open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Васіль Іванавіч Качалаў

{{Тэатральны дзеяч
 | Імя              = Васіль Качалаў
 | Імя пры нараджэнні = 
 | Месца нараджэння   = 
 | Прафесія        = , 
 | Гады актыўнасці  = 
 | Тэатр            = Маскоўскі Мастацкі тэатр
 | Ролі             = 
 | Узнагароды          =
{ style="background: transparent"
 
}
{ style="background: transparent"
 
}
 | Подпіс          = 
}}

**Васіль Іванавіч Качалаў** (сапраўднае прозвішча — *Шверубовіч*, 30.1(11.2).1875, Вільня — , ) — савецкі акцёр, народны артыст СССР (1936).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 30 студзеня (11 лютага) 1875 года ў Вільні ў сям’і святара. Па паходжанні беларус.

Студэнтам юрыдычнага факультэта Пецярбургскага ўніверсітэта займаўся ў тэатральным гуртку. Працаваў у Тэатры А. С. Суворына (Пецярбург, 1896-97), Таварыстве М. М. Барадая (Казань, Саратаў, 1897—1900). З 1900 — у трупе Маскоўскага Мастацкага тэатра. Качалаў валодаў выключнай артыстычнасцю, велізарным сцэнічным абаяннем, рэдкім па музычнасці голасам.

Качалаў выступаў на эстрадзе з выкананнем вершаў і прозы, а таксама літаратурна-музычных і драматычных кампазіцый (аўтарам якіх быў ён сам), граючы часам сцэны з удзелам некалькіх персанажаў — з «Юлія Цэзара», «Гамлета» Шэкспіра, «На дне» Горкага і інш.

Памёр 30 верасня 1948 года ў Маскве. Пахаваны ў Маскве на Новадзявочых могілках.

## Узнагароды 
* Заслужаны артыст РСФСР (1924),
* народны артыст РСФСР (1927),
* народны артыст СССР (1936),
* Сталінская прэмія 1 ступені (1943),
* два ордэны Леніна,
* ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Майстры мастацкага слова
Катэгорыя:Выпускнікі Віленскай гімназіі
Катэгорыя:Памерлі ад раку лёгкага
Катэгорыя:Пахаваныя на Новадзявочых могілках
Качабамба

**Качабамба** (, , ) — горад у цэнтральнай частцы Балівіі. Адміністрацыйны цэнтр дэпартамента Качабамба. За 220 км на паўднёвы ўсход ад Ла-Паса. Заснаваны ў 1574 годзе. 404 тыс.жыхароў (1992). Вузел аўтадарог. Важны эканамічны цэнтр. Універсітэт. Архітэктурныя помнікі 16-18 стагоддзяў.

## Эканоміка 
Нафтапераапрацоўчыя, нафтахімічныя, тэкстыльныя, гарбарныя, харчовыя прадпрыемствы. Цэнтр аднаго з сельскагаспадарчых раёнаў краіны.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Гарады Балівіі
Клуб прыказчыкаў (Растоў-на-Доне)

**Клуб прыказчыкаў** — будынак у Растове-на-Доне, пабудаваны ў 1899 годзе для «Таварыства Узаемнага Крэдыту прыказчыкаў Растова-на-Доне». У красавіку 1918 года ў гэтым будынку праходзіў I з'езд Саветаў Данской рэспублікі. Клуб прыказчыкаў мае статус аб'екта культурнай спадчыны федэральнага значэння. У наш час будынак не эксплуатуецца і знаходзіцца ў дрэнным стане. Плануецца правядзенне рэстаўрацыйных прац. У 1912 годзе да будынка быў прыбудаваны новы корпус з двухсвятловай глядзельнай залай, што выходзіць фасадам на Цемерніцкую вуліцу.

9—14 красавіка 1918 года ў будынку клуба прыказчыкаў праходзіў I з'езд Саветаў Данской рэспублікі, у якім узялі ўдзел больш 800 чалавек. У 1920-х гадах у памяшканнях былога клуба прыказчыкаў размясціўся Дом Чырвонай арміі. 23 лістапада 1927 года тут выступаў паэт Уладзімір Маякоўскі. З сярэдзіны 1930-х гадоў будынак займаў «Тэатр музычнай камедыі». У 1934—1935 гадах будынак быў часткова рэканструяваны: перабудоўваўся дах глядзельнай залы і ўмацоўваўся падмурак.

У сярэдзіне 1950-х гадоў праводзіўся капітальны рамонт будынка. У 1957 годзе была збудавана цагляная прыбудова, выкананая ў стылістыцы асноўнага будынка. Да пачатку 1990-х гадоў будынак знаходзіўся ў прадаварыйным стане. У 2000 годзе трупа «Тэатра музычнай камедыі» пераехала ў новы будынак, і з тых часоў будынак былога клуба прыказчыкаў не эксплуатаваўся. 

## Архітэктура 
Каменны будынак клуба прыказчыкаў мае тры паверхі і склеп. У пабудовы складаная канфігурацыя ў плане, ёсць невялікі ўнутраны двор. Фасад 1899 года пабудовы выходзіць на вуліцу Серафімовіча, а корпус 1912 года пабудовы — на Цемерніцкую вуліцу. Парадны ўваход размешчаны з боку вуліцы Серафімовіча.

Фасад па вуліцы Серафімовіча выкананы ў стылістыцы неакласічнага кірунку эклектыкі. У кампазіцыі асіметрычнага фасада вылучаюцца дзве раскрапоўкі з лапаткамі. Першы паверх аформлены рустам. Ярусная структура будынка падкрэсліваецца формай і дэкорам вокнаў. На першым паверсе яны аформлены ліштвамі і дэкаратыўнымі замкамі. Вокны верхніх паверхаў дэкараваны трохвугольнымі сандрыкамі. Фасад завяршаецца трохчасткавым карнізам.

Фасад, што выходзіць на Цемерніцкую вуліцу, аформлены ў стылі мадэрн. Першы паверх руставаны, вокны другога паверха маюць прамавугольную форму, а вокны трэцяга паверха зроблены ў форме люнетаў, апраўленых архівольтамі. Цэнтральная частка фасада вылучана чатырма трохчвартковымі калонамі. Верхняя частка фасада дэкаравана разеткамі і геаметрычнымі ўстаўкамі.

Катэгорыя:Растоў-на-Доне
Качаткоў

**Качаткоў** — прозвішча.

## Вядомыя асобы 
* Аляксей Гаўрылавіч Качаткоў (1918—1942) — Герой Савецкага Саюза
* Мікалай Канстанцінавіч Качаткоў (1915—2005) — савецкі хімік-арганік
* Рыгор Аляксеевіч Качаткоў (1904—1968) — беларускі акцёр
* Уладзімір Іванавіч Качаткоў (1940—2020) — беларускі археолаг.
Качаткова

**Качаткова** — жаночая форма прозвішча Качаткоў.

## Вядомыя носьбіты 
* Ганна Васілеўна Качаткова — беларуская актрыса
* Галіна Рыгораўна Качаткова (нар. 1939) — беларускі архітэктар.
* Наталля Рыгораўна Качаткова (нар. 1948) — беларуская актрыса
* Паліна Уладзіміраўна Качаткова — беларускі празаік, літаратуразнавец
Андрэй Сяргеевіч Канчалоўскі

**Андрэй Сяргеевіч (Андрон) Канчалоўскі** (, **Міхалкоў-Канчалоўскі**; ) — савецкі, расійскі і амерыканскі , ,  і , грамадскі і палітычны дзеяч.

Народны артыст РСФСР (1980). Прэзідэнт кінаакадэміі «Ніка». Двойчы ўдастоены прэміі «Срэбны леў» Венецыянскага кінафестывалю: за рэжысёрскую працу ў экзістэнцыяльнай драме «Белыя ночы паштальёна Аляксея Трапіцына» (2014) і ў фільме пра рускі супраціў у Францыі «Рай» (2016).

