Пінхас Плоткін

**Піня Плоткін**, поўнае імя **Пінхас Абрамавіч Плоткін** () — яўрэйскі паэт родам з Беларусі. Пісаў на ідышы.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Бабруйску, дзяцінства правёў у Любонічах. Скончыў пачатковую яўрэйскую школу і беларускую сямігодку. Сярэднюю адукацыю атрымаў на рабфаку ў Бабруйску. У 1935 паступіў у Мінскі педагагічны інстытут, на літаратурна-лінгвістычны факультэт, дзе вучыўся разам з Рыгорам Бярозкіным і Сямёнам Лельчуком. Пасля сканчэння ВНУ быў прызваны ў Чырвоную армію (1939). З успамінаў Нафталі Фарбера: Мы вучыліся ў інстытуце ў 1935—1939 гадах. Гады ж якія!.. Яўрэйскае аддзяленне літфака Мінскага педагагічнага інстытута імя Горкага называлі «Яўсекцыяй». Гэтая гучная назва захавалася за намі і пасля 1937 года, калі яўрэйскія школы закрылі і нас пераарыентавалі на рускую мову. Пасля вайны, калі кожны шукаў тых, што засталіся жывымі, казалі:

— «Яўсекцыя», дзе вучыліся Ляльчук і Бярозкін. І было зразумела.

На літфаку было нямала таленавітых студэнтаў. У нас на «Яўсекцыі» вучыліся паэты Сямён Ляльчук, Зяма Барсук, Піня Плоткін. Яны былі сябрамі літаратурнай моладзевай групы, друкаваліся ў часопісе «Штэрн», публікаваліся ў паэтычных зборніках.

З Лельчуком і Плоткіным мяне звязвала шматгадовае сяброўства. Ляльчук — з Калінкавіч, Плоткін — з Бабруйска, а я — з Рагачова. Мы ўсе інстытуцкія сябры. Пражывалі разам у адным пакоі ў інтэрнаце. Дзеці бедных бацькоў…

Увосень 1939 гады, літаральна назаўтра, пасля апошняга дзяржэкзамену, Ляльчук, Плоткін, я і іншыя былі накіраваныя на службу ў Рабоча-Сялянскую Чырвоную Армію на Урал.

У складзе савецкай арміі Плоткін браў удзел у Другой сусветнай вайне (Беларусь, Прыбалтыка, штурм Кёнігсберга). Пасля вайны жыў у Бабруйску. У 1946—1953 гадах працаваў палітрэдактарам аблліта — абласнога падраздзялення Галоўнага ўпраўлення па справах літаратуры і выдавецтваў, савецкага цэнзурнага органа. Быў літаратурным супрацоўнікам бабруйскай абласной газеты «Савецкая радзіма». (Да 1954 года існавала Бабруйская вобласць.) Пісьменнік Гірш Рэлес апісвае візіт Плоткіна да яго ў час савецкіх пасляваенных ганенняў на яўрэяў:

Аднойчы ў мяне ў кватэры раптам з’явіўся чалавек сярэдніх гадоў, усе грудзі — у ордэнах і медалях. Я зірнуў на яго і адразу пазнаў:

— Піня, якім ветрам?!

— …Ты мяне пазнаў, і дзякуй Богу, — пачуў я яго палескую гаворку. — Я прыехаў на адзін дзень і выкраіў крыху часу, каб пабачыцца з табой. Хачу паказаць некалькі пасляваенных вершаў.

Ён выцягнуў з бакавой кішэні пінжака блакнот з вершамі, а з кішэні штаноў — чакушку гарэлкі. Паставіў на стол.

— Гэта мы потым, — паказаў ён на бутэлечку.

Сеў і пачаў чытаць. Чытаў ціха, каб за сцяной не чулі яўрэйскую мову. …Помніцца, асабліва моцнае ўражанне зрабіў невялікі верш, у якім паэт апісваў наведванне роднага мястэчка. Яўрэяў там не засталося. У адным з завулкаў ён сустрэў незнаёмца, і той здзіўлена ўсклікнуў:

— Ого! Яўрэй у мястэчку! Няйначай, ты прыехаў наведаць нябожчыкаў, зазірнуць на могілкі…

Пасля Плоткін працаваў настаўнікам рускай мовы і літаратуры ў вясковых школах Бабруйскага і Глускага раёнаў, быў выхавацелем у бабруйскай школе. Вёў гурток па вывучэнні ідыша. Паэзія Плоткіна, яго лірыка вызначаецца народнасцю, добрай сакавітай мовай — маме-лошн. У наш час гэта вялікая рэдкасць. Цяперашнія маладыя яўрэйскія літаратары, якія пішуць на ідышы, пакутуюць на коснаязыкасць. Праўда, вельмі цяжка іх у гэтым папракаць — яны рэдка чуюць яўрэйскую мову, ім няма з кім гаварыць на роднай мове.

У ЗША выдаў два зборнікі паэзіі:

* Mit an ofn harts, oysgeveylte lider («З адкрытым сэрцам», выбраныя вершы) (West Hollywood: Yiddish Culture Club, 1979), 140 с.;
* Vegn der tsayt un vegn zikh («Пра час і пра сябе») (West Hollywood: Yiddish Culture Club, 1999), 128 с.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Члены Саюза беларускіх пісьменнікаў
Катэгорыя:Яўрэйскія паэты
Катэгорыя:Паэты на ідыш