open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Павел Уладзіміравіч Гудзімаў

**Павел́ Уладыміравіч Гуді́мов** (укр. Павло́ Володи́мирович Гуді́мов) — украінські музыкант, гітарыст калекцыянер мастацтва. Лідар гурта «Гудімов», калішні гітарыст «Океану Ельзи».

## Біяграфія 
З 1991 па 1996 гады вучыўся ў Львоўскім лесатэхнічны універсітэце па спецыяльнасці «садова паркавае гаспадарка».

У 1991 пачаў актыўна займацца музыкай. Першая група — «Клан Тіші». 1994-2005 гады — гітарыст гурта «Океан Ельзи». З 1998 года, як і ўвесь гурт, пераехаў у Кіеў.

2001 годзе заснаваў архітэктурную майстэрню і галерэю «Я Дизайн». Пачаў арганізоўваць выставы Ўкраінскі сучаснага мастацтва.

У 2005 годзе, пасля зыходу з гурта «Океан Ельзи», заснаваў гурт «Гудимов». Выпусціў два альбома: «Трампліни» (2005), «Монополія» (2007).

12 красавіка 2007 г. заснаваў культурны холдынг «Гудимов арт-праект», у склад якога ўвайшлі выдавецтва «Артбук», крэатыўная група «Акцент», архітэктурная майстэрня «Я Дизайн», арт-цэнтр «Я Галерея» і музычны гурт «Гудімов».

Куратар ўкраінскіх і міжнародных мастацкіх праектаў.
 
## Кніга рэкордаў Гінеса 
1 красавіка 2005 гурт «Гудімов» пабіў сусветны рэкорд, зняўшы, змантаваўшы і паказаўшы ў прамым эфіры за кароткі час кліп на сваю песню «Коротка розмова».  У гэты дзень прадстаўнікамі Кнігі рэкордаў Гінеса быў уручаны дыплом, які пацвярджае «чысціню новага рэкорду». Павел са здымачнай групай тэлеканала М1 здолелі пабіць папярэдні рэкорд, які складаў 3 гадзіны 46 хвілін. Свежы рэкорд у Кнізе рэкордаў Гінеса складае 3 гадзіны 28 хвілін.

## Выкладчыцкая дзейнасць 
З лістапада 2009 чытае ў кампаніі Кругозі (агенцтва) некалькі курсаў пра мастацтва і дызайн інтэр'еру, у прыватнасці:
* «Як навучыцца разбірацца ў сучасным мастацтве. Некаторыя аспекты калекцыянавання і сузірання»; 
* «Як стаць дызайнерам інтэр'еру: развіваем густ і пачуццё стылю»;
* «Дызайн інтэр'еру: Матэрыял. Фактура. Колер»; 
* «Аскет-дызайн: стыльны дызайн з падручных матэрыялаў».

## Сям'я 
## Цікавыя факты 
Катэгорыя:Океан Ельзи
Катэгорыя:Гурт Гудімов
Юрый Алегавіч Хустачка

**Юрый Алегавіч Хустачка** (укр. Ю́рій Оле́гович Ху́сточка) — украінскі музыкант, бас-гітарыст гурта «Esthetic Education», былы удзельнік гурта «Океан Ельзи».

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сям’і дырэктара Львоўскай гандлёва прамысловай палаты. Скончыў Львоўскі гандлёва эканамічны інстытут па спецыяльнасці фінансы і крэдыт. Пачаў гуляць на гітары ў 14 гадоў. Пасля першай рэпетыцыі сваёй групы ў лістападзе 1991 канчаткова перайшоў на бас.
З 1991 па 1994 гады гуляў у групе «Клан Тиші» (група выконвала дэпрэсіўны арт-рок). У 1994 годзе па ўдзеле Юрыя Хусточкі была створана група «Океан Ельзи». Быў удзельнікам групы да верасня 2004 года. З 2004 года — удзельнік групы «Esthetic Education».

Катэгорыя:Океан Ельзи
Вибране... (альбом)

**Вибране…** — альбом-зборка ўкраінскага гурта «Океан Ельзи», выпушчаны 26 снежня 2007 года лэйблам Moon Records. Зборнік змяшчае 20 песень, створаных на розных этапах творчасці групы і дапоўненых хітамі з альбома «Міра», - песнямі «Лелеки», Зелени Очи, Все буде добре ».

## Кампазіцыі 
# Все буде добре (3:09)
# Вище неба (3:58)
# Вставай (2:55)
# Холодно (3:50)
# Зелені очі (4:08)
# Янанебібув (3:15)
# Без бою (4:18)
# Відчуваю (версія 2) (3:55)
# Лелеки (4:04)
# Друг (ч.2) (4:04)
# Майже весна (4:10)
# Там, де нас нема (3:27)
# Поїзд «чужа любов» (3:57)
# Той день (3:55)
# Відпусти (3:48)
# Дівчина з іншого життя (3:38)
# Вулиця (4:47)
# Не питай (2:36)
# 911 (тихий океан) (3:37)
# Вона підійшла до вікна (4:32)

## Музыкі 
* Святаслаў Вакарчук
* Пятро Чарняўскі
* Дзяніс Дудко
* Дзяніс Глінін
* Мілаш Еліч

### Былыя ўдзельнікі гурта 
* Змітер Шураў
* Павел Гудзімаў
* Юрый Хустачка

Катэгорыя:Океан Ельзи
1221 (альбом)

**«1221»** — альбом-зборка ўкраінскага гурта «Океан Ельзи», выпушчаны 7 снежня 2006 года лейблам «Moon Records». Назва дыска сімвалізуе «21 хіт за 12 гадоў» існавання гурта «Океан Ельзи». У зборку ўваходзяць новыя версіі песень «Ото була весна», «Відчуваю» і "911 (тихий океан)

## Кампазіцыі 
# Long time ago]] (3:48)
# Вона підійшла до вікна (4:33)
# Там, де нас нема (3:29)
# Поїзд «чужа любов» (3:59)
# Йду на дно (3:35)
# Янанебібув (3:17)
# Той день (3:57)
# Відпусти (3:50)
# Ото була весна (4:48)
# Вставай (2:57)
# Друг (ч.1) (1:23)
# Друг (ч.2) (4:06)
# Вулиця (4:49)
# 911 (тихий океан) (3:39)
# Майже весна (4:12)
# Холодно (3:52)
# Дівчина з іншого життя (3:40)
# Без бою (4:20)
# Відчуваю (версія 2) (3:58)
# Вище неба (пісня)|Вище неба (4:00)
# Не питай (2:36)

Катэгорыя:Океан Ельзи
Эстрыд Абадрыцкая

**Эстрыд Абадрыцкая** (каля 979&nbsp;— ) — дачка правадыра абадрытаў, шведская каралева — жонка Олафа Шатконунга, караля Швецыі (1000—1022); маці шведскага караля Анунда Якаба і рускай княгіні Святой Інгігерды.

Паводле легенды, Эстрыд трапіла ў Швецыю як ваенны трафей з Заходняй Памераніі. Лічыцца што, яе бацька, правадыр племя палабскіх абадрытаў, аддаў яе за Олафа, каб змацаваць мір. Верагодна, за ёй быў багаты пасаг, таму што ў сучаснай ёй Швецыі назіраецца ўсплёск славянскага ўплыву, перш за ўсё сярод рамеснікаў.

Наложніца Олафа Шатконунга Эдла была родам з таго ж рэгіёна, што і Эстрыд, і, верагодна, трапіла ў Швецыю аналагічным чынам. Кароль ставіўся да Эстрыд і Эдлы аднолькава, а яго сын і дзве дачкі ад Эдлы атрымлівалі тыя ж ушанаванні, што і дзеці ад Эстрыд, хоць афіцыйна ён быў жанаты толькі на Эстрыд, і каралевай была яна. Сноры Стурлусан пісаў, што Эстрыд дрэнна ставілася да дзяцей Эдлы (Эмунда, Астрыд і Гольмфрыды), і таму Эмунд быў высланы ў Вендландзію да сваякоў Эдлы, якія яго і выхавалі. Акрамя гэтага сведчання і згадкі ў таго ж Сноры пра тое, што Эстрыд любіла пампезнасць і раскошу і была патрабавальнай да слуг, пра яе асобу і характар нічога невядома.

