open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Жан Венсанавіч Белянюк

**Жан Венсанавіч Белянюк** (прозвішча пры нараджэнні **Ндагіджымана**; ; нар. , , УССР) — украінскі спартсмен і палітык. Барэц грэка-рымскага стылю, алімпійскі чэмпіён Токіа 2020 і срэбны прызёр Алімпійскіх гульняў 2016 года, двухразовы чэмпіён свету, трохразовы чэмпіён Еўропы. Чэмпіён Еўрапейскіх гульняў 2019 года ў Мінску. Заслужаны майстар спорту Украіны. Народны дэпутат Вярхоўнай Рады Украіны IX склікання з 2019 года. Член дэпутацкай фракцыі палітычнай партыі «Слуга Народа».

Катэгорыя:Кавалеры ўкраінскага ордэна «За заслугі» 3 ступені
Катэгорыя:Кавалеры ўкраінскага ордэна «За заслугі» 2 ступені
Катэгорыя:Заслужаныя майстры спорту Украіны
Катэгорыя:Барцы Украіны
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па барацьбе
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Украіны
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2020 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 2016 года
Катэгорыя:Барцы на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года
Катэгорыя:Барцы на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па грэка-рымскай барацьбе
Катэгорыя:Чэмпіёны Еўропы па грэка-рымскай барацьбе
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры Еўрапейскіх гульняў 2015 года
Катэгорыя:Чэмпіёны Еўрапейскіх гульняў 2019 года
Катэгорыя:Народныя дэпутаты Вярхоўнай Рады Украіны IX склікання
Баброўскі сельсавет

**Бабро́ўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лепельскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Баброва.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Несінскі сельсавет** у складзе Лепельскага раёна Барысаўскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Несіна. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Полацкай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лепельскім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Прудкоўскага сельсавета. У 1965 годзе ў склад сельсавета з Каменскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (Бароўка 2 і Слабодка). 3 ліпеня 1970 года ў склад сельсавета з Сушанскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Варапаеўшчына, Гарадзец, Залессе, Ладзеена і Падаліцы). 26 сакавіка 1973 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Баброва, сельсавет перайменаваны ў Баброўскі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 29 населеных пунктаў. 4 сакавіка 1987 года ў склад Чэрскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (вёска Караевічы і хутар Мельніца). 8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Сушанскага сельсавета (14 населеных пунктаў: вёскі Атокі, Батукалава, Варашкі, Гаравыя, Двор Суша, Заазёрная, Завадзіна, Загорцы, Замошша, Заслаўкі, Зямцы, Мішулькі, Суша і Хвашчова). 24 снежня 2009 года скасавана вёска Мішулькі, 29 снежня 2015 года — вёска Падаліца, 27 снежня 2018 года — вёска Пагарэлае.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1273 чалавекі, з іх 92,2 % — беларусы, 5,5 % — рускія, 1,3 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 829 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Чэмпіянат Беларусі па валейболе сярод жанчын 2015/2016

**Чэмпіянат Беларусі па валейболе сярод жанчын 2015/2016** — 25-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па валейболе сярод жанчын.

## Выніковае размеркаванне месцаў 
## Найлепшыя гульцы 
* Нападаючая — Аліна Каценя («Прыбужжа-Лакаматыў»)
* Пас — Ганна Копка («Жамчужына Палесся»),
* Цэнтральны блок — Ганна Каліноўская-Гюнгер («Мінчанка»),
* Лібера — Алена Федарынчык («Мінчанка»).
* Найлепшым гульцом чэмпіянату (MVP) — Кацярына Сіланцьеў («Мінчанка»),
* Адкрыццё сезона — Ганна Грышкевіч («Мінчанка»).

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Беларуская федэрацыя валейбола
* "Минчанка" выиграла чемпионат Беларуси по волейболу среди женских команд

2016
Катэгорыя:2015 год у валейболе
Катэгорыя:2016 год у валейболе
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2015 годзе
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2016 годзе
Лінолеум

**Лінолеум** ( — лён, палатно +  — алей) — палімерны рулонны матэрыял для пакрыцця падлогі. Паводле зыходнай сыравіны (сувязнага) падзяляюць на полівінілхларыдны, гліфталевы (алкідны лінолеум), калаксілінавы (нітраленолеум) і гумавы (рэлін). Вырабляюць без асновы (адна- і шматслойны) і на ўмацаванай (тканіннай) або цеплагукаізаляцыйнай аснове. Прамысловую вытворчасць лінолеума — джутавай тканіны, пакрытай з аднаго боку слоем аксідаванага алею, — распачалі ў 1864 годзе ў Вялікабрытаніі. Выкарыстоўваюць у будаўніцтве.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Падлогавыя пакрыцці
Сарбіт

**Сарбі́т** — арганічнае злучэнне, шасціатамны аліфатычны спірт CHO. Прадукт аднаўлення D-глюкозы.

Бясколерныя крышталі, салодкія на смак. Тэмпература плаўлення 96 °C. Пры акісленні ў залежнасці ад умоў утварае глюкозу, фруктозу або сарбозу.

У прыродзе сарбіт маецца ў марскіх водарасцях, пладах рабіны звычайнай і рабіны чарнаплоднай, слівы, яблыні і інш.

## Выкарыстанне 
D-сарбіт выкарыстоўваецца ў вытворчасці аскарбінавай кіслаты. Сарбіт выкарыстоўваецца ў якасці заменніка цукру, харчовай дабаўкі (E420), у вытворчасці касметыкі.

## Літаратура 
* 
* *Усов А. И.* Сорбит // Химическая энциклопедия: в 5 т. / Гл. ред. Н. С. Зефиров. — М.: Большая Российская энциклопедия, 1995. — Т. 4: Полимерные—Трипсин. — С. 389. — 639 с. — 40 000 экз. — ISBN 5-85270-039-8.

Катэгорыя:Спірты
Катэгорыя:Падсаладзіцелі і заменнікі цукру
Катэгорыя:Кіслародзмяшчальныя арганічныя злучэнні
Плошча Ламаносава (Санкт-Пецярбург)

**Плошча Ламаносава** (; да 1948 года — плошча Чарнышова) — плошча паміж вуліцай Дойліда Росі і набярэжнай ракі Фантанкі. Назва ў гонар М. В. Ламаносава. Утварылася ў 1828 годзе. Ансамбль 6-граннай плошчы Ламаносава, злучаны вуліцай Дойліда Росі з архітэктурным ансамблем плошчы Астроўскага, склаўся ў 1834 годзе, калі былі завершаны дамы 1/3 (былы дом Міністэрства народнай асветы) і 2 (абодва — архітэктар К. І. Росі) і дом Міністэрства ўнутраных спраў (набярэжная ракі Фантанкі, 57; архітэктар Росі, І. І. Шарлемань 1-ы). У 1877 годзе на плошчы заснаваны сквер (у 1892 годзе перапланіраваны), у яго цэнтры — бюст Ламаносава (1892, скульптар П. П. Забела, архітэктар А. С. Лыткін). У 1917 годзе ў доме 1/3 знаходзіўся Наркамат асветы.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия», 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Плошчы Санкт-Пецярбурга паводле алфавіта
Катэгорыя:Плошчы Цэнтральнага раёна Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Карл Росі
Катэгорыя:Аб’екты, названыя ў гонар Міхаіла Ламаносава
Ключ 81

**Ключ 81** 比 (піньінь bǐ) са значэннем «параўноўваць» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 34 ключоў, якія складаюцца з чатырох рыс. У слоўніку Кансі налічваецца 21 іерогліфаў з 49,030 з гэтым ключом.

