open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Навальніца-Z1

**Навальніца-Z1** () — беларуская мабільная сістэма абароны аб’ектаў ад беспілотных лятальных апаратаў. Распрацавана «КБ Радар» у рамках спецыяльнай серыі сродкаў і комплексаў для барацьбы з дронамі «Навальніца».

## Гісторыя 
7 верасня 2020 года Дзяржкамваенпрам Рэспублікі Беларусь заявіў, што «КБ Радар» распрацаваў і наладзіў серыйную вытворчасць комплексаў процідзеяння мультыкоптэрам Навальніца-Z1, прызначанага для абароны яхт, караблёў і іншых марскіх, а таксама наземных аб’ектаў ад несанкцыянаванага ўварвання дронаў, якія могуць выкарыстоўвацца для ажыццяўлення фота- і відэаздымкі прыватнага жыцця або камерцыйнай дзейнасці, а таксама дастаўкі небяспечных прадметаў, у тым ліку выбуховых прылад. Упершыню шырокай публіцы Навальніца-Z1 была прадстаўлена 23 чэрвеня 2021 года падчас выставы MILEX-2021 у Мінску. Вонкава комплекс неадрозны ад стандартнага радыёабсталявання, што дазваляе яго карыстальнікам забяспечваць сваю бяспеку, не прыцягваючы залішняй увагі. 

Далёкасць выяўлення дронаў — да 2 км, далёкасць падаўлення каналаў кіравання і перадачы дадзеных — не менш за 500 м, далёкасць падаўлення навігацыі — не менш за 2 км, вышыня падаўлення — 1,3 км.

Катэгорыя:Навальніца (РЭБ)
Катэгорыя:З’явіліся ў 2020 годзе
Абрам Львовіч Генкін

**Абра́м Львовіч Ге́нкін** (,  Магілёўскай губерні — , ) — савецкі военачальнік, інжынер-віцэ-адмірал (1964). Вучоны, лаўрэат Сталінскай прэміі (1952). Доктар тэхнічных навук.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 30 студзеня 1909 года ў Оршы (Беларусь) у сям’і рабочага.

Скончыў сярэднюю школу, рабфак (1927—1930), 4 курсы Ленінградскага электратэхнічнага інстытута (1930—1933), факультэт сувязі Ваенна-марской акадэміі (1933—1938), ад’юнктуру (1938—1941).

З 1933 года служыў на флоце.

Асістэнт кафедры радыётэхнікі факультэта сувязі (9.1941—10.1942), в.с. дацэнта кафедры тэлемеханікі (10.1942—3.1943) ВМА. Начальнік 5-га аддзялення 3-га аддзела (сакавік—ліпень 1943), нам. начальніка аддзела спец. прыбораў Упраўлення сувязі ВМФ (7.1943—4.1945).

Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Кіраваў укараненнем радыёлакацыйнай тэхнікі на Паўночным і Чарнаморскім флатах, рыхтаваў першыя групы спецыялістаў па радыёлакацыі.

Паслы вайны займаў наступныя пасады:
* намеснік начальніка ўпраўлення радыёлакацыі (4.1945—4.1953), аддзела радыёлакацыі (4—6. 1953),
* намеснік начальніка 5-га аддзела ВМС — нам. начальніка РТС (6—8. 1953),
* нам. начальніка 5-га ўпраўлення ВМФ (8.1953—10.1957).
* начальнік Інстытута № 14 ВМФ (10.1957—1.1959).
* начальнік 5-га ўпраўлення ВМФ (1.1959—3.1970).

Інжынер-контр-адмірал (1958), інжынер-віцэ-адмірал (1964).

Звольнены ў адстаўку 30 сакавіка 1970 года.

У 1970—2001 гадах загадчык лабараторыі прыкладной акіяналогіі Інстытута акіяналогіі АН СССР.

Адзін з арганізатараў стварэння і развіцця радыёлакацыі і радыётэхнічных сродкаў ВМФ. Вучань акадэмікаў А. І. Берга і А. Н. Шчукіна.

## Узнагароды 
* Сталінская прэмія 1952 года — за даследаванні ў галіне тэхнікі;
* ордэн Чырвонага Сцяга (1953);
* ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга (1968);
* ордэн Айчыннай вайны 1-й ступені (двойчы — 1945, 1985);
* ордэн Чырвонай Зоркі (тройчы — 1945, 1949, 1963);
* ордэн «Знак Пашаны» (1985);
* медалі;
* Ганаровы радыст (1957).

Пахаваны на Кунцаўскіх могілках.

## Літаратура 
* Чемерис М. Радиотехническая служба в Вел. Отеч. войне // Мор. сб. 1975. № 5. С. 104—106;
* Радиолокация России. М., 2007. С. 103;
* Корольков Г. Радиоэлектроника на службе флоту// ВИЖ. 2003. № 7. С. 52.

## Спасылкі 
* Фота http://www.jewmil.com/biografii/item/326-genkin-abram-lvovich
* https://7lafa.com/book.php?id=150947&page=45

Катэгорыя:Дактары тэхнічных навук
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Кніга прарока Сафонія

**Кні́га праро́ка Сафонія** (; ; ) — 36-я кніга кананічнага Старога Запавету, дваццаць трэцяя частка Танаху. Дзявятая з кніг г. зв. малых прарокаў.

## Аўтар 
Імя *Цфанія* (צְפַנְיָה şəfanjāh) — гэта скарочаны варыянт формы ад «Зефаньягу» (צְפַנְיָהוּ şəfanjāhû) і азначае «Яхвэ ўратаваў». Пра аўтара няма дакладнай інфармацыі, акрамя самога імя, і ёсць крыху інфармацыі пра ягоную сям’ю ў першым радку яго кнігі: «Слова Гасподняе, якое было Сафону, сыну Хусіі, сыну Гадаліі, сыну Амарыі, сыну Эзэкіі, у дні Ісаі, сына Амонавага, сына Юдавага».

## Час напісання 
Прыблізна праз сто гадоў пасля смерці Ісаі ў гісторыі абранага народа пачынаецца вырашальны перыяд. Ізраільскае царства больш не існавала. Іўдзейскае царства была абмежавана кавалкам зямлі вакол Іерусаліма і нагадвала толькі цень суверэннай дзяржавы. Тут усё больш і больш адкрыта пакланяюцца багам Асірыі, якая перамагла, і ў той жа час людзі незразумелым чынам спадзяюцца, што Яхве не дазволіць канчаткова загінуць вернікам Запавету. Пры такіх абставінах падчас кіравання цара Іасіі і выканаў сваю прарочую місію Сафоній. Сваёй дзейнасцю ён нейкім чынам падрыхтаваў вялікую рэлігійную рэформу цара Іасіі (кіраваў ў 639—609 да н.э.). Калі рэформа пачалася (628 г. да н. э.), прарока, верагодна, ужо не было ў жывых.

## Змест 
Кніга мае ўсяго 3 раздзелы, цалкам паэтычныя.
* Паходжанне (1:1)
* Блізкі суд над Іўдзеяй (1:12-2:3)
** Суд за грахі яўрэяў (1:12-13)
** Судны дзень (1:14-18)
** Заклік для вяртання (2:1-3)
* Суд нар народамі (2:4-15)
** над Філістымлянамі (2:4-7)
** над Маавам і Амонам (2:8-10)
** над краінамі Захаду і Поўдня (2:11)
** над Асірыяй
* Гора ўпартаму Іерусаліму (3:1-20)
** Гнеў Божы і будучае ачышчэнне (3:1-7)
** Бог пакіне «бедных і сціплых» людзей, якія нарадзілі новых, дасканалых людзей (3:8-13)
** Збаўленне Іерусаліма (3:14-20)

Галоўная тэма Кнігі — «Дзень Гасподні», які ахопіць усіх, уключаючы абраны народ. І ўсё ж Ізраіль, ачышчаны ад сваіх беззаконняў, стане цэнтрам выратавання свету. Пазней былі дададзены некаторыя прамовы, асабліва тыя, у якіх ён намякае на вавілонскі палон, які, як вядома, адбыўся пасля смерці Сафонія.

