open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Рэктар

м]]
**Рэктар** — галоўная пасадовая асоба вышэйшай навучальнай установы, галоўным чынам універсітэта, акадэміі або інстытута, якая адказвае за агульнае кіраванне ўстановай, яе адміністрацыйную, навуковую і фінансавую дзейнасць. 

## Гісторыя 
Тэрмін «рэктар» паходзіць з лацінскай мовы (), дзе азначае «кіраўнік». Пасада рэктара мае даўнюю гісторыю і ўзыходзіць да Сярэднявечча, калі першыя ўніверсітэты Еўропы (напрыклад, Балонскі і Парыжскі ўніверсітэты) засноўвалі гэтую пасаду для арганізацыі навучальнага працэсу і абароны інтарэсаў студэнтаў і выкладчыкаў.

## Паўнамоцтвы і абавязкі 
Паўнамоцтвы рэктара залежаць ад заканадаўства краіны і статута канкрэтнай навучальнай установы. Аднак у большасці выпадкаў рэктар:
* вызначае стратэгію развіцця адукацыйнай установы;
* кіруе навуковай і адукацыйнай дзейнасцю;
* прадстаўляе ўніверсітэт у дзяржаўных і міжнародных арганізацыях;
* кіруе фінансавымі і кадравымі пытаннямі;
* падпісвае дакументы, звязаныя з адукацыйным працэсам і адміністрацыйнай дзейнасцю;
* нясе адказнасць за выкананне акадэмічных стандартаў і законаў.

## Абранне і прызначэнне 
У розных краінах і ВНУ рэктар можа прызначацца дзяржаўнымі органамі, абірацца прафесарска-выкладчыцкім складам або зацвярджацца апякунскай радай. 

Тэрмін паўнамоцтваў адрозніваецца, звычайна складае ад 3 да 5 гадоў. 

Умовай прызначэння на пасаду рэктара з'яўляецца наяўнасць у прэтэндэнта навуковай ступені як мінімум кандыдата навук або эквівалентнай.

Рэктар у розных краінах:
* Беларусь — рэктары дзяржаўных ВНУ прызначаюцца Прэзідэнтам, а прыватных — уласнікамі па ўзгадненні з міністэрствам адукацыі.
* Германія — рэктар абіраецца ўніверсітэцкім сенатам і зацвярджаецца ўладамі адпаведнай федэральнай зямлі.
* ЗША — ва ўніверсітэтах функцыі рэктара часта выконвае прэзідэнт (), а ў некаторых навучальных установах — канцлер (), якіх прызначае апякунская рада () у прыватных ВНУ ці рада кіруючых () у дзяржаўных ВНУ.
* Польшча — рэктар дзяржаўнага ўніверсітэта абіраецца калегіяй выбаршчыкаў, якая складаецца з выкладчыкаў і працаўнікоў, дэлегатаў ад студэнтаў і аспірантаў, а рэктары прыватных ВНУ прызначаюцца ўласнікамі.
* Расія — рэктар абіраецца вучонай радай універсітэта, затым зацвярджаецца Міністэрствам навукі і вышэйшай адукацыі Расійскай Федэрацыі.

## Сімволіка і атрыбуты 
У некаторых краінах і ўніверсітэтах рэктар мае адпаведны цырыманіяльны строй і традыцыйныя рэгаліі: мантыю, ланцуг і жазло. Гэтыя рэгаліі выкарыстоўваюцца ва ўрачыстых выпадках, напрыклад на цырымоніях уручэння дыпломаў і афіцыйных пасяджэннях.

## Гл. таксама 
* Дэкан
* Прарэктар
* Універсітэт

## Літаратура 
* Кваліфікацыйны даведнік «Пасады служачых устаноў адукацыі ўсіх тыпаў» // Дадатак да Пастановы Міністэрства працы Рэспублікі Беларусь  № 53 ад 28.04.2001 г.

Катэгорыя:Адукацыя
Катэгорыя:Пасады
Аляксандр Дармідонтавіч Ганевіч

**Аляксандр Дормідонтавіч Ганевіч** () — беларускі дыпламат. Надзвычайны і Паўнамоцны Пасланнік 1 класа.

## Біяграфія 
Нарадзіліся 26 мая 1963 года ў Лідзе. Скончыў Усурыйскае вышэйшае ваеннае аўтамабільнае каманднае вучылішча, дыпламатычную акадэмію МЗС Расіі і дыпламатычную школу Міністэрства замежных спраў Германіі.

Сваю працоўную дзейнасць пачаў у 1993 годзе. Тады ён працаваў трэцім сакратаром у Міністэрстве замежных спраў Беларусі. Працаваў там да 1996 года ў якасці другога сакратара і начальніка аддзела службы дзяржаўнага пратакола. У 1996 годзе быў прызначаны першым сакратаром-консулам Пасольства Беларусі ў Германіі, Берлін. У нямецкім пасольстве працаваў да 2003 года, пасля чаго вярнуўся ў МЗС Беларусі і працягнуў працу ў якасці загадчыка сектара пратакольных мерапрыемстваў, намеснікам начальніка службы — начальнікам аддзела візітаў службы дзяржаўнага пратакола. У 2003 годзе стаў саветнікам па палітычных пытаннях пасольства Беларусі ў Швейцарыі, Берн. З 2008 па 2011 гады — саветнік, кансультант аддзела візітаў службы дзяржаўнага пратакола Міністэрства замежных спраў Беларусі. У 2011 годзе быў прызначаны генеральным консулам Беларусі ў Мюнхене. Там у консульстве працаваў да 2016 года, пасля чаго быў прызначаны намеснікам начальніка галоўнага ўпраўлення — начальнікам упраўлення аналізу, планавання, візавай і тарыфнай палітыкі галоўнага консульскага ўпраўлення МЗС Беларусі.

25 чэрвеня 2020 года быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Беларусі ў Швейцарыі. 1 верасня ўручыў даверчыя граматы Федэральнаму прэзідэнту Швейцарыі Сіманеце Самарузе.

Жанаты, двое дзяцей.

Валодае беларускай, рускай і нямецкай мовамі.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Консулы Беларусі
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Швейцарыі
Катэгорыя:Дыпламаты Беларусі
Вэй Шо

**Вэй Шо** (, 272—349) — кітайскі каліграф эпохі Цзінь.

## Біяграфія 
Вэй нарадзілася ў сучасным Ся правінцыі Шаньсі і была дачкой Вэй Чжаня (衛展). Яна паходзіла з сям’і, вядомай сваімі навыкамі ў літаратуры і каліграфіі, а яе дзядзька і стрыечны брат таксама былі таленавітымі каліграфамі.

Вэй была замужам за Лі Цзюем ((李矩), не блытаць з аднайменным цзіньскім генералам Лі Цзюем), губернатарам прэфектуры Дзін.

Пасля вывучэння вядомых твораў класічных каліграфаў яна пачала развіваць свой уласны стыль, які быў засяроджаны на імітацыі формаў і рухаў, што сустракаюцца ў прыродзе, ствараючы вытанчаныя і энергічныя творы, якія з тых часоў сталі эталонам каліграфіі.

Стала адным са стваральнікаў устаўнага стылю кітайскага пісьма *кайшу*. У яе вучыўся Ван Січжы. Сярод яе прац:

* 名姬帖 (*Ming Ji Tie*)
* 衛氏和南帖 (*Weishi He’nan Tie*).

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Wang, Yuchi, «Wei Shuo». *Encyclopedia of China* (Arts Edition), 1st ed.

Катэгорыя:Жанчыны-мастакі
Катэгорыя:Каліграфы Кітая
Олустверэ

**Олустверэ** () — пасёлак у воласці Пых’я-Сакала павета Вільяндзімаа, Эстонія. Да адміністрацыйнай рэформы мясцовых самакіраванняў Эстоніі 2017 года ўваходзіў у склад воласці Суўрэ-Яані. Размешчаны за 5 км на паўночны ўсход ад валаснога цэнтра — горада Суурэ-Яані — і за 19 км на поўнач ад павятовага цэнтра — горада Вільяндзі. Вышыня над узроўнем мора — 83 метры.

