open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Венгрыя на конкурсе песні Еўрабачанне

**Венгрыя** дэбютавала на конкурсе песні Еўрабачанне ў 1994 годзе. За год да гэтага краіна таксама падавала заяўку, але не прайшла кваліфікацыю, таму не прыняла ўдзел у «Еўрабачанні 1993». 

Першым прадстаўніком краіны стала спявачка Фрэдэрыка Баер з песняй «*Kinek mondjam el vetkeimet?*». Ёй удалося дасягнуць 4-га месца. Гэта быў першы і самы высокі вынік дзяржавы за ўсю гісторыю ўдзелу ў конкурсе.

У цэлым вынікі краіны на конкурсе нельга назваць вельмі паспяховымі. Венгрыя за ўсю гісторыю толькі два разы дасягнула топ-5, яшчэ тры разы краіна займала месцы ў топ-10. Аднак пры гэтым, з моманту ўвядзення паўфіналаў (2004 год) дзяржаве амаль заўсёды ўдавалася праходзіць у фінал. Выключэннямі з’яўляюцца конкурсы 2008, 2009 і 2019, калі краіна не змагла выйсці з паўфіналаў.

Венгрыя часта прапускала ўдзел у конкурсе па розных прычынах. Так, краіна не змагла прайсці кваліфікацыю ў 1996 годзе, а пазней адмовілася ад удзелу ў 1999 годзе, і не ўдзельнічала цэлых 6 гадоў. Затым павярнулася ў 2005 і ўжо праз год адмовілася ад удзелу зноў (у гэты раз толькі на год). Акрамя таго краіна прапусціла ўдзел у 2010 годзе, а пасля адмовілася ад удзелу ў конкурсе 2020 года (яшчэ да яго адмены). У 2021 краіна на конкурс не павярнулася.

За ўсю гісторыю ўдзелу Венгрыя атрымала ў фіналах 1112 балаў, а ў паўфіналах – 1336.

## Удзельнікі 

## Гісторыя галасавання 
Станам на  год гісторыя галасавання Венгрыі выглядае наступным чынам:

|

|

|

|}

## Узнагароды 
### Прэмія Марселя Безансона 
### Прэмія OGAE 
### Прэмія Барбары Дэкс 
## Фотагалерэя 

Image:ESC 2007-Magdi Rusza-IMG 1375.jpg|Магдзі Ружа ў Хельсінкі ()
Image:Csézy, Hungary, Eurovision 2008, 2nd semifinal.jpg|Чэзі ў Бялградзе ()
Image:Hungary at ESC 2011.jpg|Каці Вульф у Дзюсельдорфе ()
Image:ESC2013 - Hungary 01.jpg|ByeAlex у Мальмё ()
Image:ESC2014 - Hungary 02.jpg|Андраш Калаі-Сондэрс у Капенгагене ()
Image:20150515 ESC 2015 Boggie cropped.jpg|Boggie ў Вене ()
Image:ESC2016 - Hungary 07.jpg|Фрэдзі ў Стакгольме ()
image:Eurovision Song Contest 2017, Semi Final 2 Rehearsals. Photo 216.jpg|Ёці Папаі ў Кіеве ()
image:ESC2018 - Hungary 10.jpg|AWS у Лісабоне ()
image:ESC2019-Hungary.jpg|Ёці Папаі ў Тэль-Авіве ()

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт конкурса песні Еўрабачанне

Катэгорыя:Краіны на конкурсе песні Еўрабачанне
Катэгорыя:Музыка Венгрыі
Сан-Марына на конкурсе песні Еўрабачанне

Сан-Марына стала 50-й краінай на Конкурсе песні Еўрабачанне і дэбютавала ў 2008 годзе. Першае выступленне з'яўляецца самым горшым да дадзенага часу: краіна заняла апошняе месца, набраўшы толькі 5 балаў.
Вярнулася Сан-Марына на Еўрабачанне толькі ў 2011 годзе, калі італьяская спявачка Сеніт выканала песню "Stand By" ("Застанься"). Яна набрала 34 балы і заняла 16 месца ў паўфінале. На наступны год краніа адправіла на конкурс Валянціну Манэту. Яна збіралася выконваць песню "Facebook", аднак Еўрапейскі Вяшчальны Саюз забараніў гэтай песні прымаць удзел у конкурсе, бо яна парушала статут ЕВС. Песня была пераапрацавана і прадстаўлена пад назвай "The social networks song (Oh, oh, uh, uh)".

" у Бялградзе ў 2008 ]]
" у Тэль-Авіве на конкурсе Еўрабачанне-2019 ]]
## Удзельнікі 
## Тэлетрансляцыі 
## Гісторыя галасавання 
Сан-Марына **дало** балы:

Сан-Марына **атрымала** балы ад:

Катэгорыя:Краіны на конкурсе песні Еўрабачанне
Катэгорыя:Музыка Сан-Марына
Сербія і Чарнагорыя на конкурсе песні Еўрабачанне

**Сербія і Чарнагорыя** ўдзельнічала ў Еўрабачанні толькі 2 разы: у 2004 і 2005 гадах. Гэтыя выступы былі вельмі паспяховымі: у 2004 годзе краіна заняла 2 месца, а ў 2005 — 7. Сербія і Чарнагорыя — адна з краін, якая заўсёды прадстаўляла песні на адной з сваіх дзяржаўных моў (2004 — сербская; 2005 — чарнагорская).

Краіна была павінна дэбютаваць на конкурсе 2003 года. Дзеля гэтага быў праведзены нацыянальны адбор, у выніку якога прадстаўніком Сербіі і Чарнагорыі быў абраны Тошэ Праескі (у будучым — прадстаўнік Македоніі на «Еўрабачанні 2004»).

У 2004 годзе на конкурс ад краіны паехаў Жэлька Ёксімавіч, які са сваёй песняй «Lane moje» (Лане моје) заняў другое месца. На наступны раз, краіну прадстаўляла група «No Name», якая выконвала песню «Zauvijek moja» (Заувијек моја). На гэты раз, Сербія і Чарнагорыя заняла 7 месца.

У 2006 годзе, удзел краіны ў «Еўрабачанні» абмежаваўся галасаваннем падчас паўфінала і фінала, хаця краіна збіралася ўдзельнічаць. Краіну ізноў была павінна прадстаўляць група «No Name», на гэты раз з песняй «Moja ljubavi».

За 2 гады ўдзелу ў фінале Сербія і Чарнагорыя атрымала 400 балаў, а ў паўфінале — 263 бала.

## Удзельнікі 

## Гісторыя галасвання 
Станам на  год гісторыя галасавання Сербіі і Чарнагорыі выглядае наступным чынам:

|

|

|

|}

## Фотагалерэя 

Image:JoksimovicESC2004.jpg|Жэлька Ёксімавіч у Стамбуле (2004)

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт конкурса песні Еўрабачанне

Катэгорыя:Музыка Сербіі і Чарнагорыі
Катэгорыя:Краіны на конкурсе песні Еўрабачанне
Фатон (значэнні)

**Фатон:**

* Фатон — элементарная часціца
* «Фатон» — серыя савецкіх і расійскіх штучных спадарожнікаў Зямлі
Бардоскі ўніверсітэт

**Бардоскі ўніверсітэт** () — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Бардо.

## Агульная характарыстыка 
Ва ўніверсітэце навучаецца больш за 50 тысяч студэнтаў і працуе больш за 4 тысячы выкладчыкаў і даследчыкаў у галіне гуманітарных і сацыяльных навук, навук аб жыцці, тэхнічных і інжынерных навук і інш. Гэта найбуйнейшы ўніверсітэт у рэгіёне Новая Аквітанія. Ён мае некалькі кампусаў у Бардо, у тым ліку ва ўніверсітэцкім раёне Таланс-Песак-Градзіньян, а таксама ў гарадах Ажэн і Перыгё. Вытокі ўніверсітэта ў Бардо ўзыходзяць да часоў антычнасці і сярэднявечча. З 1 студзеня 2014 года ў Бардо функцыянуюць два ўніверсітэты: Бардоскі ўніверсітэт і Бардоскі ўніверсітэт імя Мішэля дэ Мантэня.

## Гісторыя 
Яшчэ ў 286 годзе нашай эры рымлянамі ў гэтых мясцінах была створана навучальная ўстанова. У той час горад быў важным адміністрацыйным цэнтрам Рымскай імперыі, і навучальная ўстанова павінна была рыхтаваць чыноўнікаў для наваколля.