## Літаратура 
* Большой библейский словарь / Под ред. У. Элуэлла, Ф. Камфота. — СПб.: Библия для всех, — 2007. — 1504 с.

## Спасылкі 
* Кніга Сафона ў перакладзе Васіля Сёмухі
* Кніга прарокі Сахоні  ў перакладзе Яна Станкевіча і Майсея Гітліна
* Кніга прарока Сафона  ў перакладзе Леаніда Галяка
* Кніга Сафоніі ў перакладзе Біблейскага таварыства ў Рэспубліцы Беларусь
* Кніга Сафоніі ў перакладзе Антонія Бокуна

Катэгорыя:Кнігі Старога Запавету
Катэгорыя:Танах:Прарокі
Катэгорыя:Кнігі паводле алфавіта
Катэгорыя:Малыя прарокі
Тадэс Верадэ Тэсфай

**Тадэс Верадэ Тэсфай** (нар. 13 ліпеня 1958) — галоўнакамандуючы тыграйскага апалчэння «Сілы абароны Тыграя», былы генерал-лейтэнант Узброеных сіл Эфіопіі і першы кіраўнік ЮНІСФА.

## Біяграфія 
Тадэс нарадзіўся 13 ліпеня 1958 года ў Мэкэле, сталіцы эфіопскага рэгіёну Тыграй. Паступіў на службу ў армію, атрымаў ступень магістра ў абласцях дзелавога адміністравання і бяспекі.

27 ліпеня 2011 года генеральны сакратар ААН Пан Гі Мун прызначыў яго камандуючым часовымі сіламі бяспекі Арганізацыі Аб’яднаных Нацый у Аб’ее (ЮНІСФА). На дадзенай пасадзе Тадэс знаходзіўся да 12 сакавіка 2013.

З пачаткам Тыграйскага канфлікту ў лістападзе 2020 года падтрымаў Дэбрэцыана Гебрэмікаэля і перайшоў на бок паўстанцаў. Першы час Тадэс узначальваў армейскі корпус мяцежных войскаў. У сакавіку 2021 года ён прызначаны галоўнакамандуючым Сіл абароны Тыграя, кааліцыі антыўрадавых апалчэнняў на чале з партыяй НФВТ.

Катэгорыя:Генералы Эфіопіі
Катэгорыя:Генерал-лейтэнанты
Бадэн (Ніжняя Аўстрыя)

**Бадэн** () — горад, акруговы цэнтр у Аўстрыі, у федэральнай зямлі Ніжняя Аўстрыя, курорт[[]].

Размешчаны за 26 км на поўдзень ад Вены, з якой звязаны трамвайнай лініяй. Горад часта называецца «Бадэн каля Вены» (ням. Baden bei Wien). Складаецца з кадастравых суполак: Бадэн, Брайт, Гамінгерхоф, Леерсдорф, Мітэрберг, Раўхенштайн і Вайкерсдорф.

Уваходзіць у склад акругі Бадэн. Насельніцтва — 25 136 чалавек (на 1 студзеня 2010 года). Плошча 26,89 км². Афіцыйны код — 3 06 04.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Гарады Ніжняй Аўстрыі
Вера Аляксееўна Каралі

**Вера Аляксееўна Каралі** (; 27 ліпеня [8 жніўня] 1889, , Расійская імперыя — , Бадэн, Аўстрыя) — руская балерына, актрыса нямога кіно, балетны педагог. Эмігравала з Расіі, працавала ў Еўропе.

## Біяграфія 
Нарадзілася ў Маскве 27 ліпеня 1889 года ў артыстычнай сям’і: намінальны бацька (удачарыў Веру ў 1902 годзе; фактычна яе лічылі незаконнанароджанай дачкой яго бацькі, грэчаскага консула ў Маскве) — правінцыйны антрэпрэнёр, рэжысёр яраслаўскага тэатра А. М. Каралі-Тарцоў (1861 — пасля 1930), маці — драматычная актрыса В. Каралі (народж. Крушанкова, па сцэне Ольгіна; 1870—1928). У 1906 годзе Вера скончыла тэатральнае вучылішча пад кіраўніцтвам Аляксандра Горскага.

Гастралявала за мяжой у складзе «Рускага балета» Сяргея Дзягілева ў 1909 годзе, а таксама ў 1919 і 1920 гадах. Саліравала ў Вялікім тэатры, у тым ліку ў балетных пастаноўках «Дачка фараона», «Жыццё за цара», «Лебядзінае возера», «Саламбо» і іншых. Часта танчыла ў пары з Міхаілам Мордкіным. У 1914 годзе Каралі дэбютавала ў кіно ў драме Пятра Чардыніна «Ты памятаеш ці што?», дзе яе партнёрамі былі сам Чардынін і Іван Мазжухін. Неўзабаве стала адной з першых рускіх кіназорак, выпусціўшы ў 1915 годзе восем карцін. У асноўным актрыса здымалася ў Чардыніна і яшчэ аднаго піянера рускага кінематографа, Яўгена Баўэра.

У 1908—1915 гадах грамадзянская жонка Л. В. Собінава.

Пасля рэвалюцыі 1917 года Каралі эмігравала, жыла ў Літве, дзе ў Каўнасе выкладала мастацтва танца, працавала ў Румыніі, здымалася ў Францыі і Аўстрыі.

З 1942 года замужам за Барысам Аляксандравічам Шышкіным (памёр у Вене ў лютым 1972 года; нарадзіўся ў Мікалаеве, у 1920 г. у складзе Узброеных сіл Поўдня Расіі быў эвакуіраваны з Наварасійска на караблі «Афон»).

З 1956 года жыла ў Вене, дзе давала ўрокі балетнага майстэрства. Памерла ў аўстрыйскім Бадэне (ням. Baden bei Wien, Weilburg str. 95) 16 лістапада 1972 года ва ўзросце 83 гадоў.

Падавала прашэнне з просьбай вярнуцца на радзіму, 1 лістапада 1972 года атрымала савецкі пашпарт, але праз два тыдні яна памерла.

Катэгорыя:Артысты балета Расійскай імперыі
Катэгорыя:Артысты балета Расіі
Катэгорыя:Артысты балета XX стагоддзя
Катэгорыя:Актрысы Расіі
Катэгорыя:Актрысы XX стагоддзя
Катэгорыя:Актрысы нямога кіно
Катэгорыя:Постаці Вялікага тэатра
Катэгорыя:Руская эміграцыя першай хвалі
Катэгорыя:Выпускнікі Маскоўскага харэаграфічнага вучылішча
Кніга прарока Агея

**Кні́га праро́ка Агея** ( **Сефер Хагай**; ; ) — 37-я кніга кананічнага Старога Запавету, дваццаць чацвёртая частка Танаху. Дзясятая з кніг г. зв. малых прарокаў.

## Аўтар і час напісання 
Кніга напісана прарокам Агеем ў 2-й год валадарання Дарыя I (520 год да н.э.) . Пра прароцтвы Агея маецца згадка ў першай кнізе Ездры, калі ён і прарок Захарый казалі аб пабудове Храма .