Эстрыд прыняла хрышчэнне ў 1008 годзе разам з мужам, дзецьмі і многімі прадстаўнікамі шведскай знаці. Прыняўшы хрысціянства, Олаф працягваў прытрымлівацца свабоды веравызнання як палітыкі для краіны — Швецыя стала хрысціянскай дзяржавай толькі пасля рэлігійнай вайны паміж Інгэ I Старэйшым і Блот-Свенам у 1084—1088 гадах.

## Дзеці 
* Інгігерда (каля 1001—1054) — на Русі Ірына (у манастве — Ганна), жонка Яраслава Мудрага
* Анунд Якаб (каля 1010—1050) — кароль Швецыі, які стаў спадчыннікам Олафа прыкладна ў 1022 годзе

Катэгорыя:Нарадзіліся ў 970-я гады
Катэгорыя:Мужы і жонкі манархаў Швецыі
Катэгорыя:Жанчыны Сярэдневякоўя
Рагнвальд Ульфсан

**Рагнвальд Ульфсан** (, або ) — ярл Вестэргётланда (1010—1019), пасаднік у Ладазе з 1019 года.

## Біяграфія 
Сын ярла Ульфа Тостэсана () і Сфандры (Інгеборгі), выгадаваны Торгнюрам Торгнюрсанам, лагманам Тыўндаланда ( ці ). Сваяк па лініі маці шведскай прынцэсы Інгегерды — іх маткі былі сёстрамі.

Калі дачка шведскага караля Олафа Шатконунга Інгегерда выходзіла замуж за наўгародскага князя Яраслава Мудрага ў 1019 годзе, паводле «Саг пра Олафа Святога» Сноры Стурлусана і «Сага пра Эймунда», у пасаг прынцэса атрымала горад Альдэйгабарг (Старая Ладага) з прылеглымі землямі, якія атрымалі з тых часоў назву Інгерманландыі (зямлі Інгегерды), а Рагнвальд Ульфсан быў прызначаны пасаднікам (ярлам) Ладагі.

. Олаф Святы і Рагнвальд. Ілюстрацыя да выдання «Сноры Стурлусан. Круг Зямны», 1899 г.]]
У сазе пра Олафа Святога гаворыцца, што калі Олаф хаваўся ў Наўгародскай зямлі ў Інгегерды з 1028 года па 1030 год, то праездам гасцяваў у Рагнвальда Ульфсана таму, што паміж імі было «самае вялікае сяброўства».

## Шлюбы і дзеці 
### Першы шлюб з Інгеборгай 
У Ладагу Рагнвальд Ульфсан прыбыў разам з сям'ёй. Жонкай яго была Інгеборг, старэйшая сястра караля Нарвегіі Олафа Тругвасана.

Дзеці:
* Ульв (Улеб) Рагнвадльдсан — згадваецца ў летапісе пад 1032 годам, як ваявода наўгародцаў у паходзе на «Жалезныя Вароты».
* Эйліў Рагнвадльдсан — паводле скандынаўскіх крыніц, стаў ярлам (пасаднікам) у Ладазе пасля смерці бацькі.

### Другі шлюб з Астрыд (спрэчная здагадка) 
Дзеці:

* Стэнкіль (гіпатэтычна) (1028—1066), кароль Швецыі (1060—1066).

Пасля смерці Рагнвальда Астрыд вярнулася ў Швецыю з сынам Стэнкілем і выйшла замуж за шведскага караля Эмунда Старога

Спрэчная здагадка ў тым ліку і пра другі шлюб, заснавана на атаясамленні згаданага ў сазе пра Хервёр бацькі Стэнкіля — Рагнвальда Старога з Рагнвальдам Ульфсанам.

## Продкі 
## Спасылкі 
* Anders Winroth. Ragnvald Ulfsson //Svenskt biografiskt lexikon, b. 29 (1995—1997), s. 616 
* Hans Gillingstam. Stenkil // Svenskt biografiskt lexikon, b. 33 (2007—2011), s. 346 

Катэгорыя:Наўгародская зямля
Катэгорыя:Пасаднікі
Катэгорыя:Постаці шведскай гісторыі
Катэгорыя:Постаці Старой Ладагі
Катэгорыя:Кіраўнікі Еўропы XI стагоддзя
Святаслаў Уладзіміравіч (князь пераяслаўскі)

**Святаслаў Уладзіміравіч** (пам. ) — князь смаленскі (да 1113), пераяслаўскі (1113—1114), адзін са старэйшых сыноў Уладзіміра Манамаха.

У перыяд княжання свайго бацькі ў Пераяславе быў яго намеснікам у Смаленску. Пасля смерці ў 1113 годзе Святаполка Ізяславіча і пачатку вялікага княжання Уладзімірам Манамахам Святаслаў стаў намеснікам бацькі ў Пераяславе, а яго месца ў Смаленску заняў Вячаслаў Уладзіміравіч. Пасля смерці Святаслава ў 1114 годзе пераяслаўскім князем стаў Яраполк Уладзіміравіч.

Звестак пра сям'ю і нашчадкаў Святаслава не захавалася.

## Спасылкі 
* Іпацьцеўскі летапіс

Катэгорыя:Манамахавічы
Катэгорыя:Князі пераяслаўскія
Катэгорыя:Пахаваныя ў Пераяславе
Краіна Беларусь

**«Краіна Беларусь. Ілюстраваная гісторыя»** — беларуская кніга, выдадзеная накладам  асобнікаў.

## Змест 
Кніга ўводзіць у свет нашай мінуўшчыны ад найстаражытнейшых часоў да пачатку XX стагоддзя. На яе старонках сустрэча з выдатнымі гістарычнымі асобамі, жыццё і побыт, вайсковыя перамогі і культурныя дасягненні беларусаў у розныя эпохі. У кнізе змешчаныя блізу дзвюх тысяч ілюстрацый, у тым ліку ўнікальныя летапісныя мініяцюры, сярэдневяковыя гравюры, рэдкія фотаздымкі. Шмат якія ілюстрацыі беларускаму чытачу дагэтуль былі невядомыя. Гісторыя краіны разглядаецца як частка агульнаеўрапейскага руху цывілізацыі.

## Іншыя дадзеныя 
Рэцэнзентамі кнігі з’яўляюцца доктар гістарычных навук Анатоль Грыцкевіч, доктар гістарычных навук Георгій Штыхаў. Кніга мела два выданні, выданне другое было дапрацавана. Выданню кнігі спрыялі Нацыянальная бібліятэка Рэспублікі Беларусь, Нацыянальны гістарычны музей Беларусі, Нацыянальны мастацкі музей Беларусі, Беларускі дзяржаўны архіў-музей літаратуры і мастацтва, Музей беларускага кнігадрукавання. Кніга выдадзена пры падтрымцы «BelSwissBank».

## Спасылкі 
* Краіна Беларусь на Радыё Свабода

Катэгорыя:Літаратурныя творы паводле алфавіта
Катэгорыя:Даведнікі
Катэгорыя:Кнігі 2003 года
Дзмітрый Ігаравіч Шураў

**Дзмітрый Ігаравіч Шураў** () — украінскі музыкант, саліст праекта Pianoбой з 2009 года. У мінулым — піяніст гуртоў Океан Ельзи (з 2000 па 2004) і Esthetic Education (з 2004 па 2008), у 2006–2009 гадах быў піяністам у гурце Земфіры. Суарганізатар кіеўскага фестывалю *Moloko Music Fest*, які праходзіў у 2008 і 2009 гадах у рамках *Гогольfest*. Пісаў музыку да фільмаў «Хаттабыч», «Гудзік», «Оранжлав», «Гульні ў салдацікі», «Як знайсці ідэал», «Таемны востраў».

