Апалон Канстанцінавіч Крывашэін

{{Дзяржаўны дзеяч
| імя           = Апалон Канстанцінавіч Крывашэін
| выява   = 
| шырыня        = 220px
| апісанне выявы =
| герб           = Krivoshein COA.jpg
| подпіс герба  = Радавы герб Крывашэінаў
| пасада      = Міністр шляхоў зносін Расійскай імперыі
| сцяг           = Flag of Russian Ministry of Railways 1870-1881.png|border
| перыядпачатак   = 30 жніўня 1892
| перыядканец    = 16 снежня 1894
| папярэднік = Сяргей Вітэ
| пераемнік       = князь Міхаіл Хілкоў
| дата нараджэння  = 19.12.1833
| месца нараджэння = 
| дата смерці    = 12.11.1902
| месца смерці   = 
| жонка        = 
| дзеці           = 
| узнагароды        =
{
    
}
{
  
}
| аўтограф       = 
}}

**Апалон Канстанцінавіч Крывашэ́ін** (; ) — рускі дзяржаўны дзеяч, Гофмайстар Двара Яго Імператарскай Вялікасці (з 1 студзеня 1892 года), кіраўнік Міністэрства шляхоў зносін у 1892—1893 гадах, міністр шляхоў зносін у 1893—1894 гадах.

## Кароткая гісторыя жыцця 
Нарадзіўся ў сям’і марскога афіцэра, Канстанціна Фёдаравіча Крывашэіна (1789—1843). Гэта галіна старога дваранскага роду Крывашэіных паходзіла ад дзеда Апалона Канстанцінавіча, прэм'ер-маёра Фёдара Захаравіча Крывашэіна, які шмат гадоў праслужыў з адзнакай пад кіраўніцтвам Аляксандра Суворава.

### Адукацыя і вайсковая служба 
Спачатку Апалона Крывашэіна рыхтавалі да працягу сямейных традыцый ваеннай кар’еры. Па заканчэнні Рышэльеўскага ліцэя ён паступіў у Міхайлаўскае артылерыйскае вучылішча і ў 1855 годзе атрымаў чын прапаршчыка.

Затым Апалон Крывашэін нядоўгі час служыў у армейскіх часцях, быў прыкамандзіраваны да Міхайлаўскай артылерыйскай акадэміі. Пасля ўзятага працяглага адпачынку ў 1859 годзе выйшаў у адстаўку і аднавіў службу толькі праз тры гады, але ўжо па цявільнай лініі. Адстаўка адмірала Пасьета была ў прамым сэнсе вымушанай і стала прамым вынікам трагічнага крушэння царскага цягніка каля станцыі Боркі 17 кастрычніка 1888 года.

Аднак і генерал Паўкер на пасадзе міністра шляхоў зносін паставіў своеасаблівы рэкорд. Нават не паспеўшы як след увайсці ў курс справы, праз пяць месяцаў ён памёр. Гэта адбылося 29 сакавіка 1889 года. Найгалоўнай справай яго кароткага кіравання стала згода на перадачу пытанняў фарміравання чыгуначных тарыфаў з распараджэння міністэрства шляхоў зносін — у Міністэрства фінансаў, у якім спецыяльна для гэтых мэт быў створаны асобны дэпартамент пад кіраўніцтвам Сяргея Вітэ. Сам Вітэ неаднаразова сцвярджаў, што толькі шматгадовая асабістая прыхільнасць генерала Паўкера да міністра фінансаў Вышняградскага прывяла да такой згоды. Як распавядаў Вячаслаў Плевэ начальніку Галоўнага ўпраўлення па справах друку Яўгену Феакціставу,
«…непрымірымая варожасць Гюбенета і Вышняградскага, вядома не з’яўляецца тайнай для цара, але ён зусім не мае намеру пакласці ёй канец, насупраць, яна як бы ўваходзіць у яго разлік. Цар не любіць Вышняградскага, не давярае яму і, здаецца, вельмі задаволены, што Гюбенет сочыць за кожным яго крокам, наўмысна вышуквае, ці няма чаго заганнага ў чыне дзеянняў яго праціўніка».

Такое становішча здавалася б стварала некаторыя перавагі для Гюбенета, але пры тым яго пазіцыі ладна падрываліся… ім жа самім. Ён быў занадта відавочна некампетэнтны ў справах уласнага ведамства. Урэшце, з прычыны пастаянных звад і нестараннасці ўласных падпарадкаваных адносіны Гюбенета з царом настолькі абвастрыліся, што ён вымушаны быў падаць у адстаўку.

Пераемнікам Гюбенета стаў С. Ю. Вітэ, у той час яшчэ дасканалы пачатковец у пецярбургскім урадавым свеце.. У сваіх успамінах ён піша, што *прыступіў да выканання новых абавязкаў з поўнай упэўненасцю ў сваіх сілах і мэтай праграмай мерапрыемстваў па ўдасканаленні сістэмы шляхоў зносін.* Аднак ажыццявіць свае намеры Вітэ не ўдалося. Ужо праз шэсць месяцаў, у жніўні 1892 года ён быў прызначаны міністрам фінансаў на месца цяжка хворага Вышняградскага. Менавіта ў такой сітуацыі на чале міністэрства шляхоў зносін апынулася такая нечаканая для ўсіх фігура, як Апалон Крывашэін.

Аднак і Апалон Крывашэін працаваў гэтак няўдала, што ўжо ў снежні 1894 года ў скандальным становішчы быў вымушаны пакінуць сваю пасаду, у цэлым працягнуўшы і завяршыўшы няўдалы ланцуг міністраў шляхоў зносін пры Аляксандры III.

Трохі больш за два гады кіравання Апалона Крывашэіна ведамствам не былі адзначаны колькі-небудзь істотнымі зменамі ў яго арганізацыі і дзейнасці. Калі Сяргей Вітэ 16 чэрвеня 1892 года, зусім незадоўга да свайго сыходу рэарганізаваў *Інспекцыю чыгунак*, аб’яднаўшы яе пад кіраўніцтвам галоўнага інспектара з правамі дырэктара дэпартамента, то яго пераемнік стварыў у маі 1893 года аналагічную ёй Галоўную інспекцыю шашэйных і вадзяных зносін, куды былі перададзены інспектарскія абавязкі тэхнічнага аддзела дэпартамента.

### Адстаўка 
На Крывашэіна сталі актыўна збіраць кампрамат, нагодай для яго адстаўкі сталі факты, сабраныя чыноўнікам Упраўлення казённых чыгунак МПЗ М. Надзеіным. Пасля сваёй смерці быў адпеты настаяцелем Спаса-Праабражэнскай царквы протаіерэем Мікалаем Зубаўскім і пахаваны на тэрыторыі гэтай царквы. На месцыпахавання была пабудавана капліца, якую знеслі пасля рэвалюцыі 1917 года. Дзеці:
* Пётр (1872—1917), карнет лейб-гвардыі Коннага палка.
* Канстанцін (1874—1921), камер-юнкер двара.

## Узнагароды 
* Ордэн Святога Станіслава 3-й ступені (12.03.1862)
* Ордэн Святой Ганны 2-й ступені (12.09.1878)
* Ордэн Святога Уладзіміра 4-й ступені (22.09.1881)
* Ордэн Святога Уладзіміра 3-й ступені (08.04.1884)
* Ордэн Святога Станіслава 1-й ступені (30.08.1887)
* Ордэн Святой Ганны 1-й ступені (01.01.1890)

## Крыніцы 
Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Выпускнікі Рышэльеўскага ліцэя
Катэгорыя:Міністры шляхоў зносін Расійскай імперыі