## Змест 
Кніга складаецца з чатырох прамоваў прарока Агея да іўдзейскага народа паводле слова Божага да яго :
# 1:1-11 - прамова Агея да кіраўніка Іўдзеі Зарававеля і першасвятара Ісуса ў першы дзень 6-га месяца 2-га года валадарання Дарыя Гістаспа (520 год да н. э.). У ёй прарок паказвае на прычыну спынення ў аднаўленні Іерусалімскага храма, калі Самаране ў 522 годзе да н.э. дамагліся ад персідскага цара забароны пабудовы храма (1 Езд 4:23-24). У прароцтве Агея прыпынак у будаўніцтве храма звязаны з заняхайваннем ў яго будаўніцтве (1:2-4). Паводле слова Гасподняга, прарок Агей патрабуе аднаўлення работ па пабудове храма (1:8) і паказвае на перажываныя іўдзейскім народам бедствы, як на праяву гневу Божага за грэбаванне справай Божай.
# 2:1-9  - прамова, датаваная 21-м днём 7-га месяца, верагодна, таго ж года (у 7-ы дзень свята кушчаў). Змяшчае умаўленьне - бадзёра працягваць пабудову храма, не бянтэжыцца відавочнай беднасцю і недахопам сродкаў даставіць новаму храму прыгажосьць першага, Саламонава храма. Затым згадваецца прышэсце «'' Жаданага усімі народамі '» (2:7) і слава, якая будзе ўласцівая новаму храму яшчэ ў большай ступені, чым першаму.
# 2:10-19 - прамова ў 24-ы дзень 9-га месяца таго ж года. Прарок для падтрымання рэўнасці будаўнікоў храма паказвае на тое, што без Храма, у якім людзі атрымліваюць ачышчэнне і асвячэнне, усе былі нячыстыя, самыя ахвяры былі не ўпадабаныя Богам, і Бог у гневе Сваім караў людзей няплоднасцю зямлі. Калі іўдзеі ўжо паказалі сваю рэўнасць да ўладкавання храма, Госпад абвяшчае Сваё дабраславенне народу.
# 2:20-23  - прамова ў той жа дзень, як і папярэдняя, звернутая уласна Зарававелю. Абвяшчае яму, як нашчадку Давіда і дакладнаму і пакорнаму рабу Божаму у справе пабудовы Храма, цэласць, захаванне і дабрабыт пад асаблівым заступніцтвам Божым у той менавіта час, як адбудуцца вялікія палітычныя перавароты.

Многія даследчыкі бачылі ў прамовах прарока Агея скарачэнне больш доўгіх прамоваў, вымаўленых ім да народа . 

## Літаратура 
* *Архиепископ Иоанн (Смирнов).* Пророки: Аггей, Захария, Малахия. Рязань, 1872.
* *Нарциссов Д. Н*. Руководство к изучению пророческих книг Ветхого Завета. 1904.

## Спасылкі 
* Кніга Агея ў перакладзе Васіля Сёмухі
* Кніга прарокі Гаґея  ў перакладзе Яна Станкевіча і Майсея Гітліна
* Кніга Агэя ў перакладзе Біблейскага таварыства ў Рэспубліцы Беларусь
* Кніга Агея ў перакладзе Антонія Бокуна

Катэгорыя:Кнігі Старога Запавету
Катэгорыя:Танах:Прарокі
Катэгорыя:Кнігі паводле алфавіта
Катэгорыя:Малыя прарокі
Ільяшаў і Партнёры

**ЮФ «Ільяшаў і Партнёры»** — юрыдычная кампанія, створаная ў 1997 годзе. Спецыялізуецца на карпарацыйным, падатковым, банкаўскім і фінансавым, працоўным, марскім і паветраным праве, міжнародным гандлі, прадстаўніцтве ў судах, міжнародных арбітражах і г.д.

## Гісторыя 
Створана ў 1997 годзе ў Кіеве. У 1999 годзе фірма ўвайшла ў спіс 50 асноўных юрыдычных фірм Украіны. У тым жа годзе быў адкрыты офіс у Харкаве.

У 2006 годзе Максім Капейчыкаў (1977—2016) стаў партнёрам фірмы.

У 2013 годзе быў адкрыты офіс у Дняпры, у 2016 годзе — у Таліне, а ў 2019 годзе — у Адэсе.

У 2017 годзе фірма пачала прымаць аплату ў Bitcoin.

З адкрыццём у кастрычніку 2019 года офіса ў Адэсе «Ільяшаў і Партнёры» стала юрыдычнай фірмай з найбуйнейшай сеткай ва Украіне.

Па стане на студзень 2021 штат налічвае больш за 150 чалавек ва Украіне, і Эстоніі.

## Некаторыя кейсы 
Кліентам кампаніі з’яўляецца ДП «Антонаў». У 2003 годзе фірма займалася вызваленнем украінскіх самалётаў Ан-124-100 («Руслан») Авіяліній Антонава з-пад арышту ў Канадзе і Бельгіі. Самалёты вярнулі пасля 19-месячнага арышту і судовых цяжбаў.

У 2007 годзе фірма суправаджала працэдуры банкруцтва Феадасійскай карабельнай кампаніі «Мора», а таксама кансультавала фірмы «Антонаў» падчас складання кантракта з НАТО на суму $ 600 млн.

У 2010 годзе фірма праводзіла due diligence страхавой кампаніі PZU Украіна падчас падрыхтоўкі IPO кампаніі PZU SA у Польшчы. IPO, праведзенае PZU на Варшаўскай фондавай біржы, стала другой па велічыні ўгодай на еўрапейскім рынку ў 2010 годзе: страхавая кампанія залучыла € 1,99 млрд.

Каманда практыкі міжнароднага гандлю «Ільяшаў і Партнёры» бароніць украінскія гандлёва-эканамічныя інтарэсы ў спрэчцы паміж Украінай і ЕС пра тымчасовую забарону экспарту лесаматэрыялаў у неапрацаваным выглядзе (лесу-кругляка). Гэта першая спрэчка ў рамках Пагаднення аб асацыяцыі паміж Украінай і ЕС. 11 снежня 2020 Арбітражная група вынесла пастанову ў спрэчцы паміж Украінай і ЕС у сувязі з увядзеннем Украінай мараторыя на экспарт неапрацаванай драўніны (лясы-кругляка). Арбітры прызналі, што Украіна мае права абмяжоўваць экспарт лесу пры пэўных абставінах.

«Ільяшаў і Партнёры» аказвае бясплатныя юрыдычныя паслугі Таварыству Чырвонага Крыжа Украіны і выйграў два выпадкі злоўжывання сімволікай арганізацыі сеткай аптэк і сеткай медыцынскіх цэнтраў.

## Рэйтынгі 
Па версіі Chambers Europe: адзіная фірма першага ўзроўню ў практыцы вырашэння спрэчак у Украіне.

Па версіі The Legal 500: вядучая юрыдычная фірма ў сферах вырашэння спрэчак, крымінальнага права, інтэлектуальнай уласнасці, камерцыйнага і карпаратыўнага права.

У 2019 годзе ачоліла рэйтынг у сферы вырашэння спрэчкі ва Украіне па выніках даследавання Chambers Global 2019.

У 2016—2020 гадах фірма ўваходзіла ў топ 3 юрыдычных фірм Украіны па версіі выдання «Юрыдычная газета».

Юрыдычная фірма 2021 года ва Украіне ў сферы міжнароднага гандлю.

Катэгорыя:Юрыдычныя арганізацыі
Катэгорыя:Арганізацыі Украіны
Будзёнаўскі (Гомель)

**Будзёнаўскі** — былы пасёлак у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. У 1983 г. увайшоў у гарадскія межы Гомеля, фактычна стаўшы часткай жылога масіву Прудок у Чыгуначным раёне.

Утвораны ў 1921 г. на землях ранейшага фальварка Паскевічаў у Прудку, меў назву «Конезавод № 59», уваходзіў у склад Пакалюбіцкай воласці. Станам на 1929 г. у пасёлку было 17 падворкаў, пражывала 210 чалавек. У 1965 г. быў перайменаваны ў «Залінейны», а ў 1976 г. — у «Будзёнаўскі» ў гонар С. М. Будзённага. Сярод аб’ектаў былога пасёлка вылучаюцца:

* Гомельскі абласны цэнтр алімпійскага рэзерву па прыкладных відах спорту, дзе працуюць аддзяленні па конным спорце, сучасным пяцібор’і, стральбе з лука, фехтаванні, размешчаны іпадром;
* Гомельскі абласны цэнтр прафілактычнай дэзынфекцыі.

Гістарычнай цікавосткай з’яўляюцца фрагменты сядзібна-паркавага комплекса сярэдзіны ХІХ — пачатку ХХ ст. ().