## Сям’я 
* Жонка (з 1998 года) — Юлія Аляксандраўна Высоцкая (нар. 1973), беларуская і расійская актрыса тэатра і кіно, заслужаная артыстка Расійскай Федэрацыі (2018). У сям’і двое дзяцей — дачка Марыя (нар. 1999) і сын Пётр (нар. 2003).

## Зноскі 
Катэгорыя:Акадэмікі Расійскай акадэміі кінематаграфічных мастацтваў «Ніка»
Катэгорыя:Афіцэры французскага Ордэна мастацтваў і літаратуры
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Ганаровага легіёна
Катэгорыя:Кавалеры ордэна «За заслугі перад Італьянскай Рэспублікай»
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Данакер
Катэгорыя:Журналісты Расіі
Катэгорыя:Публіцысты Расіі
Катэгорыя:Пісьменнікі Расіі
Катэгорыя:Прадзюсары Расіі
Катэгорыя:Мемуарысты Расіі
Алена Аўгуста Патоцкая

'''Алена Аўгуста Паўліна Соф'я Марыя Патоцкая**, народжаная **Радзівіл''' (,  — , ) — дачка нясвіжскага і клецкага ардыната Антоні Вільгельма Радзівіла.

## Біяграфія 
### Паходжанне 
. Ганс Макарт, пачатак 1880-х гг.]]
Дачка  і клецкага ардыната Антоні Вільгельма Радзівіла (1833—1904) і яго жонкі Марыі дэ Кастэлян. Мела братоў  і Станіслава і сястру Альжбету.

Ад бацькі атрымала ў спадчыну 600 тысяч марак, як было агаворана ў яе шлюбным кантракце. Грошы гэтыя павінны былі брацца з таго капіталу, што захоўваўся ў дэпо фірмы братоў Шыклер.

### Сям’я 
28 красавіка 1892 года ў Берліне пабраліся шлюбам з .

У шлюбе нарадзіліся двое сыноў:

* Раман Антоні Патоцкі (1893—1971) —
*  (1895—1968) — польскі арыстакрат і дыпламат

## Спасылкі 
* Алена Аўгуста Радзівіл  

Алена Аўгуста
Алена Аўгуста
Прэзідэнт Рэспублікі Карэя

**Прэзідэнт Рэспублікі Карэя** (, 大韓民國大統領) — кіраўнік дзяржавы ў Паўднёвай Карэі, кіруе ўрадам і з’яўляецца вярхоўным галоўнакамандуючым Узброеных сіл Рэспублікі Карэя. Важная асаблівасць пасады прэзідэнта Рэспублікі Карэя — немагчымасць пераабрання на другі і наступныя тэрміны.

## Апошнія выбары 
Прэзідэнтам краіны ў выніку выбараў 2022 года стаў Юн Сок Ёль з партыі Сіла Народа. Юн выйграў выбары, сабраўшы галасы амаль што паловы населення краіны. Папярэдні прэзідэнт Мун Чжэ Ін афіцыйна пакінуй пасаду прэзідэнта 10 мая 2022 года.

## Спіс прэзідэнтаў 
## Гл. таксама 
* Палітыка Паўднёвай Карэі
* Выбары ў Паўднёвай Карэі
* Прэм’ер-міністр Паўднёвай Карэі
* Кіраўнікі Карэі
* Генерал-губернатар Карэі

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт прэзідэнта Рэспублікі Карэя 

Катэгорыя:Палітыка Паўднёвай Карэі
Рыгор Аляксеевіч Качаткоў

**Рыгор Аляксеевіч Качаткоў** (. вёска Шмялёўка, Цяцюшскі раён, Татарстан — ) — беларускі . Народны артыст Узбекістана (1946), народны артыст Беларусі (1954).

## Біяграфія 
Скончыў тэатральнае вучылішча пры Яраслаўскім тэатры драмы (1924). Працаваў у тэатрах Іванава, Валгаграда, Бішкека, Ташкента, Масквы, Вільні.

У 1941 годзе акцёр Ташкенцкага тэатра Чырвонай Арміі Сярэднеазіяцкай ваеннай акругі. З 1950 года — у Рускім драматычным тэатры Беларусі. Адначасова ў 1962—1967 гадах выкладаў у Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце.

## Творчасць 
Выконваў драматычныя і характарныя ролі. Артыстычны густ і мастацтва выкарыстання грыму рабілі яго вобразы натуральнымі і партрэтна завершанымі. Сярод роляў у Дзяржаўным рускім тэатры Беларусі: Калеснікаў і Карнілаў («Брэсцкая крэпасць», «Галоўная стаўка» К. Губарэвіча), Траян («Пад адным небам» А. Маўзона), Чарнуха («Што пасееш, тое і пажнеш» В. Палескага), Кент («Кароль Лір» У. Шэкспіра), Ягор Булычоў, Цыганоў («», «Варвары» М. Горкага), Мітрыч («» Л. Талстога), Шадрын («Чалавек з ружжом» М. Пагодзіна), Гадун («Разлом» Б. Лаўранёва), Сіпаты («» У. Вішнеўскага), Фаюнін («Нашэсце» Л. Лявонава) і інш.

## Сям’я 
У шлюбе з актрысай Матронай Кузьменка (1915—2003) меў дачку Наталлю Качаткову (нар. 1948), таксама актрысу.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Акцёры тэатра Беларусі
Блакітнае акно

**Лазурнае акно** () — вапняковая прыродная скала, якая дасягала 28 метраў у вышыню і мела форму аркі. Уваходзіць у Спіс сусветнай культурнай і прыроднай спадчыны ЮНЕСКА з 1998 года па крытэрыях VII, VIII, IX і X. Размяшчалася на захадзе вострава Гоца (Мальта), у Міжземным моры, побач з унутраным морам Гоца і Блакітнай бухтай (). З’яўлялася месцам турызму і дайвінгу. 

Пасля многіх гадоў натуральнай эрозіі, якая выклікала падзенне часткі аркі, арка і слуп абваліліся ў час шторму 8 сакавіка 2017 года, у 9:40 па мясцовым часе.

## Геалогія 
Арка сфарміравалася абразіяй і дажджавой эрозіяй цягам 500 гадоў. Скала складаецца з жоўтага вапняку, вядомага як глабігерынавы. У сувязі з гэтым ад аркі адвальваліся кавалкі. Меркавалася, што яна разбурыцца цягам некалькіх гадоў пасля 2010 года.
 
У красавіку 2012 года адбыўся аблом вялізнага кавалка, з-за чаго арка стала няўстойлівай і змянілася форма акна. Раніцай 8 сакавіка 2017 года Блакітная арка канчаткова абвалілася. Аб падзеі абвясціў у Twitter прэм’ер-міністр Мальты Джозеф Мускат.

## У фільмах 
Блакітнае акно можна бачыць у фільмах «Бітва тытанаў» (1981) на 104 хвіліне і «Граф Монтэ-Крыста» (2002) на 13-й хвіліне. Яго таксама можна пабачыць у тэлесерыяле «Адысей» (1997), які зняў расійскі рэжысёр Андрэй Канчалоўскі і ў амерыканскім серыяле «Гульні тронаў» у жанры фэнтэзі. Здымкі апошняга прывялі да палемікі ў сувязі з пашкоджаннем экасістэмы.

Катэгорыя:Мальта
Катэгорыя:Прыродныя аркі
Катэгорыя:Востраў Гоца
Катэгорыя:Зніклі ў 2017 годзе
Каталог асноўных галактык

**Каталог асноўных галактык** () з'яўляецца астранамічным каталогам, апублікаваным у 1989 годзе, з экватарнымі каардынатамі на эпохі B.1950 і J2000.0 і ідэнтыфікацыяй  галактык.  аб'ектаў маюць стандартныя адхіленні каардынат у межах 10″. На 2003 год у каталогу была  галактыка. 

