open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Шчэрбінка

**Шчэрбінка** () — горад, паселішча і гарадская акруга ў складзе Масквы, уваходзіць у Навамаскоўскую адміністрацыйную акругу Масквы. Да 1 ліпеня 2012 года Шчэрбінка была горадам абласнога падпарадкавання Маскоўскай вобласці, была ўключана ў склад Масквы ў ходзе рэалізацыі праекта па пашырэнні горада.

Размешчана на Варшаўскай шашы. Чыгуначная станцыя Шчэрбінка на Курскім напрамку МЧ. На поўначы і ўсходзе мяжуе з раёнам Паўднёвае Бутава Паўднёва-Заходняй адміністрацыйнай акругі, на поўдні і паўднёвым захадзе — з паселішчам Васкрасенскае Навамаскоўскай адміністрацыйнай акругі.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Гарады ў складзе Масквы
Сонечнагорск

**Сонечнагорск** () — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Сонечнагорскага раёна Маскоўскай вобласці.

Населены пункт воінскай доблесці. Размешчаны на паўночны захад ад Масквы (44 км ад МКАД) на Клінска-Дзмітраўскай градзе, на беразе возера Сенеж. Плошча горада — 21 км².
## Насельніцтва 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Маскоўскай вобласці
Васкрасенск

**Васкрасенск** () — горад у Маскоўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Васкрасенскага раёна. Насельніцтва — 94 019 чал. (2017). Васкрасенск размешчаны на рацэ Масква, за 80 км на паўднёвы ўсход ад Масквы.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Маскоўскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1862 годзе
Даўгапрудны

**Даўгапрудны** () — горад абласнога падпарадкавання ў Маскоўскай вобласці Расіі, размешчаны за 18 км на поўнач па чыгунцы ад Савёлаўскага вакзала, у непасрэднай блізкасці ад Масквы. На поўдні і ўсходзе горад практычна зліваецца з паўночнымі ўскраінамі Масквы (раёны Паўночны, Дзмітраўскі і Заходняе Дзягуніна), з захаду абмежаваны каналам імя Масквы (на процілеглым беразе канала — горад Хімкі), а з поўначы — ракой Клязьмай і Клязьмінскім вадасховішчам.
## Насельніцтва 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Маскоўскай вобласці
Бішаф

**Бішаф** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Бернхард Бішаф — нямецкі гісторык, палеограф
* Готліб Вільгельм Бішаф — нямецкі батанік
* Тэадор Людвіг Вільгельм фон Бішаф — нямецкі анатам, фізіёлаг
Кураўское

**Кураўское** () — горад у Лікіно-Дулёўскім гарадскім округе Маскоўскай вобласці Расіі, на рацэ Нерскай (левы прыток ракі Масквы), за 90 км на паўднёвы ўсход ад Масквы і 16 км на поўдзень ад акружнога цэнтра. Чыгуначны вузел (станцыя Кураўское; лініі Масква — Казань, Іллінскі Пагост — Арэхава-Зуева).

## Гісторыя 
Упершыню Кураўское згадана як вёска Кураўская ў 1646 годзе. У 1710 годзе Кураўская ў складзе Гусліцкай воласці стала ўласнасцю А. Д. Меншыкава, а пасля яго смерці перайшла ў палацавае ведамства. У XIX стагоддзі ў Кураўской пачала сваю працу ткацкая фабрыка купцоў Балашовых. У 1859 годзе на месцы Праабражэнскай царквы XV стагоддзя (зараз — частка г. Кураўское) мітрапаліт Маскоўскі і Каломенскі Філарэт (Драздоў) заснаваў Спаса-Праабражэнскі Гусліцкі манастыр. У 1890 годзе ў горадзе запрацавала Вялікае кола Маскоўскай чыгункі, а ў 1913 годзе — чыгуначная лінія Масква — Казань. У 1952 годзе пасёлак Кураўская стаў горадам Кураўское. У 1998—2008 гадах быў адноўлены Спаса-Праабражэнскі манастыр.
## Насельніцтва 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Маскоўскай вобласці
Лухавіцы

**Лухавіцы** () — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр горада абласнога падпарадкавання Лухавіцы з адміністрацыйнай тэрыторыяй (да красавіка 2017 года — Лухавіцкага раёна) і гарадской акругі Лухавіцы (да студзеня 2017 года — Лухавіцкага муніцыпальнага раёна) Маскоўскай вобласці.

Галоўнае прадпрыемства горада — авіяцыйны «Лухавіцкі машынабудаўнічы завод» (уваходзіць у карпарацыю «МіГ»).

Размешчаны на паўночных адгор’ях Сярэднярускага ўзвышша, на рэках Чорнай і Вобла, за 135 км на паўднёвы ўсход ад Масквы, 22 км на паўднёвы ўсход ад Каломны і за 54 км ад Разані. Знаходзіцца на федэральнай аўтамабільнай трасе М-5 «Урал» Масква — Чалябінск.
## Насельніцтва 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Маскоўскай вобласці
Краснаармейск (Маскоўская вобласць)

**Краснаармейск** () — горад (з 1947) у Маскоўскай вобласці Расіі. Адносіцца да катэгорыі гарадоў абласнога падпарадкавання. Размешчаны на рацэ Вора (левы прыток Клязьмы), за 37 км на паўночны ўсход ад МКАД; канцавы пункт на чыгуначнай лініі ад станцыі Софрына.
## Насельніцтва 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Маскоўскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1928 годзе
Мурэн

**Мурэн** — горад у Манголіі, адміністрацыйны цэнтр аймака Хуўсгел. У канцы 2007 года насельніцтва горада складала 36 082 чалавека, плошча — 102,9 км², шчыльнасць насельніцтва — 351 чал/км². Размешчаны побач з ракой Дэлгэр-Мурэн, левым вытокам ракі Селенгі. У горадзе ёсць музей, тэатр, бальніца, пошта, некалькі школ і дзіцячых садкоў. Тут жа размешчаны адзін з найбуйнейшых гандлёвых рынкаў Манголіі. Важнае значэнне мае гарадскі аэрапорт, які абслугоўвае мясцовыя лініі (на Улан-Батар, Булган, Ховд), а таксама міжнародныя рэйсы замежных авіякампаній.

## Гісторыя 
Горад Мурэн развіўся з будыйскага манастыра Мурэнгійн-хурэ, заснаванага ў 1809 годзе на беразе ракі Дэлгэр-Мурэн. У 1921 годзе ў манастыры пражывалі 1300 лам. У 1937 годзе манастыр быў разбураны.

У пачатку 1990-х гадоў на месцы старога манастыра быў заснаваны невялікі новы манастыр Дандзадарджа-хійд. Тады ж побач з горадам было выяўлена масавае пахаванне 5 тысяч расстраляных манахаў (гэта складала больш за 1 % усяго дарослага насельніцтва Манголіі ў 1937 г.).

Катэгорыя:Гарады Манголіі
Цэцэрлэг

**Цэцэрлэг** — горад у Манголіі, адміністрацыйны цэнтр аймака Архангай. Плошча 7480 км², з якіх 6040 км² з’яўляюцца пашы і 1340 км² лесу. 15 км² з’яўляюцца сельскагаспадарчымі ўгоддзямі. У 2010 годзе насельніцтва горада складала 20 604 чалавекі. Знаходзіцца за 209 км на захад ад Мурэна і 880 км ад Улан-Батара. Прадпрыемствы па перапрацоўцы сельскагаспадарчай сыравіны, фабрыка біяпрэпаратаў.

Катэгорыя:Гарады Манголіі
Adobe After Effects

***Adobe After Effects*** — праграмнае забеспячэнне кампаніі Adobe Systems для рэдагавання відэа і дынамічных малюнкаў, распрацоўкі кампазіцый (кампазітынг), анімацыі і стварэння розных эфектаў. Шырока ўжываецца ў апрацоўцы знятага відэаматэрыялу (колеракарэкцыя, пост-прадакшн), пры стварэнні рэкламных ролікаў, музычных кліпаў, у вытворчасці анімацыі (для тэлебачання і web), тытраў для мастацкіх і тэлевізійных фільмаў, а таксама для цэлага шэрагу іншых задач, у якіх патрабуецца выкарыстанне лічбавых відэаэфектаў.

