open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ара лер

**Ара** () — патухлы вулкан у Арменіі, размешчаны ў Арагацотнскай вобласці, паміж рэкамі Раздан і Касах. Вышыня гары над узроўнем мора роўная 2577 метраў. Вулкан мае форму няправільнага конуса са ссечанай вяршыняй і колцападобным кратарам. З карысных выкапняў на гары сустракаюцца андэзітабазальт і андэзіт.

## Флора 
У падножжа гары распасціраюцца паўпустэльныя, зарослыя палыню, землі. Больш узнёслыя часткі пакрыты стэпамі. На паўночным схіле вулкана сустракаюцца дубовыя гаі і хмызнякі. У цёплую пару года гара пакрываецца пярэстымі прыгожымі колерамі.

## Фаўна 
На гары сустракаецца мноства жывёл. На камяністых частках вяршыні асабліва шмат атрутных змеяў.

## Легенды 
Па паданні гара названа імем цара Ара Цудоўнага. Падчас бітвы супраць асірыйскай царыцы Семіраміды Ара размясціў сваё войска ў падножжа Аралера, а царыца заняла пазіцыі на схілах Оціса.

Паводле легенды, гара Аралер ёсць цела Ара Цудоўнага. Здалёк гара падобна на чалавека, які ляжыць з рукамі на грудзі.

Выява:View from ara.JPG|Гара Ара-лер
Выява:Kuys varvara.JPG|Царква «Куйс Варвара» ў гары Арагац
Выява:Kuys varvara2.JPG|Царква «Куйс Варвара»
Выява:Vegetation in winter on ara.JPG|Пралеска на гары

## Гл. таксама 
* Горы Арменіі
* Вулканы Арменіі

## Спасылкі 
Катэгорыя:Горы Арменіі
Х’юз

'''Х'юз''' () — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Артур Х’юз, англійскі ілюстратар, жывапісец
* Джэймс Мёрсер Лэнгстан Х’юз, амерыканскі паэт, празаік, драматург
* Дэвід Эдвард Х’юз, англа-амерыканскі вынаходнік
* Уільям Х’юз, 7-ы прэм'ер-міністр Аўстраліі
* Чарлз Эванс Х’юз, дзяржаўны сакратар ЗША
* Эдвард Роберт Х’юз, англійскі мастак
Чапек

**Чапек** — чэшскае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Ёсеф Чапек — чэшскі мастак.
* Карал Чапек — чэшскі пісьменнік.

Катэгорыя:Чэшскія прозвішчы
Юра Сяргеевіч Маўсісян

**Ю́ра Сярге́евіч Маўсіся́н** (, ; нар. , Баку, Азербайджанская ССР, СССР) — армянскі і амерыканскі футбаліст, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Арменіі (2010—2018).

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Профіль на сайце *armfootball.tripod.com* 

Катэгорыя:Футбалісты Арменіі
Катэгорыя:Футбалісты ЗША
Катэгорыя:Ігракі зборнай Арменіі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Спортынг Канзас-Сіці
Катэгорыя:Ігракі ФК Рэал Солт-Лэйк
Катэгорыя:Ігракі ФК Ранерс
Катэгорыя:Ігракі ФК Краснадар
Катэгорыя:Ігракі ФК Спартак Масква
Катэгорыя:Ігракі ФК Юргордэн
Катэгорыя:Ігракі ФК Чыкага Файр
Голос України

**«Голос України»** («Голас Украіны») — украінская газета, афіцыйны друкаваны орган Вярхоўнай рады Украіны. Выходзіць з 1 студзеня 1991 года пяць разоў на тыдзень.

Паводле Закона Украіны «Аб парадку асвятлення дзейнасці органаў дзяржаўнай улады і органаў мясцовага самакіравання ва Украіне сродкамі масавай інфармацыі» ў газеце публікуюцца законы Украіны, пастановы Вярхоўнай рады Украіны, пастановы і распараджэнні Кабінета Міністраў Украіны, пастановы Вярхоўнага Суда і Канстытуцыйнага Суда Украіны, рашэнні органаў мясцовага самакіравання, іншыя нарматыўна-прававыя акты.

## Гл. таксама 
* Урядовий кур’єр

Катэгорыя:Газеты Украіны
Катэгорыя:Газеты на ўкраінскай мове
Катэгорыя:Вярхоўная Рада Украіны
Кафка

**Кафка** — чэшскае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Богуміл Кафка — чэшскі скульптар.
* Франц Кафка — аўстрыйскі пісьменнік.

Катэгорыя:Чэшскія прозвішчы
Без меж (альбом)

«**Без меж**» () — дзявяты студыйны альбом гурту «Океан Ельзи», прэзентаваны на імправізаваным канцэрце ў Кіеве 15 мая 2016 года — роўна праз тры гады пасля выпуску папярэдняга альбому «Земля». Прэзентацыя непасрэдна пласцінкі адбылася 19 мая.

## Пра альбом 
Над дзявятай студыйнай пласцінкай музыкі працавалі больш за год. Альбом змяшчае 11 песень, з іх 4 былі прадстаўлены як сінглы на працягу 2015—2016 гадоў («Не твоя війна», «Життя починається знов», «Мить», «Не йди»).

Прэзентацыя альбома адбылася на канцэрце на даху
ў Кіеве, на якім было 140 гледачоў. Упершыню для
масавага слухача песні з новага альбома былі
выкананы на бясплатным канцэрце ў Марыупалі, у
тым ліку адбылася прэм’ера песні «Сонце» і
«Осінь». У электронным выглядзе альбом быў
прэзентаваны 19 мая.

## Кампазіцыі 
У альбом трапілі 11 кампазіцый.

## Музыкі 
### Океан Ельзи 
* Святаслаў Вакарчук — вакал, гітара, клавішы
* Дзяніс Дудко — бас, бэк-вакал
* Дзяніс Глінін — барабаны, перкусія
* Мілаш Еліч — клавішы
* Уладзімір Апсеніца — гітара

## Зноскі 
Катэгорыя:Океан Ельзи
Катэгорыя:Альбомы 2016 года
Бондар

**Бондар** — чалавек, які займаецца вырабам ёмістасцей і посуду з драўляных клёпак, таксама прозвішча.

## Прозвішча 
* Аляксандр Іванавіч Бондар (1945—2014) — спартсмен, вучоны і грамадскі дзеяч у галіне спорту, педагог, заслужаны трэнер Беларусі.
* Аляксей Георгіевіч Бондар (1908—1994) — заслужаны юрыст БССР.
* Віталь Бондар (нар. 1988) — украінскі валейбаліст.
* Зінаіда Адамаўна Бондар (1907—1980) — урач, доктар медыцынскіх навук (1952), прафесар (1957).
* Ксенія Бондар (нар. 1990) — расійская валейбалістка.
* Лявонцій (Бондар) (1913—1999) — беларускі і рускі праваслаўны дзеяч.
* Павел Пятровіч Бондар (1952—2019) — беларускі мастак дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва.
* Таіса Мікалаеўна Бондар (1945—2005) — беларуская пісьменніца, перакладчыца.
* Юрый Паўлавіч Бондар (нар. 1973) — міністр культуры Рэспублікі Беларусь.
Пакроў (Украіна)

**Пакроў** (), да 2016 года — **Арджанікі́дзэ** () — горад абласнога значэння ў Днепрапятроўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Арджанікідзеўскага гарадскога савета. Насельніцтва горада складае 41 894 чалавек (2022).

## Геаграфічнае становішча 
Плошча горада складае 2,6 тыс. га. Размешчаны на левым беразе ракі Базаўлук у месцы ўпадзення ў яе рэк  і Кам'янка. Вышэй па цячэнні, на процілеглым беразе ракі Салона, размешчана сяло Шолахавэ, за 1 км ніжэй па цячэнні размешчана сяло Краснэ. Побач з горадам праходзіць аўтамабільная дарога .

