open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ёнбён

**Ёнбён** (, старая назва — **Вічжу**) — павет у КНДР, уваходзіць у склад правінцыі Пхёнан-Пукто, размешчаны ў яе паўднёвай частцы.

## Геаграфія 
На поўначы павет мяжуе з паветам Пакчхон гэтай жа правінцыі, на захадзе — з паветам Тхэчхон, на поўдні ад яго знаходзіцца правінцыя Пхёнан-Намдо. Прыродны ландшафт ўяўляе сабой пераважна гарыстую мясцовасць. Найвышэйшы пункт павета — Хянджок-сан у паўночнай яго частцы (향적산, 香積山, 805 м). Лясныя масівы — у першую чаргу хваёвыя, каштанавыя і дубовыя — займаюць 51 % тэрыторыі.

## Клімат і эканоміка 
Клімат — умерана-кантынентальны. Сярэднегадавая тэмпература на тэрыторыі павета + 8,4&nbsp;°C, у студзені яна апускаецца да −10,4&nbsp;°C і ў жніўні можа падымацца да +23,7&nbsp;°C. Клімат даволі вільготны, гадавая колькасць ападкаў складае прыблізна 1400 мм. Летам ідуць моцныя дажджы.

Здабыўная прамысловасць на тэрыторыі Ёнбёна распрацоўвае радовішча золата і графіту, а таксама сыравіны для керамічнай індустрыі. У сельскай гаспадарцы выкарыстоўваецца 40 % ад агульнай плошчы. Тут вырошчваюцца бабы, тытунь і кукуруза. Павет Ёнбён з’яўляецца буйным цэнтрам шаўкаводства ў Карэі. Працуюць таксама прадпрыемствы тэкстыльнай, лёгкай і харчовай прамысловасці.

На тэрыторыі павета Ёнбён знаходзіцца ядзерны навукова-даследчы цэнтр у Ёнбёне.

## Славутасці 
На тэрыторыі Ёнбёна знаходзяцца руіны некалькіх храмаў і крэпасцей — Чхонджуса (천주사, 天柱寺), Соунса (서운사, 棲雲寺 або 西雲寺), Чхаронсан (철옹성, 鐵甕城), якія адносяцца да эпохі дынастыі Каро. Маляўнічы горны перавал Яксандон, знакаміты сваімі лячэбнымі травамі, тэрмальнымі крыніцамі і вадаспадамі, якія знаходзіцца за 2 км на захад ад павятовага горада Ёнбён.

У Ёнбёне захаваліся будыйскія храмы Соунса (1345 года) і Чхонджуса (1684 года), якія з’яўляюцца выдатнымі помнікамі карэйскай сярэднявечнай архітэктуры.

## Спасылкі 
* Карта Ёнбёна

Катэгорыя:Паветы Паўночнай Карэі
Джузэпэ Джусці

**Джузэпэ Джусці** (;  — ) — тасканскі паэт-сатырык.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 13 мая 1809 года ў Мансумана.

Набыў вядомасць дзякуючы вершам і песням (аўтарскае вызначэнне жанру — «жарты», ), якія абапіраліся як на італьянскія сатырычныя традыцыі, так і на творчасць П’ера Беранжэ. Прыхільнік аб’яднання Італіі; крытыкаваў амбіцыі італьянскіх «тыранаў малога фармату» і аўстрыйскія ўлады, якія валодалі ў той час паўночнай часткай краіны, мяшчан, «якія купляюць» тытулы і інш. Быў схільны да яркіх філасофскіх фармулёвак; талент яго прызнаваўся практычна ўсімі сучаснікамі. Сур’ёзна займаўся Дантэ, працаваў над каментарамі да «Боскай камедыі».

У 1848 годзе, у перыяд рэвалюцый і хваляванняў у Еўропе, актыўна ўдзельнічаў у палітычнай дзейнасці, абіраўся ў парламент, але неўзабаве расчараваўся ў дробязнай палітычнай барацьбе і пакінуў сваё месца.

Памёр у Фларэнцыі 31 мая 1850 года.

Поўны збор яго вершаў выдаў у другой палове стагоддзя будучы нобелеўскі лаўрэат Джазуэ Кардучы.

Катэгорыя:Паэты Італіі
Катэгорыя:Італьянскамоўныя паэты
Катэгорыя:Паэты XIX стагоддзя
Катэгорыя:Сатырыкі
Луіза Лабэ

**Луіза Лабэ** (; сапраўдныя імя і прозвішча *Луіза Шарлі*, *Charly*; мянушка Прыгожая канатчыца, *La Belle Cordière*; ,  — , Парсьё-ан-Домб пад Ліёнам) — французская паэтэса, гаспадыня літаратурнага салона.

## Біяграфія 
Жыццё Луізы Лабэ прайшло ў Ліёне і яго ваколіцах. У яе час Ліён стаў буйным прамысловым і гандлёвым цэнтрам. Акрамя таго праз яго праходзілі шляхі з Парыжа ў Італію. Італьянскі ўплыў у Ліёне быў вельмі прыкметным.

Луіза Лабэ была дачкой Ліёнскага фабрыканта-канатчыка і была выдадзена замуж за яго калегу па цэху, багатага канатчыка і фабрыканта Перэна. Паколькі яна па сведчанні ўсіх знаёмых была яшчэ і надзвычай прывабная, за ёй замацавалася мянушка «Прыгожая канатчыца» (). Сапраўднае прозвішча яе бацькі Шарлі або Шарльё. Першым шлюбам ён ажаніўся з удавой фабрыканта-канатчыка Лабэ і атрымаў у спадчыну ад яе разам з фабрыкай і прозвішча. Луіза была дачкой ад другога шлюбу. Яе маці памерла ў 1525 годзе, трэцім шлюбам бацька ажаніўся з маладой дзяўчынай. Звестак пра адносіны Луізы з мачахай не захавалася.

Луіза ведала грэчаскую, латынь і італьянскую мовы. Пазнаёмілася з філасофскімі, гістарычнымі і літаратурнымі творамі, як антычнага свету, так і новай італьянскай літаратуры, у тым ліку з паэзіяй Дантэ і Петраркі. Адным з яе настаўнікаў быў Марыс Сэў, найвядомейшы паэт Ліёна гэтай эпохі, ён назаўжды застаўся яе сябрам і ўвёў дзяўчыну ў кола літаратараў і мастакоў. Іншы абавязковай часткай адукацыі былі навучанне спеву і гульні на музычных інструментах. Любімым інструментам Луізы стала лютня. Але Луіза, што было сапраўды незвычайным для таго часу, разам са старэйшым братам навучалася і мужчынскім заняткам: гімнастыцы, фехтаванню, верхавой яздзе.

У 1555 годзе паэтэса вырашыла выдаць свае сачыненні. Вядомы ліёнскі выдавец Жан дэ Турн выдаў яе кнігу, а ў наступным годзе выдаў яшчэ два выданні.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Паэтэсы
Катэгорыя:Паэты Францыі
Катэгорыя:Паэты XVI стагоддзя
Катэгорыя:Франкамоўныя паэты
Катэгорыя:Пісьменнікі Адраджэння
Катэгорыя:Жанчыны Рэнесансу
Міхаіл Іванавіч Барысенка

**Міхаіл Іванавіч Барысенка** (, в. Глыбоцкае, Гомельскі раён, Гомельская вобласць — , г. Масква) — савецкі спецыяліст у галіне распрацоўкі сістэм кіравання для ракетна-касмічнай прамысловасці. Доктар тэхнічных навук (1978), прафесар (1965). Член-карэспандэнт АН СССР (1981).

## Біяграфія 
Скончыў Маскоўскі энергетычны інстытут (радыётэхнічны факультэт, 1941), Маскоўскае вышэйшае каманднае агульнавайскавое вучылішча імя Вярхоўнага Савета РСФСР (1942).