Назва паходзіць ад эфекту, вядомага як «ўстойлівасць (інертнасць) зоркавага адчування», гэты механізм выкарыстоўвае сэнсарную памяць сятчаткі вока, якая дазваляе захоўваць зрокавую інфармацыю на працягу кароткага прамежку часу.

Дзякуючы шырокай бібліятэцы убудоў, распрацаваных іншымі кампаніямі, AfterEffects таксама выкарыстоўваецца ў паліграфіі і графічным дызайне для рэдагавання статычных графічных малюнкаў (фатаграфій, малюнкаў, згенераваных на камп’ютары і г . д.).

Першапачаткова *After Effects* быў створаны фірмай *Company of Science and Art* (аббр. *CoSA*), версія 1.0 была выпушчаная ў студзені 1993 года. Затым, у ліпені 1993 года, CoSA разам з прадуктам After Effects была набыта карпарацыяй Aldus; у сваю чаргу, у 1994 годзе гэтая кампанія разам з PageMaker і After Effects была набыта кампаніяй Adobe. Падрабязная гісторыя распрацоўкі ад задумкі і да нашых дзён прадстаўлена ў гэтым відэа.

## Гісторыя версій 
After Effects быў першапачаткова зроблены *Company of Science and Art* ў Провідэнсе, ЗША. Версія 1.0 была выпушчаная ў студзені 1993 года. У версіі 2.1, выпушчанай у 1994 годзе, з’явілася паскарэнне ў версіях для PowerPC. CoSA разам з праграмай After Effects былі набытыя карпарацыяй Aldus ў ліпені 1993 года; а затым ужо Adobe набыла Aldus ў 1994 годзе, а з ім PageMaker і After Effects. Першы новы рэліз ад Adobe быў версіяй 3.0.

У версіі CS4 быў дададзены фільтр мультыплікацыі Cartoon, пашыраныя магчымасці інструмента Shape Layers, які прызначаны для малявання і анімацыі вектарных крывых з магчымасцю дадання і анімацыі рысак, заліванняў, градыентаў і вектарных эфектаў; дададзеная магчымасць канвертаваць тэкст у shape paths або mask paths, падтрымка Adobe Pixel Bender, больш за 250 анімаваных тэкставых пресетов, магчымасць адлюстравання зон бяспекі 4:3 у шырокаэкранных кампазіцыях, падтрымка сэрвісу Adobe Community Help.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* After Effects на сайце Adobe (руск.)&nbsp;
* The After Effects Timeline
* Апісанне працы ўбудаваных эфектаў на рускай мове

Катэгорыя:Праграмнае забеспячэнне для Windows
Катэгорыя:Праграмнае забеспячэнне для macOS
Катэгорыя:Праграмнае забеспячэнне паводле алфавіта
Катэгорыя:Праграмнае забеспячэнне Adobe
Кранавы пуць

**Кранавы пуць** — канструкцыя, якая ўспрымае і перадае кранавыя нагрузкі на грунтавую апору і якая забяспечвае бяспечную працу крана на ўсім шляху яго руху.

## Класіфікацыя 
Кранавыя пуці, у залежнасці ад тыпу грузападымальнага крана і яго канструкцыі, падраздзяляюцца на два асноўных віды:
* наземныя
* надземныя

## Канструкцыя 
### Наземны пуць 
Падкранавы пуць уключае:
* дзве будовы: ніжнюю і верхнюю.
* зазямляючую прыладу: праваднікі і перамычкі зазямлення, агмені зазямлення.
* пуцявое абсталяванне: тупіковыя ўпоры, латкі і насцілы для гнуткага кабеля, адключаючых прылад, знакаў бяспекі і агародж.
Ніжняя будова ўключае водаадводныя канавы і земляное палатно з ахоўным пластом (пры яго наяўнасці). У склад верхняй будовы ўваходзяць падсыпка з баластным пластом, рэйкі, апорныя элементы, а таксама прамежкавыя і стыкавыя сцяжкі і мацаванні.

Падкранавы пуць ўкладваецца, як правіла, уздоўж доўгага боку аб’екта, які будуецца, і ўяўляюць спланаваную пляцоўку з выкладзенымі на ёй рэйкамі даўжынёй 12,5 м (тыпу Р-38, Р-43, Р-50, Р-65 або Р-70).

Рэйкі могуць ўкладвацца на металічныя, бетонныя і жалезабетонныя, а таксама драўляныя (аналагічныя чыгуначным) шпалы або паўшпалы. У выпадку кладкі на бетонных і жалезабетонных апорах, шпалы могуць не выкарыстоўвацца. Мацаванне шпал да рэек вырабляецца пры дапамозе г. зв. мыліц, альбо шляхавых шурапаў з прыціскамі.

Падоўжны ўхіл землянога палатна ніжняй будовы павінен быць у межах ад 0.002 да 0.004, а папярочны — ад 0.008 да 0.010.

На падкранавых пуцях не выкарыстоўваюцца стрэлачныя пераводы. Перасякацца пуці ў адным узроўні могуць, часам у месцы перасячэння ставяць паваротны круг для перамяшчэння крана. Для пераводу крана на больш высокі або нізкі ўзровень выкарыстоўваюць злучальны пуць і лябёдку. Ухіл злучальнага пуці да 0.050, пераклад доўжыцца каля 2-5 гадзін.

### Надземны пуць 
## Прымяненне 
Пуці, выкладзеныя на адной вышыні, прымяняюцца ў вежавых, маставых, казлавых, партальных, кансольных і стэлажных кранах, кранах-штабелерах і ў перасоўных электрычных талях, а рознавышынныя — у паўкозлавых.

## Гл. таксама 
* Чыгуначны пуць
* Рэйка

## Літаратура 
* СНиП 3.08.01-85 «Механизация строительного производства. Рельсовые пути башенных кранов»

## Спасылкі 
* РД 50:48:0075.01.05 Рэкамендацыі па прылады і бяспечнай эксплуатацыі наземных кранавых пуцей 
* РД 22-28-35-99 «Канструкцыя, прылада і бяспечная эксплуатацыя рэйкавых шляхоў вежавых кранаў»
* СП 12-103-2002 «Шляху наземныя рэйкавыя крановые. Праектаванне, прылада і эксплуатацыя»
* РД 10-138-97 «Комплекснае абследаванне крановых шляхоў»

Катэгорыя:Будова крана
Феадосій Мікалаевіч Гразноў

**Феадо́сій Мікала́евіч Гразно́ў** ( — ) — савецкі і беларускі дыпламат. Пастаянны прадстаўнік Рэспублікі Беларусь у ААН (1958—1961).

## Біяграфія 
З 1939 года на дыпламатычнай службе. Адукацыя вышэйшая. Валодаў англійскай і нямецкай мовамі.

У 1949—1953 гг. — пасланнік Пасольства СССР у Балгарыі.

У 1953—1957 гг. — пасланнік Пасольства СССР у Югаславіі.

У 1957—1958 гг. — саветнік V-га Еўрапейскага аддзела Міністэрства замежных спраў СССР.

У 1958—1961 гг. — пастаянны прадстаўнік Беларускай ССР у Савеце Бяспекі Арганізацыі Аб’яднаных Нацый.

17 верасня 1958 года ўручыў даверчыя граматы Генеральнаму сакратару ААН Дагу Хамаршэльду.

У жніўні 1959 года Пастаянны прадстаўнік БССР пры ААН выступіў з справаздачай. Ён нагадаў, што ў другім камітэце беларуская дэлегацыя выступіла з праектам рэзалюцыі ў дачыненні да замежных камісій у слабаразвітых краінах. Гэта прапанова не прайшла, але, па ацэнцы Ф. М. Гразнова, «карысць ад яго ўнясення, несумненна, была».

У 1960—1970 гг. — саветнік Упраўлення знешняй палітычнай інфармацыі па рэзерве.

Катэгорыя:Дыпламаты Беларусі
Катэгорыя:Дыпламаты СССР
Катэгорыя:Пастаянныя прадстаўнікі Беларусі пры Арганізацыі Аб’яднаных Нацый
Ажарэлле

**Ажарэлле** () — мікрараён горада абласнога падпарадкавання Кашыры (з 1958 па 2015 год самастойны горад) у Маскоўскай вобласці.

