open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Сцяпан Гаўрылавіч Малыгін

**Сцяпан Гаўрылавіч Малыгін** (; ? — 1 жніўня (12 жніўня) 1764) — адзін з першых рускіх даследчыкаў Арктыкі, аўтар першага даведніка па навігацыі на рускай мове. Начальнік заходняга атрада Вялікай Паўночнай экспедыцыі.

## Біяграфія 
З дваран Пераслаўль-Залескага павета. У 1711—1717 гадах вучыўся ў «Школе матэматычных і навігацкіх навук» ў Маскве. У 1717 годзе пачаў службу на Балтыйскім флоце ў званні гардэмарына, праз чатыры гады (у 1721 годзе) — лейтэнант. У 1731 годзе прадставіў у Акадэмію навук і ў 1733 годзе выдаў першы даведнік па навігацыі на рускай мове «скарочаны рух па карце дэ-Рэдукцыён». У пачатку 1736 года быў прызначаны начальнікам заходняга атрада Вялікай Паўночнай экспедыцыі. Улетку 1736 года на двух ботах «Першы» (пад камандаваннем Малыгіна) і «Другі» (пад камандаваннем лейтэнанта А. І. Скуратава) прайшоў ад Доўгага Вострава ў Баранцавым моры праз праліў Югорскі Шар да нізоўяў ракі Кара, дзе пакінуў караблі на зімоўку. Улетку 1737 года разам са Скуратавым правёў абодва боты ад ракі Кара ў вусце Обі праз праліў паміж паўвостравам Ямал і Белым востравам (цяпер — праліў Малыгіна).

У выніку плаванняў атрада Малыгіна былі ўпершыню складзеныя апісанне і карта ўзбярэжжа Паўночнага Ледавітага акіяна ад ракі Пячоры да Обі. У 1738 годзе здзяйсняў плаванні ў Балтыйскім і Паўночным морах. У 1739 годзе прызначаны капітанам фрэгата «Амстэрдам-Галей». У 1740 годзе «Амстэрдам-Галей» падчас шторму пацярпеў крушэнне ля вострава Борнхальм. C 1741 па 1748 год кіраваў Кранштацкай штурманскай ротай. У 1741—1743 гадах камандаваў 54-гарматным караблём «Горад Архангельск». У 1744 годзе камандаваў 54-гарматным караблём «Азоў». У 1746 годзе камандаваў 66-гарматным караблём «Паўночны арол». У 1748 годзе камандаваў 66-гарматным караблём «Святы Сергій». У 1750 годзе Малыгін прызначаны цэйхмайстрам, а ў 1751 годзе атрымаў камандаванне над лінейным караблём «Архангел Рафаіл».

З 1752 па 1762 год — капітан Рыжскага порта. На гэтай пасадзе з 1756 года ўдзельнічаў у Сямігадовай вайне.
## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1
Малы драматычны тэатр (Санкт-Пецярбург)

**Акадэмічны Малы драматычны тэатр — Тэатр Еўропы** () — расійскі драматычны тэатр у Санкт-Пецярбургу. Мастацкім кіраўніком — дырэктарам тэатра з’яўляецца Леў Абрамавіч Додзін.

## Гісторыя 
Ленінградскі абласны драматычны тэатр малых формаў быў створаны ў Ленінградзе ў 1944 годзе рашэннем Выканаўчага камітэта Ленінградскага абласнога Савета дэпутатаў працоўных ад 9 верасня 1944 г. № 83. Першы час тэатр быў перасоўным, не меў уласнага будынка, а трупа тэатра давала спектаклі ў пасёлках і вёсках Ленінградскай вобласці. Толькі ў 1956 годзе тэатру быў перададзены будынак у Ленінградзе на вуліцы Рубінштэйна, дом 18. З 1944 па 1969 год дырэктарам тэатра быў Яўген Міхайлавіч Корнбліт. З 1961 па 1966 гады галоўны рэжысёр тэатра — Якаў Сямёнавіч Хамармер. З 1967 па 1970 год галоўны рэжысёр тэатра — Вадзім Сяргеевіч Голікаў.

У 1993 годзе загадам Міністэрства культуры Расійскай Федэрацыі ад 27 лістапада 1993 г. № 663 тэатру прысвоена ганаровае званне «Акадэмічны». У 1995 годзе загадам Міністэрства культуры Ленінградскай вобласці ад 1 лютага 1995 г. № 10 тэатр перайменаваны ў Дзяржаўную ўстанову «Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны акадэмічны Малы драматычны тэатр» Міністэрства культуры Ленінградскай вобласці.

У 1998 годзе рашэннем Генеральнай Асамблеі Саюза еўрапейскіх тэатраў МДТ прысвоены статус Тэатра Еўропы.

У 2000 годзе загадам Камітэта па культуры Урада Ленінградскай вобласці ад 21 снежня 2000 г. № 116 тэатр перайменаваны ў Ленінградскую абласную ўстанову культуры «Акадэмічны Малы драматычны тэатр — Тэатр Еўропы». У 2003 годзе распараджэннем Урада Расійскай Федэрацыі ад 24 лістапада 2003 г. № 1693-р тэатр ператвораны ў Федэральную дзяржаўную ўстанову культуры «Акадэмічны Малы драматычны тэатр — Тэатр Еўропы». Новым заснавальнікам стала Міністэрства культуры Расійскай Федэрацыі.

З 2011 года афіцыйная назва тэатра — Федэральная дзяржаўная бюджэтная ўстанова культуры «Акадэмічны Малы драматычны тэатр — Тэатр Еўропы».

Катэгорыя:Аб’екты культурнай спадчыны Расіі
Катэгорыя:Тэатры Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Тэатры Еўропы
Катэгорыя:Акадэмічныя тэатры
Круглова

**Круглова** — жаночая форма прозвішча Круглоў, гідронім.

## Прозвішча 
* Вераніка Круглова — беларуская спявачка

## Гідронім 
* Круглова (возера)
Леў Абрамавіч Додзін

**Леў Абрамавіч Додзін** (; нар. , Сталінск, СССР) — савецкі і расійскі тэатральны рэжысёр; народны артыст Расіі (1993), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1986), трох Дзяржаўных прэмій Расіі (1992, 2003, 2016) і прэміі Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі (2001).

Леў Додзін нарадзіўся ў Сталінску (цяпер Новакузнецк), дзе яго бацькі знаходзіліся ў эвакуацыі. У 1945 годзе сям’я вярнулася ў Ленінград. З дзяцінства захоплены тэатрам, Леў Додзіна разам з аднакласнікам Сяргея Салаўёвым займаўся ў Тэатры юнацкай творчасці (ТЮТ) пры Ленінградскім палацы піянераў пад кіраўніцтвам Мацвея Дубровіна. Адразу пасля школы, у 1961 годзе, паступіў у Ленінградскі інстытут тэатра, музыкі і кінематаграфіі на курс Б. В. Зона. Разам з ім тут у акцёрскай групе вучыліся Вольга Антонава, Віктар Касцецкі, Леанід Мазгавой, Сяргей Надпорожский, Наталля Ценякова, Уладзімір Тыке. Але завяршыў навучанне Л. А. Додзін на год пазней сваіх аднакурснікаў на рэжысёрскім аддзяленні ў майстэрні Зона.

Скончыўшы ў 1966 годзе інстытут, Додзіна дэбютаваў як рэжысёр тэлеспектакль «Першае каханне» паводле аповесці І. С. Тургенева. Працаваў у Ленінградскім ТЮЗе, дзе паставіў, у прыватнасці, «Свае людзі — згода будзе» А. Астроўскага (1973) і некалькі спектакляў разам з Зіновіем Карагодскім.

