open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Рыгор Міхайлавіч Семашкевіч

**Рыгор Семашкевіч** (, в. Дамашы, , Мінская вобласць — ) — беларускі пісьменнік і літаратуразнавец.

Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Скончыў філалагічны факультэт БДУ (1966). Працаваў дырэктарам Малінаўскай васьмігадовай школы Смаргонскага раёна. У 1967—1969 — аспірант кафедры беларускай літаратуры БДУ. З 1970 выкладаў беларускую літаратуру ў гэтым жа ўніверсітэце. Кандыдат філалагічных навук, дацэнт. Член Саюза пісьменнікаў СССР (з 1969).

Дэбютаваў вершамі ў 1960. Аўтар зборнікаў паэзіі «Леснічоўка» (1968), «Субота» (1973), аповесці «Бацька ў калаўроце» (1976), кнігі «Лічыла дні зязюля» (вершы, аповесці, эсэ, 1987), кнігі прозы «Выпрабаванне любоўю» (эсэ, артыкулы, 1982).

Напісаў літаратуразнаўчыя працы «Браніслаў Эпімах-Шыпіла» (1968) і «Беларускі літаратурна-грамадскі рух у Пецярбургу» (1971).

Выявіў многія цікавыя, невядомыя раней, факты пра трупу Ігната Буйніцкага. У 1974 годзе ў Празароках яму ўдалося пагаварыць і запісаць размову з 88-гадовым Янам Голерам, цымбалістам трупы Ігната Буйніцкага. Пазней Семашкевіч надрукаваў эсэ ў газеце «Літаратура і Мастацтва», пад назвай «Світка Буйніцкага».

## Сям'я 
У шлюбе з Наталляй Брыль, спецыялісткай у галіне рэдакцыйна-выдавецкай дзейнасці, дачкой Янкі Брыля. 

## Літаратура 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Члены Саюза пісьменнікаў СССР
Катэгорыя:Кандыдаты філалагічных навук
Катэгорыя:Пісьменнікі Беларусі
Катэгорыя:Літаратуразнаўцы Беларусі
Катэгорыя:Паэты Беларусі
Катэгорыя:Беларускамоўныя паэты
Катэгорыя:Беларускамоўныя пісьменнікі
Катэгорыя:Крытыкі Беларусі
Першасная часцінка

**Першасная часціца** (*primary particle*) — тэрмін, якім, у залежнасці ад кантэксту, могуць азначацца:
* найменшая пазнавальная складавая часціца ў часціцавай сістэме (NIST);
* часціца, уведзеная ў паветра, у цвёрдай ці вадкай форме; або часціца, сфарміраваная кандэнсацыяй з паравай фазы (ISO).

## Гл. таксама 
* Другасная часціца

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Нанатэхналогія
Катэгорыя:Наначасціцы
Нанаядро

**Нанаядро** — архітэктура ядра аперацыйнай сістэмы камп’ютараў, у межах якой надзвычай спрошчанае і мінімалістычнае ядро выконвае толькі адну задачу — апрацоўку апаратных перапыненняў, якія генеруюцца прыладамі камп’ютара. Пасля апрацоўкі перапыненяў ад клавіятуры нанаядро дасылае інфармацыю аб выніках апрацоўкі (напрыклад, атрыманыя з клавіятуры сімвалы) вышэйлежачаму праграмнаму забеспячэнню, з дапамогай таго ж механізма перапыненняў. Таксама часта рэалізуюць мінімальную патрымку струменяў: стварэнне і пераключэнне.

У некаторым сэнсе канцэпцыя нанаядра блізкая да канцэпцыі HAL — Hardware Abstraction Layer, падаючы вышэйлежачаму ўзроўню ПЗ зручныя механізмы абстракцыі ад пэўных прылад і спосабаў апрацоўкі іх перапыненняў.

Найбольш часта ў сучасных камп’ютарах нанаядро ўжываецца для віртуалізацыі апаратнага забеспячэння рэальных камп'ютараў ці для рэалізацыі механізма гіпервізара, з мэтай дазволіць некалькім ці шматлікім розным аперацыйным сістэмам працаваць адначасова і паралельна на адным і тым жа камп’ютары. Напрыклад, VMware ESX Server рэалізуе асабістае нанаядро, якое не залежыць ад АС і ўсталёўваецца на «голае жалеззе». Па-над гэтым нанаядром працуюць карыстальніцкія і адміністрацыйныя ўтыліты VMware і самі аперацыйныя сістэмы, віртуалізаваныя ў ESX Server.

Нанаядры таксама могуць ужывацца для забеспячэння пераноснасці (portability) аперацыйных сістэм на рознае апаратнае забеспячэнне ці для забеспячэння магчымасці запуску «старой» аперацыйнай сістэмы на новым, несумяшчальным апаратным забеспячэнні без яе поўнага перапісвання і партавання. Напрыклад, фірма Apple Computer выкарыстоўвала нанаядро ў версіі Mac OS Classic для PowerPC для таго, каб трансляваць апаратныя перапыненні, генераваныя іх камп’ютарамі на базе працэсараў PowerPC у форму, якая магла «разумецца» і разпазнавацца Mac OS для працэсараў Motorola 680x0. Такім чынам, нанаядро эмулявала для Mac OS «старое» 680x0 жалеза. Альтэрнатывай было бы поўнае перапісванне і партаванне кода Mac OS на PowerPC пры пераходзе з 680x0 на іх. Пазней, у эпоху Mac OS 8.6, нанаядро віртуялізавала мультыпрацэсарныя магчымасці PowerPC і забяспечыла падтрымку SMP у Mac OS. Іншыя ўдалыя прыклады ўжывання нанаядравых архітэктур уключаюць нанаядро Adeos, якое працуе як модуль ядра для Linux і дазваляе выконваць адначасова з Linux якую‐небудзь апероацыйную сістэму рэальнага часу.

Нанаядро можа быць настолькі маленькім і прымітыўным, што нават важнейшыя прылады, якія знаходзяцца непасрэдна на мацярынскай плаце ці на плаце кантролера убудаванай прылады, такія, як таймер ці праграмавальны кантролер перапыненняў, абслугоўваюцца спецыяльнымі драйверамі прылад, а не ядром. Такога кшталту звышмінімалістычнае нанаядро называюць часам пікаядром.

Тэрмін «нанаядро» часам нефармальна ўжываецца для апісання вельмі маленькіх, спрошчаных і лёгкіх мікраядзер, такіх, як L4.

## Літаратура 
* Sibsankar Haldar, Alex  Aravind, Operating Systems, chapter "15.5.2 The Nanokernel-based Model". page 415

## Спасылкі 
* http://c2.com/cgi/wiki?NanoKernel
* http://wiki.osdev.org/Exokernel

Катэгорыя:Архітэктура ядраў аперацыйных сістэм
Мікалай Ягоравіч Матукоўскі

**Мікалай Ягоравіч Матуко́ўскі** (, в. Калюціна, , Віцебская вобласць — ) — беларускі драматург. Заслужаны работнік культуры БССР (1977).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Скончыў Тродавіцкую сярэднюю школу (1950), працаваў загадчыкам аддзела кадраў і аргработы Расонскага райкама камсамола, літсупрацоўнікам раённай газеты «Сацыялістычная праца». Скончыў завочнае аддзяленне факультэта журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверстітэта (1956). У 1952—1960 гадах — літработнік, потым загадчык аддзела літаратуры і мастацтва газеты «Звязда», у 1960—1964 гадах — галоўны рэдактар літаратурна-драматычнага вяшчання Беларускага радыё, у 1964—1966 гадах — галоўны рэдактар рэпертуарна-рэдакцыйнай калегіі Міністэрства культуры БССР. З 1966 года — уласны карэспандэнт, у 1970—1993 гадах — загадчык Беларускага аддзялення рэдакцыі газеты «Известия». У 1993—1995 гадах — працаваў у газеце «Рэспубліка». У 1995—1998 гадах — кіраўнік літаратурнай часткі Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы.

