Рэнэ Добры

**Рэнэ́ Добры** (, ,  — , ) — герцаг Латарынгіі (1431—1453), герцаг Анжуйскі (1434—1475), тытулярны кароль Неапаля, Іерусаліма, граф дэ Гіз (1417—1425).

Другі сын Людовіка II Анжуйскага і Іаланды Арагонскай. Дзякуючы шлюбу з Ізабелай Латарынгскай атрымаў у спадчыну герцагствы Бар (1430) і Латарынгію (1431). На апошняе герцагства існаваў яшчэ адзін прэтэндэнт, якога падтрымліваў Філіп III Добры. У вайне за Латарынгію Рэнэ трапіў у палон, дзе знаходзіўся да 1437 г.

За гэты час быў прызнаны ў якасці герцага Латарынгскага імператарам Жыгімонтам. У 1434 г. пасля смерці свайго старэйшага брата Людовіка III Анжуйскага атрымаў у спадчыну герцагствы Анжу і Праванс, а таксама статус спадчынніка бяздзетнай Джаваны II, каралевы Неапаля. Пасля яе смерці стаў намінальна каралём Неапаля.

## Італьянскі паход 
Вызваліўшыся з палону, Рэнэ прыбыў у Італію, каб адваяваць Неапаль, які быў захоплены каралём Арагона і Сіцыліі і ранейшым (1421—1423) спадчыннікам Джаваны II Альфонса V. У 1442 г. Рэнэ пацярпеў разгромнае паражэнне ад Альфонса V і вярнуўся ў Францыю, дзе ўтрымліваў раскошны двор у Анжэры.

## Замужжа дачкі з каралём Англіі 
Адыгрываў важную пасродніцкую ролю пры заключэнні Турскага перамір'я (1445) паміж Англіяй і Францыяй. У якасці адной з умоў перамір'я дачка Рэнэ Маргарыта Анжуйская (1429—1482) ажанілася з Генрыхам VI, каралём Англіі.

Свае правы на Латарынгію Рэнэ перадаў пасля смерці жонкі свайму сыну Жану II (1425—1470). Той жа Жан II ізноў спрабаваў адваяваць Неапаль у Арагонскага дому, але пацярпеў паражэнне пры Троі (1462). Пасля, скарыстаўшыся паўстаннем у Каталоніі супраць Хуана II, караля Арагона (1458—1479), Жан II спрабаваў здабыць сабе тытул графа Барселоны і ўладу над Каталоніяй, але памёр, нічога не дамогшыся.

## Вобласць Анжу становіцца каралеўскай уласнасцю 
Пасля смерці сына Рэнэ быў вымушаны завяшчаць Анжу Людовіку XI, які і захапіў Анжу ў 1475 г, не чакаючы смерці завяшчальніка. У 1473 г. Рэнэ канчаткова пасяліўся ў адзіным ўладанні, якое засталося ў яго  — Правансе. Тут сабраў пры сваім двары ў горадзе Экс-ан-Праванс шматлікіх паэтаў, мастакоў, музыкантаў. Рэнэ ўвайшоў у гісторыю як апошні кароль — трубадур.

Пасля смерці Рэнэ вобласць Праванс і тытул караля Неапаля перайшлі да яго пляменніка Карлу Мэнскаму (1436—1481), які насіў у якасці караля Неапаля імя Карл IV. Пасля яго бяздзетнай смерці Праванс атрымаў у спадчыну Людовік XI.

## Сям'я 
[thumb|270px|Рэнэ Анжуйскі і другая жонка Жанна дэ Лаваль. Дыптых працы [Нікаля Фрамана. 1475-80. Луўр. Парыж]]

* Першая жонка Ізабела Латарынгская (1400—1453). Дзеці:
** Жан II (1425—1470), герцаг Латарынгіі (1453—1470), тытулярны герцаг Калабрыйскі і граф Барселонскі. З яго сынам Нікола (1448—1473), герцагам Латарынгіі ў 1470—1473, скончылася Латарынгская галіна Анжуйскага дому
** Іаланда (02.11.1428 — 23.03.1483), тытулярная каралева Неапаля, замужам за Фрэдэрыкам VI (1417 — 31.08.1470) дэ Вадэмон. Іх нашчадкі пасля 1477 былі герцагамі Латарынгіі.
** Маргарыта Анжуйская (23.03.1429 — 25.08.1482), жонка Генрыха VI (1421—1471), караля Англіі (1422—1461, 1470—1471)
** Людовік (1427—1443), маркіз Понт-а-Мусон
* Другая жонка — Жанна дэ Лаваль (1433—1498)

## Літаратура 
* Jules de Glouvet, *Histoires du Vieux Temps*, Calmann Lévy, Paris, 1889
* Jean Favier, *Le Roi René*, Fayard, 2008 ISBN 978-2-213-63480-7
* Marie-Louyse des Garets «le Roi René 1409—1480» La Table Ronde 1946 et 1980
* Jacques Levron, *Le Bon Roi René*, Arthaud.
* Vincent Caillaud, ''Au temps où l'Anjou avait un roi'', Courrier de l'Ouest, 6 nov 1996.
* E. Verry, ''Le Roi René à l'occasion de la commémoration du 5ème centenaire de sa mort*, 1981, Archives départementales du Maine-et-Loire.
* Noël Coulet, Alice Planche, *Le Roi René'', Edisud, 1982.
* Brochure «Angers Tourisme», Office du Tourisme d'Angers.
* Brochures du Château d'Angers, Caisse Nationale des Monuments Historiques.

Катэгорыя:Герцагі латарынгскія
Катэгорыя:Кіраўнікі Неапалітанскага каралеўства
Катэгорыя:Герцагі Анжуйскія
Катэгорыя:Графы дэ Гіз
Катэгорыя:Дынастыя Валуа-Анжу
Катэгорыя:Герцагі Бара
Катэгорыя:Кіраўнікі Еўропы XV стагоддзя