У 1967 годзе Леў Додзін пачаў выкладаць акцёрскае майстэрства і рэжысуру ў ЛГИТМиК, выхаваў некалькі пакаленняў акцёраў і рэжысёраў. У 1975—1979 гадах працаваў у Тэатры драмы і камедыі на Ліцейным, паставіў спектаклі «Недалетак» Д. І. Фанвізіна, «Роза Берндт» Г. Гаўптмана і інш.

Ставіў спектаклі на Малой сцэне БДТ — монаспектакль Алега Барысава «Рахманая» паводле аповесці Ф. М. Дастаеўскага (1981) і ў Мхате — «Спадары Галаўлёвы» па рамане М. Салтыкова-Шчадрына з Інакенціем Смактуноўскім (1984), «Рахманая» з Алегам Барысавым (1985).

У 1975 году пастаноўкай спектакля «Разбойнік» паводле п’есы К. Чапека пачалося супрацоўніцтва Льва Додзіна з Малым драматычным тэатрам. З 1983 года ён з’яўляецца мастацкім кіраўніком тэатра, а з 2002 года і дырэктарам.
Траццякова

**Траццякова** — прозвішча, тапонім.

## Прозвішча 
* Ірына Траццякова (нар. 1987) — беларуская футбалістка.

## Тапонім
* Траццякова (Духаўшчынскі раён)
* Траццякова (Сафонаўскі раён)
Трафімава

**Трафімава** — жаночая форма прозвішча Трафімаў, тапонім.

## Прозвішча 
*  — беларуская ўрач-уролаг і фтызіятр
* Наталля Уладзіміраўна Трафімава — беларуская баскетбалістка
* Таісія Іванаўна Трафімава — беларуская паэтка
* Таццяна Трафімава (нар. 1992) — беларуская валейбалістка.

## Тапонім 
### Беларусь 
* Трафімава (Докшыцкі раён)

### Расія 
* Трафімава (Сафонаўскі раён)
Сялецкае

**Сялецкае** — тапонім.

## Беларусь 
* Сялецкае (Касцюковіцкі раён)

## Расія 
* Сялецкае (Сафонаўскі раён)
Пляшкова

**Пляшкова** — тапонім.
* Пляшкова (Гагарынскі раён)
* Пляшкова (Сафонаўскі раён)
Пірагова

**Пірагова** — прозвішча, тапонім.

## Прозвішча 
* Ларыса Аляксандраўна Пірагова (нар. 1952) — беларускі ўрач-неўрапаталог і аднаўленчай медыцыны.

## Тапонім 
### Беларусь 
* Пірагова — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці.

### Расія 
* Пірагова — вёска ў Сафонаўскім раёне Смаленскай вобласці.

## Гл. таксама 
* Пірагоў
Токарава

**Токарава** — тапонім і прозвішча.

## Тапонім 
### Беларусь 
* Токарава — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці.

### Расія 
* Токарава — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці.

## Прозвішча 
* Валянціна Яўгенаўна Токарава (нар. 1941) — беларускі архітэктар.
* Вікторыя Самойлаўна Токарава (нар. 1937) — руская пісьменніца, сцэнарыст.
* Ірына Ігараўна Токарава (1949—2006) — вучоны, мовазнавец.

## Гл. таксама 
* Токарава поле
* Токараў
Лукіна

**Лукіна** — тапонім.
* Лукіна (Вяземскі раён)
* Лукіна (Навадугінскі раён)
* Лукіна (Сафонаўскі раён)
Куракіна

**Куракіна** — прозвішча, тапонім.

## Прозвішча 
* Алена Сцяпанаўна Куракіна — фаварытка імператара Пятра III

## Тапонім 
* Куракіна (Сафонаўскі раён)
Павел Рава

**Павел Рава** (1770,  — 25 студзеня 1859) — мінскі прэлат, адміністратар Мінскай дыяцэзіі (1839—1853).

Вучыўся ў Гродне, у езуіцкім калегіуме ў Полацку, семінарыі ў Смілавічах. Пасля пасвячэння на святара, між іншага служыў капеланам магілёўскага архібіскупа Станіслава Богуша-Сестранцэвіча.

Пасля смерці біскупа Матэвуша Ліпскага, у 1839—1853 гадах Рава як мінскі прэлат кіраваў Мінскай дыяцэзіяй. Пасля скасавання уніі ў 1839 годзе, заключыў з былым уніяцкім, а потым праваслаўным епіскапам — Антоніем Зубко, пагадненне, што ўсе каталікі лацінскага абраду, бацькі якіх былі грэчаскага абраду, з 1798 года лічацца праваслаўнымі. Расійскія ўлады лічылі пагадненне вялікай заслугай, а Паўла Раву «годным кандыдатам» і 5 студзеня 1841 года імператар Мікалай I намінаваў яго на біскупа мінскага. Аднак Рава так і застаўся кандыдатам, добра інфармаваны Святы Сталец не зацвердзіў яго кананічна.

У красавіку 1843 годзе ўзнагароджаны ордэнам св. Уладзіміра III ступені. 30 сакавіка 1846 года ордэнам св. Станіслава I ступені.

Падчас душпастырства Равы царкоўныя маёнткі, як манастырскія, так і прыходскія, у дыяцэзіі былі страчаны. Кіраваў да 1853 года, калі на мінскае біскупства быў інтранізаваны Адам Вайткевіч.
 на Кальварыйскіх могілках у Мінску.]]

Заставаўся жыць у Мінску, памёр у 1859 годзе, пахаваны на Кальварыйскіх могілках ва ⁣ўласнай капліцы.

Паводле Іосіфа Сямашкі, праваслаўнага епіскапа, варожага каталіцкай царкве, і тым часам вельмі ўплывовага, Рава *«добры стары, здаецца, будзе няшкодным, калі толькі, улічваючы яго гады, не трапіць у благія рукі (poczciwy starzec zdaje się będzie nieszkodliwy, o ile tylko, biorąc pod uwagę jego lata, nie wpadnie w złe ręce)»*. Жамойцкі біскуп Мацей Валанчэўскі характаразаваў яго як *«чалавека недальнабачнага»*, але *«задаецца, і ў ім можа прачнуцца дух каталіцкай веры»*. Аляксандр Ельскі характарызываў Раву як *«чалавека вельмі пасрэднага, пасіўнага, persona grata, як гэта называлі ўлады»*. Тадэвуш Корзан згадваў анекдот пра старэчую недалужнасць прэлата, які быццам дрэмлючы падпісваўся «Равел Паўлін» (*Raweł Pawlin*). Звычайна ў кафедры ён сядзеў сярод ганаровых месцаў, у адной чорнай сутане, нават маразамі, рызыкуючы захварэць, але выстаўляючы на паказ зорку расійскага ордэна.

Гісторык царкоўных адносін Святога Стальца з Расіяй Адрыян Буду крытычна ацаніў Раву, *«стары саслабелы, пазбаўлены розуму і характару (starzec zgrzybiały, pozbawiony inteligencji i charakteru)»*.

Ігнат Легатовіч на пахаванне Равы напісаў эпітафію-эпіграму.