Месца працы, пасада: НДІ № 885 Міністэрства прамысловасці сродкаў сувязі СССР (з 1945, начальнік аддзела), НДІ прыборабудавання (з 1963, начальнік аддзялення, галоўны канструктар), Маскоўскі навукова-даследчы радыётэхнічны інстытут (1974—1984, з 1976 — дырэктар).

Навуковыя інтарэсы: сістэмы кіравання ракет-носьбітаў, міжпланетных касмічных апаратаў, штучных спадарожнікаў Зямлі.

## Узнагароды 
Званне «Герой Сацыялістычнай Працы» (1957), Ленінская прэмія (1960), Дзяржаўная прэмія СССР (1978), ордэны Працоўнага Чырвонага Сцяга, Чырвонай Зоркі, Айчыннай вайны 2-й ступені і інш.

## Літаратура 
* 
* Борисенко Михаил Иванович // Регионы Беларуси : энциклопедия : в 7 т. — Минск, 2012. — Т. 3 : Гомельская область : в 2 кн., кн. 1. — С. 48.
* Борисенко — космический управленец / К. И. Баландин // Беларусь и космос. — Минск, 2016. — С. 15—17.
* Борисе́нко Михаил Иванович // Изобретатель, № 7 (187) 2015. — С. 36.

Катэгорыя:Старшыя лейтэнанты СССР
Катэгорыя:Радыётэхнікі
Катэгорыя:Вучоныя СССР
Катэгорыя:Савецкая гвардыя
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Партызанская брыгада «За Савецкую Беларусь» (Я. Дз. Васюцін)

**Партызанская быгада «За Савецкую Беларусь»** — партызанская брыгада, створаная ў студзені 1944 года на базе атрадаў вылучаных партызанскай брыгадай імя В. П. Чкалава. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Валожынскага і Радашковіцкага раёнаў. 6 ліпеня 1944 года брыгада (962 партызаны, 5 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй.

## Склад 
Брыгада была створана на базе атрадаў імя Кірава (арганізаваны ў снежні 1942 года ў Івянецкім раёне з групы ваеннаслужачых на чале з Я. Дз. Васюціным), «За Савецкую Беларусь» (арганізаваны ў маі 1943 года), імя Андрэева (арганізаваны ў маі 1943), вылучаных партызанскай брыгадай імя В. П. Чкалава. У склад брыгады ўваходзілі:
* атрад імя Кірава;
* атрад «За Савецкую Беларусь»;
* атрад імя Андрэева;
* атрад «Штурм»;
* рэзервовы атрад.

## Камандаванне 
### Камандзір 
* Я. Дз. Васюцін

### Камісар 
* С. М. Плахін

### Начальнік штаба 
* А. С. Раманаў

## Гісторыя 
Партызаны вялі баявыя дзеянні на чыгуначных участках Ліда — Маладзечна, Мінск — Маладзечна. У лютым — сакавіку 1944 года зрабілі больш за 20 дыверсій, падарвалі 16 эшалонаў і чыгуначны мост. Утрымлівалі паўночную граніцу Івянецка-Налібоцкай партызанскай зоны. У ліпені 1943 года атрад імя Кірава веў абарончыя баі з карнікамі, у кастрычніку правёў сустрэчны бой з ворагам, які спрабаваў прарвацца да пасадачнай авіяпляцоўкі. У сакавіку 1944 года брыгада разбіла 7 нямецкіх апорных пунктаў у Радашковіцкім і іншых раёнах. 1 ліпеня 1944 года брыгада перарэзала дарогі Ракаў — Валожын, Гарадок — Валожын, па якіх адступаў праціўнік.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Савецкія партызанскія злучэнні, брыгады і атрады на акупіраванай тэрыторыі Беларусі (1941—1944)
Катэгорыя:З’явіліся ў 1944 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1944 годзе
Варвара Міхайлаўна Саламаха

**Варвара Міхайлаўна Саламаха** (нар. , в. Рэпін, Акцябрскі раён, Гомельская вобласць) — работнік лёгкай прамысловасці (ткачыха), Герой Сацыялістычнай Працы (1971). 

## Біяграфія 
Скончыла 7 класаў школы ў пасёлку Глуша Бабруйскага раёна Магілёўскай вобласці. У 1951 годзе пераехала ў Мінск і была прынята на тонкасуконны камбінат вучаніцай ткачыхі. У 1952 годзе паступіла вучыцца на завочнае аддзяленне Усесаюзнага тэхнікума лёгкай прамысловасці ў Мінску. З 1952 па 1992 год працавала ткачыхай на Мінскім тонкасуконным камбінаце (цяпер ААТ «Сукно»). За высокія вытворчыя дасягненні ў сёмай пяцігодцы была ўзнагароджана ордэнам Леніна.

Пэўны час працавала майстрам вытворчага навучання прафесійна-тэхнічнага вучылішча № 43 г. Мінска. 

## Узнагароды 
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 5 красавіка 1971 г. за выдатныя поспехі ў датэрміновым выкананні заданняў пяцігадовага плана і вялікі творчы ўклад у развіццё вытворчасці тканін, трыкатажу, абутку, швейных вырабаў і іншай прадукцыі лёгкай прамысловасці Варвары Міхайлаўне Саламаха было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля «Серп і Молат». 

У 1978 годзе была ўзнагароджана ганаровым знакам «Выдатнік прафесійна-тэхнічнай адукацыі СССР».  

Узнагароджана двума ордэнамі Леніна, медалямі. З’яўляецца ганаровым жыхаром Фрунзенскага раёна Мінска.

## Літаратура 
* Беларуская ССР : кароткая энцыклапедыя : у 5 т. — Мінск, 1981. — Т. 5. — С. 535.
* Белорусская ССР : краткая энциклопедия : в 5 т. — Минск, 1982. — Т. 5. — С. 593.
* Твои герои, Беларусь! Герои Социалистического Труда : биографический справочник. — Минск, 2014.- С. 208.
* Труд, талант, доблесть : [документально-художественные очерки] : в 2 ч. / [составители: Е. Э. Павлюць, Б. И. Сушкевич, В. В. Шарпило]. — Минск : Беларусь, 1981. — Ч. 2. — С. 216—221.
 

Катэгорыя:Дэлегаты XXIV з’езда КПСС
Ігар Дзмітрыевіч Бельскі

**Ігар Дзмітрыевіч Бельскі** (;  — ) — савецкі і расійскі артыст балета, харэограф, педагог. Лаўрэат Сталінскай прэміі (1951), Заслужаны артыст РСФСР (1955), Народны артыст РСФСР (1966).

## Біяграфія 
Ігар Бельскі нарадзіўся 28 сакавіка 1925 года ў Ленінградзе ў сям’і вядомых танцораў вадэвіля. Вучыўся ў Ленінградскім харэаграфічным вучылішчы (педагогі А. І. Бачароў і А. В. Лапухова). У 1942 годзе, яшчэ студэнтам, пачаў выступаць на сцэне Дзяржаўнага акадэмічнага тэатра оперы і балета (ДАТОБ) імя С. М. Кірава, бо з-за вайны не хапала танцораў-мужчын. Афіцыйны яго дэбют адбыўся ў 1943 годзе пасля заканчэння вучылішча ў цыганскім танцы ў оперы «Русалка» і ў партыі Палаўчаніна («Князь Ігар»). У 1957 годзе скончыў акцёрскі факультэт ДІТІСа. У 1943—1963 гадах быў артыстам балета ў Тэатры імя Кірава.

У 1962—1973 гадах — галоўны балетмайстар Ленінградскага Малога тэатра, у 1973—1977 гадах — Тэатра імя Кірава, у 1977—1978 гадах — Каірскага балета, у 1979—1992 гадах — Ленінградскага мюзік-хола. У 1946—1966 гадах — выкладчык Ленінградскага харэаграфічнага вучылішча. У 1962—1964 і 1966—1999 гадах — педагог балетмайстарскага аддзялення Ленінградскай кансерваторыі, у 1982 годзе атрымаў званне прафесара. У 1992—1999 гадах мастацкі кіраўнік Акадэміі рускага балета імя А. Я. Ваганавай.

