open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Volat V1

**МЗКТ-490100 Volat V1** — беларускі бронеаўтамабіль, створаны на Мінскім заводзе колавых цягачоў.

## Гісторыя 
Праект «Волат» V-1 быў створаны інжынерамі Мінскага завода колавых цягачоў. Прадпрыемства атрымала заказ міністэрства абароны, дзякуючы якому мае шанцы выйсці на сусветны рынак браніраваных аўтамабіляў. Вопытны выраб новага V1 быў створаны ў 2016 годзе. Упершыню машыны з’явілася ў Парыжы на выставе Eurosatory. Бронеаўтамабіль прыцягнуў увагу наведвальнікаў. Пасля заканчэння выставы выпрабаванні V1 працягнуліся. Наступны паказ бронеаўтамабіль Volat адбыўся ў мае 2017 года ў рамках выставы MILEX-2017. Было прадстаўлена тры машыны.

На дадзены момант ні адна краіна не выказала жаданне закупіць V1, аднак у самой Беларусі машына ўжо (з 2016 г.) стаіць на ўзбраенні сіл спецыяльных аперацый, пагранвойскаў і ўнутраных войскаў МУС.

## Характарыстыка 
Даўжыня складае 6400 мм, шырыня — 2550, а вышыня — 2660. У Volat V1 аб’ём паліўных бакаў — 260 л (2×130 л), запас ходу на адной запраўцы — каля 1000 км. Памернасць шын — 14.00R20, мадэль — Бел-248. Пад капотам знаходзіцца 215-моцны турбадызель ЯМЗ-534.52. Максімальная хуткасць у машыны — 120 км/г. Трансмісія — аўтаматычная, ўласнай вытворчасці МЗКЦ. Падвеска — длінаходавая незалежная спружынная. Браніраванне — па класе Бр-4. Volat здольны перавозіць да 10 чалавек, уключаючы кіроўцу.

## Спасылкі 
* Белорусский внедорожник Volat V1 готов к производству

Катэгорыя:Ваенная прадукцыя МЗКЦ
Катэгорыя:Бранятэхніка Беларусі
Катэгорыя:Бронеаўтамабілі паводле алфавіта
Катэгорыя:З’явіліся ў 2016 годзе
Мяніку (прыпыначны пункт)

**Мяніку** () — прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў воласці Саку павета Хар’юмаа. Знаходзіцца ў вёсцы Мяніку на лініі Талін — Вільяндзі.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Валдэку (прыпыначны пункт)

**Валдэку** () — прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі. Знаходзіцца ў адным з раёнаў Таліна на лініі Талін — Вільяндзі.

Прыпыначны пункт існаваў і раней, але верагодна ў 1960-х гадах быў закрыты разам з перашыўкай лініі з вузкай каляіны на шырокую.

Катэгорыя:Транспарт Таліна
Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Лійва (станцыя)

**Лійва** () — чыгуначная станцыя Эстонскай чыгункі. Знаходзіцца ў адным з раёнаў Таліна на лініі Талін — Вільяндзі.

Да 1971 года на станцыі была вузкая каляіна.

Катэгорыя:Транспарт Таліна
Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Каракал (СТРК)

**Каракал** — беларуска-ўкраінскі супрацьтанкавы ракетны комплекс, распрацаваны кампаніяй «Белтэх Холдынг» пры ўдзеле Кіеўскага дзяржаўнага канструктарскага бюро «Прамень». Упершыню быў прадстаўлены шырокай грамадскасці ў лютым 2011 года на выставе IDEX-2011 у Абу-Дабі, а ў маі таго ж года на выставе MILEX-2011 у Мінску. З’яўляецца першым гатовым вырабам узбраення, створаным ВПК Беларусі.

СТРК «Каракал» можа ўключаць у сябе падраздзяленне з 4—6 самаходнымі пускавымі ўстаноўкамі, машыны баявога кіравання, машыны разведкі і кіравання з камплектам БПЛА, машын тэхнічнай падтрымкі і забеспячэння з разліку адна машына на тры самаходныя пускавыя ўстаноўкі.

Самаходная пускавая ўстаноўка ўяўляе сабой мабільны комплекс на базе аўтамабіля беларускай вытворчасці з колавай формулай 4х4. Ракетнае ўзбраенне прадстаўлена супрацьтанкавымі кіраванымі ракетамі «Скіф» або «Бар’ер». Пры пераходзе з паходнага ў баявы рэжым пускавая ўстаноўка вылучаецца ўверх і пры стрэле боекамплекта аўтаматычна вяртаецца ў зыходнае становішча для перазарадкі. У кармавым адсеку машыны размяшчаецца дадатковая пераносная ўстаноўка СТРК «Скіф». Машына падзелена на два адсекі, пярэдні прызначаны для размяшчэння экіпажа ў колькасці двух чалавек, сярэдні і кармавы месцяць высоўную пускавую ўстаноўку і боекамплект ў 12 ракет. Машына абаронена шматслаёвай камбінаванай палімернай бранёй, што па заяве распрацоўшчыкаў зніжае радыёлакацыйную прыкметнасць.

## Спасылкі 
* 
* Новости ВПК. ПТРК «Каракал»
* Военный обозреватель. Мобильный противотанковый ракетный комплекс ПТРК «Каракал»

Катэгорыя:Зброя Беларусі
Катэгорыя:Бронеаўтамабілі паводле алфавіта
Катэгорыя:З’явіліся ў 2011 годзе
Кобра-К

**Кобра-К** — адзін з беларуска-славацкіх варыянтаў мадэрнізацыі савецкага бронетранспарцёра БТР-70.

## Гісторыя 
Распрацоўка мадэрнізаваных варыянтаў БТР-70 для ўзброеных сіл краіны і замежных заказчыкаў пачалася на 140-м рамонтным заводзе МА РБ у горадзе Барысаў у пачатку 2000-х гадоў.

У 2001 годзе завод пачаў распрацоўку мадэрнізаванага варыянту БТР-70 сумесна са славацкай кампаніяй «Metapol», якая прапанавала для ўстаноўкі на бронетранспарцёр свой вежавы баявы модуль «Cobra» (які таксама прапаноўваўся для ўстаноўкі на БМП-1 і на мадэрнізаваны варыянт БТР OT-64 SKOT чэхаславацкай вытворчасці).

Распрацоўка бронемашыны праходзіла ў 2001—2002 гадах, у ёй удзельнічалі 140-ы рамонтны завод, беларускае ААТ «Пеленг», а таксама славацкія фірмы «Metapol» і «ZTS Dubnica». У далейшым, першая «Кобра-К» прыняла ўдзел у комплексных аператыўна-тактычных вучэннях «Бярэзіна-2002», якія праходзілі з 27 мая па 2 чэрвеня 2002 года.

У кастрычніку 2002 года дэманстрацыйны ўзор бронемашыны «Кобра-К» удзельнічаў у міжнароднай выстаўцы ўзбраення і ваеннай тэхнікі SOFEX-2002 у Амане (Іарданія), на якой прадэманстраваў свае баявыя і тэхнічныя магчымасці. Па выніках выпрабаванняў «Кобра-К» была ўзнагароджана срэбным медалём выстаўкі.

Пазней «Кобра-К» была прадстаўлена 13—16 мая 2003 года ў Мінску на 2-й міжнароднай выстаўцы ўзбраення і ваеннай тэхнікі MILEX-2003 як экспартны варыянт мадэрнізацыі БТР-70.

## Апісанне 
У ходзе пераабсталявання БТР-70 у «Кобра-К» ладзіўся капітальны рамонт, рэматарызацыя (два бензінавых рухавіка ЗМЗ-4905 замяняюць на 8-цыліндравы дызельны рухавік КАМАЗ-7403.10 з магутнасцю 260 к. с.).

Вежа дэмантавана, замест яе усталяваны вежавы баявы модуль Cobra, узброены 30-мм аўтаматычнай гарматай 2А42 (з боекамплектам 300 снарадаў), спараным з ёй 7,62-мм кулямётам ПКТ (з боекамплектам 1600 патронаў), у дэсантным аддзяленні размешчаны СТРК 9П135М (з 3 ракетамі).