## Гісторыя 
 з кургана Тоўста Магыла, IV ст. да н.э.]]
Вядомы археолаг Барыс Мазалеўскі ў 1971 годзе раскапаў курган Тоўста Магыла, у якім быў знойдзены знакаміты шэдэўр сусветнай антычнай культуры — залатая скіфская пектараль.

Недалёка ад горада, на тэрыторыі Кахоўскага вадасховішча, па старым рэчышчы Дняпра ў VIII—XI стагоддзях праходзіў знакаміты гандлёвы шлях з вараг у грэкі.

Горад знаходзіцца на былой тэрыторыі зямель казацкага Войска Запарожскага Нізавога. Менавіта тут больш як 300 гадоў назад знаходзіліся Базаўлуцкая і Чартамлыцкая Сечы. З апошняй было цесна звязаны жыццё і баявая дзейнасць казака Івана Сірко, магіла якога знаходзіцца ў сяле Капуліўка.

У 1883 годзе інжынер-геолаг Валяр'ян Домгер у басейне ракі Салона адкрыў багатыя радовішчы марганцавай руды, дзякуючы чаму на тэрыторыі будучага горада з'явіліся першыя шахцёрскія паселішчы. У 1886 годзе былі заснаваны Пакроўскія капальні і пачалася прамысловая распрацоўка марганцавай руды.

Афіцыйнай датай нараджэння горада лічыцца 1956 год, калі некалькі рабочых пасёлкаў, якія ўвтарыліся каля марганцавай рудні імя Арджанікідзэ, былі аб'яднаны ў горад *Арджанікідзэ*, названы ў гонар Серго Арджанікідзэ.

Спачатку здабыча марганцавай руды здзяйснялася падземным шахтавым спосабам. Але ў 1952 годзе пачалі здабываць марганцавую руду адкрытым метадам. У 1956 годзе ўпершыню ў сусветнай практыцы быў прапанаваны метад рэкультывацыі (аднаўлення) былых кар'ерных зямель. Менавіта ў той час горназдабыўныя прадпрыемствы былі аб'яднаны ў адно цэлае — Арджанікідзеўскі горна-ўзбагачальны камбінат, які стаў галоўным прадпрыемствам горада.

У 1965 годзе гораду Арджанікідзэ быў нададзены статус горада абласнога значэння.

21 лістапада 2014 годзе ў горадзе невядомыя павалілі помнік Леніну. 17 сакавіка 2016 года Вярхоўная Рада Украіны прыняла пастанову аб перайменаванні горада, які атрымаў назву *Пакроў*. Пастанова набыла моц 2 красавіка 2016 года.

## Славутасці 
* Дэндрапарк
* Помнік атаману войска Нізавога Запарожскага Івану Сірко
* Помнік Тарасу Шаўчэнку
* Брацкая магіла савецкіх воінаў

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт горада Арджанікідзэ

Катэгорыя:Гарады Днепрапятроўскай вобласці
Мікалаш Затаўканюк

**Мікалаш (Мікола) Затаўканю́к** (, ; , в. , цяпер Луцкі раён, Валынская вобласць, Украіна) — чэшскі мовазнавец. Доктар філасофіі (1952).

## Біяграфія 
У 1939—1940 гадах вучыўся на завочным аддзяленні Луцкага педагагічнага інстытута. Скончыў у 1947 годзе Тбіліскі ўніверсітэт. У 1947—1949 гадах вывучаў славістыку ў Карлавым універсітэце ў Празе. З 1949 года выкладаў у гэтым універсітэце, у тым ліку курс «Уводзіны ў беларускую мову».

## Навуковая дзейнасць 
Займаецца параўнальным вывучэннем беларускай, украінскай і рускай моў, іх узаемадзеяннямі з заходне-славянскімі мовамі, тыпалогіяй блізкароднасных моў, псіхалінгвістыкай. Аўтар манаграфіі «Словазмяненне назоўнікаў ва ўсходнеславянскіх мовах» (1975), даследаванняў і артыкулаў па праблемах беларусістыкі: «Усходнеславянскія традыцыі і беларусістыка ў Пражскім універсітэце» (1970), «Пра лексічныя кантакты беларускай і польскай моў (з пункту гледжання моўнай інтэрферэнцыі)» (1973) і інш.

## Літаратура 
* Затаўканюк Мікалаш. 

Катэгорыя:Дактары філасофіі
Катэгорыя:Мовазнаўцы Чэхіі
Катэгорыя:Беларусісты
Катэгорыя:Выкладчыкі Карлавага ўніверсітэта
Катэгорыя:Славісты Чэхіі
Урад Чэхіі

**Урад Чэшскай Рэспублікі** () — вышэйшы орган выканаўчай улады Чэшскай Рэспублікі. Прававое палажэнне ўрада вызначаны трэцяй главой канстытуцыі Чэшскай Рэспублікі, прынятай 16 снежня 1992 года.

## Прававое палажэнне 
У адпаведнасці з канстытуцыяй Чэшскай Рэспублікі, урад з'яўляецца вышэйшым органам выканаўчай улады і складаецца са старшыні, намеснікаў старшыні ўрада і міністраў (артыкул 67). Урад з'яўляецца адказным перад палатай дэпутатаў парламента.

У адпаведнасці з артыкулам 68 канстытуцыі, члены ўрада прызначаюцца прэзідэнтам рэспублікі, потым на працягу 30 дзён урад просіць палату дэпутатаў аб выражэнні даверу. Палата дэпутатаў альбо выражае давер зноў прызначанаму ўраду, альбо не. У апошнім выпадку прэзідэнт прызначае новы склад урада, які зноў павінен запытаць вотум даверу ў палаты дэпутатаў. Калі ж палата дэпутатаў другі раз запар не выразіць давера ўраду, прэзідэнт прызначае старшыню ўрада па прапанове старшыні палаты дэпутатаў.

Урад, у адпаведнасці з артыкулам 41 канстытуцыі, валодае правам заканадаўчай ініцыятывы, прычым заканапраекты аб дзяржаўным бюджэце і аб выкананні дзяржаўнага бюджэта могуць уносіцца толькі ўрадам (артыкул 42 канстытуцыі). Прынятыя парламентам законы падпісваюцца старшынёй палаты дэпутатаў, прэзідэнтам рэспублікі і старшынёй урада (артыкул 51).

Паўнамоцтвы ўрада спыняюцца ў выніку выраза недаверу палатай дэпутатаў па пісьмовай прапанове не менш чым 50 дэпутатаў (артыкул 72), альбо ў выніку адстаўкі ўрада, якую прыймае прэзідэнт Рэспублікі (артыкул 73). Урад абавязаны падаць у адстаўку, калі палата дэпутатаў выразіла яму недавер, а таксама пасля выбараў ніжняй палаты парламента.

Склад выканаўчай улады вызначаецца на падставе Закона № 2/1969 Coll «Аб стварэнні міністэрстваў і іншых цэнтральных органаў дзяржаўнага кіравання Чэшскай рэспублікі» з наступнымі дапаўненнямі. На 2013 год існавала 14 міністэрстваў і 11 іншых органаў цэнтральнага дзяржаўнага кіравання (напрыклад, Офіс цэнтральнага ўрада ці Чэшскі офіс статыстыкі). Цэнтральны апарат дзяржавы таксама ўключае разнастайныя адміністрацыйныя органы з паўнамоцтвамі на нацыянальным узроўні, што падпарадкоўваюцца аднаму з міністэрстваў, якія не загадваюцца ў Законе (напрыклад, Чэшская гандлёвая інспекцыя ці Цэнтральны зямельны офіс). Гэты ж закон вызначае сферу дзейнасці і адказнасць міністэрстваў.