Прыводзяцца сярэднія дадзеныя па кожным аб'екце:
* 49 102 марфалагічных апісанняў,
* 52 954 бачных памераў па вялікай і малой восях,
* 67 116 бачных зорных велічынь,
* 20 046 прамянёвых скарасцей і
* 24 361 пазіцыйных вуглоў.

## Гл. таксама 
* Спіс аб’ектаў PGC

## Спасылкі 
* [ftp://cdsarc.u-strasbg.fr/pub/cats/VII%2F237 Файл каталога PGC] (Principal Galaxies Catalogue) 
* Catalog of Principal Galaxies 

Катэгорыя:Астранамічныя каталогі
Гімн Еўропы

**Гімн Еўропы** — гімн Еўрапейскага саюза і Савета Еўропы, які з'яўляецца адным з сімвалаў Еўропы. Ён заснаваны на галоўнай тэме чацвёртай часткі дзевятай сімфоніі Бетховена ў інструментальным выкладзе і выконваецца на афіцыйных мерапрыемствах абедзвюма арганізацыямі.

Камітэт міністраў Савета Еўропы афіцыйна абвясціў Еўрапейскі гімн 19 студзеня 1972 годзе ў Страсбургу: прэлюдыя да «Оды да Радасці», 4-я частка 9-й сімфоніі Людвіга ван Бетховена. У сімфоніі Бетховена выкарыстоўваліся нямецкія словы з верша Фрыдрыха Шылера «Ода да радасці». Аднак, у 1972 годзе пры зацвярджэнні гімна Еўропы словы былі знятыя, каб не падымаць адну мову над іншымі.

Гімн
Свабодная Карэя (партыя)

**Партыя «Свабодная Карэя»** ( *Чаюхангуктан*) — кансерватыўная палітычная партыя правага толку ў Рэспубліцы Карэя, кіруючая партыя краіны. Назвы партыі з 1997 па 2012 — «**Партыя вялікай краіны**» ( *Ханнарадан*), з 2012 па 2017 — «**Партыя новых рубяжоў**» ( *Сэнурыдан*).

Партыя была заснавана ў 1963 годзе пад назвай Дэмакратычнай рэспубліканскай партыі (), тады яе лідарам быў Пак Чонхі. Пасля забойства Пака новым лідарам стаў Чон Духван, які перайменаваў яе ў Дэмакратычную партыю справядлівасці (민주정의당). 9 лютага 1990 года яна злучылася з Дэмакратычнай партыяй уз’яднання і Новай дэмакратычнай рэспубліканскай партыяй, сфарміраваўшы Дэмакратычную ліберальную партыю. Новая назва «Партыя вялікай краіны» партыя атрымала ў лістападзе 1997 года.

Па выніках парламенцкіх выбараў 2004 года партыя пацярпела паражэнне, атрымаўшы толькі 121 месца з 299. Аднак ужо ў 2007 г. партыя адыгралася за паражэнне, паколькі на прэзідэнцкіх выбарах з буйной перавагай перамог кандыдат гэтай партыі Лі Мёнбак.

2 лютага 2012 года «Партыя вялікай краіны» вырашыла прыняць новае імя і надалей называцца «Партыя новых рубяжоў».

Пад гэтым імем яна атрымала перамогу на выбарах 2012 года, атрымаўшы 152 з 300 месцаў у парламенце. На прэзідэнцкіх выбарах 2012 года ад партыі была вылучана Пак Кынхе.

На парламенцкіх выбарах 2012 года Пак Кынхе прывяла партыю да перамогі, і партыя атрымала большасць у парламенце (152 месцы з 300). Гэта павысіла ролю Пак Кынхе ўнутры партыі як кандыдата на прэзідэнцкіх выбарах.

Выбары кандыдата ў прэзідэнты ад Партыі новых рубяжоў прайшлі 20 жніўня 2012 года. Пак Кынхе перамагла сваіх супернікаў, атрымаўшы 83,97 % галасоў (86 589 з 103 118), і была выбрана кандыдатам у прэзідэнты ад партыі. На ўсенародных выбарах 19 снежня Пак Кынхе набрала 51,55 % галасоў выбаршчыкаў.

Дачка заўчасна загінулых ад рукі тэрарыстаў Пак Чонхі (забойца: Кім Джэгю) і Юк Ёнсу (забойца: Мун Сегван) стала першай у гісторыі Рэспублікі Карэя жанчынай-прэзідэнтам — інаўгурацыя адбылася 25 лютага 2013 года.

На выбарах у Нацыянальны сход 20-га склікання, якія адбыліся 13 красавіка 2016 года, пацярпела паражэнне. Лідар партыі Кім Мусон абвясціў пра сыход у адстаўку з пасады лідара партыі.

8 лютага 2017 года партыя вырашыла прыняць новае імя і надалей называцца «Свабодная Карэя».

## Зноскі 
Катэгорыя:Палітычныя партыі паводле алфавіта
Катэгорыя:Правацэнтрысцкія партыі
Сімвал еўра

**Сімвал еўра** ці **знак еўра** — графічнае абазначэнне агульнаеўрапейскай валюты еўра, апублікаванае 12 снежня 1996 года. Уваходзіць у групу «Сімвалы валют» () стандарта Юнікод: арыгінальная назва — *euro sign*; код — U+20AC. Напісанне залежыць ад шрыфта, выкарыстанага для вываду знака.

## Апісанне сімвала 
) на галубым фоне (Reflex Blue PMS)]]
Знак еўра (€) быў спраектаваны пасля таго, як метадам апытанняў грамадскай думкі былі абраныя два варыянты з дзесяці прапаноў, і затым Еўракамісія выбрала адзін з іх у якасці канчатковага варыянта. Аўтарам дызайну, які перамог, як сцвярджаецца, была каманда з чатырох экспертаў, імёны якіх афіцыйна не былі названыя.

Сімвал еўра (€) традыцыйна пішыцца з двюма гарызантальнымі рыскамі. Аднак у такіх шрыфтах, як High Tower Text, Lexington і некаторых іншых ён выводзіцца з адной рыскай.

Катэгорыя:Сімвалы валют
Нітгард

**Нітгард**, *Нітард*, *Нітхард* (*Nithard*) (каля 790 — каля 843) — франкскі храніст.

## Біяграфія 
Унук Карла Вялікага (па жаночай лініі, пазашлюбны сын яго дачкі Берты (Бертрады) і Ангільберта, прыдворнага паэта і абата). Чалавек свецкі, высокаадукаваны для таго часу. Прымаў актыўны ўдзел у грамадскім жыцці; памочнік і палкаводзец Людовіка Набожнага, а затым Карла II Лысага. Праца Нітгарда «Чатыры кнігі гісторыі» (складзеная ў 842—843 гг.) змяшчае апісанне палітычных падзей перыяду кіравання Людовіка Набожнага. Асаблівая ўвага ў ёй нададзена «*вайне трох братоў*» (сыноў імператара Лотара, Карла Лысага і Людовіка Нямецкага), якая адбывалася ў пачатковы перыяд распаду Франкскай дзяржавы. У сваім сачыненні Нітгард прыводзіць шэраг важных (часта ўнікальных) звестак: апісанне саксонскага паўстання Стэлінга, выклад тэксту знакамітай Страсбургскай клятвы 842 г. і інш. Праца Нітгарда — каштоўная крыніца па гісторыі тых трох гадоў, якія папярэднічалі заключэнню Вердэнскага дагавора 843 і распаду імперыі Карла Вялікага.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Лацінамоўныя пісьменнікі перыяду Каралінгаў
Катэгорыя:Пісьменнікі паводле алфавіта
Катэгорыя:Лацінскія гісторыкі
Катэгорыя:Гісторыкі IX стагоддзя
Катэгорыя:Храністы
Катэгорыя:Гісторыя Германіі
Катэгорыя:Пазашлюбнае нашчадства Каралінгаў
Джон Уільям Сноу

**Джон Уільям Сноў** (; нар. , Таліда, штат Агая, ЗША) — амерыканскі эканаміст і дзяржаўны дзеяч. Былы міністр фінансаў ЗША. Быў прызначаны на гэтую пасаду ў пачатку 2003 года прэзідэнтам ЗША Джорджам Бушам-малодшым, паабяцаў удвая скараціць дзяржаўны доўг. Праз некалькі гадоў пасля прызначэння Сноў уступіў у канфлікт з адміністрацыяй Буша з-за эканамічнай палітыкі, якая праводзілася ёю. Вясной 2006 года быў адпраўлены ў адстаўку.