Усталявана палепшаная сістэма кіравання агнём з прыцэлам BPK-2-42. Вырабляецца замена радыёабсталявання — замест радыёстанцыі Р-123М усталявана радыёстанцыя Р-173 з перамоўнай прыладай Р-174

Катэгорыя:Бронетранспарцёры
Катэгорыя:Зброя Беларусі
Катэгорыя:Бранятэхніка Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 2002 годзе
Талін-Вяйкэ (дэпо)

**Лакаматыўнае дэпо «Талін-Вяйкэ»** () — лакаматыўнае дэпо эстонскіх чыгунак у Таліне, якое належыць кампаніі Edelaraudtee.

## Гісторыя 
Першапачаткова дэпо Талін-Вяйкэ было адкрыта ў лістападзе 1930 года для абслугоўвання вузкакалейнай чыгуначнай сеткі Эстоніі. На тэрыторыі дэпо меўся круг для абароту лакаматываў. Абслугоўванне вузкакалейнай тэхнікі працягвалася да 1971 года, калі ўсе магістральныя вузкакалейныя лініі былі перашыты на шырокую каляіну.

У 1991 годзе дэпо было выведзена з падпарадкавання дэпо Талін-Коплі і стала самастойным. 

У 1997 годзе пасля рэарганізацыі чыгуначнай кампаніі EVR дэпо адышло да кампаніі Edelaraudtee, якая абслугоўвае перавозкі дызель-цягнікамі ў межах Эстоніі і цягнікамі далёкага накіравання. У 2008 годзе ў сувязі з рэарганізацыяй дэпо Талін-Коплі ў Талін-Вяйкэ былі перададзены ўсе дызельныя цягнікі і цеплавозы, раней прыпісаныя да ЦЧ Талін-Коплі.

Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Таліна
Катэгорыя:Транспарт Таліна
Дом Маховера (Пажарны завулак)

**Дом Маховера** — будынак у Шклоўскім пасадзе Магілёва, размешчаны на рагу вуліцы Ленінскай (№ 24) і Пажарнага завулка (№ 15).

## Гісторыя 
Двухпавярховы цагляны будынак на невысокім цокалі пабудаваны меркавана ў 1840—1850-я гады. Домам валодала сям’я Маховераў. У пачатку XX стагоддзя акрамя жылых кватэр у ім знаходзілася галантарэйная крама Г. Тыркельтаўба, кнігарня Ш. Шаіна, у частцы, якая выходзіла на Вялікую Садовую вуліцу (Ленінскую) — бакалейная крама Б. Гурэвіча «Варшаўскі яўрэйскі каўбасны гандаль», аддзяленне Санкт-Пецярбургскага страхавога таварыства «Надзея», друкарня Шнейдэра, у цокальных памяшканнях размяшчаліся розныя майстэрні.

У час Вялікай Айчыннай вайны быў разбураны снарадам, які патрапіў у яго. Большая частка, якая выходзіла на Ленінскую вуліцу, знесена і не аднаўлялася. Захавалася крыло якое выходзіла на Пажарны завулак № 15.

Цяпер у будынку размяшчаецца казіно Maxbet.

У 2023-2024 на будынку былі праведзеныя рамонтныя работы, пасля чаго выгляд фасада наблізіўся да гістарычнага: была вернута першапачатковая колеравая гама афарбоўкі, адноўленыя ваконныя і дзвярныя запаўненні, над уваходам усталяваны характэрны каваны навес. 

## Спасылкі 
Катэгорыя:XIX стагоддзе ў Магілёве
Катэгорыя:Пажарны завулак (Магілёў)
Катэгорыя:Ленінская вуліца (Магілёў)
Катэгорыя:Славутасці Магілёва
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Магілёва
Вільяндзі (станцыя)

**Вільяндзі** () — чыгуначная станцыя Эстонскай чыгункі ў воласці Вільяндзі павета Вільяндзімаа. Знаходзіцца ў горадзе Вільяндзі на лініі Талін — Вільяндзі.

Станцыя размешчана ў паўднёвым канцы шырокакалейнай чыгункі Талін — Вільяндзі, за 150,6 км ад станцыі Талін.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Катэгорыя:Вільяндзі (горад)
Олустверэ (прыпыначны пункт)

**Олустверэ** () — прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў воласці Пых’я-Сакала павета Вільяндзімаа. Знаходзіцца ў мястэчку Олустверэ на лініі Талін — Вільяндзі.

## Здарэнні 
21 кастрычніка 1936 года адбылася сур’ёзная аварыя. У выніку аварыі загінулі машыніст цягніка Джаасан і памочнік машыніста цягніка Розенберг; пасажыры не пацярпелі. На месцы аварыі быў усталяваны памятны камень, які захаваўся да нашых дзён.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Кальдэзія відомцалістая

**Кальдэ́зія відомцалістая** (*Caldesia parnassifolia*) — від водна-балотных кветкавых раслін роду  сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Водна-балотная травяністая расліна вышынёй да 100 см, з тонкім кароткім карэнішчам, на якім утвараюцца зімавальныя пупышкі (турыёны). Сцябло прамастойнае. Лісце ў прыкаранёвай разетцы, на чаранках, круглаватай або яйцападобнай формы, з сэрцападобнай асновай, з 5—15 дугападобнымі жылкамі. У наземнай формы лісце дробнае, на кароткіх чаранках. У воднай формы — на доўгіх чаранках і плавае, падводнае — стужкападобнае. Кветкі двухполыя, дробныя, белага колеру, па адной, зрэдку па 2—3 на галінках кальчакова-гронкападобных ці мяцёлчатых суквеццях. Плод — шматарэшак, складзены з 8—10 арэшкаў.

## Распаўсюджанне і экалогія 
Рэліктавы від трацічнага перыяду. Сустракаецца на на тэрыторыі Еўропы, Паўднёвай і Паўднёва-Усходняй Азіі, Паўночнай Амерыкі, Аўстраліі, на Мадагаскары, у Японіі. Цяплолюбівая расліна. Расце на забалочаных участках і па берагах вадаёмаў, на балотах. Цвіце ў чэрвені—жніўні. Размнажаецца насеннем і вегетатыўна.

Ахоўваецца на тэрыторыі Венгрыі, Германіі, Літвы, Польшчы, Украіны, шэрагу рэгіёнаў Расіі.

## Літаратура 
*  — С. 452.
* Определитель высших растений Беларуси / Под ред. В. И. Парфенова. — Минск: Дизайн ПРО, 1999. — 472 с.: ил. — ISBN 985-6182-78-6 

## Спасылкі 
* 
* *Caldesia parnassifolia* (L.) Parl. // ИАС «ООПТ России»
* Растения Беларуси // Гербарий ЦБС НАН Беларуси MSKH
* Кальдезия белозоролистная // Красная книга России
* Gupta, A.K., Beentje, H.J. & Lansdown, R.V. 2018. Caldesia parnassifolia. The IUCN Red List of Threatened Species 2018: e.T162381A120123874. 

Катэгорыя:Шальнікавыя
Катэгорыя:Флора Еўразіі
Катэгорыя:Флора Паўночнай Амерыкі
Катэгорыя:Флора Аўстраліі
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1860 годзе
Мустафа Абдэль Латыф Мушэт

**Мустафа Абдэль Латыф Мушэт** () вядомы як **Мустафа аль-Казымі** (, нар. 1967, Багдад, Ірак) — іракскі палітык, журналіст і пісьменнік. Прэм’ер-міністр Ірака ў 2020—2022 гадах. Міністр замежных спраў Ірака з 12 мая па 6 чэрвеня 2020 года. Узначальваў іракскую нацыянальную разведвальную службу з 2016 па 2020 гады.

## Біяграфія 
Мустафа Абдэль Латыф нарадзіўся ў Багдадзе ў 1967 годзе. Сям’я ў 1963 годзе пераехала з Эш-Шатра ў мухафазе Ды-Кар у багдадскі раён Кадзімы. Бацька працаваў тэхнічным кіраўніком у аэрапорце Багдад.