## Творчасць 
Літаратурную працу пачаў у 1952 года. Пісаў на рускай і беларускай мовах. Аўтар п’ес «Мужчына, будзь мужчынам!» (пастаўлена ў 1966), «Тры дні і тры ночы» (пастаўлена ў 1967), «Амністыя» (1971, пастаўлена ў 1970, асобнае выданне ў 1972, аднайменны кінафільм у 1982), «Апошняя інстанцыя» (1976, пастаўлена ў 1974), «Наследны прынц» (1976, пад назвай «Наследнік» пастаўлена ў 1976), «Мошенник поневоле» (паводле рамана М. Ларні «Чацвёрты пазванок», пастаўлена ў 1978), «Паядынак» (1985, пастаўлена ў 1985), «Мудрамер» (апублікавана і пастаўлена ў 1987). Аўтар зборнікаў «П’есы» (1979) і «Мудрамер» (1989). Напісаў сцэнарый мастацкага кінафільма «Сын старшыні» (пастаўлены ў 1976), тэлефільмаў «Траянскі конь» (пастаўлены ў 1980), «Мудрамер» (пастаўлены ў 1988), а таксама некалькіх сцэнарыяў дакументальных тэле- і кінафільмаў. Выдаў дакументальную аповесць пра Мінскае падполле 1941—1944 гадоў «Мінск» (1982), кнігу публіцыстыкі, эсэ «Чужая беда» (1987).

## Прызнанне 
* Ордэн Дружбы народаў
* Член Саюза пісьменнікаў СССР (з 1971).
* Узнагароджаны медалямі.
* Заслужаны работнік культуры БССР (1977).
* Лаўрэат прэміі Саюза журналістаў СССР (1984)
* Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР (1988) за п’есу «Мудрамер».

## Літаратура 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Члены Саюза пісьменнікаў СССР
Катэгорыя:Драматургі СССР
Катэгорыя:Драматургі Беларусі
Катэгорыя:Журналісты СССР
Катэгорыя:Журналісты Беларусі
Катэгорыя:Сцэнарысты СССР
Катэгорыя:Сцэнарысты Беларусі
Катэгорыя:Беларускамоўныя пісьменнікі
Дэндрымер

**Дэндрыме́р** (*dendrimer*) — сінтэтычная трохвымерная макрамалекула, разбудаваная на аснове манамера, у якой новыя галіны дадаюцца па адной і паасобна, да моманту стварэння сіметрычнай разгалінаванай структуры. Калі разгалінаванне з’яўляецца недасканалым, вынік часцінка называецца **гіпергаліновай**.

Тэрміналогія ў сферы нана-навук і нанатэхналогій па стане на канец 2000-х гг. заставалася неканчаткова аформленай. Яе стандартызацыяй займаліся ТК ІСО 229, а таксама розныя нацыянальныя арганізацыі па стандартызацыі. Адной з прапановаў на ўнармаванне нана-тэрміналогіі з’яўляецца тымчасовая Публічная спецыфікацыя PAS 71 Брытанскага інстытуту стандартаў (BSI), выпушчаная ў 2005.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Нанатэхналогія
Катэгорыя:Супрамалекулярная хімія
Агрэгат (хімія)

**Агрэгат**:…

**У нана-навуках** тэрмін «агрэгат», у залежнасці ад кантэксту, можа азначаць:

* гетэрагенную часціцу, складнікі якой не могуць быць лёгка раздзеленыя (ISO); моцна звязаныя агрэгаты называюцца агламератамі (IUPAC);
* збор першасных часціц, які выказвае пазнавальныя калектыўныя паводзіны (напрыклад, хімічныя якасці агрэгаваных першасных часціц, тэкстура агрэгата, супраціўляльнасць механічнаму раздзяленню пры трэнні і інш.)
* слаба звязаная група часціц, якая можа быць раздзеленая механічнымі спосабамі (BSI).

Тэрміналогія ў сферы нана-навук і нанатэхналогій па стане на канец 2000-х гг. заставалася неканчаткова аформленай. Яе стандартызацыяй займаліся ТК ІСО 229, а таксама розныя нацыянальныя арганізацыі па стандартызацыі. Адной з прапановаў на ўнармаванне нана-тэрміналогіі з'яўляецца тымчасовая Публічная спецыфікацыя PAS 71 Брытанскага інстытута стандартаў (BSI), выпушчаная ў 2005.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Нанатэхналогія
Катэгорыя:Наначасцінкі
Агламерат (хімія)

**Агламера́т**:…

**У нана-навуках** тэрмін «агламерат», у залежнасці ад кантэксту, можа азначаць:
* групу часціц, якія трымаюцца разам параўнальна слабымі сіламі, у т.л., сіламі Ван дэр Вальса, электрастатычнымі і паверхневым нацягненнем (ISO);
* моцна звязаны агрэгат (IUPAC);
* групу моцна звязаных часціц, якую немагчыма лёгка раздзяліць механічнымі спосабамі (BSI).

Дзеля адназначнага выкарыстання рэкамендуецца заўсёды адзначаць тып сувязі ў агламераце — **моцны** (які патрабуе як фізічных, так і хімічных спосабаў для яго раздзялення) ці **слабы** (які патрабуе толькі фізічных спосабаў).

Тэрміналогія ў сферы нана-навук і нанатэхналогій па стане на канец 2000-х гг. заставалася неканчаткова аформленай. Яе стандартызацыяй займаліся ТК ІСО 229, а таксама розныя нацыянальныя арганізацыі па стандартызацыі. Адной з прапановаў на ўнармаванне нана-тэрміналогіі з'яўляецца тымчасовая Публічная спецыфікацыя PAS 71 Брытанскага інстытута стандартаў (BSI), выпушчаная ў 2005.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Агульная хімія
Катэгорыя:Нанатэхналогія
Арканджэла Карэлі

**Арканджэла Карэлі** (;  — ), вядомы італьянскі скрыпач і кампазітар музыкі барока.

З 13 год ён вучыўся на скрыпку ў м. Балонья, і ў пачатку 1670-х пераехаў у Рым, дзе ён нанімаўся як скрыпач да найбольш выбітных патронаў музыкі. Ад 1690 па сваю смерць, ён як скрыпач-віртуоз займаў пасаду дырэктара музыкі ў найбольш актыўнага рымскага патрона Кардынала П’етра Атабіні. У 1700, Карэлі стаў лідарам музычнай секцыі знакамітага музычнага таварыства Акадэміі Санта Сечылія (Academia di Santa Cecilia).

Карэлі быў найбольш вядомым кампазітарам свайго часу ў жанрах трыа санаты і канчэрта гроса. Ён добра вядомы за сваі 48 трыа санаты для дзвюх скрыпак і басо кантынуа опера 1-4 (1681—1694), яго 12 сольных скрыпічных санаты, опус 5 (1700), і яго 12 канчэрці гросі, опус 6 (створаны перад 1700, апублікаваныя ў 1714).

## Гл. таксама 
* Джузэпэ Тарэлі

## Бібліяграфія 
* Boyden, David B., The History of Violin Playing (1965);
* Newman, William S., The Sonata in the Baroque Era, 4th ed. (1983);
* Pincherle, Marc, Corelli: His Life and Work (1956; repr. 1979).

Катэгорыя:Кампазітары Італіі
Катэгорыя:Музыканты Італіі
Даменіка Чымароза

**Даменіка Чымароза** (італ. *Domenico Cimarosa*, , каля Неапаля — ) - італьянскі кампазітар. Адзін з айцоў камічнай оперы.

## Біяграфія 
Вучыўся ў Кансерваторыі Санта-Марыя-дзі-Ларэта ў Неапалі, і сваю першую оперу ён напісаў у 1772 годзе. Яна была вельмі паспяховай і наступныя 15 гадоў ён жыў, пераменна, у Рыме і Неапалі, стварыўшы больш за 40 сцэнічных твораў.

У 1787 годзе Чымароза быў запрошаны да імператрыцы Расіі Кацярыны II у Санкт-Пецярбург. Праз тры гады  ён замясціў Антоніа Сальеры як музычнага дырэктара Аўстрыйскага палаца.

У 1792 г. у Аўстрыі ён стварыў яго найбольш знакамітую оперу Il Matrimonio segreto (Патаемны шлюб), якая паспяховая і сёння.