## Біяграфія 
### Раннія гады 
Зміцер Шураў нарадзіўся 31 кастрычніка 1981 г. у Вінніцы. Бацька — паэт, мастак, рэдактар тэлевізійных праграм. Маці — педагог і музыкант. З чатырох гадоў вучыўся іграць на фартэпіяна. Скончыў 4 класа музычнай школы. У падлеткавым ўзросце вялікую частку часу праводзіў за мяжой, свабодна валодае на англійскай і французскай мовах. Вучыўся ў Францыі, у ліцэі Агюста Рэнуара ў Ліможы, таксама ў штаце Юта, ЗША. У Амерыцы гуляў у джазавым аркестры, спяваў у хоры, актэце, які выконваў творы перыяду барока, а таксама ў квартэце barbershop. У тэатральным класе стаў прыхільнікам амерыканскіх мюзіклаў 1950-х і 60-х гадоў.
Вярнуўшыся з Амерыкі, паступіў у Кіеўскі лінгвістычны ўніверсітэт.

### Океан Ельзи 
У 2000 годзе яму прапанавалі далучыцца да гурта «Океан Ельзи». Першаю песняю, якую ён развучыў з «Океаном», была «Ото була весна», якая планавалася для зборніка украінскіх народнаабрадавых песень «Веснянки». Зборнік так і не пабачыў свет, але песню можна знайсці на акустычным альбоме «Tvій формат» і зборніку «1221». Шураў пазначаны як сааўтар песні. Яго дэбютны канцэрт у складзе «Океану» быў адыграны ў Адэсе 1 красавіка 2000 года. 20 красавіка 2001-га Шураў быў прыняты ў склад групы на пастаяннай аснове. У складзе «Океану» ён прымаў удзел у стварэнні двух студыйных альбомаў, адыграў на канцэртах трох тураў па Украіне і СНД («Вимагай більшого», 2001; «Суперсиметрія», 2003; «Тихий океан», 2004; «Кращі пісні за 10 років», 2004).

## Сям'я 
Жанаты з Вольгай Тараканоўскай (Шураў). Сын — Леў Шураў (нарадзіўся ў 2003 годзе). Разам з сям'ёй жыве ў Кіеве.

## Дыскаграфія 
**Океан Ельзи**
* «Модель» (2001)
* «Суперсиметрія» (2003)
* «Tvій формат»» (2003)

**Esthetic Education**
* «Face Reading» (2004)
* «Leave Us Alone» (2005)
* «Live At Ring» (2006)
* «Werewolf» (2007)

**Земфира**
* «Спасибо» (2007)
* «Зелёный театр в Земфире» (2008) (DVD)
* «Z-Sides» (2009) (зборнік)
* «Земфира.Live2» (2010) ( канцэртны альбом)
* «Крокус/Стрелка» (2010) (канцэртны альбом) (у некалькіх песнях)

**Святаслаў Вакарчук **
* «Брюссель» (2011)

**Pianoбой**
* «Простые вещи» (2012)
* «Не прекращай мечтать» (2013)

## Цікавыя факты 
Катэгорыя:Океан Ельзи
Шчучае

**Шчучае** — возера ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці, за 25 км на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Расоны, за 4,7 км на поўнач ад вёскі Галубова, у басейне ракі Дрыса.

Плошча паверхні 0,04 км². Даўжыня 0,24 км, найбольшая шырыня 0,2 км. Даўжыня берагавой лініі 0,7 км.

Схілы катлавіны вышынёй да 10 м, пад лесам. Пойма месцамі пераўвільготнена.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Агульная характарыстыка азёр Віцебскай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь» 
* Морфаметрычныя параметры азёр Віцебскай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь» 

Катэгорыя:Басейн Дрысы
Катэгорыя:Азёры Расонскага раёна
Галіна (возера)

**Га́ліна** — возера ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці, за 26 км на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Расоны, за 3,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Галубова, у басейне ракі Нешчарда.

Плошча паверхні 0,02 км². Даўжыня 0,18 км, найбольшая шырыня 0,1 км. Даўжыня берагавой лініі 0,45 км.

Размешчана сярод лесу. Схілы катлавіны вышынёй да 5 м. На поўдні і ўсходзе вакол возера забалочаная пойма.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Агульная характарыстыка азёр Віцебскай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь» 
* Морфаметрычныя параметры азёр Віцебскай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь» 

Катэгорыя:Басейн Нешчарды
Катэгорыя:Азёры Расонскага раёна
Генадзь Міхайлавіч Шкурдзь

**Генадзь Міхайлавіч Шкурдзь** (, в. Ракошыцы, , Мінская вобласць, БССР — , ) — беларускі дзяржаўны дзеяч, старшыня Дзяржаўнага мытнага камітэта Рэспублікі Беларусь (1992—1994).

## Біяграфія 
Вучыўся ў Мурманскім мараходным вучылішчы. У 1959—1962 гадах праходзіў службу ў Савецкай Арміі. Дэмабілізаваўшыся, вучыўся ў Беларускім дзяржаўным універсітэце, з 1964 года працаваў па камсамольскай лініі.

З 1967 года — на службе ў органах КДБ СССР. У 1968 годзе завочна скончыў Беларускі дзяржаўны універсітэт, у 1973 годзе — Чырванасцяжны інстытут КДБ СССР, пасля чаго працаваў у Першым галоўным упраўленні КДБ СССР. З 1982 года служыў у КДБ Беларускай ССР, быў намеснікам начальніка, начальнікам аддзела, намеснікам, першым намеснікам старшыні.

У 1991—1992 гадах займаў пасаду першага намесніка старшыні КДБ Беларусі, а ў 1992—1994 гадах узначальваў Дзяржаўны мытны камітэт Рэспублікі Беларусь.

Памёр 28 лістапада 1999 года, пахаваны на Усходніх могілках Мінска.

## Спасылкі 
* Профіль  на праекце «Гісторыя айчынных спецслужбаў і праваахоўных органаў»

Катэгорыя:Старшыні Дзяржаўнага мытнага камітэта Беларусі
Катэгорыя:Супрацоўнікі КДБ СССР
Катэгорыя:Супрацоўнікі Камітэта дзяржаўнай бяспекі БССР
Стэпавы фронт

**Стэпавы фронт** — аператыўна-стратэгічнае аб'яднанне (фронт) РСЧА ва ўзброеных сілах СССР падчас Вялікай Айчыннай вайны. *Фронт* дзейнічаў у 1943 г. у Цэнтральнай Расіі і ва Усходняй Украіне.

## Бітвы пад Курскам і Харкавам 
Фронт быў утвораны 9 ліпеня 1943 года на падставе дырэктывы Стаўкі ВГК з сіл Стэпавай ваеннай акругі на курскім кірунку. У яго ўвайшлі 27-я армія, 47-я армія, 53-я армія і 5-я паветраная армія. Першапачаткова войскі фронту былі разгорнуты ў рэзерве за Цэнтральным і Варонежскім франтамі. Перад фронтам ставілася мэта ў выпадку прарыву праціўніка спыніць яго наступ на займанай мяжы. У сувязі з удалым раскладам для савецкіх войскаў у бітве пад Курскам 17 ліпеня фронт перайшоў у наступ і разам з Варонежскім фронтам да 23 ліпеня адкінуў нямецкую групу армій «Цэнтр» на яе зыходныя пазіцыі перад бітвай.

3 жніўня войскі фронту разам з войскамі Варонежскага фронту перайшлі ў наступ на белгародска-харкаўскім кірунку. 5 жніўня злучэнні 69-й і 7-й гвардзейскай армій авалодалі Білгарадам. Развіваючы наступ войска Стэпавага фронту 23 жніўня вызвалілі Харкаў.

## Бітва за Дняпро 
У канцы жніўня — пачатку верасня, развіваючы поспех, фронт разгарнуў Палтаўска-Крэменчугскую наступальную аперацыю на Левабярэжнай Украіне падчас бітвы за Дняпро. Наносячы ўдары ў кірунках палтаўска-крэменчугскім і краснаграда-верхнедняпроўскім, войскі фронту разграмілі злучэнні нямецкіх 8-й і 1-й танкавай армій, якія супрацьстаялі ім, і да канца верасня выйшлі да Дняпра, з ходу яго фарсіравалі і авалодалі плацдармамі на яго правым беразе.

У першай палове кастрычніка фронт вёў цяжкія баі за ўтрыманне і пашырэнне плацдармаў, паступова аб'яднаўшы іх у агульны плацдарм на поўдзень ад Крэмэнчука. 15 кастрычніка войскі фронту перайшлі ў наступ з плацдарму ў кірунку на П'ятыхатку і Крывы Рог. Ва ўзаемадзеянні з іншымі франтамі войска знішчылі нямецкую абарончую мяжу Усходні вал. 20 кастрычніка 1943 года Стэпавы фронт быў пераназваны ў 2-гі Украінскі фронт.