Быў праціўнікам Садама Хусейна. У 1985 годзе эміграваў праз Іракскі Курдыстан у Германію, а затым у Вялікабрытанію, жыў у эміграцыі. 1 лютага 2020 года прэзідэнт Ірака Бархам Салех прызначыў Мухамеда Тауфіка Алаўі прэм’ер-міністрам краіны і даручыў яму сфармаваць урад. 1 сакавіка той адмовіўся фармаваць урад і адклікаў сваю кандыдатуру. 17 сакавіка прэзідэнт Ірака прызначыў Аднана аз-Зурфі прэм’ер-міністрам краіны і даручыў яму сфармаваць урад. 9 красавіка, пасля таго як Аднан аз-Зурфі склаў паўнамоцтвы, прэзідэнт Ірака прызначыў Мустафа аль-Казымі прэм’ер-міністрам краіны і даручыў яму сфармаваць урад.

У сакавіку прадстаўнік шыіцкай групоўкі Катаіб Хезбала абвінаваціў Мустафу аль-Казымі ў датычнасьці да гібелі кіраўніка сіл «Кудс» Касема Сулеймані і Абу Махдзі Аль-Мухандзіса ў выніку авіяўдару ЗША па міжнародным аэрапорце Багдаду 3 студзеня 2020 года.

7 мая Савет прадстаўнікоў Ірака выказаў давер ураду аль-Казымі і ўхваліў яго праграму. У той жа дзень аль-Казымі прынёс прысягу ў якасці прэм’ера. 12 мая змяніў Мухамеда Алі аль-Хакіма на пасадзе міністра замежных спраў.

## Асабістае жыццё 
Ажаніўся з дачкой доктара Махдзі аль-Алака з партыі «Дава». Мае дваіх дзяцей.

Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Ірака
Кярэверэ (прыпыначны пункт)

**Кярэверэ** () — прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў воласці Цюры павета Ярвамаа. Знаходзіцца ў вёсцы Кярэверэ на лініі Талін — Вільяндзі.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Бамбардзіроўка бамбасховішча Амірыя

**Бамбардзіроўка бамбасховішча Амірыя** — авіяцыйная атака падчас вайны ў Персідскім заліве, калі 13 лютага 1991 года самалётамі шматнацыянальных сіл у выніку прымянення дзвюх кіраваных бомб было знішчана бамбасховішча ў сталіцы Ірака Багдадзе, размешчанае ў раёне Аль-Амір, у якім загінулі 408 грамадзянскіх асоб.

Бамбасховішча Амірыя было пабудавана ў Багдадзе яшчэ падчас ірана-іракскай вайны, яго памер складаў 5000 квадратных метраў.

13 лютага 1991 года ў 4:30 раніцы два самалёты F-117 скінулі на яго дзве кіраваныя бомбы. Першая бомба прабіла армаваны бетон таўшчынёй больш за тры метры. Праз 4 хвіліны ў бамбасховішча трапіла другая бомба, якая разбурыла цэнтр жыццезабеспячэння бамбасховішча. Людзі загінулі.

У цяперашні час на месцы прытулку размешчаны мемарыял.

## Гл. таксама 
* Авіяўдар па міжнародным аэрапорце Багдада 3 студзеня 2020 года

## Спасылкі 
* Арабский фатализм — Правда.Ру
* *Michael Byers.* War Law: Understanding International Law and Armed Conflict. — Douglas & McIntyre, 2005. — P. 115.
* Boustany, Nora (*Washington Post* Foreign Service). «Bombs Killed Victims as They Slept.» *Washington Post*. Thursday February 14, 1991. p. A01.
* *The Battle for Hearts and Minds*, (Washington Post, 1998)
* Human Rights Watch, Needless Deaths In The Gulf War: Civilian Casualties During the Air Campaign and Violations of the Laws of War, 1991.
* Crusade: The Untold Story of the Persian Gulf War, Rick Atkinson, 1993, p. 284-285
* Felicity Arbuthnot, The Ameriya Shelter — St. Valentine's Day Massacre, February 13, 2007.
* John Dear, S.J., Iraq Journal: Notes from a peace delegation to a ravaged land, *Soujourners Magazine*, 1999.
* Riverbend, Dedicated to the Memory of L.A.S., 15 February 2004.
* White House, Crafting Tragedy.
* Scott Peterson, "'Smarter' bombs still hit civilians, *Christian Science Monitor,* 22 October 2002.
* 
* Hirschhorn, Joel. «Review: ‘Nine Parts of Desire’.» *Variety*. September 15, 2005. Retrieved on April 12, 2014.

Катэгорыя:Люты 1991 года
Катэгорыя:Падзеі 13 лютага
Катэгорыя:Вайна ў Персідскім заліве
Катэгорыя:XX стагоддзе ў Багдадзе
Цюры (станцыя)

**Цюры** () — чыгуначная станцыя Эстонскай чыгункі ў павеце Вільяндзімаа. Знаходзіцца ў горадзе Цюры на лініі Талін — Вільяндзі.

Чыгуначная станцыя Цюры (тады Аліку) была пабудавана разам з вузкакалейкай лініяй Талін — Вільяндзі ў 1900 годзе.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Баярскі спуск (Гомель)

**Баярскі спуск** (вядомы таксама як **Білецкі спуск**) — спуск да ракі Сож у Гомелі, пралягае ад рога вуліц Білецкага і Баўмана да набярэжнай.

## Паходжанне і назва 
Баярскі спуск з’яўляецца рэшткай яра, рэчышча адной са старажытных рэчак, якія бралі свой пачатак з возера ледавіковага паходжання, вядомага ў ХІХ — сярэдзіне ХХ стагоддзяў як Гарэлае балота (знаходзілася ў раёне цяперашняга чыгуначнага вакзала). Рэчка, назва якой не захавалася, працягвала тут існаваць яшчэ ў канцы ХІХ стагоддзя, значна абмялеўшы. На плане зямельнага ўчастка за 1881 год мясцовасць пазначана без указання назваў як *«оврагъ»* і *«ручеекъ»*, а Баярскай называецца вуліца паралельная рацэ Сож. На планах Гомеля пачатку ХХ стагоддзя (1910 і 1913 гады) вуліца Баярская адпавядае сучаснай вуліцы Баўмана. Дакладна невядома, у якой храналагічнай паслядоўнасці ўзніклі назвы яра (спуску) і адпаведных вуліц, г.зн. няма яснасці, вуліцы атрымалі назву ад назвы яра ці наадварот. Магчыма, што паходжанне эпітэта «Баярскі» ў дачыненні да азначанай мясцовасці звязана з пераасэнсаваннем у народнай памяці факта існавання тут да ХІХ стагоддзя старых гарадскіх могілак.

Назва «Білецкі спуск» замацавалася за мясцінай у савецкія часы, што звязана з вуліцай Білецкага — былой вуліцай Мільённай, перайменаванай у 1919 годзе ў гонар аднаго з гомельскіх камунараў Мікалая Білецкага. На сённяшні дзень гэтая назва з’яўляецца афіцыйнай, бо будынку забаўляльных устаноў, што знаходзіцца ўнізе спуску, прысвоены адрас «Білецкі спуск, 1». Аднак у гісторыка-краязнаўчай літаратуры спуск часта называецца Баярскім.