Атрымаў вядомасць як яркі характарны танцоўшчык, выканаўца гратэскавых і пантамімных партый. Адны з найлепшых яго партый: Шурале («Шурале» Ф. З. Яруліна; Сталінская прэмія, 1951) і Нуралі («Бахчысарайскі фантан» Б. В. Асаф’ева). Сярод іншых яго роляў: Мака («Сцежкай грому» К. Караева), Тыбальд і Север’ян («Рамэа і Джульета» і «Каменная кветка» С. С. Пракоф’ева), Эспада («Дон Кіхот» Л. Ф. Мінкуса). Праявіў сябе як балетмайстар-наватар. Паставіў на сцэне Тэатра імя Кірава «Бераг надзеі» А. П. Пятрова (1959) і «Ленінградскую сімфонію» на музыку Д. Д. Шастаковіча (1961), у якіх развіваюцца прынцыпы «танцавальнага сімфанізму» Ф. В. Лапухова. Сярод іншых яго пастановак у Ленінградскім Малым тэатры: «Канёк-Гарбунок» Р. К. Шчадрына (1963), «Адзінаццатая сімфонія» на музыку Шастаковіча (1966), «Шчаўкунок» П. І. Чайкоўскага (1969). Сярод выхаванцаў Бельскага артысты балета Мікалай Баярчыкаў, Ірына Генслер, Канстанцін Рассадзін і іншыя. Зняўся ў фільмах-балетах «Майстры савецкага балета», «Вялікі канцэрт», «Харэаграфічныя мініяцюры».

Памёр 3 ліпеня 1999 года ў Санкт-Пецярбургу ад інсульту. Пахаваны на «Літаратарскіх мастках» Волкаўскіх могілак Санкт-Пецярбурга.

Катэгорыя:Артысты балета СССР
Катэгорыя:Артысты балета Расіі
Катэгорыя:Артысты балета XX стагоддзя
Катэгорыя:Балетмайстры СССР
Катэгорыя:Балетмайстры Расіі
Катэгорыя:Балетмайстры XX стагоддзя
Катэгорыя:Харэографы СССР
Катэгорыя:Харэографы Расіі
Катэгорыя:Харэографы XX стагоддзя
Катэгорыя:Балетныя педагогі СССР
Катэгорыя:Балетныя педагогі Расіі
Катэгорыя:Балетныя педагогі XX стагоддзя
Катэгорыя:Лаўрэаты Сталінскай прэміі
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Дружбы народаў
Катэгорыя:Балетмайстры Марыінскага тэатра
Катэгорыя:Балет Міхайлаўскага тэатра
Катэгорыя:Артысты балета Марыінскага тэатра
Катэгорыя:Памерлі ад інсульту
Кухарэнка

**Кухарэнка** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Анатоль Васілевіч Кухарэнка (нар. 1951) — беларускі архітэктар.
* Наталля Рыгораўна Кухарэнка (1909—1992) — даярка, Герой Сацыялістычнай Працы (1954).
* Юрый Уладзіміравіч Кухарэнка (1919—1980) — савецкі і ўкраінскі археолаг.
* Сяргей Пятровіч Кухарэнка (нар. 1976) — беларускі самбіст і дзюдаіст.
Аляксандр Данілавіч Шаколін

**Аляксандр Данілавіч Шаколін** (, в. Высокае, Рагачоўскі раён, Гомельская вобласць — , Сортавала) — савецкі трактарыст, Герой Сацыялістычнай Працы (1973).

## Біяграфія 
Атрымаў пачатковую адукацыю ў мясцовай школе. Самастойна вывучыўся на трактарыста, з 16 гадоў працаваў механізатарам у мясцовым калгасе. У 1940 годзе разам з сям’ёй пераехаў у Сартавальскі раён Карэліі і ўладкаваліся на працу ў мясцовы калгас. Неўзабаве пасля гэтага Аляксандр быў мабілізаваны ў Чырвоную Армію. Службу праходзіў у Ленінградскай ваеннай акрузе.

У час Вялікай Айчыннай вайны прымаў удзел у абароне Ленінграда, быў паранены. Пасля лячэння ў шпіталі вярнуўся на фронт. Удзельнічаў у баях пад горадам Вялікія Лукі, дзе атрымаў цяжкае раненне. Пасля лячэння быў накіраваны на нестраявую пасаду ў тылавую часць.

Пасля дэмабілізацыі працаваў рабочым, затым механізатарам у вучэбна-вопытнай гаспадарцы Сартавальскага сельскагаспадарчага тэхнікума. У 1960 годзе перайшоў у саўгас «Сартавальскі» і зарэкамендаваў сябе як спецыяліст па вырошчванні бульбы і нарыхтоўцы кармавых культур. У 1973 годзе дамогся рэкорднага ўраджаю, сабраўшы ў сярэднім па 266 цэнтнераў бульбы з гектара. У гэтым жа годзе за вялікія поспехі, дасягнутыя ва Усесаюзным сацыялістычным спаборніцтве, і праяўленую працоўную доблесць ў выкананні прынятых абавязацельстваў па павелічэнні вытворчасці і продажу збожжа і іншых прадуктаў земляробства яму было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля «Серп і Молат».

## Узнагароды 
Узнагароджаны ордэнамі Леніна (1973), Айчыннай вайны II-й ступені (1985) і Працоўнага Чырвонага Сцяга (1966), медалямі. Двойчы прымаў удзел у Выстаўцы дасягненняў народнай гаспадаркі СССР (1968, 1970).

## Літаратура 
* Призвание : рассказы о Героях Соц. Труда. — Петрозаводск : Карелия, 1975. — C. 232—241.
 

Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Рагачоўскім раёне
Камітэт членаў Устаноўчага сходу

**Камітэт членаў Устаноўчага сходу (КАМУС)** () — першы антыбальшавіцкі ўрад, які прэтэндаваў на статус усерасійскага, у перыяд Грамадзянскай вайны. Кантраляваў тэрыторыю Сярэдняга Паволжа, Паўднёвага Урала і Прыкам’я.

Быў створаны 8 чэрвеня 1918 года ў Самары, пасля таго як Чэхаславацкі корпус выбіў бальшавікоў з горада. Быў заснаваны пяццю эсэрамі, былымі членамі Усерасійскага Устаноўчага сходу. На канец верасня 1918 года КАМУС складаўся з 97 чальцоў расійскіх сацыялістычных партый — эсэраў і меншавікоў. Старшынёй Камітэта з’яўляўся лідар эсэраў Віктар Чарноў. КАМУСу падпарадкоўвалася Народная армія КАМУСа.

23 верасня 1918 года Камітэт членаў Устаноўчага сходу і омскі Часовы Сібірскі ўрад прынялі рашэнне аб утварэнні Часовага Усерасійскага ўрада. 18 лістапада пасля прыходу адмірала Калчака да ўлады і здзейсненага ім дзяржаўнага перавароту сябры КАМУСа былі арыштаваныя, а некаторыя з іх пазней расстраляныя.

## Літаратура 
* Richard Pipes, *Руская рэвалюцыя* Варшава 1994; 
* Richard Pipes, *Расія бальшавікоў*, Варшава 2005; 

Катэгорыя:Усерасійскі ўстаноўчы сход
Катэгорыя:Самара
Катэгорыя:Дзяржаўныя ўтварэнні часоў Грамадзянскай вайны ў Расіі
Брэгвадзэ

**Брэгвадзэ** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Барыс Якаўлевіч Брэгвадзэ — артыст балета
* Нані Георгіеўна Брэгвадзэ — грузінская спявачка, педагог
Барыс Якаўлевіч Брэгвадзэ

**Барыс Якаўлевіч Брэгвадзэ** (,  — , ) — артыст балета і педагог, саліст Ленінградскага тэатра оперы і балета імя Кірава ў 1947—1967 гадах. Народны артыст РСФСР, прафесар, лаўрэат Сталінскай прэміі II ступені (1951).