У 1793 годзе Чымароза вяртаецца ў Неапаль, дзе ён з гонарам атрымаў пасаду каралеўскага музычнага дырэктара. Чымароза быў энтузіястам і ён з захапленнем падтрымаў Французскія рэспубліканскія войскі, каторыя акупавалі Неапаль; за гэта ён быў арыштаваны, калі Бурбоны вярнуліся. Пасля вызвалення ён сабраўся ў Санкт-Пецярбург, але памёр у дарозе, у Венецыі.

Інструментальная музыка Чымарозы крыху паслядоўная. Яго сапраўдны талент знаходзіцца ў больш чым 60 яскравых операх. Яны характарызуюцца простымі, але запамінальнымі мелодыямі, якія ўладкаваны ў гармоніі і рытмічнымі ўскладненнямі.

## Літаратура 
* Grout, Donald J. and Williams, Hermine, A Short History of Opera, 3d ed. (1987).

Катэгорыя:Кампазітары Італіі
Катэгорыя:Оперныя кампазітары
Катэгорыя:Кампазітары — аўтары рэквіемаў
Катэгорыя:Італьянскія кампазітары XVIII стагоддзя
Джавані Батыста Віёці

**Джавані Батыста Віёці** (,  — ) — выбітны  пакалення, якое папярэднічала Нікало Паганіні, . Ён вывучаў скрыпку разам з Гаэтана Пуньяні і іншымі. З 1780 па 1782, Віёці падарожнічаў па Еўропе і працаваў за ганарар. Ён прыехаў у Парыж у 1782 і паступіў на службу да Марыі Антуанеты ў 1784. Французская Рэвалюцыя прымусіла яго з’ехаць у Лондан у 1792, дзе ён і жыў, за выключэннем яго высылкі ў Германію (1798—1801, за падазрэнне ў супрацоўніцтве з Францыяй) і няўдалага тэрміну (1818—1822) як дырэктара Італьянскай оперы ў Парыжы. Апроч дзесяці канцэртаў для піяніна, усе творы Віёці напісаныя для струнных інструментаў, найбольш важнымі з якіх з’яўляюцца 29 канцэртаў для скрыпкі.

## Літаратура 
* 
* Newman, William S., The Sonata in the Classic Era (1963)

Катэгорыя:Акадэмічныя музыканты Італіі
Катэгорыя:Скрыпачы Італіі
Катэгорыя:Скрыпачы Вялікабрытаніі
Джавані Батыста Самарціні

**Джавані Батыста Самарціні** (; сяр. 1700 — ), адзін з найбольш значных кампазітараў свайго часу. Вынаходнік у ранняй распрацоўцы класічнай формы. Ён вучыўся ў Мілане і займаў у розных касцёлах места і ў т. л. у кляштары Святой Марыі Магдалены.

Хоць творы Самарціні ўключаюць шматлікія Імшы, спевы, і іншую сакральную музыку, яго найбольш значны ўнёсак быў у аркестровую і камерную музыку, якая ўключала трыа санаты, струнныя квартэты, і прыблізна 24 сімфоніі. Яго найбольш знакамітым вучнем быў Крыштап Вілібанд Глак.

## Бібліяграфія 
* Jenkins, Newell, and Churgin, Bathia, Thematic Catalogue of the Works of Giovanni Battista Sammartini (1976);
* Newman, William S., The Sonata in the Classical Era (1963).
* Giovanni Battista Sammartini and his musical environment/ Anna Cattoretti, ed. Turnhout: Brepols, 2004

Катэгорыя:Акадэмічныя музыканты Італіі
Катэгорыя:Кампазітары Італіі
Катэгорыя:Оперныя кампазітары
Катэгорыя:Арганісты Італіі
Катэгорыя:Кампазітары эпохі барока
Якопа Перы

**Якопа Перы** (;  — ) — адзін са стваральнікаў першай оперы.

## Творчасць 
Якопа Перы быў адным са стваральнікаў оперы у спробах аднавіць музычны канцэпт Антычнай Грэцыі. Гэты твор, Dafne (1597; лібрэта Атавіа Рунычыні з дадатковай музыкай Корсі, сталі вынікам ідэй, якія распрацавала камерата, група Фларэтыйскіх інтэлектуалаў, да якіх належаў і Я. Перы.

Большасць музыкі Dafne была страчана, але наступная опера Я. Перы, Euridice (1600), захавалася і паказвае просты, падобны да рэчытатыву тэкст. Хоць Я. Перы быў папулярным і актыўным наступныя тры дэкады, пасля 1600 года ён быў не вельмі значным.

## Бібліяграфія 
* Einstein, Alfred, The Italian Madrigal (1949);
* Grout, Donald J., A Short History of Opera, 3d ed. (1987).

Катэгорыя:Кампазітары паводле алфавіта
Катэгорыя:Кампазітары Адраджэння
Катэгорыя:Кампазітары XVI стагоддзя
Катэгорыя:Кампазітары XVII стагоддзя
Катэгорыя:Заснавальнікі нацыянальнага опернага мастацтва
Катэгорыя:Кампазітары Італіі
Джавані Паізіела

**Джавані Паізіела** (;  — ) — адзін з найбольш важных італьянскіх оперных кампазітараў свайго часу. Ён засяроджваўся на рэлігійнай музыцы, перад тым як разгарнуўся яго талент для оперы. Пасля напісання больш чым 50 операў між 1763 і 1776, быў запрошаны да Кацярыны ІІ, імператрыцы Расіі. Знаходзіўся ў Санкт-Пецярбургу на працягу васьмі гадоў, ствараючы працы, сярод якіх «Il Barbiere di Siviglia» (1782), была папулярная на працягу некалькіх дэкадаў, пакуль яе не зацьміла опера Расіні з такой жа назвай (1816). Пасля служыў Фердынанду IV у Неапалі (1784—1799) і Напалеону ў Парыжы (1802- 04), перад вяртаннем у Неапаль, дзе ён памёр ва ўзросце 76.

Паізіела пісаў як сур’ёзныя, так і камічныя оперы, і зрабіў вялікі ўклад у абодва стылі. Ён пашырыў вобласць камічнай оперы, нп. «Il Re Teodoro in Venezia» (1784) і ўвёў пагоджаны фінал, што перад ім выкарыстоўвалася толькі ў камічнай оперы. У дадатак да больш чым 100 операў і вялікага ўкладу ў рэлігійную музыку, Паізіела ствараў сімфоніі, канцэрты, струнныя квартэты і іншую інструментальную музыку.

## Бібліяграфія 
* Grout, Donald J., A Short History of Opera, 2d ed. (1965);
* Hunt, J. L., Giovanni Paisiello, His Life as an Opera Composer (1975)

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Кампазітары Італіі
Катэгорыя:Оперныя кампазітары
Катэгорыя:Кампазітары — аўтары рэквіемаў
Джыролама Фрэскабальдзі

**Джыралама Фрэскабальдзі** — (; верасень 1583,  — ,) — кампазітар, арганіст, клавесініст, найбольш важны кампазітар на клавесіне і аргане ў ранняй музыцы барока.

## Біяграфія 
Пачаў сваю музычную кар'еру ў сваім родным г. Ферары з добра вядомым кампазітарам мадрыгалу Лудзаска Лудзаскі. Хутка, пасля сканчэння кіравання роду Эстэ ў г. Ферара ў 1597, Фрэскабальдзі пераехаў у Рым, дзе ён займаў розныя пасады ў Каталіцкім Касцёле як арганіста, у т. л. у Базілікі Святога Пятра і Папскай Юліянскай Капліцы, дзе ён пачаў працаваць з 1608. Ён заставаўся ў Рыме, за выключэннем кароткатэрміновага знаходжання ў Фларэнцыі з 1628 па 1634, дзе ён служыў у вялікага князя Фердзінанда II Медычы. Яго шматлікія італьянскія студэнты распаўсюджвалі яго ўплыў на самім паўвостраве, а Ёхан Якаб Фробергер і Ёхан Каспар Керл, распаўсюдзілі ўплыў Фрэскабальдзі сярод паўночных еўрапейцаў.

Творы Фрэскабальдзі на клавішных уключаюць танцавальныя суіты; варыяцыі; імправізацыі; часцяком разборлівыя; такаты; і строга сфармаваныя контрапунтычныя рычэркары і канцоны. Яго найбольш вядомая калекцыя Fiori musicali (1635), складаецца з такатаў, рычэркараў і капрычыа, якія выкарыстоўваюцца падчас Імшы; тыя часткі часта ўлучаюцца ў мелодыі Рыгарыянскіх спеваў. Яго вучнем можна назваць і І. С. Баха, які ў маладосці капіраваў некаторыя свае творы з Fiori musicali.