Скасаваны пастановай губернатара Маскоўскай вобласці 16 лістапада 2015 года шляхам аб’яднання і ўключэння ў склад Кашыры.

Насельніцтва — 10 292 чал. (2015).

Катэгорыя:Кашыра
Катэгорыя:Гарады Расіі, якія ўвайшлі ў склад іншага горада
Жылёва

**Жылёва** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Ступінскім раёне Маскоўскай вобласці Расіі; другі па колькасці насельніцтва населены пункт муніцыпальнага ўтварэнне «Гарадское паселішча Жылёва», пасля Новага Ступіна.

Насельніцтва — 2425 чал. (2017).

Размешчаны за 80 км на поўдзень ад Масквы і за 16 км на паўночны захад ад раённага цэнтра — горада Ступіна.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Маскоўскай вобласці
Міхнева (Ступінскі раён)

**Міхнева**  () — пасёлак гарадскога тыпу ў Ступінскім раёне Маскоўскай вобласці Расіі.

Насельніцтва 11 267 жыхароў (2010 год). Размешчаны за 57 км на паўднёвы ўсход ад Масквы. Чыгуначная станцыя Міхнева на лініі Масква — Ажарэлле Маскоўскай чыгункі.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Маскоўскай вобласці
Сярэбраныя Пруды

**Сярэбраныя Пруды** () — пасёлак гарадскога тыпу (рабочы пасёлак) у Маскоўскай вобласці Расіі. Утварае адміністрацыйна-тэрытарыяльную адзінку (пасёлак гарадскога тыпу з адміністрацыйнай тэрыторыяй) і аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне гарадская акруга Сярэбраныя Пруды.

Насельніцтва — 9136 чал. (2017).

Размешчаны на рацэ Асётр, паблізу федэральнай аўтатрасы Р22 «Каспій», на крайнім паўднёвым усходзе Маскоўскай вобласці. Гэта самы аддалены ад Масквы раённы цэнтр Падмаскоўя (160 кіламетраў па Кашырскай шашы). Чыгуначная станцыя на лініі Ажарэлле — Павелец.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Маскоўскай вобласці
Петэр Вільгельм Глоб

**Петэр Вільгельм Глоб**, таксама вядомы як **П. В. Глоб** ( — ) — дацкі археолаг, працаваў генеральным дырэктарам  і быў таксама дырэктарам Нацыянальнага музея ў Капенгагене.

## Біяграфія і навуковая дзейнасць 
Набыў вядомасць дзякуючы даследаванням дацкіх балотных людзей, такіх як чалавек з Толунда і чалавек з Гробала — муміфікаваных парэшткаў людзей жалезнага і бронзавага вякоў, знойдзеных захаванымі ў тарфяніках. Сярод яго прац па антрапалогіі вылучаюцца наступныя публікацыі:

* *The Bog People: Iron Age Man Preserved*;
* *Denmark: An Archaeological History from the Stone Age to the Vikings*;
* *Mound People: Danish Bronze-Age Man Preserved*.

Ён быў сузаснавальнікам Скандынаўскага інстытута параўнальнага вандалізму, інстытута, які вывучае гісторыю графіці. Глоб быў сынам дацкага мастака Ёханэса Глоба і бацькам дацкай мастачкі-кераміста Лотэ Глоб і мастака Андэрса Глоба. Яго найбольш вядомым даследаваннем быў Толундскі чалавек.

Глоб таксама цікавіўся археалогіяй Блізкага Усходу і кіраваў некалькімі навуковымі экспедыцыямі туды. Яны былі апісаны як адны з найбуйнейшых навуковых трансгранічных экспедыцыі з Даніі за ўвесь час існавання дацкай археалогіі.

## Выбраная бібліяграфія 
* *Mosefolket — Jernalderens mennesker bevaret i 2000 år*, Gyldendal, 1965
** *The Bog People: Iron-Age Man Preserved*, у перакладзе з дацкай Руперта Брус-Мітфарда. Faber and Faber, 1969, 304 pg (New York Review Books, 2004).
* *Denmark: An Archaeological History from the Stone Age to the Vikings*, Cornell University Press, 1971, 351 pg, ISBN 0-8014-0641-2
* *Danish Prehistoric Monuments*, Faber and Faber, 1971, 351, ISBN 0-8014-0641-2

Два папярэднія кніжныя выданні з’яўляюцца вытворнымі ад адной і той жа зыходнай кнігі, напісанай у Даніі: *Danske Oltidsminder,* якую лепей перакласці як *Помнікі Старажытнай Даніі*. Гл. American Anthropologist, Volume 75, Issue 6, page 1940.
* *Mound People: Danish Bronze-Age Man Preserved*, Cornell University Press, 1974, 184 pg, ISBN 978-0-8014-0800-7
* *Danefæ. Til Hendes Majestaet Dronning Margrethe II, 16 April 1980.*

## Літаратура 
* Flemming Højlund (1999): Glob and the Garden of Eden: the Danish expeditions to the Arabian Gulf, , trsl. by Peter Crabb.

Катэгорыя:Археолагі Даніі
Мужчына з Кёльб’ерга

'''Мужчына з Кёльб'ерга**, раней вядомы як **Жанчына з Кёльб'ерга''' — адна з самых старажытных з захаваных балотных мумій і адначасова самая старажытная знаходка чалавечых парэшткаў на тэрыторыі Даніі. Мужчына належаў да перыяду Маглемозе, прыкладна 8000 гадоў да н. э.

Цела выявілі ў 1941 годзе ў К'ельберг-Мозе у камуне Вісенб'ерг (па сучаснаму адміністрацыйна-тэрытарыяльнаму дзяленню — у камуне Асенс) на дацкім востраве Фюн. Яно было ў значнай меры шкілетавана, некаторыя фрагменты шкілета адсутнічалі. Па дадзеных антрапалогіі, гэты чалавек памер ва ўзросце 20—25 гадоў. Астанкі мужчыны ў цяперашні час захоўваюцца ў Гарадскім музеі г. Одэнсэ. Першапачаткова цела трапіла ў воды возера, якое з часам ператварылася ў балота. На костках шкілета не выяўленыя сляды гвалтоўнай смерці, таму мяркуецца, што гэты мужчына проста ўтапіўся па неасцярожнасці.

## Змена пола 
У 2016 годзе выявілася, што пол цела, якое раней лічылі жанчынай, на самай справе з'яўляецца мужчынскім.

## Літаратура 
*  *Mumien aus dem Moor — Die vor - und frühgeschichtlichen Moorleichen aus Nordwesteuropa*. Drents Museum / Batavian Lion International. Amsterdam 1996. ISBN 90-6707-416-0

## Спасылкі 
* Archaeology.org — Bodies of the Bogs: Koelbjerg Woman  (englisch)
*  

Катэгорыя:Археалогія ў Даніі
Катэгорыя:Балотныя людзі
Катэгорыя:Мезаліт Еўропы
Гразноў

**Гразноў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Валерый Уладзіміравіч Гразноў (нар. 1946) — беларускі архітэктар.
* Васіль Васільевіч Гразноў — мастак, этнограф
* Феадосій Мікалаевіч Гразноў — беларускі дыпламат
Палеалогаўскае адраджэнне

**Палеалогаўскае адраджэнне** (Палеалогаўскі рэнесанс) — перыяд у гісторыі візантыйскага мастацтва з 1261 па 1453 год, які супадае з часам праўлення дынастыі Палеалогаў, апошні ўзлёт культуры ў гісторыі Візантыі. Пачаўся пасля захопу Міхаілам VIII Канстанцінопаля і аднаўлення Візантыйскай імперыі, калі пачаліся шырокія працы па аднаўленні сталіцы.

У гэтую эпоху дарагая мазаіка ўсё часцей саступае месца фрэскам. Аднак менавіта ў гэты час быў пабудаваны і ўпрыгожаны знакаміты манастыр Хора, мазаіка і фрэскі якога лічацца непераўзыдзенымі помнікамі палеалогаўскай эпохі.