Катэгорыя:Міністры фінансаў ЗША
Ангільберт

**Ангільберт** (або **Энгельбрэх** ці **Энгельберт**; ; каля 740/750 — ) — абат і хрысціянскі святы. Дзень памяці — 18 лютага.

Вучань выдатнага навукоўца і паэта VIII стагоддзя Алкуіна (735—804), дзякуючы пратэкцыі апошняга быў прыняты пры двары караля Карла I Вялікага, дзе ўзначальваў прыдворную капэлу і, апроч гэтага, выступаў у ролі выхавальніка Піпіна — сына Карла I. Вучань апынуўся годны свайго настаўніка, і неўзабаве Ангільберт, за яго паэтычны талент, атрымаў пры двары мянушку Гамер.

Нягледзячы на тое, што кароль вельмі сурова, часам дэспатычна, ставіўся да сваіх дочак, ён не пярэчыў, калі адна з іх — Берта, стала ў сутнасці грамадзянскай жонкай Ангільберта, і ў іх нарадзіліся два сыны: (Нітгард і Гарнід).

У 790 годзе Ангільберт адправіўся на поўнач Францыі, дзе яму было даручана выконваць абавязкі настаяцеля абацтва Сен-Рык’е, дзе ён і пражыў да самай смерці 18 лютага 814 года і быў пахаваны пры храме Сен-Рык’е. У царкве дагэтуль захоўваюцца яго мошчы.

З лацінскіх вершаў (сабраных Мінем у 99-й частцы «*Раtrologie*») захаваўся адзін урывак эпасу пра Карла Вялікага, у якім апісваецца сустрэча Карла з Папам Львом III; у іншым вершы ён апісвае сваё хатняе жыццё, у трэцім вяртанне з поля бітвы другога сына Карла.

## Спасылкі 
* St. Angilbert 

Катэгорыя:Святыя перыяду Каралінгаў
Катэгорыя:Хрысціянскія святыя IX стагоддзя
Катэгорыя:Каталіцкія святыя
Катэгорыя:Нарадзіліся ў VIII стагоддзі
Катэгорыя:Лацінамоўныя паэты
Катэгорыя:Паэты VIII стагоддзя
Катэгорыя:Абаты Сен-Рык’е
Электрычны чайнік

**Электрычный чайнік**, **электрачайнік** — прылада для кіпячэння вады з дапамогай электрычнасці.

## Гісторыя 
Першыя электрычныя чайнікі з’явіліся ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзя. З цягам часу іх канструкцыя і зручнасць карыстання ўдасканальваліся. У 1992 годзе ў Японіі пачалася вытворчасць электрачайнікаў-тэрмасаў (тэрмапотаў). У 1994 годзе ў Ізраілі выпусцілі электрачайнікі з кантактнай падстаўкай і аўтаматычным адключэннем пасля закіпання.

У СССР былі распаўсюджаны электрачайнікі без аўтаматычнага адключэння пры закіпанні вады.

## Апісанне сучаснага прыбору 
Уяўляе сабой ёмістасць ад 0,7 да 2 літраў, з размешчаным унутры награвальным элементам магутнасцю каля 2 кВт. Зверху корпуса размешчаны датчык закіпання, які адключае чайнік пры закіпанні вады.

Катэгорыя:Кухонная тэхніка
Паўстанне Стэлінга

**Паўстанне Стэлінга** — буйное сялянскае паўстанне ў Саксоніі у 841—843 гг. Асноўную масу паўсталых складалі *фрылінгі*, гэта значыць свабодныя супольнікі, якія часткова апынуліся ў залежнасці, і *літы* — напаўвольнае сельскае насельніцтва. Паўстанне было скіравана супраць усталявання феадальнага ладу. Лозунгам сялян было вяртанне да старых дафеадальных парадкаў. Саксы «*выгналі з краіны амаль усіх сваіх гаспадароў*», сярод якіх былі  франкскія — свецкія і духоўныя — феадалы і прадстаўнікі вярхоў саксонскай знаці (*эдэлінгі*), і «*сталі жыць па-старому*». Адсюль і назва руху — паўстанне «*Стэлінга*», што перакладаецца як «*Дзеці старажытнага закона*». Паўстанне было жорстка падушана Людовікам Нямецкім.

## Бібліяграфія 
* История крестьянства в Европе. Эпоха феодализма. Т.1. М., 1985
* Неусыхин А. И. Крестьянство и крестьянские движения в Западной Европе раннефеодального периода (VI—IX вв.) // Из истории социально-политических идей: К 75-летию акад. В. П. Волгина. М., 1955
* Неусыхин А. И. Возникновение зависимого крестьянства как класса раннефеодального общества в Западной Европе VI—VIII вв. М., 1956
* Неусыхин А. И. Крестьянские движения в Саксонии в IX—XI вв. // ежегодник германской истории за 1973 год. М., 1974

Катэгорыя:Сярэдневякоўе
Катэгорыя:Паўстанні ў Германіі
Заходнія апачы

**Заходнія апачы** (саманазва: ''Si'án Ndee*) — лінгвістычная група плямён апачы ў Арызоне (ЗША). Агульная колькасць (2007 г.) — каля 14000 чал.

Продкі заходніх апачы ўяўлялі сабою некалькі буйных груп вандроўных паляўнічых і збіральнікаў атабаскага паходжання, што насялялі тэрыторыю паўднёва-заходніх штатаў сучасных ЗША з першай паловы 2 тысячагоддзя н. э. Іспанец Франсіска Васкес дэ Каранада ўпершыню сутыкнуўся з імі ў красавіку 1541 г. на захад ад Рыа-Грандэ. Але да пачатку XVII ст. яны перасяліліся ў Арызону.

Іспанскія пасяленцы выкарыстоўвалі для іх агульную назву апачы (), запазычаную ў народа зуні, на мове якога яна значыла «ворагі». У канцы XVII ст. або нават раней пад уплывам іспанцаў заходнія апачы асвоілі конегадоўлю, што значна змяніла іх лад жыцця.

У другой трэці XIX ст. назіраліся сталыя канфлікты паміж заходнімі апачы і мексіканцамі. Гэта тлумачылася цікавасцю мексіканскіх здабытчыкаў металаў радовішчамі на землях тубыльцаў. У 1848 г. кантроль над Арызонай перайшоў да ЗША. Заходнія апачы доўгі час былі мала закрануты палітыкай абмежавання індзейцаў-качэўнікаў тэрыторыямі рэзервацый. У 1871—1875 гг. яны падтрымалі суседзяў явапаі ў барацьбе супраць амерыканскіх і мексіканскіх каланістаў, але пацярпелі паражэнне і былі вымушаны пагадзіцца на перасяленне ў рэзервацыі. У выніку склаліся наступныя группы, кожная з якіх займае пэўную рэзервацыю:

* Апачы Белых гор (саманазва: *Dzil Łigai Si'án Ndee*)
* Сібекуэ, што падзяляюцца на 3 субгрупы *Gołkizhn*, *Tł'ohk'adigain* і *Dził T'aadn*
* Тонта (саманазва: *Dilzhé`e*), што падзяляюцца на паўночную і паўднёвую галіны
* Апачы рэзервацыі Сан-Карлас (саманазва *Tsék'áádn*)

У нашы дні яны вызнаюцца на федэральным узроўні як нацыі і маюць унутранае самакіраванне. Асноўныя сучасныя заняткі — земляробства, жывёлагадоўля, абслугоўванне турыстаў, рамёствы (пляценне, вытворчасць керамічных вырабаў, карункаў, духмяных алеяў для парфумерыі).

