горадзе была развіта абутковая саматужная прамысловасць (заняпала ў ХІХ ст.).

У 1939 годзе горад апынуўся на тэрыторыі акупаванай немцамі Польшчы. У 1940—1941 і 1944 гадах ён быў цэнтрам Угнеўскага раёна. У 1947 годзе ў рамках аперацыі «Вісла» ўкраінскае насельніцтва горада выселілі на захад і поўнач Польшчы.

У 1951 годзе, згодна з савецка-польскай дамовай, Угніў і суседнія тэрыторыі, на якіх адкрылі багатыя паклады каменнага вугалю, перайшлі да СССР — у абмен на ўкраінскія тэрыторыі на верхнім Сане, якія перайшлі да Польшчы. Пасля гэтага польскае насельніцтва з горада выехала, і ў ім асяліліся амаль выключна ўкраінцы.

Угніў мае сваю аднайменную чыгуначную станцыю.

24 снежня 2018 годзе абшчына УПЦ МП адной з першых перайшла пад юрысдыкцыю ўкраінскай памеснай праваслаўнай царквы.

## Помнікі даўніны 
* Васіліянская царква (1500 г.)
* Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Марыі Панны (1683 г.)
* Касцёл Успення Найсвяцейшай Багародзіцы (1695 г.)
* Царква Нараджэння Божай Маці з драўлянай званіцай (1854-1857 гг.)
* Сінагога ў стылі мадэрн з габрэйскай школай (пач. ХХ ст.)
* Манастыр Феліцыянак (XIX ст.)
* Каменная плябанія (XVII ст.)
* Млын з часткова захаваным абсталяваннем (XIX ст.)
* Фігура Божай Маці
* Земляныя валы замка

Катэгорыя:Гарады Львоўскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты Сакальскага раёна