## Бібліяграфія 
* Palisca, Claude V., Baroque Music (1968)
* Hammond F. Girolamo Frescobaldi. Cambridge: Harvard UP, 1983
* Klein H. Die Toccaten Girolamo Frescobaldis. Mainz; London; New York; Paris; Tokyo: Schott, 1989
* Place A. de. Girolamo Frescobaldi.. Paris: Fayard, 2002

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Кампазітары Італіі
Катэгорыя:Арганісты Італіі
Катэгорыя:Піяністы Італіі
Катэгорыя:Кампазітары эпохі барока
Катэгорыя:Кампазітары паводле алфавіта
Катэгорыя:Кампазітары XVII стагоддзя
Джузэпэ Тарэлі

**Джузэпэ Тарэлі** (;  — ), італьянскі скрыпач і кампазітар. Быў даследчыкам і вынаходнікам «канчэрта гроса» («concerto grosso») і, мажліва, стваральнікам жанру сольнага канцэрту скрыпкі. Ён працаваў у г. Балонья (1686-95, 1701-09), г. Ансбах (1697—1699) і г. Вена (1699—1701). Яго concerti grossi (публікаваныя ў 1709), разам з творамі Арканджэла Карэлі, з'яўляюць баланс і высакароднасць класічнага ідэалу ў музычнай форме. Яго іншыя працы гэта сімфоніі, трыа-санаты, а таксама камерная музыка.

## Сачыненні 
* 10 sonate a tre, op. 1 (1686)
* Concerti da camera a due violini e basso, op. 2 (1686)
* Sinfonie a due, tre e quattro strumenti, op. 3 (1687)
* 12 sonate per violino e basso continuo, op. 4 (1688)
* Concerto e sinfonia a quattro, op. 5 (1692)
* Concerti musicali a quattro, op. 6 (1698)
* Capricci musicali per violino e viola, op. 7
* Concerti grossi, op. 8 (1-6 per 2 violini, 7-12 per 1 violino; 1709)
* Oltre 30 concerti per 1, 2 o 4 trombe e orchestra

## Літаратура 
* Giegling F. Giuseppe Torelli: ein Beitrag zur Entwicklungsgeschichte des italienischen Konzerts. Kassel: Barenreiter, 1949

## Спасылкі 
* http://www.naxos.com/composerinfo/Giuseppe_Torelli/23890.htm  
* Ноты

Катэгорыя:Акадэмічныя музыканты Італіі
Катэгорыя:Кампазітары Італіі
Катэгорыя:Кампазітары эпохі барока
Джуліа Качыні

**Джуліа Качыні** (; сярэдзіна 1550 — снежань 1618) — італьянскі саліст і адзін з першых оперных кампазітараў. Пасля 1564 ён служыў Медычы ў Фларэнцыі, дзе ён стаў членам Фларэнційскай камераты, невялічкай групы музыкантаў і пісьменнікаў, якія вынайшлі оперу. Яго Euridice (1601) была першай сярод калісьці прэзентаваных опер, і першай сярод калісьці апублікаваных. Найлепш вядомай операй Качыні сёння з’яўляецца Le nuove musiche («Новая музыка», 1602), калекцыя вакальнай музыкі якая была напісана ў новым оперным стылі. Назва гэтай працы стала імем для ўсёй опернай музыкі напісанай у XVII стагоддзі.

## Бібліяграфія 
* Bukofzer, Manfred, Music in the Baroque Era (1947);
* Grout, Donald Jay, and Williams, Hermine W., A Short History of Opera, 3d ed. (1987);
* Heddington, C., et al., eds., Opera: A History (1988);
* The New Oxford History of Music, vol. 4 (1968);
* Rosand, E., ed., Opera I: Up to Mozart (1986).

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Акадэмічныя музыканты Італіі
Катэгорыя:Кампазітары Італіі
Катэгорыя:Спевакі і спявачкі Італіі
Катэгорыя:Оперныя кампазітары
Катэгорыя:Кампазітары паводле алфавіта
Катэгорыя:Кампазітары XVI стагоддзя
Катэгорыя:Кампазітары XVII стагоддзя
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1546 годзе
Катэгорыя:Памерлі ў 1615 годзе
Луіджы Бакерыні

**Луіджы Бакерыні** (; 19 лютага 1743 — 28 мая 1805) — італьянскі кампазітар і віяланчэліст, які папулярызаваў класічны стыль у Італіі і Іспанія. У той час, калі Аўстрыя і Германія дамінавалі ў Еўрапейскім музычным жыцці, камерная музыка Бакерыні часта раўнялася на музыку Гайдна. Калі Бакерыні быў дзіцём, ён вучыўся ў Рыме, потым граў у бандах і аркестрах у яго родным горадзе. Некалькі гадоў ён з энтузіязмам падарожнічаў па Францыі, потым ў Іспаніі дзе называў сабе Донам Луісам, брата караля Карласа III. Пазней ён правёў некалькі гадоў у Германіі, дзе называў сябе Kammerkomponist («камерны кампазітар») караля Фрыдрыха Вільгельма II Прускага. Свае апошнія гады ён правёў у Іспаніі на службе Люсьена Банапарта, але яго нядужасць не дазваляла яму даваць шмат канцэртаў на віяланчэлі. Ён трапіў у вялікую галечу і памёр у Мадрыдзе.

Бакерыні дасягнуў поспехаў у камернай музыкі, якая ўлучала шмат дуэ, трыэ, квартэтаў, квінтэтаў, секстэтаў і актэтаў, мноства для струнных інструментаў. Яго віяланчэльныя аркестры складаюць значную частку рэпертуару для гэтага інструменту; часам выконваюцца яго аркестравыя сімфоніі. Ён таксама напісаў многія оперы і харальныя працы; шмат якія з іх ніколі не былі апублікаваныя.

## Бібліяграфія 
* Gerard, Yves, ed., Thematic, Bibliographical, and Critical Catalogue of the Works of Luigi Boccherini, trans. by Andreas Mayor (1969).

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Кампазітары Італіі
Катэгорыя:Кампазітары паводле алфавіта
Катэгорыя:Віяланчэлісты
Катэгорыя:Памерлі ад туберкулёзу
Катэгорыя:Акадэмічныя музыканты Італіі
Франчэска Кавалі

**П’етра Франчэска Кавалі** (;,  — ) — венецыянскі . Яго сапраўднае прозвішча было Калета-Бруна (Caletto-Bruno), але ён вырашыў прыняць імя свайго венецыянскага патрона, Кавалі. Ён вучыўся і стаў спадкаемцам операў Клаўдзіа Мантэвердзі. Кавалі напісаў 42 оперы, а Giasone (1649) сталася найбольш вядомай, а оперы Ormindo (1644) і Calisto (1651), былі адноўлены ў канцы ХХ стагоддзя.

## Бібліяграфія 
* Grout, Donald J., and Williams, Hermine W., A Short History of Opera, 3d ed. (1987);
* Robinson, Michael F., Opera before Mozart (1966).
* Fabris D. Francesco Cavalli: la circolazione dell’opera veneziana nel Seicento. Napoli: Turchini, 2005

## Спасылкі 
* Werner Icking Music Archive 

Катэгорыя:Акадэмічныя музыканты Італіі
Катэгорыя:Кампазітары Італіі
Катэгорыя:Оперныя кампазітары
Катэгорыя:Кампазітары — аўтары рэквіемаў
Нікола Іамелі

**Ніко́ла Іаме́лі** (; 10 верасня 1714 — 25 жніўня 1774) — вядомы італьянскі оперны кампазітар Неапалітанскай школы. Паслядоўнік Алесандра Скарлаці, але распрацаваў больш сур’ёзны за сучаснікаў стыль, больш эфектыўна выкарыстоўваючы аркестры, ужываючы багатую гармонію і менш залежаў ад абавязковай і сталай арыі «da capo», што дазваляе сцвярджаць, што ён не быў драматыкам.