Праз заходнюю частку пасёлка праходзіць чыгунка Талін-Вільяндзі; на ёй размешчаны прыпыначны пункт Олустверэ.
## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Смажанка

**Сма́жанка** — адкрыты пірог невялікага памеру, страва беларускага фаст-фуду. Пляцак з дражджавога цеста з начынкай, звычайна, мясной, але могуць быць іншыя варыянты.

## Гісторыя 
Назва **смажань** (ад «смажыць» — пячы, запякаць) да пірагоў ужывалася прынамсі з XVIII стагоддзя. Сучасная смажанка з’явілася ў 1970-я гады і неўзабаве стала неад’емнай стравай сталовых, буфетаў і іншых устаноў грамадскага харчавання ў СССР.

Станам на 2020-я гады, на постсавецкай прасторы назва «смажанка» ўжываецца толькі ў Беларусі, у астатніх краінах заменена на «міні-піца» і іншыя, хаця параўноўваць смажанку з піцай катэгарычна няслушна.

## Выгляд 
Смажанка — пляцак круглай формы 12—16 см дыяметрам. Зверху, па цэнтры ўсярэдзіне пляцака размешчана начынка з заліўкай.

## Гатаванне 
Тэхналагічна працэс гатавання мае чатыры этапы: замешванне цеста для асновы-плацака, падрыхтоўка начынкі, наданне формы пляцакам з іх намазкай і начыненнем, непасрэдна запяканне.

Класічны склад цеста: мука пшанічная, дрожджы, вада (часам малако або сыроватка) і курынае яйка.

Для начынкі няма цвёрдых правіл, яе гатуюць з таго, што пад рукой. Гэта можа быць мясны фарш, вяндліна, каўбаса, вэнджаніна і падобнае. Звычайна, мясная база змешваецца са здробненай гароднінай, грыбамі або яйкам. Абавязковы элемент класічнай смажанкі — заліўка, якую гатуюць са смятаны або маянэзу, змешаных з курыным яйкам.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Пірагі
Катэгорыя:Беларуская кухня
Сяргей Леанідавіч Цярэнцьеў

**Сяргей Леанідавіч Цярэнцьеў** — беларускі дыпламат.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі дзяржаўны эканамічны універсітэт, факультэт міжнародных эканамічных адносін і Інстытут японскай мовы (Японія).

З 1994 па 1995 гады працаваў у банкаўскім сектары.

З 1995 года пачаў службу ў МЗС Беларусі. З 1997 па 2000 гады — трэці сакратар Пасольства Беларусі ў Японіі.

З 2000 па 2003 гады — другі сакратар Дэпартамента Азіі і Афрыкі МЗС Беларусі.

З 2003 па 2007 гады — першы сакратар Пасольства Беларусі ў Японіі.

З 2008 па 2010 гады — саветнік Дэпартамента Азіі і Афрыкі МЗС Беларусі.

З 2010 па 2011 гады — саветнік Пасольства Беларусі ў Ізраілі.

З 2011 па 2015 гады — саветнік Пасольства Беларусі ў Японіі.

З 2015 па 2016 гады — дырэктар адзела Афрыкі МЗС Беларусі.

З 2016 па 2017 гады — дырэктар Упраўлення Блізкага Ўсходу і Паўночнай Афрыкі МЗС Беларусі.

З 2018 па 2019 гады — начальнік Упраўлення Азіі, Аўстраліі і Акіяніі МЗС Беларусі.

12 верасня 2019 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Арабскай Рэспубліцы Егіпет і па сумяшчальніцтве ў Рэспубліцы Судан, Султанаце Аман, Пастаянным прадстаўніком Рэспублікі Беларусь пры Лізе арабскіх дзяржаў. 26 снежня 2019 года прызначаны Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Алжырскай Народнай Дэмакратычнай Рэспубліцы па сумяшчальніцтве.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Біяграфія на сайце Савета Рэспублікі Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Арабскай Рэспубліцы Егіпет, Постаянны прадстаўнік Рэспублікі Беларусь пры Лізе арабскіх дзяржаў, Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Алжырскай Народнай Дэмакратычнай Рэспубліцы, у Султанаце Аман, у Рэспубліцы Судан (па сумяшчальніцтву) 

Катэгорыя:Дыпламаты Беларусі
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Егіпце
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Амане
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Алжыры
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Судане
Гета ў Чарнаўчыцах

**Гета ў Чарнаўчыцах** (лета 1941 — кастрычнік 1943) — яўрэйскае гета, месца прымусовага перасялення яўрэяў вёскі Чарнаўчыцы Брэсцкага раёна і бліжэйшых населеных пунктаў падчас Халакосту.

## Гісторыя 
Перад вайной у вёсцы пражывалі каля 100 яўрэяў — прыкладна 30 сем’яў.

Вёска знаходзілася пад нямецкай акупацыяй з 22 чэрвеня 1941 года да 24 ліпеня 1944 года.

Неўзабаве тут было ўтворана гета.

Масавыя забойствы пачаліся ў 1942 годзе. Частка яўрэяў былі вывезены ў гета ў вёсцы Воўчын, дзе 22 верасня (у канцы кастрычніка) 1942 года ўсіх яўрэяў расстралялі. У тым жа 1942 годзе ў вёсцы Малая Турна былі забітыя каля 200 яўрэяў з блізкіх вёсак, у тым ліку 60 мужчын з Чарнаўчыц.

Асуджаным людзям загадвалі цалкам распрануцца, спусціцца ў яму і класціся роўнымі шчыльнымі радамі. Пасля гэтага два гестапаўцы расстрэльвалі іх зверху ямы.

## Памяць 
У 1965 (1950) годзе на брацкай магіле пад Воўчынам быў усталяваны абеліск.

Паміж вёскамі Чарнаўчыцы і Малая Турна на месцы масавых шматлікіх расстрэлаў яўрэяў бліжэйшых населеных пунктаў, па ініцыятыве Брэсцкай гарадской яўрэйскай грамадскай арганізацыі «Брыск», усталяваны помнік забітым.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Чарнаўчыцы
Катэгорыя:Гісторыя Брэсцкага раёна
Чарнаўчыцы
Вольга Усеваладаўна Ігнатовіч

**Вольга Усеваладаўна Ігнатовіч** () — савецкая фатографка.

## Біяграфія 
Малодшая сястра майстра савецкай фатаграфіі Барыса Ігнатовіча.

Займалася фатаграфіяй з пачатку 1930-х гадоў, працавала разам з братам у газеце «Беднота» і часопісе «Нарпит», з сярэдзіны 1930-х гадоў — у газеце «Вечерняя Москва»; удзельніца . Пазней была ўдзельніцай «брыгады Ігнатовіча» ў Саюзфота.

Падчас Вялікай Айчыннай вайны працавала фотакарэспандэнтам у газеце 10-й арміі «Боевое знамя» і франтавой газеце «За честь Родины».

Па вайне працавала ў агенцтве АДН і выдавецтве «савецкі мастак».

## Выставы 
* «Пропаганда и мечты. Фотография 1930-х годов в СССР и США», выставка была показана в The Corcoran Gallery of Art (Вашингтон), International Center of Photography (Нью-Йорк), Государственном музее изобразительных искусств им. А. С. Пушкина и в Государственном Русском музее.

## Кнігі 
* Антология Советской фотографии, 1917—1940. — М.: Планета, 1986.
* PROPAGANDA & DREAMS, Edition Stemmle 1999 ISBN 3-908161-80-0

## Крыніцы 
## Літаратура 
* *Вартанов А.* Взгляд свой, неповторимый [Игнатович Ольга] // Советское фото (журнал). — 1979. — № 8.

Катэгорыя:Жанчыны ў Вялікай Айчыннай вайне
Катэгорыя:Журналісты паводле алфавіта
Катэгорыя:Фатографы XX стагоддзя
Катэгорыя:Фатографы СССР
Катэгорыя:Фатографы паводле алфавіта
9×17 мм

**9×17 мм** ( **.380 ACP**) — пісталетны ўнітарны патрон цэнтральнага ўзгарання з бесфланцавай гільзай цыліндрычнай формы, распрацаваны Джонам Браўнінгам у 1908 годзе для фірмы Colt на аснове патрона 9×20 мм SR Browning Long. У гэтай распрацоўцы Дж. Браўнінг адмовіўся ад паўфланцавай гільзы, а выкарыстоўваў цыліндрычную гільзу.