## Біяграфія 
Барыс Якаўлевіч Брэгвадзэ нарадзіўся 19 сакавіка 1926 года ў Саратаве. Першапачатковую балетную адукацыю атрымаў у Саратаўскім тэатральным вучылішчы. У 1944 годзе скончыў студыю пры Саратаўскім тэатры оперы і балета. У 1942—1946 гадах быў артыстам Саратаўскага тэатра оперы і балета.

У 1946—1947 гадах вучыўся ў Ленінградскім харэаграфічным вучылішчы, у класе ўдасканалення педагога Б. В. Шаўрова, пасля чаго быў прыняты ў балетную трупу Ленінградскага тэатра оперы і балета імя С. М. Кірава. Танчыў на сцэне да 1967 года. У 1961 годзе, яшчэ да заканчэння сцэнічнай кар’еры, пачаў выкладаць у Ленінградскім харэаграфічным вучылішчы.

У 1963 годзе скончыў Ленінградскі інстытут культуры імя Н. К. Крупскай па спецыяльнасці «культурна-асветніцкая работа». У 1964 годзе стварыў і ўзначаліў інстытуцкую кафедру харэаграфіі, якой кіраваў аж да 2011 года. У 1984 годзе быў удастоены вучонага звання прафесара.

Акрамя таго, вёў пастановачную і педагагічную дзейнасць за мяжой. Выкладаў у Пражскай студыі балета (1970), Пражскім нацыянальным тэатры (1974, 1985, 1986, 1990), Венгерскім оперным тэатры (1979—1980), Нацыянальным оперным тэатры Фінляндыі (1981). У Пражскім нацыянальным тэатры аднавіў «Вечар балета».

Памёр 28 сакавіка 2012 года ў Санкт-Пецярбургу.

Катэгорыя:Артысты балета СССР
Катэгорыя:Балетныя педагогі СССР
Катэгорыя:Балетныя педагогі Расіі
Катэгорыя:Балетныя педагогі XX стагоддзя
Катэгорыя:Балетныя педагогі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Артысты балета Марыінскага тэатра
Васіль Іванавіч Вайнонен

**Васіль Іванавіч Вайнонен** (; —) — рускі савецкі артыст балета і балетмайстар. Заслужаны артыст РСФСР (1939). Лаўрэат дзвюх Сталінскіх прэмій (1947, 1949).

## Біяграфія 
Васіль Вайнонен нарадзіўся 8 (21) лютага 1901 года ў Пецярбургу. Пасля заканчэння ў 1919 годзе Петраградскага харэаграфічнага вучылішча (клас Уладзіміра Панамарова) да 1938 года працаваў у Ленінградскім тэатры оперы і балета імя Кірава, дзе выконваў невялікія характарныя партыі.

Працу балетмайстра пачаў у 1920-я гады з пастаноўкі канцэртных нумароў. Першая вялікая праца — пастаноўка балета «Залаты век» Дзмітрыя Шастаковіча ў 1930 годзе. У 1932 годзе ў Ленінградскім тэатры оперы і балета ажыццявіў пастаноўку балета «Полымя Парыжа» Барыса Асаф’ева, праз год стварыў новую рэдакцыю (1933), а ў 1947 годзе перанёс яго ў Вялікі тэатр. Балет Пятра Чайкоўскага «Шчаўкунок» быў пастаўлены ў 1934 годзе ў Тэатры імя Кірава, а ў 1938 годзе — у Вялікім тэатры.

Творчасць балетмайстра прыпала на гады станаўлення сацыялістычнага мастацтва, калі да ўсіх відаў мастацтва прад’яўляліся патрабаванні сацыялістычнага рэалізму. У дачыненні да балета гэтыя патрабаванні патрабавалі істотных новаўвядзенняў. Наватарства Вайнонена адбілася ў збліжэнні з рэальнасцю, пастаноўцы масавых танцаў, выкарыстанні фальклору, напрыклад танца баскаў у балеце «Полымя Парыжа». Роля кардэбалета, які прадстаўляў народ, значна ўзрасла, ён стаў актыўным персанажам. Мужчынскія групавыя танцы былі з’явай прынцыпова новай для балета, яны забяспечвалі гераізацыю спектакля, у спектаклях пераважаў бравурны, актыўны пачатак. Атрыманыя Вайноненам узнагароды (Сталінскія прэміі) сведчаць аб прыняцці яго творчых метадаў камуністычнымі ідэолагамі.

У 1951—1953 гадах узначальваў балетную трупу Новасібірскага тэатра оперы і балета.

Быў жанаты з Клаўдзіяй Армашэўскай, пасля смерці балетмайстра ўдава пакінула ўспаміны пра яго. В. І. Вайнонен памёр 23 сакавіка 1964 года. Пахаваны ў Маскве на Новадзявочых могілках.

Катэгорыя:Артысты балета СССР
Катэгорыя:Артысты балета XX стагоддзя
Катэгорыя:Балетмайстры СССР
Катэгорыя:Балетмайстры XX стагоддзя
Катэгорыя:Артысты балета Марыінскага тэатра
Катэгорыя:Балетмайстры Вялікага тэатра
Катэгорыя:Балетмайстры Марыінскага тэатра
Мікалай Мікалаевіч Баярчыкаў

**Мікалай Мікалаевіч Баярчыкаў** (;  — ) — савецкі і расійскі артыст балета і балетмайстар, галоўны балетмайстар Пермскага тэатра оперы і балета імя П. І. Чайкоўскага ў 1971—1977 гадах, галоўны балетмайстар, затым — мастацкі кіраўнік балетнай трупы Ленінградскага Малога тэатра оперы і балета — Санкт-Пецярбургскага тэатра оперы і балета імя М. П. Мусаргскага ў 1977—2007 гадах. Народны артыст РСФСР (1985).

Катэгорыя:Артысты балета СССР
Катэгорыя:Балетмайстры СССР
Катэгорыя:Балетмайстры Расіі
Катэгорыя:Балетмайстры XX стагоддзя
Катэгорыя:Балетныя педагогі СССР
Катэгорыя:Балетныя педагогі Расіі
Катэгорыя:Балетныя педагогі XX стагоддзя
Катэгорыя:Балетныя педагогі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Артысты балета Міхайлаўскага тэатра
Катэгорыя:Лаўрэаты Дзяржаўнай прэміі РСФСР імя М. І. Глінкі
Катэгорыя:Выпускнікі Санкт-Пецярбургскай кансерваторыі
Катэгорыя:Балетмайстры Міхайлаўскага тэатра
Катэгорыя:Выкладчыкі акадэміі рускага балета імя А. Я. Ваганавай
Будынак фельчарскай школы (Магілёў)

**Будынак фельчарскай школы** — будынак у цэнтры Магілёва, размешчаны па вуліцы Карла Маркса, 13, на рагу з Пажарным завулкам.

## Гісторыя 
Новы мураваны будынак Магілёўскай цэнтральнай фельчарскай школы быў урачыста адкрыты ў 1902 г.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Магілёўскі дзяржаўны медыцынскі каледж
Катэгорыя:Вуліца Карла Маркса (Магілёў)
Катэгорыя:Пажарны завулак (Магілёў)
Катэгорыя:Збудаванні Магілёва ў стылі эклектыкі
Катэгорыя:1902 год у Магілёве
Allium baekdusanense

**Allium baekdusanense**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Карэі.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Эндэмік Карэі.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Allium bajtulinii

**Allium bajtulinii**&nbsp;— від травяністых раслін роду  сямейства , эндэмік Казахстана.

## Таксанамія 
Класіфікацыя Кронквіста (1988) адносіла гэты род да , пазней паводле вынікаў філагенетычных даследаванняў род  быў выдзелены ў асобнае сямейства  (), аднак у больш позняй Сістэме класіфікацыі APG III (2009) роды, якія ўваходзілі ў гэта сямейства, былі ўключаны ў сямейства .

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Blanus cinereus

**Blanus cinereus** — від паўзуноў падатраду амфізбены.

## Арэал і асяроддзе пражывання 
Сустракаецца ў паўднёвай частцы Пірэнейскага паўвострава, на поўдзень ад рэк Эбра і Дору, а таксама ў Марока.