## Літаратура 
* 
* *Giżycki J. M.* Materyały do dziejów Akademii Połockiej i szkół od niej zależnych. — Kraków, 1905. — S. 258.
* 
* 
*
Княжына

**Княжына**:

## Беларусь 
* Княжына (Браслаўскі раён)

## Расія 
* Княжына (Навадугінскі раён)
* Княжына (Сафонаўскі раён)
* Княжына (Холм-Жыркоўскі раён)
Забеліна

**Забеліна** — тапонім.

## Беларусь 
* Забеліна (Віцебскі раён)

## Расія 
* Забеліна (Навадугінскі раён)
* Забеліна (Сафонаўскі раён)
* Забеліна (Сычоўскі раён)
Казуліна

**Казуліна** — тапонім, прозвішча.

## Тапонім 
### Беларусь 
* Казуліна (Верхнядзвінскі раён)

### Расія 
* Казуліна (Сафонаўскі раён)

## Прозвішча 
* Ірына Казуліна (1959—2008) — беларуская грамадская дзяячка.
Іванікі

**Іванікі** — тапонім.

## Беларусь 
* Іванікі (Пінскі раён)

## Расія 
* Іванікі (Бараноўскае сельскае паселішча)
* Іванікі (Глінкаўскі раён)
* Іванікі (Старасельскае сельскае паселішча)
Шутаўка

**Шутаўка** — тапонім.

## Беларусь 
* Шутаўка (Гомельскі раён)

## Расія 
* Шутаўка (Кардымаўскі раён)
Грыдзіна

**Грыдзіна** — тапонім.
* Грыдзіна (Андрэйкаўскае сельскае паселішча)
* Грыдзіна (Духаўшчынскі раён)
* Грыдзіна (Сафонаўскі раён)
* Грыдзіна (Сямлёўскае сельскае паселішча)
* Грыдзіна (Холм-Жыркоўскі раён)
Васільеўшчына

**Васільеўшчына** — тапонім.
* Васільеўшчына (Казулінскае сельскае паселішча)
* Васільеўшчына (Нікола-Пагарэлаўскае сельскае паселішча)
Рава

**Рава**:
* Павел Рава — мінскі прэлат, адміністратар Мінскай дыяцэзіі (1839—1853)
* П’етра Рава — італьянскі футбаліст
## Тапонім 
* Рава (Люблінскае ваяводства)
Багданаўшчына

**Багда́наўшчына** — тапонім.

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Гродзенская вобласць:
** Багданаўшчына — былая вёска ў Лідскім раёне
* Мінская вобласць:
** Багданаўшчына — вёска ў Дзяржынскім раёне

## Расія 
* Багданаўшчына (Сафонаўскі раён)
Ашуркава

**Ашуркава**:

## Беларусь 
* Ашуркава (возера)

## Расія 
* Ашуркава (Сафонаўскі раён)
Арафіна

**Арафіна** — тапонім.
* Арафіна (Манастыршчынскі раён)
* Арафіна (Пачынкаўскі раён)
* Арафіна (Сафонаўскі раён)
Анохава

**Анохава** — тапонім.
* Анохава (Сафонаўскі раён)
* Анохава (Смаленскі раён)
Шавякі

**Шавякі** — тапонім.

## Беларусь 
* Шавякі (Шумілінскі раён)

## Расія 
* Шавякі (Смаленская вобласць)
Сцяпанава

**Сцяпанава** — жаночая форма прозвішча Сцяпанаў, тапонім.

## Прозвішча 
* Алена Андрэеўна Сцяпанава (1891—1978) — руская савецкая спявачка.
* Альбіна Мікалаеўна Сцяпанава (1929—2017) — мовазнавец, заслужаны дзеяч навукі Беларусі.
* Ангеліна Восіпаўна Сцяпанава (1905—2000) — савецкая спявачка.
* Лідзія Ільінічна Сцяпанава (1899—1962) — рэжысёр дакументальнага кіно.
* Марыя Мацвееўна Сцяпанава (1815—1903) — руская оперная спявачка.
* Таццяна Пятроўна Сцяпанава (нар. 1935) — цымбалістка і педагог.
* Яўгенія Паўлаўна Сцяпанава (нар. 1995) — беларуская баскетбалістка.

## Тапонімы 
* Сцяпанава (Дзямідаўскі раён)
* Сцяпанава (Духаўшчынскі раён)
* Сцяпанава Пасека — хутар у Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі.

## Гл. таксама 
* Сцяпанаў
Суроўцава

**Суроўцава** — тапонім.
* Суроўцава (Вяземскі раён)
* Суроўцава (Духаўшчынскі раён)
Варанцова

**Варанцова**:
* Варанцова (Духаўшчынскі раён)
* Варанцова (Рослаўльскі раён)
* Варанцова (Сафонаўскі раён)
Струкава

**Струкава** — тапонім.
* Струкава (Вяземскі раён)
* Струкава (Дарагабужскі раён, вёска)
* Струкава (Краснінскі раён)
* Струкава (пасёлак станцыі)

## Прозвішча 
* Святлана Міхайлаўна Струкава (нар. 1967) — беларускі мовазнавец.
* Наталля Струкава (нар. 1993) — украінская гандбалістка.
Варанцоўскі палац

**Варанцоўскі палац**:
* Варанцоўскі палац (Адэса)
* Варанцоўскі палац (Алупка)
* Варанцоўскі палац (Санкт-Пецярбург)
Сляпцова

**Сляпцова** — тапонім.
* Сляпцова (Навадугінскі раён)
* Сляпцова (Рослаўльскі раён)
Яршова

**Яршова** — жаночая форма прозвішча Яршоў, тапонім.

## Прозвішча 
* Людміла Ільінічна Яршова (нар. 1932) — беларускі архітэктар
* Таццяна Міхайлаўна Яршова (нар. 1952) — беларуская артыстка балета, народная артыстка Беларусі (1992)
* Яўгенія Мікалаеўна Яршова (1925—2009) — украінская савецкая артыстка балета, народная артыстка Украінскай ССР (1960).

## Тапонім 
* Яршова (Навадугінскі раён)
Хёўгесун

**Хёўгесун** () — камуна ў фюльке Ругалан у Нарвегіі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Хёўгесун. Афіцыйная мова камуны — букмал. Насельніцтва камуны на 2016 год — 36 951 чал. Плошча камуны Хёўгесун — 72,7 км², код-ідэнтыфікатар — 1106.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Ругалан
Катэгорыя:Гарады Нарвегіі
Карцава

**Карцава** — тапонім.
* Карцава (Дзямідаўскі раён)
* Карцава (Навадугінскі раён)
Спіс дэпутатаў Вярхоўнага Савета БССР 8-га склікання

Спіс дэпутатаў Вярхоўнага Савета БССР 8-га склікання. Выбары прайшлі 13 чэрвеня 1971 года.