Іамелі быў сярод першых хто паслядоўна ўжываў аркестрацыйны акампанімент у рэчытаціве. Яго стыль аказаў некатры ўплыў на фармат класічнай музыкі пазнейшы за 18 ст. У 1753—1769 Н. Іамелі працаваў музычным дырэктарам пры каралеўскім палацы ў Штутгарту. Апроч да 60 операў, Н. Іамелі ствараў вялікую колькасць касцёльнай музыкі.

## Бібліяграфія 
* Long, Alan Bligh Yorke, Music At Court: Four 18th Century Studies (1954);
* Robinson, Michael F., Naples and Neopolitan Opera (1972; repr. 1984)

Катэгорыя:Акадэмічныя музыканты Італіі
Катэгорыя:Кампазітары паводле алфавіта
Катэгорыя:Памерлі ў 1774 годзе
Катэгорыя:Кампазітары Італіі
Катэгорыя:Кампазітары — аўтары рэквіемаў
Катэгорыя:Асобы
Інакенцій VI

**Інакенцій VI** (; па нараджэнні **Эцьен Абер**, ; 1282 альбо 1295 — 12 верасня 1362) — Папа Рымскі з 1352 да 1362.

## Біяграфія 
Эцьен Абер нарадзіўся ў в. Ле Мон (цяперашняя камуна Бейсак, Дэпартамент Карэз, Рэгіён Лімузен, Францыя). Працаваў выкладчыкам грамадскага права ў Тулузе, а затым стаў біскупам нуаёнскім і клермонскім.

У 1342 Абер быў назначаны кардыналам. Пасля смерці Папы Клімента VI канклаў кардыналаў абраў Абера новым папам.

Інакенцій VI быў адным з Авіньёнскіх папаў. Праз яго намаганні была падпісаная Брэціньіская дамова паміж Францыяй і Англіяй (1360). Падчас праўлення Інакенція VI Візанційскі імператар Іаан V Палеалог прапанаваў падчыніць грэчаскую праваслаўную царкву каталіцкай царкве пры ўмове падтрымкі апошняй супраць імператара Іаана VI Кантакузіна. Аднак, па прычыне адсутнасці сродкаў, Папа Інакенцій VI адмовіўся ад прапановы Іаана V.

У быцці Інакенція VI Папам папскі палац у Авіньёне быў вымушаны прадаваць мастацкія творы для збору грошай, якія былі патрэбныя на вядзенне вайны ў Італіі і барацьбу супраць эфектаў чумы у Авіньёне. У 1357 Папа скардзіўся на галечу.

Пасля смерці ў 1362 Папа Інакенцій VI быў пахаваны ў манастыры ў Вільнев-Ле-Авіньёне.

Катэгорыя:Папы Рымскія
П’етра Масканьі

{{Музыкант
 |Імя              = П'етра Масканьі
 |Выява      = Pietro Mascagni.jpg
 |Шырыня           = 300px
 |Апісанне выявы = П'етра Масканьі ў 1903 годзе
 |Фон              = non_performing_personnel
 |Дата нараджэння    = 
 |Месца нараджэння   =
 |Дата смерці      =
 |Месца смерці     = 
 |Краіна           = 
 |Прафесіі        = 
 |Жанры            = 
 |Узнагароды          =
{ style="background:transparent"

}
 |Вікісховішча        = 
}}
**П’етра Масканьі** (;  — ) —  і  італьянскай оперы.

## Біяграфія 
Навучаўся ў Міланскай кансерваторыі. Працаваў дырыжорам у розных тэатрах. Вядомасць набыў пасля напісання оперы «Сельскі гонар» паводле п’есы Джавані Верга. Яе ўпершыню паставілі ў тэатры «Кастанцы», у Рыме ў 1890 годзе. Яна стала адной з першых, якія стварылі ў оперным мастацтве напрамак верызм. «Сельскі гонар» Масканьі мела велізарны поспех у публікі, заваявала сцэны тэатраў Еўропы. У цэнтры твора — трагічная гісторыя кахання. Да іншых вядомых опер Масканьі належаць «Ірыс» (прэм’ера ў 1898 годзе, Рым), «Парызіна» (1913 год, Мілан) і «Маленькі Марат» (1921 год, Рым). Пісаў аркестравую музыку, музыку да фільмаў, стварыў некалькі аперэт.

Як музычны педагог Масканьі ў 1895—1902 гг. узначальваў Музычны ліцэй імя Расіні ў Пезара. Яго вучнем быў заснавальнік футурызму ў музыцы Франчэска Баліла Пратэла. Стрыечны брат і вучань Масканьі, Марыа Масканьі, таксама стаў прыкметным дзеячам італьянскай музычнай адукацыі.

## Творы 
* «Сельскі гонар» *(Cavalleria rusticana)* (1890)
* «Сябар Фрыц» *(L’amico Fritz)* (1891). Па аднайменным рамане Эркмана і Шатрыяна (Emile Erckmann і Pierre-Alexandre Chatrian)
* «Браты Ранцау» *(I Rantzau)* (1892). Па рамане «Два брата» Эркмана і Шатрыяна.
* «Вільям Раткліф» *(Guglielmo Ratcliff)* (1895). Па аднайменнай п’есе Гейнэ
* Silvano (1895). Па навэле Альфонса Кара (Alphonse Karr).
* Zanetto (1896)
* «Касач» *(Iris)* (1898)
* «Маскі» *(Le maschere)* (1901)
* Amica (1905)
* Isabeau (1911)
* «Парызіна»* (Parisina)* (1913). Па аднайменнай паэме Байрана
* «Жаваранак» *(Lodoletta)* (1917). Па рамане «Два маленькія драўляныя чаравічкі» Марыі Луізы Раме (Marie Louise de la Ramee)
* Si (1919) — аперэта
* «Маленькі Марат» *(Il piccolo Marat)* (1921)
* Pinotta (1932), перапрацоўка кантаты In filanda (1881)
* «Нерон» *(Nerone)* (1935). Па п’есе П’етра Коса (Pietro Cossa)

## Літаратура 
* Pompei Ed., P. Mascagni nella vita e nell?arte, Roma, 1912; Cellamare D., Mascagni…, Roma, 1941;
* Anselmi A., Pietro Mascagni, Mil., 1959.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Кінакампазітары Італіі
Катэгорыя:Оперныя кампазітары
Катэгорыя:Кампазітары аперэт
Тамаза Альбіноні

**Тамаза Альбіноні** (; 8 чэрвеня 1671 — 17 снежня 1750) — італьянскі кампазітар і скрыпач-віртуоз. Адзін з вядомых майстроў музыкі барока.

## Біяграфія 
Аўтар звыш 50 опер на гісторыка-міфалагічныя сюжэты (б. ч. згублены) і каля 40 сольных кантат у оперным стылі. Вядомасць набылі інструментальныя творы, б. ч. выдадзеныя пры жыцці: звыш 150 санат, сімфоній, сюіт (*balletti*), канцэртаў для розных (пераважна струнных) складаў. І. С. Бах напісаў на тэмы Т. Альбіноні 4 фугі для клавіра (BWV 946, 950, 951 і 951a). Папулярнае «Адажыо Альбіноні» для струнных і аргана насамрэч складзена ў 1940-х гг. музыказнаўцам Р. Джадзота на аснове фрагмента рукапісу кампазітара.

## Літаратура 
* Selfridge-Field, Eleanor, Instrumental Music from Gabrielli to Vivaldi (1975);
* Stoeving, Paul, The Violin: Its Famous Makers and Players (1970)

## Спасылкі 
* Easybyte — свабодная, няцяжкая аранжоўка «Adagio in G-moll» плюс выява міді.
* http://classic.chubrik.ru/Albinoni/ Адажыа соль-мінор, дырыжуе фон Караян, у Архіве класічнай музыкі

Катэгорыя:Кампазітары эпохі барока
Катэгорыя:Акадэмічныя музыканты Італіі
Катэгорыя:Скрыпачы Італіі
Катэгорыя:Кампазітары Італіі
Катэгорыя:Постаці Венецыі
Катэгорыя:Оперныя кампазітары
Кампора-Сан-Джавані

**Кампора-Сан-Джавані** (, , ) — фрацыёнэ (дробная адміністрацыйная адзінка) у Калабрыі, Італія (у складзе камуны Амантэя правінцыі Касенца).
Размешчана на ўзбярэжжы Тырэнскага мора, над бухтай Кампора; гавань (збуд. 2002). Чыгуначная лінія і аўтадарога SS18; у 8 км ад шашы A3, у 25 км ад міжнароднага аэрапорта Ламезія-Тэрме (*Lamezia Terme*). Насельніцтва 7,340 тыс.ч. (2011).