## Спасылкі 
* Конституция Чешской Республики  
* Ústava Ćeské republiky 

Катэгорыя:Дзяржаўны лад Чэхіі
Катэгорыя:Палітыка Чэхіі
Катэгорыя:Урады паводле краін
Софія Сымонаўна Зянько-Пачыкоўская

**Софія Сымонаўна Зянько-Пачыкоўская** (сакавік , в. Ласокіна, Валожынскі раён, Мінская вобласць — ) — беларуская народная спявачка і казачніца. Песні, прыпеўкі, казкі, пацешкі, якія яна выконвала, вылучаліся народнай фантазіяй, адухоўленасцю, трапнасцю і дасціпнасцю народнага слова. У аснове яе рэпертуару — каляндарна- і сямейна-абрадавыя песні. Ад яе запісана каля 400 твораў беларускага фальклору (запісаў сын Уладзімір). Некаторыя песні Зянько-Пачыкоўскай увайшлі ў рэпертуар Маладзечанскага народнага ансамбля «Спадчына».

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Збіральнікі фальклору
Катэгорыя:Фалькларысты Беларусі
Катэгорыя:Спевакі і спявачкі Беларусі
Катэгорыя:Беларускія народныя казачнікі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Валожынскім раёне
Беларусь 5

**«Беларусь 5»** — рускамоўны спартыўны тэлеканал Белтэлерадыёкампаніі, заснаваны ў 2013 годзе. Вядзе паказ беларускіх, замежных і міжнародных першынстваў у 9 відах гульняў і спорту: баскетбол, біятлон, бокс, гандбол, лёгкая атлетыка, мастацкая гімнастыка, тэніс, футбол і хакей. Сярод футбольных трансляцый — Прэм’ер-Ліга Англіі. У 2019 годзе таксама быў паказаны Чэмпіянат Еўропы па фігурным катанні. Падчас буйных спартыўных мерапрыемстваў (Алімпійскіх і Еўрапейскіх гульняў) канал працуе 24 гадзіны штодня.

## Гісторыя тэлеканала 
Першапачаткова трансляцыя вялася толькі ў Мінску. Потым канал стаў адным з агульнанацыянальных. 1 снежня 2013 года канал быў дададзены да аналагавага пакета вяшчання МТІС. Спартыўныя каментатары: Аляксей Пынцікаў (баскетбол), Яўген Табула, Аляксандр Цвячкоўскі (футбол, хакей, гандбол, валейбол), Уладзіслаў Татур, Улада Сарокіна (мастацкая і спартыўная гімнастыкі, водныя віды спорту), Уладзімір Навіцкі (футбол, хакей, біятлон); Сяргей Мацкевіч (футбол, валейбол, тэніс, лёгкая атлетыка), Ганна Любенкова, Дарына Запольская, Дзмітрый Герчыкаў (баскетбол) і Павел Баранаў (футбол, бокс). 1 кастрычніка 2018 года распачалася трансляцыя асобнага канала «Беларусь 5. Інтэрнэт».

## Перадачы 
* Авертайм (аўтар Леанід Лекарэвіч);
* Фактар сілы (аўтар і вядучы Павел Баранаў);
* Час футболу (аўтар і вядучы Мікалай Хадасевіч).

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Тэлеканалы Беларусі
Катэгорыя:Спорт у Беларусі
Катэгорыя:Спартыўныя тэлеканалы
Катэгорыя:Тэлеканалы на рускай мове
Катэгорыя:З’явіліся ў 2013 годзе
Катэгорыя:2013 год у Беларусі
Аляксандр Сцяпанавіч Захарэўскі

**Аляксандр Сцяпанавіч Захарэ́ўскі** (нар. , в. Колкі, Петрыкаўскі раён, Гомельская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне фармакалогіі. Доктар медыцынскіх навук (1975), прафесар (1983).

## Біяграфія 
Скончыў у 1955 годзе Віцебскі медыцынскі інстытут. З 1958 года ў Мінскім медыцынскім інстытуце, з 1967 года загадчык лабараторыі, у 1983—1996 загадчык кафедры.

## Навуковая дзейнасць 
Навуковыя працы па распрацоўцы сінтэтычных, кардыя-, нейратропных, супрацьгіпаксічных, супрацьалергічных сродкаў, лекаў расліннага паходжання.

## Бібліяграфія 
* А. С. Захаревский: (к 60-летию со дня рождения) // Фармакология и токсикология. М., 1990. Т. 53, № 1.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Дактары медыцынскіх навук
Катэгорыя:Постаці беларускай фармакалогіі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Петрыкаўскім раёне
Катэгорыя:Выпускнікі Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Выкладчыкі БДМУ
Урад Босніі і Герцагавіны

**Савет міністраў Босніі і Герцагавіны** (урад) з'яўляецца выканаўчым органам дзяржаўнай улады Босніі і Герцагавіны. У адпаведнасці з артыкулам V, раздзел 4 канстытуцыі, Старшыня Савета Міністраў прызначаецца Прэзідыумам Босніі і Герцагавіны, а пацвярджаецца Палатай прадстаўнікоў. Старшыня Савета Міністраў потым прызначае іншых міністраў.

## Паўнамоцтвы 
Савет міністраў адказвае за рэалізацыю палітыкі і рашэнняў у наступных галінах: знешняя палітыка, знешні гандаль, мытная і грашова-крэдытная палітыка, палітыка фінансавых інстытутаў Босніі і Герцагавіны і яе міжнародныя фінансавыя абавязацельствы, іміграцыйная палітыка, бежанцы і прасіцелі палітычнага прытулку і рэгулявання гэтых абласцей, прымяненне міжнародна-прававых нормаў унутры краіны і па-за яе межамі, у тым ліку і адносіны з Інтэрполам, стварэнне і кіраванне агульнага і камунікацыйнага абсталявання, кантроль паветранага транспарту.

## Састаў 
Савет міністраў Босніі і Герцагавіны складаецца з дзевяці наступных міністэрстваў:
* Міністэрства замежных спраў
* міністэрства знешняга гандлю і эканамічных зносін
* Міністэрства фінансаў і Казначэйства
* Міністэрства сувязі і транспарту
* Міністэрства па грамадзянскіх справах
* міністэрства па правах чалавека і справах бежанцаў
* Міністэрства юстыцыі
* Міністэрства бяспекі
* Міністэрства абароны

У дадатак да міністэрстваў, Савет міністраў таксама мае пяць дадатковых органаў: Генеральны сакратарыят, Камітэт па эканоміцы, Камітэт па ўнутранай палітыцы, Упраўленне па пытаннях еўрапйскай інтэграцыі Босніі і Герцагавіны і Упраўленне заканадаўства.

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка Савета міністраў Босніі і Герцагавіны

Катэгорыя:Урады паводле краін
Катэгорыя:Дзяржаўны лад Босніі і Герцагавіны
Армянская АЭС

**Армянская АЭС** () — атамная электрычная станцыя, пабудаваная ў часы СССР на тэрыторыі Армянскай ССР паблізу горада Мецамор. Складаецца з дзвюх энергаблокаў з рэактарамі тыпу ВВЭР-440. Усталяваная цеплавая магутнасць аднаго блока складае 1375 МВт, электрычная магутнасць — 440 МВт.

З верасня 2003 года АЭС перададзена ў давернае кіраванне тэрмінам на пяць гадоў ААТ «Інтэр РАО ЕЭС».

Еўрасаюз настойвае на кансервацыі АЭС і гатовы вылучыць на гэта 200 млн еўра (перамовы «Еўра-атам»-Мінэнерга Арменіі, 2007 г.). Праблема складаецца толькі ў знаходжанні альтэрнатыўных крыніц і вызначэнні тэрмінаў зачынення станцыі. Праблему электразабеспячэння краіны можа вырашыць толькі будаванне новай АЭС, якая абыйдзецца Арменіі ў $5 млрд.

## Інфармацыя пра энергаблокі 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт Армянскай АЭС (en) 

Катэгорыя:Атамныя электрастанцыі
Катэгорыя:Энергетыка Арменіі
Мегрынская ГЭС

**Мегрынская ГЭС** (таксама вядомая як *Аракская ГЭС*) — ГЭС, якая будуецца, на рацэ Аракс, блізу горада Мегры на мяжы Арменіі і Ірана. Будаванне пачата 8 лістапада 2012 года, тэрмін здачы — 2017 год. ГЭС будзе выпрацоўваць штогод 793 млн кВтч электраэнергіі. Разліковая магутнасць Мегрынскай ГЭС павінна скласці 130 МВт.