## Галерэя 

Файл:Homiel, Sož-Nabiarežnaja. Гомель, Сож-Набярэжная (1905).jpg|Набярэжная р. Сож у раёне Баярскага спуску, 1905 г.
Файл:Homiel, Sož-Nabiarežnaja. Гомель, Сож-Набярэжная (1914) (2).jpg|Набярэжная р. Сож у раёне Баярскага спуску, 1914 г.
Файл:Дэмантаж пешаходнага моста. Баярскі спуск. Гомель, 2015 год.jpg|alt=Дэмантаваны пешаходны мост на схіле Баярскага спуску, 2015 г.|Дэмантаваны пешаходны мост на схіле Баярскага спуску, 2015 г.
Файл:Дэмантаж пешаходнага моста. Баярскі спуск. Набярэжная. Гомель, 2015 год.jpg|alt=У час дэмантажу пешаходнага моста, 2015 г.|У час дэмантажу пешаходнага моста, 2015 г.
Файл:Баярскі спуск (Гомель), 2018 год.jpg
Файл:Biliecki Descent.jpg|Баярскі спуск у дождж, 2018 г.
Файл:Biliecki Descent in night-time (1).jpg|Баярскі спуск у вечаровы час, 2018 г.
Файл:Баярскі спуск узімку, Гомель, 2019 год.jpg|alt=Баярскі спуск узімку, 2019 г.|Баярскі спуск узімку, 2019 г.

Катэгорыя:Геаграфія Гомеля
Будынак гасцініцы «Тульская»

**Будынак гасцініцы «Тульская»** — будынак у Магілёве, размешчаны ў квартале, які ўзнік на месцы Блізкага вала, на рагу вуліц Ленінскай (№ 21) і Камсамольскай (№ 3). Пабудаваны ў 1867 годзе з цэглы.

Гасцініца «Тульская» стала першай, у сучасным разуменні, гасцініцай Магілёва. Яна належала спачатку Аранзону, а затым Алтэру Шмуйлавічу Гурэвічу.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Ленінская вуліца (Магілёў)
Катэгорыя:Камсамольская вуліца (Магілёў)
Катэгорыя:Славутасці Магілёва
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Магілёва
Катэгорыя:1867 год у Магілёве
Дом Грубіна

**Дом Грубіна** — будынак у Шклоўскім пасадзе Магілёва, размешчаны на рагу вуліцы Першамайскай (№ 21) і Пажарнага завулка (№ 1).

## Гісторыя 
Дом пабудаваны купцом 2-й гільдыі Натанам Грубіным (пам. 1909). У будынку размяшчаліся гасцініцы «Метраполь», «Арлоўская» і аптэка Б. Моўшавіча. У час Першай сусветнай вайны ў гасцініцы пражывалі афіцэры Стаўкі Вярхоўнага галоўнакамандуючага, а пазней бальшавіцкі баявы атрад. Пасля разгрому Карнілаўшчыны, Л. Карнілаў і яго саўдзельнікі генералы А. Дзянікін, А. Лукомскі, С. Маркаў, І. Раманоўскі і іншыя былі арыштаваны і трымаліся пад вартай у гасцініцы «Метраполь», пасля пераведзены ў быхаўскую турму.

Зараз у будынку размяшчаецца аддзяленне «Беларусбанка».

## Мемарыяльныя дошкі 
*  савецкаму кампазітару, Народнаму артысту СССР Эдуарду Калманоўскаму (2012, скульптар Андрэй Вараб’ёў), які нарадзіўся ў 1923 годзе ў гэтым доме.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Пажарны завулак (Магілёў)
Катэгорыя:Першамайская вуліца (Магілёў)
Катэгорыя:Славутасці Магілёва
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Магілёва
Пажарнае дэпо (Магілёў)

**Пажарнае дэпо** — комплекс будынкаў па Пажарным завулку (№ 6Б, 6 к1 і 6) у Магілёве, у якіх у розныя часы размяшчаліся службы, падраздзяленні пажарнай аховы. У 2010-х гг. рэканструяваны.

## Гісторыя 
Звесткі пра стварэнне пажарных каманд і арганізацыі працы па барацьбе з пажарамі маюцца ў шэрагу дакументаў XIX стагоддзя. У гэты перыяд Магілёў быў падзелены на 6 кварталаў, якія ўваходзілі ў 3 гарадскія часткі. У пачатку 1830 года ў Магілёве былі вызначаны часовыя памяшканні пад казармы і стайні, прыступілі да камплектавання пажарнай каманды, былі прадстаўлены план і каштарысы на пабудову пастаяннай казармы і стайні для пажарнай каманды. Выбранае тады месца размяшчэння пажарнага абозу, паміж найбольш развітымі і добраўпарадкаванымі галоўнымі вуліцамі горада, было самым аптымальным з пункту гледжання зручнасці выезду і скарачэння часу даступнасці для тушэння пажараў у цэнтры горада.

У аднапавярховым будынку (№ 6 корпус 1), які выходзіць фасадам на завулак, у савецкі перыяд размяшчаліся службова-адміністрацыйныя памяшканні пажарнай часці і клуб са сцэнай для пажарнікаў, які выкарыстоўваўся і як зала пасяджэнняў пры правядзенні абласных ці гарадскіх нарад, семінараў пажарнікаў. З 25 ліпеня 2014 года будынак пасля завяршэння рэканструкцыі адкрыты для наведвальнікаў як зала гісторыі пажарнай службы Магілёўскай вобласці. Тут жа прадстаўлена форма пажарнікаў, гістарычныя фатаграфіі і дакументы, розныя мадэлі пажарнай тэхнікі. Плануецца стварэнне дыярамы магутнага пажару 1910 года ў раёне Лупалава, у якім загінула больш за 20 чалавек, сярод якіх былі і пажарнікі, і згарэла больш за 600 дамоў.

У 1961 годзе ў глыбіні двара для пажарнага дэпо пабудаваны двухпавярховы будынак з падвалам (№ 6), разлічаны на 3 машыны. Да 2007 года выкарыстоўваўся па прамым прызначэнні, на першым паверсе размяшчалася пажарнае дэпо, на другім — службовыя і адміністрацыйныя памяшканні. У час рэканструкцыі будынка пад дэпо для размяшчэння на першым паверсе дзеючай пажарнай аварыйна-выратавальнай часці, а на другім і трэцім — Цэнтра бяспекі, надбудаваны трэці паверх. 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Пажарная справа
Катэгорыя:Пажарны завулак (Магілёў)
Катэгорыя:Славутасці Магілёва
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Магілёва
Талмачова (Ленінградская вобласць)

**Талмачова** (; да 1919 года *станцыя Праабражэнская*) — пасёлак гарадскога тыпу ў Лужскім раёне Ленінградскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Талмачоўскага гарадскога паселішча. Узнік у 1858 годзе пры будаўніцтве чыгункі Санкт-Пецярбург — Варшава. 1 лістапада 1938 года дачны пасёлак Талмачова быў ператвораны ў рабочы пасёлак.

Па абласных адміністрацыйных даных насельніцтва пасёлка ў 1939 годзе складала 664 чалавека. З 1 жніўня 1941 года па 10 лютага 1944 года — знаходзіўся пад нямецкай акупацыяй.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Ленінградскай вобласці
Лужскі раён

**Лужскі муніцыпальны раён** () — муніцыпальнае ўтварэнне ў паўднёвай частцы Ленінградскай вобласці Расіі. Утвораны ў жніўні 1927 года. Гістарычна яму папярэднічаў Лужскі павет, утвораны ў 1777 годзе. Адміністрацыйны цэнтр — горад Луга. Насельніцтва — 72 879 чал. (2018).

## Геаграфія 
Плошча раёна — 6,07 тыс. км², 8,11 % плошчы вобласці. Па гэтым паказчыку раён займае пятае месца ў рэгіёне. Мяжуе на поўначы — з Гатчынскім муніцыпальным раёнам; на паўночным усходзе — з Тосненскім муніцыпальным раёнам; на паўднёвым усходзе — з Наўгародскай вобласцю (Наўгародскі, Бацецкі і Шымскі раёны); на поўдні — з Пскоўскай вобласцю (Плюскі раён); на захадзе — са Сланцаўскім муніцыпальным раёнам; на паўночным захадзе — з Воласаўскім муніцыпальным раёнам. Адлегласць ад адміністрацыйнага цэнтра раёна да Санкт-Пецярбурга — 140 км.

Тэрыторыя раёна мае раўнінны рэльеф, абсалютныя вышыні 0 — 100 метраў над узроўнем мора. Маюцца адклады шклянога пяску і торфу.