## Камандуючы войскамі 
* І. С. Конеў (увесь перыяд)

## Склад фронту 
* Упраўленне (штаб)
* 27-я армія (9 ліпеня - 20 ліпеня 1943)
* 47-я армія (9 ліпеня - 1 жніўня 1943)
* 53-я армія (увесь перыяд)
* 5-я паветраная армія (увесь перыяд)
* 7-я гвардзейская армія (18 ліпеня - 16 кастрычніка 1943)
* 69-я армія (18 ліпеня - 30 верасня 1943)
* 57-я армія (9 жніўня - 20 кастрычніка 1943)
* 4-я гвардзейская армія (2 верасня - 16 кастрычніка 1943)
* 5-я гвардзейская армія (7 верасня - 20 кастрычніка 1943)
* 37-я армія (7 верасня - 20 кастрычніка 1943)
* 46-я армія (11 верасня - 2 кастрычніка 1943)
* 5-я гвардзейская танкавая армія (7 кастрычніка - 20 кастрычніка 1943)

## Аперацыі і бітвы, у якіх удзельнічаў фронт 
* Курская бітва
* Белгародска-Харкаўская стратэгічная наступальная аперацыя «Румянцаў»
* Бітва за Дняпро

## Спасылкі 
* Фронт 
* Усе франты Вялікай Айчыннай вайны

Катэгорыя:Савецкія франты ў гады Вялікай Айчыннай вайны
*
Карэльскі фронт

[300px|thumb|Мемарыяльны комплекс «Воінам, партызанам і падпольшчыкам Карэльскага фронту» ў [Петразаводску]]
**Карэ́льскі фронт** — аператыўнае аб’яднанне Чырвонай арміі Узброеных Сіл СССР у гады Вялікай Айчыннай вайны. Праіснавала са жніўня 1941 года па лістапад 1944 года.

## Фарміраванне і склад 
Утвораны дырэктывай Стаўкі ВГК 23 жніўня 1941 года з часткі войскаў Паўночнага фронту, а менавіта 14-й і 7-й армій, якія абараняліся на момант стварэння фронту на лініі ад Баранцава мора да Ладажскага возера. У падпарадкаванні фронту знаходзіўся Паўночны флот. Фронт ствараўся з мэтай забяспечыць паўночны стратэгічны фланг абароны на Поўначы краіны. Да верасня 1942 года ў складзе фронту былі сфарміраваны 19-я, 26-я і 32-я арміі, а да канца года і 7-я паветраная армія. У лютым 1944 года ў склад фронту была вернута 7-я армія, выведзеная з яго складу ў верасні 1941 года.

## Задачы 
У жніўні — верасні 1941 года войскі фронту спынілі ворага, які прадпрымаў спробы завалодання Запаляр’ем, і вымусілі яго перайсці да абароны. З верасня 1941 года па чэрвень 1944 года войскі фронту трымалі абарону па лініі: рака Заходняя Ліца (60 кіламетраў ад Мурманска), Ухта, Павянец, Анежскае возера, рака Свір. Перыядычна праводзіліся прыватныя аперацыі (Мядзвежагорская наступальная аперацыя). *Падрабязней гл. Абарона Запаляр’я.*

У другой палове 1944 года войскі фронту пры падтрымцы Ладажскай і Анежскай ваенных флатылій правялі Свірска-Петразаводскую аперацыю, а пры падтрымцы Паўночнага флоту — Петсама-Кіркенескую аперацыю.

15 лістапада 1944 года, пасля выхаду Фінляндыі з Другой сусветнай вайны, фронт быў расфарміраваны. Аснова камандуючага складу ў красавіку 1945 года была перапраўлена на Далёкі Усход, дзе на яе базе было праведзена фарміраванне 1-га Далёкаўсходняга фронту (першапачаткова Палявое ўпраўленне Прыморскай групы войскаў).

## Камандуючыя войскамі 
* верасень 1941 — люты 1944 года — генерал-палкоўнік В. А. Фралоў
* люты 1944 — лістапад 1944 года — Маршал Савецкага Саюза К. А. Мерацкоў

## Літаратура 
* Карельский фронт // Великая Отечественная война, 1941—1945 : энциклопедия / под ред. М. М. Козлова. — М. : Советская энциклопедия, 1985. — С. 469. — 500 000 экз.
* Карельский фронт в Великой Отечественной войне 1941—1945 гг. — М., 1984. — 359 с.

## Спасылкі 
* Карэльскі фронт: інтэрнэт-рэсурс пра Карэльскі фронт
* Фронт
* Усе франты Вялікай Айчыннай вайны

Катэгорыя:Узброеныя сілы СССР
Карэльскі
Катэгорыя:Гісторыя Карэліі
Андрэй Уладзіміравіч Добры

**Андрэй Уладзіміравіч** ( — , пазней называлі яшчэ і *Добрым*) — князь уладзіміра-валынскі з 1119 года, князь пераяслаўскі з 1135 года, малодшы сын вялікага князя кіеўскага Уладзіміра Манамаха.

У 1119 годзе, пасля смерці Рамана Уладзіміравіча, бацька пасадзіў Андрэя ва Уладзіміры-Валынскім.

З-за Валыні Андрэю прыйшлося ўступіць у барацьбу з князем Яраславам Святаполчычам, сынам былога вялікага князя Святаполка Ізяславіча, які княжыў на Валыні да разрыву з Манамахам. Яраслаў заклікаў на дапамогу палякаў, венграў і чэхаў, але быў забіты ў 1123 годзе пры аблозе Уладзіміра-Валынскага.

У 1128 годзе Андрэй разам з іншымі князямі быў пасланы сваім братам, вялікім князем Мсціславам, выгнаць полацкіх князёў. У 1135 годзе Андрэй сеў княжыць у Пераяславе і здолеў абараніць гэты сталец ад замахаў вялікага князя кіеўскага Усевалада Ольгавіча, варожага да Манамахавічаў. Стаўшы кіеўскім князем, Усевалад Ольгавіч даў брату Святаславу ў княжанне Курск і паабяцаў Пераяслаў. Святаслаў пайшоў з Курска на Пераяслаў ваяваць з Андрэем Уладзіміравічам, але быў разбіты.

Пахаваны ў Пераяславе, у царкве Святога Міхаіла.

## Сям’я і дзеці 
Жанаты з 1117 года на ўнучцы палавецкага хана Тугаркана.

Дзеці:
* Уладзімір Андрэевіч
* Яраполк Андрэевіч

## Спасылкі 
* 
* князь Андрей Владимирович\\проект «Хронос»

  
Катэгорыя:Князі валынскія
Катэгорыя:Князі пераяслаўскія
Катэгорыя:Военачальнікі Старажытнай Русі
Катэгорыя:Манамахавічы
Катэгорыя:Пахаваныя ў Пераяславе
Мсціслаў Данілавіч

**Мсціслаў Данілавіч** (? — пасля 1292) — князь луцкі (1264 — пасля 1292) і ўладзімірскі (1288 — пасля 1292).

## Біяграфія 
Сын галіцка-валынскага князя Данілы Раманавіча.

У 1273 годзе разам са старэйшым братам князем Львом узначальваў паход на дапамогу князю Баляславу Сарамліваму, тым часам як уладзімірскі князь Уладзімір Васількавіч супрацьстаяў яцвягам. Пасля вяртання з польскага паходу князі паслалі войскі на чале з ваяводамі супраць яцвягаў і перамаглі іх.