## Спіс дэпутатаў (няпоўны) 
# Заір Ісакавіч Азгур
# Аляксандр Нічыпаравіч Аксёнаў
# Станіслаў Феліксавіч Акуліч
# Уладзімір Уладзіміравіч Алоўнікаў
# Хачык Мінасавіч Амбаран
# Анатоль Яўгенавіч Андрэеў
# Іосіф Аркадзьевіч Антановіч
# Аляксей Антонавіч Апрышчанка
# Лідзія Іванаўна Асіюк
# Мікалай Яфрэмавіч Аўхімовіч
# Павел Васільевіч Афанасьеў
# Галіна Вікенцьеўна Багдановіч
# Ніна Мітрафанаўна Баранава
# Антаніна Іванаўна Белякова
# Андрэй Ануфрыевіч Бембель
# Міхаіл Паўлавіч Бяганскі
# Іван Ціханавіч Вараб’ёў
# Андрэй Максімавіч Варанецкі
# Аляксей Іванавіч Варанцоў
# Марыя Барысаўна Вератнёва
# Алена Яфімаўна Вяргейчык
# Аляксандр Іванавіч Ганжа
# Анатоль Емяльянавіч Гурыновіч
# Уладзімір Гаўрылавіч Еўтух
# Сяргей Якаўлевіч Жукоўскі
# Аляксандр Аляксандравіч Здановіч
# Леакадзія Баляславаўна Зімнік
# Міхаіл Васілевіч Кавалёў
# Паліна Фёдараўна Казлова
# Віктар Аляксеевіч Казлоў
# Аляксандр Якаўлевіч Калітка
# Аляксандр Цімафеевіч Караткевіч
# Іван Фролавіч Клімаў
# Леанід Герасімавіч Кляцкоў
# Юрый Барысавіч Колакалаў
# Кандрат Крапіва
# Аляксандр Трыфанавіч Кузьмін
# Аркадзь Куляшоў
# Уладзімір Елісеевіч Лабанок
# Міхаіл Іванавіч Лагір
# Віктар Ільіч Лівенцаў
# Таццяна Ціханаўна Ліцкевіч
# Максім Лужанін
# Давід Андрэевіч Лукашэвіч
# Васіль Канстанцінавіч Луцкін
# Іван Міхайлавіч Мазаляка
# Любоў Ціханаўна Мазоль
# Андрэй Макаёнак
# Іван Мікалаевіч Макараў
# Мікалай Пятровіч Малочка
# Станіслаў Віктаравіч Марцэлеў
# Абрам Аронавіч Мацкоўскі
# Канстанцін Вікенцьевіч Мацюшэўскі
# Пётр Міронавіч Машэраў
# Іван Мележ
# Іван Фёдаравіч Мікуловіч
# Міхаіл Гаўрылавіч Мінкевіч
# Міхаіл Аляксандравіч Мінковіч
# Юрый Міхайлавіч Міхневіч
# Мікалай Максімавіч Мяшкоў
# Пімен Панчанка
# Савелій Яфімавіч Паўлаў
# Мікалай Ільіч Пахомаў
# Піліп Сямёнавіч Пестрак
# Павел Сямёнавіч Палто
# Віталь Віктаравіч Прышчэпчык
# Казімір Іванавіч Радзевіч
# Пётр Яфімавіч Рубіс
# Кацярына Захараўна Рубіцель
# Уладзімір Пятровіч Самовіч
# Мікалай Яўсеевіч Саўчанка
# Міхаіл Максімавіч Севярнёў
# Георгій Усеваладавіч Семяніхін
# Антон Нічыпаравіч Сеўчанка
# Сцяпан Гардзеевіч Скарапанаў
# Мікалай Мікітавіч Слюнькоў
# Ніна Лявонаўна Сняжкова
# Аляксандр Паўлавіч Старавойтаў
# Іна Арсеньеўна Стаўроўская
# Мікалай Аляксеевіч Сташанкоў
# Фёдар Анісімавіч Сурганаў
# Мікалай Андрэевіч Сухій
# Барыс Іванавіч Сцяпанаў
# Марыя Мікалаеўна Худая
# Віктар Паўлавіч Шапавал
# Андрэй Трафімавіч Шакура
# Іван Шамякін
# Барыс Міронавіч Шапіра
# Кузьма Іванавіч Шаплыка
# Васіль Іванавіч Шарапаў
# Фрол Парфіравіч Шмыгаў
# Рыгор Раманавіч Шырма
# Яўген Паўлавіч Юшкевіч
# Пётр Іванавіч Яшчарыцын

8
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай 2015/2016

**Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай 2015/2016** — 14-ы сезон другога дывізіёна чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай.

## Рэгулярны сезон 
## Плэй-оф 
**Чвэрцьфіналы**
* Шахцёр-2 Салігорск — Брэст-2 4-1, 0-1, 5-0, 6-1
* Гомель-2 — Юніёр-Мінск 6-3, 4-2, 3-4, 2-3, 2-0
* РЦАП Раўбічы-98 — Нёман-2 Гродна 2-0, 4-2, 3-1
* Металург-2 Жлобін — Энергія Эляктрэнай 2-4, 3-4, 2-6

**Паўфіналы**
* Шахцёр-2 Салігорск — Энергія Эляктрэнай 5-2, 5-4, 3-2, 3-6, 4-0
* Гомель-2 — РЦАП Раўбічы-98 0-1, 5-1, 4-2, 1-3, 2-3, 0-2

**Фінал**
* Шахцёр-2 Салігорск — РЦАП Раўбічы-98 2-1, 2-5, 0-2, 3-2, 2-3, 3-2, 5-2

## Спасылкі 
* Архіў 

2015/16
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2015 годзе
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2016 годзе
Катэгорыя:2015 год у хакеі
Катэгорыя:2016 год у хакеі
Лабанаўскі сельсавет

**Лаба́наўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чэрыкаўскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Лабанаўка.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Чэрыкаўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чэрыкаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. З 16 верасня 1959 года ў складзе Крычаўскага раёна. 24 чэрвеня 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Верамейскага сельсавета. 

4 чэрвеня 1965 года ўтвораны зноў у Крычаўскім раёне Магілёўскай вобласці БССР у складзе 26 населеных пунктаў (Акцябр, Вазраждзенне, Васькоўка, Востраў, Гіжня, Грамабой, Гром, Доўгая, Дубраўка, Жытнёў, Зара, Зялёны Дуб, Каменка, Клін, Лабанаўка, Лобча, Малінкі, Навіна, Падбудкі, Падлом’е, Рассвет, Рынкоўка, Светлы, Слава, Шчацінка і Ялоўка), якія ўваходзілі ў склад Верамейскага сельсавета. З 30 ліпеня 1966 года ў складзе адноўленага Чэрыкаўскага раёна. 30 жніўня 1993 года ў склад Язёрскага сельсавета перададзены вёскі Гіжня, Доўгая, Дубраўка, Лобча і Рынкоўка. 26 жніўня 1994 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сормаўскага сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Чэрыкаўскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Крычаўскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1960 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1965 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1994 годзе
Мясаедава

**Мясаедава** — тапонім.

## Беларусь 
* Мясаедава (Шумілінскі раён)

## Расія 
* Мясаедава (Вяземскі раён)
* Мясаедава (Сафонаўскі раён)
Язёрскі сельсавет

**Язё́рскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чэрыкаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Язёры.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Чэрыкаўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чэрыкаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. Пасля вайны цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Прыпёчына. З 16 верасня 1959 года ў складзе Крычаўскага раёна. 8 ліпеня 1960 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Сормаўскага сельсавета.

18 лютага 1972 года зноў утвораны ў Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці БССР у складзе 19 населеных пунктаў (Бакаў, Вербеж, Вінаград, Грыўкі, Заазер’е, Звязда, Карпаўскі, Міхлін, Новая Слабада, Новы Свет, Поліпень, Прыпёчына, Рагаліна, Рамідоўшчына, Ржавец, Сакалоўка, Селішча, Шыманы і Язёры), якія ўваходзілі ў склад Сормаўскага сельсавета. 30 жніўня 1993 года ў склад сельсавета з Лабанаўскага сельсавета перададзены вёскі Гіжня, Доўгая, Дубраўка, Лобча і Рынкоўка.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1961 чалавек, з іх 96,9 % — беларусы, 2,3 % — рускія, 0,6 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 1587 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Крычаўскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1960 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1972 годзе
Сормаўскі сельсавет

**Со́рмаўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чэрыкаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — горад Чэрыкаў (не ўваходзіць у склад).

Утвораны 8 ліпеня 1960 года ў складзе Крычаўскага раёна Магілёўскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Язёрскага, Мірагошчанскага і Шароеўскага сельсаветаў з цэнтрам у вёсцы Сормава. З 25 снежня 1962 года ў складзе Краснапольскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — Крычаўскага раёна, з 30 ліпеня 1966 года — адноўленага Чэрыкаўскага раёна. 18 лютага 1972 года ў склад зноў утворанага Язёрскага сельсавета перададзены 19 населеных пунктаў (Бакаў, Вербеж, Вінаград, Грыўкі, Заазер’е, Звязда, Карпаўскі, Міхлін, Новая Слабада, Новы Свет, Поліпень, Прыпёчына, Рагаліна, Рамідоўшчына, Ржавец, Сакалоўка, Селішча, Шыманы і Язёры), у склад сельсавета з Рэчыцкага сельсавета перададзены 9 населеных пунктаў (Анюціна, Вудага, Глінь, Загурковішча, Карма, Кістоўня, Ляшчэвіна, Масткова і Палам). У 1977 годзе вёска Сормава ўвайшла ў склад Чэрыкава. 21 лістапада 1989 года 4 населеныя пункты (вёскі Анюціна, Вудага, Загурковішча і пасёлак Карма) перададзены ў склад Верамейскага сельсавета. 28 жніўня 1994 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Лабанаўскага сельсавета. 23 снежня 2009 года ў склад Рэчыцкага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (Багданаўка, Вымач, Глінь, Зоры, Латышчына, Ляшчэвіна, Масткова і Ямкі).