Клімат раёна ўмерана кантынентальны. Сярэдняя тэмпература чэрвеня 17 °C, студзеня — −8 °C. Гадавая колькасць ападкаў — 600—700 мм.

Па тэрыторыі раёна працякае рака Луга і яе прытокі Орадзеж, Саба, Яшчара. Таксама ў раёне шмат азёраў, найбуйнейшымі з якіх з’яўляюцца Вялле, Чарамянецкае, Врэва, Самра, Стрэчна. Значная частка раёна забалочаная.

Катэгорыя:Раёны Ленінградскай вобласці
Вялікая Іжора

**Вялікая Іжора** () — гарадскі пасёлак (пасёлак гарадскога тыпу) у Ламаносаўскім раёне Ленінградскай вобласці Расіі. Утварае муніцыпальнае ўтварэнне Вялікаіжорскае гарадское паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Пасёлак размешчаны ў паўночнай частцы раёна на беразе Фінскага заліва, на захад ад горада Ламаносаў.

Пасёлак знаходзіцца на аўтадарозе 41А-007 (Санкт-Пецярбург — Руч’і), у месцы прымыкання да яе аўтадарогі А120. Адлегласць да раённага цэнтра — 13 км.
Праз пасёлак працякае Чорная рэчка (Сапаоя).

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Ленінградскай вобласці
Кінгісепскі раён

**Кінгісепскі муніцыпальны раён** () — муніцыпальнае ўтварэнне ў паўднёва-заходняй частцы Ленінградскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — горад Кінгісеп. Утвораны ў 1927 годзе. Гістарычна яму папярэднічаў Кінгісепскі (раней — Ямбургскі) павет Ленінградскай (раней — Петраградскай, Санкт-Пецярбургскай) губерні, створаны ў 1783 годзе.

## Геаграфія 
Мяжуе на паўночным усходзе — з Ламаносаўскім муніцыпальным раёнам; на ўсходзе — з Воласаўскім муніцыпальным раёнам; на поўдні — са Сланцаўскім муніцыпальным раёнам; на захадзе — дзяржаўная мяжа з Эстоніяй.
З паўночнага захаду тэрыторыя раёна абмываецца водамі Фінскага заліва. Адлегласць ад адміністрацыйнага цэнтра раёна да Санкт-Пецярбурга — 145 км.

Раўнінны рэльеф, абсалютныя вышыні 0-150 метраў над узроўнем мора. На ўсход ад Лужскай губы размешчана Сойкінскае ўзвышша, а ў далінах буйных рэк — нізіны (Лужская і Плюская). Праз тэрыторыю раёна праходзіць Балтыйска-Ладажскі уступ (глінт). На тэрыторыі раёна маюцца адклады фасфарытаў, будаўнічага пяску, шклянога пяску, дыятаміта (абразіва).

Клімат раёна умерана кантынентальны. Сярэдняя тэмпература чэрвеня 17 °C, са студзеня — −8 °C. Гадавая колькасць ападкаў — 550—700 мм. Абсалютны мінімум тэмператур −43 °C, максімум +32 °C.

Па тэрыторыі раёна працякаюць рэкі Луга, Нарва.

Катэгорыя:Раёны Ленінградскай вобласці
Пасёлак імя Марозава

**Пасёлак імя Марозава** () — пасёлак гарадскога тыпу ва Усевалажскім раёне Ленінградскай вобласці Расіі. Цэнтр Марозаўскага гарадскога паселішча. Пасёлак размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы раёна на аўтадарозе А120 (былая 41А-189 «Магістральная» (Р21 — Васкелава — А121 — А181)) у месцы прымыкання да яе аўтадарогі 41К-070 (Магнітная станцыя — пасёлак імя Марозава).

За 21 км ад раённага цэнтра. У пасёлку размешчаны: платформа 21-ы км і станцыя Петракрэпасць на лініі Санкт-Пецярбург — Неўская Дуброўка.

Пасёлак знаходзіцца на правым беразе Нявы (прыстань).

## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Рыгор Рыгоравіч Зобач, савецкі разведчык

Катэгорыя:Населеныя пункты Усевалажскага раёна
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Ленінградскай вобласці
Мга (гарадскі пасёлак)

**Мга** () — гарадскі пасёлак у Кіраўскім раёне Ленінградскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Мгінскага гарадскога паселішча.

Сучасны населены пункт утвораны ў пачатку XX стагоддзя як прыстанцыйны пасёлак на чыгунцы Санкт-Пецярбург — Вялікі Ноўгарад (будаўніцтва станцыі было пачата ў 1901 годзе). З 1927 года рабочы пасёлак.

Размешчаны ў заходняй частцы раёна на аўтамабільнай дарозе , за 50 км на ўсход ад Санкт-Пецярбурга. За 20 км ад раённага цэнтра. Праз пасёлак працякае рака Мга.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Ленінградскай вобласці
Свірстрой

**Свірстрой** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Ладзейнапольскім раёне Ленінградскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Свірстройскага гарадскога паселішча. Населены пункт узнік у сувязі з будаўніцтвам Ніжнясвірскай ГЭС (пачата ў 1927 годзе). Збудаванне станцыі вялося з прыцягненнем зняволеных папраўчых лагераў («Свірлаг»). Пасёлак размешчаны ў паўночнай частцы раёна на аўтадарозе А215 (Ладзейнае Поле — Брын-Навалак). За 16 км ад г.Ладзейнае Поле.

Адлегласць да бліжэйшай чыгуначнай станцыі Янега на лініі Волхаўстрой I — Петразаводск — 5 км.

Пасёлак знаходзіцца на левым беразе ракі Свір у месцы ўпадзення ў яе ракі Мунгала.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Ленінградскай вобласці
Яфімаўскі

**Яфімаўскі** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Баксітагорскім раёне Ленінградскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Якімаўскай гарадскога паселішча. Пасёлак размешчаны ў цэнтральнай частцы раёна на аўтадарозе 41К-032 (Загалодна — Сідарава — Радагашч), на поўнач ад федэральнай аўтадарогі А114 (Волагда — Новая Ладага). За 72 км ад раённага цэнтра. Праз пасёлак праходзіць чыгунка Санкт-Пецярбург — Волагда, станцыя Яфімаўская.

Праз пасёлак працякаюць рэкі Сомінка і Валчанка.

Катэгорыя:Населеныя пункты Баксітагорскага раёна

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Ленінградскай вобласці
Сусветная прэмія саўндтрэкаў 2012

**12-я цырымо́нія прысуджэ́ння Сусве́тнай прэ́міі саўндтрэ́каў** адбылася 20 кастрычніка 2012 года ў Генце, Бельгія. Цырымонія стала завяршаючай падзеяй .

## Пераможцы і намінанты 
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны жоўтым колерам фона &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; і прыводзіцца першым.

### Кінакампазітар года 
### Найлепшая арыгінальная музыка да фільма 
### Прэмія за прыжыццёвыя дасягненні 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Спіс пераможцаў прэміі за ўсе гады  на сайце Сусветнай прэміі саўндтрэкаў
* 12-я Сусветная прэмія саўндтрэкаў  на сайце «Internet Movie Database»

Катэгорыя:Сусветная прэмія саўндтрэкаў
Катэгорыя:Кінапрэміі 2012 года
Катэгорыя:Музычныя прэміі 2012 года
Катэгорыя:2012 год у кіно
Катэгорыя:2012 год у музыцы
Катэгорыя:2012 год у Бельгіі
Катэгорыя:Падзеі 20 кастрычніка
Катэгорыя:Кастрычнік 2012 года
Булынка

**Булынка** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксандр Георгіевіч Булынка — акцёр.
* Аліна Леанідаўна Булынка — актрыса.
* Міхаіл Рыгоравіч Булынка (нар. 1913) — кандыдат тэхнічных навук (1950), дацэнт (1952).
Прысынкаўскі сельсавет

**Пры́сынкаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Прысынак.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як Прысынкаўскі (Прысынацкі) сельсавет у складзе Уздзенскага раёна Мінскай акругі БССР з цэнтрам у вёсцы Прысынак. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Уздзенскім раёне БССР. 26 лютага 1932 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Мангалінова. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета вернуты ў вёску Прысынак. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Уздзенскага сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Уздзенскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Будынак гасцініцы «Брысталь»

**Будынак гасцініцы «Брысталь»** — будынак у Шклоўскім пасадзе Магілёве, на рагу вуліц Ленінскай (№ 23) і Камсамольскай (№ 12). Цяпер у будынку размяшчаецца Магілёўскі дзяржаўны каледж мастацтваў.