## Варыянты формы 
Старажытны знак адлюстроўваў двух чалавек, якія сядзяць.

Файл:比-bronze.svg|Бронзавыя надпісы Цзіньвэнь
Файл:比-seal.svg|Малая пячатка Чжуаншу
Файл:比-bigseal.svg|Вялікая пячатка Чжуаншу

## Прыклады іерогліфаў 
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў. 

## Літаратура 
* *Fazzioli, Edoardo.* Chinese calligraphy : from pictograph to ideogram : the history of 214 essential Chinese/Japanese characters (англ.). — New York: Abbeville Press (англ.), 1987. — .
* *Lunde, Ken.* Appendix J: Japanese Character Sets // CJKV Information Processing: Chinese, Japanese, Korean & Vietnamese Computing (англ.). — 2-е выд. — Sebastopol, Calif.: O’Reilly Media, 2009. — .

## Спасылкі 
* Слоўнік Кансі анлайн (кіт.)
* Слоўнік іерогліфаў з індэксам іерагліфічных ключоў (англ.)

Катэгорыя:Іерагліфічныя ключы
Фелпс

**Фелпс** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Майкл Фелпс — амерыканскі плывец
* Эдмунд Фелпс — амерыканскі эканаміст
Джэні Томпсан

**Джэніфер Элізабет «Джэні Бэт» Томпсан** (, нар. ) — амерыканская плыўчыха, адна з самых тытулаваных спартсменак свету. Уладальніца 12 алімпійскіх медалёў, у тым ліку 8 залатых (усе — у эстафетным плаванні). 18-разовая чэмпіёнка свету: 7 тытулаў заваявала ў 50-метровых басейнах, 11 — на кароткай вадзе. Спецыялізавалася ў плаванні вольным стылем (спрынт) і батэрфляем. У 2006 годзе атрымала дыплом доктара, у цяперашні час працуе анестэзіёлагам у адной з бальніц Бостана.

Катэгорыя:Плыўцы ЗША
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад ЗША
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па плаванні
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1992 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1996 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2000 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1992 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 2004 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 2000 года
Катэгорыя:Плыўцы на летніх Алімпійскіх гульнях 1992 года
Катэгорыя:Плыўцы на летніх Алімпійскіх гульнях 1996 года
Катэгорыя:Плыўцы на летніх Алімпійскіх гульнях 2000 года
Катэгорыя:Плыўцы на летніх Алімпійскіх гульнях 2004 года
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па плаванні
Хуберт ван Ініс

**Герард Тэадор Хуберт Ван Ініс** (; , Элевейт — , Земст) — бельгійскі стралок з лука, шасціразовы чэмпіён летніх Алімпійскіх гульняў 1900 і летніх Алімпійскіх гульняў 1920. З’яўляецца самым тытулаваным стралком з лука ў гісторыі Алімпійскіх гульняў і самым паспяховым бельгійскім спартсменам.

На Гульнях у Парыжы Ініс стаў двойчы алімпійскім чэмпіёнам у класах «Кардон Доры» на 33 м і «Шапель» на 33 м. Таксама ён атрымай сярэбраную ўзнагароду ў «Кардон Доры» на 50 м. У «Шапель» на 50 м ён скончыў спаборніцтва чацвёртым.

На Гульнях у Антверпене Ініс атрымаў чатыры залатыя медалі і два сярэбраныя. Ён стаў чэмпіёнам у стральбе па рухомай птушцы на 28 м, 33 м, і сярод каманд на 33 м і 50 м. Другія месцы ён займаў у стральбе па рухомай птушцы на 50 м на 28 м сярод каманд. У астатніх спаборніцтвах Ініс не прыняў удзел.

Катэгорыя:Стралкі з лука Бельгіі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па стральбе з лука
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Бельгіі
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1900 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1920 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1900 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1920 года
Катэгорыя:Стралкі з лука на летніх Алімпійскіх гульнях 1900 года
Катэгорыя:Стралкі з лука на летніх Алімпійскіх гульнях 1920 года
Ягорава

**Ягорава** — жаночая форма прозвішча Ягораў.

## Вядомыя носьбіты 
* Аліна Ягорава (нар. 2000) — беларуская валейбалістка.
* Любоў Іванаўна Ягорава — савецкая лыжніца, алімпійская чэмпіёнка
* Соф’я Міхайлаўна Ягорава — беларускі архітэктар
Любоў Іванаўна Ягорава

**Любоў Іванаўна Ягорава** (; нар. , Северск, Томская вобласць, РСФСР) — савецкая і расійская лыжніца, шасціразовая алімпійская чэмпіёнка, трохразовая чэмпіёнка свету, уладальніца Кубка свету (1993), Заслужаны майстар спорту СССР (1991), Заслужаны майстар спорту Расіі (1994), Герой Расійскай Федэрацыі (1994), «за выдатныя дасягненні ў спорце, мужнасць і гераізм, праяўленыя на XVII зімовых Алімпійскіх гульнях 1994 года»). Палітычны дзеяч з 2007 года.

Па колькасці залатых узнагарод на зімовых Алімпійскіх гульнях сярод жанчын саступае толькі Марыт Б'ёрген (8) і дзеліць другое месца з Лідзіяй Скоблікавай.

Катэгорыя:Лыжніцы Расіі
Катэгорыя:Лыжніцы СССР
Мікалай Яфімавіч Андрыянаў

**Мікалай Яфімавіч Андрыянаў** (; , Уладзімір — , Уладзімір) — савецкі гімнаст, займае трэцяе месца ў гісторыі Алімпійскіх гульняў па колькасці заваяваных медалёў ва ўсіх відах спорту (15), з якіх 7 былі залатымі. Шматразовы чэмпіён свету, Еўропы і СССР. Заслужаны майстар спорту СССР (1972), заслужаны трэнер СССР.

Член КПСС з 1979 года, член ЦК УЛКСМ і кандыдат у члены Бюро ЦК УЛКСМ (1978—1982).