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (25 населеных пунктаў) — 1413 чалавек, з іх 93,1 % — беларусы, 5,0 % — рускія, 1,6 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года (18 населеных пунктаў) — 519 чалавек

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / С.Д. Гриневич и др. — Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 2: (1944―1980 гг.). — Минск: «Беларусь», 1987. — 283 с.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Крычаўскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Краснапольскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1960 годзе
Беларуская Экстраліга 2016/2017

**Эксталіга 2016/2017** — 25-і сезон мацнейшага дывізіёна чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай. У турніры прынялі ўдзел 12 клубаў з Беларусі.

## Рэгулярны чэмпіянат 
### 1 этап 
### 2 этап 
#### Падгрупа «A» 
#### Падгрупа «Б» 
## Сетка Плэй-оф 
## Спасылкі 
* Экстраліга — Федэрацыя хакея Рэспублікі Беларусь 
* Беларуская Экстраліга на scoresway 

2016/17
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2016 годзе
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2017 годзе
Катэгорыя:2016 год у хакеі
Катэгорыя:2017 год у хакеі
Станіслаў Ксаверый Прушынскі

**Станіслаў Ксаверый Прушынскі** (; каля 1768 — , маёнтак Лошыца:
* Яўстах (каля 1798 — 4 сакавіка 1877), мінскі губернскі маршалак шляхты. Не пакінуў нашчадкаў;
* Людвіг Ірыней (26 жніўня 1796, двор Лошыца — пасля 1820). Не пакінуў нашчадкаў;
* Прот Фелікс Раймунд (1799, маёнтак Лошыца — 19 студзеня 1849, Гент, Бельгія), удзельнік паўстання 1830—1831 гадоў, падпалкоўнік бельгійскіх войскаў (1832). Не пакінуў нашчадства;
* Станіслава (пам. пасля 19 кастрычніка 1827), якая пабралася шлюбам 26 лютага 1818 у Лошыцы з Янам Віктаравічам Любанскім (каля 1772 — пасля 19 кастрычніка 1827), уладальнікам маёнтка Любань Вілейскага павета.

## Маёнткі 
Валодаў маёнткамі Новы Двор, Трасцянец і Лошыца ў Менскім ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага, а пазней у Мінскім павеце Мінскай губерні Расійскай імперыі.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Падкаморыя менскія
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай 2016/2017

**Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай 2016/2017** — 15-ы сезон другога дывізіёна чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай.

## Рэгулярны сезон 
## Плэй-оф 
**Чвэрцьфіналы**
* Шахцёр-2 Салігорск — Энергія Эляктрэнай 2-1, 5-0, 4-1
* Юніёр-Мінск — Нёман-2 Гродна 1-2, 3-2, 2-1, 3-1
* Гомель-2 — Арарат Ерэван 4-3, 2-6, 5-4, 2-3, 4-1
* БФСА Дынама — U-18 3-4, 1-4, 4-7

**Паўфіналы**
* Шахцёр-2 Салігорск — U-18 2-0, 3-1, 4-1, 3-2
* Юніёр-Мінск — Гомель-2 6-2, 0-1, 4-5, 3-2, 4-1, 2-1

**Фінал**
* Шахцёр-2 Салігорск — Юніёр-Мінск 1-6, 3-2, 1-2, 2-3, 2-1, 2-6

## Спасылкі 
* Архіў 

2016/17
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2016 годзе
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2017 годзе
Катэгорыя:2016 год у хакеі
Катэгорыя:2017 год у хакеі
Прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса за найлепшы фільм на замежнай мове

**Прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса за найлепшы фільм на замежнай мове** ()&nbsp;— адна са штогадовых узнагарод Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса. Прысуджаецца з 1975 года. З 1975 па 1994 год намінацыя называлася «*за найлепшы замежны фільм*», з 1995 — «*за найлепшы фільм на замежнай мове*».

Двойчы лаўрэатамі прэміі станавіліся фільмы рэжысёраў Педра Альмадоўра, , Інгмара Бергмана, Клода Шаброля і Пола Верховена.

## Лаўрэаты 
Прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса за найлепшы фільм прысуджалася з 1975 года. Пачынаючы з 2004 года, вызначалася таксама і другое месца — адзначана шэрым колерам фона &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;.

## Крыніцы 
Асацыяцыя кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса
Катэгорыя:З’явіліся ў 1975 годзе
Катэгорыя:Прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса
Фелікс Раймунд Прушынскі

**Фелікс Раймунд (Прот Фелікс) Прушынскі** (, маёнтак Лошыца — , Гент, Бельгія) — ваенны, удзельнік паўстання 1830—1831 гадоў.

## Біяграфія 
Прадстаўнік старажытнага шляхецкага роду Прушынскіх герба «Любіч». Нарадзіўся ў сям’я Станіслава-Ксаверыя Антонавіча Прушынскага (каля 1768—1813) і Ганны Андрэеўны Сямашка (каля 1770—1820), дачкі Андрэя Сямашкі.

Адстаўны паручнік у 1829 г., актыўны ўдзельнік паўстання 1830—1831 гадоў. Эміграваў у Бельгію, дзе ў 1832 годзе атрымаў званне падпалкоўніка бельгійскіх войскаў, удзельнічаў у вайне з Галандыяй (1839), быў ад’ютантам бельгійскага караля.

Памёр пасля кароткай хваробы  года ў Генце. Нашчадства не пакінуў.

## Узнагароды 
Узнагароджаны крыжамі ордэнаў Ганаровага Легіёна (1833) і Леапольда I (1843).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Удзельнікі паўстання 1830—1831 гадоў
Катэгорыя:Ваенныя Бельгіі
Катэгорыя:Ваенныя Беларусі
Глеб Уладзіміравіч Самойлаў

**Глеб Уладзіміравіч Самойлаў** (7 мая 1978 — 5 жніўня 2000, Мінск, Беларусь) — лідар Беларускага аддзялення РНА ў 1999—2000 гадах.

У 1994 годзе раздаваў газету яскрава выражанай антыбеларускай і руска-шавіністычнай накіраванасці. 18 снежня 1994 года быў адным з удзельнікаў аховы сходу рускіх шавіністаў у Мінску, разагнанага беларускай моладдзю. За бойку атрымаў умоўны тэрмін. Удзельнічаў у збіцці ўдзельнікаў «Хартыя’97», «Маладога фронту». З 1999 года — лідар беларускага аддзялення РНА. Забіты на лесвічнай пляцоўцы свайго дому. На наступны дзень адказнасць за яго смерць узяў камітэт «Адзінства ў дзеянні». У яго забойстве падазраюцца людзі Дзмітрыя Паўлічэнкі. Быў жанаты, меў дачку.

