open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Кубак Беларусі па футболе 2020/2021

**Кубак Беларусі па футболе 2020/2021** — 30-ы розыгрыш Кубка Беларусі. Фінал кубка прайшоў 23 мая 2021 года на стадыёне «Цэнтральны» ў Гомелі. Пераможцам у пяты раз стаў барысаўскі БАТЭ, які як уладальнік Кубка атрымаў права ўдзельнічаць у 2-м кваліфікацыйным раўндзе Лігі канферэнцый 2021/22.

## Каляндар 
## 1-ы кваліфікацыйны раўнд 
Жараб’ёўка першага кваліфікацыйнага раўнда (1/64 фіналу) адбылася 6 мая 2020 года.

На гэтай стадыі прынялі ўдзел 18 клубаў:
* 6 пераможцаў рэгіянальных Кубкаў (КФК);
* 12 клубаў Другой лігі (Д3) (з 16, абраныя выпадкова).

Гульні прайшлі 16 мая 2020 года.

*Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.*

## 2-і кваліфікацыйны раўнд 
Жараб’ёўка другога кваліфікацыйнага раўнда (1/32 фіналу) адбылася 18 мая 2020 года.

На гэтай стадыі прыняў удзел 31 клуб:
* 9 пераможцаў 1-га кваліфікацыйнага раўнда;
* 8 клубаў Другой лігі (Д3) (усе, акрамя тых, хто пачаў з першага кваліфікацыйнага раўнда, а таксама петрыкаўскага «Шахцёра» і маларыцкага «Дынама-Брэст-1960», якія як фарм-клубы не маюць права ўдзельнічаць у Кубку);
* 14 клубаў Першай лігі (Д2) (усе клубы лігі).

Клубы Першай лігі, а таксама две найлепшыя каманды Другой лігі, супрацьстаялі клубам ніжэйшых ліг. Мінскія «Крумкачы» па выніках жараб’ёўкі аўтаматычна прайшлі ў 1/16 фіналу.

Гульні прайшлі 6 чэрвеня 2020 года.

*Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.*

## 1/16 фіналу 
Жараб’ёўка 1/16 фіналу адбылася 8 чэрвеня 2020 года.

На гэтай стадыі прынялі ўдзел 32 клубы:
* 16 пераможцаў 1/32 фіналу;
* 16 клубаў Вышэйшай лігі (Д1) (усе клубы лігі).

Гульні прайшлі з 28 жніўня па 30 верасня 2020 года.

*Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.*

## 1/8 фіналу 
Жараб’ёўка 1/8 фіналу адбылася 9 верасня 2020 года.

Гульні прайшлі з 2 па 4 кастрычніка (адзін матч быў перанесены на 5 снежня) 2020 года.

*Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.*

## Чвэрцьфіналы 
Жараб’ёўка чвэрцьфіналу адбылася 11 снежня 2020 года.

Першыя матчы прайшлі 6 і 7 сакавіка 2021 года, матчы ў адказ — 6 і 7 красавіка 2021 года.
*Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку двух матчаў.*

### Першыя матчы 
### Матчы ў адказ 
## Паўфіналы 
Жараб’ёўка паўфіналу адбылася 8 красавіка 2021 года.

Першыя матчы прайшлі 21 красавіка 2021 года, матчы ў адказ — 5 мая 2021 года.
*Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку двух матчаў.*

### Першыя матчы 
### Матчы ў адказ 
## Фінал 
## Бамбардзіры 
;4 галы

;3 галы

Крыніца: football.by

## Спасылкі 
* football.by

2021
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2020 годзе
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2021 годзе
Катэгорыя:2020 год у футболе
Катэгорыя:2021 год у футболе
Дом мадэлей (Мінск)

**Дом мадэлей** — будынак у Мінску, размешчаны на рагу вуліцы Нямігі і праспекта Пераможцаў (№ 1). Пабудаваны ў 1967 годзе па праекце архітэктараў С. Замараева і Г. Свяцкага.

## Архітэктура 
Будынак Г-падобны ў плане, складаецца з 5-павярховага вытворчага і 2-павярховага (дэманстрацыйная зала, гаспадарчыя і інш. памяшканні) карпусоў. Архітэктура плоскасных фасадаў заснавана на рытме навясных жалезабетонных панелей і стужачнага зашклення. У дэкаратыўным аздабленні была выкарыстана фактурная тынкоўка з мармуровай крошкай, мармур. Над галоўным уваходам рэльеф «Салідарнасць» (скульптар А. Арцімовіч). Гарызантальнае чляненне вытворчага корпуса перарвана вертыкальнай круглаватай у сячэнні пласцінай, у завяршэнні якой кубападобны аб’ём з рэкламай і фірменным знакам. Унутры будынка дамінуе падзеленая 2 радамі слупоў-апор прастора дэманстрацыйнай залы. У вытворчым корпусе размяшчаліся эксперыментальны, перспектыўнага мадэліравання, канструктарска-мадэльны, абутковы, канструктарскія аддзелы, бібліятэка, малая дэманстрацыйная зала, адміністрацыйныя і складскія памяшканні. У апрацоўцы інтэр’ераў выкарыстаны мармур, рэлін, мазаіка і інш.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:1967 год у Мінску
Катэгорыя:Вуліца Няміга
Катэгорыя:Праспект Пераможцаў (Мінск)
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мінска
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Станіслава Замараева
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Гары Свяцкага
Дубровы

* Дубровы — дубовыя лясы.
* Дубровы (вёска) — населены пункт у Верхнядзвінскім раёне.
Руткевіцкі парк

**Руткевіцкі парк** — помнік прыроды рэспубліканскага значэння, знаходзіцца паблізу вёскі Руткевічы Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці.