Гасцініца з рэстаранам, якая належала Рыўцы Брэслау, размяшчалася ў доме Этлінгера. Калі ў Магілёве знаходзілася Стаўка Вярхоўнага галоўнакамандуючага, у гасцініцы жылі прадстаўнікі саюзных дзяржаў.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Ленінская вуліца (Магілёў)
Катэгорыя:Камсамольская вуліца (Магілёў)
Катэгорыя:Славутасці Магілёва
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Магілёва
Катэгорыя:Магілёўскі дзяржаўны каледж мастацтваў
Чарвёнка-Ляшчыны

**Чарвёнка-Ляшчыны** () — горад на поўдні Польшчы. Размешчаны за 320 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 35 км на паўднёвы захад ад цэнтра Катавіцаў, частка Верхнесілезскага прамысловага раёна. Уваходзіць у склад Рыбніцкага павета Сілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Чарвёнка-Ляшчыны. Займае плошчу 38,52 км². Насельніцтва 28,3 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Крушэўскі спуск (Гомель)

**Крушэўскі спуск** — спуск да набярэжнай ракі Сож у Гомелі, пралягае па канцавой частцы вуліцы Арцёма, мінае стык з вуліцай Сожскай, дзе робіць рэзкі паварот да набярэжнай, ідучы пад нахілам уніз прыблізна да будынка Гомельскай гарадской ратавальнай станцыі, каля якой рэльеф стабілізуецца. Мае два ўпарадкаваныя адгалінаванні — сходы (лесвіцу) ад вуліцы Сожскай да набярэжнай у раёне пляцоўкі для катання на скейтбордах і прыступкавую плітачную дарожку накшталт пандуса (за 45 м ад сходаў). 

## Паходжанне і назва 
Крушэўскі спуск з’яўляецца асвоенай людзьмі рэшткай колішняга яра (фрагмент старажытнай рэчкі), злучанага з берагавымі схіламі ракі Сож. Гістарычныя назвы мясцовасці да канца ХІХ — пачатку ХХ ст. невядомыя. Эпітэт «Крушэўскі» пашырыўся на спуск ад наймення вуліцы Крушэўскай (з 1923 г. — вуліца Арцёма), якая ў другой палове ХІХ ст. сваю назву атрымала ў гонар аднаго з прадстаўнікоў роду Крушэўскіх (верагодна, Вінцэнта Крушэўскага), што мелі ўладанні ў гэтай частцы Гомеля. Як *«Спускъ Крушевскій»* аб’ект фігуруе на плане Гомеля 1913 г. 

Нягледзячы на ажыццёўленыя цягам 1920-х гг. масавыя савецкія перайменаванні вуліц і іншых аб'ектаў Гомеля, назва Крушэўскага спуску станам на 1927 г. афіцыйна захоўвалася.

## Галерэя 

Файл:Крушэўскі спуск на плане Гомеля 1913 г..jpg|Крушэўскі спуск на плане горада Гомеля, 1913 г.
Файл:Homiel, Sož-Krušeŭski. Гомель, Сож-Крушэўскі (1901-17).jpg|Рэклама тартака, які размяшчаўся на Крушэўскім спуску, да 1914 г.
Файл:Крушэўскі спуск, Гомель, 2015 год.jpg|Умацаванні схілаў, 2015 г.
Файл:Сходы з Крушэўскага спуску да набярэжнай, Гомель (2021 год).jpg|Сходы з Крушэўскага спуску да набярэжнай, 2021 г.
Файл:Краявід з боку Сожа на набярэжную, вуліцу Арцёма і рачны порт, 2021 год.jpg|Спуск і сходы, выгляд з боку Сожа, 2021 г.
Файл:Сходы са схілу Крушэўскага спуску, Гомель, 2022 год.jpg|Сходы, 2022 г.
Файл:Забудова над Крушэўскім спускам, Гомель, 2022 год.jpg|Забудова над спускам, 2022 г.

Катэгорыя:Геаграфія Гомеля
Будынак Магілёўскага гарадскога камітэта КПБ

**Будынак Магілёўскага гарадскога камітэта КПБ** — будынак у Магілёве, размешчаны па адрасе вул. Крыленкі, 12. Узведзены ў 1988 годзе па праекце архітэктара К. Аляксеева для Магілёўскага гарадскога камітэта КПБ і Магілёўскага гарадскога гаркама ЛКСМБ. У наш час у будынку размяшчаецца Магілёўскі філіял Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі.

## Архітэктура 
Уяўляе сабой цагляны з атынкаванымі фасадамі 5-павярховы будынак з развітым цокальным паверхам, дзе размешчаны актавая зала і фае. У аб’ёмна-планіровачнай кампазіцыі выкарыстаны рэльеф участку — значны перапад вышынь дазволіў зрабіць уваходы ў адміністрыцыйны блок на ўзроўні 1-га паверху, у актавую залу — на ўзроўні цокальнага. Уваходная група (партал) абліцавана паліраваным гранітам цёмна-чырвонага колеру. У аздабленні памяшканняў выкарыстаны граніт, мармур, каштоўныя пароды драўніны. У комплексе з будынкам вырашана добраўпарадкаванне прылеглай плошчы з парадным падыходам з боку праспекта Міру і пад’ездам аўтатранспарту з вуліцы Крыленкі.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:1988 год у Магілёве
Катэгорыя:Вуліца Крыленкі (Магілёў)
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Канстанціна Аляксеева
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Магілёва
Чэхавіцы-Дзядзіцы

**Чэхавіцы-Дзядзіцы** (, ) — горад на поўдні Польшчы. Размешчаны за 350 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 50 км на поўдзень ад Катавіцаў. Уваходзіць у склад Бельскага павета Сілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Чэхавіцы-Дзядзіцы. Займае плошчу 33 км². Насельніцтва 35,6 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Когістэ (прыпыначны пункт)

**Когістэ** () — былы прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў воласці Кехтна павета Рапламаа. Знаходзіўся ў вёсцы Когістэ на лініі Леле — Мыйзакюла.

## Гісторыя 
У 2017 годзе ўрад Эстоніі прыняў рашэнне не ўкладваць 17 000 000 еўра ў рамонт 70-кіламетровай чыгуначнай трасы Пярну — Леле. Рэгулярны рух цягнікоў паміж Пярну і Леле быў спынены 8 снежня 2018 года .

## Вакзал 
Будынак вакзала, пабудованы ў 1926 годзе па праекце архітэктара Леона Ёхансана, выкарыстоўваўся да 1980-х гадоў. У цяперашні час выкарыстоўваецца як дом.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Пярну-Каўбаяам

**Пярну-Каўбаяам** (, ***Пярну-Таварная***) — былая чыгуначная станцыя Эстонскай чыгункі ў павеце Пярнумаа. Знаходзілася ў горадзе Пярну на лініі Леле — Мыйзакюла.

## Гісторыя 
Станцыя была адкрыта ў 1971 годзе. З распадам СССР станцыя страціла сваё стратэгічнае значэнне, бо лінія стала тупіковай на мяжы з Латвіяй.

У 2017 годзе ўрад Эстоніі прыняў рашэнне не ўкладваць 17 000 000 еўра ў рамонт 70-кіламетровай чыгуначнай трасы Пярну — Леле. Рэгулярны рух цягнікоў паміж Пярну і Леле быў спынены 8 снежня 2018 года.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Катэгорыя:Пярну
Францыя (гасцініца, Магілёў)

**«Францыя»** — колішні будынак у Магілёве, які размяшчаўся па Першамайскай вуліцы, на заходнім боку Тэатральнай плошчы. На поўнач ад яго размяшчаўся дом Капцелева (таксама знішчаны).