Уласна ўніверсітэт у Бардо быў заснаваны булай Папы Яўгена IV 7 чэрвеня 1441 года, калі Бардо знаходзіўся пад панаваннем англічан. Ініцыятыва стварэння ўніверсітэта належыць архібіскупу Пію Берланду. Першапачаткова ён складаўся з чатырох факультэтаў: мастацтваў, медыцыны, права і тэалогіі. Юрыдычны факультэт пазней падзяліўся на факультэты цывільнага і кананічнага права.

У 1793 годзе падчас Вялікай французскай рэвалюцыі Нацыянальны канвент закрыў універсітэт і замяніў яго школай у 1796 годзе. Напалеон аднавіў універсітэт у 1808 годзе. 10 ліпеня 1896 года ўлады Трэцяй рэспублікі перазаснавалі ўніверсітэт.

Праз майскія хваляванні 1968 года ўніверсітэт, як і многія іншыя французскія ўніверсітэты, быў падзелены ў 1970 годзе на тры драбнейшыя асобныя ўстановы:
* Універсітэт Бардо 1
* Універсітэт Бардо 2
* Універсітэт Бардо 3

У 1995 годзе Універсітэт Бардо 4 аддзяліўся ад Універсітэта Бардо 1. У 2007 годзе ўніверсітэты былі аб’яднаныя ў супольнасць універсітэтаў Аквітаніі.

З 1 студзеня 2014 года ўніверсітэты горада Бардо былі аб’яднаныя, за выключэннем Універсітэта Бардо ІІІ, які вырашыў не ўдзельнічаць у зліцці.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Францыі
Катэгорыя:Бардо
Гевея

**Геве́я** () — род двухдольных раслін сямейства малачайныя.

## Віды 
Паходзіць з Паўднёвай Амерыкі. Усяго налічваецца 9 відаў:

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Выкарыстанне 
Найбольш вядомая , якая выкарыстоўваецца як крыніца прыроднага каўчуку.

## Спасылкі 
* Rubber Tree (Hevea brasiliensis)

Катэгорыя:Малачайныя
Катэгорыя:Флора Паўднёвай Амерыкі
Музей шакаладу (Кёльн)

**Музей шакаладу** () — музей у горадзе Кёльне. Адкрыты 31 кастрычніка 1993 года  мясцовай кандытарскай фірмай «Імхоф-Штольверк», славутай сваёй прадукцыяй з 1839 года. Першапачаткова назва была Музей шакаладу Імхоф-Штольверк (). З сакавіка 2006 года новым партнёрам у вытворчасці шакаладу з'яўляецца швейцарская кампанія кандытарскіх вырабаў Lindt & Sprungli. Музей прымае 5000 экскурсій і 650,000 наведвальнікаў у год, уваходзіць у дзясятку самых папулярных музеяў Германіі. З моманту свайго адкрыцця ў 1993 годзе, музей наведалі больш за 8,5 мільёнаў наведвальнікаў з усяго свету.

## Экспазіцыя 
У музеі прадэманстравана гісторыя шакаладнай справы — ад ацтэкаў, у якіх шакалад лічыўся "ежай багоў", да сучаснасці. У музеі прадстаўлены самыя старажытныя рэцэпты вырабу шакаладу і іншых прадуктаў, створаных на яго аснове.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт  
* Сайт горада Кёльн. Пра музей   
* Сайт пра музеі Кёльна 

Катэгорыя:Музеі шакаладу
Катэгорыя:Музеі Кёльна
Катэгорыя:Славутасці Кёльна
Музей шакаладу (Барселона)

**Музей шакаладу** () - прыватны музей, размешчаны ў Барселоне, сталіцы іспанскай правінцыі Каталонія. Прысвечаны шакаладу і вырабам з яго. Асобнае месца ў музеі адведзена створаным з шакаладу скульптурным працам, якія адлюстроўваюць шэраг выдатных будынкаў Барселоны, вядомых літаратурных і мультыплікацыйных персанажаў і г.д. Музей належыць Гільдыі кандытараў Барселоны ().

Музей быў адкрыты ў 2000 годзе.

Знаходзіцца ў раёне Стары горад, у будынку былых казармаў.

У музеі знаходзяцца майстэрні, дзе наведвальнікі могуць паспрабаваць свае сілы ў гатаванні шакаладу і скульптур з яго.

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка 
* Chocolate Museum Barcelona 
* Barcelona.com — Museo del Chocolate 

Катэгорыя:З’явіліся ў 2000 годзе
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Іспаніі
Катэгорыя:Архітэктура Барселоны
Катэгорыя:Музеі Барселоны
Катэгорыя:Музеі шакаладу
Трахома

**Трахо́ма** (, ад  — *шурпаты*, *няроўны*) — хранічнае інфекцыйнае запаленне злучальнай тканкі (кан’юнктывы) вачэй у чалавека. Трахома, таксама вядомая пад назвамі **гранулярны кан’юнктывіт**, **егіпецкая афтальмія** і **сляпучая трахома** — інфекцыйная хвароба, якая выклікаецца бактэрыяй *Chlamydia trachomatis*. Лячэнне ўключае прыём азітраміцыну ці тэтрацыкліну. Аддаецца перавага азітраміцыну, бо яго можна прымяняць у форме адной дозы. Пасля з’яўлення рубцоў на павеку можа спатрэбіцца хірургічная аперацыя для выпраўлення стану павек і папярэджання слепаты. У некаторых абласцях інфекцыя можа прысутнічаць у 6090 % дзяцей; найчасцей закранае жанчын, а не мужчын, бо жанчыны бліжэй кантактуюць з дзецьмі. Штогод хвароба цягне эканамічныя страты памерам у 8 мільярдаў долараў ЗША. Належыць да групы хвароб, вядомых пад назвай занядбаных трапічных хвароб.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Захворванні вачэй
Катэгорыя:Забытыя хваробы
Катэгорыя:Бактэрыяльныя інфекцыі
Тракелі

Назву **Траке́лі** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Віцебская вобласць
** Тракелі — вёска ў Браслаўскім раёне
* Гродзенская вобласць
** Тракелі — вёска ў Астравецкім раёне
** Тракелі — вёска ў Воранаўскім раёне
Музей шакаладу (значэнні)

**Музей шакаладу:**
* Музей шакаладу, Барселона
* Музей шакаладу, Кёльн
* Музей шакаладу, Бругэ
* Музей шакаладу, Пакроў
Музей шакаладу (Бругэ)

**Музей шакаладу ў Бругэ** () - бельгійскі музей шакаладу, які распавядае пра гісторыю ператварэння какава-бабоў у шакалад. 

Музей шакаладу з'яўляецца крыніцай гістарычных, геаграфічных і батанічных дадзеных аб шакаладзе. У музеі маюцца рэцэпты для наведвальнікаў. У музеі шакаладу можна карыстацца вялікай бібліятэкай, якая змяшчае кнігі пра какава, паглядзець працэс стварэння шакаладных вырабаў ручнога прыгатавання, а таксама задаць пытанні аб шакаладзе экспертам. Адзін з аддзелаў распавядае пра карысць шакаладу для здароўя .

## Спасылкі 
* 
* Агляд 10 лепшых музеяў шакаладу
* Музеі Бругэ 
* http://www.frietmuseum.be/nl/ 
* http://www.delijn.be/index.htm 
* http://www.b-rail.be/main/index.html 

Катэгорыя:Бругэ
Катэгорыя:Музеі Бельгіі
Катэгорыя:Музеі шакаладу
Традэсканцыя

**Традэска́нцыя** (*Tradescantia*) — род кветкавых раслін сямейства . Многія віды — папулярныя пакаёвыя расліны.

## Назва 
Род быў названы Карлам Лінеем ў гонар бацькі і сына Традэскантаў, англійскіх прыродазнаўцаў, падарожнікаў і калекцыянераў — Джона Традэсканта старэйшага (1570—1638) і Джона Традэсканта малодшага (1608—1662).

## Батанічнае апісанне 
Шматгадовыя травяністыя вечназялёныя расліны. Сцябло прамастойнае або сцелецца. Лісце простае, суцэльнае, чаргаванае, гладкае або апушанае. Колер лісця бывае зялёны, ліловы-чырвоны. Часам лісце стракатае. Кветкі з трыма пялёсткамі, белыя, блакітныя, ліловыя, ружовыя, адзіночныя ці ў пазушных або верхавінкавых суквеццях. Плод — каробачка.