Агадана, што на Араксе будзе пабудаваны каскад з дзвюх дэрывацыйных ГЭС, пры гэтым Мегрынская ГЭС будзе размешчана ў Арменіі, а другая (Карачыларская) — у Іране. Кошт праекта будавання ГЭС на армянскім боку ацэньваецца ў 323 млн долараў.

## Гісторыя праекта 
Міжурадавыя пагадненні пра будаванне станцыі былі падпісаны ў 2007 і 2008 гадах. 14 красавіка 2009 года падчас візіту прэзідэнта Арменіі Сержа Саргсяна ў Іран быў падпісаны мемарандум пра паразуменне адносна схемы фінансавання будавання Мегрынскай ГЭС. Патрэбнае фінансаванне цалкам падасць Іран у памен на права на працягу 15 гадоў з моманту завяршэння будавання ГЭС задарма атрымваць усю электраэнергію, выпрацаваную ГЭС. Толькі пасля гэтага Мегрынская ГЭС пяройдзе пад кіраванне Арменіі.

У снежні 2015 года Іран прапанаваў скараціць магутнасць ГЭС да 100 МВт.
Рэспубліка Арменіі

**Першая Рэспубліка Арменія** (афіцыйная назва **Рэспубліка Дэмакратычная Арменія**, іншыя назвы **Арарацкая Рэспубліка**, **Эрыванская Рэспубліка**) — незалежная дзяржава, абвешчаная ў Закаўказзі 28 мая 1918 года (дэкларацыя Армянскага нацыянальнага савета пра прыняцце ім на сябе паўнамоцтваў дзяржаўнай улады ў армянскіх паветах была прынята 30 мая 1918 года) падчас распаду Закаўказскай рэспублікі. У 1919 — 1920 гадах улучала тэрыторыі былых Эрыванскай, Елізаветпальскай, Тыфліскай губерняў, Карскай вобласці Расійскай імперыі, у значнай частцы займаючы тэрыторыю гісторыка-геаграфічнай Усходняй Арменіі, а таксама па Сеўрскаму дагавору 1920 г. частак Ванскага, Эрзурумскага, Трабзонскага і Бітліскага вілаетаў Асманскай імперыі (гістарычнай Заходняй Арменіі).

## Спасылкі 
* Leaders of Democratic Republic of Armenia 
* Республика Армении (Первая Республика) в Энциклопедии Геноцид.ру
* Эдуард Оганесян. Век борьбы. Мюнхен-Москва, 1991 

Катэгорыя:Гісторыя Арменіі
Люцко

**Люцко** — беларускае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксандр Міхайлавіч Люцко (1941—1997) — беларускі вучоны ў галіне ядзернай фізікі і радыеэкалогіі.
* Анатоль Андрэевіч Люцко (нар. 1952) — беларускі мастак.
Богуміл Кафка

**Бо́гуміл Ка́фка** (; 14 лютага 1878, Нова Пака, Аўстра-Венгрыя — 24 лістапада 1942, Прага, Пратэктарат Багемія і Маравія) — чэшскі скульптар, прадстаўнік сімвалізму.

## Біяграфія 
Вучыўся ў 1892—1896 гадах у  у , у 1896—1898 гадах у Мастацка-прамысловай школе ў Празе, у 1898—1901 гадах у Пражскай акадэміі мастацтваў. Дзякуючы атрыманай стыпендыі ў 1904—1908 гадах жыў і працаваў у Парыжы.

У 1916—1925 гадах выкладаў у Мастацка-прамысловай школе, з 1925 года ў Пражскай акадэміі мастацтваў. Двойчы абіраўся яе рэктарам.

Памёр у Празе ад апендыцыту. Пахаваны на Вышаградскіх могілках.

## Творчасць 
Творчая манера адметная пошукамі прасторавай выразнасці, свабодай кампазіцый, жывапіснай пластычнасцю. Сярод работ: «Руіны жыцця» (1902), «Брукаўшчыкі», «Серна з дзіцянятамі», рэльеф «Пасля купання ў моры» (усе 1905), «Абуджэнне» (1905, 1926), «Зоркі гаснуць» (1906), праекты помнікаў К. Гаўлічаку-Бораўскаму (1924),  (1931—1934; устаноўлены ў 1950 у Празе) і інш. Працаваў як партрэтыст і медальер.

файл:Praha, Vítkov, památník II.JPG|Помнік Яну Жыжку на вяршыні Віткавай гары ў Празе
файл:Bratislava pamatnik generala Milana Rastislava Stefanika1.jpg|Помнік Мілану Штэфаніку, Браціслава
выява:Josef Manes Statue, Prag.JPG|Іозеф Манес, Прага
выява:Jan Kotera by Bohumil Kafka 3.jpg|Бюст Яна Коцера, Прага
File:Bratislava Eurovea Lev1.jpg

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Bohumil Kafka 

Катэгорыя:Скульптары Чэхаславакіі
Катэгорыя:Скульптары XX стагоддзя
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Ганаровага легіёна
Катэгорыя:Педагогі Чэхаславакіі
Катэгорыя:Пахаваныя на Вышаградскіх могілках
Катэгорыя:Сімвалісты
Катэгорыя:Памерлі ад перытаніту
Катэгорыя:Выкладчыкі Пражскай акадэміі мастацтваў
Катэгорыя:Выпускнікі Пражскай акадэміі мастацтваў
Катэгорыя:Выпускнікі Вышэйшай школы прыкладнога мастацтва (Прага)
Катэгорыя:Выкладчыкі Вышэйшай школы прыкладнога мастацтва (Прага)
Хіл

**Хіл** — прозвішча, тапонім.

## Прозвішча 
* Арчыбалд Хіл, англійскі фізіёлаг, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (1922)
* Бернард Хіл, брытанскі акцёр
* Грэм Хіл, англійскі аўтагоншчык
* Дарыл Хіл, прафесійны снукерыст
* Джона Хіл, амерыканскі акцёр і рэжысёр
* Дэйман Хіл, англійскі аўтагоншчык
* Карл Фрэдрык Хіл, шведскі мастак
* Роўлэнд Хіл, ангілйскі рэфарматар пошты
* Філ Хіл, амерыканскі аўтагоншчык
* Энтані Хіл, англійскі мастак і скульптар

## Тапонім 
* Хіл (акруга, Тэхас)
Якушаў

**Якушаў** — рускае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксандр Васільевіч Якушаў (1905—1979) — савецкі военачальнік, генерал-лейтэнант (1955).
* Барыс Іванавіч Якушаў (1932—2016) — беларускі вучоны. Доктар біялагічных навук (1980), прафесар (2002).
* Іван Фёдаравіч Якушаў (нар. 1924) — партыйны і дзяржаўны дзеяч БССР. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР.
* Мікалай Стэфанавіч Якушаў (нар. 1936) — дзяржаўны дзеяч БССР. Міністр хлебапрадуктаў БССР.
* Уладзімір Уладзіміравіч Якушаў (нар. 1968) — расійскі дзяржаўны і палітычны дзеяч. Міністр будаўніцтва і жыллёва-камунальнай гаспадаркі Расіі, губернатар Цюменскай вобласці. Паўнамоцны прадстаўнік Прэзідэнта Расіі ва Уральскай федэральнай акрузе.

Катэгорыя:Рускія прозвішчы
Амосаў

**Амосаў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Максім Кіравіч Амосаў, савецкі дзяржаўны дзеяч
* Мікалай Міхайлавіч Амосаў, украінскі хірург
Сімвал драма

**Сімвал** ці **знак драма** (**֏**) — кароткае пазначэнне нацыянальнай валюты Арменіі. Уяўляе сабою перакрэсленую дзвюма гарызантальнымі лініямі вялікую літару **Դ** (d), якая сустракаецца толькі ў армянскім алфавіце і з якой пачынаецца слова «драм» (), якая пазначае нацыянальную грашовую адзінку і грошы ў шырокім сэнсе.