Заходнія апачы захоўваюць многія старажытныя традыцыі, у тым ліку падзелу мужчынскай і жаночай працы, адасаблення мужчын ад жанчын, будоўлі вікіяпаў, выканання традыцыйных цырымоній пад наглядам шаманаў *diyin''.

## Спасылкі 
* Countries and Their Cultures: Western Apache
* Cibecue Apache
* Yavapai Apache Nation 
* White Mountain Apache Tribe
* Tonto Apache Tribe

Катэгорыя:Апачы
Ліпан

**Ліпан** (саманазва: *Lépai-Ndé*) — народ з групы апачы, карэнныя жыхары ЗША. Жывуць пераважна ў штатах Тэхас і Нью-Мексіка. Агульная колькасць (2000 г.) - каля 1 000 чал.

Ліпан з'яўляюцца нашчадкамі канфедэрацыі паўднёвых атабаскаў, што насялялі ў XVIII ст. тэрыторыю Тэхаса і Нью-Мексіка. Іх асноўным заняткам было коннае паляванне. 

Канфедэрацыя распалася да сярэдзіны XIX ст. ў выніку паражэнняў ад каманчаў. Асобныя групы ліпан далучыліся да іншых апачы, каёва і кікапу, але захоўвалі родную мову і памяць пра адзінства. У канцы XIX ст. - першай палове XX ст. мова і звычаі ліпан вывучаліся амерыканскімі антраполагамі.

У нашы дні ліпан працягваюць падзяляцца на асобныя групы і жывуць сярод іншых індзейскіх народаў. На афіцыйным ўзроўні яны не прызнаюцца ўладамі ЗША ў якасці асобнай нацыі, фіксуюцца як апачы або чальцы пэўнай рэзервацыі. Аднак з канца XX ст. назіраецца імкненне ліпан да ўзаемнай культурнай інтэграцыі і адраджэння роднай мовы.  

## Спасылкі 
* Lipan Apache
* Lipan Apache Tribe of Texas

Катэгорыя:Апачы
Іван Мацвеевіч Цімчук

**Іва́н Мацве́евіч Цімчу́к** () — капітан Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 14 лютага 1901 года ў сяле Грушка (цяпер — Тлумацкі раён Івана-Франкоўскай вобласці Украіны). У 1919—1926 гадах служыў у Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнічаў у баях Грамадзянскай вайны. У 1924 годзе Цімчук скончыў Смаленскае ваенна-палітычнае вучылішча. Пасля заканчэння ў 1929 годзе Харкаўскага камвуза працаваў спачатку эканамістам саўгаса, затым дырэктарам зверасаўгаса «Сэрвач» ў Беларускай ССР.

З самага пачатку Вялікай Айчыннай вайны Цімчук актыўна ўдзельнічаў у партызанскім руху ў Беларускай ССР. З лютага 1942 года ён займаў пасаду камісара партызанскага атрада «Мсцівец» і сакратара падпольнага Лагойскага райкама УКП(б), з верасня 1943 года — спачатку камісара, а ў маі—ліпені 1944 года камандзіра 1-й антыфашысцкай партызанскай брыгады.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 1 студзеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў у тыле ворага і асаблівыя заслугі ў развіцці партызанскага руху ў Беларусі» капітану Івану Цімчуку нададзена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 4354.

Пасля вызвалення Беларусі Цімчук быў намеснікам старшыні Дзяржплана БССР, старшынёй Дзяржаўнага камітэта Савета Міністраў БССР па ахове прыроды. У 1956 годзе скончыў Вышэйшую партыйную школу пры ЦК КПСС. Жыў у Мінску.

Памёр 17 кастрычніка 1982 года, пахаваны на Усходніх могілках Мінска.

## Узнагароды 
Узнагароджаны двума ордэнамі Леніна, ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга, Чырвонай Зоркі і «Знак Пашаны», шэрагам медалёў.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* *Петрухин В. С.* На берегах Дуная. — М., 1974.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Партызаны Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Удзельнікі Грамадзянскай вайны ў Расіі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Івана-Франкоўскай вобласці
Катэгорыя:Камандзіры партызанскіх злучэнняў, брыгад і атрадаў у гады Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Капітаны СССР
Ардананс Вілер-Катрэ

thumb|Ардананс Вілер-Катрэ
**Ардананс Вілер-Катрэ** (; падпісаны паміж 10 і 15 жніўня 1539 года) — каралеўскі ўказ (ардананс), накіраваны на ліквідацыю наступстваў сярэдневяковай феадальнай раздробненасці французскіх зямель і найскарэйшую інтэграцыю паўночна-заходняй Раманіі ў рамках унітарнага каралеўства Францыя.

## Палажэнні 
thumb|300px|злева|Першая старонка ардананса.
Францыск I замацаваў статус французскай мовы як адзінай дзяржаўнай у краіне і абавязаў органы мясцовай адміністрацыі абапірацца на яе парыжскую норму замест латыні пры складанні ўсіх адміністрацыйных дакументаў. Лацінская мова паступова выйшла з ужытку, хоць і працягвала ўжывацца ў шэрагу царкоўных рэгістраў, а таксама пры складанні біяхімічнай тэрміналогіі. Рэгіянальныя мовы Францыі — гасконская, правансальская, брэтонская і інш. — увайшлі ў фазу імклівага заняпаду, асабліва на пісьме, хоць іх вусновыя традыцыі захоўваліся да сярэдзіны XX стагоддзя. Апроч мовы, 192 пункты гэтага ардананса рэфармавалі і ўніфікавалі многія іншыя сферы жыцця французскага грамадства. Так, святары былі абавязаны рэгістраваць акты грамадзянскага стану, рамеснікам забаранялася аб'ядноўвацца ў прафсаюзы.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Гісторыя Францыі
Катэгорыя:Гісторыя французскай мовы
Катэгорыя:Моўная палітыка
Катэгорыя:1539
Старшыня Еўрапейскага савета

**Старшыня Еўрапейскага савета** або **Прэзідэнт Еўрапейскай рады** — адзін з вышэйшых чыноўнікаў Еўрапейскага саюза, галоўны прадстаўнік ЕС на міжнароднай арэне. Бягучы старшыня — Антоніу Кошта.

## Гісторыя 
З 1975 па 2009 год пазіцыя кіраўніка Еўрапейскага савета была неафіцыйнай, яе аўтаматычна займаў на паўгода кіраўнік дзяржавы або ўрада краіны, якая была галоўнай ў савеце. Згодна з Лісабонскай дамовай Еўрапейскі савет абірае свайго старшыню кваліфікаванай большасцю тэрмінам на два з паловай гады з магчымасцю паўторнага перавыбрання яшчэ на адзін тэрмін. У выпадку неабходнасці Еўрапейскі савет можа вызваліць ад дадзенай пасады старшыню, для гэтага таксама патрабуецца кваліфікаваная большасць.

19 лістапада 2009 года на Еўрапейскім савеце першым яго старшынёй быў абраны бельгіец Херман ван Рампёй. Ван Рампей ўступіў у пасаду 1 снежня 2009 года, калі ў сілу ўступіў Лісабонскі дагавор. Яго першы тэрмін скончыўся 31 мая 2012 года. 1 сакавіка 2012 года Херман Ван Рампей быў аднагалосна пераабраны на другі тэрмін з 1 чэрвеня 2012 года па 30 лістапада 2014-га.