## Распаўсюджанне 
Расліны роду распаўсюджаны ў трапічных і субтрапічных абласцях Амерыкі. Многія віды выкарыстоўваюцца ў якасці дэкаратыўных раслін.

## Віды 
Паводле сайта The Plant List род налічвае 75 відаў. Некаторыя з іх:
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* Традесканция — *Tradescantia* // *Головкин Б. Н.*, *Колобов Е. С.*, *Костюченко Л. П.* Всё о комнатных растениях. — 4-е изд. — М.: Айриспресс, 2005. — С. 299—300. — 368 с. + 32 с. цв. влейка: ил. — 12 000 экз. — (Страна советов) — ISBN 5-8112-1143-0.
* Традесканция — Tradescantia L. // Комнатные растения : [Кн. для любителей-цветоводов : Справочник / Б. Н. Головкин и др.]; Под ред. Б. Н. Головкина. — Москва : Лесн. пром-сть, 1989. — С. 366—368. — 429,[2] с. : ил.; 22 см; ISBN 5-7120-0178-0 (В пер.)

## Спасылкі 
* 
* Tradescantia // The Plant List

Катэгорыя:Камялінавыя
Катэгорыя:Флора Амерыкі
Катэгорыя:Таксоны раслін, названыя ў гонар людзей
Сабор Святога Крыжа і Святой Еўлаліі

**Сабор Святога Крыжа і Святой Еўлаліі** () — кафедральны сабор у Барселоне. Таксама вядомы як Сабор Святой Еўлаліі або проста барселонскі сабор. Прысвечаны Святому Крыжу Святой Еўлаліі Барселонскай, адной з заступніц горада. Размешчаны ў гатычным квартале.
 
Храм з'яўляецца рэзідэнцыяй архібіскупа барселонскага і галоўным саборам Барселоны.

Будаўніцтва працягвалася з 1298 па 1420 над крыптай былой вестгоцкай капліцы. Сабор пабудаваны ў гатычным стылі, пазней былі ўнесены элементы неаготыкі. Унутры сабора размешчаны ўнутраны дворык, адкрыты для наведвальнікаў. У адной з капліц жывуць белыя гусі. Беласць птушак сімвалізуе чысціню Святой Еўлаліі. Еўлаліі было ўсяго 13 гадоў, калі яна прыняла пакутніцкую смерць ад рук язычнікаў, таму і гусей тут роўна трынаццаць. У другой частцы сабора размешчаны алтар, прысвечаны Святому Северу, сучасніку Святой Еўлаліі, таксама забітага ганіцелямі хрысціян.
 
Памеры сабора - 93 м на 40 м. Вышыня васьмівугольнай гадзіннікавай вежы каля 50 м, а вышыня шпіля цэнтральнай вежы - 70 метраў.

12 жніўня 1867 г. Папа Пій IX прысвоіў сабору званне Малой папскай базілікі ().

## Галерэя 

image:Porta claustre catedral de Barcelona.jpg
Barcelona Cathedral Interior - Altarpiece of our Lady of the Rosebush - Agusti Pujol 1617-1629.jpg 
image:Garden06390019.JPG 
image:Barcelona Cathedral - The fountain of the cloister.jpg
Barcelona Cathedral Interior - carved choir stalls.jpg
image:Creatity.com_st_eulalia_fontain.jpg  
Barcelona Cathedral Interior - Crypt of Santa Eulalia.jpg 
Barcelona Cathedral Interior - Capella de Sant Ramon de Penyafort.jpg

## Літаратура 
* Barcelona und Katalonien, Dorling Kindersley Verlag GmbH, München 2000, ISBN 3-928044-09-5, S. 56–57

## Спасылкі 
* S.E. Catedral Basнlica de Barcelona — сайт Сабора Святога Крыжа і Святой Еўлаліі

Катэгорыя:Каталіцкія храмы Барселоны
Катэгорыя:Саборы Іспаніі
Катэгорыя:Малыя папскія базілікі Каталоніі
Маці Божая Тракельская

**Маці Божая Тракельская** — каталіцкая цудатворная ікона. Знаходзіцца ў галоўным алтары касцёла Дабравешчання Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў в. Тракелі Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці. 
## Гісторыя 
Абраз рымскай іканаграфіі згодна з легендай быў намаляваны ў канцы ХVІ ст. Паводле адной з легендаў, абраз, прывезены з Вільні ў 1595 годзе, здаўна славіўся шматлікімі цудамі. Невядомы віленскі мастак стварыў прыгожы і высакародны вобраз Багародзіцы з Дзіцяткам. Па характары вобразаў яго можна параўнаць з абразом 1640 года віленскага мастака фламандскага паходжання Пенса ў  на Варміі (Польшча). У другой палове XVII ст. (магчыма, каля 1664 года) абраз Маці Божай з Дзіцяткам быў дапоўнены выявай укленчанага св. Казіміра з ружанцам у руках.

У 1994 г. Гродзенскі ардынарый Аляксандр Кашкевіч зрабіў касцёл у Тракелях дыяцэзіяльным санктуарыем. Свята цудатворнага абраза адзначаецца ў першую нядзелю ліпеня. У Тракелі ладзяцца штогадовыя пілігрымкі.

5 ліпеня 2009 года адбылася ўрачыстая каранацыя абраза папскімі каронамі. Здзейсніў акт каранацыі кардынал Казімір Свёнтак.

## Апісанне 
З'яўляецца адным з самых высокамастацкіх спісаў  у Беларусі. Абраз прадстаўляе Маці Божую з Дзіцяткам Ісусам на левай руцэ. З дасканалым познерэнесансным стылем жывапісу гарманіруе металічная шата з каронамі. Сваёй правай далонню Марыя ахапіла левую руку, якая трымае Божага Сына. 3 правага боку ад яе ўкленчыў Св. Казiмiр з ружанцам у руках — заступнік земляў Вялікага Княства Літоўскага. Выява Маці Божай была намалявана на асобным палатне і даклеена да асноўнага падчас першай рэстаўрацыі абраза ў другой палове XVII ст. Праўдападобна, гэта было звязана з кананізацыяй Казіміра і выданнем тагачасным Папам Рымскім у 1664 г. кананізацыйнай булы.

## Літаратура 
* Каранацыя абраза маці божай Тракельскай 5 ліпеня 2009 г. ― Гродна, 2009. (1Н//177037(039))

## Спасылкі 
* Дыяцэзіяльны санктуарый Маці Божай у Тракелях
* Гісторыя абраза Маці Божай Тракельскай

Катэгорыя:Абразы Беларусі
Катэгорыя:Іканаграфія Багародзіцы
Катэгорыя:Тракелі (Воранаўскі раён)
Катэгорыя:Цудатворныя абразы Багародзіцы
Плошча Каталоніі (Барселона)

**Плошча Каталоніі** () — плошча, размешчаная ў цэнтральнай частцы Барселоны (Каталонія). Займае больш за 50 000 м².

Катэгорыя:Архітэктура Іспаніі
Магічны фантан Манжуіка

thumb|Магічны фантан Манжуіка ўвечары
**Магічны фантан Манжуіка** (, ) — фантан, знаходзіцца на пагорку Манжуік у Барселоне.
 
Магічны фантан быў пабудаваны да Сусветнай выставы 1929 года ў Барселоне ў футурыстычным стылі ў форме эліпса па праекце мясцовага інжынера Карласа Буігаса. У цёмны час сутак уключаецца ілюмінацыя. Музычнае суправаджэнне было ўведзена да Алімпіяды-1992. У канцы верасня ля фантана праводзяцца шоу з пастаноўкамі і феерверкам.
 
Улетку фантан працуе з чацвярга па нядзелю (шоу - кожныя 30 хвілін).

Катэгорыя:Фантаны Іспаніі
Катэгорыя:Архітэктура Барселоны
Катэгорыя:З’явіліся ў 1929 годзе
Дом Амалье

**Дом Амалье** () — барселонскі будынак у стылі паміж неаготыкай і мадэрнам. Свой цяперашні выгляд атрымаў паміж 1898 і 1900 годам па праекце архітэктара Ж. Пуч-і-Кадафалька.
 