Павялічваецца колькасць сюжэтаў іканапісу, у пошуках новых тэм майстры ўсё часцей звяртаюцца да апакрыфічных Евангелляў (гэта значыць не прынятых афіцыйнай царквой).

Да прадстаўнікоў эпохі Палеалогаўскага адраджэння можна аднесці Феафана Грэка.

Навукоўцы спрачаюцца аб тым, ці мог бы палеалогаўскі рэнесанс плаўна перайсці ў сапраўднае Адраджэнне.

## Дэкаратыўна-прыкладное мастацтва 
Да твораў дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва Палеалогаўскага адраджэння адносіцца, напрыклад, часткова захаваная мазаіка «Дэісус» у Храме Святой Сафіі.

File:Deesis mosaic Hagia Sophia.jpg|Мазаіка «Дэісус» (агульны выгляд), створаная ў часы праўлення Палеалогаў. Ая-Сафія, Стамбул.
File:Byzantinischer Mosaizist des 12. Jahrhunderts 002.jpg|Мазаіка «Дэісус» (фрагмент). Ая-Сафія, Стамбул.
File:Christ_Pantocrator_Deesis_mosaic_Hagia_Sophia.jpg|Мазаіка «Дэісус» (фрагмент). Ая-Сафія, Стамбул.
File:Byzantinischer Mosaizist des 12. Jahrhunderts 001.jpg|Мазаіка «Дэісус» (фрагмент). Ая-Сафія, Стамбул.

## Жывапіс 
Прыкладам жывапісу эпохі Палеалогаўскага адраджэння з'яўляецца фрэска «Белы анёл», якая знаходзіцца ў манастыры Мілешава, размешчаным у Сербіі.

## Архітэктура 
У часы палеалогаўскага адраджэння пабудовы ствараліся ўжо значна менш маштабныя, чым у папярэднія эпохі. Да помнікаў архітэктуры эпохі палеалогаўскага адраджэння адносяць Манастыр Хора, найболей захаваны візантыйскі помнік архітэктуры. Манастыр Хора ўваходзіць у пералік Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
File:KariyeCamii-Aussenansicht.jpg|Фасад царквы Хора
File:Chora Church Constantinople 2007 010.jpg|Убранне прыдзела царквы Хора
File:Meister der Kahriye-Cami-Kirche in Istanbul 004.jpg|Мазаіка на сюжэт бегства ў Егіпет у царкве Хора
File:Genealogy of Jesus mosaic at Chora (1).jpg|Скляпенне паўднёвага купала нартэкса царквы Хора
File:Chorachurchfresco.jpg|Скляпенне купала парэклесія царквы Хора

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Мастацтва Візантыі IX—XII стст. Палеалогаўскае адраджэнне.
* Гісторыя Візантыі (Культурны аспект)

Катэгорыя:Палеалогі
Катэгорыя:Мастацтва Візантыі
Краснагорск (горад)

**Краснагорск** () — горад абласнога падпарадкавання ў Маскоўскай вобласці Расіі з адміністрацыйнай тэрыторыяй (да красавіка 2017 года — цэнтр Краснагорскага раёна) і цэнтр гарадской акругі Краснагорск (да студзеня 2017 года — Краснагорскага муніцыпальнага раёна).

У 2017 годзе горад увайшоў у склад аб’яднанай гарадской акругі Краснагорск.

## Геаграфія 
Горад размешчаны на рацэ Масква і яе прытоку рацэ Банька, за 22 км ад цэнтра Масквы (за 2 км ад МКАД), непасрэдна прымыкаючы да Масквы з паўночнага захаду.

## Гісторыя 
Утвораны як аднайменны рабочы пасёлак у 1932 з часткі рабочага пасёлка Паўшына (упершыню згадваецца як сяло ў 1462 у духоўнай вялікага князя маскоўскага Васіля II; астатняя частка рабочага пасёлка ў 1932 пераўтворана ў аднайменнае сяло), жылога заснаванага ў 1860-х гг. пасёлка Банькі, які адрадзіўся ў 1926-27 у сувязі з будаўніцтвам завода, пас. Красная Горка (1927) і былой сядзібы Знаменскае-Губайлава. Раённы цэнтр (1932-63, 1965—2017) Маскоўскай вобласці (у 1960-61 горада Масквы). У 1933 годзе ў склад Краснагорска ўвайшлі с. Губайлава (упершыню згадваецца ў 1620 як пустка) і пасёлак завода «Стандартбетон» (завод пабудаваны ў 1932; пастаўляў буйнагабарытныя бетонныя канструкцыі для будаўніцтва канала імя Масквы, Маскоўскага метрапалітэна і іншых аб’ектаў).

З 1939 горад. У 1962 у рысу Краснагорска ўключаны сёлы Паўшына і Чэрнева (вядома з пачатку XVII ст.), а таксама пасёлак садавінагароднінага камбіната і камбінат ТІГІ (створаны ў 1950 як «Паўшынскі завод па вытворчасці сухой гіпсавай тынкоўкі»); у 2004 — дачны пасёлак Апаліха (заснаваны як сяло ў 1670-х гг.), а таксама с. Нованікольскае, пасёлак Ткацкай фабрыкі, вёскі Анікееўка, Гараносава і Аніна. З 2007 у Краснагорску размяшчаецца адміністрацыя губернатара і ўрад Маскоўскай вобласці. У 2009 у Краснагорску адкрыта станцыя Мякініна Маскоўскага метрапалітэна, а таксама канцэртная зала «Крокус Сіці Хол».

Горад абласнога падпарадкавання (1963—2001, з 2017) Маскоўскай вобласці. З 2017 цэнтр аднайменнай гарадской акругі. У 2019 праз горад запушчана новая лінія чыгуначнага транспарту — МЦД-2, якая звязала горад Падольск са станцыяй Нахабіна (у гарадской акрузе Краснагорск) праз тэрыторыю Масквы.

22 сакавіка 2024 года здзейснены тэракт у «Крокус Сіці Холе», у выніку якога загінула звыш ста трыццаці чалавек.
## Насельніцтва 
## Спорт 
* Жаночы футбольны клуб «Зоркі»
* Мужчынскі хакейны клуб «Зоркі» (хакей з мячом)

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Маскоўскай вобласці
Герадот Гаўрылавіч Чарнушчанка

**Герадо́т Гаўры́лавіч Чарну́шчанка** (, Ялань, , РСФСР —) — беларускі дыпламат. Былы пастаянны прадстаўнік Беларускай ССР у ААН (1964—1969 і 1974—1977).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1928 годзе на хутары Ялань Растоўскай вобласці РСФСР. Старшыня прэзідыума Беларускага таварыства дружбы і культурнай сувязі з замежнымі краінамі.

У 1964—1967 гг. быў пастаянным прадстаўніком Беларускай ССР у ААН.

У 1974—1977 гг. быў пастаянным прадстаўніком Беларускай ССР ў ААН.

## Аўтар перакладаў 
* ЭТО БЫЛО В КАМЕННОМ ВЕКЕ. Повести.//Составитель Геродот Гаврилович Чернущенко. — перевод с английского и французского. — Минск, издательство «Юнацтва», 1989.

Катэгорыя:Дыпламаты Беларусі
Катэгорыя:Дыпламаты СССР
Катэгорыя:Пастаянныя прадстаўнікі Беларусі пры Арганізацыі Аб’яднаных Нацый
Леў Іосіфавіч Максімаў

**Леў Іо́сіфавіч Максі́маў** (нар. ) — беларускі дыпламат. Пастаянны прадстаўнік Рэспублікі Беларусь у ААН (1986—1990).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 27 чэрвеня 1928 года ў горадзе Вязнікі Уладзімірскай вобласці. Скончыў Маскоўскі дзяржаўны інстытут міжнародных адносін, Беларускі дзяржаўны універсітэт.

З 1951 года на дыпламатычнай працы ў Міністэрстве замежных спраў Беларускай ССР. Працаваў на пасадах кіраўніка Дэпартамента інстытуцыйных арганізацый.

У 1957—1962 гг. — у Дэпартаменце канферэнцыйнага абслугоўвання, Арганізацыя Аб’яднаных Нацый.