## Абавязкі 
Згодна з артыкулам 15.6 бягучай версіі Дамовы аб Еўрапейскім саюзе ў абавязкі старшыні Еўрапейскага савета ўваходзіць:
* Старшынстваваць у савеце і накіроўваць яго працу;
* Забяспечваць падрыхтоўку і пераемнасць працы савета ў супрацоўніцтве з Старшынёй Еўрапейскай камісіі і на аснове працы Савета па агульных справах (:en:General Affairs Council);
* Прыкладаць намаганні для дасягнення адзінства і кансенсусу ў Еўрапейскім Савеце;
* Пасля кожнага сходу Еўрапейскага Савета прадастаўляць справаздачу аб ім Еўрапейскаму парламенту;
* Прадстаўляць Еўразвяз на міжнароднай арэне без шкоды для ролі Вярхоўнага прадстаўніка Саюза па замежных справах і палітыцы бяспекі;
* Старшыня Еўрапейскага савета не можа адначасова займаць дзяржаўныя пасады.

Катэгорыя:Інстытуты Еўрапейскага саюза
Беарн

**Беа́рн** (, , ) — паўднёвая памежная гістарычная вобласць Францыі, якая займае плошчу каля 4500 км². У наш час яе тэрыторыя вуваходзіць галоўным чынам у склад цяперашняга дэпартамента Атлантычныя Пірэнеі, тады як меншая частка адносіцца да дэпартамента Ланды. Галоўны горад вобласці — По.

## Геаграфія 
Пірэнеі, пакрытыя густымі ляснымі прасторамі, а месцамі вечным снегам, паступова спускаюцца тут да нізкіх перадгор'яў, якія шмат дзе збаразнёныя рэчкамі і маленькімі горнымі ручаямі. Клімат здаровы, і багатыя горныя пашы падтрымліваюць цудоўную жывёлагадоўлю, асабліва конегадоўлю. Горныя цясніны і ўзгоркі ўсеяныя вінаграднікамі; у нізінных месцах расце кукуруза, а на плоскіх узвышшах вырошчваецца лён.

## Гісторыя 
]]
У часы Каралінгаў Беарн з'яўлязся асобным віконцтвам, першым кіраўніком якога быў Санцюль I. Сярод яго пераемнікаў асабліва праславіўся Гастон IV, які кіраваў у 1090—1130 гадах, адзін з герояў Першага крыжовага паходу, які атрымаў потым за свае вайсковыя подзвігі на службе караля Альфонса I Арагонскага ў леннае валоданне Сарагосу.

У 1134 годзе згасла па мужчынскай лініі дынастыя віконтаў Беарна, і краіне пагражала небяспека пазбавіцца сваёй самастойнасці і быць далучанай да Арагонскага каралеўства. Беарнцы ўзяліся за зброю, прагналі ад сябе Марыю, дачку апошняга віконта Санцюля VI, якая прызнала над сабой вярхоўную ўладу Альфонса II Арагонскага, і абвясцілі сваім кіраўніком аднаго двараніна з Бігора, які, аднак, быў забіты імі на другі год свайго кіравання. Тая ж доля спасцігла і яго пераемніка, нейкага рыцара з Аверна. Тады беарнцы выбралі сына прынцэсы Марыі, Гастона VI, пры нашчадках якога Беарн у выніку шлюбных саюзаў перайшоў спачатку да графаў Фуа, а потым разам з Фуа да Навары.

Пры Генрыху IV, выхадцы з Беарна, краіна ўвайшла ў склад Французскага каралеўства і канчаткова была далучана да яго Людовікам XIII ў 1620 годзе. Разам з тым у Беарне пачалося гвалтоўнае выкараненне пратэстанцтва, якое пусціла там глыбокія карані з 1560. Насельніцтва Беарна карысталася вялікімі палёгкамі аж да Рэвалюцыі 1789 і мела свой Cour major, аб'яднаны потым Людовікам XIII з наварскім парламентам.

## Літаратура 
* 
* Pierre de Marco, «Historie de Béarn» (Пар., 1640);
* Bordenove, «Histoire de Béarn et Navarre» (Пар., 1873);
* Bourdeau, «Ancienne Gascogne et Béarn» (1861—1862);
* Kivarez, «Chansons et airs populaires de Béarn» (1844);
* L. Cadier, «Les États de Béarn Depuis Leurs Origines Jusqu’au Commencement Du XVIe Siècle. Étude Sur L’Histoire Et L’Administration D’Un Pays D'États.» (1888).


Катэгорыя:Аксітанія
Катэгорыя:Гістарычныя вобласці Францыі
Партыя свабоды (Нідэрланды)

**Партыя свабоды** (*Партыя за свабоду*; Partij voor de Vrijheid — PVV) — нацыяналістычная папулісцкая палітычная партыя ў Нідэрландах, якая прытрымліваецца ліберальных поглядаў на эканамічныя пытанні і якая займае жорсткую пазіцыю ў дачыненні да іміграцыі і звязаных з ёй сацыяльных і культурных працэсаў. Цэнтральная фігура, заснавальнік і лідар партыі, а таксама яе адзіны член — Герт Вілдэрс. Усе члены фракцый партыі ў абедзвюх Палатах нідэрландскага парламента і Еўрапейскім парламенце, а таксама ў муніцыпалітэтах і г. д. фармальна з'яўляюцца беспартыйнымі.

Партыя была заснавана дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Гертам Вілдэрсам праз некаторы час пасля яго выхаду з ліберальнай Народнай партыі за свабоду і дэмакратыю. Афіцыйнай датай стварэння партыі лічыцца 22 лютага 2006 года. На парламенцкіх выбарах 22 лістапада 2006 года партыя атрымала 579 490 галасоў (5,9%) і 9 месцаў у Палаце прадстаўнікоў з 150. Партыя не прыняла ўдзел у рэгіянальных выбарах 2007 года, з-за чаго яна не прадстаўлена ў Сенаце. На выбарах у Еўрапейскі парламент 2009 года партыя атрымала 769 125 галасоў (17%) і 4 месца з 25 (у цяперашні час — 5).

У выніку выбараў 9 чэрвеня 2010 года партыя павялічыла сваё прадстаўніцтва ў парламенце да 24 месцы, заняўшы па выніках галасавання трэцяе месца, набраўшы 1 453 944 (15,5%) галасоў і прапусціўшы наперад толькі Народную партыю за свабоду і дэмакратыю і Партыю працы.

14 кастрычніка 2010 года лідар Народнай партыі за свабоду і дэмакратыю Марк Рутэ быў прызначаны прэм'ер-міністрам Нідэрландаў. У склад новай кіруючай кааліцыі ўвайшла таксама партыя Хрысціянска-дэмакратычны заклік. Партыя свабоды падтрымала новую кіруючую кааліцыю, але не атрымала міністэрскіх партфеляў.

На выбарах у Еўрапарламент 2014 года партыя набрала 13,32 % галасоў, атрымаўшы 4 месцы з 26 адведзеных Галандыі. 16 чэрвеня 2015 года партыя ўвайшла ў новую створаную еўранацыяналістычнымі партыямі некалькіх краін фракцыю «Еўропа нацый і свабод» у Еўрапейскім парламенце.

File:Tweede kamerverkiezingen 2010.png|Найбольшую колькасць галасоў па акругах на выбарах 2010 года (PVV — блакітным колерам)
File:Pvv.png|Галасаванне за партыю на выбарах 2010 года

Катэгорыя:Палітычныя партыі Нідэрландаў
Катэгорыя:Палітычныя партыі паводле алфавіта
Імпічмент Пак Кын Хэ

, 2016.]]
**Імпічмент Пак Кын Хэ**, былога прэзідэнта Паўднёвай Карэі, стаў кульмінацыяй палітычнага скандалу з умяшаннем у працу прэзідэнта з боку свайго памочніка. Галасаванне па імпічменту адбылося 9 снежня 2016 года 234 з 300 членаў Нацыянальнага сходу прагаласавалі за імпічмент і часовае прыпыненне прэзідэнцкіх паўнамоцтваў і абавязкаў Пак Кын Хэ. Такім чынам, Хван Гёан, тагачасны прэм’ер-міністр, стаў выконваючым абавязкі прэзідэнта, а Канстытуцыйны Суд Карэі павінен вырашыць, ці варта прыняць або адхіліць імпічмент. Суд падтрымаў імпічмент на 10 сакавіка 2017 года ў аднадушным 8-0 рашэнне, выдаліўшы Пак з пасады прэзідэнта. Наступныя выбары адбыліся 9 мая 2017 года, каб абраць наступнага прэзыдэнта.