Патрон быў прадстаўлены ў 1908 годзе для выкарыстання ў новым кішэнным самазарадным пісталеце Colt Model 1903, і з тых часоў з’яўляецца папулярным патронам для самаабароны, і шырока выкарыстоўваемым у невялікіх па памеры пісталетах.

## Апісанне 
Гільза патрона цыліндрычнай формы з невыступаючай закраінай, утворанай кальцавой праточкай. Матэрыял гільзы можа быць як латунь, так і сталь плакіраваная меддзю або латунню.
]]
Патрон 9×17 мм валодае невысокай магутнасцю, дастатковай для паражэння чалавека толькі пры дакладнай стральбе па неабароненым участках цела. Да станоўчых якасцяў гэтага патрону адносяць невысокую аддачу зброі, якая станоўча адбіваецца на дакладнасці стральбы. Малыя габарыты патрону даюць магчымасць яго выкарыстання ў лёгкіх і кампактных пісталетах. Таксама ў гэтага патрона досыць нізкая верагоднасць рыкашэту.

## Прымяненне 
Патрон набыў папулярнасць у Еўропе і Амерыцы ў якасці боепрыпасу для паліцэйскага і грамадзянскай зброі. Кампактныя палімерныя пісталеты калібра .380 АСР, такія як Glock 42, Ruger LCP, Kahr CW380, у падрыхтаваным выглядзе важаць каля 450 грамаў, за што атрымалі вялікае распаўсюджванне як грамадзянская зброя для схаванага нашэння.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Патроны
Pit Pawlaw

**Pit Pawlaw** — рок-гурт створаны вядомым беларускім музыкам Пітам Паўлавым.

Пад такой назвай выдадзены альбом «Zbroja. Zołata. Kabiety.» Гурт сыграў серыю канцэртаў у Беларусі. Аснову рэпертуару складаюць песні з альбому «Zbroja. Zołata. Kabiety.» і гурта GARADzKIJA, а таксама аўтарскія пераклады песень, якія ўваходзяць у дадатковую частку цыклу «Zbroja. Zołata. Kabiety.» пад назвай Kantrabanda.

Пасля рэлакацыі Піта Паўлава ў Польшчу гурт Pit Pawlaw даў некалькі канцэртаў у Варшаве. Тэлекампаніяй TVP Polska была створана тэлевізійная версія альбому Zbroja. Zołata. Kabiety. Трансляцыя адбылася 1 студзеня 2023 года.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Рок-гурты Беларусі
Бутрым Няміра

«**Бутрым Няміра**» — двухактавая п’еса беларускага драматурга Францішка Аляхновіча, напісаная ў 1906 годзе паводле легенды Вацлава Ластоўскага «Каменная труна».

## Сюжэт 
Ф. Аляхновіч даволі свабодна выкарыстаў сюжэт легенды. У варыянце Ластоўскага асноўны ўпор рабіўся на традыцыйны любоўны трохвугольнік, куды ўваходзілі Бутрым Няміра, яго жонка Мара і баярыч Стаўра Рамашковіч. У Аляхновіча забойства Рамашковіча і смерці Мары зведзена да невялічкага эпізоду: аб расправе з падданым і смерці жонкі апавядаў сам Няміра. Значна больш увагі драматург удзяліў уласна створаным персанажам, якія ў сюжэце легенды не фігуравалі. 

## Ацэнкі 
Максім Гарэцкі ў сваёй «Гісторыі беларускай літаратуры» адзначыў наступныя якасці п’есы:

Яна мае высокія літаратурныя і сцэнічныя вартасці. Як твор літаратурны, п’еса выдаецца сваёй стылізаванасцю, прыгажством мовы (хоць і не старыннай), пэўнасцю псіхалагічных абрысовак, стульнасцю і адзінствам у развіцці падзей. Як твор сцэнічны, яна азначаецца дасканаласцю тэхнікі і колькімі харошымі з мастацкага боку эфектамі. Апрача таго, п’еса «Бутрым Няміра», быць можа, паміма свядомага жадання яе аўтара, — дужа ясная і сакавітая ілюстрацыя сацыяльных злыдняў. Яна сведчыць што коранем усялякіх ліхадзействаў у адносінах людзей ёсць благі сацыяльны парадак, які стварае Бутрыма Няміру (прататып Івана Грознага).

## Бібліяграфія 
*  
* 
* 
### Крытыка, рэцэнзіі 
* 
* 
* 
* 
*  

## Крыніцы 
Катэгорыя:П’есы Францішка Аляхновіча
Катэгорыя:Творы 1916 года
Сезон 2021/2022 «МАПІДа» (валейбол)

У сезоне 2021—2022 валейбольны клуб «МАПІДа» з Мінска прымаў удзел у наступных турнірах:
* Чэмпіянат Беларусі 2021/2022 (**8-е месца**),
* Кубак Беларусі 2021 (**чвэрцьфінал**).

## Склад каманды 
2. Ягор Амельяновіч (1998)
9. Максім Ярмаловіч (2002)
10. Аляксей Саковец (2004)
14. Глеб Баран (2002)
16. Ягор Марозаў (2002)
17. Мікіта Шаўчэнка (2001)
18. Сямён Хатулёў (2000)
23. Глеб Азаранка (2003)
25. Аляксандр Рэдзькоў (1999)
27. Уладзіслаў Чарныш (1999)
99. Аляксей Папека (1998)
99. Аляксей Ількевіч (2003) 
99. Георгій Багаеў (1999)
99. Віктар Абухоўскі (1999)
99. Піліп Гудаў (1998)

## Трэнеры каманды 
*  Аляксандр Сінгаеўскі (галоўны трэнер)	
*  Віктар Фандо (трэнер)

## Гл. таксама 
* Сезон 2020/2021 «МАПІДа» (валейбол)
* Сезон 2022/2023 «МАПІДа» (валейбол)

## Спасылкі 
* players 
* [Состав команды «МАПИД» Галерея. Сезон 2021/2022]
2021/2022
МАПІД
Катэгорыя:2021 год у Мінску
Катэгорыя:2022 год у Мінску
Вацлаў Емелка

**Ва́цлаў Е́мелка** (; нар. ) — чэшскі футбаліст, абаронца клуба «Вікторыя» і зборнай Чэхіі.

## Кар’ера 
### Клубная 
Емелка быў адным з пяці ігракоў, якія перад сезонам 2016—2017 гадоў былі пераведзены з дублю «Сігмы» у асноўную каманду. У тым сезоне клуб гуляў у другім дывізіёне, бо летась вылецеў з элітнага дывізіёна. Дэбютаваў у Першай лізе 30 ліпеня 2017 года ў матчы супраць «Млада Болеслаў». Першым голам адзначыўся спрэчным чынам у матчы «Сігмы» супраць пражскай «Славіі» 10 верасня 2017 года, аформіўшы гол рукой. Лік той сустрэчы быў 1:1. Сезон 2020—2021 гадоў пачаў на радзіме, але ў кастрычніку 2020 года на правах арэнды далучыўся да бельгійскага «Аўд-Хеверле» да канца сезону. У жніўні 2022 года Емелка далучыўся да пльзенскай «Вікторыі», склаўшы трохгадовы кантракт. Свой першы гол за каманду забіў у матчы зноў супраць «Млады Болеслаў», аформіўшы другі гол у пераможным матчы з лікам 2:0 у кастрычніку 2022 года.

### Міжнародная 
11 лістапада 2020 года Емелка дэбютаваў у складзе зборнай Чэхіі ў таварыскім матчы супраць зборнай Германіі. Ігрок мусіў быў згуляць на чэмпіянаце Еўропы 2020 года, але прапусціў яго з прычыны траўмы.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Чэхіі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Чэхіі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Сігма Оламаўц
Катэгорыя:Ігракі ФК Аўд-Хеверле Лёвен
Катэгорыя:Ігракі ФК Вікторыя Пльзень
Фінская канцэпцыя паходжання беларусаў

ва Усходняй Прыбалтыцы.]]
**Фінская канцэпцыя паходжання беларусаў** — гіпотэза, вылучаная пісьменнікам Іванам Ласковым, згодна з якой продкамі беларусаў з'яўляюцца старажытныя фіна-угры. 