Яго прыроднымі месцамі пасялення з’яўляюцца , кусты міжземнаморскага тыпу, лугі, раллі і пашы ўмераных зон.

## Апісанне 
*Blanus cinereus* — невялікая бязногая рэптылія, рыючы від. Дарослыя асобіны дасягаюць 10-20 см у даўжыню. Харчуецца чарвякамі і іншымі дробнымі бесхрыбтовымі. Яйцакладныя.

МСАП адносіць від да «Выклікаюць найменшыя асцярогі».

Катэгорыя:Паўзуны Афрыкі
Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1797 годзе
Катэгорыя:Амфізбены
Катэгорыя:Паўзуны Еўропы
Склады Лекерта

**Склады Лекерта** — будынак у гістарычным цэнтры Магілёва, размешчаны па вуліцы Карла Маркса, 17, на рагу з Фабрычным завулкам.

## Гісторыя 
Пабудаваны ў другой палове XIX ст. на вуліцы Зялёнай. Станаўленне масавай піваварнай вытворчасці ў Магілёве звязана з імем Франца Міхайлавіча Лекерта. У 1862 г. Лекерт пабудаваў піваварны завод у Маскоўскім (Лупалаўскім) прадмесці на Шашэйнай вуліцы. Ёсць звесткі, што ў сярэдзіне ХIХ ст. на вул. Зялёнай былі складскія памяшканні для гатовай прадукцыі.

Да Кастрычніцкай рэвалюцыі ў былых піўных складах Лекерта была прыватная тытунёвая фабрыка. Перад Вялікай Айчыннай вайной там знаходзілася цукерачная фабрыка (у частцы будынка па Фабрычным завулку), а ў 1946 г. быў створаны Магілёўскі вінаробны завод. Першапачаткова прадугледжвалася перапрацоўка сыравіны на пладова-ягадныя віны.

У 1958 г. завод пачаў праводзіць тэхналагічную дапрацоўку і разліў вінаградных вінаў. У 1986 г. адбылося аб’яднанне піваварнага і вінаробнага заводаў са стварэннем Магілёўскага завода напояў. 1 верасня 1997 г. было створана дзяржаўнае вытворчае аб’яднанне шляхам зліцця Магілёўскага завода напояў і Дзяржаўнага вытворчага аб’яднання «Магілёўаблхарчпрам». У 2004 г. піўзавод увайшоў у склад ААТ «Холдынг „Магілёўаблхарчпрам“», якое затым было перайменавана ў ААТ «Магілёўаблхарчпрам».

## Архітэктура 
Помнік архітэктуры з элементамі класіцызму. Двухпавярховы прамавугольны Г-падобны ў плане будынак. Унутраная планіроўка калідорная. Будынак складзены з частак, якія знаходзяцца на розных узроўнях з перападам падлогі. З боку двара маюцца шматлікія сучасныя прыбудовы.

Фасады будынка, якія выходзяць на вуліцу Карла Маркса, аздобленыя тынкоўкай. Асноўная частка сцяны — цёмна-вохрыстая, на выступах светлая. На другой і трэцяй частках забудовы — прамавугольныя пілястры на вышыню двух паверхаў з вуглавым аздабленнем у выглядзе рамкі белага колеру.

Па перыметры будынка — ступеньчаты гзымс і звычайны прамы цокаль з аздабленнем «пад камень». Дах двухсхільны. Апошняя частка будынка мае глухую сцяну з невялікімі прамавугольнымі адтулінамі. З боку двара аконныя праёмы падзелены на два паверхі без аздаблення. Скошаны кут і працяг глухой сцяны па завулку Фабрычнаму.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Вуліца Карла Маркса (Магілёў)
Катэгорыя:З’явіліся ў XIX стагоддзі
Катэгорыя:XIX стагоддзе ў Магілёве
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Магілёва
Храм Збавіцеля (Быдгашч)

**Храм Збавіцеля** () — мураваная пратэстанцкая царква, якая знаходзіцца ў г. Быдгашч.

## Гісторыя 
Храм ў неагатычным стылі быў спраектаваны ў 1894 годзе берлінскім архітэктарам Генрыхам Зелінгам (1852—1932). У Быдгашч праект трапіў у лютым 1895 года, а будаўнічыя работы пачаліся 25 сакавіка 1896 года. 19 мая 1896 года быў закладзены вуглавы камень, а 27 кастрычніка 1897 года храм быў асвечаны. Ён быў узведзены ў выглядзе крыжа, з шырокім, прасторным, двухпралётным нефам, крыху выступаючым трансептам і кароткім рызнікам.

У 1901 годзе вакол храма па праекце была створана шырокая і маляўнічая зялёная зона, якая змякчыла строгасць архітэктуры і стала месцам адпачынку мясцовых жыхароў. Да 1929 года плошча парка складала 1,6 га, затым яна зменшылася да 0,65 га.

Катэгорыя:Храмы Быдгашча
Катэгорыя:Пратэстанцкія храмы Польшчы
Катэгорыя:Збудаванні ў неагатычным стылі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1897 годзе
Катэгорыя:1897 год у Польшчы
Клуж

**Клуж**:
* Клуж — жудзец у Румыніі.
* *Клуж* — назва горада Клуж-Напока да 1974 года.
*  — аэрапорт, які абслугоўвае горад Клуж-Напока.
* «ЧФР Клуж» — румынскі футбольны клуб з горада Клуж-Напока.
* «Клуж Арэна» — стадыён у горадзе Клуж-Напока.
Саюз камуністычных партый — Камуністычная партыя Савецкага Саюза

**Саюз камуністычных партый — Камуністычная партыя Савецкага Саюза (СКП-КПСС)** () — міжнароднае аб’яднанне камуністычных партый на постсавецкай прасторы. СКП-КПСС была заснавана ў 1993 годзе і лічыць сябе прамой пераемніцай КПСС.

## Склад СКП—КПСС 
У склад СКП-КПСС уваходзяць 18 партый з дзяржаў постсавецкай прасторы, у тым ліку і з часткова прызнаных дзяржаў:

Таксама прысутнічаюць тры партыі-назіральнікі

## Спасылкі 
* Старонка СКП-КПСС на сайце КПРФ
* Афіцыйна старонка моладзевай арганізацыі СКП-КПСС

Катэгорыя:Камуністычныя партыі
Катэгорыя:Палітычныя інтэрнацыяналы
Марк Кермад

**Марк Кермад** (; нар. ) — англійскі кінакрытык і сябар Брытанскай акадэміі кіно і тэлевізійных мастацтваў. Працуе з часопісам «'**», газетай «**'» і «*BBC Radio 5 Live*», дзе вядзе перадачу «'**» разам з Сайманам Маё.

Меркаванне Кермада аб фільмах часта не супадае з грамадскім. Да прыкладу, яму не спадабаліся ўсе часткі «**'», тры часткі «''*» і сага «*Зорныя войны*», якую ён апісаў як вульгарную інфантылізацыю змрочнага жанру сур’ёзнай навуковай фантастыкі, на якой ён вырас. Ён таксама выказваў сваю незадаволенасць рэжысёрам Крысам Каламбусам, назваўшы яго «*рэжысёрам-бухгалтарам''», і даў негатыўныя адзнакі першым двум фільмам пра Гары Потэра, якія той рэжысіраваў. Аднак ён прызнаўся, што апошнія фільмы яму пачалі падабацца. Кермад таксама не хавае свайго непрымання 3D-фільмаў, асабліва трэнду падгонкі звычайных фільмаў да 3D.

У верасні 2013 года ён быў прызначаны галоўным крытыкам «'**».

У апытанні «**'» на спіс найлепшых фільмаў Кермад абраў наступныя 10 карцін: «*Бразілія*», «*Лабірынт фаўна*», «'**», «**'», «*Гэтае цудоўнае жыццё*», «'**», «**'», «'**», «**'», «''''».