## Прадгісторыя 
### Канстытуцыя Паўднёвай Карэі і закон Аб Канстытуцыйным Судзе 
Працэдура імпічменту прапісана ў Канстытуцыі Паўднёвай Карэі.

Згодна з арт. 65 П. 1, Калі Прэзідэнт, прэм'ер-міністр, ці іншы дзяржаўны деяч,ці члены Савета парушае Канстытуцыю ці іншыя законы пры выкананні службовых абавязкаў, Нацыянальны сход можа абвясціць іх імпічмент.

Пункт 2 гаворыць, што працэс аб імпічменце павінен быць прапанаваны 1/3, і ўхвалены большасцю ад агульнага ліку членаў Нацыянальнага сходу для зацьвярджэння. У выпадку з прэзідэнтам, працэдура павінна быць прапанавана большасцю і зацверджана 2/3 альбо большасцю ад агульнага ліку членаў Нацыянальнага сходу, гэта азначае, што 200 з 300 членаў парламента павінна зацвердзіць імпічмент. У гэтым пункце таксама гаворыцца, што любая асоба, у дачыненні да якога ўзбуджана хадайніцтва аб імпічменце прыпыняецца ажыццяўленне яго ўлады да імпічменту пакуль не будзе вынесены прысуд, і рашэнне аб імпічменце не распаўсюджваюцца далей, чым адхіленне ад дзяржаўнай пасады. Аднак імпічмент не вызваляе ад грамадзянскай або крымінальнай адказнасці за такія парушэнні.

Згодна з Законам Аб Канстытуцыйным Судзе 1988 года, Канстытуцыйны суд павінен прыняць канчатковае рашэнне на працягу 180 дзён пасля атрымання ім судовага рашэння па справе, у тым ліку ў выпадках імпічменту. Калі адказчык ужо пакінуў свой пост да вынясення рашэння, імпічмент павінен быць спынены.

Апошні прэзідэнт Паўднёвай Карэі які падлягаў імпічменту быў Ро Му Хён, ён быў адхілены ад пасады парламентам у 2004 годзе і ад абавязкаў на два месяцы. У тым выпадку Канстытуцыйны Суд Карэі апраўдаў Ро Му Хёна, і вярнуў яго да ўлады. Тым не менш, паўднёвакарэйская грамадскасць па вялікім рахунку выступіла ў падтрымку Ро.

### Прысуд 
10 сакавіка 2017 года, Канстытуцыйны Суд падтрымаў імпічмент, адхіліў ад улады Пак, і робячы гэта першы раз, калі дзеючы прэзідэнт быў адхілены ад кіравання падчас існавання шостай Рэспублікі Паўднёвай Карэі быў створаны пасля дэмакратызацыі краіны. Як прыхільнікі, так і праціўнікі Пак сабраліся каля будынка, чакаючы прысуда. Пачалася патасоўка паміж прыхільнікамі і праціўнікамі, у якой, прыхільнікі і паліцыянты атрымалі траўмы. Не абышлося без ахвяраў, трое чалавек пазней памёрлі.

Пасля адхіленне Пак Кын Хэ ад пасады прэзідэнта, наступныя прэзідэнцкія выбары былі праведзены праз 60 дзён.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Палітыка Паўднёвай Карэі
Сцяпан Апанасавіч Пашкевіч

{{Ваенны дзеяч
|імя              = Сцяпан Апанасавіч Пашкевіч
|дата нараджэння  = 
|месца нараджэння = 
|дата смерці      = 
|месца смерці     = 
|выява            = 
|шырыня           = 
|мянушка          = 
|прыналежнасць    = 
|гады службы      = 1940—1945
|званне           = сяржант
|род войскаў      = інжынерныя войскі
|камандаваў       = 
|часць            = 
|бітвы            = Вялікая Айчынная вайна
|узнагароды       = {
 
}
{
 
-
 
}
|сувязі           = 
|у адстаўцы       = 
}}
**Сцяпан Апанасавіч Пашке́віч** (27 сакавіка 1921 — 7 сакавіка 2014) — савецкі ваеннаслужачы, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Герой Савецкага Саюза (24 сакавіка 1945).

## Біяграфія 
Пашкевіч С. А., беларус па нацыянальнасці, нарадзіўся ў Полацку ў рабочай сям’і. Пасля заканчэння васьмі класаў працаваў кавалём. У Чырвоную Армію прызваны ў 1940 годзе.

## Узнагароды 
* Герой Савецкага Саюза (24 сакавіка 1945 года);
* ордэн Леніна;
* ордэн Кастрычніцкай Рэвалюцыі;
* ордэн Айчыннай вайны 1 ступені;
* ордэн Айчыннай вайны 2 ступені;
* ордэн «За службу Радзіме» 3 ступені;
* медалі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Навечно в сердце народном. — Мн., 1984. — С. 404.
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Полацка
Катэгорыя:Сапёры Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Удзельнікі бітвы за Дняпро
Катэгорыя:Удзельнікі Сталінградскай бітвы
Катэгорыя:Удзельнікі Курскай бітвы
Катэгорыя:Удзельнікі Парада Перамогі
Катэгорыя:Члены КПСС
Кіянка

**Кіянка** — гэта молат з драўніны цвёрдых парод ці гумы.

## Віды кіянак 
* **Сталярная кіянка** — кіянка, якая выкарыстоўваецца ў даўбёжных работах. Шырокія плоскасці паралельны адна адной. Адзін канец плоскі і злёгку нахілены, а другі злёгку закруглены.
* **Бляхарская кіянка** прызначана для кузаўных работ. Мае прамавугольную форму
* **Барсік** — цяслярскі інструмент. Ужываецца для пастаноўкі бярвён на месца. Уяўляе сабой адрэзак бярвёна, асаджаны на кол

## Вырабленне кіянак 
Матэрыял для кіянак: граб, вяз, бяроза, дуб. Аздоба: пакрыццё пакостам. «Барсік» вырабляецца з хвоі.

## Прымяненне 
Прымяняецца ў кузаўных работах, у цяслярскіх работах пры пастаноўцы бярвён, пры даўбёжных работах.

## Літаратура 
* Деревянные, резиновые и пластмассовые киянки // *Сахаров М. Д.* Инструменты сельского столяра и плотника — М.: Нива России, 1993. — С. 190—192. — 285 с.: ил. — 50 000 экз. — ISBN 5-260-00196-6.

Катэгорыя:Молаты
Катэгорыя:Сталярныя інструменты
Катэгорыя:Цяслярскія інструменты
Катэгорыя:Слясарныя інструменты
Вучэбнае судна

**Вучэ́бнае су́дна** — спецыяльна пабудаванае або пераабсталяванае службова-дапаможнае судна для плавальнай практыкі марскіх курсантаў навучальных устаноў. Тэрмін з'явіўся ў сярэдзіне XIX стагоддзя, аднак фактычна першыя вучэбныя судны з'явіліся значна раней.

## Літаратура 
* Gerhard Eckhardt: Die Segelschiffe des Deutschen Schulschiff-Vereins. Eine Dokumentation, Bremen (Hauschild) 1981. ISBN 3-920699-37-8

Катэгорыя:Тыпы цывільных суднаў
Катэгорыя:Тыпы суднаў і караблёў
Комплекс будынкаў Брэсцкага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта

**Комплекс будынкаў Брэсцкага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта** размешчаны па адрасе вул. Маскоўская, 267 і ўваходзіць у ансамбль мікрараёна Усход.

Комплекс пабудаваны ў 1965—1980 гг. на аснове тыпавога праекта.