Дом Амалье знаходзіцца на вуліцы Пасеч-дэ-Грас (Passeig de Gràcia, 41) у раёне Эшампле побач з домам Бальё і домам Леа Марэра і разам з імі з'яўляецца часткай «Кварталу нязгоды», названага так з-за стылістычнай неаднастайнасці будынкаў.
 
Дом, пабудаваны ў 1875 годзе, у 1898 годзе быў набыты кандытарам Антоніа Амалье і яго рэканструкцыя была даручана архітэктару Ж. Пуч-і-Кадафальку. У ходзе работы, у якой ўдзельнічала цэлая група мастакоў і майстроў прыкладнога мастацтва, была выкананая перапланіроўка і мастацкае афармленне дома. Будынак мае незвычайны ступеністы франтон, а на яго фасадзе размешчаны алегарычны партрэт домаўладальніка.
 
У 1976 годзе каралеўскім указам дом Амалье быў абвешчаны помнікам нацыянальнага значэння.

## Літаратура 
* Вся Барселона. Издательство Editorial Escudo de Oro, S.A. Barcelona. ISBN 84-378-1850-8

## Спасылкі 
* Гісторыя дома Амалье (англ.)

Катэгорыя:Славутасці Барселоны
Катэгорыя:Збудаванні ў стылі мадэрн
Бібліятэка Каталоніі

**Бібліятэка Каталоніі** () — каталонская нацыянальная бібліятэка, знаходзіцца ў Барселоне, нацыянальны бібліяграфічны цэнтр, адказны за збор, захаванне і папулярызацыю каталонскай культурнай спадчыны: дзяржаўнай бібліяграфіі рэгіёну каталонскай экстэрыярыкі.

Бібліятэка размешчана на плошчы 8820 м². Яе фонды налічваюць каля трох мільёнаў асобнікаў кніг і іншых матэрыялаў. З 2000 года пачалася аблічбоўка фондаў бібліятэкі.

## Гісторыя 
У 1907 годзе Анрык Прат-дэ-ла-Рыба Сара заснаваў Інстытут каталонскіх даследаванняў, пры ім была адкрыта бібліятэка. У адрозненне ад іншых нацыянальных бібліятэк Еўропы, якія працягвалі традыцыі каралеўскіх бібліятэк, Бібліятэка Каталоніі была створана «з нуля», галоўным чынам дзякуючы падтрымцы нацыянальнай каталонскай буржуазіі.

У 1914 годзе, у часы Каталонскай садружнасці, бібліятэка стала адкрытай для шырокай публікі. У той час фонды бібліятэкі размяшчаліся ў будынку дэпутацкага палаца побач з будынкам Жэнералітэта Каталоніі. У 1917 годзе былі створаны аддзелы друкаваных кніг, спецыяльных калекцый і музыкі, у 1923 годзе - эстампаў, гравюр і карт. У 1940 годзе бібліятэка пераехала ў старадаўні будынак шпіталя Санта-Крэу ў Барселоне.

У часы дыктатуры Прыма дэ Рыверы і Франка бібліятэка была перайменаваная ў Цэнтральную бібліятэку. Такім чынам іспанскімі ўладамі знішчаліся любыя намёкі на існаванне Каталоніі.

У 1981 годзе бібліятэка атрымала статус нацыянальнай. У 1994 годзе былі сфарміраваны 4 вялікія аддзелы бібліятэкі: бібліяграфічны, графікі, фанатэкі і гемератэка (збор перыядычных выданняў).

## Літаратура 
* Fontbona, Francesc: *Présentation dés tresors de la Unitat Gràfica de la Biblioteca de Catalunya*, Barcelona, 2005.
* Jorba, Manuel: *La Biblioteca de Catalunya com a biblioteca nacional*, Barcelona, 1996; *The Biblioteca de Catalunya national of library of Catalonia*, Barcelona, 1993 ; *Els 80 anys de la Biblioteca de Catalunya*, Barcelona, 1994.
* Panyella, V.: *The Biblioteca de Catalunya, National Library of Catalonia*, Barcelona: Biblioteca de Catalunya, 1993.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Сайт Бібліятэкі Каталоніі 

Катэгорыя:Бібліятэкі Іспаніі
Катэгорыя:Нацыянальныя бібліятэкі
Катэгорыя:Культура Каталоніі
Уладзіслаў Аляксандравіч Траццяк

{{хакеіст
 | імя                  = Уладзіслаў Аляксандравіч Траццяк
 | поўнае імя         = 
 | выява                = Vladislav Tretiak.JPG
 | апісанне выявы       = 
 | пазіцыя              = брамнік
 | рост                 = 185 см
 | вага                 = 91 кг
 | мянушка              = 
 | Клубы                = ЦСКА (1969—1984)
 | Клубы (трэнер)       = 
 | Кар'ера              = 1969—1984 
 | медалі               = 

{ style="background: transparent"

}
{ style="background: transparent"

}
{ style="background: transparent"

}
{ style="background: transparent"

}
}}
**Уладзіслаў Аляксандравіч Трацця́к** (; нар. , с. Арудзьева, Дзмітраўскі раён, Маскоўская вобласць, РСФСР, СССР) — выбітны савецкі хакеіст, брамнік.

У перыяд з 1969 па 1984 год абараняў вароты ЦСКА і зборнай Савецкага Саюза. У матчах чэмпіянату СССР згуляў 482 матчы, на чэмпіянатах свету і Алімпійскіх Гульнях — 117 гульняў. У турнірах Кубка Канады — 11 матчаў.

Са снежня 2003 года — дэпутат Дзяржаўнай думы РФ чацвёртага склікання. З 2006 года — прэзідэнт Федэрацыі хакея Расіі. Палкоўнік запасу УС РФ.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Біяграфія Трацяка на сайце Легенды Хакея 
* Статыстыка і біяграфія на сайце 1972summitseries.com 
* Статыстыка на сайце Eurohockey.net

Катэгорыя:Хакеісты СССР
Катэгорыя:Ігракі ХК ЦСКА Масква
Катэгорыя:Хакейныя варатары
Катэгорыя:Ігракі зборнай СССР па хакеі
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па хакеі з шайбай
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па хакеі з шайбай
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад СССР
Катэгорыя:Чэмпіёны зімовых Алімпійскіх гульняў 1972 года
Катэгорыя:Чэмпіёны зімовых Алімпійскіх гульняў 1976 года
Катэгорыя:Чэмпіёны зімовых Алімпійскіх гульняў 1984 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры зімовых Алімпійскіх гульняў 1980 года
Катэгорыя:Хакеісты на зімовых Алімпійскіх гульнях 1972 года
Катэгорыя:Хакеісты на зімовых Алімпійскіх гульнях 1976 года
Катэгорыя:Хакеісты на зімовых Алімпійскіх гульнях 1980 года
Катэгорыя:Хакеісты на зімовых Алімпійскіх гульнях 1984 года
Катэгорыя:Сцяганосцы на Алімпійскіх гульнях
Катэгорыя:Зала славы хакея з шайбай
Катэгорыя:Палкоўнікі Расіі
Катэгорыя:Члены КПСС
Катэгорыя:Члены «Адзінай Расіі»
Катэгорыя:Дэпутаты Дзяржаўнай думы Расійскай Федэрацыі ад аднамандатных акруг
Катэгорыя:Дэпутаты Дзяржаўнай думы Расійскай Федэрацыі V склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Дзяржаўнай думы Расійскай Федэрацыі IV склікання
Катэгорыя:Старшыні камітэтаў Дзяржаўнай думы Расійскай Федэрацыі
Бесос

**Бесос** () — рака ў Каталоніі. Пачынаецца ў Пірэнэях і ўпадае ў Міжземнае мора каля Барселоны.
 
Рака працякае праз Лес-Франкесес-дэль-Вальес, Канавельяс, Гранальерс, Мантмела, Мальет-дэль-Вальес, Манкада-і-Рэшак, Санта-Калома-дэ-Граманет, Барселону. У 1970-1980 рака была самай забруджанай ў Еўропе, але потым пачалося яе аднаўленне.

Катэгорыя:Рэкі Іспаніі
Многавугольнік

**Многавугольнік** — замкнёная ламаная лінія. Звёны ламанай лініі называюцца старанамі, а іх канцы — вяршынямі многавугольніка. Прыклады многавугольнікаў — трохвугольнік, прамавугольнік, ромб.