Прыхільнікі гэтай канцэпцыі сцвярджаюць, што на тэрыторыі Беларусі захавалася значная колькасць старажытных фіна-ўгорскіх гідронімаў, такіх як Дзвіна і Свір. 

Сур’ёзныя змены ў этнічным і генагеаграфічным ландшафце рэгіёну адбыліся з прыходам у IV–III тысячагоддзях да н.э. плямён мангалоіднай расы, якія размаўлялі на фіна-ўгорскіх мовах. Разам з імі маглі мігрыраваць і качэўнікі-індаеўрапейцы. Аселыя прышэльцы змяшаліся з мясцовым палеаеўрапейскім насельніцтвам.

Іван Ласкаў таксама вылучыў арыгінальную ідэю пра фіна-ўгорскае паходжанне Старажытнай Літвы. На аснове этымалагічнага аналізу слоў, імёнаў, назваў рэк і населеных пунктаў, ён прыйшоў да высновы, што многія з іх маюць фіна-ўгорскія карані. Ён інтэрпрэтуе назву «Літва» як абазначэнне «*племя пяці родаў»*.

У эпоху неаліту палеанасельніцтва Беларусі апынулася на стыку інтарэсаў індаеўрапейцаў і фіна-ўграў. Фіна-ўгорскія гідронімы шырока распаўсюджаны на поўначы, паўночным усходзе і ўсходзе краіны, асабліва ў Гарадоцкім, Аршанскім, Мёрскім, Пастаўскім і Браслаўскім раёнах. Прыклады такіх гідронімаў, часта трансфармаваных славянамі, уключаюць Ардзяжанка, Ардышоўка, Ажаніца, Арыжня, Балныра, Вінгра, Водзьга, Волка, Вольма, Валожынка, Волчэс, Вольта, Вымна, Выня, Вята, Ганьча, Еленка, Жужма, Жыжма, Іода, Коша, Можа, Маруга, Мар’янка, Мядзёзол, Мяжужал, Мёрыца, Мерэя, Меря, Можа, Мядзел, Мястра, Нішча, Оршыца, Ашмянка, Палуж, Праня, Рыча, Саро, Сар’янка, Сасва, Свір, Сушча, Суя, Удага, Чака, Чачэра, Шэвінка, Шоша, Янка. У Магілёўскай вобласці доля фіна-ўгорскіх гідронімаў складае 15,7%. Такім чынам, фіна-ўгры сталі першымі, хто даў назвы водным аб’ектам у арэале іх рассялення.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Канцэпцыі паходжання беларускага народа
Катэгорыя:Гісторыя Беларусі
Катэгорыя:Беларусы
Сезон 2021/2022 «Заходняга Буга» Брэст

У сезоне 2021—2022 валейбольны клуб «Заходні Буг» з горада Брэст прымаў удзел у наступных турнірах:
* Чэмпіянат Беларусі 2021/2022 (**5-е месца**)
* Кубак Беларусі 2021 (**кваліфікацыйны раўнд**).

## Склад каманды 
* Павел Дзеравянка (1998)
* Кірыл Юніцкі (2000)
* Ягор Барысёнак (2001)
* Аляксандр Шклянка (1995)
* Антон Сінгаеўскі (1994)
* Уладзіслаў Рак (1997)
* Дзяніс Іваніцкі (1997)
* Аляксей Блізняцоў (1996)

## Трэнеры каманды 
*  Аляксандр Віркоўскі (галоўны трэнер)

## Гл. таксама 
* Сезон 2020/2021 «Заходняга Буга» Брэст
* Сезон 2022/2023 «Заходняга Буга» Брэст

## Спасылкі 
* Zapadny Bug Brest
2021/2022
Заходні Буг Брэст
Катэгорыя:2021 год у Брэсце
Катэгорыя:2022 год у Брэсце
Якуб Блашчыкоўскі

**Якуб Блашчыкоўскі** (; нар. , Трускалясы, Польшча) — колішні польскі футбаліст. Абараняў колеры нацыянальнай зборнай Польшчы, гуляючы на пазіцыі паўабаронцы. Акрамя таго, Блашчыкоўскі часткова валодае «Віслай», якую сваімі намаганнямі здолеў выцягнуць з банкруцтва.

## Біяграфія 
Якуб нарадзіўся 14 снежня 1985 года ў вёскі Трускалясы паблізу горада Чэнстахова. Калі Якубу было 8 гадоў, ён і яго старэйшы брат Давыд пачалі займацца футболам у мясцовай камандзе горада Чэнстахова, у клубе «Ракаў». Братам штодня даводзілася пераадольваць на цягніку 35 кіламетраў у адзін бок, каб дабрацца да горада Чэнстахова, але і ў роднай вёсцы братам атрымлівалася пагуляць у футбол на газоне каля дома, але нават на пярэдадні Калядаў юныя футбалісты «ганялі мяч» у бабулінай цяпліцы. Калі Якубу было 11 гадоў, у яго трагічна памерла маці, для Якуба гэта стала такім шокам, што ён перастаў наведваць футбольныя трэніроўкі і нават школу. Пасля смерці маці, выхаваннем Якуба занялася яго бабуля, Феліцыя Бжэнчкова, якая стала для яго другой маці.

## Нацыянальная зборная 
Блашчыкоўскі дэбютаваў за зборную Польшчы 28 сакавіка 2006 года ў таварыскім матчы супраць Саудаўскай Аравіі.

## Дасягненні 
**«Вісла»**:
* Чэмпіён Польшчы: 2005

**«Барусія»**:
* Чэмпіён Германіі: 2011, 2012
* Уладальнік Кубка Германіі: 2012
* Уладальнік Суперкубка Германіі: 2011

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Старонка на сайце нацыянальнай каманды Польшчы
* Якуб Блашчыкоўскі на transfermarkt.de

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:футбалісты Польшчы
Катэгорыя:Ігракі зборнай Польшчы па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Страдам Чэнстахова
Катэгорыя:Ігракі ФК Вісла Кракаў
Катэгорыя:Ігракі ФК Барусія Дортмунд
Катэгорыя:Ігракі ФК Фіярэнціна
Катэгорыя:Ігракі ФК Вольфсбург
Уэстан Мак-Кені

**Уэ́стан Мак-Кені** (; нар. ) — амерыканскі футбаліст, паўабаронца італьянскага клуба «Ювентус» і нацыянальнай зборнай ЗША. Мак-Кені з'яўляецца сапраўдным універсальным іграком, бо здольны згуляць у некалькіх пазіцыях у паўабароне, а таксама можна выкарыстоўвацца ў якасці абарончага паўабаронцы. Футбаліст, прайшоўшы моладзевую акадэмію нямецкага «Шальке-04», далучыўся да асноўнай каманды клуба ў маі 2017 года. Ужо ў сезоне 2017—2018 гадоў паўабаронца сапраўды зарэкамендаваў сябе. Пасля трох сезонаў Мак-Кені перабраўся да складу чэмпіёна Італіі «Ювентуса» спачатку на правах арэнды. У сакавіку 2021 года турынскі клуб склаў з футбалістам ужо сталую дагавор на працу. Трансфер каштаваў італьянцам каля 18,5 млн еўра.

Мак-Кені абараняў колеры ЗША на міжнародным узроўні як на моладзевым, гэтак і на старэйшым узроўнях. Дэбют у нацыянальнай зборнай ЗША адбыўся ў 2017 годзе. Разам з нацыяналкай паўабаронца здабыў Залаты кубак КАНКАКАФ 2019 года.

## Дасягненні 
**«Ювентус»**:
* Уладальнік Кубка Італіі: 2021, 2024
* Уладальнік Суперкубка Італіі: 2020

**ЗША**:
* Уладальнік Залатога кубка КАНКАКАФ: 2019

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты ЗША
Катэгорыя:Ігракі зборнай ЗША па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Шальке 04
Катэгорыя:Ігракі ФК Ювентус
Катэгорыя:Ігракі ФК Лідс Юнайтэд
Аркадыюш Мілік

**Арка́дыюш Мі́лік** (; нар. ) — польскі футбаліст, нападнік італьянскага клуба «Ювентус» (у арэндзе з марсельскага «Алімпіка») і нацыянальнай зборнай Італіі. Ігрок здольны згуляць як чыстага форварда, гэтак і вінгера. Вылучаецца хуткасцю і добрай гульнёй з мячом.