## Архітэктура 
Галоўны пяціпавярховы корпус (1965—1967, архітэктары З. Леўчанка, Л. Маскалевіч, А. Сувораў) — буйнамаштабны будынак, архітэктура якога заснавана яа рытме вертыкальных пілонаў. Двухступеньчатая кампазіцыя галоўнага (паўночнага) фасада асіметрычная. З усходняга боку выступае глухі тарэц крыла з аўдыторыямі, з заходняга — корпус актавай залы. У афармленні мапалітнай тарцовай плоскасці выкарыстана пано (чаканка), для дэкаратыўнай апрацоўкі канструкцыйных элементаў — светлая керамічная плітка. Асіметрычна размешчаны галоўны ўваход выдзелены шырокімі ганкам і казырком. З двара да галоўнага корпуса прымыкаюць крылы адміністрацыйных памяшканняў і спарт-залы, якія ўтвараюць прасторны ўнутраны двор. Лесвічныя клеткі і вестыбюлі ўбудаваны ў месцах злучэння крылаў з галоўным корпусам.

У аснову планіроўкі галоўнага корпуса пакладзена калідорная схема з двухбаковым размяшчэннем аўдыторый. У дэкоры ўваходнага вестыбюля пано (чаканка), паліхромная падлога з мармуровай крошкі, зялёны газон. У галоўным корпусе 80 аўдыторый, 2 лекцыйныя залы, вырашаныя амфітэатрам, на 200 месцаў кожная, больш за 60 лабараторый, спартыўная і актавая залы, бібліятэка, кнігасховішча, чытальня.

Крыты пераход па ўзроўні 2-га паверха злучае галоўны корпус з чатырохпавярховым навучальна-лабараторным, у якім 20 аўдыторый і 30 лабараторый.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Брэсцкі дзяржаўны тэхнічны ўніверсітэт
Катэгорыя:Маскоўская вуліца (Брэст)
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Брэста
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Леанарда Маскалевіча
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Зінаіды Леўчанка
2014 год у гісторыі літаратуры

**2014** год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.

## Падзеі 
## Кнігі 
* «Дзе і як жыве Нептун?» — зборнік вершаў Уладзіміра Скарынкіна.
* «Лісты з Арэшкавай вёскі» — казка Віялеты Богдан.
* «*Мова*» — раман Віктара Марціновіча.

## Прэміі 
* Нобелеўская прэмія па літаратуры — Патрык Мадыяно.

## Нарадзіліся 
## Памерлі 
* 2 сакавіка — Рыгор Барадулін, беларускі пісьменнік, народны паэт Беларусі (нар. 1935).

## Спасылкі

Катэгорыя:Літаратура паводле гадоў
Алзі

**Алшэ**, **Алзі** — хурыцкае протаармянскае царства ў даліне р. Арацані-Мураду на Армянскім сугор'і пад канец трэцяга і ў пачатку другога тысячагоддзяў да нашай эры. Пасля гістарычная вобласць Арменіі Ахдзнік.

У кон. 3-га — пач. 2-га тыс. да н.э. існаваў шэраг незалежных хурыцкіх дзяржаў, сярод якіх царства Алшэ (Алзі). Знаходзілася ў вярхоўях ракі Тыгр, прыкладна на тэрыторыі сучаснага турэцкага іла Элязыг.

У пач. 16-га ст. да н.э. Алшэ, разам з царствам Кумі стала грунтам Митанійскай дзяржавы.

У 14-м ст. да н.э. падчас заняпаду Мітані, ізноў стала самастойным царствам.

У 13-м ст. да н.э. царства трапіла пад уладу Асірыі.

Эклі-Тэшупа — адзін з правіцелей гэтага царства.

## Літаратура 
* Советская историческая энциклопедия

Катэгорыя:Гістарычныя дзяржавы Блізкага Усходу
Плывучая казарма

плыўказарма спецыяльнай пабудовы]]
**Плыву́чая каза́рма** (або **плыўказа́рма**, скар. ПКЗ) — рэйдавае судна забеспячэння, прызначанае для размяшчэння экіпажаў караблёў, якія не маюць дастатковых умоў для бесперапыннага пражывання на борце, пры іх знаходжанні ў пункце базіравання, дзе берагавыя казармы адсутнічаюць.

## Характарыстыка 
Плывучыя казармы могуць быць спецыяльнай пабудовы або пераабсталяваныя з іншых судоў (у тыповым выпадку пасажырскіх судоў або вайсковых транспартаў), самаходныя або несамаходныя. Прыкладамі забяспечваных караблёў з'яўляюцца падводныя лодкі (ПЛ), ракетныя або тарпедныя катары і іншыя малыя караблі. Гістарычна, былі ПКЗ мінаносцаў, эсмінцаў, ПКЗ навабранцаў, ПКЗ ваенна-марскіх вучылішчаў і акадэмій, і гэтак далей.

## Гісторыя 
Шырокае распаўсюджванне плывучыя казармы, перабудаваныя з лінейных караблёў, атрымалі ў Англіі ў XVIII—XIX стагоддзях, у перыяд найбольшага росту і абнаўлення флоту, калі меліся лішкі састарэлых, зношаных, або па іншых прычынах непрыдатных для службы ў моры караблёў. Перабудова звычайна ўключала ў сябе зняцце мачтаў, перакрыцце дахам верхняй палубы, устаноўку печаў і ператварэнне гарматных партоў у вокны.

У перыяд сусветных войнаў і пасля тыповай плаўказармой стала пасажырскае судна, так як яно патрабавала толькі мінімальных пераробак. Напрыклад, нямецкі Вільгельм Густлаф з 1941 па 1944 год гуляў ролю плаўказармы данцыгскай вучэбнай флатыліі падводнікаў. Акрамя жылых і санітарна-бытавых памяшканняў, у некаторых выпадках на ПКЗ могуць абсталёўвацца штабныя, навучальныя і іншыя.

У савецкім/расійскім ВМФ плывучыя казармы ў большасці пераабсталяваныя. Напрыклад, ПКЗ-33 Балтыйскага флоту — былое судна размагнічвання СР-479 праекта 130 «Бяроза».

## Літаратура 
* *Военно-морской словарь* / Гл. ред. В. И. Чернавин. — М.: Воениздат, 1989. с. 314 ISBN 5-203-00174-X

Катэгорыя:Тыпы суднаў і караблёў
Спіс аб’ектаў PGC

'''Спісы аб'ектаў PGC'''
## Аб'екты PGC 1 — 100000 
## Аб'екты PGC 100001 — 200000 
## Аб'екты PGC 200001 — 300000 
## Аб'екты PGC 300001 — 400000 
## Аб'екты PGC 400001 — 500000 
## Аб'екты PGC 500001 — 600000 
## Аб'екты PGC 600001 — 700000 
## Аб'екты PGC 700001 — 800000 
## Аб'екты PGC 800001 — 900000 
## Аб'екты PGC 900001 — 1000000 
## Аб'екты PGC 1000001 — 1100000 
## Аб'екты PGC 1100001 — 1200000 
## Аб'екты PGC 1200001 — 1300000 
## Аб'екты PGC 1300001 — 1400000 
## Аб'екты PGC 1400001 — 1500000 
## Аб'екты PGC 1500001 — 1600000 
## Аб'екты PGC 1600001 — 1700000 
## Аб'екты PGC 1700001 — 1800000 
## Аб'екты PGC 1800001 — 1900000 
## Аб'екты PGC 1900001 — 2000000 
## Аб'екты PGC 2000001 — 2100000 
## Аб'екты PGC 2100001 — 2200000 
## Аб'екты PGC 2200001 — 2300000 
## Аб'екты PGC 2300001 — 2400000 
## Аб'екты PGC 2400001 — 2500000 
## Аб'екты PGC 2500001 — 2600000 
## Аб'екты PGC 2600001 — 2700000 
## Аб'екты PGC 2700001 — 2800000 
## Аб'екты PGC 2800001 — 2900000 
## Аб'екты PGC 2900001 — 3000000 
## Аб'екты PGC 3000001 — 3100000 
аб'ектаў PGC
Катэгорыя:Аб’екты PGC