## Галерэя 

Файл:Даўні будынак, Конзавод, Прудок, Гомель, 2022 год.jpg|Даўні будынак, 2022 г.
Файл:Вуліца Пасёлак Будзёнаўскі, Прудок, Гомель, 2017 год.jpg|Жылая забудова, 2017 г.
Файл:Вуліца Пасёлак Будзёнаўскі, Прудок, Гомель, 2022 год (2).jpg|У кірунку іпадрома, 2022 г.
Файл:Вуліца Пасёлак Будзёнаўскі, Прудок, Гомель, 2022 год.jpg|Да сядзібы ХІХ ст., 2022 г.

Катэгорыя:Чыгуначны раён (Гомель)
Катэгорыя:Жылыя раёны Гомеля
Катэгорыя:Былыя населеныя пункты Гомельскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, якія ўвайшлі ў склад Гомеля
Леа Дэліб

**Клеман Філібер Леа Дэліб** () (, Сен-Жэрмен-дзю-Валь, цяпер у межах г. Ла-Флеш, Францыя — , ) — французскі кампазітар. Член  (1884).

## Біяграфія 
Леа Дэліб нарадзіўся 21 лютага 1836 года ў Сен-Жэрмен-дзю-Валь, у сям’і паштовага служачага і дочкі спевака «Опера комік». Пасля смерці бацькі ў 1847 годзе сям’я пераехала ў Парыж. Дэліб вучыўся музыцы ў сваёй маці і дзядзькі, арганіста царквы Сент-Эсташ і выкладчыка спеваў у Парыжскай кансерваторыі.

З 1848 года вучыўся ў Парыжскай кансерваторыі па класе Тарыа. У 1849 годзе ён атрымаў другі прыз па сальфеджыа, а праз год, у 1850 годзе, заняў першае месца.

Ён таксама займаўся па класе аргана ў Франсуа Бенуа, па класе кампазіцыі ў Адольфа Адана, па класе фартэпіяна Фелікса ле Купэ і па класе гармоніі Франсуа Базена.

Быў харыстам у царкве Мадлен у Парыжы, выступаў у хоры хлопчыкаў на прэм’еры оперы Меербера «Прарок» 11 красавіка 1849 года.

З 1853 года па 1871 год займаў месца арганіста пры царкве Сен-П’ер-дэ-Шаё. У гэты ж час супрацоўнічаў з парыжскім «Тэатрам Лірык» (у якасці акампаніятара і рэпетытара), даваў урокі фартэпіяна.

У 1865—1872 гадах — другі хормайстар тэатра «Гранд Апера».

У 1871 годзе Дэліб адмовіўся ад пасады арганіста, ажаніўся з Леанціна-Эстэль Дэнен і цалкам прысвяціў сябе кампазіцыі.

З 1881 года прафесар Парыжскай кансерваторыі. Дэліб змяніў Напалеона-Анры Рэбера на пасадзе прафесара кампазіцыі ў кансерваторыі, нягледзячы на ўласнае прызнанне, што ён нічога не ведае пра фугу і кантрапункт. Да сваіх абавязкаў ён ставіўся з вялікай сур’ёзнасцю. Музычны крытык Чарлз Даркурс нагадаў пра клопат Дэліба пра сваіх студэнтаў і непакой за іх поспех у Рымскай прэміі () — самай прэстыжнай музычнай прэміі Францыі.

## Творчасць 
Працаваў пераважна ў музычна-тэатральных жанрах.

Трынаццаць першых невялікіх опер не прынеслі Дэлібу вялікай славы. Сапраўдная яго вядомасць пачалася з 1865 года, пасля яго кантаты «Alger» і ў асаблівасці пасля балета «Ручай» (), пастаўленага ў 1866 годзе ў Вялікай парыжскай оперы.

Найбольш вядомыя яго оперы «Так сказаў кароль» (1873) і «Лакмэ» (1883) — адна з найлепшых французскіх арыентальных опер.

Наватар у галіне балета, сімфанізаваў балетную музыку, развіў у ёй драматычны пачатак. Яго найлепшыя балеты «Капелія» (1870) і «Сільвія» (1876) зрабілі вялікі ўплыў на развіццё музычна-харэаграфічнага мастацтва.

## Асноўныя творы 
### Балеты 
* *«Ручай» ()* (1866) разам з Л. Мінкусам
* *«Капелія, або Дзяўчына з блакітнымі вачыма» ()* (1870)
* *«Сільвія, або Німфа Дыяны» ()* (1876)

### Оперы і аперэты 
Звыш 30 опер і аперэт. Найбольш вядомыя:

* *«Так сказаў кароль» ()*, опера, лібрэта Гандзінэ (1873)
* *«Жан дэ Нівель» ()*, опера, лібрэта Гандзінэ (1880)
* *«Лакмэ» ()*, опера, лібрэта Гандзінэ і Жыля (1883)
* *«Касія» ()*, опера (1893)
* *L’Omelette à la Follembuche*, аперэта (1859)

### Вакальная музыка 
20 рамансаў, 4-галосныя мужчынскія хоры і іншыя

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Кампазітары Францыі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Оперныя кампазітары Францыі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Балетныя кампазітары Францыі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Кампазітары аперэт
Глыбочыцкі сельсавет

**Глыбо́чыцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чачэрскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Глыбочыца.

Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Чачэрскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаваных Ветвіцкага і Яцкаўскага сельсаветаў. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чачэрскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 29 кастрычніка 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Матнявіцкага сельсавета, у склад Меркулавіцкага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Алёс, Батвінава, Ветвіца, Красніца і Прычалесня). 25 мая 1961 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Роўкавіцкага (5 населеных пунктаў: Заложжа, Куракі, Матнявічы, Ржавец і Рэпішча) і Захарпольскага (5 населеных пунктаў: Брылёва, Глыбочыца, Новая Яцкаўшчына, Пціч і Старая Яцкаўшчына) сельсаветаў.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 10 населеных пунктаў.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Чачэрскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1926 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1961 годзе
Другая кніга Макавеяў

**Другая кніга Макавеяў** у праваслаўі і каталіцызме ўваходзіць у склад Старога Запавету, але адсутнічае ў Яўрэйскай Бібліі (Танаху) і не ўваходзіць у Стары Запавет у пратэстантызме. У Рускай праваслаўнай царкве і каталіцызме адносіцца да другакананічных кніг, у іўдаізме і пратэстантызме — да апокрыфаў. 

Другая кананічная кніга Макавеяў не працяг першай кнігі, а толькі больш падрабязнае, пашыранае апісанне некаторых падзей часоў Іуды Макавея. Першыя два раздзелы змяшчаюць два пасланні палесцінскіх іўдзеяў да аднаверцаў у Егіпце, у якіх яны паведамляюць аб перанесеных імі ганеннях і пакутах ад Антыёха IV і аб выратаванні іх ад ворагаў подзвігамі Іуды Макавея. Далей паведамляецца пра крывавыя міжусобіцы шэрагу іўдзейскіх першасвяшчэннікаў і падаецца малюнак жахлівай лютасці сірыйскага цара да іўдзеяў. У канцы прыводзяцца прыклады высокай маральна-рэлігійнай доблесці і самаадданасці веравызнанню сваіх бацькоў. Прымаючы пад увагу, што арыгінал гэтай кнігі дайшоў на грэчаскай мове, можна меркаваць, што яе аўтарам быў іўдзей, які паходзіў з элінізаванай егіпецкай Александрыі.

## Літаратура 
* 
## Спасылкі 
* Другая Макавейская кніга ў рускім сінадальным перакладзе  
* 2-я Кніга Макабэяў ў перакладзе Біблейскага таварыства ў Рэспубліцы Беларусь

Катэгорыя:Кнігі Старога Запавету
Катэгорыя:Другакананічныя кнігі
Катэгорыя:Кнігі Макавеяў
Трэцяя кніга Макавеяў

**Трэцяя кніга Макавеяў** у праваслаўі ўваходзіць у склад Старога Запавету, але адсутнічае ў Яўрэйскай Бібліі (Танаху) і не ўваходзіць у Стары Запавет у каталіцызме і пратэстантызме.