Мясцовая эканоміка асноўваецца на турызме і сельскай гаспадарцы. Вытворчасць віна і алею. З 1950-х гг. вырошчваецца чырвоная трапейская цыбуля (*Red onion of Tropea*). Тутэйшая кухня — тыпова калабрыйская.

## Гісторыя 
У антычнае час на тэрыторыі сучаснай Кампоры размяшчаліся два гарады Вялікай Грэцыі:
* Тэмеза (або Тэмпса) — адзін з самых старажытных аўсонскіх гарадоў у Паўднёвай Італіі, зрабіўся потым рымскай калоніяй.
* Клець.

Абодва горада, што варагавалі адзін з адным, сталі ахвярай пірацкіх нападаў і пазней былі разбураныя. Мясцовае ж насельніцтва збегла ў горы. Пасля тэрыторыя сучаснай Кампоры была аб’ектам каланізацыі і заваёў з боку многіх народаў: фінікійцаў, грэкаў, рымлян, варвараў, арабаў, візантыйцаў і нарманаў.

## Славутасці 
Архітэктурныя выдатнасці складаюцца з вялікай вежы 14 ст. (мясцовая дыял. назва *U Turriune*) і плошчы Святога Францыска Паольскага. Святы Францыск з Паолы лічыцца мясцовым святым патронам, а яго дні (1 — 3 верасня) адзначаюцца вялікай працэсіяй са статуяй святога і прыцягваюць пілігрымаў з навакольных вёсак.

## Ураджэнцы Кампоры 
* Анджэла Вадаччына, (1890—1976), партызан, селянін і палітычны актывіст, кампарэсы яго называлі «Майстар Анджэла».
* Фабрыцыё Філіпа, канадска-амерыканскі акцёр і сцэнарыст.
* Фабіян Маззай, аргенціна-іспанскі акцёр і сцэнарыст, вядомы таксама як Гарацыя па ТБ «Un Paso Adelante», бацькі называлі яго Марынела.
* Джэрам Руджэра, італьянскі мадэльер, вядомы майстар мужчынскага адзення. Бацька Банавентура, быў родам з наваколля Козза.

## Літаратура 
* Матэрыял англамоўнага раздзелу Вікіпедыі [11.9.2008]. — http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Campora_San_Giovanni&oldid=236120135.

## Спасылкі 
* Proloco Campora Сан-Джавані 

Катэгорыя:Парты Італіі
Катэгорыя:Населеныя пункты Італіі
Даменіка Скарлаці

**Дамені́ка Скарла́ці** (,  — , ) — кампазітар і віртуоз клавесіну. Сын Алесандра Скарлаці.

## Біяграфія 
У раннія гады ён служыў як арганіст у каралеўскай капліцы ў Неапалі, а ў 1703 ён ужо быў гатовы пісаць оперы. Ён працягнуў сваю працу ў Рыме, а яго патронам з 1709 па 1714 была Марыя Казіміра, каралева Рэчы Паспалітай. Ён стаў дырэктарам музыкі ў партугальскім пасольстве ў 1714 і Юліанскай капліцы ў Ватыкане ў 1715. Падчас сваёй больш позняй кар'еры ён падарожнічаў у Лісабон, таксама ў Лондан і вярнуўся ў Рым. Але апошнія гады свайго жыцця ён правёў у Мадрыдзе, дзе яго колішняя студэнтка, Інфанта Марыя Барбара, зараз каралева Іспаніі, увяла яго ў сваё акружэнне, сплочвала яму свой доўг, і пакідала яго зыход у галечу па-за межамі смерці.

Яго спадчына складае прыблізна 555 санатаў (большасць сола для клавесіна) і іх арыгінальнасць, бліскучасць і шматварыянтнасць апярэджвае клавішную музыку свайго часу, а таксама ён шануецца за яго сцэнічныя творы і царкоўную музыку.

## Бібліяграфія 
* Dent, Edward J., Alessandro Scarlatti: His Life and Works, rev. ed. (1960);
* Grout, Donald, and Godwin, Joscelyn, eds., The Operas of Alessandro Scarlatti (1975);
* Kirkpatrick, Ralph, Domenico Scarlatti, rev. ed. (1955);
* Sitwell, Sacheverell, A Background for Domenico Scarlatti, 1685—1757 (1935; repr. 1970)

## Спасылкі 
* Даменіка Скарлаці (1685—1757) 
* Асацыяцыя Даменіка Скарлаці
* Усе санаты (больш 500 выяў) і іншыя творы
* 

Катэгорыя:Кампазітары Італіі
Катэгорыя:Оперныя кампазітары
Катэгорыя:Кампазітары эпохі барока
Катэгорыя:Кампазітары паводле алфавіта
Катэгорыя:Акадэмічныя музыканты Італіі
Катэгорыя:Музыканты паводле алфавіта
Арыга Бойта

**Арыга Бойта** (; 24 лютага 1842 — 10 чэрвеня 1918) — італьянскі паэт і кампазітар, добра вядомы дзякуючы сваёй оперы *Мефістофель* і лібрэта на оперу Вердзі *Атэла і Фальстаф*.

*Мефістофель* разам з лібрэта кампазітара былі ўпершыню прэзентаваны ў La Scala ў 1868 годзе, а пазней былі правераны і адрэдактаваны творцам і сталі стандартнай версіяй для рэпертуару. Пазней, А. Бойта пачаў іншую оперу, але не скончыў яе. Таксама ён пісаў лібрэта для твора Панк’елі *La Giaconda*, яго лібрэта да *Атэла і Фальстаф*, якія сталі вышынёй яго музычнага майстэрства. А. Бойта таксама рабіў хвалебныя трансляцыі для некаторых операў Р. Вагнера.

## Бібліяграфія 
*Morelli G.* Arrigo Boito. — Venice, 1994.

## Спасылкі 
Тэксты лібрэта, напісаных Бойта

Катэгорыя:Кампазітары XX стагоддзя
Катэгорыя:Кампазітары паводле алфавіта
Катэгорыя:Кампазітары Італіі
Катэгорыя:Оперныя кампазітары
Катэгорыя:Паэты Італіі
Катэгорыя:Лібрэтысты
Дзіцячы конкурс песні Еўрабачанне 2009

**Дзяцячы конкурс песні Еўрабачанне 2009** — сёмы конкурс для юных спевакоў у ўзросце ад 10 да 15 гадоў. Яго фінал адбыўся 21 лістапада 2009 года ў сталіцы Украіны — Кіеў у Палацы Спорту. Вядучымі конкурсу сталі Ані Лорак, Цімур Мірашнічэнка і Дзмітрый Барадзін. Пераможцам конкурса стаў прадстаўнік Нідэрландаў — Ральф Макенбах з песняй «Click Clack». Другое месца занялі Расія і Арменія. У ходзе галасавання яны набралі аднолькавую суму ачкоў — 116. У конкурсе прыняло ўдзел 13 краін. Адмовіліся ад удзелу Балгарыя, Грэцыя і Літва, затое на конкурс вярнулася Швецыя, якая ў мінулым годзе адмовілася ад удзелу.

## Фінал 
### Балы 
### 12 балаў
Спіс краін, якія атрымалі максімальны бал найбольшую колькасць разоў.

*Усе краіны атрымалі 12 ачкоў у пачатку галасавання. Гэта тлумачыцца тым , што ні адна краіна не атрымлівае нуль ачкоў.