## Віды многавугольнікаў 
* Многавугольнік называецца **накіраваным**, калі зададзены напрамак яго абходу (на кожнай старане пазначаны яе пачатак і канец, пры гэтым пачатак кожнай з іх супадае з канцом папярэдняй).
* Многавугольнік называецца **плоскім**, калі ўсе яго вяршыні ляжаць на адной плоскасці. Плоскія многавугольнікі бываюць *саманеперасякальныя* (кожная старана і вяршыня іх не маюць пунктаў, якія належаць да іншых старон і вяршынь) і *самаперасякальныя*. 

Сума ўнутраных вуглоў любога саманеперасякальнага многавугольніка з n старанамі роўная (n-2)\pi.

Саманеперасякальны плоскі многавугольнік падзяляе пункты плоскасці, якой ён належыць, на ўнутраную і знешнюю часткі. 

Плоскія многавугольнікі бываюць *выпуклыя* (любы адрэзак з канцамі цалкам належаць унутранай вобласці многавугольніка) і *нявыпуклыя*. Выпуклы многавугольнік называецца *правільным*, калі ўсе яго стораны і ўнутраныя вуглы роўныя (напрыклад, квадрат).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Геаметрычныя фігуры
Блакітны трамвай

**Блакітны трамвай** () — трамвайная лінія ў Барселоне.
 
Лінія Блакітнага трамвая звязвае 7-ю лінію Барселонскага метрапалітэна з фунікулёрам Тыбідаба, з’яўляючыся часткай турыстычнага маршруту з цэнтра горада на яго найвышэйшы пункт. Даўжыня лініі складае 1276 м, а перапад вышынь — 93 м.
 
Лінія пабудавана ў 1901 годзе, у 1922 і 1958 гадах маршрут нязначна мяняўся. У адрозненне ад дзвюх іншых трамвайных сістэм: Trambaix і Trambesòs, Блакітны трамвай выкарыстоўваецца ў асноўным для перавозкі турыстаў, на лініі выкарыстоўваюцца трамваі старога тыпу. Шырыня каляіны — 1 435 мм.

## Спасылкі 
Катэгорыя:З’явіліся ў 1901 годзе
Катэгорыя:Трамвайныя сістэмы Іспаніі
Катэгорыя:Транспарт Барселоны
Аэрапорт Барселона-Эль-Прат

**Міжнародны аэрапорт Барселона-Эль-Прат** () — міжнародны аэрапорт, найбуйнейшы ў Каталоніі і другі па пасажыраабароце у Іспаніі.
 
Аэрапорт размешчаны прыблізна за 10 км на паўднёвы захад ад цэнтра Барселоны ў муніцыпалітэце Эль-Прат-дэ-Льёбрэгат. У 2008 годзе паслугамі аэрапорта скарысталіся 30.208.134 пасажыры. Маршрут у аэрапорт Мадрыд-Барахас з’яўляецца найбуйнейшым у свеце па колькасці пасажыраў. Аднак, з лютага 2008 года была ўведзена AVE — высакахуткасная чыгуначная магістраль паміж гарадамі, і колькасць авіярэйсаў пачала памяншацца.
 
16 чэрвеня 2009 г. адкрыўся новы тэрмінал аэрапорта плошчай у 544 тыс. км, які атрымаў назву Т1 і пабудаваны па праекце архітэктара Рыкарда Бафіля. Сёння міжнародны аэрапорт Барселоны мае 3 УПП даўжынёй ад 2540 м да 3352 м, дзве — асфальтавыя і адна бетонная.
 
Для авіякампаніі Vueling Airlines аэрапорт Барселоны з’яўляецца цэнтральным, для Spanair, Air Europa і Iberia Airlines — адным з найважнейшых вузлоў. Акрамя пасажырскіх рэйсаў аэрапорт прымае і адпраўляе таксама грузавыя.
 
У цяперашні момант у аэрапорце дзейнічаюць два тэрміналы Т1 і Т2, апошні быў пабудаваны нашмат раней і ўключае ў сябе тры сектары А, В і С. Паміж тэрміналамі курсіруе бясплатны аўтобус-шатл, а ад чыгуначнай станцыі паблізу тэрмінала Т2 арганізаваны шатл да новага тэрмінала Т1 .
 
Аэрапорт з Барселонай звязваюць хуткасная аўтамагістраль, чыгунка і аўтобус.

## Спасылкі 
* Barcelona Airport International El Prat

Катэгорыя:Аэрапорты Іспаніі
Катэгорыя:Транспарт Барселоны
Катэгорыя:З’явіліся ў 1918 годзе
Фунікулёр Тыбідаба

150px|thumb|right|Фунікулёр Тыбідаба
**Фунікулёр Тыбідаба** або **Тыбідабскі фунікулёр** () — фунікулёр у горадзе Барселона, Каталонія. Маршрут фунікулёра злучае Тыбідаба з Пласа-дэль-Дактор-Андрэ, куды прыбывае Блакітны трамвай.
 
Лінія была адкрыта 29 кастрычніка 1901 г, працягласць - 1 130 метраў.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Транспарт Барселоны
Катэгорыя:Фунікулёры Каталоніі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1901 годзе
Барселонскі метрапалітэн

**Барселонскі метрапалітэн** ( і ) — метрапалітэн у сталіцы Каталоніі Барселоне і яе прыгарадах, складае аснову хуткаснага грамадскага транспарту горада. Барселонскае метро пачало працу ў 1924 годзе.
 
У цяперашні час сістэма барселонскага метро ўключае 209 станцый на 9 лініях агульнай працягласцю 157,5 км. Вядуцца работы па ўзвядзенню яшчэ дзвюх ліній.
 
Барселонскі метрапалітэн абслугоўваецца двума аператарамі: TMB () і чыгуначнай кампаніяй FGC ( - Дзяржаўная чыгунка Каталоніі).
 
Кошт праезду € 2,00 (разавы квіток; сапраўдны на працягу 45 хвілін пасля кампаставання на ўсе віды гарадскога транспарту - аўтобус, трамвай, фунікулёр і інш.

## Спасылкі 
* Транспартнае кіраванне Барселоны 
* Афіцыйны сайт TMB
* Каталонскія чыгункі 

Катэгорыя:Метрапалітэны Іспаніі
Катэгорыя:Транспарт Барселоны
Катэгорыя:Метрапалітэны паводле алфавіта
Музей Пікаса (Барселона)

**Музей Пікаса ў Барселоне** () — мастацкі музей у сталіцы Каталоніі, у калекцыі захоўваюцца пераважна раннія працы Пабла Пікаса, створаныя ў перыяд з 1895 па 1904 год. Сярод больш позніх работ вылучаецца серыя «Мяніны» (, 1957), варыяцыі па матывах аднайменнай карціны Веласкеса.
 
Музей, створаны на аснове падоранай гораду буйной мастацкай калекцыі сакратара і сябра Пабла Пікаса Хаймэ Сабартэса, адкрыўся для наведвальнікаў у 1963 годзе. Музей Пікаса размяшчаецца ў старадаўнім гарадскім палацы XV стагоддзя — палацы Берэнгера д’Агілара () і славіцца старадаўнімі ўнутранымі дварочкамі.

## Літаратура 
* Ddda. Museu Picasso. Catàleg de Pintura i dibuix. Barcelona: Ajuntament de Barcelona, 1984. ISBN 84-7609-006-4.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт Музея Пікаса   

Катэгорыя:Мастацкія музеі Іспаніі
Катэгорыя:Музеі Барселоны
Катэгорыя:Пабла Пікаса
Музей Пікаса (Малага)

**Малагскі музей Пікаса** () — музей, прысвечаны творчасці знакамітага іспанскага мастака Пабла Пікаса ў горадзе Малазе, дзе нарадзіўся мастак. Размешчаны ў палацы Буэнавіста XVI стагоддзя. Калекцыя музея ўключае 150 карцін Пікаса, падораных сям'ёй мастака. У 2009 годзе Малагскі музей Пікаса аб'яднаўся з домам-музеем Пікаса на плошчы Мерсед.

## Спасылкі 
* http://www2.museopicassomalaga.org/i_home.cfm 
* Canal Picasso

Катэгорыя:Мастацкія музеі Іспаніі
Катэгорыя:З’явіліся ў 2003 годзе
Катэгорыя:Пабла Пікаса
Катэгорыя:Музеі Малагі
Метрапалітэн Валенсіі (Іспанія)

**Метро Валенсіі** ці **Metrovalencia** — камбінаваная сетка метрапалітэна і трамвая ў іспанскім горадзе Валенсія і яго прыгарадах.