Трэцяя кніга Макавеяў мае мала агульнага з дзвюма першымі кнігамі, пададзеныя ў ёй падзеі адносяцца да іншага часу і мясцовасці. Зместам яе служыць апісанне ганенняў егіпецкага цара Пталамея IV Філапатара на егіпецкіх іўдзеяў. Узнікла яна, верагодна, у Александрыі на грэчаскай мове ў 1 ст. да н.э., але аўтарства яе не высветлена.

## Літаратура 
* 
## Спасылкі 
* Трэцяя Макавейская кніга ў рускім сінадальным перакладзе  

Катэгорыя:Кнігі Старога Запавету
Катэгорыя:Другакананічныя кнігі
Катэгорыя:Кнігі Макавеяў
Каменны перыяд у Андах

**Каменны перыяд у А́ндах** () — найстаражытнейшая археалагічная стадыя ў дакалумбавую эпоху захаду Паўднёвай Амерыкі згодна перыядызацыі перуанскага археолага Л. Г. Лумбрарэраса. Характарызуецца з'яўленнем і рассяленнем палеаіндзейцаў у Андскім рэгіёне. 

## Спасылкі 
* The Peopling of South America
* Periodo Lítico - Historia Peruana
* Del Paleoindio al Formativo: 10.000 años para la historia de la tecnología lítica en Colombia

Катэгорыя:Андскія культуры
Катэгорыя:Палеаліт
Кніга прарока Малахіі

**Кні́га праро́ка Малахіі** (; ; ) — 39-я, апошняя кніга кананічнага Старога Запавету, дваццаць шостая частка Танаху, апошняя кніга Нэвіім. Апошняя, дванаццатая з кніг г. зв. малых прарокаў.

## Аўтар, час напісання, змест 
Малахія жыў і прапаведаваў каля 450 г. да н.э., калі храм Гасподні ў Іерусаліме ужо быў адноўлены. Ад прарока Малахіі да прыходу Хрыста Месіі ў яўрэйскага народа не было прарокаў, таму ён быў апошнім з старазапаветных прарокаў. Дзейнасць гэтага невядомага прарока набліжаецца да часу пасля прамовы Агея і Захарыі. Але калі гэтыя прарокі былі прадвеснікамі надзеі, то Малахія заклікае да пакаяння і навяртання. Праўда, Храм быў адноўлены намаганнямі Агея і Захарыі, але, паводле Малахіі, ёсць яшчэ шмат прычын, каб затрымаць прыход месіянскага царства. Гэта перш за ўсё парушэнне звычаяў, халатнасць святароў у сферы набажэнстваў, рост колькасці змешаных шлюбаў, што вядзе да рэлігійнай абыякавасці і нават ідалапаклонства. Дапамагаючы людзям зразумець гэтае зло, Малахія адкрывае шлях для рэформаў Ездру і Неяміі.

Кніга складаецца з шасці дыялогаў. У кожнай з іх Госпад ці прарок нешта сцвярджае, а людзі і святары супраць гэтага. Яхвэ амаль заўсёды адказвае ў выглядзе абвінавачванняў і папрокаў. Тэмы дыялогаў, якія змяняюць адзін аднаго:
* Божая любоў да народа (I)
* абвінавачванні ў недасканалым набажэнстве (II)
* асуджэнне мужа і жонкі (III)
* суд над злымі (IV)
* няспраўнасці ў сферы набажэнстваў і прычыненыя неўраджаі (V)
* адплата за справядлівых і бязбожных у дзень суда (VI, Мал. 3:17)

Госпад, кажа прарок Малахія, больш за ўсё любіў абраны народ і абараняў яго ад навакольных ворагаў. Але замест падзякі святары дапускалі розныя хатнія брыдоты, такія як шлюбная разлука, неасцярожныя ахвяры і г.д. Такім чынам, будуць адменены ўсе ахвяры Старога Запавету, і замест іх Госпад усталюе чыстую бяскроўную ахвяру, якую будуць прыносіць у імя Ягонага святога імя ўсе народы ад усходу да заходу сонца.

## Літаратура 
* Большой библейский словарь / Под ред. У. Элуэлла, Ф. Камфота. — СПб.: Библия для всех, — 2007. — 1504 с.

## Спасылкі 
* Кніга Малахіі ў перакладзе Васіля Сёмухі
* Кніга прарокі Малаха  ў перакладзе Яна Станкевіча і Майсея Гітліна
* Кніга Малахіі ў перакладзе Біблейскага таварыства ў Рэспубліцы Беларусь
* Кніга Малахіі ў перакладзе Антонія Бокуна

Катэгорыя:Кнігі Старога Запавету
Катэгорыя:Танах:Прарокі
Катэгорыя:Кнігі паводле алфавіта
Катэгорыя:Малыя прарокі
Уака-Прыета

thumb|Зона археалагічных раскопак

**Уа́ка-Прые́та** () — археалагічны помнік дакерамічнага перыяду на ціхаакіянскім узбярэжжы Перу. 

Уака-Прыета быў адкрыты амерыканскім археолагам Юніўсам Бёрдам у 1946 г. Фактычна, гэта быў першы помнік дакерамічнага перыяду, выяўлены ў Перу, паколькі ў той час найстаражытнейшай археалагічнай культурай лічылася культура Чавін. Помнік уяўляў сабою курганны пахавальны комплекс з падземнымі памяшканнямі невядомага прызначэння. Ён быў створаны да 850 г. да н. э., калі цунамі заваліла магільні камянямі, так што тагачасныя жыхары былі вымушаны выкарыстоўваць для абрадаў іншы курган у 100 м ад папярэдняга.

Ю. Бёрд працаваў з археалагічным пластом, датаваным прыкладна сярэдзінай 3 тысячагоддзя да н. э. Ён знайшоў пакоі са сценамі, выкладзенымі камянямі, шчэпленымі попельным растворам, а таксама рэшткі ежы, у тым ліку фасолю і гарбузы. Важным адкрыццём сталі арнаментаваныя тканіны з выявамі людзей, звяроў і птушак у стылі, які на думку першаадкрывальніка рэгулярна паўтараўся наступнымі культурамі на працягу 4000 гадоў. Тканіны фарбаваліся з дапамогай індыга.  

У 2017 г. пачаліся даследаванні пластоў, датаваных 9000 — 7100 гадамі да н. э. Для іх характэрны груба апрацаваныя каменныя прылады, адсутнасць рыбалоўных кручкоў і гарпуноў. Мяркуецца, што тагачасныя насельнікі займаліся пераважна збіральніцтвам уздоўж берага.

Раскопкі Уака-Прыета працягваюць абвяргаць некаторыя ўстойлівыя гістарычныя ўяўленіі. Так, быў знойдзены плод авакада з узростам 15 тысяч гадоў, хаця раней лічылася, што гэта расліна прыйшла ў Паўднёвую Амерыку значна пазней з Мексікі ужо акультуранай. У 2012 г. быў выяўлены катах кукурузы, датаваны 4700 г. да н. э. Кукуруза — культурная расліна, якая ўзнікла ў Цэнтральнай Амерыцы і не размножваецца без дапамогі чалавека, а, значыцца, магла трапіць на тэрыторыю Перу толькі з распаўсюджваннем земляробства. Такім чынам, Уака-Прыета — найстаражытнейшае вядомае месца ў Паўднёвай Амерыцы, дзе існавала сельская гаспадарка. Нарэшце, гэта найстаражытнейшае месца ў Новым Свеце, дзе ўзнікла ткацтва. У 2016 г. была знойдзена афарбаваная баваўняная тканіна з узростам 6000 гадоў. 