## Гісторыя 
Была пабудавана ў ХIХ стагоддзі на месцы драўлянай Васкрасенскай праваслаўнай царквы, якая не была адноўлена пасля аднаго з гарадскіх пажараў 1820-х гадоў.

У XIX — пачатку XX стагоддзяў гасцініца «Францыя» належала Патапію Піліпавічу Капцелеву. У 1914 годзе належала Соф’і Іосіфаўне Пасэ.

Калі ў час Першай сусветнай вайны ў Магілёве знаходзілася Стаўка Вярхоўнага галоўнакамандуючага, гасцініца была адведзена для флігель-ад’ютантаў Світы імператара. У гасцініцы жылі генерал-ад’ютант , генерал , вялікі князь Дзмітрый Паўлавіч, князь Ігар Канстанцінавіч, граф , капітан 1-га рангу Саблін. Пасля ў суседніх намерах пражывалі камісар Часовага ўрада ў Стаўцы Вярхоўнага галоўнакамандуючага Уладзімір Станкевіч і начальнік штаба генерал Міхаіл Бонч-Бруевіч. У лістападзе 1917 года ў Магілёў прыбылі лідары эсэраў і меншавікоў, каб адхіліць бальшавікоў ад улады. Па ўспамінах Бонч-Бруевіча ў двух нумарах, якія займаў Станкевіч, увесь час засядалі і нешта вырашалі эсэраўскія лідары Чарноў,  і , вядомы меншавік, былы міністр працы  і «яшчэ некалькі валасатых і барадатых чалавек такога ж эсэра-меншавіцкага толку і выгляду».

У час нямецкай акупацыі будынак займала гарадская камендатура. У вайну гасцініца не пацярпела. Знішчана ў пачатку 1970-х гг.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Славутасці Магілёва
Катэгорыя:XIX стагоддзе ў Беларусі
Катэгорыя:Знішчаныя збудаванні Магілёва
Катэгорыя:Зніклі ў 1970-я гады
Катэгорыя:Першамайская вуліца (Магілёў)
Катэгорыя:Тэатральная плошча (Магілёў)
Параф’янаўская сядзіба

**Параф’янаўская сядзіба** — сядзіба ў в. Параф’янава, Докшыцкі раён, Віцебская вобласць.

## Гісторыя 
Значны перыяд свайго існавання маёнтак належаў касцёлу і адносіўся да Віленскай архідыяцэзіі, але быў канфіскаваны ў каталікоў пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай. На працягу ХІХ стагоддзя маёнтак налыжыў Пшэздзецкім, Тышкевічам і Слатвінскім. Сядзіба апошніх размяшчалася ў Замошшы.

Сядзіба ў 1840-я гады належала роду Шышкаў. Мелася ў гэты час усяго 4 дваровых, прыгонных было 154 (40 сялянскіх двароў), якія мелі аднолькавыя з сялянамі Гарадзілава павіннасці.

Ад сядзібы захаваўся добраўпарадкаваны бровар (1880), які збудаваў Гвідон Слатвінскі. У 1939 годзе яго нацыялізавалі і адчынілі там лікёра-гарэлачны завод, які і зараз працуе ў будынку Слатвінскіх.

Захавался адзінкавыя дрэвы ўязной алеі.

## Літаратура 
* Сядзіба ў Параф’янава // Памяць: Докшыцкі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]; уклад. А. В. Скараход; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : БелЭн, 2004. — С. 678.

Катэгорыя:Славутасці Докшыцкага раёна
Катэгорыя:Параф’янава (Параф’янаўскі сельсавет)
Катэгорыя:Сядзібы Беларусі
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Докшыцкага раёна
60-ы батальён дапаможнай паліцыі

**60-ы батальён дапаможнай паліцыі (палявы)** () — беларускае калабарацыйнае падраздзяленне мясцовай паліцыі.

## Набор у батальён 
Батальён арганізоўваўся на ўзор 48-га. Прапагандыстам з беларускага боку быў у гэтым батальёне Васілевіч, настаўнік паводле прафесіі, былы падхарунжы польскай арміі.

## Шлях батальёна 
Батальён існаваў са жніўня (паводле іншых звестак, з верасня) 1943 года і кватараваў у Снове, пад Баранавічамі, а з лютага 1944 года ўжо ў Баранавічах. Вядома, што ў лістападзе 1943 года браў удзел у сутыкненнях з партызанамі. Дзякуючы выхаваўчай працы Васілевіча, 60-ы батальён існаваў аж да эвакуацыі з Беларусі. Афіцыйна быў расфармаваны 19 красавіка 1944 года, а жаўнеры былі пераведзеныя ў брыгаду Зіглінга, а потым у 30-ю грэнадзёрскую дывізію СС.

## Спасылкі 
* Беларускія батальёны Schutzmannschaft
* Спробы арганізацыі беларускага войска пры нямецкай акупацыі Беларусі
* Пра 60-ы батальён  
* Колькасць жаўнераў у фармаваннях (з кнігі «Беларусь пад нямецкай акупацыяй»)

Катэгорыя:Беларускія фармаванні шуцманшафта
Катэгорыя:З’явіліся ў 1943 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1944 годзе
Катэгорыя:1943 год у Беларусі
36-ы паліцыйны стралецкі полк

**36-ы паліцыйны стралецкі полк** () — беларускае калабарацыйнае падраздзяленне мясцовай паліцыі.

## Шлях батальёна 
Першапачаткова полк кватараваў ва Урэччы (каля Слуцка). Пазней 36-ы полк быў пераведзены ў Валожын Вілейскай акругі. Валожын знаходзіўся побач з Налібоцкай пушчай, таму полк бесперапынку вёў змаганне з партызанамі. Капітан Барашкевіч праводзіў таксама набор для папаўнення палка i быў ягоным маральным правадыром. Паводле непацверджаных даных, полк у гэты час налічваў каля 1100 чалавек.

З разведзводкі Баранавіцкага пар­ты­занскага злучэння за перыяд ад 20 да 30 лістапада 1943 года:*Места Валожын — батальён 36-га паліцэйскага палка: 550 чалавек, з іх 130 паліцэйскіх, 60 — лясная ахова, 300 чалавек — войскі СС. Мястэчка Вішнева — 2-гі батальён 36-га паліцэйскага палка, вёска Шапавалы, Камарова, Дайноўка — 3-ці батальён 36-га паліцэйскага палка.*

### Эвакуацыя 
Падчас эвакуацыі з Беларусі полк браў удзел у баях з бальшавікамі, пры гэтым загінуў сам капітан Барашкевіч. У час адступлення назіраліся вельмі частыя выпадкі дэзерцірства, падчас якіх былі забітыя некаторыя камандоўцы. Недабіткі палка былі ўжо на тэрыторыі Германіі ўключаныя ў склад брыгады Зіглінга.

### У складзе брыгады Зіглінга 
36-ы стралецкі паліцыйны полк увайшоў у склад 3-га палка брыгады разам з іншымі былымі беларускімі фармаваннямі.

## Літаратура 
* Спробы арганізацыі беларускага войска пры нямецкай акупацыі Беларусі / Францішак Кушаль
* Беларусь пад нямецкай акупацыяй / Юры Туронак.

## Спасылкі 
* Ю. Грыбоўскі. Беларускі легіён СС: міфы і рэчаіснасць 
* Пра гарнізон Валожына 

Катэгорыя:Беларускія калабарацыянісцкія фарміраванні ў Другой сусветнай вайне
Катэгорыя:З’явіліся ў 1943 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1944 годзе
Катэгорыя:1943 год у Беларусі
Торы (прыпыначны пункт)

**Торы** () — былы прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў воласці Торы павета Пярнумаа. Знаходзіўся ў мястэчку Торы на лініі Леле — Мыйзакюла.