## Кар’ера 
Мілік пачаў сваю кар’еру ў моладзевай дружыне катавіцкага «Розвую». У 2011 годзе ігрок склаў гадавы кантракт з забжаўскім «Гурнікам», а ўжо ў 2012 годзе перайшоў у нямецкі «Баер», за час выступаў у якім гуляў у арэндзе ў «Аўгсбургу» і «Аяксе». У 2015—2016 гадах «Аякс» падпісаў чатырохгадовы кантракт, стаўшы паўнацэнным іграком амстэрдамцаў. Нідэрландцы выдаткавалі на набыццё нападніка 2,8 мільёна еўра. Гуляючы за «Аякс», Мілік стаў адным з галоўных бамбардзірам Эрэдывізіі. 1 жніўня 2016 года паляк далучыўся да італьянскага клуба «Напалі» за 35 мільёнаў еўра, удала замяніўшы Гансала Ігуаіна. 21 студзеня 2021 года далучыўся да французскага клуба «Алімпік» у арэнду, які пазней выкупіў іграка. У сезоне 2022—2023 гадоў Мілік на правах арэнды перайшоў да складу італьянскага «Ювентуса».

## Дасягненні 
**«Напалі»**:
* Уладальнік Кубка Італіі: 2020

**«Ювентус»**:
* Уладальнік Кубка Італіі: 2024

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:футбалісты Польшчы
Катэгорыя:Ігракі зборнай Польшчы па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Гурнік Забжэ
Катэгорыя:Ігракі ФК Баер 04
Катэгорыя:Ігракі ФК Аўгсбург
Катэгорыя:Ігракі ФК Аякс Амстэрдам
Катэгорыя:Ігракі ФК Напалі
Катэгорыя:Ігракі ФК Алімпік Марсель
Катэгорыя:Ігракі ФК Ювентус
Барташ Капустка

**Ба́рташ Ка́пустка** (; нар. ) — польскі футбаліст, паўабаронца клуба «Легія».

## Кар’ера 
### Клубная 
паклаў пачатак сваю кар’еру ў кастрычніку 2012 года, калі быў пераведзены ў асноўную каманду «Краковіі».

Пасля чэмпіянату Еўропы 2016 года, дзе няблага згуляў за зборную сваёй краіны, быў заўважаны замежнымі клубамі. У жніўні 2016 года Капустка склаў працоўны дагавор з англійскім клубам «Лестэр Сіці» за 7,5 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў. Кантракт іграка быў разлічаны на пяць гадоў. У якасці матывацыі да пераходу Капустка адзначыў, што жадаў бы працаваць з Клаўдзіа Раньеры. Сам жа Раньеры прызнаваўся, што быў няпэўны, калі паляк будзе гатовы згуляць у Прэм’ер-лізе. 7 студзеня 2017 года ігрок дэбютаваў у складзе каманды ў матчы трэцяга раўнду Кубка Англіі супраць «Эвертана», выйшаўшы на замену на 84-й хвіліне замест Марка Олбрайтана. 8 лютага 2017 года ігрок згулаў у паўторным матчы чацвертага раўнду кубка краіны супраць «Дэрбі Каўнці», гуляючы ў цэнтры нападу пад нападнікам Ахмедам Муса. Капустка зрабіў 47 дакрананняў і два перахопы, перш чым быў заменены Рыядам Марэзам на 81-й хвіліне.

Не маючы гульнявой практыкі, ігрок быў накіраваны ў арэнды спачатку ў нямецкім «Фрайбургу», а потым бельгійскім «Аўд-Хеверле». 13 жніўня 2020 года Капустка вярнуўся ў Польшчы, далучыўшыся да «Легіі». Ужо 22 жніўня згуляў у матчы першага туру чэмпіянату супраць «Ракава». 29 лістапада ўключыў першы мяч у кашулі сталічнай каманды ў браму суперніка, засмуціўшы брамніка «Пяста». У ліпені 2021 года атрымаў цяжкую траўму, якая выключыла спартсмена з футболу на 8—9 месяцаў.

### Міжнародная 
7 верасня 2015 года Капустка дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Польшчы ў матчы супраць зборнай Гібралтара, замяніўшы Якуба Блашчыкоўскага. У дэбютнай сустрэчы забіў свой першы гол. У падрыхтоўчы час перад пачаткам чэмпіянату Еўропы 2016 года Капустка стаў удзельнікам бойкі ля начнога клуба, у выніку якой атрымаў траўмы. Па інцыдэнце ён асабіста патэлефанаваў галоўнаму трэнеру зборнай Адаму Навалку, каб папрасіць прабачэння. Урэшце Капустка застаўся ў складзе і прадэманстраваў выдатную гульню ў стартавым матчы, у якім польская дружына перамагла каманду зборнай Паўночнай Ірландыі.

## Дасягненні 
**«Легія»**:
* Чэмпіён Польшчы: 2021
* Уладальнік Кубка Польшчы: 2023

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Польшчы
Катэгорыя:Ігракі зборнай Польшчы па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Краковія Кракаў
Катэгорыя:Ігракі ФК Лестэр Сіці
Катэгорыя:Ігракі ФК Фрайбург
Катэгорыя:Ігракі ФК Аўд-Хеверле Лёвен
Катэгорыя:Ігракі ФК Легія Варшава
Лучана Спалеці

**Лучана Спалеці** (; ) — італьянскі футбольны трэнер. На сёння ўзначальвае нацыянальную зборную Італіі.

## Кар’ера 
Да верасня 2009 года трэніраваў футбалістаў «Ромы». У снежні 2009 года ачоліў расійскі клуб «Зеніт» з Санкт-Пецябургу, з якім працаваў да 2014 года. Прывёў клуб да дзвюх перамог у чэмпіянаце Расіі (у сезонах 2010 і 2011/2012 гадоў). У 2012/2013 і 2013/2014 гадах клуб займаў толькі другое месца. З студзеня 2016 года ізноў быў галоўным трэнерам «Ромы». Ад 2017 да 2019 года быў галоўным трэнерам міланскага «Інтэра», і ў гэты час клуб двойчы займаў чацвёртае месца ў Серыі А. У 2021 годзе прызначаны галоўным трэнерам «Напалі», які за доўгі час прывёў да чэмпіёнства. Ад 2023 года ўзначальвае нацыянальную зборную Італіі.

## Дасягненні 
Як трэнер:
* Чэмпіён Расіі (2): 2010, 2011/2012
* Чэмпіён Італіі: 2022

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Італіі
Катэгорыя:Футбольныя трэнеры Італіі
Катэгорыя:Ігракі ФК Эмпалі
Катэгорыя:Трэнеры ФК Рома
Федэрыка Гаці

**Федэры́ка Га́ці** (; нар. ) — італьянскі футбаліст, цэнтральны абаронца клуба «Ювентус» і нацыянальнай зборнай Італіі.

## Кар’ера 
### Клубная 
У юнацкай кар’еры Гаці выступаў за клубы «К’еры», «Тарына» і «Алесандрыя». У апошняй з памянёных каманд паклаў пачатак прафесійную кар’еру ў лютым 2015 года. Пазней шмат гадоў гуляў на аматарскім узроўні, далучыўшыся ў сярэдзіне 2020 года для клуба «Про Патрыя». У 2021 годзе Гаці перайшоў у каманду Серыі Б «Фразінонэ», падпісаўшы чатырохгадовы кантракт на 250 тысяч еўра. Дэбютаваў 15 жніўня ў матчы першага раўнду Кубка Італіі супраць «Венецыі», у якім Гаці не рэалізаваў сваю спробу ў серыі пасляматчавых пенальці. Абаронца быў блізкі да пераходу ў «Тарына», але іграка перахапіў «Ювентус», які выкупіў яго 31 студзеня 2022 года у рамках пагаднення на чатыры з паловай гады. Пасля ўзгаднення кантракту Гаці адразу быў аддадзены ў арэнду «Фразінонэ» на рэшту сезону. Па вяртанні з арэнды дэбютаваў у складзе «Ювентуса» 31 жніўня 2022 года супраць «Спецыі».

### Міжнародная 
За нацыянальную зборную Італіі дэбютаваў 11 чэрвеня, з'явіўшыся ў пачатковым складзе матча Лігі нацый супраць зборнай Англіі. Быў уключаны ў склад зборнай на чэмпіянат Еўропы 2024 года пасля таго як з складу з прычыны траўмы выбыў Джорджа Скальвіні.