## Спасылкі 
* Huaca Prieta — Historia Peruana
* Huaca Prieta: Antecedentes y recientes trabajos
* RICHARD C. SUTTER, Prehistoric population dynamics in the Peruvian Andes

Катэгорыя:Археалагічныя аб’екты ў Перу
Катэгорыя:Палеаіндзейцы
Катэгорыя:Палеаліт
Катэгорыя:Андскія культуры
Першая кніга Макавеяў

**Першая кніга Макавеяў** у праваслаўі і каталіцтве ўваходзіць у склад Старога Запавету, але яе няма ў Яўрэйскай Бібліі (Танаху) і Старым Запавеце ў пратэстантызме. У Рускай праваслаўнай царкве і каталіцызме кнігу адносяць да другакананічных, у іўдаізме і пратэстантызме — да апокрыфаў.

Напісана на мяжы 2—1 ст. да н.э. на яўрэйскай мове, але захавалася толькі ў грэчаскім перакладзе. У ёй пасля кароткіх заўваг пра заваяванні Аляксандра Македонскага і апісання страшнага ганення сірыйскага цара Антыёха IV на яўрэяў і іх рэлігію далей паведамляецца пра паўстанні іўдзейскага свяшчэнніка Матафі ў абарону сваёй веры і бацькаўшчыны, а потым апісваюцца подзвігі яго сыноў Іуды, Іанафана і Сімона Макавеяў. Аўтар кнігі быў выразнікам інтарэсаў найбольш агрэсіўнай групы іўдзейскай знаці, якая падтрымлівала заваёўніцкую палітыку Макавеяў.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Першая Макавейская кніга ў рускім сінадальным перакладзе
* 1-я Кніга Макабэяў ў перакладзе Біблейскага таварыства ў Рэспубліцы Беларусь

Катэгорыя:Кнігі Старога Запавету
Катэгорыя:Другакананічныя кнігі
Катэгорыя:Кнігі Макавеяў
Ла-Флеш

**Ла-Флеш** () — камуна ў дэпартаменце Сарта ў Францыі, на беразе ракі Луар. Размешчана пасярэдзіне паміж Ле-Манам і Анжэрам, на адлегласці 45 кіламетраў ад кожнага горада. Насельніцтва (2004) — 16 900 чалавек. У Ла-Флеш знаходзіцца Нацыянальнае ваеннае вучылішча, заснаванае яшчэ Напалеонам.

Катэгорыя:Камуны дэпартамента Сарта
Віктар Вескова

**Віктар Вескова** (; нар. , Далас, Тэхас, ЗША) — амерыканскі бізнесмен і даследчык. Стаў чацвёртым чалавекам у свеце, які дасягнуўі дна Марыянскага жолаба, апусціўшыся на рэкордныя 10 928 метраў.

## Біяграфія 
Вескова скончыў Стэнфардскі ўніверсітэт, Масачусецкі тэхналагічны інстытут і Гарвардскую школу бізнесу. У 2002 годзе Вескова стаў сузаснавальнікам прыватнай акцыянернай кампаніі Insight Equity, якая спецыялізуецца на абароннай, аэракасмічнай і электроннай прамысловасці. У 2013 годзе пайшоў у адстаўку з Ваенна-марскога рэзерву ЗША, прапрацаваўшы больш за дваццаць гадоў аператыўным разведчыкам на розных пасадах па ўсім свеце, у тым ліку ўдзельнічаў у паходах на авіяносцы Німіц.

Віктар Вескова пакарыў самыя высокія горы на кожным з кантынентаў. Узначальвае экспедыцыю «Пяць глыбінь», мэта якой — складанне падрабязных карт і наведванне дна ўсіх пяці сусветных акіянаў да канца 2019 года. У снежні 2018 года Вескова пагрузіўся на дно жолаба Пуэрта-Рыка (8 375 метраў). 3 лютага 2019 года ён стаў першым чалавекам, які дасягнуў дна Паўднёвага акіяна, у паўднёвай частцы Паўднёвага Сандвічава жолаба.

У красавіку 2019 года Вескова спусціўся амаль на 11 км (10 928 метраў) да самага глыбокага месца ў акіяне — Бездані Чэленджара Марыянскай упадзіны Ціхага акіяна. У сваім першым спуску ён пілатаваў глыбакаводны апарат DSV Limiting Factor на глыбіню 10 928 метраў, перасягнуўшы сусветны рэкорд на 16 метраў. У маі адбылося яшчэ адно пагружэнне. Вескова стаў уладальнікам адразу двух сусветных рэкордаў: чалавек, які здзейсніў самае глыбокае пагружэнне ў гісторыі, і першы чалавек, які пабываў на дне Марыянскага жолабы двойчы.

Катэгорыя:Прадпрымальнікі ЗША
Катэгорыя:Акіянолагі
Катэгорыя:Падарожнікі ЗША
Вадзім Аляксеевіч Салееў

**Вадзім Аляксеевіч Сале́еў** (; нар. ) — філосаф, культуролаг, мастацкі крытык, доктар філасофскіх навук (1992), прафесар (1994), Заслужаны дзеяч культуры Рэспублікі Беларусь (2000).

## Біяграфія 
Вадзім Аляксеевіч Салееў нарадзіўся 27 мая 1939 года ў Ленінградзе. У 1962 годзе скончыў рускае аддзяленне філалагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1967 годзе паступіў у аспірантуру кафедры эстэтыкі філасофскага факультэта Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя М. В. Ламаносава і ў 1972 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Да праблемы фарміравання мастацкай ацэнкі». Працаваў у Беларускім політэхнічным інстытуце, дзе прайшоў шлях ад выкладчыка да прафесара кафедры філасофіі. З 1995 па 2002 год займаў пасаду галоўнага рэдактара часопіса «Асновы мастацтва», з 2002 па 2004 — галоўны рэдактара часопіса «Мастацтва», з 2013 года — галоўны рэдактар навукова-метадычнага часопіса «Артэфакт». Член Савета па абароне дысертацый Цэнтра даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры і Інстытута філасофіі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.

## Узнагароды і званні 
* Медаль Францыска Скарыны (2019)
* Заслужаны дзеяч культуры Рэспублікі Беларусь (2000)

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* Нашы выпускнікі: Салееў Вадзім Аляксеевіч // Сайт філалагічнага факультэта БДУ
* '''' «Нязручны» інтэлектуал  // Газета «Культура», № 22 (1409) 01.06.2019 — 07.06.2019 г.
* Салеев Вадим Алексеевич   // Цэнтр даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры НАН Беларусі

Катэгорыя:Філосафы СССР
Катэгорыя:Філосафы Беларусі
Катэгорыя:Культуролагі СССР
Катэгорыя:Культуролагі Беларусі
Катэгорыя:Крытыкі СССР
Катэгорыя:Крытыкі Беларусі
Катэгорыя:Супрацоўнікі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі
Бенуа

**Бенуа** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
'''''' — расійская мастацкая дынастыя. Яе вядомыя члены:
* Аляксандр Мікалаевіч Бенуа (1870—1960) — рускі мастак, гісторык мастацтва.
* Аляксей Лявонцьевіч Бенуа (1813—1898) — родапачынальнік расійскай галіны мастакоў і архітэктараў з прозвішчам Бенуа.
* Лявонцій Мікалаевіч Бенуа (1856—1928) — рускі архітэктар перыяду эклектыкі, буйны педагог.
* Мікалай Лявонцьевіч Бенуа (1813—1898) — рускі архітэктар, акадэмік і прафесар архітэктуры Імператарскай Акадэміі мастацтваў, галоўны архітэктар Пецяргофа (з 1850), які паходзіў з сям’і Бенуа.

### Іншыя 
* Людвік Бенуа (1920—1992) — акцёр тэатра і кіно.
* Петэр Бенуа (1834—1901) — бельгійскі кампазітар, гісторык музыкі. Член Каралеўскай акадэміі Бельгіі (з 1882).
* Франсуа Бенуа (1794—1878) — французскі кампазітар.
Франсуа Бенуа

**Франсуа Бенуа** (; 24 фрукцідора II (10 верасня 1794),  — , ) — французскі кампазітар, арганіст і музычны педагог.

У юнацтве, у Нанце, браў першыя ўрокі музыкі і фартэпіяна ў Жоржа Шэермана. Скончыў Парыжскую кансерваторыю, вучань Шарля Сімона Катэля і Адольфа Адана. У 1815 годзе быў ганараваны Рымскай прэміі за кантату Энона.