## Спасылкі 
* ПРИКАЗАНО УНИЧТОЖИТЬ ИМЕНЕМ РЕСПУБЛИКИ БЕЛАРУСЬ 
* Інфармацыя на сайце «Правае рэха»
* РНА ў Беларусі больш няма
* Форум памяці Глеба Самойлава 

Катэгорыя:Рускія нацыяналісты
Вакансія

**Вакансія** ( — які пустуе) — свабодная службовая пасада.

## Беларусь 
На 1 чэрвеня 2012 года ўпраўленне палітыкі занятасці Міністэрства працы і сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь стварыла агульнадзяржаўную базу даных (банк) з амаль 65,6 тыс. свабодных працоўных месцаў, з іх 79,9% прыпадала на работніцкія прафесіі з прымяненнем цялеснай («мужчынскай») працы. Пагатоў траціну вакансій адкрылі ў Мінску.

## Гл. таксама 
* Рэзюмэ

## Спасылкі 
Катэгорыя:Праца
Катэгорыя:Менеджмент
Федзіна

**Федзіна** — тапонім.
* Федзіна (Зімніцкае сельскае паселішча)
* Федзіна (Казулінскае сельскае паселішча)
* Федзіна (Холм-Жыркоўскі раён)
Андрэй Сямашка

**Андрэй Сямашка** (да 1741 — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Сямашкаў.

Будаўнічы менскі (1754), суддзя Менскага каптуровага суда (1764), стражнік (1765), скарбнік (1766), чашнік менскі (1770), дэпутат Галоўнага Трыбунала ВКЛ у 1772—1773 гг., падчашы (1772), гараднічы менскі (1772), люстратар каралеўскіх маёнткаў Менскага павета (1775; 1777).

Уладальнік фальваркаў Стайкі Менскага павета, Кастыкі Ашмянскага павета і Захваль Новагародскага павета.

## Сям’я 
Меў дачку Ганну (каля 1770 — 31 мая 1820), якая ў першым шлюбе была з Гараінам, у другім — са Станіславам Ксаверыем Прушынскім (каля 1768—1813), падкаморым менскім.

## Літаратура 
* 

Андрэй
Катэгорыя:Гараднічыя менскія
Катэгорыя:Будаўнічыя менскія
Катэгорыя:Стражнікі менскія
Катэгорыя:Скарбнікі менскія
Катэгорыя:Чашнікі менскія
Яфім Сямёнавіч Лондан

**Яфім Сямёнавіч Лондан** (Яфраім Абель Шмуілавіч Лондан, 28 снежня 1868 (9 студзеня 1869), Кальварыя, Кальварыйскі павет, Сувалкская губерня, Царства Польскае, Расійская імперыя — , , РСФСР, СССР) — расійскі патафізіёлаг, біяхімік і радыёбіёлаг, прафесар (1924), заслужаны дзеяч навукі РСФСР (1935).

Аўтар першай у свеце манаграфіі па радыебіялогіі («Радый у біялогіі і медыцыне», 1911). Распрацаваў методыку ангіястаміі — накладання фістул на сасуды (1919), што паклала пачатак прыжыццёваму вывучэнню абмену рэчываў у органах жывёлы.
## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1
Міхаіл Леанідавіч Лазінскі

**Міхаіл Леанідавіч Лазінскі** (8 [20] ліпеня 1886, , Санкт-Пецярбургская губерня, Расійская імперыя — , , СССР) — рускі і савецкі паэт-акмеіст, перакладчык, адзін са стваральнікаў савецкай школы паэтычнага перакладу.

## Біяграфія 
Міхаіл Лазінскі нарадзіўся 8 (20) ліпеня 1886 года ў Гатчыне (цяпер Ленінградскай вобласці) у сям’і прысяжнага паверанага і бібліяфіла Л. Я. Лазінскага. Скончыў 1-ю пецярбургскую класічную гімназію з залатым медалём. Слухаў лекцыі ў Берлінскім універсітэце. Затым вучыўся ў Пецярбургскім універсітэце. У 1909 годзе атрымаў дыплом юрыста, а затым пяць гадоў займаўся на гісторыка-філалагічным факультэце.

Быў блізкі да паэтаў «срэбнага стагоддзя», у прыватнасці да акмеістаў, сябраваў з В. Э. Мандэльштамам, Г. А. Ахматавай і быў бліжэйшым сябрам М. С. Гумілёва. У 1912 годзе Лазінскі арганізаваў выдавецтва «Гіпербарэйцы», дзе друкаваліся акмеісты, і ўваходзіў у створаны Гумілёвым «Цэх паэтаў».

У 1913—1917 гады — рэдактар часопіса «Апалон». У 1914 годзе пачаў працаваць у Публічнай бібліятэцы бібліятэкарам і кансультантам (праца ў бібліятэцы працягвалася да 1937 года).

У 1916 годзе апублікаваў зборнік вершаў «Горная крыніца» (перавыдадзены ў 1922 годзе). Быў жанаты з Таццянай Барысаўнай Шапіравай (1885—1955), дачкой ваеннага ўрача і дзеяча Чырвонага крыжа Б. М. Шапірава. Іх дачка выйшла замуж за сына А. М. Талстога Мікіту.

Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі Максім Горкі прыцягнуў Лазінскага да працы ў выдавецтве «Сусветная літаратура», дзе той займаўся перакладам і рэдактурай.

У 1921 годзе затрымліваўся па справе М. С. Гумілёва, знаходзіўся два тыдні пад арыштам ў 1927 годзе са службоўцамі Публічнай бібліятэкі. 20 сакавіка 1932 года арыштаваны і Пастановай Калегіі АГПУ ад 17 чэрвеня 1932 года асуджаны па арт. 58-10 КК РСФСР (антысавецкая агітацыя і прапаганда) на 3 гады пазбаўлення волі ўмоўна. Рэабілітаваны ў 1989 годзе.

Лазінскі шмат працаваў над перакладамі заходняй класікі, асабліва захапляўся паэзіяй буйной формы, драматургіяй, перакладаў таксама і прозу. У яго перакладзе ў СССР выйшлі творы такіх класікаў, як Уільям Шэкспір, Рычард Шэрыдан, П’ер Карнель, Жан Батыст Мальер, Лопэ дэ Вега, Мігель Сервантэс, Карла Гоцы, Праспер Мерымэ, Рамен Ралан. Галоўнай яго працай стаў пераклад «Боскай камедыі» Дантэ Аліг’еры. Перакладаў Лазінскі і ўсходніх паэтаў, такіх як Фірдаўсі, Саят-Нова, грузінскага паэта-рамантыка Мікалая Бараташвілі.

Лазінскі памёр 31 студзеня 1955 года ў Ленінградзе. Пахаваны на Літаратарскіх мастках Волкаўскіх могілак. Надмагілле (архітэктар: В. С. Васількоўскі) створана ў 1981 годзе.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1
Алена Бікрэнева

**Алена Бікрэнева** — беларуская актрыса. Вядучая «Калыханкі» — «Фея сноў».

## Біяграфія 
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў. Віцэ-міс конкурсу прыгажосці «Журавінка-2001». Вучылася ў школе Аляксандра Варламава. Удзельніца праекта «Цудоўная 7».

Мае мужа Дзмітрыя і дачку Дыяну.

## Калыханка 
Напярэдадні вяселля Алене прапанавалі прайсці кастынг на вядучую «Калыханкі». Яна трапіла ў пяцёрку найлепшых, пасля чаго 70% дзяцей абралі яе феяй.

Катэгорыя:Акцёры Беларусі
Катэгорыя:Калыханка
Аляксандр Мікалаевіч Ладыгін

**Аляксандр Мікалаевіч Ладыгін** ( — ) — электратэхнік. Вынайшаў электрычную вугальную лямпу напальвання (1872). Электрычныя ліхтары з яго лямпамі былі першымі ў Пецярбургу і запаліліся 11 верасня 1873 года. Адзін з заснавальнікаў электратэрміі. Першым выкарыстаў для ніткі напальвання лямпы тугаплаўкія металы.

