open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Максі Радрыгес

**Максіміля́на Рубе́н «Ма́ксі» Радры́гес** (; нар. 2 студзеня 1981, Расарыа, Аргенціна) — былы аргенцінскі футбаліст, паўабаронца. Мае на ваім рахунку матчы ў складзе нацыянальнай зборнай Аргенціны.

## Кар’ера 
### Клубная 
Радрыгес выступаў за «Ньюэлс Олд Бойз» на працягу трох сезонаў да пераезду ў Іспанію. У 2002 годзе Радрыгес пераехаў у Ла Лігу ў клубе «Эспаньёл», дзе дэбютаваў 2 верасня ў матчы дзе барселонцы трывалі паражэнне ад мадрыдскага «Рэала» з лікам 0:2.

Напачатку сезона 2005—2006 гадоў Радрыгес пераехаў у «Атлетыка» за суму 5 млн еўра. 10 лістапада 2009 года Радрыгес забіў чатыры галы ў браму клуба «Марбелья» ў Кубку Іспаніі на стадыі 1/32 фіналу, матч скончыўся перамогай мадрыдцаў з лікам 4:0. Пасля ад’езду ў 2007 годзе Фернанда Торэса ў «Ліверпул» быў абраны ў якасці новага капітана клуба.

13 студзеня 2010 года Радрыгес на правах вольнага агента перайшоў у англійскі «Ліверпул», падпісаўшы кантракт на тры з паловай гады. Ён дэбютаваў у новай камандзе ў другім тайме ў матчы супраць «Сток Сіці». 13 ліпеня 2012 года вярнуўся да хаты ў родны клуб «Ньюэлс Олд Бойз», у якім пачынаў кар’еру.

### Міжнародная 
За нацыянальную зборную Аргенціны Максі дэбютаваў 8 чэрвеня 2003 года ў матчы супраць зборнай Японіі, у якім ён адразу ж адзначыўся забітым голам. На чэмпіянаце свету 2006 года адзначыўся дублем у браму зборнай Сербіі і Чарнагорыі. Пасля прайгранага чвэрцьфіналу зборнай Германіі Радрыгес ударыў у спіну Басціяна Швайнштайгера. ФІФА аштрафавала футбаліста сумай у 5000 швейцарскіх франкаў і дыскваліфікавала яго на два матчы ў Кубку Амерыкі 2007 года, на які ігрок не паехаў.

## Дасягненні 
**«Атлетыка»**:
* Уладальнік Кубка Інтэртота: 2007

**«Ліверпул»**:
* Уладальнік Кубка футбольнай лігі: 2012

**«Ньюэлс Олд Бойз»**:
* Чэмпіён Аргенціны: 2013(ф)

**«Пеньяроль»**:
* Чэмпіён Уругвая: 2017, 2018
* Уладальнік Суперкубка Уругвая: 2018

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Профіль на Soccerbase
* Статыстыка на National Football Teams

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Расарыа
Катэгорыя:Футбалісты Аргенціны
Катэгорыя:Ігракі ФК Ньюэлс Олд Бойз
Катэгорыя:Ігракі ФК Эспаньёл
Катэгорыя:Ігракі ФК Атлетыка Мадрыд
Катэгорыя:Ігракі ФК Ліверпул
Катэгорыя:Ігракі ФК Пеньяроль
Уга Кампаньяра

**Уга Арманда Кампаньяра** (; нар. , Кордава, Аргенціна) — аргенцінскі футбаліст, абаронца  нацыянальнай зборнай Аргенціны.

## Кар’ера 
### Клубная 
Пачаў кар’еру ў клубе «Дэпартыва Марон», які перыядычна гуляе ў другім і трэцім дывізіёне Аргенцінскага футболу. У 2002 годзе, не з'яўляючыся іграком клуба найвышэйшага дывізіёна, перайшоў у італьянскую «П’ячэнца», якая на той момант выступала ў Серыі А. Улетку 2007 года перайшоў у «Сампдорыю». 9 ліпеня 2009 года далучыўся да клуба «Напалі». Трансфер іграка каштаваў 7 мле еўра, пры гэтым у адваротным напрамку накіраваўся Даніэле Маніні. У 2013 годзе перайшоў у склад «Інтэрнацыянале».

### Міжнародная 
Дэбютаваў у складзе зборнай Аргенціны 29 лютага 2012 года ў матчы супраць зборнай Швейцарыі, дзе Аргенціна атрымала перамогу з лікам 1:3.

## Дасягненні 
**«Напалі»**:
* Уладальнік Кубка Італіі: 2012

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Статыстыка на National Football Teams
* Профіль на Transfermarkt

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:футбалісты Аргенціны
Катэгорыя:Ігракі зборнай Аргенціны па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Дэпартыва Марон
Катэгорыя:Ігракі ФК П’ячэнца
Катэгорыя:Ігракі ФК Сампдорыя Генуя
Катэгорыя:Ігракі ФК Напалі
Катэгорыя:Ігракі ФК Інтэрнацыянале Мілан
Катэгорыя:Ігракі ФК Пескара
Нікалас Тальяфіка

**Нікала́с Тальяфі́ка** (; нар. ) — аргенцінскі футбаліст, левы абаронца французскага клуба «Алімпік» (Ліён) і нацыянальнай зборнай Аргенціны. Мае калабрыйскае паходжанне, а таксама італьянскае грамадзянства. Пачынаў кар’еру ў клубе «Банфілд», пасля чаго некалькі гадоў правёў у складзе «Індэпенд’ентэ», дзе быў капітанам каманды. Узімку 2018 года пераехаў у Еўропу, дзе спачатку абараняў колеры нідэрландскага «Аякса», а потым з 2022 года ліёнскага «Алімпіка».

Вылучаецца цягавітасцю, выдатнай тэхнікай і бесперапыннай прадпрымальнасцю. У выніку навыкаў іграка, а таксама яго гульнявой пазіцыі, клубаў, нацыянальнасці і дзіўнага візуальнага падабенства Тальяфіка часам параўноўваюць з былым абаронцам «Інтэрнацыянале» і зборнай Аргенціны Хаўерам Дзанеці.

## Дасягненні 
**«Індэпенд’ентэ»**:
* Уладальнік Паўднёваамерыканскага кубка: 2017

**«Аякс»**:
* Чэмпіён Нідэрландаў: 2019, 2021, 2022
* Уладальнік Кубка Нідэрландаў: 2019, 2021

**Аргенціна**:
* Чэмпіён свету: 2022
* Уладальнік Кубка Амерыкі: 2021, 2024

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:футбалісты Аргенціны
Катэгорыя:Ігракі зборнай Аргенціны па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Банфілд
Катэгорыя:Ігракі ФК Рэал Мурсія
Катэгорыя:Ігракі ФК Індэпенд’ентэ
Катэгорыя:Ігракі ФК Аякс Амстэрдам
Катэгорыя:Ігракі ФК Алімпік Ліён
Леандра Парэдэс

**Леа́ндра Парэ́дэс** (); нар. ) — аргенцінскі футбаліст, паўабаронца абарончага плану італьянскага клуба «Рома» і нацыянальнай зборнай Аргенціны. Парэдэс мае парагвайскае паходжанне.

## Кар’ера 
### Клубная 
У прафесійным футболе дэбютаваў у складзе «Бокі Хуніярс» 6 лістапада 2010 года ў матчы супраць «Архенцінас Хуніярс». На пачатку 2014 года далучыўся да клуба Серыі А «К’ева». Пасля далучыўся да «Ромы», але на некаторы час на правах арэнды вярнуўся ў «Бока Хуніярс». У складзе «Ромы» дэбютаваў у матчы супраць «Вероны». У ліпені 2017 года далучыўся да расійскага «Зеніта», склаўшы кантракт на чатыры гады. У студзені 2019 года стаў футбалістам французскага «Пары Сен-Жэрмена», а ў сезоне 2022—2023 года абараняў колеры італьянскага «Ювентуса». 16 жніўня 2023 года Парэдэс вярнуўся ў «Рому», склаўшы працоўны дагавор да 30 чэрвеня 2025 года.

### Міжнародная 
Упершыню быў выкліканы да складу нацыянальнай зборнай Аргенціны ў маі 2017 года. Дэбютаваў у складзе каманды 13 чэрвеня ў матчы супраць зборнай Сінгапура.