## Вяртанне
*

## Сыход
* - у апошнія гады займала нізкія пазіцыі.
* - дрэнныя вынікі ў апошнія гады.
* - фінансавыя праблемы.

## Карта
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт дзіцячага конкурсу песні Еўрабачанне
* Дзіцячы конкурс песні Еўрабачанне

2009
Катэгорыя:Падзеі 21 лістапада
Катэгорыя:Лістапад 2009 года
Алесандра Скарлаці

**Алесандра Скарлаці** (), музыкант з Італіі; яго творчасць займае выдатнае месца ў еўрапейскай культуры.

Алесандра Скарлаці, н. у м. Палерма, 2 мая 1660, пам. у м. Неапаль, 24 кастрычніка, 1725, быў італьянскім кампазітарам найлепш вядомым за сваі оперы. Ён быў айцом дзесяці дзяцей, некаторыя з якіх сталі музыкамі, а найбольш вядомым з іх быў Даменіка. Першымі вядомымі творамі Алесандра былі опера і араторыя, напісаныя ў Рыме, калі яму было 19 гадоў. Кароткі час ён быў наглядальнікам музыкі ў доме каралевы Крысціны Шведскай, пазней пераехаў у Неапаль, дзе стаў дырэктарам музыкі ў каралеўскай капліцы. Там ён таксама піша оперы для палацавага тэатру і для каралеўскага тэатру Сан-Барталамеа (Святога Баўтрамея).

У 1702 ён пераехаў у Фларэнцыю дзе быў у плённай блізкасці з Медычы; ён надалей пісаў оперы для Вялікага Князя Тасканіі пасля ад'езду з Рыму. Тут ён служыць як асістэнт музычнага дырэктара ў Санта-Марыя-Маджорэ. Ён стаўся сябрам Аркадыйнай Акадэміі, якая прапанавала яго на выкананне працы для Каталіцкай царквы, і ён напісаў дзве оперы у Венецыі, адна з якіх, «Мітрыдыят Еўпатор» (1707), лічыцца шэдэўрам. У 1709 ён вяртаецца ў Неапаль, дзе ён стаў дырэктарам каралеўскай капліцы, зноў ствараючы багатую царкоўную музыку, камерныя кантаты, дзве араторыі і дзе новыя оперы — Teodosio і L'amor volubile e tiranne (абедзве 1709). Многія сямейнікі далучыліся да яго, і хутка Скарлаці сталі дамінаваць у музычным жыцці Неапалю. Стварэнне операў вялікага маштабу, такіх як Tigrane (1715) і Carlo re d'Alemagna (1716), уздымаюць яго на вышыню славутасці, і яму надаюць cavaliere (шляхотнасць) у 1716. Для Папаў Клімента XI і Інакенція XII ён піша Месы, а падчас выпадковага візіту ў Рым ён выконвае спецыяльныя даручэнні, такія як Месы і Ўсяночныя для касцёла Санта-Чэчылія. Ён таксама працягвае пісаць оперы, такія як Griselda і La virtu negli amori (абедзве 1721). Алесандра Скарлаці пераважна пісаў царкоўную і камерную музыку, але яго памятаюць і як драматычнага кампазітара, асабліва за ўклад у тэматыцы, прысвечанай арыі.

## Гл. таксама 
* Нікола Йамелі

## Бібліяграфія 
* Dent, Edward J., Alessandro Scarlatti: His Life and Works, rev. ed. (1960);
* Grout, Donald, and Godwin, Joscelyn, eds., The Operas of Alessandro Scarlatti (1975);
* Kirkpatrick, Ralph, Domenico Scarlatti, rev. ed. (1955);
* Sitwell, Sacheverell, A Background for Domenico Scarlatti, 1685—1757 (1935; repr. 1970)

## Спасылкі 
* Творы Скарлаці на сайце Classical Connect Бясплатная бібліятэка класічнай музыкі на Classical Connect

Катэгорыя:Кампазітары Італіі
Катэгорыя:Оперныя кампазітары
Катэгорыя:Кампазітары эпохі барока
Катэгорыя:Кампазітары паводле алфавіта
Катэгорыя:Акадэмічныя музыканты Італіі
Дзіцячы конкурс песні Еўрабачанне 2008

**Дзяцячы конкурс песні Еўрабачанне 2008** — шосты конкурс для юных спевакоў ва ўзросце ад 10 да 15 гадоў. Яго фінал адбыўся 22 лістапада 2008 года ў адным з гарадоў Кіпра — Лімасол у  **Спартыўным Цэнтру «Спірас Кіпрыану»**. Вядучымі конкурсу сталі Алекс Сайкл і Сафія Параскева. Ёсць некалькі змен у правілах конкурсу. У гэтым годзе ўпершыню была выкарыстаная сістэма галасавання 50/50 — гледачы і журы. З гэтага году на сцэне дазволена знаходзіцца не больш 6 выканаўцам, а не 8, як гэта было раней. Яшчэ адна прынцыповая змена — цяпер дарослыя афіцыйна могуць быць суаўтарамі конкурсных песень, але ўсе права на іх павінны па-ранейшаму прыналежаць дзецям.

Пераможцам конкурса сталі прадстаўнікі Грузіі — Bzikebi з песняй «Bzzz...». Другое месца заняла Украіна, якую прадстаўляла Вікторыя Петрык з песняй «Матроси». Трэцяе месца заняла Літва. У конкурсе прыняло ўдзел 15 краін. Адмовіліся ад удзелу Партугалія і Швецыя.

## Фінал
### Балы
### 12 балаў
Спіс краін, якія атрымалі максімальны бал найбольшую колькасць разоў.

*Усе краіны атрымалі 12 ачкоў у пачатку галасавання. Гэта тлумачыцца тым, што ні адна краіна не атрымлівае нуль ачкоў.

## Сыход
* - незацікаўленнасць гледачоў.
* - другіе планы вяшчання падчас правядзення мерапрыемства.

## Пераможца
Грузінскі гурт, які заняў 1 месца з вынікам 154 бала.

## Карта
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт дзіцячага конкурсу песні Еўрабачанне
* Дзіцячы конкурс песні Еўрабачанне

2008
Катэгорыя:Падзеі 22 лістапада
Катэгорыя:Лістапад 2008 года
Медычы

**Медычы** () — італьянская дынастыя, кіравала ў Фларэнцыі як дэспаты з 1434 па 1494 гады і з 1512 па 1527 гады і як спадчынныя кіраўнікі з 1530 па 1737 гады. Яны запомніліся як першыя банкіры і вялікія патроны італьянскага Адраджэння.

## Гісторыя 
### Паходжанне 
Медычы паходзілі з сялянскіх крэсаў Фларэнцыі. У ХII ст. яны перасяліліся бліжэй да касцёла Сан Ларэнца, які знаходзіўся тады за межамі горада. Пазней з’явілася легенда, што продкі Медычы займаліся медыцынай і былі лекарамі, а шэсць шароў сімвалізуюць пілюлі. Само слова «медычы» насамрэч азначае «лекары», такую назву мела адна з гільдый горада, да якой належаў Ардзінга Медычы, які пераехаў у сярэдзіне ХIIІ ст. у Фларэнцыю з вёскі Муджэла. Шары сімвалізавалі фінансавую магутнасць сям’і, яны адлюстроўвалі візантыйскія манеты — безанты. Заснавальнікі фаміліі Медычы стаялі на чале банкаўскай імперыі, заснаванай падчас росквіту Еўропы ў ХII ст., а з ХIIІ ст. члены фаміліі ўжо ўваходзілі ў склад урада, часам узначальваючы яго.

Самі яны прымалі актыўны ўдзел у барацьбе мяшчанскіх нізоў за свае правы. Падчас паўстання  (часальшчыкаў воўны) Сальвестра Медычы падтрымаў паўстанцаў. Але паўстанне пацярпела паразу, і Медычы хоць і не страцілі сваёй маёмасці, але мусілі на некаторы час адысці ад кіравання рэспублікай.

### Залаты век 
Джавані д’Аверарда Медычы (1360—1429) стаў заснавальнікам вядучай лініі роду. Ён вёў шырокія гандлёва-банкаўскія аперацыі, быў папскім банкірам, адкрыў філіялы сваёй кампаніі ў Бругэ, Парыжы, Празе, у гарадах Блізкага Усходу.

У ХVІ ст. Козіма Медычы (1389—1464), сын Джавані Аверарда, узначаліў кіраванне алігархіяй у Фларэнцыі. Яго выслалі ў 1433 годзе, але ён вярнуўся ў 1434 годзе і кіраваў да сваёй смерці. Ён упрыгожваў горад прыгожымі будынкамі і атрымаў шчодрымі падарункамі любоў мяшчан.