У галіцка-валынска-ардынскім паходзе на Літву ўзімку 1274—1275 гадоў Мсціслаў ваяваў па Палессі, у паходзе зімы 1277—1278 гадоў частка луцкіх і галіцкіх сіл пацярпелі паразу пад Ваўкавыскам. Рускім князям прыйшлося задаволіцца вяртаннем палонных і пакінуць літоўскія ўладанні. У 1280 годзе па ініцыятыве Льва Данілавіча быў праведзены сумесны з ардынцамі Нагая паход пад Сандамір. Валынскія князі бралі ўдзел у паходзе прымусова (паводле рускага летапісу), іх войскі былі пасіўныя, галіцкае войска пры спробе развіць наступ на Кракаў было разбіта пад Газліцай. У 1285 годзе Мсціслаў браў удзел у галіцка-ардынскім паходзе на Венгрыю з Нагаем і Тула-Бугам, у 1286 годзе з Тула-Бугам пад Сандамір, у 1287 годзе з Тула-Бугам і Алгуем таксама ў Польшчу.

У 1288 годзе атрымаў у спадчыну Уладзімір-Валынскі і Берасце пасля смерці Уладзіміра Васількавіча. Леў быў незадаволены завяшчаннем свайго стрыечнага брата, і яго сын Юрый нават на некаторы час заняў Берасце. У 1289 годзе Мсціслаў атрымаў ад літоўскіх князёў Будзікіда і Будзівіда Ваўкавыск, у тым жа годзе дапамог Конраду Мазавецкаму захапіць Сандамір.

Сыны Мсціслава, напэўна, памерлі раней за бацьку, бо Уладзімірскае княства адышло Льву Данілавічу, а Луцкае — Юрыю Львовічу.

## Шлюб і дзеці 
**Жонка** — дачка палавецкага хана Цягака (з 1253 года).

**Дзеці**
* **Расціслаў** (пасля 1253 — пасля 1277), згадваецца адзін раз пад 1277 годам (*«прибеже Ра[с]тиславко Мьстиславль нагъ и босъ»*), калі браў удзел у паходзе на Гродна.
* **Даніла** (пасля 1264 — пасля 1280), згадваецца адзін раз зімою 1279—1280 гадоў, калі браў удзел у паходзе на Кракаў.

## Літаратура 
* *Котляр, М. Ф.* Мстислав Данилович // Енциклопедія історії України : у 10 т. / редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. ; Інститут історії України НАН України. — К. : Наук. думка, 2010. — Т. 7 : Мл — О. — С. 98. — 728 с. : іл. — ISBN 978-966-00-1061-1.

Катэгорыя:Князі валынскія
Катэгорыя:Рурыкавічы
Лэнчыцкі замак

**Лэнчыцкі замак** () — сярэдневяковы замак у польскім горадзе Лэнчыцы, адноўлены ў другой палове XX стагоддзя з руін.

У XIV—XV стст. Лэнчыца служыла асноўным плацдармам барацьбы Польскага каралеўства з тэўтонскімі рыцарамі. Першы цагляны замак, узведзены пры Казіміры Вялікім у 1357—1370 гадах, быў разрабаваны тэўтонцамі ў 1406 годзе. Пасля Грунвальдскай бітвы ў сценах крэпасці трымалі палонных рыцараў. На працягу XV стагоддзя Лэнчыцкі замак чатыры разы станавіўся месцам правядзення сейма; у 1433 годзе тут было падпісана польска-тэўтонскае перамір’е.

Пасля пажару, які спустошыў замак у канцы XV стагоддзя, ён быў занядбаны і страціў былое значэнне. У 1560-я гады за аднаўленне прыняўся вялікі падскарбі каронны Ян Лютамірскі. У 1655 годзе замак захоплены шведскімі войскамі на чале з генералам Робертам Дугласам. Канчаткова разбураны падчас Паўночнай вайны (1707), пасля чаго мясцовыя жыхары сталі разбіраць старадаўнюю крэпасць на будматэрыялы.

У 1964 годзе ўрад Польскай Народнай Рэспублікі прыняў рашэнне аднавіць каралеўскі замак у Лэнчыцы. Асноўная музейная экспазіцыя займае т.зв. Новы дом (1563—1564), які ўваходзіць у замкавы ансамбль.

## Спасылкі 
* Сайт музея пры замку 

Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Лодзьскага ваяводства
Катэгорыя:Замкі Польшчы
Катэгорыя:Лэнчыца
Катэгорыя:Музеі Лодзьскага ваяводства
Конрад II Чэрскі

**Конрад II Чэрскі** (каля 1250 — 23 чэрвеня / 21 кастрычніка 1294) — князь мазавецкі (1264—1275), чэрскі (1264—1294), плоцкі (1264—1275) і сандамежскі (1289), старэйшы сын князя мазавецкага Земавіта I і Пераяславы Галіцкай.

## Біяграфія 
У 1262 годзе пасля гібелі свайго бацькі, князя мазавецкага Земавіта I, Конрад II быў захоплены ў палон літоўцамі. У літоўскім палоне Конрад Мазавецкі правёў два гады. У 1264 годзе Конрад быў вызвалены з літоўскага палону і вярнуўся ў Мазовію, дзе разам са сваім малодшым братам Баляславам атрымаў у спадчыну Мазавецкае княства. Спачатку за малалетніх братоў Конрада і Баляслава кіравалі ў якасці рэгентаў іх маці Пераяслава Галіцкая і князь вялікапольскі Баляслаў Набожны.

У 1275 годзе паводле новага падзелу княства Конрад атрымаў у спадчыннае валоданне частку Мазовіі са сталіцай у Чэрску, а яго малодшы брат Баляслаў — астатнія землі з цэнтрам у Плоцку. Паміж двума братамі Конрадам і Баляславам пачалася міжусобная барацьба за ўладу ў Мазовіі.

У 1279 годзе пасля смерці князя кракаўскага і сандамежскага Баляслава V Сарамлівага (1226—1279) кракаўскі і сандамежскі прастолы заняў князь серадзкі, лэнчыцкі і інаўрацлаўскі Лешак II Чорны (каля 1241—1288). У 1282 г. праціўнікі Лешака Чорнага здалі гарады Сандомеж і Радам мазавецкаму князю Конраду Чэрскаму. У маі 1285 года ў бітве над Рабай кракаўскі князь Лешак Чорны атрымаў перамогу над войскам Конрада Чэрскага. У 1288 годзе пасля смерці князя кракаўскага і сандамежскага Лешака Чорнага князь Конрад чэрскі падтрымліваў князя ўрацлаўскага Генрыха Пробуса ў яго барацьбе супраць свайго малодшага брата Баляслава Плоцкага. Пасля перамогі Генрыха Пробуса Конрад Чэрскі ў 1289 годзе заключыў дагавор са сваім малодшым братам, князем Баляславам Плоцкім, і атрымаў ад яго ў валоданне Сандомеж. У тым жа 1289 годзе князь Конрад чэрскі быў выгнаны з Сандомежа князем серадзкім і куяўскім Уладзіславам Лакеткам.

## Сям’я 
Каля 1270 года Конрад II Чэрскі ажаніўся з Ядвігай, дачкой князя лягніцкага Баляслава Рагаткі. Дзеці: Ганна Чэрская (каля 1270—1324), жонка з 1289/1290 года князя рацібожскага Пржамыслава.

Катэгорыя:Мазавецкія Пясты
Катэгорыя:Пахаваныя ў Варцы
Давыд Гарадзенскі (манета)

**Памятная манета «Давыд Гарадзенскі»** — беларускія юбілейныя манеты Нацыянальнага банка Беларусі ўведзеныя ў абарачэнне 28 снежня 2005 года. манеты адчаканены са серабра — наміналам 20 рублёў і медна-нікеля — 1 рубель.

манета ўваходзіць у серыю Умацаванне і абарона дзяржавы.

## Наміналы 
### Сярэбраная 
* проба серабра: 925
* намінал: 20 рублёў
* вага манеты: 33.62 г
* вага чыстага серабра: 31.1 г
* дыяметр: 38.61 мм
* якасць: «пруф»
* тыраж: 5000 асобнікаў
* кошт продажу ў НББ —  61 760 руб. без футляру

### Медна-нікелевая 
* намінал: 1 рубель
* вага манеты: 15.5 г
* дыяметр: 33 мм
* якасць: «пруф-лайк»
* тыраж: 5000 асобнікаў
* кошт продажу ў НББ — 9 860 руб. без футляру

## Апісанне 
манета мае выгляд круга, рант манеты мае рыфленне.
* **Аверс**: пасярэдзіне: рэканструкцыя Наваградскага замка; уверсе — выява дзяржаўнага герба Беларусі, «РЭСПУБЛІКА БЕЛАРУСЬ»; унізе змешчаны год чаканкі, справа для срэбра — проба, надпіс унізе — «20 РУБЛЁЎ» на сярэбранай і «1 РУБЕЛЬ» — на медна-нікелевай.
* **Рэверс**: выява Давыда Гарадзенскага; злева адціск старажытнай пячаткі з выявай на ёй князя Даўмонта Нальшанскага, што кіраваў пад хрысціянскім імем Цімафей і як лічыцца быў бацькам Давыда; злева па колу надпіс «ДАВЫД ГАРАДЗЕНСКІ» і гады яго кіравання «1314-1326».