Найранейшы дакумент, дзе быў скарыстаны знак, датаваны 7 верасня 1995 годам. Афіцыйнае цверджанне знака адбылося ў 2001 годзе, у 2003 годзе знак змешчаны на рэверс 10-тысячнай банкноты; у 2007 годзе ўлучаны Нацыянальным інстытутам стандартаў Арменіі ў стандарт ОСТ 34.001-2006; у 2012 годзе — у стандарт Юнікод (група «Армянскае пісьмо»; ): арыгінальная назва — *Armenian dram sign* ; код — U+058F.

Паводле рашэння тэндарнай камісіі ЦБ Арменіі афіцыйнымі аўтарамі знака адначасна лічацца Карэн Камендаран і Рубен Арутчан, якія прапанавалі падобныя эскізы знака, у выніку чаго знак драма быў зафіксаваны ў новых армянскіх шрыфтах, абавязковых да ўжывання ў дзяржаўных установах (гл. падзел «Дадатковыя ілюстрацыі»).

У 2012 годзе знак драма канчаткова зацверджаны ў міжнародных стандартах Unicode і ISO.

## Дадатковыя ілюстрацыі 
* *Angella Poghosova*. Armenian typeface Goga (Granshan-2009)
* *Ara Baghdasaryan*. Armenian font Rusa (Granshan-2009)
* *Edik Ghabuzyan*. Armenian font Asparez (Granshan-2009)

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Unicode Utilities: ֏
* graphemica.com: ֏
* symbl.cc: ֏
* Pinterest: Dram Sign

Катэгорыя:Сімвалы валют
Мікалай Стэфанавіч Якушаў

**Мікала́й Стэ́фанавіч Я́кушаў** (нар. , в. Буда, ) — дзяржаўны дзеяч БССР.

## Біяграфія 
Скончыў БСГА ў 1959 годзе. 

З 1959 года галоўны аграном, начальнік райсельгасінспекцыі Валожынскага райвыканкама, намеснік старшыні, галоўны аграном калгаса ў Валожынскім, з 1964 дырэктар саўгаса ў Маладзечанскім раёнах.

Вымушаны падаць у адстаўку ў 1994 годзе, паколькі працаваць не дазволілі абставіны сур'ёзнай аварыі.

Катэгорыя:Дзяржаўныя дзеячы БССР
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 9-га склікання
Катэгорыя:Выпускнікі Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі
Катэгорыя:Міністры хлебапрадуктаў БССР
Катэгорыя:Першыя сакратары райкамаў КПБ
Камітас (значэнні)

**Каміта́с** — армянскае імя.

## Вядомыя носьбіты 
* Камітас (1869—1935) — армянскі кампазітар і музычны дзеяч.
* Камітас Ахцэці — армянскі царкоўны дзеяч VII ст., духоўны кампазітар і гімнограф.
Мікалай Іосіфавіч Ісаёнак

**Мікалай Іосіфавіч Ісаёнак** (нар. , в. Чарневічы, Барысаўскі раён, Мінская вобласць, БССР) — беларускі жывапісец. Скончыў у 1973 годзе Мінскае мастацкае вучылішча.

## Творчасць 
Працуе ў бытавым, пейзажным, партрэтным жанрах, нацюрморце. Сярод твораў: «Хлябы» (1976), «Памяці бацькі» і «У азёрным краі» (1978), «Песня аб маёй зямлі» (1979), «Адна», «Гусоўскаму прысвячаецца», «Нацюрморт з рэшатам», «Зімовы нацюрморт» (усе 1980), «Лён Беларусі», «На роднай зямлі. Памяць», «Салдаткі. Адраджэнне» (усе 1981), «Беларускі краявід» і «Касьба» (1982), «Браслаўскія прасторы» і «Восеньскія дажджы» (1984), серыя «Алеі», «Дарога да храма», «Сад мастака», «Гладышы», «Яблынька майго дзяцінства» (усе 1990-я гг.), «Калядны марозік» (1996). 

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Мастакі Беларусі
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты СССР
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты Беларусі
Катэгорыя:Мастакі-пейзажысты СССР
Катэгорыя:Мастакі-пейзажысты Беларусі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Барысаўскім раёне
Катэгорыя:Мастакі XX стагоддзя
Перавясла

**«Перавясла»** — часопіс, орган «Аб'яднання беларускага паступовага студэнцтва» (АБПС) у Чэхаславакіі. Выдаваўся з лістапада 1923 па красавік 1924 у Празе на беларускай мове.

Асвятлаў арганізацыйныя і ідэалагічныя пытанні студэнцкага руху («Беларускае студэнцтва і яго найбліжэйшыя патрэбы» В. Г., «Аб'яднанне беларускага паступовага студэнцтва» І. Н., «Студэнт і палітыка» В.), дыскусійныя праблемы беларускага нацыянальна-вызвольнага руху («У справе ацэнкі беларускага адраджэння» У. Ж., «Мэты і заданні» Т-ш, «Самамэта, ці пабочнае з'явішча» І. Д., «Асноўныя падваліны вызвольнай ідэалогіі беларускай нацыі» Т. Грыба), палітычную сітуацыю ў свеце («Рысы сучаснай эпохі» П. Дзвінскага, «Прыкладная дэмакратыя» Эліча). Апублікаваў навуковы эцюд «Спробы экскурсіі ў перадгістарычны перыяд гісторыі беларускага народа і краю па даных геаграфічнай наменклатуры» І. Дварчаніна, урыўкі з твораў К. Маркса ў перакладзе на беларускую мову, творы мастацкай літаратуры, у т.л. вершы У. Жылкі, І. Дварчаніна, Л. Родзевіча, В. Русака, апавяданні У. Жылкі, Я. Пыла, Курыуса і інш. У рубрыцы «Бібліяграфія» прарэцэнзаваны зборнікі паэзіі «Спадчына» Я. Купалы, «Водгулле» Я. Коласа, «Беларусь» Л. Родзевіча, «Уяўленне» У. Жылкі, часопіс Люцынскай беларускай гімназіі «Ластаўка». У раздзеле «Хроніка» факты з жыцця і дзейнасці беларускай эміграцыі ў Чэхаславакіі, АБПС, Вольнай грамады, Беларускай студэнцкай секцыі. Часопіс меў мастацкае ілюстрацыйнае афармленне. Вядомы 2 нумары.

## Літаратура 
* *Ліс А.* «Перавясла» // 

Катэгорыя:Гісторыя Прагі
Катэгорыя:Часопісы на беларускай мове
Катэгорыя:Часопісы Чэхіі
Катэгорыя:1923 год у Празе
Катэгорыя:Беларусы ў Чэхіі
Камітас

**Каміта́с** (; сапраўднае імя **Сагамо́н Гево́ркавіч Сагаманя́н**, ; , мястэчка Куціна, Турцыя — ) — армянскі кампазітар, фалькларыст, спявак, харавы дырыжор, музычны дзеяч; заснавальнік армянскай класічнай музыкі, нацыянальнай школы спеваў і навуковай музычнай этнаграфіі.

## Жыццё 
Музыцы вучыўся ў Эчміядзінскай духоўнай семінарыі таксама ў М. Екмаляна ў Тбілісі (1895). У 1896—99 у Берліне, дзе скончыў прыватную кансерваторыю Р. Шміта і ўніверсітэт. Узначальваў музычныя класы і арганізаваны ім хор Эчміядзінскай акадэміі. Майстар харавой поліфаніі. Збіраў і даследаваў музычны фальклор. З-за канфлікту з царкоўнымі ўладамі ў 1910 пераехаў у Стамбул, з 1919 жыў у Парыжы. Апошнія 20 гадоў жыцця пакутаваў ад цяжкай душэўнай хваробы.

## Дзейнасць 
Камітас збіраў і даследаваў музычны фальклор (запісаў больш за 3000 армянскіх, курдскіх, персідскіх, турэцкіх народных песень).

Яго творчасць адыграла вялікую ролю ў фарміраванні нацыянальнай кампазітарскай школы. Аўтар фартэпіянных мініяцюр і іншых інструментальных п'ес.