Метрапалітэн ёсць таксама ў венесуэльскім горадзе Валенсія.

Гэта трэці метрапалітэн, пабудаваны ў Іспаніі пасля Мадрыдскага і Барселонскага, другі па даўжыні пасля Мадрыда, і чацвёрты па пасажырапатоку пасля Мадрыда, Барселоны і Більбаа.

## Гл. таксама 
Метрапалітэн Валенсіі, Венесуэла

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 

Валенсія
Валенсія
Катэгорыя:Валенсія
Музей Пікаса

**Музей Пікаса:**
* Музей Пікаса, Барселона
* Музей Пікаса, Малага
* Музей Пікаса, Парыж

Катэгорыя:Пабла Пікаса
Барселонскі ўніверсітэт

**Барселонскі ўніверсітэт** () — адзін з першых універсітэтаў Каталоніі, заснаваны 3 лістапада 1450 г. У ім навучаюцца 74000 студэнтаў, якія па традыцыі вывучаюць тэалогію, медыцыну, грамадзянскае права, філасофію і мастацтва. Штогод універсітэт выдае 10.000 дыпломаў бакалаўра і прысуджае 400 доктарскіх ступеняў. Выкладанне вядзецца на каталонскай мове, бясплатныя курсы якой арганізаваны пры ўніверсітэце для зручнасці прыезджых студэнтаў.

## Вядомыя выкладчыкі і выпускнікі 
* Мікель Крусафонт і Пайро, каталонскі палеантолаг

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Універсітэты Іспаніі
Катэгорыя:Універсітэты паводле алфавіта
Катэгорыя:Барселона
Музей Пікаса (Парыж)

thumbnail|right|Музей Пікаса

**Музей Пікаса** () — музей, прысвечаны жыццю і творчасці Пабла Пікаса, адкрыўся ў 1985 годзе ў Парыжы.

## Будынак 
Музей Пікаса размясціўся ў будынку асабняка Сале (Hôtel Salé) у сярэднявечным квартале Парыжа Марэ. Асабняк быў пабудаваны ў 1656-1659 гадах архітэктарам Жанам Булье для П'ера Абера дэ Фантэней, які ўзбагаціўся за кошт павелічэння падатку на соль. Адсюль і паходзіць назва Сале (ад фр. «салёны»). Падчас працэсу Фуке ў 1661 годзе П'ер Абер быў таксама спустошаны. За гэтым рушыла ўслед шматлікая змена ўладальнікаў асабняка.
thumb|злева|Інтэр'ер музея

У 1668-1688 гадах у палацы знаходзілася пасольства Венецыі. У 1829 годзе тут адкрылася Цэнтральная школа мастацтваў і рамёстваў (École centrale des arts et manufactures, цяпер École Centrale Paris), якая выпусціла такіх вядомых вучняў, як Густаў Эйфель, Луі Блерыё і Арман Пежо.
 
У 1962 годзе асабняк перайшоў у валоданне гарадскога муніцыпалітэта. Вырашана было рэканструяваць будынак, для чаго быў аб'яўлены адкрыты конкурс, які выйграў француз алжырскага паходжання Ралан Сімонэ. Аднаўленчыя работы падоўжыліся 3 гады. Музей Пікаса адкрыўся ў 1985 годзе.

## Экспазіцыя 
У экспазіцыі прадстаўлены ўсе перыяды творчасці Пікаса, калекцыя змяшчае:
* 203 карціны
* 158 скульптур
* 16 калажаў
* 29 аб'ёмных карцін
* 107 прадметаў керамікі
* 1500 малюнкаў
* 58 сшыткаў
* ўсе гравюры
 
У музеі таксама прадстаўлена асабістая калекцыя Пікаса, якая змяшчае творы Сезана, Маціса, "мытнік" Русо, Андрэ Дэрэн, Жорж Брак, Жуан Міро, а таксама прадметы афрыканскага мастацтва.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт музея 
* Інфармацыя пра музей

Катэгорыя:Музеі Францыі
Катэгорыя:Асабнякі Парыжа
Катэгорыя:III акруга Парыжа
Катэгорыя:Мастацкія музеі Францыі
Катэгорыя:Пабла Пікаса
Killall

**killall** — UNIX‐утыліта, якая дасылае сігнал усім працэсам, якія былі запушчаны пэўнай камандай. Калі імя сігналу не ўказана, дасылаецца сігнал SIGTERM.

Сігналы могуць указвацца як па імені (напрыклад, -HUP), так і па нумару (напрыклад, -1). Сігнал 0 (праверыць, ці існуе працэс) можа быць указаны толькі нумарам.

Калі імя каманды ўтрымлівае нахільную рысу (/), то для завяршэння будуць абраны толькі тыя працэсы, якія выконваюць вызначаны файл, незалежна ад іх імені.

killall завяршаецца з ненулявым кодам вяртання, калі для любой з пералічаных каманд не было завершана ніводнага працэсу. Калі ж для кожнай каманды быў завершаны хаця б адзін працэс, killall вяртае нуль.

killall ніколі не завяршае свой уласны працэс (але можа завяршыць іншыя працэсы, запушчаныя камандай killall).

## Параметры 
;-i
: Пытаць пацвярджэнне на спыненне працэсаў.
;-l
: Вывесці імёны ўсіх вядомых сігналаў.
;-v
: Паведаміць, ці паспяхова быў дасланы сігнал.
;-V
: Вывесці інфармацыю аб версіі.

## Спасылкі 
* 
* PSmisc — набор утыліт, які змяшчае killall.

Катэгорыя:Утыліты UNIX
Вальмавы дах

thumb|Вальмавы дах у артаганальнай праекцыі
**Ва́льмавы дах** — від даху з чатырма схіламі, прычым тарцовыя схілы маюць трохвугольную форму (завуцца «вальмы») і распасціраюцца ад канька да карніза. Два іншых схілы трапецыяпадобнай формы. У выпадку, калі тарцовыя схілы абрываюцца, не даходзячы да карніза, дах завецца *паўвальмавым (галандскім)*.

На Беларусі пакрыцці з вальмы выкарыстоўваліся ў народным жыллі, гаспадарчых будынках, некаторых манументальных збудаваннях (палацы ў г.п. Дзятлава, в. Грозаў Капыльскага раёна, цэрквы ў вёсках Лелікава Кобрынскага, Здзітава Жабінкаўскага раёна).

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:дах
Станіслаў Сільвестровіч

**Станіслаў Сільвестровіч** ( — каля ) — памешчык, уладальнік маёнтка Гожа ў Гродзенскім павеце Гродзенскай губерні. Член Гродзенскай рэвалюцыйнай арганізацыі, удзельнік паўстання 1863—1864 гадоў.

Нарадзіўся ў 1833 годзе ў сям’і Сільвестровічаў, якія валодалі Гожай з 1787 года. Скончыў Тартускі ўніверсітэт. Вярнуўся пасля смерці бацькі ў Гожу, стаў гаспадаром маёнтка, значна аблягчыў павіннасці сялян. У 1861 годзе пазнаёміўся з удзельнікамі Гродзенскай рэвалюцыйнай арганізацыі, у тым ліку і з Канстанцінам Каліноўскім.

У першыя месяцы паўстання Гожа была цэнтрам паўстанцкай дзейнасці ў ваколіцах Гродна. Сюды перакідваліся дакументы і грошы з Каралеўства Польскага, якое знаходзілася за Нёманам. Пасля выезду К. Каліноўскага ў Вільню летам 1863 года  стаў паўстанцкім начальнікам Гродзенскага ваяводства, але ўжо ў ліпені 1863 г. быў арыштаваны разам з паўстанцкім сакратаром, дваюрадным братам Зыгмунтам Урублеўскім.

Маўчаў больш за восем месяцаў і даў першыя паказанні толькі пасля смерці К. Каліноўскага. У канцы 1864 года быў высланы ў сібірскія шахты на катаргу тэрмінам на восем год. Маёнтак Гожа быў канфіскаваны, жонка С. Сільвестровіча і двое яго сыноў Фелікс і Станіслаў пакінуты без сродкаў да існавання.

У 1876 годзе атрымаў дазвол перасяліцца ў гарадок Ядрын Казанскай губерні. У 1878 годзе атрымаў дазвол прыехаць на чатыры месяцы дадому, дзе ўпершыню за 15 гадоў пабачыў сваіх блізкіх — жонку і сыноў.