## Дызайн 
* Святлана Заськевіч

## Манетны двор 
* ЗАТ «Літоўскі манетны двор», Вільнюс.

## Спасылкі 
* Нацыянальны банк Рэспублікі Беларусь 

Катэгорыя:Памятныя манеты Беларусі
Катэгорыя:Давыд Гарадзенскі
Махмуд Ялавач

**Махму́д Ялава́ч Харэзмі́** (цюрк. *ялавач* — «пасол»; ? — 
) — дзяржаўны дзеяч Мангольскай імперыі, харэзміец паводле паходжання.

Уваходзіў у склад пасольства Чынгіс-хана да харэзмшаха Мухамеда II у 1218 годзе. 

Пасля заваявання Сярэдняй Азіі быў прызначаны вялікім ханам Угэдэем намеснікам Маверанахра з рэзідэнцыяй у Хаджэндзе. Пасля прыгнечання паўстання Махмуда Тарабі ў Бухары, якое ўспыхнула ў 1238 годзе, каля 1239—1240 г. Чагатай самавольна зрынуў Махмуда, але затым прызнаў перад братам незаконнасць сваіх дзеянняў. Усе вобласці ад кітайскай мяжы да Бухары перайшлі ў кіраванне Мас’уд-бека, сына Махмуда Ялавача.

У рэгенцтва ўдавы Угэдэя Дарэгенэ-хатун (1242—1246) Махмуд трапіў у няласку і знайшоў разам з Чынкаем прытулак у Гадана, сына Уэдэя. Нягледзячы на тое, што хатун некалькі разоў патрабавала іх выдаць, Гадан заявіў маці, што прадставіць іх толькі на суд курултая. З прыходам да ўлады Гуюка (1246), Махмуд, атрымаўшы ярлык і пайцзу з галавой тыгра, стаў намеснікам Пекіна.

Сканаў Махмуд Ялавач у 1254 годзе ў Пекіне.

## Літаратура 
*

Катэгорыя:Постаці Мангольскай імперыі
ФК Чэрна Мора Варна

**«Чэрна Мора»** () — балгарскі футбольны клуб з горада Варна, які выступае ў вышэйшым дывізіёне чэмпіянату краіны. Хатнія матчы клуб праводзіць на стадыёне «Ціча», якая змяшчае 8 250 гледачоў.

## Гісторыя 
Клуб створаны ў 1945 годзе пасля аб’яднання дзвюх каманд з Варны — «Ціча» і «Уладзіслаў».

## Дасягненні 
* **Чэмпіянат Балгарыі:**
:: **3-е месца (2):** 1953, 2008/09

* **Кубак Балгарыі:**
:: **Уладальнік (1):** 2014/15
:: **Фіналіст (2):** 2005/06, 2007/08

* **Суперкубак Балгарыі:**
:: **Уладальнік:** 2015

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 

Чэрна Мора Варна
Алгу

**Алгу**, **Алгуй** — пяты кіраўнік Чагатайскага ўлуса (1260—1265), сын Байдара, унук Чагатая, праўнук Чынгіс-хана.

Падчас барацьбы за ханскі прастол паміж Хубілаем і Арыг-Бугам, апошні прызначыў Алгу, які знаходзіўся ў Манголіі, кіраўніком Чагатайскага ўлуса і адправіў на захад, у радавыя ўладанні. Хубілай спыніў пастаўкі харча з Кітая ў Манголію, і Алгу павінен быў арганізаваць забеспячэнне Каракарума туркестанскім хлебам.

Дзейнічаючы вельмі энергічна, Алгу прыцягнуў на свой бок чагатаідаў і іх прыхільнікаў, у прыватнасці, Масуд-бека, сына Махмуда Ялавача, і Сулейман-бека, сына наіба Хабаш-Аміда. Кіраўніца ўлуса Эргэнэ-хатун, удава Хара-Хулагу, пераехала на ўсход, да Арыг-Бугі. Алгу выгнаў джучыдскіх намеснікаў з заходняй часткі чагатайскіх уладанняў і падпарадкаваў нават землі, якія раней не належалі Чагатаідам, — Харэзм і поўнач Афганістана. Ён накіраваў сваіх прадстаўнікоў у Бухару і Самарканд, якія да гэтага падпарадкоўваліся непасрэдна кагану.

Узмацніўшыся, Алгу перайшоў на бок Хубілая і выступіў супраць Арыг-Бугі, выцесненага Хубілаем з Манголіі да берагоў Енісея. Ён атакаваў ўгэдэіда Хайду, які падтрымліваў Арыг-Бугу. У 1262 годзе Алгу ўдалося разбіць авангард Арыг-Бугі каля возера Сайрам, але ўвесну 1263 года ён пацярпеў паражэнне ў даліне Ілі і бег ва Усходні Туркестан. Войскі Арыг-Бугі разрабавалі Ілійскую даліну і ўсталі на зімоўку ў Кульджынскім краі. Рабаванні выклікалі ў краіне голад, а коні воінаў Арыг-Бугі, якія звыкліся за зіму да пшаніцы, увесну 1264 года сталі хварэць ад падножнага корму і гінуць. Большая частка военачальнікаў пакінула Арыг-Бугу, і той, даведаўшыся пра наступ Алгу, адправіў да яго Эргэнэ-хатун, а сам вярнуўся да Хубілая з выразам пакоры.

Эргэнэ-хатун стала жонкай Алгу. Пасля яго смерці ў 1265 годзе да ўлады прыйшоў сын Эргэнэ Мубарэк-шах.

## Літаратура 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Гісторыя Цэнтральнай Азіі
Катэгорыя:Асобы, чыя дата нараджэння не вызначана
Катэгорыя:Постаці Мангольскай імперыі
Катэгорыя:Дынастыя Чагатаідаў
ФК Вольфсберг

**«Вольфсберг»** () — аўстрыйскі футбольны клуб з горада Вольфсберг. Заснаваны ў 1931 годзе.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 

Вольфсберг
ФК Нефтчы Баку

**«Нефтчы»** () — азербайджанскі футбольны клуб з горада Баку.

## Дасягненні 
### Азербайджан 
* **Чэмпіянат Азербайджана:**
**  **Чэмпіён (9):** 1992, 1995/96, 1996/97, 2003/04, 2004/05, 2010/11, 2011/12, 2012/13, 2020/21
**  **2-е месца (6):** 2000/01, 2001/2002, 2006/07, 2018/19, 2019/20, 2021/22
**  **3-е месца (7):** 1994/95, 1998/99, 1999/2000, 2005/06, 2007/08, 2017/18, 2022/23

***Кубак Азербайджана:** 
** **Уладальнік (7):** 1994/95, 1995/96, 1998/99, 2001/02, 2003/04, 2012/13, 2013/14
**  **Фіналіст (4):** 2000/01, 2011/12, 2014/15, 2015/16

### Еўракубкі 
* **Кубак Інтэртота:** 
**  **Фіналіст (1):** 2008

### СССР 
* **Чэмпіянат СССР:**
**  **3-е месца (1):** 1966

* **Кубак Федэрацыі футбола СССР:** 
**  **Фіналіст (1):** 1988

### Іншыя 
* **Кубак Садружнасці:** 
** **Уладальнік (1):** 2006
**  **Фіналіст (1):** 2005

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 

Нефтчы Баку
ФК Цітаград

**«Цітаград»** () — чарнагорскі футбольны клуб з горада Падгорыца. Заснаваны ў 1950 годзе.

## Гісторыя 
Клуб быў заснаваны ў 1950 годзе пад назвай «Младаст». У 1960 годзе змяніў назву на «Цітаград», а з 1992 года вярнуў назву «Младаст». У 2018 годзе зноў быў перайменаваны ў «Цітаград».