У 1972 годзе ў Дэпартаменце тэхнічнага супрацоўніцтва па пытаннях развіцця, затым Дэпартаменце грамадскай інфармацыі. Узначальваў дэлегацыі Беларусі ў ЕОСОК, ЕЭК, Камісіі па правах чалавека і Генеральнай канферэнцыі МАП.

У 1980—1986 гг. — Старшыня беларускай камісіі пры ЮНЕСКА.

У 1980—1986 гг. — намеснік Міністра замежных спраў Беларускай ССР.

У 1986—1990 гг. — Пастаянны Прадстаўнік Беларускай ССР у Арганізацыі Аб’яднаных Нацый.

Катэгорыя:Дыпламаты Беларусі
Катэгорыя:Дыпламаты СССР
Катэгорыя:Пастаянныя прадстаўнікі Беларусі пры Арганізацыі Аб’яднаных Нацый
Герберт Хунгер

**Герберт Хунгер** ( — ) — аўстрыйскі візантыніст.

## Біяграфія 
Хунгер нарадзіўся і памёр у Вене. З 1973 па 1982 год ён займаў два тэрміны запар пост прэзідэнта Аўстрыйскай акадэміі навук.

## Бібліяграфія 
* *Griechische Paläographie*, 1954
* *Byzantinische Geisteswelt*, 1958
* *Lexikon der griechischen und römischen Mythologie*, 1959 (8. Auflage 1988)
* *Antikes und mittelalterliches Buch- und Schriftwesen. Überlieferungsgeschichte der antiken Literatur*, 1961
* *Reich der neuen Mitte. Der christliche Geist der byzantinischen Kultur*, 1965
* *Katalog der griechischen Handschriften der Österreichischen Nationalbibliothek*, (6 Bände, 1961—1995)
* *Byzantinische Grundlagenforschung*, 1973
* *Die hochsprachliche profane Literatur der Byzantiner*, 2 Bände, 1978
* *Epidosis*, 1989 (gesammelte Werke)
* *Schreiben und Lesen in Byzanz*, 1989
* *Prochoros Kydones*, 1990
* *Das Denken am Leitseil der Sprache*, 1999

## Званні і ўзнагароды 
* Вялікі Камандор Ордэна Фенікса (Грэцыя)
* Вялікі крыж За заслугі з зоркай ордэна За заслугі перад Федэратыўнай Рэспублікай Германія
* 1968: Прэмія Вільгельма Хартэла
* 1979: Прыз горада Вены за гуманітарныя навукі
* 1981: 
* Вялікі залаты знак за заслугі перад Аўстрыйскай рэспублікай
* Вялікі залаты знак За заслугі перад горадам Вена

## Літаратура 
* Peter Soustal: *Bibliographie Herbert Hunger*. In: *Jahrbuch der österreichischen Byzantinistik* Band 51, 2001, S. 1-40
* *Wiener Byzantinistik und Neogräzistik. Beiträge zum Symposion Vierzig Jahre Institut für Byzantinistik und Neogräzistik der Universität Wien im Gedenken an Herbert Hunger* (Wien, 4.-7. Dezember 2002), hrsg. von Wolfram Hörandner, Johannes Koder, Maria A. Stassinopoulou, Wien 2004 (Byzantina et Neograeca Vindobonensia, Bd. 24)

## Спасылкі 
* Некралог Ёганэса Кодэра, яго студэнта і сябра (на нямецкай мове) 
* Кароткая біяграфія з фатаграфіяй
* Некралог ў Візантыі (таварыства па прасоўванні візантыйскіх даследаванняў) — калі ласка, пракруціце ўніз да некралогаў 2001 
* Аўстрыйская Акадэмія навук 
* Агляд 'Зборніка' выкладання гісторыі Візантыі Інстытута Венскага ўніверсітэта, заснаванага Гербертам Хунгерам

Катэгорыя:Гісторыкі Аўстрыі
Катэгорыя:Узнагароджаныя Вялікім афіцэрскім крыжом ордэна За заслугі перад ФРГ
GW170817

]]
**GW170817** — першы зарэгістраваны гравітацыйна-хвалевы ўсплёск, які адбыўся ў выніку зліцця дзвюх нейтронных зорак. Зарэгістраваны 17 жніўня 2017 года ў 12:41:04,4 UTC усімі трыма лазерна-інтэрфераметрычнымі гравітацыйна-хвалевымі дэтэктарамі дэтэктарнай сеткі LIGO-Virgo. Пра выяўленне гэтай падзеі было афіцыйна абвешчана 16 кастрычніка 2017 года ў сумесным прэс-рэлізе калабарацый LIGO Scientific Collaboration і Virgo Collaboration; адначасова выйшаў сумесны артыкул калабарацый у *Physical Review Letters*.

## Гісторыя 
З уводам у строй 1 жніўня 2017 года абсерваторыі Virgo, размешчанай паблізу італьянскага горада Піза, колькасць гравітацыйных дэтэктараў дасягнула трох, і з’явілася магчымасць устанавіць каардынаты гравітацыйнага сігналу больш дакладна. 14 жніўня ўпершыню ў гісторыі ўсе тры дэтэктары зафіксавалі гравітацыйны сігнал ад зліцця чорных дзірак, які атрымаў абазначэнне GW170814, крыніца якога была вызначана значна дакладней чым тыя, што былі раней. Наступны сігнал, які атрымаў пазней назву GW170817, усе тры гравітацыйныя дэтэктары сумесна зафіксавалі 17 жніўня.

### Выяўленне сігналу 
Сігнал меў працягласць каля 100 секунд (з моманту, калі ён дасягнуў частаты 24 Гц, і да яго заканчэння). Ён быў звязаны з кароткім гама-ўсплёскм GRB 170817A, які адбыўся праз  пасля максімуму гравітацыйна-хвалевага ўсплёску (гама-ўсплёск назіраўся касмічнымі абсерваторыямі Fermi і INTEGRAL), а таксама з назіраемым аптычным і рэнтгенаўскім паслясвячэннем. Крыніца электрамагнітнага сігналу знаходзілася ў галактыцы NGC 4993 (сузор’е Гідры). Назіранне сігналу GW170817 адразу трыма дэтэктарамі дазволіла вызначыць напрамак на крыніцу; лакалізацыя крыніцы вызначана ўнутры вобласці на нябеснай сферы ў цялесным вугле 28 квадратных градусаў (з давяральнай імавернасцю 90 %). Крыніца гама-ўсплёску знаходзіцца ўнутры гэтай вобласці.

## Навуковыя вынікі 
Дзякуючы практычна адначасоваму назіранню гравітацыйна-хвалевага і электрамагнітнага сігналу ўпершыню ўстаноўлены прамыя абмежаванні на адхіленне скорасці гравітацыйных хваль ад скорасці святла. Калі такое адхіленне існуе, яно ляжыць у межах ад −3×10−15 да +0,7×10−15, г.зн. сумяшчальнае з нулём у граніцах хібнасці. Былі таксама ўдакладнены абмежаванні на парушэнне лорэнц-інварыянтнасці і з выкарыстаннем эфекту Шапіра правераны прынцып эквівалентнасці. Была пацверджана мадэль зліцця нейтронных зорак як крыніцы кароткіх гама-ўсплёскаў.

У выніку зліцця нейтронных зорак у космас былі выкінутыя атамы цяжкіх элементаў — золата, урану, плаціны і іншых. Астраномы мяркуюць, што такія падзеі — гэта галоўная крыніца гэтых элементаў у Сусвеце. На Зямлі на працягу некалькіх дзён рэгістравалася выпраменьванне ад крыніцы ў розных дыяпазонах, і атрыманыя дадзеныя супалі з тэарэтычнымі прадказаннямі для падобнага зліцця.

## Гл. таксама 
* Гравітацыйна-хвалевая астраномія
* Адкрыццё гравітацыйных хваль

## Зноскі 
Катэгорыя:Гравітацыйна-хвалевая астраномія
Катэгорыя:Гідра (сузор’е)
Катэгорыя:Падвойныя зоркі
Катэгорыя:Нейтронныя зоркі
Пляцістыя ружы

.
Рэпрадукцыя карціны American Pillar rose, Hever Castle. Мастак Эрнест Артур Роў (1863-1922)]]
**Пляцістыя ружы** — некаторыя віды шыпшын і сартоў садовых руж, якія маюць адносна доўгія парасткі, што ўплывае на асаблівасці іх выкарыстання ў азеляненні.