## Дасягненні 
**«Бока Хуніярс»**:
* Чэмпіён Аргенціны: 2011(а)
* Уладальнік Кубка Аргенціны: 2012

**«Зеніт»**:
* Чэмпіён Расіі: 2019

**«Пары Сен-Жэрмен»**:
* Чэмпіён Францыі: 2019, 2020, 2022, 2023
* Уладальнік Кубка Францыі: 2020, 2021
* Уладальнік Кубка французскай лігі: 2020
* Уладальнік Суперкубка Францыі: 2019, 2020, 2022

**Аргенціна**:
* Чэмпіён свету: 2022
* Уладальнік Кубка Амерыкі: 2021, 2024

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Аргенціны
Катэгорыя:Ігракі зборнай Аргенціны па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Бока Хуніярс
Катэгорыя:Ігракі ФК К’ева
Катэгорыя:Ігракі ФК Рома
Катэгорыя:Ігракі ФК Эмпалі
Катэгорыя:Ігракі ФК Зеніт Санкт-Пецярбург
Катэгорыя:Ігракі ФК Пары Сен-Жэрмен
Катэгорыя:Ігракі ФК Ювентус
Энца Перэс

**Э́нса Нікала́с Пе́рэс** (; нар. 22 лютага 1986, Майпу, Аргенціна) — аргенцінскі футбаліст, паўабаронца клуба «Рывер Плэйт» і нацыянальнай зборнай Аргенціны.

## Кар’ера 
### Клубная 
Пачаў кар’еру выступамі за мясцовы клуб «Дэпартыва», за які гуляў яго бацька. Прафесійна займацца пачаў у клубе «Гадой-Крус», за які забіў першы гол каманды ў найвышэйшым дывізіёне. У 2007 годзе далучыўся да клуба «Эстудыянтэс».

8 чэрвеня 2011 года ігрок перайшоў у склад партугальскай «Бенфікі». Сума пераходу склала паводле чутак, каля 5,5 млн еўра. Пасля сур’ёзнай траўмы калена атрыманай у адборачным матчы Лігі чэмпіёнаў, Перэс быў аддадзены ў арэнду назад у «Эстудыянтэс», дзе выступаў на працягу шасці месяцаў. Пазней вярнуўся ў партугальскі клуб, дзе стаў асноўным іграком цэнтру паўабароны, гуляючы на гэтай пазіцыі разам з Неманьем Мацічам.

Яго выступы прыцягнулі ўвагу іншых клубаў, а галоўны трэнер «Бенфікі» Жоржы Жэзуш назваў Перэса мозгам каманды, якога цяжка будзе замяніць. 6 ліпеня 2014 года Энца быў прызнаны найлепшым іграком сезону партугальскае лігі.

2 студзеня 2015 года «Валенсія» падпісала Перэса за 25 млн еўра. Дэбют іграка прыпаў на хатнюю перамогу «кажанаў» у матчы супраць мадрыдскага «Рэалу» (2:1).

### Міжнародная 
У нацыянальнай зборнай Аргенціны дэбютаваў 30 верасня 2009 года ў таварыскім матчы супраць зборнай Ганы, які скончыўся перамогай аргенцінцаў з лікам 2:0.

## Дасягненні 
**«Эстудыянтэс»**:
* Чэмпіён Аргенціны: 2010(а)
* Уладальнік Кубка прафесійнай лігі Аргенціны: 2024
* Уладальнік Кубка Лібертадорэс: 2009

**«Бенфіка»**:
* Чэмпіён Партугаліі: 2014, 2015
* Уладальнік Кубка Партугаліі: 2014
* Уладальнік Кубка партугальскай лігі: 2014
* Уладальнік Суперкубка Партугаліі: 2014

**«Рывер Плэйт»**:
* Чэмпіён Аргенціны: 2021, 2023
* Уладальнік Кубка Аргенціны: 2017, 2019
* Уладальнік Суперкубка Аргенціны: 2017, 2019
* Уладальнік Кубка Лібертадорэс: 2018
* Пераможца Рэкопы Паўднёвай Амерыкі: 2019

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Профіль на ESPN
* Статыстыка на National Football Teams

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Аргенціны
Катэгорыя:Ігракі зборнай Аргенціны па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Гадой-Крус
Катэгорыя:Ігракі ФК Эстудыянтэс
Катэгорыя:Ігракі ФК Бенфіка Лісабон
Катэгорыя:Ігракі ФК Валенсія
Катэгорыя:Ігракі ФК Рывер Плэйт
Радрыга Дэ Паўль

**Радры́га Дэ Паўль** (; нар. ) — аргенцінскі футбаліст, паўабаронца іспанскага клуба «Атлетыка» і нацыянальнай зборнай Аргенціны.

## Кар’ера 
### Клубная 
Займацца футболам пачаў у клубе «Расінг». У веку 18 гадоў далучыўся да галоўнай каманды клуба, першы раз з’явіўшыся на лаве запасных 24 чэрвеня 2012 года ў матчы супраць «Велес Сарсфілда». Дэбют іграка прыпаў на 10 лютага 2013 года, калі Дэ Паўль з’явіўся на пляцоўцы на 86-й хвіліне замест Маўра Камаранезі ў матчы супраць «Атлетыка Рафаэлі». Свой першы гол паўабаронца забіў праз месяц у матчы супраць «Сан-Марціна». Гульца з хуткім прагрэсам запрыкмецілі ў Еўропе і запрасілі ў «Валенсію». Іспанцам гэта каштавала 6,5 млн еўра. 23 жніўня 2014 года Дэ Паўль упершыню апрануў валенсійскую кашулю ў матчы супраць «Севільі». Ігрок выйшаў на поле на 65-й хвіліне, але быў выдалены праз хвіліну за грубае парушэнне. Першы гол аргенцінец забіў 4 снежня ў браму «Рая Вальекана» ў розыгрышу Кубка Іспаніі. Першы ж гол у матчах Ла Лігі ігрок забіў стрэлам у браму «Атлетыка» з Більбаа. З прыходам у клуб трэнера Гары Невіла ігрок страціў месца ў складзе і быў аддадзены ў арэнду ў свой родны «Расінг». Па вяртанні з арэнды футбаліст сышоў у італьянскі «Удынезэ» ў ліпені 2016 года. Першы матч за ўдынцаў Дэ Паўль правёў 20 жніўня 2016 года супраць «Ромы», але клуб атрымаў паражэнне з лікам 4:0. Першага голу трэба было чакаць каля паўгода, калі аргенцінец пацэліў мяч у браму «Мілана», што дапамагло абыграць міланцаў з лікам 2:1. Паспяхова для іграка пачаўся сезон 2018—2019 гадоў, калі Дэ Паўль чатыры разы адзначыўся голам у шасці матчах Серыі А. Сезон спартсмен скончыў найлепшым бамбардзірам «Удынезэ», у дадатак зарабіўшы шмат галявых перадач. У 2020 годзе аргенцінец быў прызначаны капітанам клуба пасля таго, як з яго пайшоў  Кевіна Лазанні.

12 ліпеня 2021 года Дэ Паўль склаў пяцігадовы кантракт з мадрыдскім «Атлетыкам». Ён далучыўся да свайго новага клуба праз некалькі дзён пасля перамогі ў Кубку Амерыкі. 7 снежня 2021 года ігрок пацэліў свой першы гол за мадрыдцаў у пераможным матчы супраць «Порту» (3:1) у апошняй гульні групавой стадыі Лігі чэмпіёнаў 2021—2022 гадоў.

### Міжнародная 
Дэ Паўль дэбютаваў за нацыянальную зборную Аргенціны 11 кастрычніка 2018 года ў пераможным матчы супраць зборнай Ірака (4:0), а пазней стаў асноўным паўабаронцам пры кіраўніцтве Ліянеля Скалоні. Ігрок уваходзіў у склад зборнай на Кубку Амерыкі 2019 года, калі аргенцінцы занялі трэцяе месца. Таксама спартсмен узяў удзел у пераможным Кубку Амерыкі 2021 года. Менавіта яго далёкі пас дапамог Анхелю Дзі Марыі забіць адзіны гол у браму зборнай Бразіліі ў фінале турніру.