## Дасягненні 
* **Чэмпіянат Чарнагорыі:**
** **Чэмпіён:** 2016 
** **3-е месца (2):** 2017, 2018

* **Кубак Чарнагорыі:**
** **Пераможца (2):** 2015, 2018
** **Фіналіст:** 2014

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 

Цітаград
Пётр Мікалаевіч Чарняўскі

**Пятро Мікалаевіч Чарняўскі** (укр. Петро Миколайович Чернявський) — украінскі гітарыст, найбольш вядомы як былы удзельнік гурта «Океан Ельзи» (з 2005 да 2013 году). Былы удзельнік кіеўскіх гуртоў «Абздольц» і «День Zащиты Детей».

## Біяграфія 
Бацька — фізік, маці — архітэктар. Вучыўся ў кіеўскім фізіка-матэматычным ліцэі. Паступіў у Кіеўскі політэхнічны інстытут на факультэт прыкладной матэматыкі, які кінуў пасля трох гадоў навучання праз удзел у «Океан Ельзи». Да гэтага таксама быў удзельнікам гуртоў «Абздольц» і «День Zащиты Детей».

Першы выступ у складзе ОЕ адбыўся на фестывалі «Таўрыйскія гульні-2005». На момант дэбюту ў складзе вышэйназванага калектыву, ён яшчэ працаваў гукарэжысёрам кіеўскага клуба «Бочка». Першы сумесны альбом Чарняўскага з «Океаном Ельзи» называўся «Gloria». Усяго ўдзельнічаў у запісу 4 альбомаў гурта, заканчваючы альбомам «Земля». У 2010 годзе Чарняўскі выступіў з Земфірай на фестывалі «Новая хваля» ў Юрмале. У 2012 іграў на басу ў супергурце Святаслава Вакарчука «Брюссель». 11 красавіка 2013 года афіцыйна было абвешчана аб спыненні супрацоўніцтва паміж гуртам і Пятром. Па афіцыйнаму паведамленню гэта абумоўлена «Творчымі прычынамі і прынята па агульнай згодзе ўсіх удзельнікаў». Зараз Пётр спалучае ўдзел адразу ў некалькіх калектывах: «Stacey Dogs», «Millon Kopek», «Ночные Снайперы».

## Дыскаграфія  
### Абздольц 
* Альбом (2004)

### Океан Ельзи 
* Gloria (2005)
* Міра (2007)
* Dolce Vita (2010)
* Земля (2013)

### Esthetic Education 
* Werewolf (2007)

### Flёur 
* Эйфория (2008)

### Святаслаў Вакарчук 
* Вночі (2008)
* Брюссель (2011)

### **Земфира** 
* Жить в твоей голове (2013)

### Stacey Dogs 
* Боги, которых больше нет (2013)
* Рок-н-ролльщик (2014)

### Дыяна Арбеніна 
* Мальчик на шаре (2014)

Катэгорыя:Океан Ельзи
A Ліга Літвы 2014

**A Ліга Літвы 2015** — 25-ы сезон чэмпіяната Літвы па футболе ў Вышэйшым дывізіёне.

## Рэгламент 
## Змены ў параўнанні з папярэднім сезонам 
**Клубы, якія выйшлі ў A Лігу з Першай лігі**
* Гранітас Клайпеда
* Тракай

**Клуб, які страціў месца ў A Лізе па выніках сезона 2013**
* Таўрас Таўраге

## Клубы-ўдзельнікі 
## Турнірная табліца 
### Лідары чэмпіянату 

ImageSize = width:1000 height:150 
PlotArea  = left:20 right:30 bottom:100 top:0
Period     = from:1 till:36.9

ScaleMajor = unit:year increment:1 start:1

TimeAxis = orientation:horizontal
Legend     = top:50 columnwidth:50 orientation:vertical left:120

Colors =
  id:Atlantas value:blue   legend:Атлантас_Клайпеда_(Атл)
  id:Žalgiris value:green  legend:Жальгірыс_Вільнюс

PlotData=
  anchor:from
  bar:Leaders width:15 mark:(line,white) align:left fontsize:S 
  from:1  till:2  shift:(5,12)  text:"Атл" color:Atlantas
  from:2  till:36.9  shift:(420,12) text:"Жальгірыс Вільнюс" color:Žalgiris

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 
* Rsssf.com

2014
Літва
Літва
Катэгорыя:2014 год у Літве
Пётр Васільевіч Крэчка

**Пётр Васільевіч Крэчка** — беларускі дзяржаўны дзеяч, былы старшыня Дзяржаўнага мытнага камітэта Рэспублікі Беларусь (1994—1997).

## Біяграфія 
Закончыў брэсцскую сярэднюю школу № 8. 11 лістапада 1991 года Саветам Міністраў Рэспублікі Беларусь быў прызначаны на пасаду выконваючага абавязкі старшыні Дзяржаўнага мытнага камітэта Рэспублікі Беларусь.

З 27 лютага 1992 да 12 мая 1994 года з’яўляўся Першым намеснікам старшыні ДМК.

29 жніўня 1994 года Указам Прэзідэнта быў прызначаны на пасаду старшыні Дзяржаўнага мытнага камітэта.

5 верасня 1994 года прысвоена персанальнае званне дзяржаўнага саветніка мытнай службы II рангу.

З 4 жніўня 1997 года з’яўляўся намеснікам Міністра па справах Садружнасці Незалежных Дзяржаў Рэспублікі Беларусь.

З 1999 да 2005 быў Генеральным консулам Рэспублікі Беларусь у Таліне (Эстонская рэспубліка).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Старшыні Дзяржаўнага мытнага камітэта Беларусі
Катэгорыя:Намеснікі міністраў Рэспублікі Беларусь
Збаражскі замак

**Збаражскі замак** () — фартэцыя ў горадзе Збараж Цярнопальскай вобласці. Размешчаны непадалёк ад цэнтра горада, у парку, на так званай Замкавай гары. Замак быў пабудаваны ў 1626—1631 гг. па праекце фламандскага архітэктара ван Пеена, які натхняўся адным з апублікаваных у Італіі фартыфікацыйных праектаў Скамоці. Будаўніцтва замка ажыццяўлялі браты Юрый і Хрыстафор Збаражскія. Пасля смерці Юрыя Збаражскага ў 1636 годзе замак перайшоў да князёў Вішнявецкіх, якія ўмацавалі абаронныя збудаванні.

Умацаванні замка складаюцца з казематаваных валаў з эскарпамі вышынёй да 12 метраў і таўшчынёй да 23 метраў, бастыёнаў, аднаяруснай уязной вежы і рова, які акружаў ўвесь замак. Замак квадратны ў плане, шырынёй 88 м. Пяцігранныя бастыёны размешчаны па чатырох яго вуглах, у кожным з іх былі тунэлі, якія злучалі іх з казематамі і замкавым дваром. Замак быў адным з наймацнейшых, меў каля 50 гармат на ўзбраенні. Першапачатковы праект замка прадугледжваў будаўніцтва 4-х вуглавых артылерыйскіх веж-бастэй, злучаных крапаснымі сценамі. Улічваючы, што роля артылерыі ўзрасла, верх вежаў быў знесены да ўзроўню курцін, такім чынам вежы былі пераўтвораны ў бастыёны, а знутры па перыметры двара да крапасных сцен былі прыбудаваны аднапавярховыя казематы, прычым з водступам 12 м ад вонкавых абарончых сцен, а прамежак паміж абарончымі сценамі і казематамі засыпаны зямлёй.
thumb|злева|Унутраны двор

На замкавым двары знаходзіцца прамавугольны ў плане двухпавярховы палац з характэрнымі для рэнесансу формамі. Галоўны ўваход у будынак падкрэсліваецца балконам на каменных кансолях. У рэнесансным стылі таксама вытрыманы фасады казематаў. Уязная вежа размешчана на адной восі з парадным уваходам у палац.