Пляцістыя ружы па сучаснай класіфікацыі ставяцца да наступных класаў: Hybrid Multiflora, Hybrid Wichurana, Ayrshire, Boursalt, Large-Flowered Climber, некаторыя сарты да Hybrid Musk, Lambertiana і Hybrid Kordesii. Таксама пляцістымі з'яўляюцца так званыя «клаймеры» або «клаймбінгі» (анг.: Climbing) — сарты, атрыманыя ў выніку пупышкавых мутацый (анг.: Sport) руж іншых класаў (Hybrid Tea and Climbing Hybrid Tea, Grandiflora & Climbing Grandiflora, Floribunda & Climbing Floribunda, Tea & Climbing Tea, Moss & Climbing Moss, Hybrid China & Climbing Hybrid China, Bourbon & Climbing Bourbon.

Паколькі «пляцістасць» — гэта толькі асаблівасць росту парасткаў, афіцыйнай класіфікацыі пляцістых руж няма. Некаторыя аўтары ўмоўна іх дзеляць на дробнакветкавыя (сарты класаў Hybrid Multiflora, Hybrid Wichurana) і буйнакветкавыя (сарты Large-Flowered Climber і клаймеры іншых класаў).

Па характару росту іх звычайна дзеляць на тры групы: павойныя — вышынёй ад 5 да 15 м, пляцістыя — ад 3 да 5 м і паўпляцістыя — ад 1,5 да 3 м.

## Выкарыстанне 
Пляцістыя ружы займаюць адно з вядучых месцаў пры вертыкальным азеляненні, добра спалучаюцца з малымі архітэктурнымі формамі, незаменныя пры стварэнні дэкаратыўных калон, пірамід, арак, шпалер, зялёнага афармлення сцен будынкаў, гаўбцоў, альтанак. Вырошчваюць гэтыя ружы ў раёнах з адносна мяккім, цёплым кліматам, дзе іх не патрабуецца хаваць на зіму. У сярэдняй паласе Расіі практычна ўсе сарты пляцістых руж патрабуюць зняцця з апор і ўкрыцця на зіму.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Сарты руж
Павел Яўменавіч Астапенка

**Па́вел Яўме́навіч Аста́пенка**&nbsp;— беларускі дыпламат. Былы пастаянны прадстаўнік Беларускай ССР у ААН (1961—1964).

## Біяграфія 
З 1949 года — супрацоўнік Міністэрства замежных спраў Беларускай ССР.

У 1953 годзе — член дэлегацыі Беларускай ССР пры Арганізацыі Аб'яднаных Нацый.

У 1956 годзе — кіраўнік дэлегацыі Беларускай ССР на канферэнцыі Міжнароднай арганізацыі працы ў Жэневе

У 1960—1961 гг. — намеснік міністра замежных спраў Беларускай ССР

У 1961—1966 гг. — пастаянны прадстаўнік Беларускай ССР у Савеце Бяспекі Арганізацыі Аб'яднаных Нацый.

З 1966 года — кіраўнік Упраўлення турызму пры Савеце Міністраў Беларускай ССР.

У 1970—1980 гг. займаў трэцюю па значнасці пасаду ў Міжнароднай арганізацыі працы — памочніка генеральнага дырэктара.

Катэгорыя:Дыпламаты Беларусі
Катэгорыя:Дыпламаты СССР
Катэгорыя:Пастаянныя прадстаўнікі Беларусі пры Арганізацыі Аб’яднаных Нацый
Поснік (дойлід)

**По́снік** — імя рускіх дойлідаў (ці дойліда) сярэдзіны XVI ст.

*Поснік Якаўлеў* — «царкоўны і гарадавы майстар» у Пскове. Работы: праслы паўднёвых сцен і шэраг веж (у тым ліку ) крамля (1556—1562) і Дабравешчанскі сабор (1562) у Казані (абедзве пабудовы з І. Шыраем). Яму прыпісваецца таксама будаўніцтва Успенскага сабора (1560)  ў г. Свіяжску.

Другі *Поснік* — будаўнік (разам з Бармам) храма Васіля Блажэннага (1555—1560) у Маскве.

Ёсць меркаванні пра ідэнтычнасць абодвух Поснікаў, а таксама Посніка і Бармы.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Расіі
Катэгорыя:Архітэктары Масквы
Катэгорыя:Архітэктары XVI стагоддзя
Катэгорыя:Гісторыя Пскова
Indigofera tinctoria

**Indigofera tinctoria** — расліна сямейства Бабовыя, від роду Indigofera, які паходзіць з Індыі, і культывуецца ў многіх трапічных краінах дзеля атрымання сіняй фарбы.

## Біялагічнае апісанне 
Невысокі куст вышынёй да 2 м. Лісце непарнапёрыстаскладанае з 4-7 парамі лісточкаў. Лісточкі эліптычныя, зверху голыя, знізу прыціснутаваласістыя. Кветкі ружовыя або фіялетавыя, матыльковага тыпу, сабраныя ў невялікія пазухавыя гронкі. Плод — белаапушаны лінейна-цыліндрычны боб з 4-6 насенінамі.

## Хімічны састаў 
Лісце змяшчае бясколерны гліказід індзікан. Пад дзеяннем ферментаў ці слабых кіслот гліказід расшчапляецца на глюкозу і аглікон індаксіл, таксама бясколерны, але на паветры ён адразу акісляецца і пераўтвараецца ў індыгацін, які завуць сінім індыга.

## Выкарыстанне 
Сіняе індыга — надзвычай трывалая фарба для тканін, але ў цяперашні час яна штучна сінтэзуецца. Парашок лісця расліны, змяшаны з хной, дае чорную фарбу для валасоў, званую басма.

Лісце расліны таксама лічыцца лекавым. Ва В'етнаме яго ужываюць для лячэння фурункулаў і розных скурных захворванняў. У Індыі яны ўжываюцца ўнутр пры захворваннях печані.

## Літаратура 
* *Муравьёва Д. А.* Тропические и субтропические лекарственные растения. — М.: Медицина, 1983. — 336 с., с ил.

Катэгорыя:Лекавыя расліны
Катэгорыя:Матыльковыя
Катэгорыя:Флора Паўднёвай Азіі
Аглікон

**Аглікон** (ад α — *не* + γλυκός — *салодкі*), званы часам ***Генін*** — частка малекулы высокамалекулярных вугляводаўтрымальных злучэнняў, у якой вугляводы адсутнічаюць.

## Агульныя звесткі 
Агліконам называюць нявугляводную частку малекул вугляводаўтрымальных палімераў, такіх, напрыклад, як, глікапратэіны, гліказіды ці глікаліпіды.

Як правіла, менавіта аглікон вызначае характар біялагічнай актыўнасці ўсяго палімеру.

У прыродзе агліконы дастаткова распаўсюджаныя. У прыватнасці, яны ўваходзяць у склад такіх злучэнняў, як спірты, карбонавыя кіслоты, фенолы.

Катэгорыя:Гліказіды
Катэгорыя:Складаныя бялкі
Byzantinische Zeitschrift

**Byzantinische Zeitschrift** (скар. **BZ** і **ByzZ**) - адзін з вядучых навуковых часопісаў па візантыністыцы. Часопіс заснаваў Карл Крумбахер у 1892 годзе.

Часопіс публікуе артыкулы, якія ахопліваюць увесь спектр тэм з візантыйскай гісторыі і культуры (гісторыя, крыніцазнаўства, гістарычная геаграфія, багаслоўе, літаратуразнаўства, дапаможныя гістарычныя дысцыпліны, археалогія, гісторыя мастацтва). У часопісе збіраюць і сістэматызуюць бібліяграфічную інфармацыю пра ўсю навуковую літаратуру, выдадзеную ў свеце ў галіне візантыністыкі. Часопіс падзяляецца на тры секцыі: 

# артыкулы;
# рэцэнзіі;
# бібліяграфія, паведамленні, некралогі.

Выходзіць штогод у двух сшытках, якія складаюць адзін том. Часопіс часова не выдавалі падчас Першай і Другой Сусветных войнаў. У 2010 годзе выйшаў 103 том часопіса.