## Дасягненні 
**«Аргенціна»**:
* Чэмпіён свету: 2022
* Уладальнік Кубка Амерыкі: 2021, 2024

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Аргенціны
Катэгорыя:Ігракі зборнай Аргенціны па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Расінг Авельянеда
Катэгорыя:Ігракі ФК Валенсія
Катэгорыя:Ігракі ФК Удзінезэ
Катэгорыя:Ігракі ФК Атлетыка Мадрыд
Кярнеры

**Кярнеры** () — вёска на самым вялікім эстонскім востраве Саарэмаа. Уваходзіць у склад воласці Саарэмаа (да 2017 г.: воласці Пёйдэ) ў павеце Саарэмаа.  

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Марк Геі

**Аджы Кінінкан Марк-Ізраэль Геі** (; нар. ) — англійскі футбаліст, цэнтральны абаронца клуба «Крыстал Пэлас» і нацыянальнай зборнай Англіі.

## Кар’ера 
### Клубная 
Геі навучаўся ў футбольнай акадэміі «Чэлсі». У верасні 2017 года ён склаў свой першы прафесійны кантракт з клубам на тры гады. У наступным сезоне ён дапамог юнацкай камандзе здабыць мноства тытулаў, а таксама дакрочыў з камандай да фіналу Юнацкай лігі УЕФА. На наступным тыдні ён згуляў у матчы Кубка лігі супраць «Грымсбі Таўна», які быў адолены з лікам 7:1.

10 студзеня 2020 года Геі далучыўся на правах арэнды да клуба Чэмпіёншыпу «Суонсі Сіці» да сканчэння сезона. Пасля таго, як ігрок двойчы быў не выкарыстаны ў матчах чэмпіянат, ён дэбютаваў у новым клубе ў матчы супраць «Сток Сіці». Футбаліст хутка замацаваўся ў стартавым складзе цягам наступных чатырох гульняў, але моцна крытыкаваўся ў сувязі з серыяй «Суонсі» без перамог у апошніх пяці гульняў. Галоўны трэнер клуба Стыў Купер падтрымаў абаронцу і заявіў, што «маладым ігракам цяжка імгненна паўплываць на вынік». 26 жніўня 2020 года Геі вярнуўся ў «Суонсі» зноў на правах арэнды на сезон 2020—2021 гадоў. Ігрок быў адным з ключавых у камандзе, гэта значыць толькі чатыры ігракі «Суонсі Сіці» згулялі за сезон больш хвілін чымсьці Геі.

18 ліпеня 2021 года Геі быў выкуплены клубам «Крыстал Пэлас» за 18 мільёнаў фунтаў, што зрабіла яго трэцім найдаражэйшым футбалістам клуба за ўсю гісторыю пасля Крысціяна Бентэке і Мамаду Сако. Ігрок склаў з лонданцамі працоўную ўгоду на пяць гадоў.

### Міжнародная 
У сакавіку 2022 года Геі быў першы раз выкліканы галоўным трэнерам зборнай Англіі Гарэтам Саўтгейтам на таварыскія матчы супраць зборных Швейцарыі і Кот-д’Івуара. Ігрок паклаў пачатак выступы ў камандзе 26 сакавіка ў матчы супраць швейцарцаў, які скончыўся перамогай на Уэмблі гаспадароў з лікам 2:1.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Англіі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Англіі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Суонсі Сіці
Катэгорыя:Ігракі ФК Крыстал Пэлас
Мамаду Сако

**Мамаду́ Сако́** (; нар. , , Францыя) — французскі футбаліст сенегальскага паходжання, абаронца грузінскага клуба «Тарпеда» з Кутаісі. Таксама выступаў у складзе нацыянальнай зборнай Францыі.

## Кар'ера 
### Раннія гады 
Мамаду Сако быў чацвёртым дзіцём з сямі. Ён пачаў займацца футболам у шэсць гадоў і гуляў за клуб «Парыж». У 2002 годзе яго перавабілі да прафесіяналаў, у клуб «Пары Сен-Жэрмен».

### «Пары Сен-Жэрмен» 
14 чэрвеня 2008 года Сако падпісаў свой першы прафесійны кантракт з «Пары Сен-Жэрмен». Ён быў афіцыйна прадстаўлены ў першай камандзе і атрымаў майку з нумарам 3.

### «Ліверпул» 
2 верасня 2013 года англійскі клуб «Ліверпул» абвясціў аб падпісанні Сако. Сума трансферу склала 15 млн фунтаў стэрлінгаў.

## Дасягненні 
**«Пары Сен-Жэрмен»**:
* Чэмпіён Францыі: 2013
* Уладальнік Кубка Францыі: 2010
* Уладальнік Кубка французскай лігі: 2008
* Уладальнік Суперкубка Францыі: 2013

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Профіль на L'Equipe Football

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Парыжы
Катэгорыя:Футбалісты Францыі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Францыі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Пары Сен-Жэрмен
Катэгорыя:Ігракі ФК Ліверпул
Катэгорыя:Ігракі ФК Крыстал Пэлас
Катэгорыя:Ігракі ФК Манпелье
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда Кутаісі
Букаё Сака

**Букаё Сака** (; нар. ) — англійскі футбаліст, паўабаронца клуба «Арсенал» і нацыянальнай зборнай Англіі. Акрамя пазіцыі ў паўабароне здольны згуляць вінгера і абаронцы. Вылучаецца нападніцкімі здольнасцямі і творчасцю, дзякуючы чаму лічыцца адным з найлепшых маладых футбалістаў у свеце. Паходзіць з нігерыйскай сям’і.

## Кар’ера 
Сака рыхтаваўся быў у моладзевай акадэміі «Уотфард», першы чым далучыўся да акадэміі «Арсеналу». На сваё 17-годдзе склаў прафесійны кантракт з клубам, далучыўшыся да каманды клуба да 23 гадоў. У асноўнай дружыне клуба дэбютаваў 29 лістапада 2018 года ў матчы Лігі Еўропы супраць украінскага клуба «Ворскла», калі з'явіўся на пляцоўцы на 69-й хвіліне сустрэчы. 13 снежня згуляў у тым жы турніры ўжо супраць азербайджанскага «Карабаха». У матчы Прэм’ер-лігі дэбютаваў 1 студзеня 2019 года ў матчы супраць «Фулхэма», замяніўшы Алекса Івобі на 83-й хвіліне. Футбаліст, такім чынам, стаў першым іграком XXI стагоддзя ў матчах галоўнага англійскага першынства. Стабільна пачаў прыцягвацца да матчаў «кананіраў» з сезона 2019—2020 гадоў. У ліпені 2020 года паўабаронца склаў новую доўгатэрміновую дагавор з клубам. 4 кастрычніка 2020 года адзначыўся голам у матчы супраць «Шэфілд Юнайтэд» на Эмірэйтс, дзякуючы чаму лонданцы здабылі перамогу з лікам 2:1. 26 снежня ўключыў мяч у браму «Чэлсі» ў пераможнай гульні на хатняй арэне з лікам 3:1. У снежні і студзені спартсмен стаў найлепшым футбалістам клуба. Сезон 2021—2022 гадоў стаў вельмі паспяховым для футбаліста, бо ён забіў 11 галоў у 38 матах Прэм’ер-лігі.

## Дасягненні 
**«Арсенал»**:
* Уладальнік Кубка Англіі: 2020
* Уладальнік Суперкубка Англіі: 2020, 2023

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Англіі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Англіі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Арсенал Лондан
Конар Галагер

**Ко́нар Га́лагер** (; нар. ) — англійскі футбаліст, паўабаронца іспанскага клуба «Атлетыка» і нацыянальнай зборнай Англіі.

## Кар’ера 
### Клубная 
Галагер далучыўся да акадэміі «Чэлсі» ва ўзросце 8 гадоў. У кастрычніку 2018 года склаў прафесійны кантракт з клубам. Не маючы гульнявой практыкі ў першай камандзе, Галагер у жніўні 2019 года на правах арэнды далучыўся да «Чарлтан Атлетыка». У студзені 2020 года ігрок быў адкліканы ў «Чэлсі», каб далучыцца таксама ў статусе арандаванага футбаліста да «Суонсі Сіці». Пазней Галагер прыгадваў, што час, які ён бавіў у «Суонсі», дазволіў яму працаваць больш творча, чым гэта было да таго.