## Дасягенні 
**«Ювентус»**:
* Уладальнік Кубка Італіі: 2024

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Італіі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Італіі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Вербанія
Катэгорыя:Ігракі ФК Фразінонэ
Катэгорыя:Ігракі ФК Ювентус
Душан Улахавіч

**Ду́шан Ула́хавіч** (; нар. ) — сербскі футбаліст, нападнік італьянскага клуба «Ювентус» і нацыянальнай зборнай Сербіі.

## Кар’ера 
### Клубная 
Яшчэ хлопцам Душан спрабаваў свае сілы ў клубах «Земун», ОФК, «Црвена Звезда», але замацаваўся ў футбольнай акадэміі «Партызану», куды патрапіў улетку 2014 года. У пачатку 2016 года Улахавіч далучыўся да першай каманды пад кіраўніцтвам трэнера Івана Томіча і атрымаў кашулю з нумар 9. 21 лютага ён дэбютаваў у сербскай Суперлізе ў матчы супраць ОФК, стаўшы самым маладым дэбютантам у гісторыі клуба. 2 красавіка Улахавіч забіў свой першы гол у кар’еры за «Партызану» ў матчы супраць «Радніка» (3:2) і стаў самым маладым галеадорам у гісторыі клуба. 20 красавіка ён таксама забіў гол у паўфінальным матчы Кубка Сербіі супраць «Спартака», а клуб выгуляў суперніка з лікам 3:0. Такія выступы прыцягнулі ўвагу шэрагу еўрапейскіх клубаў. У выніку, улетку 2017 года ігрок склаў пяцігадовы кантракт з клубам «Фіярэнціна», які аднак пачаў дзейнічаць толькі з пачатку 2018 года, калі гульцу споўнілася 18 гадоў. У новым клубе серб зрэдку з'яўляўся ў складзе першай дружыны, абараняючы колеры моладзевай дружыны клуба.

Сапраўдным прарывам стаў сезон 2020—2021 гадоў, калі ігрок часцяком стаў прыцягвацца да асноўнага складу новым галоўным трэнерам Чэзарэ Прандэлі. 22 снежня 2020 года ігрок дапамог клуба здабыць сэнсацыйную перамогу ў Турыне над «Ювентусам» з лікам 3:0. 13 сакавіка 2021 года Улахавіч упершыню адзначыўся хет-трыкам у пераможным матчц супраць «Беневента» 1:4. Сезон скончыўся для іграка з 21 голам на рахунку, у выніку чаго быў абраны найлепшым маладым іграком Серыі А. Наступным сезонам футбаліст так жа спраўна здабыў галы, чым у выніку вымагаў дагавор з «Ювентусам», да складу якога перайшоў 28 студзеня 2022 года. Паводле дагаворы сума трансферу склала 70 млн еўра з дадатковымі 10 млн еўра. Ён дэбютаваў за «Ювентус» у пачатковым складзе 6 лютага і забіў гол у пераможным матчы супраць «Вероны» (2:0). 22 лютага Улахавіч упершыню з'явіўся ў матчы Лігі чэмпіёнаў УЕФА супраць іспанскага «Вільярэалу» (1:1). Прыкметна, што футбаліст пацэліў мяч у браму ўжо праз 33 секунды па старце, стаўшы самым хутка забіўным дэбютантам і другім самым маладым дэбютантам клуба, які адзначаўся ў матчах Лігі чэмпіёнаў.

### Міжнародная 
Улахавіч дэбютаваў у складзе зборнай Сербіі 11 кастрычніка 2020 года ў матчы Лігі нацый 2020—2021 гадоў супраць зборнай Венгрыі. Свой першым гол ігрок здабыў 18 лістапада ў хатнім пераможным матчы супраць зборнай Расіі з лікам 5:0 у сустрэчы Лігі нацый.

## Дасягненні 
**«Партызан»**:
* Чэмпіён Сербіі: 2017
* Уладальнік Кубка Сербіі: 2016, 2017

**«Ювентус»**:
* Уладальнік Кубка Італіі: 2024

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:футбалісты Сербіі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Сербіі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Партызан Бялград
Катэгорыя:Ігракі ФК Фіярэнціна
Катэгорыя:Ігракі ФК Ювентус
Джанлука Скамака

**Джанлу́ка Скама́ка** (; нар. ) — італьянскі футбаліст, нападнік клуба «Аталанта» і нацыянальнай зборнай Італіі.

## Кар’ера 
### Клубная 
Выхаванец футбольных акадэмій рымскіх клубаў «Лацыа» і «Ромы». Аднак, яшчэ падлеткам трапіў у Нідэрланды, дзе навучаўся ў акадэміі эйндховенскага клуба ПСВ. У моладзевай камандзе клуба дэбютаваў у другім дывізіёне нідэрландскага чэмпіянату.

У студзені 2017 года вярнуўся на радзіму, узгодніўшы працоўны дагавор з клубам «Сасуола» тэрмінам на чатыры з паловай гады. 29 кастрычніка дэбютаваў у Серыі А, згуляўшы матч супраць «Напалі». У элітным дэвізіёне юнак не даў рады, таму выправіўся на пачатку 2018 года ў арэнду ў клуб Серыі Б «Крэманезэ». Сезон 2018—2019 гадоў згуляў у Эрэдывізіі, абараняючы колеры «Зволе». Пасля ў арэндзе правёў наступныя гады ў «Асколі» і «Джэноа». Улетку 2021 года вярнуўся ў «Сасуола», дзе склаў выніковую тройцу з Даменіка Берардзі і Джакама Распадоры. 17 кастрычніка нападнік адзначыўся дублем у браму былога клуба «Джэноа», а агулам за сезон уключыў 16 галоў у браму супернікаў.

Такі ўхвальны сезон вымусіў англійскі «Вест Хэм Юнайтэд» набыць іграка за 30,5 мільёнаў фунтаў. Паводле дагаворы пры пэўных варунках італьянцы мусілі атрымаць яшчэ дадаткова 5 мільёнаў фунтаў. Дэбютаваў у Вялікабрытаніі 7 жніўня 2022 года ў матчы супраць «Манчэстэр Сіці». Аднак, поспеху італьянцу бракавала, пагатоў ён яшчэ атрымаў траўму калена, якая вымагала медыцынскай аперацыі. 7 жніўня 2023 года нападнік далучыўся да «Аталанты». Ужо 2 верасня Скамака адзначыўся дублем у браму «Монцы». 11 красавіка 2024 года спрычыніўся да разгрому англійскага «Ліверпула» на яго полі ў матчы Лігі Еўропы. Ігрок двойчы пацэліў мяч у браму мерсісайдцаў, а выніковы лік 0:3, даў магчымасць атрымаць перавагу перад другім матчам двубою.

### Міжнародная 
Дэбютаваў у складзе нацыянальнай зборнай Італіі 8 верасня 2021 года ў адборачным матчы да чэмпіянату Еўропы 2022 года супраць зборнай Літвы. Ігрок з'явіўся на пляцоўцы ў другім тайме, замяніўшы Федэрыка Бернардэскі. 17 кастрычніка 2023 года ўключыў свой першы гол за каманду ў матчы супраць зборнай Англіі, але апенінцы зведалі паражэнне ў тым матчы з лікам 3:1.

## Дасягненні 
**«Вест Хэм Юнайтэд»**:
* Пераможца Ліга канферэнцый: 2023

**«Аталанта»**:
* Пераможца Лігі Еўропы: 2024

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Італіі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Італіі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Сасуола
Катэгорыя:Ігракі ФК Крэманезэ
Катэгорыя:Ігракі ФК Зволе
Катэгорыя:Ігракі ФК Асколі
Катэгорыя:Ігракі ФК Джэноа
Катэгорыя:Ігракі ФК Вест Хэм Юнайтэд
Катэгорыя:Ігракі ФК Аталанта
Мануэль Лакатэлі

**Мануэ́ль Лакатэ́лі** (; нар. ) — італьянскі футбаліст, абарончы паўабаронца клуба «Ювентус» і нацыянальнай зборнай Італіі.