Катэгорыя:Гімнасты СССР
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад СССР
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па спартыўнай гімнастыцы
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1972 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1976 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1980 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1972 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1976 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1980 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1972 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1976 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1980 года
Катэгорыя:Гімнасты на летніх Алімпійскіх гульнях 1972 года
Катэгорыя:Гімнасты на летніх Алімпійскіх гульнях 1976 года
Катэгорыя:Гімнасты на летніх Алімпійскіх гульнях 1980 года
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па спартыўнай гімнастыцы
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Уладзіміра (Расія)
Катэгорыя:Чэмпіёны Еўропы па спартыўнай гімнастыцы
Катэгорыя:Члены КПСС
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Леніна
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга
Катэгорыя:Кавалеры ордэна «Знак Пашаны»
Катэгорыя:Узнагароджаныя медалём «За працоўную доблесць»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі Ленінскага камсамола
Катэгорыя:Заслужаныя майстры спорту СССР
Катэгорыя:Заслужаныя трэнеры СССР
Андрыянаў

**Андрыянаў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Васіль Іванавіч Андрыянаў — двойчы Герой Савецкага Саюза.
* Іван Міхайлавіч Андрыянаў — беларускі мастак.
* Кузьма Андрыянавіч Андрыянаў — савецкі хімік.
* Мікалай Яфімавіч Андрыянаў — савецкі гімнаст, шматразовы алімпійскі чэмпіён.
* Уладзімір Ільіч Андрыянаў (нар. 1944) — беларускі мастак дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, жывапісец.
Віктар Іванавіч Чукарын

**Віктар Іванавіч Чукарын** (, Чырвонаармейская, Данецкая губерня — , ) — савецкі гімнаст, заслужаны майстар спорту СССР (1951), заслужаны трэнер УССР (1972), дацэнт (1963), загадчык кафедры гімнастыкі Львоўскага інстытута фізічнай культуры (з 1971), кавалер ордэна Леніна (1957). Абсалютны чэмпіён Алімпійскіх гульняў (1952, 1956), свету (1954), СССР (1949—1951, 1953, 1955); чэмпіён Алімпійскіх гульняў (6 узнагарод у 1952 годзе, 5 узнагарод у 1956 годзе, усяго 11 алімпійскіх узнагарод), свету (1954), СССР (13 узнагарод у 1948—1956) у асобных відах. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.

Катэгорыя:Гімнасты СССР
Катэгорыя:Заслужаныя майстры спорту СССР
Святлана Аляксееўна Рамашына

**Святлана Аляксееўна Рамашына** (; нар.  г., ) — расійская спартсменка, выступае ў сінхронным плаванні. Сяміразовая алімпійская чэмпіёнка, 21-разовая чэмпіёнка свету, 13-разовая чэмпіёнка Еўропы. Выступае ў дуэце з Наталляй Ішчанка (у 2009—2012 і ў 2015—2016 гадах) і са Святланай Калеснічэнка (у 2013—2014 гадах і з 2019 года), а таксама ў сола і групе. Самая тытулаваная спартсменка ў гісторыі сінхроннага плавання. У зборнай Расіі з 2005 года.
Наталля Сяргееўна Ішчанка

**Наталля Сяргееўна Ішчанка** (; нар. , , РСФСР, СССР) — расійская спартсменка, якая выступала ў сінхронным плаванні. Пяціразовая алімпійская чэмпіёнка, 19-разовая чэмпіёнка свету, 12-разовая чэмпіёнка Еўропы, абсалютная чэмпіёнка Еўропы 2010 года і першая сінхраністкі ў гісторыі чэмпіянатаў Еўропы, якой удалося выйграць усе 4 віды. Член зборнай Расіі з 2002 года, заслужаны майстар спорту Расіі.

5 красавіка 2017 года Наталля Ішчанка завяршыла спартыўную кар’еру, заняла пасаду намесніка старшыні ўрада — міністра спорту Калінінградскай вобласці.

Катэгорыя:Сінхраністы Расіі
Аладар Герэвіч

**Аладар Герэвіч** (; , Ясберэнь, Аўстра-Венгрыя — , , Венгрыя) — венгерскі фехтавальшчык на шаблях і рапірах, 7-разовы алімпійскі чэмпіён і 14-кратны чэмпіён свету. Чэмпіён Алімпійскіх гульняў 1948 года ў асабістых спаборніцтвах, чэмпіён Гульняў 1932, 1936, 1948, 1952, 1956 і 1960 гадоў у складзе каманды Венгрыі. Чэмпіён свету 1935, 1951 і 1955 гадоў у індывідуальным заліку; 1931, 1933, 1934, 1935, 1937, 1951, 1953, 1954, 1955, 1957 і 1958 гадоў — у камандным заліку. Кавалер Срэбнага Алімпійскага ордэна (1988). Член Вугорскага алімпійскага камітэта з 1989 года. Самы тытулаваны спартсмен на алімпіядах у гісторыі спартыўнага фехтавання.

Катэгорыя:Фехтавальшчыкі Венгрыі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па фехтаванні
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Венгрыі
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1932 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1936 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1948 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1952 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1956 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1960 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1952 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1936 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1952 года
Катэгорыя:Фехтавальшчыкі на летніх Алімпійскіх гульнях 1936 года
Катэгорыя:Фехтавальшчыкі на летніх Алімпійскіх гульнях 1948 года
Катэгорыя:Фехтавальшчыкі на летніх Алімпійскіх гульнях 1952 года
Катэгорыя:Фехтавальшчыкі на летніх Алімпійскіх гульнях 1956 года
Катэгорыя:Фехтавальшчыкі на летніх Алімпійскіх гульнях 1960 года
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па фехтаванні
Чэмпіянат Беларусі па валейболе сярод жанчын 2016/2017

**Чэмпіянат Беларусі па валейболе сярод жанчын 2016/2017** — 26-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па валейболе сярод жанчын.

## Турнірная табліца 
## Выніковае размеркаванне месцаў 
## Спасылкі 
* Беларуская федэрацыя валейбола
* bvf.by

2017
Катэгорыя:2016 год у валейболе
Катэгорыя:2017 год у валейболе
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2016 годзе
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2017 годзе
Валадарскі мост

**Валадарскі мост** () — развадны мост цераз Няву ў Санкт-Пецярбургу. Злучае Народную і Іванаўскую вуліцы (Неўскі раён). Частка Цэнтральнай дугавой магістралі. Адзіны ў горадзе мост з эстакадай для з’езду трамваяў (левы бераг). Вышэй па цячэнні знаходзіцца Вялікі Абухаўскі мост, ніжэй — Фінляндскі чыгуначны мост.

У 1932—1936 гадах па праекце інжынера Г. П. Перэдэрыя быў пабудаваны трохпралётны жалезабетонны арачны мост з металічным двукрылым развадным пралётам. У 1986—1993 гадах стары мост быў разабраны і заменены металічным бэлечным.

Катэгорыя:Масты цераз Няву
Катэгорыя:Стальныя масты
Катэгорыя:Развадныя масты Санкт-Пецярбурга
Вялікі Абухаўскі мост

**Вялікі Абухаўскі мост** () — вантавы неразвадны мост праз Няву. Размешчаны на мяжы Неўскага раёна Санкт-Пецярбурга і Усевалажскага раёна Ленінградскай вобласці, у сярэднім цячэнні Нявы; злучае праспект Абухаўскай Абароны і Акцябрскую набярэжную. Адзін з самых доўгіх мастоў Расіі. Першы неразвадны мост праз Няву, самы вялікі мост у Санкт-Пецярбургу па велічыні перакрыванага пралёта (382 м), а таксама найбуйнейшы мост праз Няву.