У 1819 годзе быў прызначаны каралеўскім арганістам і выкладчыкам кансерваторыі; на выкладчыцкай пасады заставаўся да 1871 г. — сярод вучняў, у прыватнасці, былі Шарль Валантэн Алькан, Леа Дэліб, Каміль Сен-Санс, Эміль Паладзіль, Лефебюр-Велі і які змяніў Бенуа на пасадзе прафесара арганнага класа Сезар Франк.

Катэгорыя:Кампазітары Францыі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Арганісты Францыі
Катэгорыя:Музычныя педагогі Францыі
Катэгорыя:Музычныя педагогі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Акадэмічныя музыканты Францыі
Катэгорыя:Оперныя кампазітары Францыі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Балетныя кампазітары Францыі XIX стагоддзя
Аб’яднаная царква хрысціян веры евангельскай у Рэспубліцы Беларусь

**Аб’яднаная царква хрысціян веры евангельскай у Рэспубліцы Беларусь** (АЦХВЕ) — рэлігійная арганізацыя, што аб’ядноўвае хрысціянаў веры евангельскай (пяцідзясятнікаў) ва ўсіх абласцях Рэспублікі Беларусь.

## Гісторыя 
Першыя паслядоўнікі евангельскага хрысціянства вядомы на тэрыторыі Беларусі з 1882 года ў Чачэрску.
 
## Структура 
, пасёлак Дружны]]
На снежань 2013 года ў Беларусі зарэгістравана 500 грамад:
* Брэсцкая вобласць — 155
* Мінская вобласць — 132
* Гомельская вобласць — 120
* Магілёўская вобласць — 39
* Мінская вобласць — 32
* г. Мінск — 22

## Спасылкі 
* Аб’яднаная царква хрысціян веры евангельскай у Рэспубліцы Беларусь 

Катэгорыя:Пяцідзясятніцкія цэрквы
Катэгорыя:Пяцідзясятніцтва ў Беларусі
Жалезкава

**Жалезкава** — тапонім.

## Беларусь 
* Жалезкава (Бярэзінскі раён)

## Расія 
* Жалезкава (Краснінскі раён)
Жарноўка

**Жарноўка** — тапонім.

## Казахстан 
* Жарноўка (Усходне-Казахстанская вобласць)

## Расія 
* Жарноўка (Краснінскі раён)
* Жарноўка (Смаленскі раён)
Кацярына Сяргееўна Максімава

**Кацярына Сяргееўна Максімава** (; ,  — , там жа) — савецкая і расійская артыстка балета, актрыса, педагог; народная артыстка СССР (1973). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1981), Дзяржаўнай прэміі РСФСР імя братоў Васільевых (1984) і Дзяржаўнай прэміі РСФСР імя М. І. Глінкі (1991).

## Спасылкі 
Катэгорыя:Артысты балета СССР
Катэгорыя:Артысты балета Расіі
Катэгорыя:Артысты балета XX стагоддзя
Катэгорыя:Балетныя педагогі СССР
Катэгорыя:Балетныя педагогі Расіі
Катэгорыя:Балетныя педагогі XX стагоддзя
Катэгорыя:Балетныя педагогі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Актрысы СССР
Катэгорыя:Актрысы Расіі
Катэгорыя:Актрысы XX стагоддзя
Катэгорыя:Актрысы XXI стагоддзя
Катэгорыя:Выпускнікі Маскоўскага харэаграфічнага вучылішча
Катэгорыя:Артысты балета Вялікага тэатра
Катэгорыя:Выкладчыкі ДІТМа
Катэгорыя:Памерлі ад сардэчнай недастатковасці
Княжычы

**Княжычы** — тапонім.

## Расія 
* Княжычы (Краснінскі раён)

## Украіна 
* Княжычы (Браварскі раён)
* Княжычы (Фасціўскі раён)
* Княжычы (Ямпільскі раён)
Красацінка

**Красацінка** — тапонім.
* Красацінка (Краснінскі раён)
* Красацінка (Манастыршчынскі раён)
Крукава

**Крукава** — шматзначны тэрмін.

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Крукава (Любанскі раён)

### Расія 
* Крукава (Краснінскі раён)
* Крукава (Сафонаўскі раён)
* Крукава (Холм-Жыркоўскі раён)

## Вядомыя асобы 
* Ніла Валер’еўна Крукава — украінская актрыса
Луніна

**Луніна** — тапонім.

## Беларусь 
* Луніна (Уздзенскі раён)

## Расія 
* Луніна (Пензенская вобласць)
* Луніна (Смаленская вобласць)
Маклакава

**Маклакава** — тапонім.
* Маклакава (Дзямідаўскі раён)
* Маклакава (Краснінскі раён)
Саюз евангельскіх хрысціян-баптыстаў у Рэспубліцы Беларусь

**Саюз евангельскіх хрысціян-баптыстаў у Рэспубліцы Беларусь** (**Саюз ЕХБ**) — саюз цэркваў, што прытрымваюцца баптысцкай навукі веры, на тэрыторыі Беларусі.

## Структура 
, г. Мар’іна Горка]]
Паводле звестак Саюза, у 2003 годзе ў яго ўваходзілі 293 царквы, у іх 13778 чальцоў.

## Старшыні 
* Епіскап Віктар Круцько.

## Спасылкі 
* Саюз евангельскіх хрысціян баптыстаў у Рэспубліцы Беларусь 

Катэгорыя:Пратэстанцтва ў Беларусі
Катэгорыя:Баптызм
Аб’яднанне хрысціян поўнага Евангелля ў Рэспубліцы Беларусь

**Аб’яднанне хрысціян поўнага Евангелля ў Рэспубліцы Беларусь** (ХПЕ) — рэлігійнае аб’яднанне пяцідзясятніцкіх цэркваў, на тэрыторыі Беларусі. Першая грамада ў Беларусі была зарэгістравана ў 1993 годзе.

## Апісанне 
ХПЕ ўзніклі ў Беларусі ў пачатку 1990-х гадоў з актыўным удзелам місіянерскіх груп з ЗША, Канады, Швецыі. Іх членамі сталі пераважна маладыя вернікі з ХВЕ ў Мінску, Брэсце, Баранавічах і Мікашэвічах.

На 2009 год аб’яднанне налічвала 54 прыходы.

## Старшыні 
* Біскуп Леанід Вараненка

## Гл. таксама 
* Новае жыццё

## Спасылкі 
* Аб’яднанне хрысціян поўнага Евангелля ў Рэспубліцы Беларусь 

Катэгорыя:Пяцідзясятніцтва ў Беларусі
Катэгорыя:Пяцідзясятніцкія цэрквы
Буянава

**Буянава** — тапонім.

## Беларусь 
* Буянава (Мёрскі раён)

## Расія 
* Буянава (Краснінскі раён)
* Буянава (Ярцаўскі раён)
Касьян Яраслававіч Галяйзоўскі

**Касьян Яраслававіч Галяйзо́ўскі** (,  — , ) — артыст балета і балетмайстар. Заслужаны артыст БССР (1940), заслужаны дзеяч мастацтваў Літвы (1945).

## Біяграфія 
У 1909 годзе скончыў Пецярбургскае тэатральнае вучылішча.

З 1909 года артыст балета Марыінскага тэатра, у 1910—1918 гадах працаваў у Вялікім тэатры ў Маскве.

У 1919—1925 гадах кіраваў студыяй (з 1922 года «Камерны балет») у Маскве.

## Творчасць 
Сцвярджаючы свой стыль, шмат працаваў над харэаграфічнымі мініяцюрамі і аднаактовымі балетамі на музыку А.Скрабіна, С. Рахманінава, С. Пракоф’ева, Ф. Шапена, К. Дэбюсі ў пошуках эквіваленту эмацыянальна-пластычнай выразнасці музыкі. Музыкальнасць і багатая фантазія ў галіне харэаграфічных формаў, выкрыстанне ў класічным танцы сучаснай пластыкі, характарнасці і гратэску вызначалі самабытнасць яго творчасці.