## Кар’ера 
### Клубная 
Выхаванец італьянскіх «Аталанты» і «Мілана». У сакавіку 2015 года Лакатэлі ўзгодніў свой першы прафесійны кантракт з «Міланам». У верасня 2015 года ўпершыню трапіў у заяўку клуба, але на полі не выходзіў. Пазней быў прыцягнуты трэнерам Сінішам Міхайлавічам да асноўнага складу, у якім дэбютаваў у Серыі А 21 красавіка 2016 года замяніўшы Андрэа Полі на 87-й хвіліне ў матчы супраць «Карпі». Пасля гэтага пачаў часцей з'яўляцца ў першым складзе.

Улетку 2018 года «Мілан» узяў у арэнду француза Т’емуэ Бакаяко і прапанаваў Лакатэлі знайсці сабе іншую каманду Серыі А ніжэйшага рангу. Кіраўніцтва жадала аддаць футбаліста ў арэнду, пажадана бяз права выкупу. Лакатэлі пагадзіўся сысці, але падаў запыт на трансфер, пазней спасылаючыся на недахоп даверу з боку клуба. 13 жніўня 2018 года  Лакатэлі далучыўся да «Сасуола» на правах арэнды з абавязацельствам выкупу. У новым сезоне адразу стаў іграком асноўнага складу. Пасля сканчэння сезона стаў паўнавартасным футбалістам «Сасуола».

18 жніўня 2021 года «Ювентус» абвясціў аб падпісанні кантракту з Лакатэлі з першапачатковай двухгадовай арэндай, пры гэтым турынцы бралі на сябе абавязацельства выкупу іграка за 25 мільёнаў еўра, якія мусяць выплачвацца цягам трох гадоў. 22 жніўня дэбютаваў у складзе «Ювентусу» ў матчы супраць «Удынезэ», які завяршыўся ўнічыю 2:2, выйшаўшы на замену на 90-й хвіліне. 9 лістапада 2023 года Лакатэлі склаў кантракт з «Ювентусам» на пяць гадоў.

### Міжнародная 
Лакатэлі дэбютаваў у складзе нацыянальнай зборнай Італіі 7 верасня 2020 года, згуляўшы ў стартавым складзе ў матчы Лігі нацый супраць зборнай Нідэрландаў у Амстэрдаме. 28 сакавіка 2021 года ігрок забіў свой першы гол у выязным пераможным матчы супраць зборнай Балгарыі ў матчы кваліфікацыі чэмпіянату свету 2022 года.

У чэрвені 2021 года трэнерам Рабертам Манчыні быў уключаны ў склад зборнай Італіі на чэмпіянат Еўропы 2020 года. 16 чэрвеня забіў два галы ў другім матчы групавога этапу супраць зборнай Швейцарыі. Не зважаючы на тое, што выходзіў у пачатковым складзе ў першых дзвюх групавых гульнях Італіі на турніры, пазней трапіў на лаўку запасных пасля акрыяння траўмаванага Марка Вераці. Лакатэлі выйшаў на замену ў фінальным матчы ў першай палове дадатковага часу.

## Дасягенні 
**«Мілан»**:
* Уладальнік Суперкубка Італіі: 2016

**«Ювентус»**:
* Уладальнік Кубка Італіі: 2024

**Італія**:
* Чэмпіён Еўропы: 2020

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:футбалісты Італіі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Італіі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Мілан
Катэгорыя:Ігракі ФК Сасуола
Катэгорыя:Ігракі ФК Ювентус
Алесандра Буанджорна

**Алесандра Буанджорна** (; нар. ) — італьянскі футбаліст, цэнтральны абаронца клуба «Напалі» і нацыянальнай зборнай Італіі.

## Кар’ера 
### Клубная 
Буанджорна ёсць выхаванцам футбольнай школы «Тарына». 14 лютагу 2018 года абаронца склаў свой першы прафесійны кантракт з клубам, паводле якога заставаўся ў клубе да 2022 года. 4 красавіка 2018 года паклаў пачатак кар’еру ў Серыі А згуляўшы за «Тарына» ў матчы супраць «Кратонэ». У тым матчы абаронца выйшаў на замену на 82-й хвіліне, але праз пашкоджанне быў вымушаны сысці з гульнёвай пляцоўцы на 88-й хвіліне. Каб здабыць практыку, абаронца быў аддадзену ў арэнду ў клуб Серыі Б «Карпі», у складзе якога дэбютаваў 25 верасня 2018 года. Па вяртанні з арэнды Буанджорна не здолеў замацавацца ў камандзе і нават не з'яўляўся на полі. У выніку 11 студзеня 2020 года зноў выправіўся ў арэнду, далучыўшыся да яшчэ аднаго клуба Серыі Б «Трапані». У складзе каманды згуляў 13 матчаў.

Вярнуўшыся ў Турын, Буанджорна падоўжыў кантракт з клубам да 2024 года. 17 снежня 2020 года ён згуляў свой першы матч як ігрок пачатковага складу ў матчы Серыі А супраць «Ромы». У наступным сезоне, з прыходам на трэнерскую пасаду Івана Юрыча, ігрок пачаў больш рэгулярна з'яўляцца ў каманднай абароне, якая цяпер складалася з трох чалавек. Буанджорна стаў футбалістам першай адзінаццатцы ў сезоне 2022—2023 гадоў. Матч супраць «Сасуола», які адбыўся 17 верасня 2022 года, згуляў у якасці капітана. 3 мая 2023 года забіў свой першы гол у італьянскай лізе, адзначыўшыся ў пераможным матчы супраць «Сампдорыі» ў Генуі (0:2). 13 ліпеня 2024 года абаронца далучыўся да «Напалі», што каштавала неапальскаму клуба 35 мільёнаў еўра і 5 мільёнаў еўра ў дадатак у якасці бонусаў. З «Напалі» ігрок склаў працоўны дагавор тэрмінам на пяць гадоў.

### Міжнародная 
17 сакавіка 2023 года Буанджорна быў упершыню выкліканы ў нацыянальную зборную Італіі на два адборачныя матчы чэмпіянату Еўропы 2024 года супраць зборных Англіі і Мальты. Аднак ігрок дэбютаваў толькі 18 чэрвеня ў матчы за трэцяе месца ў Лізе нацый 2022—2023 гадоў супраць зборнай Нідэрландаў, які скончыўся на карысць італьянцаў з лікам 3:2.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Італіі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Італіі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарына
Катэгорыя:Ігракі ФК Карпі
Катэгорыя:Ігракі ФК Трапані
Катэгорыя:Ігракі ФК Напалі
Фабіа Мірэці

**Фа́біа Мірэ́ці** (; нар. ) — італьянскі футбаліст, паўабаронца клуба «Джэноа» (у арэндзе з «Ювентусу») і нацыянальнай зборнай Італіі. Яшчэ з дзяцінства захапляўся «Ювентусам», а яго ідалам быў чэшскі паўабаронца Павел Недвед.

## Кар’ера 
### Клубная 
Пачаў займацца футболам у шэрагу маленькіх клубаў, але ў 2011 годзе далучыўся да акадэміі «Ювентуса». Асабліва ўдалым для іграка стаў сезон 2019—2020 гадоў у юнацкай камандзе турынцаў, калі ігрок у 17 гульняў здабыў 16 галоў. Сезон, на жаль, быў перарваны пандэміяй каранавіруснай інфекцыі. У кастрычніку 2020 года Мірэці быў уключаны The Guardian у спіс 60 самых таленавітых ігракоў свету, які нарадзіліся ў 2003 годзе. 10 верасня Мірэці ўпершыню быў запрошаны да дарослай дружыны «Ювентуса» трэнерам Масіміліяна Алегры, але ў гульнях удзел не прымаў. 20 студзеня 2022 года футбаліст працягнуў кантракт з клубам да 2026 года. Дэбютаваў у Серыі А 20 сакавіка, замяніўшы Хуана Куадрада ў кампенсаваны час у хатнім пераможным матчы супраць «Салернітаны» (2:0). Да гэтага заўзятары клубы крытыкавалі Алегра за намер адаптаваць крайняга абаронцу Данілу да гульні ў паўабаронцы ў той час як маецца Мірэці. Пасля яшчэ аднаго з’яўлення на пляцоўцы пасля замены ў матчы супраць «Сасуола», 1 мая, італьянец нарэшце дэбютаваў у пачатковым складзе ў матчы супраць «Венецыі». На пачатку сезона 2022—2023 гадоў ігрок ужо адаптаваўся і стаў сталым іграком першай дружыны клуба. 6 верасня 2022 года ў матчы супраць «Пары Сен-Жэрмен» упершыню згуляў у Лізе чэмпіёнаў. Першым голам у прафесійным футболе адзначыўся 5 лістапада 2023 года ў матчы Серыі А супраць «Фіярэнціны».