17 верасня 2020 года Галагер падпісаў новы пяцігадовы кантракт з «Чэлсі» і зноў выправіўся ў арэнду ў клуб Прэм’ер-лігі «Вест Бромвіч Альбіён» на сезон 2020—2021 гадоў. 28 лістапада паўабаронца пацэліў свой першы гол у элітным дывізіёне ў хатнім матчы супраць «Шэфілд Юнайтэда». Матч скончыўся з лікам 1:0. Свой наступны сезон англічанін правёў у складзе «Крыстал Пэлас», дзе таксама як і ў папярэднім клубе быў іграком асноўнага складу. Улетку 2022 года вярнуўся ў «Чэлсі», дзе замацаваўся ў першай камандзе. 6 жніўня 2022 года спартсмен паклаў пачатак выступы ў кашулі лонданскага клуба ў Прэм’ер-лізе, згуляўшы ў матчы супраць «Эвертана». Перад сезонам 2023—2024 гадоў «Чэлсі» адхіліў прапанову «Вест Хэм Юнайтэда», а сам Галагер упершыню згуляў матч у якасці капітана каманды, рэгулярна апранаючы капітанскую повязь пры адсутнасці Рыса Джэймса і Бена Чылуэла.

У канцы сезона 2023—2024 гадоў з'явіліся чуткі, што Галагер можа пакінуць «Чэлсі». У ліпені 2024 года «Чэлсі» пачаў перамовы з іспанскім клубам «Атлетыкам» аб магчымым трансферы ігракі, а пазней прыняў прапанову аб трансферы. Пасля таго, як яму сказалі, што ён не будзе рэгулярна выступаць у складзе новага трэнера «Чэлсі» Энца Марэскі, пазней футбаліст пагадзіўся на пераход. 21 жніўня 2024 года мадрыдцы абвясцілі, што Галагер склаў з клубам пяцігадовы кантракт. Паводле звестак *The Guardian*, ігрок каштаваў іспанцам у 34 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў.

### Міжнародная 
Праз сваё паходжанне, акрамя Англіі, Галагер меў мажлівасць абараняць гонар Шатландыі і Ірландыі. 14 лістапада 2021 года футбаліст атрымаў свой першы выклік у нацыянальную зборную Англіі. На наступны дзень ён згуляў свой першы матч, выйшаўшы на замену ў пераможным матчы супраць зборнай Сан-Марына, які скончыўся з лікам 10:0. 26 сакавіка 2022 года ўпершыню выйшаў у пачатковым складзе ў таварыскім матчы супраць зборнай Швейцарыі. Англічане здолелі атрымаць перамогу з лікам 2:1, а Галагер зрабіў галавы пас на Лука Шоу.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Англіі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Англіі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Чэлсі
Катэгорыя:Ігракі ФК Чарлтан Атлетык Лондан
Катэгорыя:Ігракі ФК Суонсі Сіці
Катэгорыя:Ігракі ФК Вест Бромвіч Альбіён
Катэгорыя:Ігракі ФК Крыстал Пэлас
Катэгорыя:Ігракі ФК Атлетыка Мадрыд
Алексіс Мак Алістэр

**Алексіс Мак Алістэр** (; нар. ) — аргенцінскі футбаліст, паўабаронца англійскага клуба «Ліверпул» і нацыянальнай зборнай Аргенціны. Мае шатландска-ірландскае паходжанне.

## Кар’ера 
### Клубная 
Як і яго браты, Франсіс і Кевін, ігрок пачынаў займацца футболам у клубе «Соцыял Парк», пасля чаго далучыўся да акадэміі клуба «Архенцінас Хуніярс». Упершыню згуляў за першую каманду клуба 30 кастрычніка 2016 года ў матчы другога дывізіёна аргенцінскага чэмпіянату. 25 лістапада 2017 года поруч з сваімі братамі згуляў у матчы супраць «Сан-Ларэнса». Алексіс і Франсіс з’явіліся ў стартавым складзе, а Кевін далучыўся да іх на полі праз замену. Свой першы гол паўабаронца забіў 5 сакавіка 2018 года ў матчы супраць «Бокі Хуніярс».

24 студзеня 2019 года Мак Алістэр падпісаў кантракт з клубам Прэм’ер-лігі «Брайтан энд Хоўв Альбіёнам» тэрмінам на чатыры з паловай гады. У рамках пагаднення Мак Алістэр быў аддадзены ў арэнду ў «Архенцінас Хуніярс», каб уласна дагуляць сезон. Пасля гэтага застаўся яшчэ амаль на сезон у Аргенціне, бо быў запазычаны «Бокай Хуніярс». У сваім жа дэбютным матчы, які прыпаў на Кубак Лібертадорэс, ігрок адзначыўся голам, пацэліўшы мяч у браму бразільскага клуба «Атлетыку Паранаэнсі». У жніўні Мак Алістэр згуляў свой першы матч за клуб у чэмпіянаце, з’явіўшыся ў сустрэчы з «Патраната».

у» ў 2022 годзе.]]
Мак Алістэр дэбютаваў за «Брайтан» 7 сакавіка 2020 года, выйшаўшы на замену на 80-й хвіліне ў матчы супраць «Вулверхэмптан Уондэрэрса», які скончыўся ўнічыю з лікам 0:0. Пасля чаго ліга была прыпынена з нагоды пошасці каранавірусу. Па старце розыгрышу паўабаронца згуляў некалькі няпоўных матчаў. 17 верасня ён забіў свой першы гол у кашулі англійскага клуба, пакрыўдзіўшы «Портсмут» у матчы Кубка лігі. 18 кастрычніка аргенцінец забіў мяч у браму «Крыстал Пэласа». Няблага ігрок правёў сезон 2021—2022 гадоў, гэтак жа як і наступны. 24 кастрычніка 2022 года Мак Алістэр узгадніў з клубам умовы новага кантракту. Аднак, 8 чэрвеня 2023 года ігрок далучыўся да «Ліверпула». Як паведамлялася, сума трансферу склала мінімум 35 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў, і агулам, з улікам мажлівых бонусаў, магла дасягаць 55 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў. 13 жніўня 2023 года аргенцінец паклаў пачатак выступаў у «Ліверпуле» ў матчы Прэм’ер-лігі супраць «Чэлсі». Свой першы гол здабыў 3 снежня ў матчы супраць «Фулхэма», забіўшы мяч у браму з 27 метраў. Пазней гол быў абраны найлепшым голам снежня ў чэмпіянаце.

### Міжнародная 
Упершыню быў выкліканы да шыхтаў нацыянальнай зборнай Аргенціны ў жніўні 2019 года на таварыскія матчы супраць зборных Чылі і Мексікі. Дэбютаваў у камандзе 5 верасня ў гульні з чылійцамі. У 2021 годзе браў удзел у футбольным розыгрышы Алімпійскіх гульняў у Токіа.

## Дасягненні 
**«Бока Хуніярс»**:
* Чэмпіён Аргенціны: 2020

**«Ліверпул»**:
* Уладальнік Кубка футбольнай лігі: 2024

**Аргенціна**:
* Чэмпіён свету: 2022
* Уладальнік Кубка Амерыкі: 2024

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Аргенціны
Катэгорыя:Ігракі зборнай Аргенціны па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Архенцінас Хуніярс
Катэгорыя:Ігракі ФК Бока Хуніярс
Катэгорыя:Ігракі ФК Брайтан энд Хоўв Альбіён
Катэгорыя:Ігракі ФК Ліверпул
Дэкан

**Дэкан** — пасада ва ўніверсітэце ці іншай вышэйшай навучальнай установе, кіраўнік факультэта, адказны за яго адміністрацыйную, навуковую і адукацыйную дзейнасць. Ён кіруе працай факультэта, арганізуе навучальны працэс, ажыццяўляе кантроль за яго якасцю і забяспечвае выкананне навучальных праграм.