Першым галоўным рэдактарам часопіса быў Карл Крумбахер (1892-1909). Пасля яго смерці выдаўцамі Byzantinische Zeitschrift былі:  (1909-1927) і  (1910-1930);  (1928-1963);   (1964-1977),  (1964-1980) і Герберт Хунгер (1964-1980);   (1978-1980); Пітэр Шрайнер (1991-2004);  (з 2001).

На сённяшні дзень рэдакцыя часопіса знаходзіцца ў Мюнхене пры Інстытуце візантыністыкі, навагрэчаскіх даследаванняў і візантыйскага мастацтва (*Institut für Byzantinistik, Neogräzistik und Byzantinische Kunstgeschichte*) Мюнхенскага ўніверсітэта Людвіга-Максіміліяна. Часопіс друкуюць у выдавецтве Walter de Gruyter (Германія).

Выдаўцы часопіса таксама выдаюць базу дадзеных бібліяграфіі па візантыністыцы&#x20;— *Byzantinische Zeitschrift-Bibliographie*. Бібліяграфічныя запісы, якія змяшчаюцца ў часопісе, змяшчаюць у базу дадзеных, якую выдаюць на CD. У базе бібліяграфічныя запісы падзелены на 14 прадметных абласцей і да многіх з іх прыкладзены анатацыі або каментары. Існуе магчымасць пошуку бібліяграфіі па розных крытэрыях. У 2005 годзе выйшла трэцяе выданне CD, якое змяшчае прыкладна 63 000 бібліяграфічных запісаў з нумароў часопіса 83 (1990)&#x20;— 97(2004) .

Дадаткова да часопіса выдаюць серыю *Byzantinisches Archiv* (з 1898) і *Supplementum bibliographicum* (з 1994).

## Спасылкі 
* Byzantinische Zeitschrift у выдавецтве Walter de Gruyter 
* Byzantinische Zeitschrift - Bibliographie у выдавецтве Walter de Gruyter

Катэгорыя:Часопісы на нямецкай мове
Катэгорыя:Візантыністыка
Пара з Вірдзінга

**Людзі з Вірдзінга** — два балотныя целы, знойдзеныя ў Дрэнтэ, Нідэрланды ў паўночнай частцы Баўтэнджэр Мур у 1904 годзе. Радыёвугляроднае датаванне паказала, што гэтыя два чалавекі жылі між 160 г. да н. э. і 220 г. н. э.

## Паталогія 
Цела, якое захавалася лепей, мела рану на грудзях, што пацвярджае, што чалавек быў забіты. Некаторыя навукоўцы думаюць, што гэта было ахвярапрынашэнне. Прычына смерці іншага цела невядомая.

## Спасылкі 
* Балотныя людзі Еўропы, якія жылі ў Жалезным веку

Катэгорыя:Балотныя людзі
Катэгорыя:Археалогія ў Нідэрландах
Катэгорыя:Дрэнтэ
Чалавек з Гробала

**Чалавек з Гробала** () — адно з найбольш добра захаваных балотных цел. Чалавек быў знойдзены 26 красавіка 1952 года ў тарфяным балоце ў ваколіцах Сількебарга, Данія.

## Апісанне 
Цела чалавека з Гробала вельмі добра захавалася (на кісцях рук прысутнічаюць пазногці, а на галаве — валасы). Толькі твар крыху дэфармаваны. Мяркуючы па перарэзе ад вуха да вуха на горле, ён быў забіты і кінуты ў балота. Акрамя таго, у яго была зламаная нага, што, па здагадцы навукоўцаў, адбылося ўжо пасля яго гібелі. Чэрап яго быў злёгку дэфармаваны альбо ад ціску, які даваў тарфянік, альбо з-за таго, што на балоце вялася здабыча торфу.

Згодна з вынікамі радыёвуглероднага аналізу, чалавек з Гробала жыў прыкладна ў той жа перыяд, што і чалавек з Толунда, гэта значыць у эпоху жалезнага веку, і памёр каля 290 г. да н. э. У момант смерці яму было каля 30 гадоў, ён быў ростам каля 175 см. Яго адзенне спарахнела. Даследаванне стрававальнага тракту дапамагло вызначыць яго рацыён — пераважна яго складалі зерне і насенне. Былі выяўленыя і дробныя косткі, якія сведчаць аб тым, што незадоўга да смерці ён еў мяса.

Як і ў выпадку знаходак з іншых балот, эксперты разыходзяцца ў меркаваннях, ці быў чалавек з Гробала прынесены ў ахвяру багам або пакараны.

У цяперашні час цела чалавека з Гробала выстаўлена ў музеі дацкага горада Орхус.

## Спасылкі 
* Апісанне на Tollundman.dk  
* Апісанне на Moesgaard.hum.au.dk  

Катэгорыя:Археалогія ў Даніі
Катэгорыя:Балотныя людзі
Катэгорыя:Еўропа жалезнага веку
Муравішчына (ручай)

**Мураві́шчына**, **Муравішчынскі канал** — ручай у Слуцкім раёне Мінскай вобласці, правы прыток ракі Вялікая Сліва.

Даўжыня 21,3 км. Пачынаецца за 2,5 км на ўсход ад вёскі Амговічы, вусце за 0,5 км на захад ад вёскі Малая Сліва. Прыток — ручай Сліўка (злева). Рэчышча каналізаванае.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Рэкі Слуцкага раёна
Катэгорыя:Басейн Случы (прыток Прыпяці)
Муравішчына (значэнні)

Назву **Мураві́шчына** маюць:

* Муравішчына — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці
* Муравішчына — ручай у Слуцкім раёне Мінскай вобласці, правы прыток ракі Вялікая Сліва
Сліўка (ручай)

**Слі́ўка**, **Рубежаўскі канал** — ручай у Слуцкім раёне Мінскай вобласці, левы прыток ручая Муравішчына.

Даўжыня 8,8 км. Пачынаецца за 2 км на ўсход ад вёскі Хінолаўка, вусце за 0,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Амговічы.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Рэкі Слуцкага раёна
Катэгорыя:Басейн Случы (прыток Прыпяці)
Тардэнуазская культура

**Тардэнуазская культура** — заходнееўрапейская мезалітычная культура VII—IV тыс. да н. э. Апісана ў 1896 годзе. Прадстаўлена стаянкамі паляўнічых і збіральнікаў. Нярэдкія знаходкі  з ракавін малюскаў. Генетычна звязана з папярэдняй саўтэрскай культурай, але прыкметны моцны ўплыў паўночнаафрыканскай капсійскай культуры.

Антрапалагічны тып — мякчэйшы краманьёідны. На Іберыйскім паўвостраве, а таксама ў паўднёвай Германіі, у могільніках сустракаюцца сляды негроіднага ўплыву. Прыходзіць у заняпад пад ціскам двух буйных хваляў міграцыі з усходу — носьбітаў культур кардыяльнай керамікі (з поўдня) і лінейна-істужачнай керамікі (з поўначы).

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Археалагічныя культуры Германіі
Катэгорыя:Археалагічныя культуры Украіны
Катэгорыя:Археалогія ў Францыі
Катэгорыя:Мезаліт Еўропы
Ёхна

**Ёхна** — ручай у Любанскім раёне Мінскай вобласці, у басейне Прыпяці.

Даўжыня 7,5 км.  Пачынаецца за 2,3 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Касцяшы. Упадае ў сажалкі рыбгаса «Любань» каля вёскі Вежанка. Рэчышча на ўсім працягу каналізаванае.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Басейн Прыпяці
Катэгорыя:Рэкі Любанскага раёна
Сафіфі

**Сафі́фі** () — адміністрацыйны цэнтр інданезійскай правінцыі Паўночнае Малуку. Знаходзіцца на заходнім узбярэжжы вострава Хальмахера. Насельніцтва (2010 г.) — 36 197 чал.