25 жніўня 2024 года Мірэці на правах арэнды далучыўся да «Джэноа» бяз права выкупу.

### Міжнародная 
20 лістапада 2022 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Італіі ў матчы супраць зборнай Аўстрыі, з’явіўшыся на змену Нікало Барэлі.

## Дасягненні 
**«Ювентус»**:
* Уладальнік Кубка Італіі: 2024

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Італіі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Італіі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Ювентус
Катэгорыя:Ігракі ФК Джэноа
Домінік Собаслаі

**Домінік Собаслаі** (; нар. ) — венгерскі футбаліст, паўабаронца англійскага клуба «Ліверпул» і нацыянальнай зборнай Венгрыі.

## Кар’ера 
### Клубная 
Ігрок хутка быў запрыкмечаны скаўтамі, дзякуючы чаму трапіў у аўстрыйскі клуб «Ліферынг» у сезоне 2017—2018 гадоў. Дэбютаваў у прафесійным футболе 21 ліпеня 2017 года ў матчы супраць «Капфенберга». Першым голам адзначыўся 4 жніўня, уключыўшы мяч у браму «Бляў-Вайса». Такі пачатак вымусіў зальцбургскі «Рэд Бул» падцягнуць футбаліста да свайго складу яшчэ цягам сезона. 27 мая 2018 года Собаслаі дэбютаваў у аўстрыйскай Бундэслізе ў матчы супраць сталічнай «Аўстрыі».

Наступны сезон ігрок абараняў колеры як «Ліферынга», гэтак і «Рэд Була», але з цягам часу замацаваўся менавіта ў зальцбургскім клубе. 17 верасня 2019 года паўабаронца ўключыў свой першы гол у Лізе чэмпіёнаў, пакрыўдзіўшы бельгійскі «Генк». 10 чэрвеня 2020 года венг зрабіў хет-трык у браму грацкага «Штурма». Паводле вынікаў сезона 2019—2020 гадоў ігрок, маючы на рахунку 9 галоў і 14 галавых перадач у матчах чэмпіянату, быў прызнаны найлепшым футбалістам сезону. 17 снежня 2020 года быў аб’яўлена аб пераходзе іграка ў нямецкі «РБ Лейпцыг». З футбалістам быў узгоднены кантракт да чэрвеня 2025 года. Гэты трансфер каштаваў немцам 20 мільёнаў еўра, што зрабіла Собаслаі найдаражэйшым праданым венграм у гісторыі. Ігрок адразу замацаваўся ў асноўным складзе каманды, двойчы здабыўшы з ёй Кубак Германіі.

2 ліпеня 2023 года ігрок падпісаў дагавор з «Ліверпулам», узгодніўшы пяцігадовы кантракт. За пераход англічане мусілі выплаціць «РБ Лейпцыг» 60 мільёнаў фунтаў. Собаслаі стаў толькі трэцім венграм за ўсю гісторыю клуб. 13 жніўня паўабаронца дэбютаваў у складзе новага клуба ў стартавай гульні сезона 2023—2024 гадоў, калі яго каманда згуляла ўнічыю з «Чэлсі» з лікам 1:1. 19 жніўня венг згуляў першую гульню на Энфілдзе ў матчы супраць «Борнмута». 3 верасня ігрок забіў свой першы гол у кашулі англійскага клуба ў пераможнай гульні Прэм’ер-лігі супраць «Астан Вілы» (3:0). Хутка стаў ключавым футбалістам каманды, ствараючы найбольшую колькасць галавых момантаў каманды. На пачатку 2024 года атрымаў пашкоджанне, з-за чаго прапусціў частку сезона.

### Міжнародная 
Собаслаі выклікаўся да складу зборных краіны розных узростаў. Пры гэтым ігрок быў капітанам, як юнацкай, гэтак і юніёрскай зборных Венгрыі.

У чэрвені 2017 года атрымаў свой першы выклік у нацыянальную зборную Венгрыі на таварыскі матч супраць зборнай Расіі і адборачны матч чэмпіянату свету 2018 года супраць зборнай Андоры, аднак на полі не з'яўляўся. паклаў пачатак выступы ў нацыянальнай камандзе 21 сакавіка 2019 года ў адборачным матчы чэмпіянату Еўропы 2020 года супраць зборнай Славакіі, выйшаўшы на замену на 54-й хвіліне замест Ласла Кляйнгайслера. Свой першы гол забіў тым жа славакам з штрафнога ўдара.

## Дасягненні 
**«Рэд Бул»**:
* Чэмпіён Аўстрыі: 2018, 2019, 2020, 2021
* Уладальнік Кубка Аўстрыі: 2019, 2020, 2021

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Венгрыі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Венгрыі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Ліферынг
Катэгорыя:Ігракі ФК Рэд Бул Зальцбург
Катэгорыя:Ігракі ФК РБ Лейпцыг
Катэгорыя:Ігракі ФК Ліверпул
Сая (Саарэмаа)

**Сая** () — вёска на самым вялікім эстонскім востраве Саарэмаа. Уваходзіць у склад воласці Саарэмаа (да 2017 г.: воласці Ляэнэ-Саарэ) ў павеце Саарэмаа.  

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Малева

**Малева**:

## Беларусь 
* Малева (Нясвіжскі раён)

## Эстонія 
* Малева (Саарэмаа)
Ларэнца Пелегрыні

**Ларэ́нца Пелегры́ні** (; нар. ) — італьянскі футбаліст, паўабаронца і капітан клуба «Рома» і нацыянальнай зборнай Італіі.

## Кар’ера 
### Клубная 
Ігрок яшчэ ў веку 9 гадоў далучыўся да акадэміі сталічнай «Ромы». паклаў пачатак прафесійную кар’еру 22 сакавіка 2015 года, калі з'явіўся на полі на замену ў матчы Серыі А супраць «Чэзены». У чэрвені таго ж года далучыўся да клуба «Сасуола», што каштавала клуба з Эміліі-Раманьі 1,25 мільёнаў еўра. Паводле ўгоды паміж клубамі «Рома» захавала за сабой мажлівасць выкупіць у будучым іграка. Упершыню згуляў за новы клуб 8 лістапада, калі яго клуб з лікам 1:0 выгуляў «Карпі». Свой першы гол уключыў у браму «Сампдорыі». Цягам сезона 2016—2017 гадоў замацаваўся ў першай адзінаццатцы каманды. Па сезоне быў вернуты да складу «Ромы», што каштавала клуба з сталіцы Італіі 10 мільёнаў еўра. Свой першы гол за родны клуб пацэліў 1 снежня 2017 года ў матчы Серыі А супраць клуба СПАЛ. 25 мая 2022 года Пелегрыні быў капітанам каманды ў фінальным матчы Лігі канферэнцый, дзе італьянскі клуб быў мацней за нідэрландскі «Феенорд». У тым сезоне розыгрышу футбаліст быў абраны найлепшым іграком турніру.

### Міжнародная 
Ігрок прыцягваўся да матчаў зборных Італіі розных узростаў, беручы ўдзел у розных міжнародных спаборніцтвах. Упершыню ў склад нацыянальнай зборнай Італіі быў выкліканы 31 мая 2017 года на таварыскі матч супраць зборнай Сан-Марына, з'явіўшыся ў другім тайме. 11 чэрвеня таго ж года згуляў у складзе зборнай у адборачным матчы чэмпіянату свету 2018 года супраць зборнай Ліхтэнштэйна. Свой першы гол у кашулі нацыянальнай дружыны здабыў 5 верасня 2019 года ў матчы супраць зборнай Арменіі.
 
## Дасягненні 
**«Рома»**:
* Пераможца Лігі канферэнцый: 2022

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:футбалісты Італіі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Італіі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Рома
Катэгорыя:Ігракі ФК Сасуола