## Біяграфія 
Ганаровы інжынер-электрык (1899). Скончыў (1865) Варонежскі кадэцкі корпус і (1868) Маскоўскае юнкерскае вучылішча. У 1870 годзе пераехаў у СПб. Вольным слухачом наведваў у Тэхналагічным інстытуце заняткі па фізіцы, хіміі, механіцы. У 1871—1974 гг. праводзіў доследы і дэманстрацыі электрычнага асвятлення лямпамі напальвання ў Адміралітэце, Галернай гавані, на Адэскай вуліцы, у Тэхналагічным інстытуце. У 1872 годзе падаў заяўку і атрымаў патэнт. У 1884 г. арганізаваў у Парыжы вытворчасць лямпаў напальвання і даслаў у СПб. партыю лямпаў для 3-й электратэхнмчнай выставы. У 1893 годзе звярнуўся да ніткі напалу з тугаплаўкіх металаў, якая ўжывалася ім у Парыжы для магутных лямпаў 100 … 400 свечак. У 1894 г. у Парыжы арганізаваў лямпавую фірму «Ладыгін і дэ Ліль». У 1900 г. удзельнічаў у Сусветнай выставе ў Парыжы.

У 1906 г. у ЗША пабудаваў і пусціў у ход завод па электрахімічных атрымання вальфраму, хрому, тытана і інш. металаў. Важны напрамак вынаходніцкай дзейнасці — распрацоўка электрычных печаў супраціву і індукцыйных для плаўкі металаў, меленіта, шкла, загартоўкі і адпалу сталёвых вырабаў, атрымання фосфару, крэмнія. У верасні 1907 г. вярнуўся ў Расію. Пасля люты 1917 г. выехаў з Расіі ў ЗША.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Тамбоўскай вобласці
Мікалай Пятровіч Ліхачоў

**Мікалай Пятровіч Ліхачоў** (; 12 [24] красавіка 1862,  — , ) — рускі і савецкі гісторык, спецыяліст у галіне крыніцазнаўства, дыпламатыкі і сфрагістыкі, манархіст, член Імператарскай праваслаўнага палесцінскага таварыства і Рускага біялагічнага таварыства.

Акадэмік Акадэміі навук СССР (01.08.1925, член-карэспандэнт з 01.12.1901; выключаны 02.02.1931, адноўлены пасмяротна 05.04.1968).

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Гісторыкі СССР
Катэгорыя:Археографы Расійскай імперыі
Катэгорыя:Археографы СССР
Катэгорыя:Калекцыянеры Расійскай імперыі
Катэгорыя:Члены Імператарскага праваслаўнага палесцінскага таварыства
Катэгорыя:Члены-карэспандэнты Санкт-Пецярбургскай акадэміі навук
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя савецкай уладай
Катэгорыя:Пасмяротна рэабілітаваныя
Катэгорыя:Калекцыянеры манет
Вячаслаў Лявонцьевіч Вярэніч

**Вячасла́ў Ляво́нцьевіч Вярэ́ніч** (12 сакавіка 1924, Рухча, Столінскі раён, Брэсцкая вобласць, БССР, СССР — 27 жніўня 1999, Мінск, Беларусь) — беларускі мовазнаўца, паланіст, славіст. Кандыдат філалагічных навук.

Бацька — Лявонцій Якаўлевіч Вярэніч. Маці — Аляксандра Рыгораўна Шпакоўская. Вярэнічы і Шпакоўскія належалі да родаў праваслаўнай пінскай шляхты. Жонка — Галіна Іванаўна Вярэніч. Сыны Сяргей і Вадзім.

## Біяграфія 
### Адукацыя 
Скончыў рухчынскую пачатковую школу, плотніцкую сямігадовую школу і Пінскую гімназію (1939). Шасцімесячныя настаўніцкія курсы. Скончыў завочна Пінскае педвучылішча (1944—1946), Пінскі настаўніцкі інстытут (1948–1952) і Мінскі педагагічны інстытут імя А. М. Горкага (1953—1956). З 28 студзеня 1957 года ў аспірантуры Інстытута мовазнаўства АН БССР. Вучыўся ў аспірантуры Інстытута славяназнаўства АН СССР у 1958—1961 гадах.

### Праца 
З жніўня 1940 да ліпеня 1941 года працаваў загадчыкам і настаўнікам пачатковай школы на х. Магільна Столінскага раёна. З верасня па лістапад 1941 года — настаўнік пачатковай школы ў Ворсіне на Століншчыне. Дырэктар глінкаўскай сямігадовай школы (1949—1953). Інспектар столінскага аддзела народнай адукацыі ў 1953–1955 гадах. Загадчык столінскім аддзелам народнай адукацыі (1955—1957). З 28 снежня 1961 да 31 мая 1995 года працаваў на кафедры агульнага і славянскага мовазнаўства Інстытута мовазнаўства імя Якуба Коласа Акадэміі Навук БССР (пазней Нацыянальнай Акадэміі Навук Беларусі).

### Паланістыка 
У 1967 годзе стварыў даследчыцкую групу па вывучэнні польскіх гаворак на тэрыторыі СССР. Вынікам яе працы стаў зборнік «Польскія гаворкі ў СССР» (у 2-х частках). 27 чэрвеня 1975 года абараніў дысертацыю на тэму «Праблемы інтэрферэнцыі ў астраўных гаворках. На матэрыяле мазурскай гаворкі на Палессі і Ніжняй Сілезіі». Аўтар звыш 120 публікацій.

### Рэгіянальныя даследаванні 
У 1965 годзе пазнаёміўся з даследчыкам Заходняга Палесся дыялектолагам Фёдарам Клімчуком. З землякамі даследчык размаўляў выключна на роднай заходнепалескай гаворцы. У 1999 годзе стаў адным з ініцыятараў стварэння Заходнепалескага навукова-краязнаўчага таварыства «Загароддзе».

У 1960 годзе стварыў анамастычную праграму і пачаў даследаванні ў Столінскім і Пінскім раёнах. Збор матэрыялаў вёўся да 1985 года. Агулам было даследавана 140 населеных пунктаў. 19 верасня 1997 года на семінары, прысвечаным фотавыставе «Палессе, якога не ведаем», прачытаў даклад «Прозвішчы жыхароў Століншчыны». 6 студзеня 1997 года выступаў на пасяджэнні таварыства «Загароддзе» з дакладам «Этнаграфічнае даследаванне Палесся ў XIX—ХХ стст.». У 1999 годзе сабраныя матэрыялы разам з уводнымі артыкуламі памерам у 40 аўтарскіх аркушаў былі ўпарадкаваныя Фёдарам Клімчуком і надрукаваныя ў кнізе «Вярэніч В. Л., Палескі архіў».

## Літаратура 
* Памяць : Столінскі раён : гісторыка-дакументальная хроніка гарадоў і раёнаў Беларусі / укладальнік Ю. С. Юркевіч. — Мiнск, 2003. — С. 503.
* *В.&nbsp;Л.&nbsp;Вярэніч* Палескі архіў.&nbsp;— Мн., 2009.&nbsp;— 692 с.