Катэгорыя:Масты цераз Няву
Катэгорыя:Масты Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Вантавыя масты
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Ленінградскай вобласці
Мармуровы палац (Санкт-Пецярбург)

**Мармуровы палац** () — палац у гістарычным цэнтры Санкт-Пецярбурга. Будаваўся ў 1768—1785 гадах. З 1992 года — філіял Дзяржаўнага Рускага музея.

Палац знаходзіцца на 1-м Адміралцейскім востраве, у квартале, абмежаваным Дварцовай набярэжнай, плошчай Суворава, Мільённай вуліцай і Мармуровым завулкам.

Паўночны фасад будынка выходзіць на Дварцовую набярэжную, за ёй — рака Нява, на другім беразе якой знаходзіцца Петрапаўлаўская крэпасць. Усходнюю палову гэтага ж квартала займае Паўночна-Заходні дзяржаўны завочны тэхнічны ўніверсітэт, размешчаны ў службовым флігелі палаца; паміж імі ў 1994 годзе быў усталяваны помнік імператару Аляксандру III працы Паала Трубяцкога (які да таго, пасля дэмантажу на Знаменскай плошчы, быў у запасніках Рускага музея).

На ўсход ад будынка размешчаны Троіцкі мост. На поўдзень ад будынка знаходзяцца казармы Паўлаўскага лейб-гвардыі палка. Насупраць заходняга фасада знаходзяцца Расійскі марскі рэгістр суднаходства, з другога боку плошчы Суворава — Інстытут Культуры.

Катэгорыя:Палацы Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Музеі Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Дзяржаўны Рускі музей
Дар’я Іванаўна Вакулка

**Дар’я Іванаўна Вакулка** (нар. ) — беларуская валейбалістка, нападаючая.

## Біяграфія 
Да чацвёртага класа захаплялася танцамі, потым перайшла ў спартыўную школу. З пятага класа трапіла ў спартыўны клас. Выпускніца мазырскай ДЮСШАР «Жамчужына Палесся». Першымі трэнерамі былі Пётр Уладзіміравіч Пархімчык і Уладзімір Мікалаевіч Канопліч. У 11-м класе перайшла ў вучылішча алімпійскага рэзерву

Прафесійную кар’еру пачала ў мінскім РДВАР. У верасні 2019 года падпісала кантракт з валейбольным клубам «Мінчанка-2».

У 2020 годзе ў складзе зборнай заваявала бронзавы медаль чэмпіянату Еўропы.

З 2019 года вучыцца на эканамічным факультэце БДУ на спецыяльнасці «менеджмент».

## Спасылкі 
* Валейбалістка Дар’я Вакулка — Уменне спалучаць агульнае і асабістае робіць спартсменаў унікальнымі людзьмі 

Катэгорыя:Валейбалісткі Беларусі
Катэгорыя:Ігракі «Мінчанкі» Мінск
Катэгорыя:Ігракі «Мінчанкі-2» Мінск
Катэгорыя:Ігракі жаночай зборнай Беларусі па валейболе
Катэгорыя:Ігракі жаночай зборнай Беларусі па валейболе U-19
Катэгорыя:Ігракі жаночай зборнай Беларусі па валейболе U-20
Кіберпартызаны

**Кіберпартызаны** — група хакераў, якая ўтварылася ў верасні 2020 года на фоне дакументальна зарэгістраваных выпадкаў гвалту з боку міліцыі супраць удзельнікаў пратэстаў у Беларусі і паведамленняў пра выпадкі катаванняў у ізалятарах.

Сярод першых акцый групы ў верасні 2020 года былі ўзломы сайтаў Кіраўніцтва справамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, Міністэрства ўнутраных спраў, нацыянальных латарэй, Міністэрства па падатках і зборах, Беларускай валютна-фондавай біржы, дзяржзакупак, прэзідэнта і Генеральнай пракуратуры. 26 верасня былі ўзломаны стрымы некалькіх дзяржаўных каналаў, па якім пусцілі ў эфір кадры жорсткага абыходжання сілавікоў з пратэстуючымі. Так, 26 ліпеня група прадэманстравала пашпартныя даныя старшыні КГБ Беларусі Івана Тэртэля, старшыні ЦВК Лідзіі Ярмошынай, старшыні Савета Рэспублікі Наталлі Качанавай, былога прэзідэнта Кыргызстана Курманбека Бакіева, які атрымаў беларускі пашпарт. Аналагічны эксперымент, які правяла рэдакцыя «Deutsche Welle», таксама пацвердзіў сапраўднасць базы.

Акрамя пашпартных даных, кіберпартызаны сцвярджаюць, што атрымалі доступ да запісаў ДАІ, у тым ліку інфармацыі пра зарэгістраваныя аўтамабілі для КДБ, ГУБАЗіК і «» («маўклівых мужчын») у цывільным, вядомых тым, што арыштоўвалі пратэстоўцаў з жорсткасцю.

У лістападзе 2021 года МУС прызнала «Кіберпартызанаў» экстрэмісцкім фарміраваннем. Стварэнне такога фарміравання або ўдзел у ім з’яўляецца ў Беларусі крымінальным злачынствам. У канцы лістапада беларускі Вярхоўны суд прызнаў «Кіберпартызан» і некаторыя іншыя нефармальныя арганізацыі тэрарыстычнымі.

Па стану на верасень 2021 года, акрамя сартавання масы ўжо атрыманых даных, група заявіла, што працуе над іншымі праектамі, пра якія пакуль не можа казаць дзеля бяспекі крыніц.

З пачаткам расійска-ўкраінскай вайны 2022 года Кіберпартызаны дапамагаюць правяраць добраахвотнікаў, якія хочуць далучыцца у Полк Каліноўскага.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Палітычны крызіс у Беларусі (2020)
Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 2020 годзе
Катэгорыя:Хакерскія групоўкі і арганізацыі
Катэгорыя:Партызанскія рухі
Сан-Нікалас (востраў)

**Сан-Ні́калас** () — востраў у групе астравоў Чанел. Адміністрацыйна належыць да амерыканскага штата Каліфорнія. Плошча — 58,93 км². Востраў выкарыстоўваецца ВМС ЗША.

## Геаграфія 
Востраў Сан-Нікалас знаходзіцца за 118 км на паўднёвы захад ад Лос-Анджэлеса. Даўжыня з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход — 14,68 км. Найбольшая шырыня — 5,73 км. Суша сфарміравана пясчанікам і сланцамі. На заходнім узбярэжжы вылучаюцца выдмы. На паўднёвым усходзе знойдзены радовішчы андэзіту.

Для вострава характэрны міжземнаморскі клімат з цёплым засушлівым летам і мяккай зімою. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 218 мм.

## Прырода 
У мінулым востраў пакрывалі прыбярэжныя лугі і ксерафітныя хмызнякі. У выніку выкарыстання вострава авечкагадоўцамі ў многіх месцах пачала развівацца эрозія. На ўзбярэжжы захоўваюцца хмызняковыя гаі, прадстаўленыя кураваем, карэопсісам,  і астравымі раслінамі. Дзякуючы дзейнасці чалавека з’явіліся насаджэнні дрэў, у тым ліку веерных пальм. Наземная фаўна бедная. На востраве жывуць марскія птушкі, яшчаркі і лісы.