4 жніўня 2010 г. Сафіфі атрымаў статус горада і быў абвешчаны правінцыяльным адміністрацыйным цэнтрам. Асноўныя галіны эканомікі: транспарт, абслугоўванне, транзітны турызм.

## Спасылкі 
* Halmahera, Sofifi 
* Sofifi, A Beautiful City in Amazing Halmahera Island 
* Sofifi, Ibu Kota Nan Sepi

Катэгорыя:Гарады Інданезіі
Малыя архітэктурныя формы

**Малыя архітэктурныя формы** (МАФ) — у ландшафтнай архітэктуры і садова-паркавым мастацтве: дапаможныя архітэктурныя збудаванні, абсталяванне і мастацка-дэкаратыўныя элементы, якія валодаюць уласнымі простымі функцыямі і дапаўняюць агульную кампазіцыю архітэктурнага ансамбля забудовы. Некаторыя з элементаў МАФ не нясуць утылітарных функцый і маюць выключна мастацка-дэкаратыўнае прызначэнне. Малыя архітэктурныя формы могуць адыгрываць важную ролю ў архітэктурным ансамблі. У ландшафтным дызайне яны з'яўляюцца аднымі з асноўных элементаў дэкаратыўнага афармлення саду. Таксама да малых архітэктурных формаў могуць ставіцца невялікія збудаванні, выкананыя з палегчаных канструкцый і ўстаноўленыя часова, без пабудовы падмурка (гандлёвыя павільёны і т. п.).

Да МАФ адносяць лесвіцы, агароджы, скульптуры, абеліскі, мемарыяльныя дошкі, фантаны, свяцільні вонкавага асвятлення (ландшафтныя свяцільні), стэнды для афіш і рэклам, садова-паркавыя збудаванні (газоны, альтанкі, ратонды, пергалы, садова-паркавая скульптура, вазоны, паркавыя лаўкі і іншую садовую мэблю), гарадскую вулічную мэблю, сметніцы, дзіцячыя гульнявыя комплексы; кіёскі, павільёны, гандлёвыя латкі, гандлёвыя аўтаматы, і г. д. МАФ могуць падраздзяляцца на дэкаратыўныя і ўтылітарныя, а па спосабе вырабу — на вырабленыя па тыпавых праектах з тыпавых элементаў і канструкцый і на вырабленыя па спецыяльна распрацаваным праектам.

File:Zabor.jpg |Агароджа
File:Daniel Fuchs.CC-BY-SA.Morus nigra.Hedge.jpg |Жывая агароджа
File:Харьков Хар.наб.8 Беседка Vizu2010.JPG |Альтанка
File:Athina Ogrod Narodowy 3.jpg |Пергалы

Элементы архітэктуры малых формащ, апроч прамой функцыі, упрыгожваюць, размяжоўваюць, арганізоўваюць (функцыянальнае занаванне) тэрыторыю і ўдзельнічаюць у стварэнні стылявой агульнасці, агульнага візуальнага ўражання ад навакольнага ўрбанізаванага асяроддзя.
Прымяняюцца ў афармленні і добраўпарадкаванні гарадской прасторы — масавай жылой забудоўлі і грамадскіх месцаў забаўляльнага і спартыўнага накіравання, а таксама ў парках і садах, у прыватных сядзібах.

Малыя архітэктурныя формы ўдзельнічаюць у стварэнні гарадскога асяроддзя, як сбалансаванага комплексу элементаў.

Размяшчэнне элементаў архітэктуры малых форм, іх афармленне і прымяняемыя будаўнічыя матэрыялы могуць рэгулявацца заканадаўча.

## Спасылкі 
* Архітэктура малых формаў  — Энцыклапедычны Фонд Расіі
* Архітэктура малых форм &#x20;&#x2F;&#x2F;&#x20;Казахстан. Нацыянальная энцыклапедыя.&#x20;— Алматы: Қазақ энциклопедиясы, 2004.&#x20;— Т.&#x20;I.&#x20;— ISBN 9965-9389-9-7.
* Малыя архітэктурныя формы ў экспазіцыі сялянскай сядзібы — музей-запаведнік Кіжы

Катэгорыя:Архітэктурныя элементы
Катэгорыя:Дызайн
Культура пячор

**Культура пячор**, у якой прасочваецца прыкметны ўплыў усходніх культур, была распаўсюджаная ў цэнтральнай частцы Іспаніі каля 4000 — 3000 гг. да н. э. Названа так таму, што большасць матэрыялаў гэтай культуры выяўлена ў пячорах.

Па сваім характары ў асноўным была неалітычнай, адчула уплыў мегалітычных культур Іберыі. Прасочваюцца асобныя перажыткі мезаліту. Знойдзены кераміка з канічным дном і кардыяльным арнаментам, каменныя сякеры, круглявыя ў перасеку, цяслы, долаты. Жыллё размешчана галоўным чынам у пячорах. У ліку свойскіх жывёл (акрамя паўсюдна сустракальнага ў неаліце сабакі) буйны рагаты скот, козы, авечкі і свінні. Земляробства насіла зачаткавы характар, а паляванне захоўвала яшчэ вялікае значэнне, аб чым, у прыватнасці, сведчаць малюнкі на стэнах пячор і прыбудаваных да іх укрыццяў з выявамі (ва ўмоўнай манеры) дзікіх жывёл і эпізодаў палявання. Пахаванні, якія сустракаюцца ў пячорах — асобныя скурчаныя трупапалажэнні.

Каля 3000 г. да н. э. новая хваля мігрантаў з усходу дае пачатак альмерыйскай культуры.

## Літаратура 
* Монгайт А. Л. Археология Западной Европы. Каменный век. М. 1978.
* Р. Bosch-Gimpera. La Formacion de los Pueblos de Espana. Mexico, 1946.

## Спасылкі 
* Монгайт А. Л. Археология Западной Европы. Каменный век. М. 1978. С. 302 
* EL NEOLÍTICO

Катэгорыя:Археалагічныя культуры Еўропы
Катэгорыя:Гісторыя Каталоніі
Катэгорыя:Неаліт Еўропы
Катэгорыя:Археалогія ў Іспаніі
Віталь Сцяпанавіч Смірноў

**Віта́ль Сцяпа́навіч Смірно́ў** (, в. Вялікія Сутокі, , Віцебская вобласць — , Мінск) — беларускі дыпламат. Былы пастаянны прадстаўнік Беларускай ССР у ААН (1969—1974).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 16 лютага 1930 года ў сяле Вялікія Сутокі Лёзненскага раёна Віцебскай вобласці. Скончыў Мінскі юрыдычны інстытут, пасля Маскоўскі дзяржаўны інстытут міжнародных адносін, стаў дыпламатам. Некалькі гадоў прадстаўляў Беларускую ССР у ААН. Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Беларускай ССР. Працаваў старшынёй Беларускага таварыства дружбы і культурных сувязяў з замежнымі краінамі.

У 1980—1985 гг. — пасол Савецкага Саюза ў Пакістане, у 1985—1988 гг. у Галоўным упраўленні БССР па замежнаму турызму, з 1988 года Пасол СССР у Народнай Рэспубліцы Бангладэш.

Кандыдат гістарычных навук. Быў выкладчыкам і прафесарам кафедры знешняй палітыкі і дыпламатыі ў Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, ганаровым консулам Бангладэш у Беларусі, ганаровым прэзідэнтам беларускага Ротары клуба.

Памёр 11 лістапада 2007 года.

## Літаратура 
* Смірноў Віталь Сцяпанавіч // Памяць: гісторыка-дакументальная хроніка Лёзненскага раёна / рэдкал. І. П. Шамякін і інш. — Мн., 1992. — С. 578.
* «Дипломатический словарь» под ред. А. А. Громыко, А. Г. Ковалева, П. П. Севостьянова, С. Л. Тихвинского в 3-х томах. — М., Наука, 1985—1986. — Т. 3. — С. 42—43.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Дыпламаты Беларусі
Катэгорыя:Дыпламаты СССР
Катэгорыя:Пастаянныя прадстаўнікі Беларусі пры Арганізацыі Аб’яднаных Нацый
Катэгорыя:Кандыдаты гістарычных навук
Катэгорыя:Выкладчыкі Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Паслы СССР