## Выданні твораў 
* Собр. соч. Т. 1—6. Ереван, 1969—82.

## Літаратура 
* Камітас //  С. 529.
* Шавердян А. И. Комитас и армянская музыкальная культура. Ереван, 1956.
* Геодакян Г. Ш. Комитас. Ереван, 1969.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Кампазітары XIX стагоддзя
Катэгорыя:Кампазітары XX стагоддзя
Катэгорыя:Кампазітары Арменіі
Катэгорыя:Пахаваныя ў пантэоне Камітаса
Катэгорыя:Музыказнаўцы Францыі
Адольф Чэрны

**Адольф Чэ́рны** (; , г. Градзец-Кралавэ, Чэхія — ) — чэшскі пісьменнік, вучоны-славіст. Доктар філалагічных навук (1946). Член Чэшскай акадэміі навук і мастацтваў (1925).

## Біяграфія 
Скончыў настаўніцкі інстытут (1883). У 1898 годзе заснаваў часопіс «Slovanský přehled» («Славянскі агляд»), у якім змяшчаліся матэрыялы пра грамадскае, культурнае і літаратурнае жыццё славянскіх народаў, у т.л. і беларусаў. У 1898—1904 загадчык Этнаграфічнага музея, у 1901—1920 гадах выкладчык славянскіх моў Карлава ўніверсітэта ў Празе. У 1890-я г. наведваў Беларусь, запісваў беларускі фальклор («Беларускія песні з Дзісенскага павета Віленскай губерні», 1895). Надрукаваў артыкул «Беларускі часопіс» (1906) і «3 Беларусі» (1909), прысвечаныя беларускім газетам «Наша доля» і «Наша ніва». У артыкуле «Беларускія нацыянальныя і культурныя імкненні ў 1909—1910 гг.» (1911) характарызаваў літаратурны рух на Беларусі. Аўтар кніг і артыкулаў пра славян «Славянства ў час сусветнай вайны» (1919), «Выбраныя паэтычныя творы» (т. 1—4, 1928— 29). Пераклаў на чэшскую мову асобныя вершы Я. Купалы, Я. Коласа, Цёткі.

## Літаратура 
* *Саламевіч І.* Чэрны // 
* *Черны М.* Адольф Черный и белорусская литература // Białorutenistyka Białostocka, 2014, т. 6. — С. 51-68.

Катэгорыя:Пісьменнікі Чэхіі
Катэгорыя:Славісты Чэхіі
Катэгорыя:Перакладчыкі з беларускай мовы
Катэгорыя:Перакладчыкі на чэшскую мову
Катэгорыя:Дактары філалагічных навук
Замак Орлік

**За́мак О́рлік** (, ) — знаходзіцца на рацэ Влтаве ў раёне Пісек Паўднёвачэшскага краю. Размешчаны на мысе, які глыбока ўразаецца ў воды Орліцкага вадасховішча на рацэ Влтаве.

## Гісторыя 
Замак быў закладзены ў 13 ст. пад канец праўлення чэшскага караля Пржэмысла Отакара II як невялікая каралеўская крэпасць для аховы броду цераз Влтаву. У той час пераправа цераз Влтаву з выкарыстаннем броду з'яўлялася платнай і абкладалася каралеўскай пошлінай, таму замак Орлік быў увасабленнем магутнасці каралеўскай улады.

Першапачаткова гэта быў невялікі аднапавярховы будынак. Пры археалагічных раскопках ў 2000 годзе ва ўнутраным двары замка былі выяўлены фрагменты паселішча, якія датуюцца другой палавінай XIII стагоддзя. Самае позняе ў пачатку XIV стагоддзя была ўзведзена крапасная сцяна, пазней дабудаваная з боку паўночна-заходняга крыла замка. У гэты перыяд пабудовы замка складаліся з паўднёва-заходняй жылой часткі і галоўнай крапасной вежы дыяметрам каля 10 метраў, размешчанай па цэнтры заходняй сцяны. Вежа служыла для кантролю пад'ездаў да замка. У гэты ж перыяд каля паўднёвай сцяны замка была ўзведзена капэла, а таксама паляўнічая зала.

Да XVI стагоддзя замак пастаянна дабудоўваўся. У пачатку XVI стагоддзя (у 1508 годзе) Орлік перажыў вялікі пажар. Аднаўленне замка ажыццяўлялася ў стылі Адраджэння. Праз некалькі гадоў пасля гэтага замак з дазволу караля перайшоў у спадчыннае валоданне дваранскага роду Швамберкаў. У гэты час пачалася актыўная рэканструкцыя і дабудоўванне замка, змяніўся таксама і яго інтэр'ер. У 1575 годзе замак стаў вышэй на 1 паверх. Пасля 1620 года, калі ўся маёмасць Швамберкаў была канфіскавана, замак Орлік перайшоў ва ўласнасць роду Эгенбергаў. У 1719 годзе Орлік атрымаў у спадчыну ад сваёй цёткі князь Адам Франц цу Шварцэнберг.

Пасля стварэння Чэхаславацкай рэспублікі маёмасць Шварцэнбергаў, уключаючы замак Орлік, была канфіскавана, а пасля «аксамітнай рэвалюцыі» вернута дваранскаму роду Шварцэнбергаў, якому замак належыць і цяпер.

Пасля будаўніцтва Орліцкай плаціны на Влтаве замак некалькі страціў сваю веліч. Першапачаткова, абнесены зубчастай сцяной замак стаяў на краі скалы. Цяпер жа, воды ракі, падняўшыся на некалькі дзясяткаў метраў і затапіўшы навакольныя нізіны, ушчыльную наблізіліся да падножжа замка.

## У замку 
Замак адкрыты для турыстаў, у ім прадстаўлены калекцыі зброі і ўзнагарод роду Шварцэнбергаў, падсвечнікі і посуд XV—XVII стагоддзяў, старадаўнія кнігі. Адным з самых каштоўных аб'ектаў старадаўняй бібліятэкі з'яўляецца камплект з 4 кніг, які існуе ў свеце ўсяго яшчэ ў трох экзэмплярах і называецца «Le Musée Français» («Музеі Францыі»).

Інтэр'ер замка аформлены ў стылях ампір, рамантызм і новая готыка.

## Зноскі 
Катэгорыя:Замкі Чэхіі
Катэгорыя:Нацыянальныя помнікі культуры Чэхіі
Катэгорыя:Неагатычная архітэктура Чэхіі
Вазген Саргсян

{{Дзяржаўны дзеяч
|імя          = Вазген Саргсян
|арыгінал імя     =  
|парадак = 8
|выява = 
|апісанне выявы =
|шырыня =
|пасада = Прэм'ер-міністр Арменіі
|сцяг = Flag of Armenia.svg
|перыядпачатак = 1 чэрвеня 
|перыядканец = 27 кастрычніка 1999
|папярэднік = Армен Дарбінян
|пераемнік = Арам Саргсян
|пасада_3 = Міністр абароны Арменіі
|парадак_3 = 1
|сцяг_3 = Flag of Armenia.svg
|перыядпачатак_3 = 1991
|перыядканец_3 = 1992
|папярэднік_3 = пасада заснавана
|пераемнік_3 = Вазген Манукян
|пасада_2 = Міністр абароны Арменіі
|парадак_2 = 4
|сцяг_2 = Flag of Armenia.svg
|перыядпачатак_2 = 1995
|перыядканец_2 = 1999
|папярэднік_2 = Серж Саргсян
|пераемнік_2 = Вагаршак Варназавіч Аруцюнян
|адукацыя = Ерэванскі дзяржаўны інстытут фізічнай культуры
|прафесія = настаўнік фізкультуры
|партыя = Рэспубліканская партыя Арменіі
|дата нараджэння = 5.03.1959
|месца нараджэння = , Армянская ССР, СССР
|дата смерці = 27.10.1999
|месца смерці = , Арменія
|у шлюбе =
|дзеці =
|пахаваны = Вайсковыя могілкі Ераблур
|нацыянальнасць = армянін
|веравызнанне = хрысціянства, Армянская апостальская царква
|бацька =
|маці =
|узнагароды = { style="background: transparent"
  
}
{ style="background: transparent"
  
}
}}

**Вазген Саргсян** (, 5 сакавіка 1959, Арарат — 27 кастрычніка 1999, Ерэван) — армянскі дзяржаўны і ваенны дзеяч, пісьменнік, загінуў у выніку тэрарыстычнага акта 27 кастрычніка 1999 года. Празаік, аўтар кніг і публіцыстычных артыкулаў.