## Гісторыя 
Востраў Сан-Нікалас быў населены каля 10 тысяч гадоў таму. У канцы XVIII ст. іспанскія місіянеры ўсталявалі адносіны з мясцовымі тубыльцамі, якія пазней сталі вядомы як *нікаленьё*. Верагодна, яны з’яўляліся групай народа тонгва. У 1814 г. у выніку канфлікту з прамыслоўцамі Расійска-амерыканскай кампаніі большасць мужчын *нікаленьё* загінула, многія жанчыны былі згвалтаваны.

У 1835 г., калі чуткі пра генацыд астравіцян дасягнулі каталіцкай місіі ў Санта-Барбары, у жывых заставаліся 7 жанчын, 1 стары мужчына і некалькі дзяцей. На востраў быў накіраваны карабель, які перавёз большасць выжылых на бераг Каліфорніі. Праз некалькі гадоў яны памерлі ад эпідэмічных хвароб. На Сан-Нікаласе выпадкова засталася толькі адна жанчына Хуана Марыя, што жыла ў самоце да 1853 г.

З канца XIX ст. да 1943 г. востраў выкарыстоўваўся для выпасу авечак, пасля трапіў пад кантроль ваенных. У канцы II Сусветнай вайны Сан-Нікалас разглядаўся як магчымае месца для выпрабавання першай атамнай бомбы. У 1957—1973 гг. на ім выпрабоўваліся ракетныя ўстаноўкі. У нашы дні на Сан-Нікаласе месціцца база ВМС ЗША.

## Спасылкі 
* San Nicolas Island — NPS History eLibrary
* The Lone Woman of San Nicolas Island 
* Geology of San Nicolas Island California
* San Nicolas Island — Channel Islands Restoration

Катэгорыя:Геаграфія Каліфорніі
Катэгорыя:Астравы Ціхага акіяна
Катэгорыя:Астравы ЗША
Вяркудскі сельсавет

**Вярку́дскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ушацкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Вяркуды.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Гарбаціцкі сельсавет** у складзе Ульскага раёна Полацкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Гарбацічы. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Ульскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Ушацкага раёна БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Лепельскага раёна, з 30 ліпеня 1966 года — у складзе адноўленага Ушацкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Гарбаціцкага сельсавета 15 населеных пунктаў. 22 красавіка 1980 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Вяркуды, сельсавет перайменаваны ў Вяркудскі. 18 чэрвеня 1985 года ў склад сельсавета з Дубраўскага сельсавета перададзена вёска Косаўшчына. 8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Дубраўскага сельсавета (21 населены пункт: вёскі Баброва, Горы, Дубраўка, Залужэнне, Зарэчча, Калкі, Крывушчына, Кугоні, Любжына, Малінаўка, Навасёлкі, Пола, Салаўёўка, Слабодка, Стаі, Старына, Старыя Турасы, Турасполле, Усая, Цянюгі і Ягадкі), таксама ў склад сельсавета з Сарочынскага сельсавета перададзены 15 населеных пунктаў (вёскі Альшаны, Бутава, Гвазды, Жывалака, Забалацце, Івахнава, Казьяне, Калужчына, Латышова, Ляхі, Мажэйчына, Пілатоўшчына, Пяскі, Слабада і Чарсцвяды). 23 чэрвеня 2005 года ў склад Сарочынскага сельсавета вернуты 15 населеных пунктаў (вёскі Альшаны, Бутава, Гвазды, Жывалака, Забалацце, Івахнава, Казьяне, Калужчына, Латышова, Ляхі, Мажэйчына, Пілатоўшчына, Пяскі, Слабада і Чарсцвяды).

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1163 чалавекі, з іх 94,2 % — беларусы, 4,0 % — рускія, 1,0 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 707 чалавек.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ульскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Лепельскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Аляксандр Міхайлавіч Саржэўскі

**Аляксандр Міхайлавіч Саржэ́ўскі** (;  — ) — вучоны, фізік, доктар фізіка-матэматычных навук (1973), прафесар (1974), Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі БССР (1980).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў горадзе Арзамас (Ніжагародская вобласць Расіі). У 1953 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. Працаваў у Фізіка-тэхнічным інстытуце Акадэміі навук БССР. У 1961 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю. З 1 чэрвеня 1967 года дацэнт кафедры фізічнай оптыкі, з кастрычніка 1967 года загадчык кафедры агульнай фізікі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.

## Навуковая дзейнасць 
Аўтар навуковых прац па люмінесцэнцыі, квантавай электроніцы і нелінейнай спектраскапіі, праблемах выкладання фізікі ў вышэйшых навучальных установах. Кіраўнік навуковага напрамку па даследаванні паля­рызацыі люмінесцэнцыі, узаема­дзеянні лазернага выпраменьвання са складанымі арганічнымі малекуламі.

Сярод апублікаванага:
* Анизотропия поглощения и испускания света молекулами. — Мн., 1971 (разам з А. Н. Сеўчанкам):
* Наглядность в демонстрационном эксперименте в физике (Эргоноимический подход). — Мн., 1983 (разам з В. М. Навумчыкам);
* Оптика, учебное пособие для студентов физических специальностей университетов. Т. I. — Мн.: Университетское, 1984;
* Оптика, учебное пособие для студентов физических специальностей университетов. Т. II. — Мн.: Университетское, 1986.

## Літаратура 
* 
* Сарже́вский Александр Михайлович // Часопіс «Изобретатель». № 4 (196) 2016. — С. 40.

## Спасылкі 
* 
* *Мінько А.* Фарміраванне школы фізічнай оптыкі ў БДУ. Да 115-годдзя з дня нараджэння акадэміка А. Н. Сеўчанкі  // Газета БДУ «Універсітэт»
* Вучоныя Беларусі. Саржэўскі, Аляксандр Міхайлавіч (доктар фізіка-матэматычных навук; фізіка; 1930—1983) // Нацыянальная бібліятэка Беларусі
* Банк патентов РФ на изобретения и промышленные образцы ФИПС Роспатента 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Ніжагародскай вобласці
Катэгорыя:Фізікі СССР
Катэгорыя:Заслужаныя дзеячы навукі і тэхнікі БССР
Катэгорыя:Аўтары падручнікаў
Прудкоўскі сельсавет (Лепельскі раён)

**Прудко́ўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лепельскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Прудок.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Прудкоўскі (Прудоцкі) сельсавет** у складзе Лепельскага раёна Барысаўскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Полацкай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лепельскім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Несінскага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Лепельскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Беларуская федэрацыя гандбола

**Беларуская федэрацыя гандбола** — рэспубліканская грамадская арганізацыя, якая займаецца правядзеннем гандбольнага першынства і падрыхтоўкай зборных Беларусі па гандболе. Створана ў 1992 годзе.

