Алаіз Худал

**Алаіз Худал** (; 30 мая 1885, Грац, Аўстра-Венгрыя — 13 мая 1963, Рым, Італія) — аўстрыйскі прэлат, ватыканскі і курыяльны саноўнік.  з 1 чэрвеня 1933 па 13 мая 1963.

## Пацучыныя тропы 
Біскуп Алаіз Худал быў рэктарам Pontificio Istituto Teutonico Santa Maria dell’anima ў Рыме, семінарыі для аўстрыйскіх і германскіх святароў і «духоўным кіраўніком рэзідэнтаў нямецкага народа ў Італіі».

Пасля вайны ў Італіі Худал  нямецкамоўным ваеннапалонным і інтэрнаваным па ўсёй Італіі. У снежні 1944 года  Рымскай Курыі атрымаў дазвол прызначыць прадстаўніка для «наведвання нямецкамоўных інтэрніраваных грамадзянскіх асоб у Італіі». Гэтая праца была даручана Худалу.

Худал выкарыстаў сваё прызначэнне, каб дапамагчы бегчы нацысцкім ваенным злачынцам, якія былі ў вышуку, у тым ліку , каменданту канцэнтрацыйнага лагера Трэблінка, , намесніку каменданта лагера смерці , , адказнаму за лагер  блізу Парыжу і дэпартацыі з Славакіі ў нямецкія канцлагеры, а таксама Адольфу Эйхману.

Некаторых з шуканых трымалі ў перасыльных лагерах, звычайна без дакументаў; іх уносілі ў лагерныя спісы пад фальшывымі імёнамі. Іншыя нацысты хаваліся ў Італіі і шукалі Худала, калі сярод іх стала вядома аб яго дзейнасці.

У сваіх мемуарах Худал сказаў пра свае дзеянні:"*Я дзякую Богу, што ён дазволіў мне наведаць і суцешыць многіх ахвяр у іх турмах і канцэнтрацыйных лагерах і дапамагчы ім бегчы з фальшывымі дакументамі*". Ён тлумачыў, што ў яго вачах:

Вайна саюзнікаў супраць Германіі была не крыжовым паходам, а барацьбой эканамічных груп, за перамогу ў якой яны і біліся. Гэты так званы бізнэс… выкарыстоўваў ключавыя словы, такія як дэмакратыя, спаборніцтва, свабода рэлігіі і хрысціянства як прынаду для мас. Усе гэтыя веды былі прычынай, па якой я адчуваў сябе абавязаным пасля 1945 года прысвяціць усю маю дабрачынную працу былым нацыянал-сацыялістам і фашыстам, асабліва так званым «ваенным злачынцам».

На думку Марка Ааронса і Джона Лофтуса, выкладзеным у іх кнізе «Несвятая Троіца», Худал быў першым з каталіцкіх святароў, якія прысвяцілі сябе арганізацыі маршрутаў уцёкаў. Ааронс і Лофтус сцвярджаюць, што Худал забяспечваў аб’екты сваёй дабрачыннасці грашыма, каб дапамагчы ім схавацца і, што больш важна, фальшывымі паперамі, уключаючы ідэнтыфікацыйныя дакументы, выдадзеныя Ватыканскай арганізацыяй дапамогі бежанцам (*Commissione Pontificia d’Assistenza*).

Гэтыя ватыканскія паперы не былі сапраўднымі пашпартамі і іх не было дастаткова для выезду за мяжу. Гэта былі, хутчэй, першасныя дакументы — якія маглі быць выкарыстаны для атрымання пашпарта перамешчанай асобы ад Міжнароднага камітэта Чырвонага Крыжа (МКЧК), які, у сваю чаргу, можна выкарыстоўваць для атрымання віз. Тэарэтычна МКЧК мог праверыць мінулае атрымальнікаў пашпартоў, але на практыцы слова святара і асабліва біскупа было цалкам дастаткова. Згодна фактам, атрыманым  ў кіраўніка рымскага аддзялення МКЧК, Худал мог таксама выкарыстоўваць сваю пасаду біскупа для атрымання дакументаў, «*вырабленых па яго спецыфікацыях*». Крыніцы Серэні раскрылі таксама актыўны незаконны гандаль крадзенымі і падробленымі дакументамі МКЧК у Рыме таго часу.

Паводле рассакрэчаных справаздач амерыканскай выведкі, Худал быў не адзіным святаром, які дапамагаў нацысцкім уцекачам у той час. У «La Vista report», рассакрэчаным у 1984, агент Корпуса контрвыведкі (CIC) Вінцэнт Ла Віста дакладваў, як ён лёгка здабыў падробленыя дакументы МКЧК для нібыта двух венгерскіх уцекачоў з дапамогай ліста ад бацькі Ёзэфа Галава. Галаў, які ажыццяўляў спансаваную Ватыканам дабрачыннасць для венгерскіх бежанцаў, не задаваў пытанняў і напісаў ліст сваёй «*асабістай кантактнай асобе ў Міжнародным Чырвоным Крыжы, якая затым выдала пашпарты*».

## Спасылкі 
* Інфармацыя

Катэгорыя:Каталіцкія біскупы