Сярод найлепшых пастановак: «Бахчысарайскі фантан» Б. Асаф’ева на сцэне Дзяржаўнага тэатра оперы і балета БССР (1939), «Іосіф Прыгожы» С. Васіленкі і «Тэалінда» на музыку Ф. Шуберта (1925), «Лейлі і Меджнун» С. Баласаняна (1964), «Палавецкія танцы» ў оперы «Князь Ігар» А.Барадзіна (1944 і 1953) у Вялікім тэатры, «Спячая прыгажуня» П. Чайкоўскага (1935, Харкаў).

Аўтар кнігі «Вобразы рускай народнай харэаграфіі» (1964).

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Артысты балета Расійскай імперыі
Катэгорыя:Артысты балета СССР
Катэгорыя:Артысты балета XX стагоддзя
Катэгорыя:Балетмайстры СССР
Катэгорыя:Балетмайстры XX стагоддзя
Катэгорыя:Харэографы СССР
Катэгорыя:Харэографы XX стагоддзя
Катэгорыя:Артысты балета паводле алфавіта
Катэгорыя:Балетмайстры паводле алфавіта
Катэгорыя:Харэографы паводле алфавіта
Катэгорыя:Артысты балета Вялікага тэатра
Адам Сэндлер

**Адам Рычард Сэндлер** (; ) — амерыканскі комік, акцёр, музыкант, сцэнарыст і кінапрадзюсар.

Пасля набыцця папулярнасці ў праграме Saturday Night Live ён сыграў у некалькіх карцінах у Галівудзе, якія сабралі больш за 100 млн $ касавых збораў. Найбольш вядомы дзякуючы галоўным ролям у фільмах «Білі Мэдысан» (1995), «Шчасліўчык Гілмар» (1996) і «Вялікі тата» (1999), ён таксама набыў поспех у рамантычных і драматычных фільмах, такіх як «Спявак на вяселлі» (1998), «Каханне, якая збівае з ног» (2002), «Іспанская англійская» (2004), «Спусцелы горад» (2007), а таксама «Казкі на ноч», «Не звязвайцеся з Зоханам», «Дарослыя», «Аднакласнікі 2», «Клік: З пультам па жыцці», «Пікселі», «Чак і Лары: Пажарнае вяселле», «Мільянер нехаця», «Упраўленне гневам», «50 першых пацалункаў», «Прыкінься маёй жонкай», «Тата-дапабачэньёс», «Нікей, д’ябал-малодшы». Таксама агучваў Дракулу ў поўнаметражных мультфільмах «Монстры на вакацыях», «Монстры на вакацыях 2» і «Монстры на вакацыях 3: Мора кліча».

Катэгорыя:Кінапрадзюсары ЗША
Катэгорыя:Сцэнарысты ЗША
Катэгорыя:Спевакі і спявачкі ЗША
Катэгорыя:Гітарысты ЗША
Катэгорыя:Тэлепрадзюсары ЗША
Катэгорыя:Пісьменнікі ЗША
Катэгорыя:Галівудская алея славы
Катэгорыя:Стэндап-комікі ЗША
Катэгорыя:Комікі ЗША
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Залатая маліна»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Незалежны дух»
Канскі кінафестываль 1969

**22-і Канскі кінафестываль** праходзіў з 8 па 23 мая 1969 года ў горадзе Каны, Францыя. Галоўную ўзнагароду — Гран-пры Міжнароднага кінафестывалю — атрымаў фільм «» рэжысёра .

## Лаўрэаты 
## Зноскі 
Катэгорыя:Канскі кінафестываль
Катэгорыя:Кінафестывалі 1969 года
Катэгорыя:Май 1969 года
Катэгорыя:1969 год у Францыі
Катэгорыя:Падзеі ў Канах
Штаб БКА

**Штаб БКА**, таксама вядомы як **Цэнтральны штаб БКА**, **Галоўнае кіраўніцтва БКА**, **Беларускі штаб**.

Пры самым пачатку арганізацыі БКА немцы стараліся як найбольш абмежаваць кампетэнцыі беларускага штаба. Так, у штабе БКА не было аперацыйнага аддзела, што зводзіла ягоную ролю на другараднае месца. Паводле нямецкага плану, заданнем штаба БКА, апрача правядзення мабілізацыі, была праца прапагандовая. З гэтым поглядам беларускі штаб безупынна змагаўся

* Начальнік штаба (галоўны кіраўнік БКА.
* Намеснік начальніка штаба — Віталь Мікула.
* Кіраўнік канцылярыі — Аляксей Васіленя.
* Рэферэнт персанальнага аддзела — Сымон Раманчук.
* Начальнік санітарнай часці — д-р Прагож, пазней д-р Глеб Багдановіч.
* Кіраўнік прапагандовага аддзела — Усевалад Родзька, пазней — Уладзімір Гуцько.
* На гаспадарчых функцыях — Барыс Плескачэўскі, Іван Скуратовіч і Каспяровіч.
Таксама з 15 сакавіка 1944 года Анатоль Плескачэўскі загадам Астроўскага быў прызначаны шэфам інтэндантуры штаба БКА. З 1 ліпеня Астроўскі яго прызначае галоўным касірам Беларускай краёвай абароны. 13 студзеня 1945 года быў адкамандзіраваны афіцэрам сувязі штаба БКА пры 1-й беларускай дывізыі. 10 красавіка 1945 года быў прызначаны афіцэрам сувязі штаба БКА з кватэрай Прэзідэнта Беларускай Цэнтральнай Рады.

З 17 верасня 1944 да 27 лістапада 1944 Зміцер Чайкоўскі быў ад’ютантам Францішка Кушаля.

Як адзначаў Францішак Кушаль, не было ніводнага спецыяліста ў прынятай на сябе функцыі, апрача кіраўніка санітарнай часці.

Некаторыя сябры прэзідыуму БЦР стараліся дашукацца віны за недахопы ў батальёнах, у штабе БКА. Так, напрыклад, Усевалад Родзька закідаў штабу, што ён складаецца з вельмі маладых афіцэраў і выглядае непаважна, з чым пагаджаўся і сам Кушаль.

## Аддзелы 
Штаб складаўся з наступных аддзелаў:

* Аддзел арганізацыйны
* Аддзел прапагандовы,
* Аддзел санітарны,
* Аддзел гаспадарчы,
* Агульная канцылярыя.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Беларуская краёвая абарона
Катэгорыя:1944 год у Беларусі
Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 1944 годзе
Катэгорыя:Арганізацыі, закрытыя ў 1945 годзе
Новаапостальская царква ў Рэспубліцы Беларусь

у]]
у]]
**Новаапостальская царква ў Рэспубліцы Беларусь** — частка міжнароднай Новаапостальскай царквы. Грамады падзелены на дзве акругі.

## Апісанне 
Апостал Клінглэр у 1991 годзе паклаў пачатак царквы ў Беларусі. Старшыня ўправы царквы — Людміла Мікалаеўна Чыжмакова.

## Грамада 
На ўсёй тэрыторыі рэспублікі дзейнічае 21 рэлігійная грамада:

* Бабруйск
* Баранавічы
* Барысаў
* Брэст
* Віцебск
* Гомель
* Гродна
* Лельчыцы
* Лепель
* Ліда
* Магілёў
* Мазыр
* Масты
* Мінск
* Наваполацк
* Пінск
* Рагачоў
* Светлагорск
* Скідзель
* Слонім
* Шчучын

## Спасылкі 
* Новаапостальская царква ў Рэспубліцы Беларусь 

Катэгорыя:Пратэстанцтва ў Беларусі
Беларусь
Малыніцкі сельсавет

**Малы́ніцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чачэрскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Малынічы.

Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Чачэрскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сярэднемалыніцкага сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / А.И. Карпачева и др. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 1: (1917―1941 гг.). — Мн., «Беларусь», 1985. — 390 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Чачэрскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1926 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1927 годзе