## Старшыні БФГ 
* Юрый Аляксандравіч Кулакоўскі (2001—2006)
* Уладзімір Мікалаевіч Канаплёў (з 2006)

## Спасылкі 
*  Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Гандбол у Беларусі
Катэгорыя:Гандбольныя арганізацыі
Катэгорыя:Спартыўныя арганізацыі Беларусі
Плошча Астроўскага (Санкт-Пецярбург)

**Плошча Астроўскага** (; да 1923 года Александрынская плошча) — плошча паміж Неўскім праспектам і вуліцай Дойліда Росі. Назва ў гонар А. М. Астроўскага. Плошчу спланіраваў у 1816—1834 гадах архітэктар К. І. Росі на тэрыторыі сядзібы Анічкава палаца, паміж Садовай вуліцай і ракой Фантанкай; разам з вуліцай Дойліда Росі і плошчай Ламаносава ўтварае адзіны ўрачысты ансамбль у стылі ампір, які арганізуе вялікі раён у цэнтральнай частцы Санкт-Пецярбурга. У 1810-х гадах пабудаваны павільёны Анічкава палаца. У 1828—1832 гадах пабудаваны будынак Александрынскага тэатра, які стаў кампазіцыйным цэнтрам ансамбля. У 1820-х гадах разбіты сквер (архітэктар Росі), перапланіроўка ў 1873—1880 гадах. У 1828—1834 пабудаваны будынак Публічнай бібліятэкі. У 1873 годзе ўсталяваны помнік Кацярыне II. У канцы 1870-х гадоў пабудаваны дом № 7 для Пецярбургскага крэдытнага таварыства, у 1878—1881 гадах — дом № 5.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Плошчы Санкт-Пецярбурга паводле алфавіта
Катэгорыя:Неўскі праспект
Катэгорыя:Карл Росі
Катэгорыя:Аб’екты культурнай спадчыны Расіі
Катэгорыя:Плошчы Цэнтральнага раёна Санкт-Пецярбурга
Пеўчаскі мост

**Пеўчаскі мост** ( — былая назва — *Жоўты мост* — ад колеру афарбоўкі) — мост цераз раку Мойка, на Пеўчаскім праездзе, насупраць Дварцовай плошчы. Названы ад суседняга будынку Пеўчаскай капэлы (цяпер будынак Дзяржаўнай акадэмічнай капэлы). Пабудаваны ў 1839—1840 гадах (інжынер Я. А. Адам) на месцы драўлянага бэлечнага маста, пабудаванага ў 1834 годзе па праекце А.Манферана для прахода на Дварцовую плошчу войскаў, якія ўдзельнічалі ў парадзе ў гонар адкрыцця Аляксандраўскай калоны. Пралёт перакрыты бесшарнірным чыгунным цюбінгавым зводам. Апоры бутавай кладкі з гранітнай абліцоўкай. Галоўнае ўпрыгожванне — чыгунная ажурная рашотка. Даўжыня — каля 24 м, шырыня 72 м (трэці паводле шырыні Сінега і Казанскага мастоў).

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Масты цераз Мойку
Катэгорыя:Арачныя масты
Катэгорыя:Чыгунныя масты
Катэгорыя:Аб’екты культурнай спадчыны Расіі
ГК Гомель

**«Гомель»** — беларускі гандбольны клуб з горада Гомель. Заснаваны ў 1960 годзе.

## Назвы 
* «Марэна-Універсітэт» (1994—1996)
* «Універсітэт»
* ГГК
* «Гомель»

## Дасягненні 
* **Чэмпіянат Беларусі:**
**  Бронзавы прызёр (8): 1994/1995, 2000/2001, 2013/2014, 2014/2015, 2015/2016, 2016/2017, 2017/2018, 2020/2021

* **Кубак Беларусі:**
**  3-е месца (1): 2020

## Статыстыка выступленняў 
## Галоўныя трэнеры 
* Ігар Чаброў (2008)
* Сяргей Мікалаевіч Цыганкоў (?-2020) 
* Андрэй Мачалаў (з 2020)

## Спасылкі 
* Сайт клуба 

Катэгорыя:1960 год у Гомелі
Анатоль Фёдаравіч Коні

**Анатоль Фёдаравіч Коні** (; 28 студзеня (9 лютага) 1844,  — , ) — рускі юрыст, суддзя, дзяржаўны і грамадскі дзеяч, літаратар, судовы прамоўца, правадзейны тайны саветнік, член Дзяржаўнага савета Расійскай імперыі (1907—1917). Ганаровы акадэмік Санкт-Пецярбургскай акадэміі навук па разрадзе прыгожага пісьменства (1900), доктар крымінальнага права Харкаўскага ўніверсітэта (1890), прафесар Петраградскага ўніверсітэта (1918—1922).

Аўтар твораў «На жыццёвым шляху», «Судовыя прамовы», «Бацькі і дзеці судовай рэформы», біяграфічнага нарысу «Фёдар Пятровіч Гааз», шматлікіх успамінаў пра калег і дзеячоў расійскай культуры.

У 1878 годзе суд прысяжных пад старшынствам А. Ф. Коні вынес апраўдальны прысуд па справе Веры Засуліч. Кіраваў расследаваннем многіх крымінальных спраў (напрыклад, пра крушэнне імператарскага цягніка, аб гібелі ўлетку 1894 года парахода «Уладзімір»).

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1
* Доманова, С. А. Переписка А. Ф. Кони как исторический источник : диссертация ... кандидата исторических наук.– М.: 1999.

Катэгорыя:Юрысты Расійскай імперыі
Катэгорыя:Юрысты СССР
Катэгорыя:Пракуроры Расійскай імперыі
Катэгорыя:Суддзі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Мемуарысты Расійскай імперыі
Катэгорыя:Сенатары Расійскай імперыі
Катэгорыя:Члены Дзяржаўнага савета Расійскай імперыі
Катэгорыя:Сапраўдныя тайныя саветнікі
ГК Кронан Гродна

**Кронан ** — беларускі гандбольны клуб з горада Гродна. Заснаваны ў 2002 годзе.

## Дасягненні 
* **Чэмпіянат Беларусі:**
**  Бронзавы прызёр (2): 2018/2019, 2023/2024
* **Кубак Беларусі:**
**  3-е месца (3) : 2014, 2017, 2024

## Статыстыка выступленняў 
## Галоўныя трэнеры 
* Дзмітры Валер’евіч Ціхан
* Ігар Сідзько (з 2016)

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* клуба

Катэгорыя:2002 год у Гродне
Калеб Дрэсел

**Калеб Рэмел Дрэсел** (; нар.  года, Грын-Коўв-Спрынгс, Фларыда) — амерыканскі плывец, 7-разовы алімпійскі чэмпіён (2016 і 2020), 13-разовы чэмпіён свету, 6-разовы чэмпіён свету на кароткай вадзе. Спецыялізуецца на дыстанцыях 50 і 100 метраў вольным стылем і батэрфляем.

Катэгорыя:Плыўцы ЗША
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад ЗША
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па плаванні
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2016 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2020 года
Катэгорыя:Плыўцы на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года
Катэгорыя:Плыўцы на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па плаванні
Валянціна Вецалі

**Марыя Валянціна Веццалі** (іт. Maria Valentina Vezzali, нар. , , Італія) — італьянская фехтавальшчыца на рапірах, шасціразовая алімпійская чэмпіёнка, 16-разовая чэмпіёнка свету і 13-разовая чэмпіёнка Еўропы.