## Абавязкі 
Дэкан факультэта выконвае наступныя асноўныя функцыі:
* Кіраўніцтва факультэтам: кіруе дзейнасцю кафедраў, навуковых падраздзяленняў і іншых структурных адзінак факультэта.
* Арганізацыя адукацыйнага працэсу: забяспечвае рэалізацыю вучэбных планаў, кантралюе якасць адукацыі і метадычную працу.
* Навуковая дзейнасць: спрыяе развіццю навуковых даследаванняў, падтрымлівае працу навуковых гурткоў і лабараторый.
* Кадравая палітыка: удзельнічае ў падборы і атэстацыі выкладчыкаў, кантралюе іх кваліфікацыю і прафесійны рост.
* Фінансавае кіраванне: кіруе бюджэтам факультэта, размеркоўвае фінансавыя рэсурсы.
* Захаванне дысцыпліны: падтрымлівае дысцыпліну сярод студэнтаў і выкладчыкаў, разглядае пытанні парушэння правілаў унутранага распарадку.
* Узаемадзеянне з іншымі ўстановамі: прадстаўляе факультэт на ўзроўні ўніверсітэта, супрацоўнічае з дзяржаўнымі і недзяржаўнымі арганізацыямі.

Для лепшага ажыццяўлення гэтых функцый дэкан можа мець аднаго ці некалькіх заступнікаў, напрыклад, заступніка дэкана па выхаваўчай рабоце, заступніка дэкана па навуковай рабоце, заступніка дэкана па вучэбнай рабоце і інш.

## Прызначэнне 
Дэкан прызначаецца на пасаду ў адпаведнасці з заканадаўствам канкрэтнай краіны і статутам адпаведнай навучальнай установы. У розных краінах працэдура прызначэння можа адрознівацца. Часцей за ўсё дэкан:
* выбіраецца выкладчыкамі і прадставіцелямі студэнтаў і аспірантаў факультэта;
* прызначаецца рэктарам універсітэта;
* праходзіць зацвярджэнне адпаведнымі органамі кіравання, напрыклад, Радай універсітэта.

Тэрмін паўнамоцтваў (кадэнцыя) дэкана звычайна ў большасці краін складае ад 3 да 5 гадоў, пасля чаго можа быць падоўжаны тэрмін паўнамоцтваў дзеючага дэкана або праведзены новы конкурс.

## Кваліфікацыйныя патрабаванні 
Кандыдат на пасаду дэкана як правіла павінен мець:
* навуковую ступень як мінімум кандыдата навук ці эквівалентную;
* досвед выкладчыцкай і навуковай дзейнасці;
* упраўленчыя навыкі і адміністрацыйны досвед;
* адпаведную рэпутацыю і аўтарытэт у акадэмічнай супольнасці.

## Гл. таксама 
* Дэканат (каталіцтва)
* Рэктар
* Прарэктар
* Універсітэт

## Літаратура 
* Кваліфікацыйны даведнік «Пасады служачых устаноў адукацыі ўсіх тыпаў» // Дадатак да Пастановы Міністэрства працы Рэспублікі Беларусь  № 53 ад 28.04.2001 г.

Катэгорыя:Адукацыя
Катэгорыя:Пасады
Seuratidae

**Seuratidae** — сямейства паразітычных круглых чарвей атраду . Заражаць земнаводных, паўзуноў, птушак, млекакормячых, некаторых насякомых. Від  паразітуе на мурашках віду .

## Сістэматыка 
Каля 50 відаў, 13 родаў і 3 подсемействы. Род  (паразіты птушак) раней вылучаўся ў асобнае сямейства .

* 
** 
**  (=*Echinonema* Linstow, 1898; nomen nova; praeocc. Carter 1881 in Porifera)
** 

* 
** 
** 
** 
** 
** 
** 
**  (=Limonnema Guerrero, 1971; =Seuratinema Johnston & Mawson, 1941)

* 
** 
*** 
**  (=*Salobrella* Freitas, 1940)

## Крыніцы 
Катэгорыя:Сямействы круглых чарвей
Катэгорыя:Круглыя чэрві
Heteroxynematidae

**Heteroxynematidae** — сямейства круглых чарвей атраду .

## Роды 
У сямейства ўключаюць наступныя роды:

*  Akhtar, 1947
*  Schulz & Krepkogorskaja, 1932
*  Skrjabin, 1924
*  Schneider, 1866
*  Anderson & Prestwood, 1972
*  Babaev, 1966
*  Hall, 1916
*  Erkulov, 1975
*  Mas-Coma & Esteban, 1982
*  Akhtar, 1941
*  Falcón-Ordaz, Fernández & García-Prieto, 2010
*  Hugot, Gardner, Borba, Araujo, Leles, Da-Rosa, Dutra, Ferreira & Araújo, 2014
*  Quentin, 1975
*  Monnig, 1924

## Крыніцы 
Катэгорыя:Сямействы круглых чарвей
Катэгорыя:Рабдытыды
Arrenuridae

**Arrenuridae** — сямейства трамбідыформных кляшчоў. У сямействе налічваецца па меншай меры 3 роды і 110 апісаных відаў.

## Роды 
*  Dugès, 1834
*  Cook, 1955
*  Viets, 1939

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

 
Катэгорыя:Трамбідыформныя кляшчы
Катэгорыя:Сямействы жывёл
Demodecidae

**Demodecidae** — сямейства паразітычных і каменсальных кляшчоў, якія жывуць на розных відах млекакормячых.

## Апісанне 
Кожны від кляшчоў звычайна сустракаецца толькі на адным відзе млекакормячых, пры гэтым на адным відзе млекакормячых можа жыць некалькі розных відаў кляшчоў гэтага сямейства. Многія віды кляшчоў насяляюць на вельмі абмежаваных участках цела гаспадара, напрыклад, у , слыхавым праходзе, на языку і г. д.

Раней гэта сямейства называлася *Demodicidae*.

## Роды 
У сямействе вылучаюць наступныя роды:

*  Bukva, 1996
*  Owen, 1843
*  Fain & Orto, 1969
*  F. S. Lukoschus & W. B. Nutting, 1979 (parasites des cils)
*  E. P. Ma & Y. L. Yuan, 1980
*  Fain, 1959
*  V. Bukva, 1982
*  Fain, 1959

## Крыніцы 
Катэгорыя:Трамбідыформныя кляшчы
Катэгорыя:Сямействы жывёл
Федэрыка К’еза

**Федэры́ка К’е́за** (; нар. ) — італьянскі футбаліст, нападнік італьянскага клуба «Ліверпул» і нацыянальнай зборнай Італіі. Сын вядомага футбаліста Энрыка К’езы.

## Кар’ера 
### Клубная 
Далучыўся да акадэміі «Фіярэнціны» ў 2007 годзе. Свой першы прафесійны кантракт з клубам склаў напачатку 2016 года, далучыўшыся да галоўнае каманды клуба. У першым жа матчы сезона 2016—2017 гадоў дэбютаваў за клуб, з'явіўшыся ў матчы супраць «Ювентуса». 29 верасня 2016 года выйшаў на гульнявую пляцоўку ў матчы Лігі Еўропы супраць азербайджанскага «Карабаха». Свой першы гол за фларэнційцаў уключыў у браму ўсё таго ж «Ювентуса» 15 студзеня 2017 года, які апынуўся пераможным. Паступова ігрок здабыў месца ў першай адзінаццатцы, чым прыцягнуў увагу канкурэнтаў.

5 кастрычніка 2020 года К’еза склаў двухгадовую ўгоду з «Ювентусам», але фактычна нападнік перайшоў да турынцаў паводле дагаворы пазыкі ў памеры 3 мільёнаў еўра за першы сезон і 7 мільёнаў еўра за другі сезон з умовай куплі іграка за 40 мільёнаў еўра і 10 мільёнаў еўра ў дадатак. 17 кастрычніка спартсмен дэбютаваў у кашулі «Ювентуса» ў матчы супраць «Кратонэ» (1:1), аддаўшы галавую перадачу на Альвара Марату і атрымаўшы чырвоную карту. Сярод важных галоў першага сезона былі ўключэнні ў браму «Мілана», які скончыў пераможную серыі міланцаў у 27 матчаў. Таксама К’еза двойчы адзначыўшыся ў браму «Порту» ў матчы Лігі чэмпіёнаў і здабыў пераможны гол у фінале Кубка Італіі 2021 года. У студзені 2022 года ў матчы супраць «Ромы» атрымаў цяжкое пашкоджанне вязу, выбыўшы на сем месяцаў. У выніку лячэнне расцягнулася, і ігрок вярнуўся на поле ў лістападзе 2022 годзе ў матчы супраць французскага ПСЖ. К’еза ў той сустрэчы замяніў Фабіа Мірэці на 74-й хвіліне. У 2021 годзе праз траўму выбыў на вялікі час.

29 жніўня 2024 года нападнік далучыўся да англійскага клуба «Ліверпул» згодна з доўгатэрміновай угодай. Як паведамлялася, трансфер іграка каштаваў англічанінам 10 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў і 2,5 мільёны фунтаў стэрлінгаў як дадатковыя мажлівыя бонусы.

### Міжнародная 
К’еза выклікаўся ў юнацкую і моладзевую зборныя краіны. У сакавіку 2018 года быў выкліканы ў нацыянальную зборную Італіі трэнерам Луіджы Дзі Б’яджа на таварыскія матчы супраць зборных Аргенціны і Англіі. 23 сакавіка ён дэбютаваў у матчы супраць аргенцінцаў. Першы гол уключыў у браму зборнай Арменіі ў адборачным матчы да чэмпіянату Еўропы 2020 года. Поруч са зборнай здабыў перамогу на чэмпіянаце Еўропы 2020 года.

## Дасягненні 
**«Ювентус»**:
* Уладальнік Кубка Італіі: 2021, 2024
* Уладальнік Суперкубка Італіі: 2020

**Італія**:
* Чэмпіён Еўропы: 2020

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Італіі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Італіі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Фіярэнціна
Катэгорыя:Ігракі ФК Ювентус
Катэгорыя:Ігракі ФК Ліверпул
Койгі

**Койгі**:
* Койгі (воласць)
* Койгі (Рапла)
* Койгі (Саарэмаа)
* Койгі (Ярва)
Кладзіна мяккая

**Кладзіна мяккая** (*Cladonia mitis*) — від лішайнікаў роду  сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Кусцісты лішайнік вышынёй ад 3 да 6 см, які ўтварае, у асноўным тры, радзей дзве ці чатыры, цыліндрычныя прамыя галіны дыяметрам ад 0,5 да 0,8 мм, з перфараванай або гладкай лямцавай (павуціністай) паверхняй, белага, жаўтлява-шызага або шаравата-саламянага колеру. Асноўнае сцябло выразна прыкметнае, канчатковыя галінкі светла афарбаваныя або злёгку бураватыя (рэдка — бурыя), разыходзяцца ў розныя бакі, ці больш-менш прамыя, зрэдку нахіленыя ў адзін бок. Храматаграфічным абследаваннем выяўлена наяўнасць уснінавай і, у меншых колькасцях, іншых арганічных кіслот.

Святлалюбны від, расце ў адкрытых месцах у хваёвых лясах, у тундрах, на верхавых балотах, замшэлых скалах.

## Значэнне і прымяненне 
Служыць сыравінай для вытворчасці лекавых прэпаратаў (на аснове уснінавай кіслаты).

Добры харч .

## Крыніцы 
Катэгорыя:Кладонія
Койгі (Ярва)

**Койгі** () — вёска ў Эстоніі. Уваходзіць у склад воласці Ярва ў павеце Ярвамаа.  Да 2017 года была цэнтрам аднайменнай воласці.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Мустафа Джыме

**Мустафа Джыме** () — цэнтральнаафрыканскі футбаліст, нападнік мінскага «Дынама».

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 2003 годзе ў горадзе Бімба ў ЦАР. Выхаванец мясцовай футбольнай школы «Ecole Foot Ngato» (першы трэнер Себасьяс Нгата). У 2020-24 гадах выступаў за «Рэд Стар» са сталіцы ЦАР Бангі.

У форме галоўнай зборнай роднай краіны выйшаў 28 жніўня 2022 года супраць кангалезцаў у межах адборачнай кампаніі чэмпіянату афрыканскіх нацый.

У жніўні 2024 года перабраўся ў «Мінск», дзе адразу заняў месца ў аснове. У беларускай Вышэйшай лізе-2024 правёў 12 паядынкаў, забіў 6 мячоў. Быў прызнаны найлепшым футбалістам 25-га тура, пасля таго як аформіў хет-трык у вароты «Іслачы». У лютым 2025 года падпісаў кантракт з «Дынама».

## Крыніцы 
Катэгорыя:Ігракі ФК Мінск
Цынклідотус дунайскі

**Цынклідотус дунайскі** (*Cinclidotus danubicus*) — від імхоў сямейства .

## Апісанне 
Дзярнінкі буйныя, рыхлыя, буравата-зялёныя. Сцябло даўжынёй да 5 см, плаваючае і ляжачае, шматразова вілавата- або пучкаватаразгалінаванае, з чырвона-бурымі рызоідамі. Лісце адыходнае, падоўжана-лінейнае, паступова завостранае, іншы раз з кароткім тупым кончыкам, занесены ў Чырвоную кнігу Беларусі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Красная книга СССР, 1984

Катэгорыя:Потыевыя
Главред

**Главред** — інфармацыйна-аналітычнае інтэрнэт-выданне, заснаванае 3 снежня 2002 года  . Мае ўкраінскую і рускую версіі сайта. Да 2010 года існаваў украінамоўны друкаваны часопіс з аднайменнай назвай.

## Сайт 
«Главред» асвятляе ключавыя палітычныя, эканамічныя, культурныя і грамадскія падзеі ва Украіне і свеце. Акрамя аператыўных навін, выданне прапануе аналітычныя матэрыялы, інтэрв’ю з экспертамі і палітыкамі. Чытачы могуць удзельнічаць у анлайн-чатах з вядомымі асобамі, задаючы ім свае пытанні. На сайце таксама прадстаўлены аўтарскія калонкі вядомых журналістаў, экспертаў, блогераў, палітыкаў і грамадскіх дзеячаў. Даччыны праект «Главред Weekend» прысвечаны навінам са свету шоу-бізнесу і тэмах вольнага часу.

«Главред» далучыўся да стандарту Journalism Trust Initiative (JTI), каб павысіць празрыстасць і садзейнічаць падсправаздачнасці ў рэдакцыйнай дзейнасці  .

У жніўні 2022 года сайт трапіў у ТОП-10 навінавых рэсурсаў паводле рэйтынгу даследчай кампаніі Gemius Audience, заняўшы высокія пазіцыі сярод украінскіх карыстальнікаў па выніках месяца .

26 кастрычніка 2023 года сайт «Главред» быў афіцыйна зарэгістраваны Нацыянальным саветам Украіны па пытаннях тэлебачання і радыёвяшчання як суб’ект у сферы інтэрнэт-СМІ  .

## Кіраўніцтва 
Галоўны рэдактар сайта «Главред» (станам на 2022) — Тарас Сідаржэўскі.

Катэгорыя:Сродкі масавай інфармацыі Украіны
Катэгорыя:Друкаваныя выданні, закрытыя ў 2010 годзе
Вуліца Максіма Багдановіча (Полацк)

**Вуліца Максіма Багдановіча** (, ) — вуліца ў Полацку ў мясцовасцях Аэрадром і Запалоцце.

## Агульная характарыстыка 
Вуліца названа ў гонар класіка беларускай літаратуры Максіма Багдановіча.

Жылая забудова вуліцы шматкватэрная, панэльная і цагляная пераменнай вышыннасці, у асноўным у 9 паверхаў.

Пралягае вуліца з поўначы на поўдзень ад вуліцы Зыгіна праз мясцовасці Аэрадром і Запалоцце, Новы мост цераз Дзвіну і вёску Экімань-2 да кальцавога скрыжавання з вуліцай Петруся Броўкі.

Праезная частка вуліцы налічвае ад 2 да 6 палос для руху, у тым ліку выдзеленыя палосы для руху грамадскага транспарту, які тут прадстаўлены шматлікімі аўтобусамі і маршрутнымі таксі.

Вуліца з’яўляецца часткай аўтамабільнай дарогі Р-46 Лепель — Полацк — Юхавічы (мяжа Расійскай Федэрацыі).

## Сацыяльныя аб’екты 
* Супермаркет «Green»
* Крамы «Еўраопт», «Хіт» і інш.
* Аптэкі
* Энергазбыт
* Экіманскія могілкі

## Гл. таксама 
* Спіс вуліц Полацка

## Спасылкі 
Катэгорыя:Вуліцы Полацка
Катэгорыя:Вуліцы, названыя ў гонар Максіма Багдановіча
Меюстэ

**Меюстэ** () — вёска на самым вялікім эстонскім востраве Саарэмаа. Уваходзіць у склад воласці Саарэмаа (да 2017 г.: воласці Лейсі) ў павеце Саарэмаа.  

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Анатоль Іванавіч Алай

**Анатоль Іванавіч Алай** (, ) — беларускі рэжысёр, сцэнарыст і кінааператар. Народны артыст Беларусі (2017), Заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь (2008).

## Біяграфія 
Нарадзіўся Анатоль у 1940 годзе ў горадзе Мінск. У 1973 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. На «Беларусьфільме» ён з’явіўся ў 1961 годзе. Член Саюза кінематаграфістаў Беларускай ССР. Напісаў кнігу «Сустрэчы на ўсё жыццё: запіскі кінааператара».

### Бацька 
Амаль усё сваё жыццё Анатоль жыў без свайго бацькі — Івана Аляксеевіча Алая. Калі Анатолю было ўсяго 8 месяцаў яго бацька пайшоў на фронт. 2 ліпеня 1941 года Бацька Анатоля трапіў у палон пад Стоўбцамі — і больш пра яго нічога не было вядома. Усё сваё жыццё Анатоль прысвяціў пошуку свайго бацькі. У якім горадзе б ён не быў увесь час заходзіў у рэдакцыі, прасіў раздрукаваць адзіную рэч якая ў яго засталося ад бацькі — фатаграфію. На вуліцах пастаянна пытаўся ў людзей: «Ці не ведаеце вы такога чалавека?» І ўсё ж такі цуд адбыўся, у дрэздэнскім аб’яднанні «Саксонскія мемарыялы» знайшліся звесткі пра бацьку. Па гэтай гісторыі Анатоль зняў фільм пад назвай «Чорны крумкач». Гэты фільм паглядзела больш за 300 тысяч чалавек.

## Аператарскія працы 
* 1974 — «Фільм даўжынёю ў паўстагоддзя»
* 1980 — «Хроніка знаходжання на зямлі»
* 1981 — «Дзевяноста шостая восень»

## Рэжысёрскія працы 
* 1988 — «Не плачце пра мяне…»
* 1990 — «Марынеска»
* 1992 — «Чорная дарога»
* 2003 — «Гастэла»
* 2006 — «Чарнобыльскі крыж»
* 2017 — «Чорны крумкач»

## Узнагароды і званні 
*  літаратурных прэмій імя Алеся Адамовіча;
* Лаўрэат прэміі імя ;
* Лаўрэат  за 2019-2020 гады;
* Уладальнік вышэйшай узнагароды нацыянальнага кіно-залатога медаля Юрыя Тарыча;
* Заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь (2008).

## Гл. таксама 
* Спіс народных артыстаў Беларусі

## Заўвагі 
Катэгорыя:Лаўрэаты Спецыяльнай прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь дзеячам культуры і мастацтва
Катэгорыя:Заслужаныя дзеячы мастацтваў Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Народныя артысты Беларусі
Катэгорыя:Рэжысёры Беларусі
Катэгорыя:Рэжысёры СССР
Perichaena chrysosperma

**Perichaena chrysosperma** — від міксаміцэтаў сямейства .

## Апісанне 
Можа ўтвараць шарападобныя спарангіі (0,2-0,5 мм) або плазмадыякарпіі, пышныя, сагнутыя, выгнутыя або колцападобныя ў аснове. Каштанава-цёмнага, чырванавата-карычневага колеру.

Капіліцый з тонкімі жоўтымі ніткамі, неразгалінаваны.

## Экалогія 
Расце на мёртвай драўніне, на ўнутранай паверхні апалых галін або на апалым лісці.

### Арэал 
Распаўсюджаны па ўсім свеце, на ўсіх кантынентах, акрамя Антарктыды, і сустракаецца ў самых розных месцах пражывання.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Міксаміцэты
Гета ў Ганцавічах

**Гета ў Ганцавічах** (лістапад 1941 — 14 жніўня 1942) — яўрэйскае гета, месца прымусовага перасялення яўрэяў горада Ганцавічы і бліжэйшых населеных пунктаў падчас Халакосту.

## Гісторыя 
Перад вайной яўрэі складалі 70 % насельніцтва Ганцавічаў (прыкладна 1700 чалавек).

Ганцавічы былі захопленыя нямецкімі войскамі 30 (29) чэрвеня 1941 года. Акупацыя доўжылася 3 гады — да 7 ліпеня 1944 года.

Увосень 1941 года немцы, рэалізуючы гітлераўскую праграму знішчэння яўрэяў, арганізавалі ў горадзе гета, якое функцыянальна ўяўляе сабой рабочы лагер. У яго перавялі 230 яўрэяў з Леніна і 120 з Пагост-Загародскага.

Большасць вязняў выкарыстоўвалі на будаўніцтве дарог праз балоты, меншая частка габрэяў працавала ў розных майстэрнях у горадзе. Габрэі паміралі ад голаду. На чалавека ў суткі выдавалі толькі па 200 грамаў эрзац-хлеба з мякіны напалову з саломай і па 20 грамаў крупы. На варотах лагера вісеў плакат з правіламі паводзін, і за любое парушэнне належыў расстрэл — нават за схаваны кавалак хлеба. За кожнага ўцекача ці нават спробу ўцёкаў расстрэльвалі 40 зняволеных і ўсіх сваякоў ўцекача. Знясілелых і хворых немцы расстрэльвалі прама на месцы) жніўня 1942 года больш за 300 яўрэяў здзейснілі ўцёкі. Астатнія былі расстраляныя.

У самім горадзе і каля яго была 31 расстрэльная яма. Яны былі выкапаныя на месцах сённяшніх вуліц Садовай, Мантажнікаў, Дзяржынскага, Фрунзэ, завулкаў Кароткага, Садовага, Пралетарскага, на 7-м кіламетры дарогі Ганцавічы—Хатынічы, ва ўрочышчы Красуня (раён Мальковіч). У кожнай з гэтых ям былі пахаваныя 300—500 целаў забітых габрэяў і часткова ваеннапалонных.

## Памяць 
У сярэдзіне 1960-х гадоў астанкі загінулых яўрэяў з усіх вядомых расстрэльных ям былі перапахаваны ў магіле на вуліцы Гагарына, і на гэтым месцы быў пастаўлены помнік. У 1970-я гады ў сувязі з забудовай вуліцы прах забітых і помнік былі перанесены ў паўночна-ўсходнюю частку гарадскіх могілак.

Помнік ахвярам яўрэйскага супраціву, загінулым пры паўстанні ў Ганцавічах, і чые месцы пахаванняў невядомыя, усталяваны на яўрэйскіх могілках у вёсцы Ленін.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 

Ганцавічы
Катэгорыя:Гісторыя Ганцавіцкага раёна
Катэгорыя:Ганцавічы
Грабніца Тутмоса II

Грабніца старажытнаегіпецкага фараона Тутмоса II была выяўлена ў 2022 годзе і атрыбутавана ў 2025 годзе. Размешчана ў раёне Вадзі-Габанат-эль-Куруд на захад ад Луксора. Першапачаткова пазначалася як *Wadi C-4*.

Сама мумія Тутмоса II раней была знойдзена ў схованцы ў Дэйр эль-Бахры, куды яе перанеслі з грабніцы.

Гэта была апошняя страчаная магільня цароў васемнаццатай дынастыі.

Археалагічная група першапачаткова меркавала, што грабніца належыць царскай жонцы, з-за блізкасці да грабніц жонак Тутмоса III і першапачатковага месца пахавання царыцы Хатшэпсут. Пасля раскопак на працягу амаль трох гадоў яны ўсталявалі прыналежнасць грабніцы фараону. Першыя публікацыі ў СМІ пра гэта з’явіліся 19 лютага 2025 года.

У грабніцы быў «незвычайны» другі калідор з аздабленнем з белай гіпсавай тынкоўкі і сведчаннямі двух фаз пашырэння. У адрозненне ад тыповых калідораў магільняў, якія нахілены ўніз, гэты праход нахілены ўверх і перасякаецца з пахавальнай камерай на вышыні 1,4 метра над падлогай камеры. Археалагічныя дадзеныя сведчаць, што гэтая мадыфікацыя служыла аварыйным выхадам у выпадку паводак.