## Гісторыя 
Прыпыначны пункт была адкрыта разам з чыгуначнай лініяй у 1927 годзе. Першапачаткова прыпынак меў дзве дарогі і адгалінаванне на кар’ер. Будынак вакзала быў пабудаваны па стандартным дызайне Леона Ёхансана, быў разбураны падчас Другой сусветнай вайны.

У 2017 годзе ўрад Эстоніі прыняў рашэнне не ўкладваць 17 000 000 еўра ў рамонт 70-кіламетровай чыгуначнай трасы Пярну — Леле. Рэгулярны рух цягнікоў паміж Пярну і Леле быў спынены 8 снежня 2018 года .

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Тамістэ (прыпыначны пункт)

**Тамістэ** () — былы прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў воласці Торы павета Пярнумаа. Знаходзіўся ў вёсцы Тамістэ на лініі Леле — Мыйзакюла.

## Гісторыя 
Прыпынак быў адкрыты разам з лініяй у 1927 годзе.

У студзені 2011 года прыпынак быў закрыты, і замест яго быў адкрыты прыпыначны пункт Пулі за 7 км ад Пярну.

У 2017 годзе ўрад Эстоніі прыняў рашэнне не ўкладваць 17 000 000 еўра ў рамонт 70-кіламетровай чыгуначнай трасы Пярну — Леле. Рэгулярны рух цягнікоў паміж Пярну і Леле быў спынены 8 снежня 2018 года.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Radulomyces confluens

**Radlulomyces confluens** — від грыбоў сямейства .

Першапачаткова ён быў апісаны ў 1815 годзе Эліясам Магнусам Фрысам пад назвай *Thelephora confluens* . Дацкі батанік Мадс Пітэр Хрыстыянсен зрабіў яго тыпавым відам новавылучанага роду  у 1960 годзе.

Катэгорыя:Агарыкальныя
Афіцэрскія курсы БКА

**Афіцэрскія курсы БКА** — курсы падрыхтоўкі афіцэраў для Беларускай краёвай абароны, якія дзейнічалі ў Мінску з сакавіка па чэрвень 1944 года і выкладаліся Францішкам Кушалем.

## Дзейнасць 
Першыя курсы пачаліся ў сярэдзіне сакавіка 1944 года. Слухачоў на іх было нават болей, чым разлічвалі — 50 афіцэраў і 200 унтэр-афіцэраў. У першай палове красавіка 1944 года, пасля сканчэння гэтых курсаў, усе яны здалі экзамен у прысутнасці фон Готберга. Пасля гэтага, у канцы красавіка 1944 года, былі адкрытыя другія курсы.

Аднак, акрамя перападрыхтоўкі афіцэраў і унтэр-афіцэраў, галоўнай задачай Мінскіх курсаў было, на думку кіраўніцтва Беларускай краёвай абароны, прыцягнуць на іх моладзь, якая яшчэ не служыла ў войску. Атрымаўшы згоду фон Готберга, Беларуская цэнтральная рада правяла адпаведныя прапагандысцкія дзеянні і, адначасова з трэцімі курсамі перападрыхтоўкі, у Мінску ў 15 чэрвеня 1944 года была адкрытая афіцэрская школа, у якую было прынята 250 кандыдатаў. Збольшага гэта былі дзецюкі са скончанай сярэдняй адукацыяй і амаль ўсе сябры Саюза беларускай моладзі. Іх навучанне павінна было цягнуцца шэсць месяцаў, пасля чаго яны б атрымалі першыя афіцэрскія званні. Але гэтаму не было наканавана збыцца, бо ўжо 29 чэрвеня 1944 года афіцэрская школа мусіла эвакуявацца з Мінска, каб не патрапіць пад удар наступальнай Чырвонай Арміі.

У ліпені 1944 года з Беларусі былі эвакуяваныя шматлікія нацыянальныя паліцыйна-ваенныя фарміраванні, у тым ліку афіцэрская школа БКА. Яны сканцэнтраваліся на тэрыторыі Усходняй Прусіі і Паўночнай Мазовіі, а ў верасні ўжо былі ў Берліне.

### Вынікі дзейнасці 
Усяго з сакавіка па чэрвень 1944 года на курсах у Мінску было перападрыхтавана каля 150 афіцэраў і 600 унтэр-афіцэраў. Паводле Кушаля, з ваеннага і палітычнага пункту гледжання, гэта былі вельмі добрыя афіцэры і унтэр-афіцэры, цалкам адданыя ідэі стварэння нацыянальных беларускіх узброеных сіл. Адзіным недахопам было тое, што іх было яўна замала, каб утварыць такія ўзброеныя сілы.

## Гл. таксама 
* Афіцэрскія курсы БКС

## Літаратура 
* Спробы арганізацыі беларускага войска пры нямецкай акупацыі Беларусі / Францішак Кушаль
* Беларусь пад нямецкай акупацыяй / Юры Туронак

## Спасылкі 
* Пра БКА

Катэгорыя:Ваенная адукацыя
Катэгорыя:Беларуская краёвая абарона
Катэгорыя:З’явіліся ў 1944 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1944 годзе
Катэгорыя:1944 год у Мінску
Катэгорыя:Адукацыя ў Мінску
Таіксэ (прыпыначны пункт)

**Таіксэ** () — прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў воласці Цюры павета Ярвамаа. Знаходзіцца ў вёсцы Таіксэ на лініі Талін — Вільяндзі.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Эстоніі
Баксітагорскі раён

**Баксітагорскі раён** () — муніцыпальнае ўтварэнне ў паўднёва-ўсходняй частцы Ленінградскай вобласці Расійскай Федэрацыі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Баксітагорск.

## Геаграфія 
Плошча раёна — 7,18 тыс. км², што складае 9,59 % плошчы вобласці. Мяжуе на ўсходзе — з Валагодскай вобласцю (Бабаеўскі і Чагадошчанскі раёны); на поўдні — з Наўгародскай вобласцю (Хвойнінскі і Любыцінскі раёны); на паўночным захадзе — з Ціхвінскага муніцыпальным раёнам. Адлегласць ад адміністрацыйнага цэнтра раёна да Санкт-Пецярбурга — 250 км.

Асноўная частка раёна знаходзіцца на ўзнёслай Ціхвінскай градзе, абсалютныя вышыні 150—250 метраў над узроўнем мора. Заходняя частка раёна знаходзіцца на Ціхвінскай нізіны з вышынямі 50-100 метраў.

На тэрыторыі раёна знаходзіцца радовішчы баксітаў, вапнякоў, даламітаў, торфу. Клімат раёна умерана кантынентальны. Сярэдняя тэмпература ліпеня — 17 °C, са студзеня — −10 °C. Гадавая колькасць ападкаў 650—700 мм.

У заходняй частцы раёна працякаюць рэкі, якія адносяцца да басейна Балтыйскага мора (Валажба, Ціхвінка), а ва ўсходняй — рэкі, якія адносяцца да басейна Каспійскага мора (Чагада, Лідзь, Колпь).

Катэгорыя:Раёны Ленінградскай вобласці
Resinicium

**Resinicium** — род грыбоў сямейства . Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1968 годзе.

## Галерэя 

Resinicium bicolor (36305968401).jpg|
Resinicium furfuraceum.jpg|
Resinicium.bicolor.-.lindsey.jpg|

## Крыніцы 
## Літаратура 
* *Parmasto, E.* 1968. Conspectus Systematis Corticiacearum. 1-261 — P. 97

Катэгорыя:Агарыкаміцэты
Катэгорыя:Роды грыбоў
Будынак гасцініцы «Парыж» (Магілёў)

**Будынак гасцініцы «Парыж»** — будынак у Магілёве, размешчаны ў квартале, які ўзнік на месцы Блізкага вала, на рагу вуліц Ленінскай (№ 19) і Болдзіна (№ 2).

У 1914 годзе гасцініца «Парыж» належала Беніяміну Шмуйлавічу Ландау.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Ленінская вуліца (Магілёў)
Катэгорыя:Вуліца Болдзіна (Магілёў)
Катэгорыя:Славутасці Магілёва
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Магілёва