Георгій Пятровіч Ісакаў

{{Ваенны дзеяч
|імя              = Георгій Пятровіч Ісакаў
|прыналежнасць    = 
|званне           = 
|бітвы            = Вялікая Айчынная вайна
|узнагароды       = { style="background: transparent"
 
}
{ style="background: transparent"
       
-
       
-
   
}
}}

**Гео́ргій Пятро́віч Іса́каў** ( года, вёска Вялікая Крушынаўка, цяпер Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці — , ) — камандзір 68-й гвардзейскай дывізіі 40-й арміі Варонежскага фронта, гвардыі генерал-маёр. Герой Савецкага Саюза.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Беларус. У 1929 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт.

У Чырвонай Арміі ў 1918—1922 гадах і з 1940 года. Удзельнік Грамадзянскай вайны. У 1922—1940 гадах на савецкай і прафсаюзнай рабоце ў Гомельскай вобласці і ў сталіцы Беларусі — Мінску.

У 1941 годзе скончыў Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзэ. У баях Вялікай Айчыннай вайны са жніўня 1941 года.

9 кастрычніка 1942 года палкоўнік Г. П. Ісакаў прызначаны камандзірам 96-й стралковай дывізіі (21-я армія, Данскі фронт), байцы якой асабліва вызначыліся ў ходзе аперацыі «Кальцо» — па знішчэнні акружанай групоўкі ворага ў раёне Сталінграда. За баявыя заслугі, мужнасць і гераізм асабістага састава 96-й стралковай дывізіі ў Сталінградскай бітве, 6 студзеня 1943 года яна была пераўтворана 68-ю гвардзейскую стралковую дывізію.

Пастанаўленнем Савета Народных Камісараў Саюза ССР ад 22 студзеня 1943 года палкоўніку Г. П. Ісакаву нададзена воінскае званне «генерал-маёр».

68-я гвардзейская стралковая дывізія (40-я армія, Варонежскі фронт) пад камандаваннем генерал-маёра Г. П. Ісакава у верасні 1943 года падчас фарсіравання ракі Дняпро на поўдзень ад Кіева захапіла і стойка ўтрымлівала плацдарм.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 23 кастрычніка 1943 года за ўмелае камандаванне стралковай дывізіяй, мужнасць і гераізм, паказаныя ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі, генерал-маёру Ісакаву Георгію Пятровічу нададзена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна леніна і медаля «Залатая зорка» (№ 1244).

У 1943 годзе скончыў паскораны курс Ваеннай акадэміі Генеральнага штаба, а 7 снежня 1944 года быў прызначаны камандзірам 18-й гвардзейскай стралковай дывізіі.

На заключным этапе вайны, з 23 красавіка 1945 года, Герой Савецкага Саюза, генерал-маёр Ісакаў — камандзір 16-й гвардзейскай стралковай Карачэўскай ордэна Леніна, Чырванасцяжнай, ордэна Суворава 2-й ступені дывізіі (36-ы гварджейскі стралковы Нёманскі Чырванасцяжны корпус, 11-я гвардзейская армія, 3-і Беларускі фронт).

Пасля вайны працягваў службу ў арміі. Быў начальнікам ваенных кафедр Тартускага дзяржаўнага ўніверсітэта, Эстонскай сельскагаспадарчай акадэміі. З 1955 года генерал-маёр Г. П. Ісакаў — у запасе.

Жыў у сталіцы Латвіі — горадзе Рыга. Пахаваны на могілках Райніса ў Рызе.

Быў таксама ўзнагароджаны 2 ордэнамі Чырвонага Сцяга (3.11.1944; 25.04.1945), ордэнамі Суворава 2-й ступені (08.02.1943), Чырвонай Зоркі (13.06.1952), медалем «За баявыя заслугі» (13.06.1952), іншымі медалямі.

У горадзе Рагачоў Гомельскай вобласці на Алее Герояў у Піянерскім парке ўсталяваны памятны знак Г. П. Ісакаву.

## Літаратура 
* 
* 
* Навечно в сердце народном. 3-е изд., доп. и испр. Минск, 1984.

Катэгорыя:Камандзіры дывізій у Вялікай Айчыннай вайне
Катэгорыя:Выкладчыкі Тартускага ўніверсітэта