Дзеліць з двума іншымі фехтавальшчык Неда Надзі і Эдаарда Манджароці рэкорд сярод усіх італьянскіх спартсменаў па колькасці залатых узнагарод на Алімпійскіх гульнях.

Адна з нешматлікіх спартсменаў у гісторыі Алімпійскіх гульняў, што выйгралі 5 медалёў у адной і той жа асабістай дысцыпліне.

25 лютага 2013 года ў выніку парламенцкіх выбараў у Італіі Вецалі стала членам Палаты дэпутатаў ад партыі Марыа Монці «Грамадзянскі выбар». Пры гэтым Вецалі працягнула актыўную спартыўную кар’еру.

12 сакавіка 2021 года назначана малодшым статс-сакратаром па справах спорту ў апараце ўрада Драгі.
Саваа Като

**Саваа Като** (нар. , прэфектура Ніігата) — японскі гімнаст, васьміразовы алімпійскі чэмпіён, двухразовы чэмпіён свету, самы тытулаваны гімнаст-мужчына і самы тытулаваны азіяцкі спартсмен у гісторыі Алімпійскіх гульняў.

Дэбютаваў на Алімпійскіх гульнях у 1968 года ў Мехіка і адразу заваяваў 3 залатыя медалі — у складзе зборнай Японіі ў камандным першынстве, у абсалютным першынстве і ў вольных практыкаваннях. Акрамя таго, Като быў трэцім у практыкаваннях на кольцах.

Праз 4 гады на Алімпіядзе ў Мюнхене Като зноў выйграў 3 залатыя медалі — у камандным і абсалютным першынствах і ў практыкаваннях на брусах. 2 сярэбраныя ўзнагароды Като выйграў у практыкаваннях на кані і перакладзіне.

У 1976 годзе на Алімпіядзе ў Манрэалі 29-гадовы Като трэці раз запар выйграў золата ў камандным першынстве ў складзе бліскучай японскай зборнай (японцы выйгралі каманднае мужчынскае алімпійскае першынство 5 разоў запар), а таксама другі раз запар перамог у спаборніцтвах на брусах. У асабістым першынстве Като не ўдалося выйграць на трэцяй Алімпіядзе запар, ён саступіў савецкаму гімнасту Мікалаю Андрыянаву.

У 1970 і 1974 годзе Като станавіўся чэмпіёнам свету ў камандным першынстве.

У 2001 годзе быў абраны ў Міжнародную залу славы спартыўнай гімнастыкі.

У цяперашні час — прафесар Універсітэта Цукуба.

Катэгорыя:Гімнасты Японіі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Японіі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па спартыўнай гімнастыцы
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1968 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1972 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1976 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1972 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1976 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1968 года
Катэгорыя:Гімнасты на летніх Алімпійскіх гульнях 1968 года
Катэгорыя:Гімнасты на летніх Алімпійскіх гульнях 1972 года
Катэгорыя:Гімнасты на летніх Алімпійскіх гульнях 1976 года
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па спартыўнай гімнастыцы
Кубак Беларусі па гандболе

**Кубак Беларусі па гандболе** — штогадовы турнір па гандболе. У 1997 годзе Рэспубліканская федэрацыя гандбола прыняла рашэнне аб правядзенне спаборніцтваў на Кубак краіны. Пачынальна з 2011 года розыгрышы Кубка праводзяцца ў фармаце «фіналу чатырох».

## Пераможцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* УЛАДАЛЬНІКІ КУБКА РЭСПУБЛІКІ БЕЛАРУСЬ (МУЖЧЫНЫ)
Вуліца Жукоўскага (Санкт-Пецярбург)

**Вуліца Жукоўскага** (з 1902; да 1902 — Малая Італьянская вуліца) — вуліца ў цэнтры Санкт-Пецярбурга, якая праходзіць ад Ліцейнага да Лігаўскага праспекта. Нумарацыя дамоў вядзецца ад Ліцейнага праспекта.

Сучасную назву вуліца атрымала ў 1902 годзе ў сувязі з 50-годдзем з дня смерці паэта Васіля Андрэевіча Жукоўскага.

Пракладзеная ў 1760-х гадах уздоўж паўночнай мяжы Італьянскага саду (адсюль ранейшая назва). У першай палове XIX стагоддзя забудоўвалася невялікімі каменнымі дамамі, у канцы XIX — пачатку XX стагоддзя — даходнымі дамамі: дом 2 (вугал з Ліцейным; 1877, архітэктар Ф. І. Вінтэргальтэр), дом 6 (1852, архітэктары Е. Е. Ерамееў, А. І. Лангэ), дом 12 (1 па вуліцы Чэхава), пабудаваны ў 1861 годзе архітэктарам М. П. Грабёнкам. Дом 16 (9 па вуліцы Маякоўскага) быў пабудаваны ў 1861—1863 гадах архітэктарам Г. І. Карпавым.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Вуліцы Санкт-Пецярбурга
Вуліца Жукоўскага

**Вуліца Жукоўскага** — назва вуліц у розных населеных пунктах.

## Беларусь 
* Вуліца Жукоўскага — вуліца ў Астрыне.
* Вуліца Жукоўскага — вуліца ў Бабруйску.
* Вуліца Жукоўскага — вуліца ў Баранавічах.
* Вуліца Жукоўскага — вуліца ў Брэсце.
* Вуліца Жукоўскага — вуліца ў Віцебску.
* Вуліца Жукоўскага — вуліца ў Гродне.
* Вуліца Жукоўскага — вуліца ў Кобрыне.
* Вуліца Жукоўскага — вуліца ў Крычаве.
* Вуліца Жукоўскага — вуліца ў Лідзе.
* Вуліца Жукоўскага — вуліца ў Мінску.
* Вуліца Жукоўскага — вуліца ў Навагрудку.
* Вуліца Жукоўскага — вуліца ў Слуцку.
* Вуліца Жукоўскага — вуліца ў Чырвонай Слабадзе.