Катэгорыя:Гісторыя Фларэнцыі
Катэгорыя:Італьянская арыстакратыя
Дзіцячы конкурс песні Еўрабачанне 2007

**Дзіцячы Конкурс песні Еўрабачанне 2007** — пяты дзіцячы конкурс песні Еўрабачанне. Яго фінал адбыўся 8 снежня 2007 года ў адным з гарадоў Нідэрландаў — Ротэрдаме. Месца правядзення было выбрана еўрапейскім вяшчальным саюзам 13 ліпеня 2006 года. Пераможцам конкурса стаў прадстаўнік Беларусі — Аляксей Жыгалковіч з песняй «С друзьями». Другое месца заняла Арменія, якую прадстаўляў Аrevik з песняй «Erazanq». Трэцяе месца заняла Сербія. У конкурсе прыняло ўдзел 17 краін. Адмовіліся ад удзелу Іспанія і Харватыя. Упершыню ўдзельнічали Арменія, Балгарыя, Грузія, Літва.

## Фінал
### Балы
### 12 балаў
Спіс краін, якія атрымалі максімальны бал найбольшую колькасць разоў.

* Усе краіны атрымалі 12 ачкоў у пачатку галасавання. Гэта тлумачыцца тым , што ні адна краіна не атрымлівае нуль ачкоў.

## Сыход
* 
*

## Пераможца 
Беларускі выканаўца Аляксей Жыгалковіч (песня «З сябрамі») перамог з перавагай у адзін бал. (Беларусь — 137 балаў, Арменія — 136).

## Карта 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт дзіцячага конкурсу песні Еўрабачанне
* Дзіцячы конкурс песні Еўрабачанне

2007
Катэгорыя:Падзеі 8 снежня
Катэгорыя:Снежань 2007 года
Іван Сяргеевіч Арабейка

**Іван Сяргеевіч Арабейка** (нар. , в. Хмелева, , Брэсцкая вобласць) — беларускі паэт.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Скончыў хіміка-тэхналагічны факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута (1964). Тры гады працаваў на шклозаводзе «Нёман» (г. Бярозаўка). З 1968 у Брэсце — майстар змены на заводах зборнага жалезабетону (1968—1969), газавай апаратуры (1971—1973), выкладчык інжынерна-будаўнічага інстытута (1969—1970), галоўны інжынер спецкамбіната камунальна-бытавога абслугоўвання (1973—1975). З 1975 — старшы эксперт Брэсцкага аддзялення Гандлёва-прамысловай палаты БССР. Член Саюза пісьменнікаў СССР (з 1979).

Дэбютаваў вершам у 1963. Аўтар зборнікаў паэзіі «Услед за сонцам» (1972), «Асенні ранак» (1978).

Ягоная ўнучка Яна Арабейка была арыштаваная 12 лістапада 2020 года ў межах крымінальнай справы па арт. 342 Крымінальнага кодэкса Беларусі разам з 10 іншымі актывістамі студэнцкага руху ў рамках справы студэнтаў і выкладчыкаў ВНУ. Прызнаная палітычнай зняволенай.

## Прызнанне 
* Лаўрэат Літаратурнай прэміі імя Уладзіміра Калесніка (2012) за кнігу вершаў «Сказаць хачу».

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Паэты Беларусі
Катэгорыя:Беларускамоўныя паэты
Катэгорыя:Члены Саюза пісьменнікаў СССР
Катэгорыя:Выкладчыкі Брэсцкага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта
Фадзей Булгарын

{{Пісьменнік
| Імя                = Фадзей Булгарын
| Арыгінал імя       = 
| Фота               = FVBulgarin.jpg
| Шырыня             = 
| Подпіс             = Партрэт аўтарства І. Фрыдэрыка, 1828
| Герб               =
| Шырыня герба       =
| Подпіс герба       =
| Імя пры нараджэнні = 
| Псеўданімы         = 
| Месца нараджэння   = маёнтак Пырашава (цяпер побач з гэтым месцам в. Пырашава, , Мінская вобласць)
| Месца смерці       = маёнтак Карлова (цяпер каля Тарту, Эстонія)
| Грамадзянства      = Расійская імперыя
| Род                = 
| Бацька             = Бенедыкт Булгарын
| Маці               =
| Жонка              =
| Муж                =
| Дзеці              =
| Род дзейнасці      = празаік, літаратурны крытык, журналіст
| Гады актыўнасці    = 
| Кірунак            = 
| Жанр               = 
| Дэбют              = 
| Мова твораў        = 
| Прэміі             = 
| Узнагароды         = { style="background: transparent"
   
}
| Сайт               = 
| Вікікрыніцы        =
}}
**Фадзей (Тадэвуш) Булгарын** (, маёнтак Пырашава (цяпер побач з гэтым месцам в. Пырашава, , Мінская вобласць) — , маёнтак Карлова (цяпер каля Тарту, Эстонія)) — расійскі пісьменнік, журналіст, выдавец першай прыватнай грамадска-палітычнай штодзённай газеты ў Расіі.

## Біяграфія 
]]

У 1798—1806 навучаўся ў Сухапутным шляхецкім кадэцкім корпусе (Санкт-Пецярбург).

## Спасылкі 
* http://nashaniva.by/2002/27/18.htm — А. Фядута С. Балахонаву з нагоды гэта артыкула
Д-біт

**Д-біт** — разнавіднасць панку, якую прыдумаў гурт Discharge.

## Спасылкі 
* *Burning Britain: The History of UK Punk 1980—1984 (Paperback)*

Катэгорыя:Жанры панк-року
Краст-панк

**Краст-панк** — разнавіднасць панку, зарадзіўся сярод англійскіх гуртоў, што гралі ў сярэдзіне 80-х 20 ст., галоўным чынам Discharge — а таксама D-beat. Паўстаў у выніку зліцця хардкор-панка і анарха-панка, заўсёды меў у сваіх тэкстах такія тэмы як: радыкалізм, глабалізацыя, войны, капіталізм і інш.

Краст-панк — вытворная форма хардкор-панка і анарха-панка, змешанага з надзвычайнымі металічнымі рыфамі. Тэмпы часцей за ўсё хуткія, шмат гуртоў звяртаюцца да агрэсіўных і брудных тэмпаў. Гітарнае сола рэдка выкарыстоўваецца. Выкананне вакалу - часта ў падвойнай форме (мужчына і жанчына) - вельмі пранізлівае, або хрыплае і гартаннае. Лірычны змест краста мае тэндэнцыю да суровасці і нігілістычнасці, але звычайна ўсё ж палітычна ангажаваны.

## Выканаўцы краст-панку 
* Amebix
* Anti System
* Anti-Product
* Antischism
* Antisect
* Aus-Rotten
* Behind Enemy Lines
* Born/Dead
* Caustic Christ
* Concrete Sox
* Destroy
* Deviated Instinct

* Disfear
* Disrupt
* Doom
* Driller Killer
* Dropdead
* Dystopia
* Electro Hippies
* Extinction of Mankind
* Filth
* Fleas and Lice
* From Ashes Rise
* Hellbastard

* Hiatus
* His Hero Is Gone
* Initial Detonation
* Iskra
* Nausea
* Phobia
* Skitsystem
* Sore Throat
* Toxic Narcotic
* Tragedy
* Trap Them
* Wolfbrigade

## Спасылкі 
* Rise of Crust  

Катэгорыя:Жанры панк-року
Грайндкор

**Грайндкор** () — экстрэмальны кірунак рок-музыкі, першапачаткова ўзнік у выніку змешвання краст-панка і трэшкора. Таксама пэўную ролю адыграў уплыў з боку металу. Назва паходзіць ад слова  - «малоць» (з-за гуку, пабудаванага на атанальных рыфах).

## Гл. таксама 
* Гроўлінг

## Спасылкі 
* *Grindcore.* Spin, 7(3): 35-36.

Катэгорыя:Жанры панк-року
Дэзграйнд

**Дэзграйнд** — разнавіднасць панку, сумесь дэз-металу з грайндкорам.

## Спасылкі 
*Веб-часопіс Deathgrind.de 

Катэгорыя:Жанры панк-року
Катэгорыя:Жанры металу