## Зноскі 
Катэгорыя:Кінакрытыкі Вялікабрытаніі
Фёдар Іванавіч Трызна

**Фёдар Іванавіч Трызна** (, г. Мазыр, Гомельская вобласць — , Расія) — гаспадарчы дзеяч, Герой Сацыялістычнай Працы (1949).

## Біяграфія 
Пасля заканчэння інстытута працаваў навуковым супрацоўнікам Пушкінскай заатэхнічнай лабараторыі ў Ленінградскай вобласці. Перад самай вайной абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата сельскагаспадарчых навук.

У час Вялікай Айчыннай вайны разам з лабараторыяй быў адпраўлены ў тыл. Ён асабіста забяспечваў эвакуацыю пародзістых кароў. З 1942 года працаваў старшым заатэхнікам саўгаса «Лясныя Паляны» Маскоўскай вобласці, які спецыялізаваўся на вырошчванні племяннога маладняку буйной рагатай жывёлы. Дзякуючы намаганням Ф. І. Трызны ў 1947 годзе саўгас атрымаў па 4596 кілаграмаў малака з утрыманнем 161,6 кілаграмы малочнага тлушчу ад каровы. У наступным годзе саўгас палепшыў свае паказчыкі, атрымаўшы ад 65 кароў ужо па 5785 кілаграмаў малака з утрыманнем 212 кілаграмаў малочнага тлушчу ад каровы.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 9 кастрычніка 1949 года за атрыманне высокай прадукцыйнасці жывёлагадоўлі ў 1948 годзе пры выкананні саўгасамі плана здачы дзяржаве прадуктаў жывёлагадоўлі і паляводства і выкананні дзяржаўнага плана развіцця жывёлагадоўлі па ўсіх відах жывёлы было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля «Серп і Молат».

У 1952 годзе быў прызначаны галоўным заатэхнікам, у 1954 годзе стаў дырэктарам саўгаса «Лясныя Паляны». З 1960 года на заслужаным адпачынку.

Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета РСФСР, мясцовых Саветаў дэпутатаў працоўных.

## Узнагароды 
Узнагароджаны двума ордэнамі Леніна, Працоўнага Чырвонага Сцяга, ордэнам «Знак Пашаны», медалямі, заслужаны заатэхнік РСФСР.

## Літаратура 
* Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Гомельская вобласць / Акадэмія навук БССР, Інстытут мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору, Беларуская Савецкая Энцыклапедыя; рэдкалегія: С. В. Марцэлеў (галоўны рэдактар) [і інш.]. — Мінск, 1985. — С. 258.
 

Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета РСФСР 4-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета РСФСР 5-га склікання
Катэгорыя:Дырэктары саўгасаў
Сістэма футбольных ліг Украіны

**Сістэма футбольных ліг Украіны** — звязаныя паміж сабой футбольныя лігі, кіраваныя Украінскай асацыяцыяй футбола.

## Структура 
## Спасылкі 
* Сайт Украінскай асацыяцыі футбола

Украіна
Катэгорыя:Футбол ва Украіне
Allium balansae

**Allium balansae**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства , эндэмік паўночнай і ўсходняй азіяцкай Турцыі.

## Апісанне 
Цыбуліна яйцападобная, дыяметрам 1&nbsp;см; вонкавыя абалонкі з перапонкамі. Сцябло 6-12&nbsp;см. Ліст 2, 1-2&nbsp;мм шырынёй, зверху крыху жалабковы, даўжэйшы за сцябло. Парасонік дыяметрам 2-2. 5&nbsp;см. Калякветнік званочкавы; лісточкі калякветніка глыбока ружавата-фіялетавыя або бэзава-ружовай афарбоўкі, авальна-даўгаватыя, 6-7&nbsp;мм, вельмі тупыя. Каробачка ≈ 6&nbsp;мм.

Перыяд цвіцення: жнівень.

Насяляе камяністыя горныя схілы, мабільныя і паўмабільныя шчабяністыя насыпы, сярод вельмі рэдкай каменяломнікавай расліннасці, 2440—2775&nbsp;м н.у.м.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1882 годзе
Кірыл Рыгоравіч Вількот

**Кірыл Рыгоравіч Вількот** (, в. Клыні, Куранецкая воласць, Вілейскі павет, Віленская губерня — , г. Рэчыца, Гомельская вобласць) — брыгадзір экскаватаршчыкаў, Герой Сацыялістычнай Працы (1961).

## Біяграфія 
З дзяцінства працаваў парабкам і быў непісьменным. Увосень 1930 годзе перайшоў на тэрыторыю Савецкай Беларусі, дзе ў той час жылі і працавалі двое яго старэйшых братоў. У БССР скончыў курсы па ліквідацыі непісьменнасці і Гомельскія курсы трактарыстаў, працаваў у адным з саўгасаў Мінскай вобласці. У 1937 годзе разам з братамі быў рэпрэсаваны, адбываў пакаранне на залатых капальнях Магаданскай вобласці (рэабілітаваны ў 1956 годзе).

У 1942 годзе скончыў курсы экскаватаршчыкаў, працаваў машыністам кар’ернага экскаватара. У 1950 годзе ўзначаліў брыгаду экскаватаршчыкаў, якая ў 1956 годзе выпрацавала больш за 200 тыс. кубаметраў грунту. Пастаянна ўдасканальваў метады работы, перадаваў свой вопыт іншым машыністам. Свае напрацоўкі надрукаваў у брашуры «Мой опыт работы на экскаваторе» (Магадан, 1956).

У чэрвені 1961 года стаў Героем Сацыялістычнай Працы. У 1963 годзе пераехаў у Пермскую вобласць, працаваў брыгадзірам экскаватаршчыкаў СМУ-1 трэста «Спецбуд».

Пасля выхаду на заслужаны адпачынак вярнуўся ў Беларусь, жыў у Рэчыцы.

## Узнагароды 
Быў узнагароджаны ордэнам Леніна (1961), медалём «За працоўную доблесць» (1960), выбіраўся дэлегатам XXII з’езда КПСС, дэлегатам XIII з’езда прафсаюзаў СССР.

## Літаратура 
* Герои труда : [очерки / сост. и ред. Б. Грин]. — 2-е изд. — Пермь, 1975. — C. 60-63.
* Кровавая граница / А. Л. Заерко. — Минск, 2002. — С. 99-100, 106—108, 203—207.
 

Катэгорыя:Рэпрэсаваныя савецкай уладай
Катэгорыя:Дэлегаты XXII з’езда КПСС
Катэгорыя:Вязні ГУЛАГа
Катэгорыя:Рэабілітаваныя ў СССР
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Вілейскім раёне
Allium balkhanicum

**Allium balkhanicum**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства , эндэмік Туркменістана.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Эндэмік Туркменістана.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 2010 годзе
Allium barsczewskii

**Allium barsczewskii**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Заходніх Гімалаях, Заходняй і Сярэдняй Азіі.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Распаўсюджаны ў Заходніх Гімалаях, Заходняй і Сярэдняй Азіі — Джаму і Кашмір (Індыя), паўночны ўсход Ірана, Афганістан, Пакістан, Казахстан, Кыргызстан, Таджыкістан, Узбекістан.

Катэгорыя:Флора Азіі
Катэгорыя:Цыбуля
Allium baluchistanicum

**Allium baluchistanicum**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Пакістана.

## Апісанне 
Цыбуліна цыліндрычная, 9&nbsp;см даўжынёй; абалонка светла-брудна-карычневага колеру. Сцябло да 50&nbsp;см вышынёй. Лісткоў 2-3, ніткападобныя. Парасонік ≈ 2&nbsp;см папярок. Кветак 8-15, няшчыльна размешчаныя. Лісточкі калякветніка эліптычна-даўгаватыя, белыя, 3-4&nbsp;мм даўжынёй, жылкі чырванаватыя.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Эндэмік Пакістана — Белуджыстан.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Ёкубас Шэрнас

**Ёкубас Шэрнас** (; 14 чэрвеня 1888, Біржай — 31 ліпеня 1926, Каўнас) — літоўскі дзяржаўны дзеяч, юрыст, журналіст, настаўнік і банкір, сябар Літоўскай Тарыбы, адзін з падпісантаў Акта аб незалежнасці Літвы 16 лютага 1918 года.