## Расія 
* Вуліца Жукоўскага — вуліца ў Санкт-Пецярбургу.

## Гл. таксама 
* Завулак Жукоўскага
Надзея Гомель (валейбольны клуб)

**Надзея** — беларускі жаночы валейбольны клуб з горада Гомель.

## Гісторыя 
## Дасягненні 
**Чэмпіянат Беларусі па валейболе сярод жанчын**
*  **Сярэбраны прызёр (2)** 1994/1995, 1997/1998
*  **Бронзавы прызёр (2)** 1996/1997, 1999/2000

**Дзівізіён Б Чэмпіяната Беларусі па валейболе сярод жанчын**
*  **Сярэбраны прызёр (1)** 2020/2021
*  **Бронзавы прызёр (2)** 2022/2023, 2023/2024

**Кубак Беларусі па валейболе сярод жанчын**
*  **Уладальнік (1)** 1996
*  **Фіналіст (4)**: 1998, 1999, 2000, 2001

## Назавы 
* Надзея-Гомельдрэў (да 2017)
* Надзея (з 2017)

## Статыстыка выступленняў 
## Трэнеры 
* Віктар Ганчароў (1985—1995)
* Віктар Ганчароў (1997—2000)
* Ларыса Мікалаеўна Любінская (2013—2014)
* Людміла Нікіценка

## Спасылкі 
* Краткая история команды «Надзея Гомель»
* Вся надежда — на «Надежду»
* Nadezhda Gomel 
* ИГРОКИ ЖЕНСКОЙ ВОЛЕЙБОЛЬНОЙ КОМАНДЫ «ГОМЕЛЬДРЕВ-НАДЕЖДА»

Катэгорыя:Надзея Гомель (валейбольны клуб)
Андрэеўскі сабор (Санкт-Пецярбург)

**Андрэеўскі сабор** (афіцыйная назва — Сабор Святога Апостала Андрэя Першазванага) — праваслаўны сабор на Васільеўскім востраве ў Санкт-Пецярбургу, знаходзіцца на скрыжаванні Вялікага праспекта і 6-й лініі, помнік архітэктуры XVIII стагоддзя. Будаўніцтва вялося з 1764 па 1780 год. Ад Андрэеўскага сабора паходзіць назва размешчанага побач Андрэеўскага рынку. З’яўляўся капітульным храмам ордэна Святога Андрэя Першазванага.

Храм належыць Санкт-Пецярбургскай епархіі Рускай праваслаўнай царквы, уваходзіць у склад Васілевостраўскай дабрачыннай акругі. Настаяцель — протаіерэй Міхаіл Макраполаў.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Храмы Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Храмы Святога Андрэя
Строганаўскі палац

**Строганаўскі палац** () — палац Строганавых, пабудаваны па праекце архітэктара Франчэска Барталамеа Растрэлі ў 1753—1754 гадах. Цяпер — філіял Дзяржаўнага Рускага музея, якому будынак належыць з 1988 года.

Адрас: Санкт-Пецярбург, Неўскі праспект, 17 / наб. Мойкі, 46.

Катэгорыя:Палацы Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Неўскі праспект
Катэгорыя:Рускае барока
Катэгорыя:Дзяржаўны Рускі музей
Катэгорыя:Будынкі, спраектаваныя Растрэлі
ГК Аркатрон Мінск

**«Аркатрон»** — былы беларускі гандбольны клуб з Мінска.

## Гісторыя 
Клуб быў заснаваны ў 1995 годзе і складаецца з штатных камандаў мужчынаў і жанчын.

## Назва 
* Аркатрон (1995—1997)
* Аркатрон-ГЭНІ-РШВСМ (1997—1999)
* Аркатрон-ГЭНІ-РЦАП (1999—2001)
* Аркатрон-МНС (2001—2002)
* РЦАП-Аркатрон-МНС (2002—2005)
* РЦАП-Аркатрон-БДЭУ (2005—2007)
* Аркатрон-РЦАП (2007—2008)
* Аркатрон (з 2008)

## Дасягненні 
* **Чэмпіянат Беларусі:**
**  **Чэмпіён (1)**: 2002/2003
**  Срэбраны прызёр (2): 2000/2001, 2001/2002
**  Бронзавы прызёр (5): 1995/1996, 1996/1997, 1997/1998, 1998/1999, 1999/2000
* **Кубак Беларусі:**
**  **Уладальнік (2)**: 1997, 2002, 2003

## Статыстыка выступленняў 
## Галоўныя трэнеры 
* Мікалай Жук (2003)
* Уладзімір Азоў (2008)
* Аляксандр Маліноўскі (2011)

## Спасылкі 
* Сайт клуба
* Аркатрон

Катэгорыя:1995 год у Мінску
Катэгорыя:Зніклі ў 2014 годзе
Дун Дун

**Дун Дун** (нар. ) — кітайскі скакун на батуце, алімпійскі чэмпіён і чэмпіён свету.

## Біяграфія 
Дун Дун нарадзіўся ў 1989 годзе ў Січуані правінцыі Хэнань. З 5 гадоў заняўся гімнастыкай, у 2002 годзе пераключыўся на скачкі на батуце. У 2005 годзе ўвайшоў у нацыянальную зборную.

У 2007 годзе Дун Дун заваяваў залаты медаль чэмпіянату свету ў складзе каманды і сярэбраны — у асабістым заліку. На Алімпійскіх гульнях 2008 года ён стаў бронзавым прызёрам. На чэмпіянаце свету 2009 года ён заваяваў залатыя медалі ў асабістым і камандным першынстве, на чэмпіянаце свету 2010 года — у індывідуальных і сінхронных скачках, а на чэмпіянаце свету 2011 года стаў уладальнікам медалёў ва ўсіх трох катэгорыях. У 2010 годзе Дун Дун стаў чэмпіёнам Азіяцкіх гульняў, а ў 2012 — Алімпійскіх гульняў.

Катэгорыя:Скакуны на батуце Кітая
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Кітая
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па скачках на батуце
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2012 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 2008 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 2016 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 2020 года
Катэгорыя:Гімнасты на летніх Алімпійскіх гульнях 2008 года
Катэгорыя:Гімнасты на летніх Алімпійскіх гульнях 2012 года
Катэгорыя:Гімнасты на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года
Катэгорыя:Гімнасты на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года
Жульен Абсалон

**Жульен Абсалон** (; нар. , Рэмірмон, Вагезы) — французскі прафесійны велагоншчык у дысцыпліне крос-кантры. Алімпійскі чэмпіён 2004 і 2008 гадоў. Шматразовы чэмпіён свету і Еўропы.

Жульен Абсалон выйграў залатыя медалі на летніх Алімпійскіх гульнях 2004 і летніх Алімпійскіх гульнях 2008 гадоў. На летніх Алімпійскіх гульнях 2012 года ў яго на першым крузе пракалолася веласіпедная шына.

Быў шэсць разоў абсалютным пераможцам Кубка свету па маўнтынбайку ў 2003, 2006—2009, 2014 гадах. 7 жніўня 2016 года заваяваў Кубак свету па крос-кантры. Пяціразовы чэмпіён свету 2004—2007, 2014 гадоў у гонках крос-кантры горным ровары. Ён таксама выйграў усе чатырнаццаць французскіх крос-кантры чэмпіянатаў у перыяд з 2003 па 2016 год і пяць чэмпіянатаў Еўропы (2006, 2013—2016). Завяршыў кар’еру ў 2018 годзе.

Катэгорыя:Кавалеры ордэна Ганаровага легіёна
Катэгорыя:Велагоншчыкі Францыі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Францыі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па веласпорце
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2004 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2008 года
Катэгорыя:Велагоншчыкі на летніх Алімпійскіх гульнях 2004 года
Катэгорыя:Велагоншчыкі на летніх Алімпійскіх гульнях 2008 года
Катэгорыя:Велагоншчыкі на летніх Алімпійскіх гульнях 2012 года
Катэгорыя:Велагоншчыкі на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года