Памёр каля 1910 года ў Стрэльчым на Валыні.

## Літаратура 
* *Вашкевіч А.* Дарогаю 1863 года // Мінулае Гродзеншчыны. Выпуск 10. — Гродна, 2004. — С. 31—36.

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Удзельнікі паўстання 1863—1864 гадоў
Катэгорыя:Выпускнікі Тартускага ўніверсітэта
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Гожы
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Гродзенскім раёне
Барух Сэмюэл Бламберг

**Барух Сэмюэл Бламберг** (, , Нью-Ёрк, ЗША — , Каліфорнія, ЗША) — амерыканскі ўрач і генетык, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 1976 годзе разам з К.Гайдузекам.

## Біяграфія 
Скончыў Калумбійскі ўніверсітэт (1951). Наступныя чатыры гады ён займаўся ў інтэрнатуры і далей стажыраваўся ў Columbia Presbyterian Medical Center. Затым ён працягнуў вучобу, займаючыся біяхіміяй у Бэйліял-каледжы, Оксфард. У 1957 годзе ён абараніў ступень доктара.

З 1952 года працаваў у Калумбійскім медыцынскім цэнтры, Нацыянальным інстытуце здароўя (г. Бетэсда, штат Мэрыленд), Інстытуце даследавання раку (г. Філадэльфія). З 1970 года прафесар у Пенсільванскім, Оксфардскім універсітэтах.

Адкрыў антыген сываратачнага гепатыту, т.зв. аўстралійскі антыген (1963), і распрацаваў метад лабараторнага кантролю донараў крыві на яго прысутнасць.

## Літаратура 
* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.3: Беларусы — Варанец / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мінск: БелЭн, 1996. — Т. 3. — 511 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0068-4

## Спасылкі 
* Інфармацыя з сайта Нобелеўскага камітэта 
* Барух Бламберг на сайце n-t.ru 

Катэгорыя:Вірусолагі ЗША
Катэгорыя:Лаўрэаты Нобелеўскай прэміі па медыцыне
Катэгорыя:Лаўрэаты Нобелеўскай прэміі з ЗША
Катэгорыя:Члены і члены-карэспандэнты Нацыянальнай акадэміі навук ЗША
Цокаль

thumb|Тыпы цокаляў
**Цо́каль** (, літар. *чаравік на драўлянай падэшве*) — падножжа будынка, збудавання, помніка, калоны і таму падобных збудаванняў, якое ляжыць на падмурку. Можа быць дэкаратыўна абліцавана. У істужачных падмурках цокалем можа з'яўляцца верхняя частка самога падмурка, у слупкаватых цокаль — сцяна паміж слупамі. Цокалі ў адносінах да вонкавых сцен класіфікуюцца на тыя, што западаюць, выступаюць і размешчаныя ў адной плоскасці са сцяной.

## Літаратура 
* Witold Szolginia: Architektura. Warszawa: Sigma NOT, 1992, s. 36. ISBN 83-85001-89-1.

Катэгорыя:Архітэктурныя элементы
Курданёр

[thumb|300px|[Луі Лево адкрыў унутраны двор Версальскага палаца, каб стварыць прасторны парадны ўезд, ''cour d'honneur'', які пазней капіраваўся па ўсёй Еўропе.]]

**Курданёр** ( — «ганаровы двор») — абмежаваны галоўным корпусам і бакавымі флігелямі парадны двор перад будынкам. Па чырвонай лініі звычайна адлучаецца ад вонкавай прасторы скразной агароджай з варотамі. Курданёры шырока распаўсюджаны ў еўрапейскай палацавай архітэктуры XVII — 1-й паловы XIX стагоддзяў (у Беларусі з пачатку XVIII стагоддзя). Як прыём параднай прасторавай кампазіцыі курданёр часам ужываецца і ў сучаснай архітэктуры.

## Літаратура 
* Вялікая Савецкая Энцыклапедыя  
* Архітэктурны слоўнік 
* Будаўнічы слоўнік 
* СЛОЎНІК ДОЙЛІДА   

Катэгорыя:Архітэктурныя элементы
Катэгорыя:Горадабудаўніцтва
Востраў Замак

*Востраў Замак — востраў на возеры Мядзел.
*Востраў Замак — востраў на возеры Іказнь.
*Востраў Замак — востраў на возеры Дрысвяты.
Tygodnik Ilustrowany

**«Tygodnik Ilustrowany — Przyjaciel Ludu»** () — агульнапольскі літаратурна-мастацкі і грамадска-палітычны ілюстраваны штотыднёвы часопіс, які друкаваўся ў Варшаве ў 1859—1939 гадах.

У часопісе асвятляліся найважнейшыя грамадскія падзеі, біяграфіі знакамітых людзей, помнікі і нацыянальныя святыні, падарожжы, публікаваліся раманы і паэзія, змяшчаліся агляды ў вобласці выяўленчага мастацтва, літаратуры, навукі, сельскай гаспадаркі, прамысловасці і вынаходстваў, народнага мастацтва, фальклору, археалогіі і г. д.

Распаўсюджвалася не толькі ў Польшчы, але і на тэрыторыі Расійскай імперыі.

Першым выдаўцом быў Юзаф Унгер (1859—1882), пазней выпуск часопіса ажыццяўляла выдавецтва «Гебетнер і Вольф».

Галоўнымі рэдактарамі былі: Л. Еніке, Я. Вольф, А. Oпман, А. Гжымала-Сядлецкі, З. Дэмбіцкі, П. Хайноўскі, В. Гебетнер, В. Чарскі і С. Страшэвіч.

У 1860 годзе часопіс выпускаўся пад мастацкім кіраўніцтвам Яна Лявіцкага, у 1862—1868 — Юліюша Косак, затым Фрацішка Тэгаца і да 1890 года мастацкім кіраўніком часопіса быў Юзаф Халявінскі.

У перыяд пазітывізму быў органам, так званага, *старога друку*. З часопісам на гэтым этапе супрацоўнічалі Ю. Крашэўскі, Г. Сянкевіч, В. Сабоўскі, , Я. Захарэвіч, З. Мілкоўскі, П. Хмялеўскі, В. Багуслаўскі, М. Гавалевіч, Ю. Вяняўскі, К. Вазніцкі, Ю. В. Аляксандровіч, С. Ленц, Л. Стаф і іншыя.

На сваіх старонках часопіс змяшчаў навінкі літаратуры. Так, у 1884 годзе тут упершыню апублікаваны раман Г. Сянкевіча «Агнём і мячом», а ў 1897—1900 — яго ж раман «Крыжакі». У часопісе ўпершыню апублікавалі свае творы Э. Ажэшка («Над Нёманам»), Б. Прус («Фараон») і іншыя.

Акрамя польскіх твораў, публікаваліся навінкі літаратуры з іншых моў у перакладзе М. Канапніцкай, З. Пшэсмыцкага, Ч. Янкоўскага і іншых.

Штотыднёвік адыграў важную ролю ў развіцці польскай графічнай ілюстрацыі. Ілюстратарамі ў ім працавалі В. Герсон, Х. Пілаці, Ф. Кастжэўскі, Ф. Тэгаца, С. Рэйхан, Ф. Бжазоўскі, М. Андрыёлі. Асаблівай папулярнасцю карысталіся ілюстрацыі ў тэхніцы графікі — ксілаграфіі (гравюра на дрэве, дрэварыт), з часопісам супрацоўнічаў ксілограф Ю. Шубелер.

## Абраныя ілюстрацыі 

Файл:Tygodnik Ilustrowany Biecz fara zewn.jpg
Файл:Tygodnik Ilustrowany, Kraków, kościół św. Anny.jpg
Файл:Tygodnik Ilustrowany Biecz fara wewn.jpg
Файл:Rektor i Dziekani Szkoły Głównej Warszawskiej, (Rysował Tegazzo, z fotografij Trzebieckiego) (58086).jpg

## Спасылкі 
* Tygodnik Ilustrowany у бібліятэцы ўніверсітэта ў Лодзі
* Падборка часопіса «TYGODNIK ILUSTROWANY» за 1859-1865 г.

Катэгорыя:Часопісы Расійскай імперыі
Катэгорыя:Часопісы Польшчы
Катэгорыя:Штотыднёвыя часопісы
Катэгорыя:Літаратурныя часопісы Польшчы
7 (лік)

міні|120пкс|Запіс лічбы 7 у розны час

**7** (**сем**) — натуральны лік паміж 6 і 8. На пісьме падаецца пры дапамозе лічбы 7.

У некаторых краінах лічыцца шчаслівым.