## Біяграфія 
* 1966—1976 — Арарацкая сельская сярэдняя школа.
* 1976—1980 — Ерэванскі дзяржаўны інстытут фізічнай культуры.
* 1979—1983 — настаўнік фізкультуры сярэдняй школы ў родным сяле.
* 1983—1986 — сакратар камсамольскай арганізацыі Арарацкага камбіната «Цэмент-шыфер».
* 1983 — чалец Звязу пісьменнікаў СССР.
* 1986—1989 — кіруючы аддзелам публіцыстыкі літаратурнага грамадска-палітычнага часопіса «Гарун».
* 1987 — лаўрэат штогадовай прэміі Ленінскага Камсамола ў вобласці літаратуры за кнігу «Праверка хлебам» ().
* 1990—1995 — дэпутат Вярхоўнага савета Армянскай ССР, Старшыня сталай камісіі па пытаннях абароны і ўнутраных спраў.
* 1990—1992 — камандзір добраахвотніцкіх атрадаў народнага ўзбраення «Еркрапа».
* 1991—1992 — Міністр абароны Рэспублікі Арменія.
* 1992—1993 — саветнік прэзідэнта Рэспублікі Арменія па пытаннях абароны, прадстаўнік Прэзідэнта Рэспублікі Арменія ў пагранічных раёнах Арменіі.
* З 1993 — Старшыня добраахвотніцкага саюза «Еркрапа» («Народнае ўзбраенне»).
* 1993—1995 — Дзяржаўны міністр Рэспублікі Арменія па пытаннях абароны, бяспекі і ўнутраных спраў.
* 1995—1999 — Міністр абароны Рэспублікі Арменія.
* З чэрвеня па кастрычнік 1999 — Прэм'ер-міністр Рэспублікі Арменія.
* 1998 — Ганараваны звання «Герой Арцаха», узнагароджаны ордэнам «Залаты Арол».
* 1999 — Ганараваны звання «Нацыянальны герой Рэспублікі Арменія» (1999, пасмяротна).
* 2000 — у Арменіі і ў НКР яго імем былі названы вуліцы, школы, ваярскія часткі і вайсковы інстытут.

Пасмяротна абраны Вечным старшынём «Еркрапа»

## Спасылкі 
* Біяграфія 

Катэгорыя:Пісьменнікі Арменіі
Катэгорыя:Ахвяры палітычных забойстваў
Катэгорыя:Памерлі ад агнястрэльнай зброі
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Арменіі
Катэгорыя:Міністры абароны Арменіі
Юрый Нарайравіч Варданян

{{Спартсмен
|імя =  Юрый Варданян
|выява = Yurik Vardanian.jpg
|шырыня = 240px
|апісанне выявы = На пастаменце Алімпіяды-1980
|поўнае імя =
|арыгінал імя =
|грамадзянства =  → 
|спецыялізацыя =
|клуб =
|дата нараджэння =
|месца нараджэння =
|дата смерці =
|месца смерці =
|гады кар'еры =
|рабочы бок =
|трэнеры = 
|вага =
|медалі =

{
       
}
{
 
}
}}

**Юрый (Юрык) Нарайравіч Варданян** (; 13 чэрвеня 1956, Ленінакан, Армянская ССР — 1 лістапада 2018, Злучаныя Штаты Амерыкі) — савецкі цяжкаатлет, чатырохразовы чэмпіён СССР (1977, 1979, 1981, 1982), пяціразовы чэмпіён Еўропы (1977, 1978, 1980, 1981, 1983), сяміразовы чэмпіён свету (1977—1981, 1983, 1985), чэмпіён Алімпійскіх гульняў (1980), 43-разовы рэкардсмен свету. Заслужаны майстар спорту СССР (1977). У 1994 годзе імя Юрыя Варданяна ўлучана ў Залу славы цяжкай атлетыкі.

## Літаратура 
* *Г. Григорян, С. Варданян* Юрий Варданян: Реальность или фантастика? — Ереван: Айастан, 1986. — 120с. 20 илл.

## Спасылкі 
* Юрий Варданян на сайте Chidlovski.net
* Интервью Юрия Варданяна газете «Россія» 
* Интервью Юрия Варданяна газете «Ноев ковчег» 
* Интервью Юрия Варданяна газете «Спорт-Экспресс»
* Игорь Сосновский «Герои олимпийских игр. Юрик Варданян», Москва, 1984.

Катэгорыя:Заслужаныя майстры спорту СССР
Катэгорыя:Цяжкаатлеты СССР
Катэгорыя:Чэмпіёны Еўропы па цяжкай атлетыцы
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па цяжкай атлетыцы
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1980 года
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад СССР
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па цяжкай атлетыцы
Свята-Успенская царква (Любанічы)

**Свята-Успенская царква** — праваслаўны храм у в. Любанічы Карэліцкага раёна Гродзенскай вобласці.

## Гісторыя 
На заходняй ускраіне вёскі. Пабудавана ў 1914 г. з дрэва на месцы храма, адзначанага ў 1838 г.

## Архітэктура 
Помнік народнага дойлідства. Прамавугольны зруб накрыты пакатым чатырохсхільным дахам, завершаным цыбулепадобным купалам на чацверыковым барабане. Нізкая пяцігранная апсіда пад асобным вальмавым дахам. Уваход вырашаны двухслуповым ганкам з трохвугольным франтонам двухсхільнага пакрыцця. Плоскасныя вертыкальна ашаляваныя фасады прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі.

## Інтэр’ер 
Малітоўная зала 6 слупамі падзелена на 3 нефы.

## Літаратура 
* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

## Спасылкі 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Храмы паводле алфавіта
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Карэліцкага раёна
Катэгорыя:Любанічы (Карэліцкі раён)
Катэгорыя:З’явіліся ў 1914 годзе
Катэгорыя:1914 год у Беларусі
Катэгорыя:Храмы Навагрудскай епархіі
Ёсеф Добраўскі

**Ё́сеф До́браўскі** (; , Дзьярмат, каля г. Дзьёр, Венгрыя — ) — чэшскі асветнік-славіст. Адзін з заснавальнікаў славяназнаўства, дзеяч чэшскага Адраджэння.

Вучыўся ў Пражскім універсітэце (1768—76).
Член Каралеўскага таварыства навук у Празе (з 1784), ганаровы член Расійскай АН (з 1820) і акадэмій іншых краін.

## Дзейнасць 
Добраўскі заклаў асновы параўнальнага вывучэння славянскіх моў, культуры і гісторыі. Аўтар прац «Гісторыя чэшскай мовы і літаратуры» (1792), «Глагалітыка» (1807), «Асновы стараславянскай мовы» (1822), цыкла артыкулаў «Крытычныя спробы ачышчэння чэшскай гісторыі ад пазнейшых выдумак» (1803—19) і інш.

Выдаваў навуковыя славістычныя зборнікі «Славін» (1806—08) і «Славанка» (1814—15).

## Выданні твораў 
* Spisy a projevy. Sv. 5—23. Praha, 1936—63.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Мовазнаўцы Чэхіі
Катэгорыя:Гісторыкі Чэхіі
Катэгорыя:Гісторыкі XVIII стагоддзя
Катэгорыя:Літаратуразнаўцы Чэхіі
Катэгорыя:Члены Акадэміі Расійскай
Катэгорыя:Славісты Чэхіі
Катэгорыя:Багемісты
Катэгорыя:Філолагі Чэхіі
Катэгорыя:Філолагі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Лексікографы
Катэгорыя:Езуіты
Катэгорыя:Каталіцкія святары
Катэгорыя:Панславісты
Катэгорыя:Вучоныя-езуіты
Катэгорыя:Члены Прускай акадэміі навук
Свята-Іаана-Прадцечанская царква (Лунна)

**Свята-Іаана-Прадцечанская царква** — праваслаўны храм у аграгарадку Лунне Мастоўскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры вёскі.