## Змесціва 
Змесціва грабніцы ўключала некалькі артэфактаў, якія пацвярджаюць яе царскую прыналежнасць. Сярод захаваных дэкаратыўных элементаў варта адзначыць алебастравыя пасудзіны з надпісамі як імя Тутмоса II, які называў сябе «нябожчыкам-царом», так і імя яго жонкі-сястры Хатшэпсут. Падчас раскопак таксама былі выяўленыя фрагменты ступкі, упрыгожаныя сінімі надпісамі і жоўтымі зоркамі. У магільніцы таксама былі знойдзеныя фрагменты Кнігі Амдуат — пахавальнага тэксту, які звычайна сустракаецца ў царскіх магільнях таго перыяду і прызначанага для настаўлення памерлых царадворцаў у замагільным жыцці. Выяўленыя артэфакты сталі першым выпадкам знаходкі пахавальнай мэблі Тутмоса II, паколькі раней такіх артэфактаў не існавала ў музейных калекцыях па ўсім свеце. Археолагі мяркуюць, што пастаяннае затапленне грабніцы прывяло да страты многіх арыгінальных артэфактаў.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Археалагічныя аб’екты ў Егіпце
Катэгорыя:Грабніцы
Катэгорыя:XVIII дынастыя Егіпта
Лес Эспін

**Леслі «Лес» Эспін-малодшы** (21 ліпеня 1938, Мілўокі, Вісконсін — 21 мая 1995, Вашынгтон) — амерыканскі палітык-дэмакрат. З 1971 па 1993 гады ён быў членам Палаты прадстаўнікоў ЗША ў якасці прадстаўніка ад Вісконсіна.

З 21 студзеня 1993 года па 3 лютага 1994 года ён быў міністрам абароны ЗША ў адміністрацыі Клінтана. Раней ён узначальваў камітэт Палаты прадстаўнікоў Кангрэса ЗША па ўзброеных сілах. Падаў у адстаўку ў сувязі з крытыкай у свой адрас.

## Крыніцы
Вальтэр Самуэль

**Ва́льтэр Адрыя́н Луха́н Самуэ́ль** (; нар. , Фірмат, Аргенціна) — аргенцінскі футбаліст, цэнтральны абаронца. Былы ігрок нацыянальнай зборнай Аргенціны. Дзякуючы свайму стылю гульні атрымаў мянушку «Сцяна».

## Кар’ера 
Кар’еру пачаў у клубе «Ньюэлс Олд Бойз», дзе здолеў замацавацца ў асноўным складзе ў 18 гадоў. Наступным клубам іграка быў сталічны «Бока Хуніярс», разам з якім стаў уладальнікам Кубка Лібертадорэс. Улетку 2000 года перайшоў у склад італьянскай «Ромы», якая выдаткавала на трансфер 18,9 млн еўра. Разам з Самуэлем рымляне сталі чэмпіёнамі Італіі, а сам Вальтэр прапусціў толькі 3 гульні каманды ў чэмпіянаце.

У 2004 годзе аргенцінец стаў іграком «Рэалу», аднак ужо на наступны год ён зноў з’ехаў у Італію, на гэты раз у міланскі «Інтэрнацыянале». У новым клубе Вальтэр правёў 9 сезонаў, стаўшы адным з сімвалаў каманды.

23 ліпеня 2014 года 36-гадовы абаронца далучыўся да складу швейцарскага «Базелю».

## Дасягненні 
**«Бока Хуніярс»**:
* Чэмпіён Аргенціны (2): 1998 (), 1999 ()
* Уладальнік Кубка Лібертадорэс: 2000

**«Рома»**:
* Чэмпіён Італіі: 2001
* Уладальнік Суперкубка Італіі: 2001

**«Інтэрнацыянале»**:
* Чэмпіён Італіі (5): 2006, 2007, 2008, 2009, 2010
* Уладальнік Кубка Італіі (3): 2006, 2010, 2011
* Уладальнік Суперкубка Італіі (4): 2005, 2006, 2008, 2010
* Перможца Лігі чэмпіёнаў: 2010
* Перможца клубнага чэмпіянату свету: 2010

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Статыстыка на National Football Teams
* Профіль на Transfermarkt

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:футбалісты Аргенціны
Катэгорыя:Ігракі зборнай Аргенціны па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Ньюэлс Олд Бойз
Катэгорыя:Ігракі ФК Бока Хуніярс
Катэгорыя:Ігракі ФК Рома
Катэгорыя:Ігракі ФК Рэал Мадрыд
Катэгорыя:Ігракі ФК Інтэрнацыянале Мілан
Катэгорыя:Ігракі ФК Базель
Acaulon muticum

**Acaulon muticum** — від імхоў сямейства .

## Распаўсюджанне 
Расце ў Еўропе, Афрыцы, Паўночнай Амерыцы, Аўстраліі.

## Характарыстыка 
Расліны ад эліптычных да шарападобных, ≈ 2 мм. Сцябловае лісце востраканцовае, шырокажалобчастае. Каробачкавыя ножкі кароткія, ≈ 0.3 дыяметра каробачкі. Споры ад сферычных да эліптычных, сасочкавыя ці амаль гладкія; яны маюць памер ад 30 да 50 мікрон.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Флора Аўстраліі і Акіяніі
Катэгорыя:Флора Паўночнай Амерыкі
Катэгорыя:Флора Афрыкі
Катэгорыя:Флора Еўропы
Катэгорыя:Потыевыя (сямейства)
Энса Фернандэс

**Э́нса Херэмі́яс Ферна́ндэс** (; нар. ) — аргенцінскі футбаліст, паўабаронца англійскага клуба «Чэлсі» і нацыянальнай зборнай Аргенціны. Звычайна гуляе на пазіцыі цэнтральнага паўабаронцы, але здольны выканаць ролю апорнага ці атакуючага паўабаронцы.

## Кар’ера 
### Клубная 
Выхаванец акадэміі «Рывер Плэйта». Дэбютаваў у асноўнай камандзе клуба ў 2019 годзе, а затым правёў два сезоны ў арэндзе ў клубе «Дэфенса і Хустысія». Быў важнай часткай каманды, якая здолела здабыць Паўднёваамерыканскі кубак, а таксама стаць пераможцамі Рэкопы Паўднёвай Амерыкі. Пасля гэтага вярнуўся ў «Рывер Плэйт» у 2021 годзе. Па вяртанні Фернандэс зарэкамендаваў сябе як ключавы ігрок клуба, стаўшы з ім чэмпіёнам краіны ў тым жа годзе. Улетку 2022 года ігрок далучыўся да «Бенфікі».

Адгуляўшы за партугальскі клуб усяго шэсць месяцаў, у студзені 2023 года ён быў набыты англійскім «Чэлсі» за рэкордныя 106,8 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў. Кантракт іграка разлічаны на восем за паловай гадоў. Фернандэс дэбютаваў у Прэм’ер-лізе 3 лютага ў хатнім матчы супраць «Фулхэму», згуляўшы 90 хвілін. 11 лютага аргенцінец зрабіў галавую перадачу ў матчы супраць «Вест Хэм Юнайтэд», і сустрэча скончылася з лікам 1:1. 30 жніўня 2023 года ўключыў мяч у браму «Уімблдана» ў матчы Кубка лігі. А 30 снежня забіў першыя галы ў элітным дывізіёне, двойчы засмуціўшы брамніка «Брайтан энд Хоўв Альбіёна».

### Міжнародная 
Дэбютаваў у складзе нацыянальнай зборнай Аргенціны 24 верасня 2022 года ў матчы супраць зборнай Гандураса. Ігрок замяніў на 64-й хвіліне сустрэчы Леандра Парэдэса.

## Дасягненні 
**«Дэфенса і Хустысія»**:
* Уладальнік Паўднёваамерыканскага кубка: 2020
* Пераможца Рэкопы Паўднёвай Амерыкі: 2021

**«Рывер Плэйт»**:
* Чэмпіён Аргенціны: 2021
* Уладальнік Трафея чэмпіёнаў: 2021

**«Бенфіка»**:
* Чэмпіён Партугаліі: 2023

**Аргенціна**:
* Чэмпіён свету: 2022
* Уладальнік Кубка Амерыкі: 2024

## Сям’я 
Жанаты, мае дачку і сына.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:футбалісты Аргенціны
Катэгорыя:Ігракі зборнай Аргенціны па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Рывер Плэйт
Катэгорыя:Ігракі ФК Дэфенса і Хустысія
Катэгорыя:Ігракі ФК Бенфіка Лісабон
Катэгорыя:Ігракі ФК Чэлсі