## Музыка 
* Пазначаецца інтэрвал **сэптыма**
* Спіс **Сямі сімфоній**

## Даты 
* 7 год; 7 год да н. э..

## Спасылкі 
Катэгорыя:Простыя лікі
Катэгорыя:Натуральныя лікі
Маніфест 22 студзеня

thumb|Маніфест 22 студзеня
**Маніфест 22 студзеня** () выдадзены 22 студзеня 1863 ў Варшаве Цэнтральным нацыянальным камітэтам, які абвясціў пачатак паўстання 1863—1864 гадоў.

Тэкст дакумента быў напісаны паэтэсай Марыяй Ільніцкай (1825—1897) і прыняты на паседжанні Цэнтральнага камітэта ў Варшаве 17 студзеня 1863 г.

## Змест 
Маніфест абвяшчаў, што Цэнтральны нацыянальны камітэт прымае на сябе паўнамоцтвы Часовага Нацыянальнага Урада. Заклікае грамадзян былой Рэчы Паспалітай (палякаў, украінцаў, беларусаў, літоўцаў і яўрэяў) ўзняцца на барацьбу за аднаўленне дзяржавы ў межах 1772, і ўзброенаму супрацьстаянню Расійскай імперыі.
Было задэкларавана абяцанне надзяліць 3 моргамі (каля 2 дзесяцін) зямлі беззямельных сялян, якія са зброяй у руках падтрымаюць паўстанне.

## Ацэнкі ў гістарыяграфіі 
У навуковай літаратуры замацаваліся высновы пра тое, што паўстанне 1863 г. па складу ўдзельнікаў было пераважна шляхецкім, а па зместу праграмы — буржуазна-дэмакратычным, што рэвалюцыйныя дэмакраты з прычыны сваёй слабасці не змаглі павесці за сабою сялянскія масы і вымушаныя былі падпарадкоўвацца шляхецкім рэвалюцыянерам.

## Літаратура 
* Stefan Kieniewicz Powstanie styczniowe, Warszawa 1972; ISBN 83-01-03652-4.
* Біч М. Паўстанне 1863—1864 гг. Кастусь Каліноўскі.//Гістарычны Альманах. — 2002. — № 6 
* Невядомае паўстанне 1863. Частка 8. Маніфест аб пачатку паўстання ад 22 студзеня

Катэгорыя:Паўстанне 1863—1864 гадоў
Эразм Заблоцкі

**Эразм Заблоцкі** герба Лада ( — ) — пад час паўстання 1863—1864 гадоў кіраўнік цывільны да чэрвеня 1863 г., а пасля камісар Гродзенскага ваяводства, ураднік гродзенскай будаўнічай камісіі, дзеяч канспірацыі.

Сын Казіміра Заблоцкага (1790—1824) і Ізабелы Яксы-Жэромскай (1790 — 16 снежня 1871).

У маі здзейсніў разам з Каліноўскім інспекцыйную паездку па Слонімшчыне. Пасля ад'езду Каліноўскага ў Вільню заняў пакінутае ім месца ваяводскага камісара. Увосень 1863 г. арыштаваны. Асуджаны на 15 год прымусовай працы.

Быў жанаты з 23 ліпеня 1849 года з Геленай Вата-Скрыдлеўскай герба Самсон (1828—1859). Меў з ёю сына Рафала Заблоцкага (1854—1911) і тры дачкі; Аўгусціну (1851—1903), Казіміру (1853—1943) і Гелену (1859—1929).

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Удзельнікі паўстання 1863—1864 гадоў
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя ў Расійскай імперыі
Катэгорыя:Постаці Гродзенскай вобласці
Смаляры

Назву **Смаляры** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Мінская вобласць:
** Смаляры — вёска ў Барысаўскім раёне
** Смаляры — вёска ва Уздзенскім раёне

## Глядзіце таксама 
* Смаляная Печ 
* Смаляніца 
* Смалянка 
* Смаляны 
* Смалярка 
* Смалярня
Элвін Тофлер

**Элвін (Алвін) Тофлер** (; , , ЗША — , , ЗША) — амерыканскі сацыёлаг і футуролаг, адзін з аўтараў канцэпцыі постіндустрыяльнага грамадства.

У яго асноўных працах праведзены тэзіс пра тое, што чалавецтва пераходзіць да новай тэхналагічнай рэвалюцыі, гэта значыць на змену першай хвалі (аграрнае грамадства) і другой (індустрыяльнае грамадства) прыходзіць новая, вядучая да стварэння (звышіндустрыяльнага) інфармацыйнага, або постіндустрыяльнага грамадства. Элвін Тофлер папярэджваў пра новыя цяжкасці, сацыяльныя канфлікты і глабальныя праблемы, з якімі сутыкнецца чалавецтва на зломе XX і XXI стагоддзяў.
 
Быў рэдактарам папулярнага часопіса Fortune. Першая кніга Тофлера была прысвечана развіццю тэхналогій і іх уплыву на грамадства. Затым ён падрабязна даследаваў зваротную рэакцыю грамадства на гэты феномен і змены ў грамадстве. Змест апошняй працы Элвіна Тофлера — моц ваенных тэхналогій, зброі, тактыка-стратэгічнага планавання і капіталізму ў XXI стагоддзі.

Быў жанаты з Хайдзі Тофлер, якая таксама была футуролагам і сааўтарам шматлікіх кніг Элвіна.

Элвін Тофлер памёр у сне  года ў сваім доме ў Лос-Анджэлесе на 88-м годзе жыцця.

## Літаратура 
* 
* 
* То́флер Алвин // Философский энциклопедический словарь / Гл. редакция: Л. Ф. Ильичёв, П. Н. Федосеев, С. М. Ковалёв, В. Г. Панов. — М.: Советская энциклопедия, 1983. — С. 670. — 840 с. — 150 000 экз.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 

Катэгорыя:Філосафы ЗША
Катэгорыя:Сацыёлагі ЗША
Катэгорыя:Футуролагі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Лос-Анджэлесе
Катэгорыя:Сацыяльныя філосафы
Катэгорыя:Трансгуманісты
Раўнд Мэйпл

**Раўнд Мэйпл** () — вёска ў Эдвардстоўне, Баберг, Сафалк, Англія. У ёй знаходзіцца 4 помнікі, у тым ліку Seasons, The Flushing, Quicks Farmhouse, Little Thatch і Hathaway Cottage.

## Спасылкі 
* http://www.geograph.org.uk/gridref/TL9543

Катэгорыя:Населеныя пункты Англіі
Катэгорыя:Суфалк
Мастацкая галерэя Міхаіла Савіцкага

**Мастацкая галерэя Міхаіла Савіцкага** — мастацкая галерэя ў Мінску, прысвечаная творчасці Народнага мастака Беларусі Міхаіла Савіцкага. Размяшчаецца на пл. Свабоды, 15, у былой гарадской сядзібе Пшаздзецкіх.

## Гісторыя 
Работы над стварэннем персанальнага музея Савіцкага пачалася яшчэ ў 2008 годзе. Мастаком для размяшчэння сваёй галерэі быў выбраны былы сядзібны дом на плошчы Свабоды, 15. З яго згоды ён рэканструяваўся і дабудоўваўся як музейны аб'ект двайнога прызначэння, які сумяшчае ўласна мастацкую галерэю і экспазіцыю, звязаную з гісторыяй гэтага будынка.

## Экспазіцыя 
Галерэя размешчаны ў 9 залах другога паверха і на трэцім паверсе прыбудовы. Экспазіцыя сфарміравана з работ, набытых у мастака або падораных ім, перададзеных на часовае захоўванне сям'ёй мастака, а таксама беларускімі музеямі. У галерэі дэманструюцца адноўленыя інтэр'еры майстэрні і рабочага кабінета Міхаіла Савіцкага, матэрыялы, звязаныя з яго біяграфіяй, - асабістыя рэчы, узнагароды, дакументы, фатаграфіі, лісты, кнігі з аўтографамі і г.д. Усяго ў галерэі выстаўлена 98 работ мастака.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Музеі Мінска
Катэгорыя:Мастацкія музеі Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 2012 годзе
Катэгорыя:2012 год у Мінску
Катэгорыя:Мастацкія галерэі