Вывучаў права ў Санкт-Пецярбургскім універсітэце, які скончыў у 1914 годзе. Пасля вяртання ў Літву працаваў у Вільні: быў настаўнікам мясцовай гімназіі, рэдагаваў газету «Літоўскія навіны» (). Удзельнічаў у арганізацыі канферэнцыі 1917 года ў Вільні, пасля якой быў абраны сябрам Літоўскай Тарыбы. 16 лютага 1918 года сярод іншых падпісаў Акт аб незалежнасці Літвы.

Пасля здабыцця Літвой незалежнасці працаваў у міністэрстве ўнутраных спраў, у фарміраванні якога ўдзельнічаў. Заснаваў і стаў кіраўніком газеты «Самакіраванне» (). Пазней прызначаны ўрадам на пасаду кіраўніка гандлёва-прамысловага банка ў Каўнасе.

Катэгорыя:Палітыкі Літвы
Катэгорыя:Юрысты Літвы
Катэгорыя:Эканамісты Літвы
Катэгорыя:Журналісты Літвы
Allium basalticum

**Allium basalticum**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства , распаўсюджаны ў Заходняй Азіі.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Распаўсюджаны ва Усходнім Міжземнамор’і (паўднёвы Ліван, Заходняя Іарданія, паўночны Ізраіль (Галанскія вышыні і ўсходняя Галілея)).

У асноўным расце на вышынях ад 400 да 800&nbsp;м, хоць да 900&nbsp;м у даліне Бекаа. Насяляе травяністыя пашы (лугі) у глыбокай алювіяльнай гліністай глебе, часта затопленай зімой.

## Пагрозы і ахова 
Пагрозай з’яўляецца страта асяроддзя пражывання ў выніку развіцця сельскай гаспадаркі.

Від сустракаецца ў прыродных запаведніках (менш 10 %) і культывуецца ў . Неабходная абарона асяроддзя пражывання і абмежаванні пашырэння сельскай гаспадаркі, а прыродныя запаведнікі павінны быць вызначаны на Галанскіх вышынях для захавання асяроддзя пражывання.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Allium bekeczalicum

**Allium bekeczalicum**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства , эндэмік Кыргызстана.

## Таксанамія 
Класіфікацыя Кронквіста (1988) адносіла гэты род да , пазней паводле вынікаў філагенетычных даследаванняў род  быў выдзелены ў асобнае сямейства  (), аднак у больш позняй Сістэме класіфікацыі APG III (2009) роды, якія ўваходзілі ў гэта сямейства, былі ўключаны ў сямейства .

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Карлас Асенсіа Кабанільяс

**Карлас Асенсіа Кабанільяс** (; 1896 — 1969) — іспанскі ваенны дзеяч, генерал-лейтэнант. Удзельнік грамадзянскай вайны 1936—1939 гадоў.

## Біяграфія 
Скончыў пяхотнае вучылішча ў Таледа, афіцэр Генеральнага штаба. На працягу сямі гадоў служыў у Марока ў складзе групы мараканскіх войскаў «рэгуларэс» (Fuerzas Regulares Indígenas) у Тэтуане, затым камандаваў аналагічным падраздзяленнем у Мелільі. Быў узнагароджаны асабістай ваеннай медалём. Да 1936 года меў чын падпалкоўніка, удзельнічаў у ваеннай змове супраць урада Народнага Фронту.

Быў адным з кіраўнікоў паўстання вайскоўцаў-нацыяналістаў у Іспанскім Марока, з якога пачалася грамадзянскай вайне. Разам з палкоўнікамі Сайнсам дэ Буруагай і Хуанам Луісам Бейгбедэрам узначаліў захоп Тэтуана, дзе размяшчаўся Вярхоўны камісарыят Іспаніі ў Марока. У пачатку вайны яго калона, знаходзячыся ў авангардзе войскаў пад камандаваннем Хуана Ягуэ, здзейсніла марш ад Севільі да Мадрыда, падчас якога ўдзельнічала ва ўзяцці гарадоў Бадахос, Таледа і Талавера-дэ-ла-Рэйна. У ходзе няўдалага штурму войскамі нацыяналістаў Мадрыда восенню 1936 атрады пад камандаваннем Асенсіа змагаліся ў кровапралітных баях у раёне ўніверсітэцкага гарадка і прасунуліся далей іншых падраздзяленняў паўстанцаў на гэтым кірунку, аж да заканчэння баявых дзеянняў у 1939 годзе. У 1937-м у Харамскай бітве яго калона ўзначальвала фарсіраванне ракі Харама, але была спынена інтэрнацыянальнымі брыгадамі.

Сам Асенсіа праявіў сябе энергічным ваеначальнікам, за поспехі быў выраблены ў палкоўнікі, а затым у генералы. Удзельнічаў у бітве ў Брунетэ, у кампаніі ў Арагоне і ў захопе франкісцкімі войскамі Каталоніі, камандаваў 12-й дывізіяй.

Пасля заканчэння грамадзянскай вайны генерал Асенсіа з’яўляўся Вярхоўным камісарам Іспаніі ў Марока (люты 1940—май 1941). У 1942, пасля адстаўкі манархічна настроенага генерала Хасэ Энрыке Варэлы з пасады ваеннага міністра, Франсіска Франка прызначыў на яго пасаду Асенсіа.

Займаў пасаду ваеннага міністра да ліпеня 1945, калі быў выведзены з урада разам з іншымі прагерманскі настроенымі міністрамі. Затым працягваў знаходзіцца на вышэйшых пасадах у іспанскай арміі — быў начальнікам Генеральнага штаба, генерал-капітанам Балеарскіх астравоў і кіраўніком ваеннага кабінета начальніка дзяржавы (Франка). Быў выраблены ў генерал-лейтэнанты. З’яўляўся пракурадорам (членам) франкісцкіх картэсаў (парламента). У канцы жыцця ўваходзіў у склад Савета Каралеўства.

## Літаратура 
* Престон П. Франко. — М..: Центрполиграф, 1999. — 701 с. — ISBN 5-227-00414-5.

## Спасылкі 
* Біяграфія

Катэгорыя:Генералы Іспаніі
Катэгорыя:Удзельнікі грамадзянскай вайны ў Іспаніі (франкісты)
Катэгорыя:Генерал-лейтэнанты
Allium bilgeae

**Allium bilgeae**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства , эндэмік Турцыі.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Эндэмік Турцыі.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Ахеран

**Ахе́ран** () — рака на паўночным захадзе Грэцыі. Даўжыня — 52 км.

Пачаткам ракі Ахеран лічыцца зліццё двух ручаёў, што бяруць бачатак у гарах Пінд на вышыні 1986 м. Яна цячэ па вузкай горнай даліне, потым фарміруе каньён са стромкімі скаламі. За ім у мінулым расцілалася возера Ахерусія, асушанае ў 1960-х гг. Ніжняя плынь пры ўпадзенні ў Іанічнае мора суднаходная, даступная для маламерных суднаў.

Назва ракі паходзіць ад  («уздых»). У Старажытнай Грэцыі лічылася прытокам Стыкса. Старажытныя грэкі верылі, што ў возеры Ахерусія месціўся ўваход у свет памерлых. Каля Ахерана знаходзіўся храм Некрамантэён, дзе жрацы прымалі пілігрымаў, якія імкнуліся ўвайсці ў кантакт з нябожчыкамі. У 1958 г. храм, пабудаваны ў IV ст. да н.э., быў знойдзены археолагамі.

У нашы дні рэчышча Ахерана з’яўляецца месцам прыцягнення для турыстаў.

## Спасылкі 
* Greece’s river to the ‘underworld’ now lures adventure travelers
* The Nekromanteio at Acheron by Fotopoulou Sophia

Катэгорыя:Рэкі Грэцыі
Катэгорыя:Геаграфія грэчаскай міфалогіі
Катэгорыя:Эпір
Катэгорыя:Рэкі, якія ўпадаюць у Міжземнае мора
Allium bilgilii

**Allium bilgilii**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства , эндэмік Турцыі.

## Апісанне 
Сцябло выгнутае. Лісце жалабковае, амаль голае, даўжэйшае за суквецце. Парасонік дыяметрам 1-3.5&nbsp;см. Калякветнік даўжынёй (6)-6.5-(7)&nbsp;мм.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Эндэмік Турцыі (Паўднёвая Анатолія).

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Allium birkinshawii

**Allium birkinshawii**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Сірыі.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Эндэмік Сірыі.

Геаграфічнае картаграфаванне Arcview вызначае асяроддзе пражывання як «блізкаўсходні стэп».

## Пагрозы 
Канкрэтныя пагрозы гэтаму віду невядомыя. Аднак у экарэгіёне працягваецца шэраг пагроз, напрыклад, празмернае выкарыстанне пашы свойскімі жывёламі і ператварэнне зямель у сельскагаспадарчыя.

У рэгіёне няма абароненых тэрыторый, дзе быў сабраны тыпавы асобнік.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Allium boissieri

**Allium boissieri**&nbsp;— від травяністых раслін роду  сямейства , эндэмік Туркменістана.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Эндэмік Туркменістана.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1875 годзе
Дзмітрый Карпавіч Маставенка

**Дзмітрый Карпавіч Маставенка** (, г. Урупінск — , г. Мінск) — ваенны дзеяч, генерал-палкоўнік Савецкай Арміі, генерал Войска Польскага. 

## Біяграфія 
Удзельнік Першай сусветнай і грамадзянскай войнаў, вызвалення Беларусі ў Вялікую Айчынную вайну,

## Узнагароды 
Узнагароджаны двума ордэнамі Леніна, ганаровы грамадзянін Гродна, імя якога носіць адна з вуліц горада.

## Літаратура 
* Памяць патрэбна жывым / Браніслаў Ермашкевіч; пад рэд. Р. К. Казлоўскага. — Гродна, 2018. — С. 89-91.
* Почетные граждане белорусских городов : биографический справочник / Б. Д. Долготович. — Минск, 2008. — С. 202—203.
 
## Спасылкі 
* Мостовенко, Дмитрий Карпович

Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Гродна
Катэгорыя:Танкісты Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Камандзіры карпусоў у Вялікай Айчыннай вайне
Катэгорыя:Царскія афіцэры на службе ў РСЧА
Катэгорыя:Удзельнікі Грамадзянскай вайны ў Расіі
Катэгорыя:Генералы Польшчы
Катэгорыя:Генерал-палкоўнікі СССР
Allium barthianum

**Allium barthianum**&nbsp;— від кветкавых травяністых раслін роду  сямейства ; распаўсюджаны ў Егіпце і Лівіі.

## Апісанне 
Сцёблы 15&nbsp;см даўжынёй, сегменты калякветніка даўжынёй да 5&nbsp;мм; лісце шырынёй 0.5-1&nbsp;мм.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Распаўсюджаны ў Егіпце і Лівіі.

Насяляе сухія камяністыя і жвіровыя месцы на невялікай вышыні.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Афрыкі
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1893 годзе
Allium borszczowii

**Allium borszczowii**&nbsp;— від травяністых раслін роду  сямейства ; распаўсюджаны ад Сярэдняй Азіі да Пакістана.

## Апісанне 
Расліны да 30&nbsp;см вышынёй. Цыбуліна яйцападобная, 1—1,5&nbsp;см шырынёй; вонкавыя абалонкі карычняватыя. Лісткоў 3—5, 1—2&nbsp;мм шырынёй, лінейныя, голыя. Парасонікі шарападобныя, шматкветкавыя, ≈ 6&nbsp;см папярок. Калякветнік званочкавы. Лісточкі калякветніка ланцэтныя, 6&nbsp;мм даўжынёй, ад белага да ружовага колеру з выразнымі пурпурнымі прожылкамі.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Распаўсюджанне: Афганістан, Іран, Казахстан, Пакістан, Туркменістан, Узбекістан.

Катэгорыя:Флора Азіі
Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1875 годзе
Allium bourgeaui

**Allium bourgeaui**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства , распаўсюджаны ў паўднёва-ўсходняй Грэцыі і паўднёва-заходняй Турцыі.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Распаўсюджаны ў паўднёва-ўсходняй Грэцыі і паўднёва-заходняй Турцыі.

*Allium bourgeaui* subsp. *bourgeaui* расце на вапняковых скалах і скалістых схілах на вышыні 50-800&nbsp;м; subsp. *cycladium* расце на скалістых схілах, у кустах і на скалах на вышыні 3-250&nbsp;м; subsp. *creticum* расце на вапняковых скалах вышынёй да 250&nbsp;м. Сустракаецца таксама на стабілізаваных дзюнах і ў пясчаных месцах

## Пагрозы 
Неабходныя далейшыя даследаванні для выяўлення асноўных пагроз гэтаму віду. Аднак лічыцца, што празмернае збіранне цыбулін, урбанізацыя і развіццё турызму дадаюць ціску на папуляцыю; на Крыце гэта лічыцца пагрозай.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Еўразіі
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1936 годзе
Allium brachyodon

**Allium brachyodon**&nbsp;- від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Ірана.

## Апісанне 
Сцябло 10-20&nbsp;см. Лісце 1.2–2.5&nbsp;мм шырынёй. Лісточкі калякветніка ≈ 5&nbsp;мм даўжынёй.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Эндэмік паўднёвага Ірана. Рэдкі эндэмік правінцыі Фарс.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1846 годзе
Allium bracteolatum

**Allium bracteolatum**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Афганістане.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Распаўсюджаны ў Афганістане.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1968 годзе
Allium brevicaule

**Allium brevicaule**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства , эндэмік Турцыі.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Эндэмік Турцыі (поўдзень).

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1859 годзе
Allium brevidentiforme

**Allium brevidentiforme** — від травяністых раслін сямейства , эндэмік Узбекістана.

## Апісанне 
Тычынкавыя ніткі раснічастыя ў аснове; вонкавыя — простыя, унутраныя — 3(5)-вяршынныя.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Эндэмік Узбекістана.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Allium brevidens

**Allium brevidens**&nbsp;— від травяністых раслін роду  сямейства .

## Апісанне 
Расліна рэдка бывае вышэй за 30 см. Лісткі вузка цыліндрычныя. Суквецце часцей няшчыльнае паўшарападобнае ці амаль шарападобнае. Кветкі жаўтлявыя з пурпураватымі тычынкавымі ніткамі. *Allium brevidens* subsp. *pshikharvium* у адрозненне ад тыпавога падвіда, мае зялёныя лісточкі калякветніка з цёмна-зялёнымі сярэдзіннымі жылкамі, а тычынкавыя ніткі фіялетавыя.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Распаўсюджаны ў Таджыкістане і Узбекістане.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1924 годзе
Allium brevipes

**Allium brevipes**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Грэцыі, Албаніі, Македоніі.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Распаўсюджаны ў Грэцыі, Албаніі, Македоніі.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Еўропы
Allium caesioides

**Allium caesioides**&nbsp;— від кветкаых травяністых раслін роду  сямейства ; распаўсюджаны ў высокіх гарах Індыі, Пакістана, Таджыкістана і Афганістана.

## Апісанне 
Цыбуліна яйцападобнай формы шырынёй 2&nbsp;см; знешняя абалонка белая. Сцёблы да 30&nbsp;см вышынёй. Лісце ніткападобнае. Парасонік паўсферычны. Кветкі званочкавыя, пурпурныя; сегменты ад ланцэтных да эліптычных, каля 5 мм даўжынёй.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Расце ў высокіх гарах Індыі, Пакістана, Таджыкістана і Афганістана.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1969 годзе