Замак згуляў ключавую ролю ў 1649 годзе падчас паўстання ўкраінскіх казакоў пад правадырствам Багдана Хмяльніцкага; паводле вынікаў аблогі быў падпісаны Збораўскі дагавор. Ля сцен крэпасці атрымаў цяжкае раненне казацкі палкоўнік Іван Багун. Гэтыя падзеі знайшлі адлюстраванне ў знакамітым рамане «Агнём і мячом».

У XVII—XVIII стст. замак, які перайшоў у рукі Патоцкіх, не раз быў спустошаны непрыяцелем: у 1675 годзе ён быў без бою здадзены туркам, у 1707 г. яго наведалі Пётр I і Мазепа, у 1734 і 1914 гг. яму дасталася ад расійскіх войскаў. У пачатку XX стагоддзя замак быў адрэстаўраваны, у савецкі час занядбаны, у наш час ізноў на рэстаўрацыі.

## Спасылкі 
* [ЗАКОПАННЫЕ СОКРОВИЩА ТЕРНОПОЛЬСКОГО КРАЯ. Зеркало недели(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%97%D0%B5%D1%80%D0%BA%D0%B0%D0%BB%D0%BE_%D0%BD%D0%B5%D0%B4%D0%B5%D0%BB%D0%B8)]
* Замки та храми України. Збараж. 

Катэгорыя:Замкі Украіны
Катэгорыя:Цярнопальская вобласць
Катэгорыя:Збараж
Вікенцій Вікенцьевіч Макарэвіч

**Вікенцій Вікенцьевіч Макарэвіч** (пам. ) — беларускі дзяржаўны дзеяч, старшыня Дзяржаўнага мытнага камітэта Рэспублікі Беларусь (1997—2001).

## Біяграфія 
У мытных органах з сакавіка 1970 года. Прайшоў шлях ад інспектара да начальніка Мінскай рэгіянальнай мытні.

З 16 ліпеня 1993 года — намеснік Старшыні Дзяржаўнага мытнага камітэта Рэспублікі Беларусь.

17 студзеня 1994 года прысвоена персанальнае званне дзяржаўнага саветніка мытнай службы III рангу.

30 ліпеня 1997 года быў прызначаны выканаўчым абавязкі Старшыні Дзяржаўнага мытнага камітэта Рэспублікі Беларусь.

З 13 сакавіка 1998 года — Старшыня Дзяржаўнага мытнага камітэта Рэспублікі Беларусь.

1 лістапада 2001 года ў сувязі са складаннем Урадам Рэспублікі Беларусь паўнамоцтваў перад ізноў абраным Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь спыніў свае паўнамоцтвы.

З сярэдзіны 2006 года — дырэктар ААТ «Белкультгандаль».

Памёр 24 верасня 2020 года.

Катэгорыя:Старшыні Дзяржаўнага мытнага камітэта Беларусі
Сільвановіч

**Сільвановіч** — беларускае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксандр Сільвановіч (1937—2007) — беларускі грамадскі дзеяч (у эміграцыі)
* Аляксандр Мікалаевіч Сільвановіч (нар. 1965) — беларускі мастак-манументаліст, жыве і працуе ў Гродне
* Мікола Сільвановіч (1917—1975) — беларускі пісьменнік, грамадскі дзеяч.
Меланезійскія мовы

**Меланезі́йскія мовы** — назва часткі аўстранезійскіх моў, распаўсюджаных у Меланезіі. Іх галоўнымі носьбітамі з'яўляюцца меланезійскія народы. Меланезійская моўная група вылучаецца не па генетычнаму, а этна-тэрытарыяльнаму прынцыпу. Усяго налічваюць каля 250 - 300 меланезійскіх моў.

Па граматычнай структуры і часткова лексічна блізкія да палінезійскіх моў, але адрозніваюцца ад іх большай архаічнасцю, вялікай колькасцю граматычных форм, суфіксаў і прэфіксаў, падзелам імён на класы, наяўнасцю поўных і скарочаных займеннікаў.

## Літаратура 
* Народы Австралии и Океании / Под ред. С. А. Токорева, С. П. Толстова. - М.: АН СССР, 1956. С. 382 - 392

Катэгорыя:Меланезійскія народы
Катэгорыя:Акіянійскія мовы
Маісеенкі

**Маісеенкі (Майсеенкі)** — тапонім.

## Віцебская вобласць 
* Вёска Маісеенкі, Віцебскі раён
* Вёска Маісеенкі, Гарадоцкі раён

## Магілёўская вобласць 
* Маісеенкі — вёска ў Гарадзішчанскім сельсавеце Шклоўскага раёна
* Маісеенкі — вёска ў Каменналаўскім сельсавеце Шклоўскага раёна
Забелін

**Забелін** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Арцём Забелін (нар. 1988) — расійскі баскетбаліст.
* Іван Ягоравіч Забелін, рускі гісторык, археолаг
* Іосіф Вікенцьевіч Забелін, рускі фармаколаг
* Павел Віталевіч Забелін, беларускі футбаліст
Круглае (Клімавіцкі раён)

**Кру́глае** (, ) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Гусаркаўскага сельсавета.

Да 23 снежня 2009 года вёска знаходзілася ў раённым падпарадкаванні.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гусаркаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Клімавіцкага раёна
Арсенцій Яфімавіч Казлоў

**Арсенцій Яфімавіч Казлоў (Арсен Яўхімавіч)** () — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 23 лютага 1919 года ў вёсцы Газьба Гарадоцкага павета Віцебскай губерні (цяпер — Гарадоцкі раён Віцебскай вобласці) ў сялянскай сям’і. Скончыў пачатковую школу.

На службе ў Чырвонай Арміі з кастрычніка 1939 года. Удзельнічаў у Вялікай Айчыннай вайне з чэрвеня 1941 года. Пры фарсіраванні ракі Дунай у раёне населенага пункта Харта на тэрыторыі Венгрыі старшы сяржант А. Я. Казлоў камандаваў аддзяленнем 258-га інжынерна-сапёрнага батальёна 56-ай інжынерна-сапёрнай брыгады. Лодкі з дэсантам накіроўваліся да правага берага, пераадолелі ўжо большую палову ракі, калі фашысты прыкмецілі дэсантнікаў і адкрылі моцны кулямётны агонь. Пад яго абстрэл трапіла лодка А. Я. Казлова. Старшы сяржант не разгубіўся, саскочыў у ваду і пагнаў лодку да берага. У гэты момант ён быў паранены асколкам гранаты, аднак працягваў бой. Разам з іншымі кінуўся ў атаку, у ліку першых уварваўся ў траншэю ворага, аўтаматнай чаргой знішчыў двух нацыстаў. Ад страты крыві страціў прытомнасць і быў дастаўлены ў шпіталь.
 
За мужнасць, адвагу і знаходлівасць пры фарсіраванні Дуная гвардыі старшаму сяржанту А. Я. Казлову 24.03.1945 г. было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза. Перамогу сустрэў у Аўстрыі. Адтуль дэмабілізаваўся і вярнуўся ў родныя мясціны.

Жыў у вёсцы Мяжа, працаваў у МТС, затым — у саўгасе «Межанскі».

Памёр 12 жніўня 1971 года. Пахаваны на вайсковых могілках у горадзе Гарадок.

## Узнагароды 
* Медаль «Залатая Зорка»,
* ордэн Леніна,
* ордэн Славы III ступені,
* медалі.

## Памяць 
* Абеліск у вёсцы Мяжа.
* У гонар А. Я. Казлова названыя вуліца ў Гарадку і саўгас у Гарадоцкім раёне.

## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* 
* Казлоў Арсенцій Яфімавіч // Прыдзвінскі край: гісторыя і сучаснасць
* Козлов Арсений Ефимович // Городокская сеть публичных библиотек 
* Магіла Героя Савецкага Саюза А. Я. Казлова // Банк звестак аб гісторыка-культурнай спадчыне Рэспублікі Беларусь 

Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Сяржанты і старшыны СССР
Катэгорыя:Механізатары
Аўтухоўка

**Аўтухо́ўка** (, ) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ціманаўскага сельсавета.

У 1924—1954 гадах цэнтр Аўтухоўскага сельсавета. Да 11 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Асмолавіцкага сельсавета, да 21 снежня 2011 года — у склад Высакоўскага сельсавета.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Ціманаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Клімавіцкага раёна