Катэгорыя:Славісты Беларусі
Катэгорыя:Даследчыкі ўкраінскай мовы
Катэгорыя:Мовазнаўцы Беларусі
Катэгорыя:Выпускнікі БДПУ імя Максіма Танка
Луб’я (рака)

**Луб’я** (; у межах Санкт-Пецярбурга — Лупа) — левы прыток Охты, упадае ў яе за 8 км ад вусця. Даўжыня ракі — 26 км. Шырыня водаахоўнай зоны — 100 метраў. Выток каля возера Вялікае ва Усевалажскім раёне. Шырыня ў межань 5—18 м, глыбіня 0,4—1 м, у палаводдзі — да 3 м; плошча басейна 173 км². Сярэдні расход вады ля вусця 1,6 м³/с. Амаль па ўсім русле цячэ праз населеныя пункты: Мельнічныя Руч’і, Усевалажск, Кавалёва. На Луб’і 6 аўтадарожных і некалькі чыгуначных мастоў і плаціна былой ГЭС.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Рэкі Ленінградскай вобласці
Катэгорыя:Рэкі і каналы Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Басейн Нявы
Малахітавая зала

**Малахітавая зала** — парадная гасцёўня ў паўночна-заходняй частцы Зімняга палаца ў Санкт-Пецярбургу, якая ўваходзіла ў склад асабістых пакояў жонкі Мікалая I — Аляксандры Фёдараўны. Унікальны інтэр’ер быў створаны ў 1838—1839 гадах па праекце архітэктара А. П. Брулова пры аднаўленні Зімняга палаца пасля грандыёзнага пажару, які цалкам знішчыў унутранае аздабленне імператарскай рэзідэнцыі ў снежні 1837 года. Ад рэзідэнцыі Расійскай імперыі засталіся тады толькі абгарэлыя сцены.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Эрмітаж
Катэгорыя:Залы Зімняга палаца
ISO 216

thumb|250px|Серыя фарматаў паперы ISO A
**Міжнародны стандарт ISO 216** вызначае папяровыя фарматы.
Ён быў створаны ў 1975 годзе з нямецкага стандарту DIN 476 і адрозніваецца ад яго толькі большымі дапушчальнымі хібнасцямі.

Стандарт быў прыняты амаль усімі краінамі, за выключэннем ЗША і Канады.

## Серыя фарматаў A 
Стандарт засноўваецца на метрычнай сістэме мер. Базавы ліст паперы (А0) мае плошчу ў 1&nbsp;м² і суадносіны бакоў \sqrt{2}. Усе іншыя памеры атрымліваюцца разразаннем уздоўж кароткага боку на дзве роўныя часткі.
* ISO A0      841 x 1189 мм
* ISO A1      594 x 841 мм
* ISO A2      420 x 594 мм
* ISO A3      297 x 420 мм
* ISO A4      210 x 297 мм
* ISO A5      148 x 210 мм
* ISO A6      105 x 148 мм
* ISO A7       74 x 105 мм

## Серыя фарматаў B 
Лісты фармату B маюць такія жа суадносіны бакоў, як серыя A. ISO B0 мае шырыню ў 1 м
* ISO B0 1000 x 1414 мм
* ISO B1 707 x 1000 мм
* ISO B2 500 x 707 мм
* ISO B3 353 x 500 мм
* ISO B4 250 x 353 мм
* ISO B5 176 x 250 мм
* ISO B6 125 x 176 мм
* ISO B7 88 x 125 мм

## Серыя фарматаў C 
Серыя фарматаў C прызначана для канвертаў для лістоў серыі A.
* ISO C2 648 x 458 мм
* ISO C3 458 x 324 мм
* ISO C4 324 x 229 мм
* ISO C5 229 x 162 мм
* ISO C6 162 x 114 мм

## Дапушчальныя хібнасці 

Даўжыня            Хібнасць
* 600 мм        ±3 мм

## Спасылкі 
Катэгорыя:Стандарты ISO
Катэгорыя:Фарматы паперы
Мала-Пятроўскі мост

**Мала-Пятроўскі мост** — аўтадарожны бэлечны мост цераз Жданаўку ў Петраградскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Петраградскі і Пятроўскі востраў.

Размешчаны ў створы моста Бетанкура, звязваючы яго з Наваладажскай і Жданаўскай вуліцамі. На Пятроўскім востраве да моста падыходзяць Рамесная вуліца і Пятроўскі праспект. Вышэй па цячэнні знаходзіцца 4-ы Жданаўскі мост. Найбліжэйшыя станцыі метрапалітэна — «Чкалаўская», «Спартыўная».

З 1820-х гадоў мост называўся Пятроўскім або Новым Пятроўскім, а з 1876 года — Малым Пятроўскім (для адрознення ад Вялікага Пятроўскага маста цераз Малую Неўку). Сучасная назва вядома з 1930-х гадоў.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Стальныя масты
Катэгорыя:Масты Санкт-Пецярбурга
Антон Паўлавіч Ласенка

**Антон Паўлавіч Ласенка** (; 30 ліпеня [10 жніўня] 1737,  — 23 лістапада [4 снежня] 1773, ) — рускі жывапісец. Прадстаўнік класіцызму, заснавальнік рускага гістарычнага жывапісу.

Нарадзіўся ў 1737 годзе ў сям’і рускага купца Паўла Якаўлевіча Лосева, які па гандлёвых справах часта бываў у Маларосіі і Польшчы, пазней пасяліўся ў Глухаве. Калі дзіцяці было чатыры гады, памерла маці, потым бацька, сямігадовы хлопчык быў аддадзены ў Санкт-Пецярбург у прыдворны хор. Навучаўся ў Парыжы ў Ж. Рэту, а пазней у Ж. М. В’ена (дзе яму заступнічаў Д. М. Галіцын). Вучні: І. А. Акімаў, Г. І. Угрумаў і М. І. Казлоўскі.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты Расійскай імперыі
Катэгорыя:Мастакі XVIII стагоддзя
Кронверкскі праспект

**Кронверкскі праспект** — магістраль у Петраградскім раёне Санкт-Пецярбурга ад Троіцкай плошчы і вуліцы Куйбышава да Мытнінскай набярэжнай, паўколам агінае Кронверк Петрапаўлаўскай крэпасці і Аляксандраўскі парк.

Рух па праспекце аднабаковы, у напрамку ад вуліцы Куйбышава да Мытнінскай набярэжнай.

Паблізу пачатку праспекта, ля яго скрыжавання з Каменнаастроўскім праспектам, знаходзіцца станцыя метро «Горкаўская». У межах пешаходнай даступнасці ад канцавога ўчастка Кронверкскага праспекта знаходзіцца станцыя метро «Спартыўная».

У абодвух напрамках па праспекце ходзяць трамваі № 6, 40.

У 2011 годзе праведзены капітальны рамонт дарожнага пакрыцця з заменай трамвайных рэек і арганізацыяй пешаходных пераходаў.

Катэгорыя:Праспекты Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Петраградскі раён
Мала-Крастоўскі мост

**Мала-Крастоўскі мост** — аўтадарожны арачны мост цераз Крастоўку ў Петраградскім раёне Санкт-Пецярбурга. Злучае Каменны і Крастоўскі востраў. Адзін з найбольш яркіх прыкладаў архітэктуры мастоў 1960-х гадоў у Ленінградзе. Аб’ект культурнай спадчыны Расіі рэгіянальнага значэння.

Размешчаны па восі праспекта Дынама. Найбліжэйшыя станцыі метрапалітэна — «Крастоўскі востраў» (≈1500 м), «Чкалаўская» (≈1700 м).

З 1836 года мост называўся Крастоўскім або Каменна-Крастоўскім — ад астравоў, якія ён злучаў. З 1860 года мост пачаў называцца Малым Крастоўскім (Вялікім Крастоўскім стаў мост цераз Малую Неўку). З 1920-х гадоў за мостам замацавалася сучасная назва.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Аб’екты культурнай спадчыны Расіі
Катэгорыя:Жалезабетонныя масты
Катэгорыя:Масты Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Арачныя масты
Курцава

**Курцава** — тапонім.
* Курцава (Навадугінскі раён)
* Курцава (Шумяцкі раён)
* Курцава (Ярцаўскі раён)
Цішкоўка

**Цішкоўка** - тапонім.
* Цішкоўка (Манастыршчынскі раён)
* Цішкоўка (Шумяцкі раён)