## Гісторыя 
Пабудавана ў 1886—1889 гадах з цэглы паводле нерэалізаванага праекта храма для вёскі Індура, распрацаванага архітэктарам Іванам Трубнікавым.

## Архітэктура 
Помнік архітэктуры сінадальнага напрамку рэтраспектыўна-рускага стылю. Крыжова-купальны храм фарміруюць прытвор з чатырохграннай шатровай званіцай, кубападобная малітоўная зала з васьмігранным светлавым барабанам, бакавыя прыдзелы, паўкруглая апсіда з бакавымі трохграннымі рызніцамі. Фасады расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі ў кілепадобных ліштвах, дэкарыраваны гарадковымі фрызамі.

У інтэр'еры абраз XVIII стагоддзя «Укрыжаванне».

## Літаратура 
* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Мастоўскага раёна
Катэгорыя:Лунна
Катэгорыя:Храмы Гродзенскай і Ваўкавыскай епархіі
Катэгорыя:1889 год у Беларусі
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў псеўдарускім стылі
Царква Святой Ганны (Любішчыцы)

**Царква Святой Ганны** — праваслаўны храм у в. Любішчыцы Івацэвіцкага раёна Брэсцкай вобласці.

## Гісторыя 
Пабудавана ў 1845 годзе з цэглы, у 1851 годзе рамантавалася. Па іншых звестках, узведзена ў 1857 годзе.

## Архітэктура 
Помнік архітэктуры позняга класіцызму. Да квадратнага ў плане асноўнага аб'ёму з 2 бакавымі прыдзеламі далучана пяцігранная апсіда і драўляны прытвор. Асноўны аб'ём на 2-м ярусе пераходзіць у васьмігранны са шчытамі, завершаны шатром і 5-купаллем. Прамавугольныя аконныя праёмы акаймаваны прафіляванымі ліштвамі. Вуглы бакавых прыдзелаў дэкарыраваны пілястрамі.

## Літаратура 
*  — С. 211
* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Івацэвіцкага раёна
Катэгорыя:Любішчыцы
Катэгорыя:Храмы Пінскай і Лунінецкай епархіі
Катэгорыя:1845 год у Беларусі
Катэгорыя:Храмы Святой Ганны
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў стылі класіцызм
Свята-Пакроўская царква (Любкаўшчына)

**Царква Пакрова Найсвяцейшай Багародзіцы** — праваслаўны храм у вёсцы Любкаўшчына Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці, помнік народнага дойлідства. Цэнтр прыходу Стаўбцоўскага благачыння Маладзечанскай епархіі.
## Гісторыя 
Першапачаткова з'яўлялася могілкавай капліцай, узведзенай у 1818 годзе і прыпісанай да Дабравешчанскай царквы ў Кунасе. Уваходзіла ў склад Слуцкай епархіі.

Напачатку 2000-х г. пачалася рэканструкцыя колішняй капліцы, якая заняпала за савецкім часам. Падчас яе драўляны аб'ём храма быў абкладзены сілікатнай цэглай, што прывяло да страты арыгінальнага выгляду пабудовы. Рэстаўрацыя скончылася ў 2010 годзе, завяршэннем якой стала асвячэнне храма ў гонар Пакрова Найсвяцейшай Багародзіцы, што адбылося 21 жніўня таго ж года. На асвячэнні прысутнічалі біскуп барысаўскі Веніямін, протаіерэй стаўбцоўскай акругі Аляксандр Марцінчык, плябан прыхода Васіль Каляда і запрошаныя святары.

За аднаўленне царквы Васіль Каляда атрымаў медаль Кірылы Тураўскага і грамату мітрапаліта Філарэта. Прыходу быў падораны абраз Філарэта Міласцівага.

## Архітэктура 
Прыналежыць да пашыранага на тэрыторыі Беларусі тыповага праекту могілкавых капліцаў, прадстаўнікамі якога з'яўляюцца цэрквы ў Драчкава, Асіпаўшчыне і г.д. Помнік народнага дойлідства. Да квадратнага ў плане аб’ёму малітоўнай залы далучана прамавугольная апсіда і невялікі прытвор. Шатровы дах завершаны цыбулепадобным купалам на васьмігранным барабане, над вальмавым дахам апсіды і двухсхільным пакрыццём прытвора — макаўкай. Бакавыя фасады прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.

## Літаратура 
* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Храмы паводле алфавіта
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Стаўбцоўскага раёна
Катэгорыя:Любкаўшчына
Катэгорыя:Храмы Маладзечанскай епархіі
Спаса-Узнясенская царква (Ляхавічы)

**Спаса-Узнясенская царква** — праваслаўны храм у в. Ляхавічы Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці.

## Гісторыя 
Пабудавана ў 1818 г. з дрэва. Да 1990-х не дзейнічала.

## Архітэктура 
Помнік народнага дойлідства. Вырашана васьмігранным аб'ёмам, да якога далучаны пяцігранная апсіда з бакавой рызніцай і квадратны прытвор. Агульны гонтавы дах завершаны па цэнтры васьмігранным барабанам з цыбулеападобнай галоўкай. Вертыкальныя ашаляваныя сцены апяразаны прафіляваным карнізам і прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.

### Інтэр'ер 
Зала перакрыта драўляным самкнутым скляпеннем, апсіда вылучана драўляным іканастасам, выкананым у 1830-я гг.

## Літаратура 
* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Ляхавічы (Іванаўскі раён)
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Іванаўскага раёна
Катэгорыя:Заходнепалеская школа дойлідства
Катэгорыя:Помнікі беларускага народнага дойлідства
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Катэгорыя:Храмы Пінскай і Лунінецкай епархіі
Катэгорыя:1818 год у Беларусі
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Ляхавічы)

**Свята-Раства-Багародзіцкая царква** — праваслаўны храм у в. Ляхавічы Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці.

## Гісторыя 
Пабудавана ў 1883 годзе з дрэва замест старой царквы паводле праекта, зацверджанага 7 лютага 1874 года.

## Архітэктура 
Помнік архітэктуры сінадальнага напрамку рэтраспектыўна-рускага стылю. Развітая па падоўжнай планіровачнай восі аб'ёмна-прасторавая кампазіцыя складаецца з прамавугольных у плане прытвора-званіцы, бабінца, малітоўнай залы з бакавымі прыдзеламі, апсіды з бакавымі рызніцамі. Будынак мае 2 вертыкальныя, завершаныя цыбулепадобнымі галоўкамі дамінанты: трох'ярусную шатровую званіцу і васьмігранны светлавы барабан з шатром над цэнтральным аб'ёмам. Гарызантальна ашаляваныя сцены прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў фігурных ліштвах, люкарнамі (у рызніцах).

## Інтэр'ер 
 МСБК НАН]]
У інтэр'еры апсіда вылучана драўляным іканастасам. Абразы 19 ст.: «Маці Божая Адзігітрыя» і «Спас Пантакратар» (1836, мастак Юзаф Камінскі), «Троіца новазапаветная», «Маці Божая з дзіцем», «Спас Пантакратар», (1837), «Праабражэнне», «Ражджаство Багародзіцы», «Маці Божая Аранта» (у разным ківоце 18 ст.), «Святы Павел» (1957), «Кірыл і Мяфодзій». «Васіль Вялікі», «Іаан Златавуст», «Зняцце з крыжа».

## Літаратура 
* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Драгічынскага раёна
Катэгорыя:Ляхавічы (Драгічынскі раён)
Катэгорыя:Храмы Брэсцкай і Кобрынскай епархіі
Катэгорыя:1883 год у Беларусі
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі