Украінскі правапіс 1933 года

**Украінскі правапіс 1933 году** () — украінскі правапіс, прыняты ў 1933 годзе ў тагачаснай сталіцы УССР, у Харкаве. Пачаў працэс штучнага збліжэньня ўкраінскай і расійскай моўных традыцый правапісу. Некаторыя нормы, адхіленыя з-за адсутнасьці ў расійскім правапісе, вернуты да украінскага правапісу 2019 году.

## Напярэдадні рэформы 
На 1920-я гады прыпаў росквіт украінскага мовазнаўства, праведзена значная праца па нарміраванні ўкраінскай літаратурнай мовы, навуковай тэрміналогіі, слоўнікаў. Праца навукоўцаў адзначылася выданнем Украінскага правапісу 1928 г., што ўпершыню стала афіцыйным і уніфікаваным для ўсёй Украіны. Убачылі свет Акадэмічны расійска-ўкраінскі слоўнік пад рэд. Агатангела Крымскага. Аднак кадыфікацыя 1928—1929 гадоў, якая аб'ядноўвала ў адным правапісным кодэксе прыдняпроўскую і прыднястроўскую моўныя нормы, аказалася нездавальняючай пры тых палітычных абставінах і мела патрэбу ў зменах.

## Пачатак рэпрэсій і русіфікацыі 
Але на пачатку 1930-х гадоў на Украіну пракацілася хваля татальнай планавай русіфікацыі пад лозунгамі барацьбы з украінскім нацыяналізмам.

«Новая эпоха» савецкай палітыкі ў адносінах да ўкраінскай культуры, а таксама мовы пачалася пасля пастановы ЦК ВКП(б) ад 3 красавіка 1932 г. «Аб падаўленні нацыяналізму ва Украіне» і ўвядзення камуністычных ідэй. Для гэтага ва Украіну быў накіраваны Павел Постышаў, які прыбыў у сталіцу Харкаў у студзені 1933 года.&nbsp;Ён сілком ачысціў Украіну ад «нацыяналістаў». 7 ліпеня 1933г&nbsp;р. Мікола Скрыпнік скончыў жыццё самагубствам, не вытрымаўшы пераследу. Члены Прэзідыума Арфаграфічнай камісіі Усевалад Ганцоў, А. Прыходька, С. Піліпенка ( Алякса Сіняўскі і А. Крымскага рэпрэсавалі пазней). Правапіс шукаў «нацыяналістычную шкодніцтва», неабходную для барацьбы з украінскім нацыянальным адраджэннем.

## Выкараненне спецыфічных асаблівасцей украінскай мовы 
Каб знішчыць і спыніць росквіт украінскай мовы ўвогуле, і літаратурнай мовы ў прыватнасці, бальшавікі спачатку ўзяліся за чужыя рукі&nbsp;— За гэта ўзяліся Андрэй Хвыля (сапраўднае прозвішча Олінтэр) і Н. Кагановіч. Па сутнасці, яны першыя паднялі шум, нібы ва ўкраінскім мовазнаўстве&nbsp;- буржуазна-шавіністычны дэструктыўны метад, які А. Хвыля замацаваў сваёй сумнай памяццю кнігай «Выкараніць, знішчыць карані ўкраінскага нацыяналізму на моўным фронце», Харкаў, 1933 г., было надрукавана 15 000 асобнікаў.

А. Хвыля, старшыня новастворанага 1933г&nbsp;р. Арфаграфічная камісія пры Народным камісарыяце асветы сцвярджала:*«Правапіс, зацверджаны М. Скрыпнікам 6 верасня 1928 года&nbsp;скіраваў развіццё ўкраінскай мовы на польскую, чэшскую буржуазную культуру.* ''Гэта стварала бар'ер паміж украінскай і расійскай мовамі, перашкаджала вывучэнню пісьменнасці шырокімі працоўнымі масамі .* *Камісія, створаная НДА, перагледзела ўкраінскі правапіс .* *Асноўныя выпраўленні тычыліся ліквідацыі ўсіх правілаў, якія арыентавалі ўкраінскую мову на польскую і чэшскую буржуазныя культуры, скажалі сучасную ўкраінскую мову і ставілі бар'ер паміж украінскай і расійскай мовамі .* *Адкінутыя смяротныя кансерватыўныя нормы, устаноўленыя нацыяналістамі, якія скажаюць сучасную ўкраінскую мову, жывую мову практыкі працоўных мас Украіны».*Без усялякіх дыскусій і канферэнцый названая камісія «перапрацавала» 1933 год&nbsp;выдаў новыя правілы. *З алфавіту была выкінута літара ґ,* кардынальна зменены напісанне іншамоўных слоў, зменены парадыгмы склонавых лексем. У правілы ўнесена каля 126 паправак, цалкам зменены раздзел аб напісанні іншамоўных слоў. Новыя правілы правапісу ўпершыню былі апублікаваныя ў часопісе «Політэхнічная адукацыя» (933, «&nbsp;6), у канцы 1933&nbsp;г. яны выдалі асобную кнігу «Украінскі правапіс».

З абвінавачваннямі ва ўбіванні клін паміж расійскай і ўкраінскай моўнымі практыкамі:

* Ліквідаваны формы дваістасці (*дві книзі, три вербі, чотири хаті, дві руці* і інш.).
* Адменена ўжыванне вінавальнага склону ў формах: *бачу молодиці, веду хлопці, дивлюся на піонерки*.
* З паралельных форм *бабів і баб, хатів і хат, губів і губ, статтів і статей* засталіся толькі найбольш блізкія да расійскага варыянту.
* Ад паралельных словаўтваральных варыянтаў *становисько&nbsp;— становище, огнисько&nbsp;— огнище, гноїсько&nbsp;— гноїщ'' пераважней утварэнняў з суфіксам (суфіксам) **-ище**.
* Паралельныя формы давальнага і меснага склонаў адзіночнага ліку назоўнікаў другога скланення з'яўляюцца *святові&nbsp;— святу, серцеві&nbsp;— серцю, сонцеві&nbsp;— сонцю, у русі&nbsp;— у рухові* абмяжоўваецца формамі на **-у(ю)**, агульнымі з расійскай.
* Чаргаванне прыставак (прыназоўнікаў) *з&nbsp;- з* перад глухімі зычнымі **к, п, т, х**быў пашыраны да **ф**:

* Надпіс замежных слоў *бакханка, барбаризм* для лацінскай мадэлі усходняга вярнулася на выбар, зроблены пад уплывам расійскай: *вакханка, варваризм,* а таксама *претенсія, іхтіосавр, бронтосавр* (узаконены *претензія, іхтіозавр, бронтозавр*), *радіюс, консиліюм, медіюм, Маріюпіль* (узаконены *радіус, консиліум, медіум, Маріуполь*).
* Ужыванне канчаткаў давальнага склону адзіночнага ліку мужчынскага роду (*-ові, -еві/-єві*) спрашчаецца. Згодна з папярэднім правапісам, назоўнікі мужчынскага роду павінны мець канчаткі *-ові, -еві/-єві*, а ўжыванне канчатка *-у/-ю* абмежавана. Наступныя рэформы спрасцілі і абагульнілі ўжыванне гэтых форм, аддаючы перавагу аналагічнаму расійскай канчатку *-у/-ю*.
* Існуе цвёрдае напісанне шэрагу прыметнікаў:

* Канчатак *-и* ў родзе адзіночнага ліку для назоўнікаў жаночага роду з двума зычнымі ў канцы асновы быў заменены на *-і*, што супала з гістарычным развіццём украінскай мовы (Шавялёў):

* У адпаведнасці з этымалогіяй чаргуюцца галосных:

* Ва ўскосных склонах украінскія прозвішчы атрымалі новыя канчаткі:

* Геаграфічныя назвы адсартаваныя. Згодна з правапісам 1928 г. назвы гарадоў павінны былі пераносіцца «пісьмова ў іх нацыянальна-гістарычным выглядзе» (§&nbsp;81), а правапіс 1933 г. патрабуе перадаваць як «як прыняты савецкімі органамі дзяржаўнай улады» (§&nbsp;89):

Назвы гарадоў пачалі заканчвацца на -ськ, -цьк (а не -ське, -цьке): Волочинське, Старобільське, Пинське, Зінов'ївське, Луцьке і інш. і г.д.

Пачалі адмяняцца такія назвы, як назоўнікі: із Старобільська, під Волочинськом, а не як прыметнікі: із Старобільського, під Волочинським.

Прыметнікі, утвораныя з назваў гарадоў *перемиський*, *радомиський*, звернуты на *перемишльський*, *радомишльський*.

* Практыкуецца пазбяганне назоўнікаў у тых выпадках, калі яны не паўтараюць расійскага ўжытку: прыназоўнік *до* ў парах ***до** школи*, ***до** Києва* паслядоўна замяняецца прыназоўнікам *у*&nbsp;— ***у** школу*, ***у** Київ*.
* З ужытку ў УССР зніклі канструкцыі з безасабовымі прыметнікамі: *випуск машин припинено*, *злочинця затримано*; замест гэтага квітнее суржыкаванне: *випуск машин припинений*, *злочинець затриманий*.
* Штучна падзеленыя прыметнік на два **дружній** прыметнікі: *дружний* і *дружній,* розніцу паміж імі можна ўсталяваць, толькі параўнаўшы іх з расійкімі аналагамі і *дружественным* *дружественным.* Такая ж аперацыя была зроблена са словам **багатир**. На адным штучна зроблены два словы: *багатир* (багатий) і *богатир* (витязь, лицар, герой).
* Увядзенне новай, скапіяванай з расійскай, тэрміналогіі ва ўсіх галінах ведаў:

* Імёны людзей унармаваны ў адпаведнасці з усходнеўкраінскай традыцыяй:

* Паколькі літара ґ была выдалена з алфавіту, замежныя ўласныя імёны з *h* і *g* сталі прадстаўляцца толькі адной літарай *г*, незалежна ад вымаўлення (§&nbsp;76):

* Лексіка грэчаскай літары *θ* зменена для ўсходняга ўзору:

* Гукавое спалучэнне *ія* ў іншамоўных словах, зацверджанае правапісам 1928 г., было заменена распаўсюджаным у тагачаснай практыцы *іа* :

* Нямецкі дыфтонг *ei,* які гучыць як ай*,* узяў напісанне*:*

* У запазычаных словах з мяккім *л* зацвярджаецца ўсходнеўкраінскае вымаўленне *л*:

* Упарадкаваны правапіс замежных слоў:

* Унарміраваны націскі:

## Знішчэнне тэрміналогіі і лексікі 
Пасля фізічнай расправы над мовазнаўцамі тэрміналагічная справа нанесла чарговы ўдар. Былі створаны спецыяльныя брыгады для прагляду слоўнікаў і выдалення «нацыяналістычных» слоў і тэрмінаў; гвалтоўнымі метадамі ўся тэрміналогія (тэхнічная, навуковая) прыводзіцца ў поўную адпаведнасць з расійскай. Нават у мовазнаўстве была ўведзена расійская граматычная тэрміналогія, якая адкінула ўсе дасягненні ўкраінскіх навукоўцаў.

Рэформа «правапісу» фактычна ператварылася ў барацьбу з самабытнымі і самабытнымі асаблівасцямі ўкраінскай мовы. З гэтай мэтай змагар з «нацыяналізмам» у мовазнаўстве Андрэй Хвыля, сам пазней рэпрэсаваны за нацыяналізм, высунуў перад нагляднымі органамі партыі наступныя патрабаванні аб тэрміналагічнай дзейнасці:

* неадкладна спыніць выданне ўсіх слоўнікаў;
* агляд слоўнікаў і ўсёй тэрміналогіі;
* уніфікаваць тэхнічную тэрміналогію з тэрміналогіяй, якая існуе ў Савецкім Саюзе і выкарыстоўваецца ва Украіне;
* перагледзець кадры на моўным фронце і выгнаць з гэтага фронту буржуазна-нацыяналістычныя элементы;
* прагляд правапісу.

Украінская лексіка была пастаўлена ў залежнасць ад расійскай, адбывалася сістэматычная ліквідацыя спецыфічнай украінскай лексікі і замена яе расійскай. Прыклад:

Спецыфічнае ўкраінскае слова *закотистий (закотистий комір)* выдаленае са слоўнікаў і ўведзенае *слова відкладний (відкладний комір),* таму што яно прытрымліваецца формы расійскай *отложной (отложной воротник).*

Калі правапісцы 1933 г. былі рэпрэсаваныя, у часы страху і моўнага хаосу ўсе перыядычныя выданні, а таксама выдавецтвы Украінскай ССР рэгулярна атрымлівалі спісы слоў, якіх трэба пазбягаць, ад вядучага камуністычнага партыйнага выдання.

Дакладна такая ж моўная палітыка прымяняецца да беларускай мовы. Таксама ў 1933 годзе быў уведзены новы беларускі правапіс&nbsp;- у беларускую мову ўнесены каля 30 фанетычных і марфалагічных прыкмет, узятых жыўцом з расійскай мовы. Актыўная русіфікацыя беларускай лексікі пачалася з накіравання лексікаграфічнай практыкі.

## Тэкст 
 (Альтернативне посилання: http://movahistory.org.ua/wiki/Український_правопис._1933_р. .)

## Гл. таксама 
* Украінскі правапіс 1904 года
* Украінскі правапіс 1928 года
* Украінскі правапіс 1993 года
* Украінскі правапіс 2019 года

## Зноскі 
## Літаратура 
* *Караван С.* Таямніцы ўкраінскай мовы. Навукова-папулярная разведка з дадаткам слоўнікаў рэпрэсаванай і закінутай украінскай лексікі.&nbsp;- К. : УКСП «Кобза», 1994.&nbsp;- 152 с.&nbsp;- ISBN 5-87274-051-4 .
* *Німчук В.* Праблемы ўкраінскага правапісу ў ХХ&nbsp;Арт.
* *Агіенка І.* І гісторыя ўкраінскай літаратурнай мовы.&nbsp;– Кіеў, 2001.&nbsp;- (Выданне першае&nbsp;- Вініпег, 1949).
* Украінская мова ў ХХ стагоддзі: гісторыя лінгвацыду. Дакументы і матэрыялы / пад рэд. Л.Масенка .&nbsp;- К. : Кіева-Магілянская акадэмія, 2005.&nbsp;- 399 с.&nbsp;- ISBN 966-518-314-1 .

## Спасылка 
* 1933 год у гісторыі ўкраінскай мовы
* Лінгвістычныя рэпрэсіі 1933г
Катэгорыя:Украінская мова
Катэгорыя:Гісторыя ўкраінскай мовы
Катэгорыя:Правапісы ўкраінскай мовы
Катэгорыя:1933 год ва Украіне
Катэгорыя:Гісторыя Украіны (1917—1991)
Катэгорыя:Старонкі з недагледжанымі перакладамі