Закладзены ў другой палове XVIII — пачатку XIX ст., рэгулярнага тыпу, з элементамі больш позняй пейзажнай планіроўкі. Плошча 5 га. Зберагліся 4 невялікія тэрасы, фрагменты ліпавых прысад. Да парку прымыкае пладовы сад. 

У дрэвастоі налічваецца каля 80 відаў і форм дрэвавых і кустовых парод; з мясцовых — елка, ліпа, вярба, з экзотаў — елка блакітная, туя заходняя, лістоўніца польская, язмін садовы і інш.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Паркі Беларусі
Катэгорыя:Батанічныя помнікі прыроды рэспубліканскага значэння Гродзенскай вобласці
Катэгорыя:Славутасці Шчучынскага раёна
Катэгорыя:Руткевічы
Рыба-хамелеон

**Рыба-хамелеон** (*Badis badis*) — від прамянёвапёрых рыб надсямейства .

## Апісанне 
Даўжыня 5—6 см, самкі звычайна меншыя за самцоў. Цела невысокае, сціснутае з бакоў, спінка злёгку выгнутая, галава невялікая. Зменьвае афарбоўку цела (адсюль назва) залежна ад умоў утрымання і ступені раздражнення. Асабліва прыгожая афарбоўка ў самцоў у час размнажэння: амаль чорная з зеленавата-блакітным металічным бляскам.

## Пашырэнне 
Пашырана ў стаячых вадаёмах Індыі. У Еўропу завезена для гадоўлі ў акварыумах у пач. ХХ ст.

Гадуюць у невялікіх акварыумах з густымі зараснікамі раслін, укрыццямі з камянёў і пячоркамі.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Прамянёвапёрыя рыбы
Катэгорыя:Акварыумныя рыбы
Рыба-нож

**Рыба-нож** (*Xenomystus nigri*) — від прамянёвапёрых рыб сямейства натаптэрусаў.

## Апісанне 
Даўжыня да 20—30 см. Цела ланцэтападобнае, цёмнае, злёгку жаўтавата-карычневае (у шлюбны перыяд — карчнявата- або пурпурова-чырвонае). Спіннога плаўніка няма, ад двух грудных ідзе ўздоўж усяго цела так званы ніжні плаўнік (у ім да 130 прамянёў), які пераходзіць у хваставы.

## Пашырэнне 
Пашырана ў рэках басейна Ніла. У Еўропу завезена як акварыумная рыба ў пач. ХХ ст.

## Асаблівасці біялогіі 
Вельмі рухомая рыбка, цікавая здольнасцю заплываць ва ўкрыцці «заднім ходам». Непатрабавальная да ўмоў утрымання.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Прамянёвапёрыя рыбы
Катэгорыя:Акварыумныя рыбы
Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1868 годзе
Кірыл Аляксандравіч Зіновіч

**Кірыл Зіновіч** (нар. , ) — беларускі футбаліст, паўабаронца расійскага клуба «Дынама» з Махачкалы і моладзевай зборнай Беларусі.

Старэйшы брат Кірыла Дзмітрый таксама футбаліст.

## Клубная кар’ера 
З 2019 года пачаў гуляў за дубль «Мінска». У 2020 годзе стаў таксама прыцягвацца да асноўнай каманды. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 2 мая 2020 года ў матчы супраць жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ» (2:5), выйшаўшы на замену ў другім тайме. У далейшым працягваў часам з’яўляцца ў асноўнай камандзе, а ў 2021 годзе замацаваўся ў стартавым складзе.

У ліпені 2021 года перайшоў у маскоўскі «Лакаматыў». Гуляў пераважна за другую каманду «Лакаматыў-Казанка» ў ФНЛ-2 (трэцім дывізіёне), часам выхадзіў на поле і ў асноўнай камандзе, правёў 3 матчы ў Прэм’ер-лізе.

У верасні 2022 года далучыўся да партугальскай «Віторыі» з Гімарайнша, дзе стаў выступаць за другую каманду. У студзені 2024 года ў якасці свабоднага агента папоўніў склад махачкалінскага «Дынама».

## Міжнародная кар’ера 
У кастрычніку 2019 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыі чэмпіянату Еўропы.

У кастрычніку 2021 года гуляў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.

2 верасня 2021 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, адгуляўшы першы тайм адборачнага матча чэмпіянату Еўропы супраць Ісландыі (1:2).

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Лакаматыў Масква
Катэгорыя:Ігракі ФК Казанка Масква
Катэгорыя:Ігракі ФК Віторыя Гімарайнш
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Махачкала
Інклюз

, Пакістан ]]
**Інклюзы** — уключэнні ў мінералы () — герметычна ізаляваныя ўчасткі ў працэсе крышталізацыі мінералаў, якія маюць фазавую мяжу з імі. Уключэнні могуць быць пабочнымі — ксенагеннымі (крышталічныя, вадкія, газападобныя) або матчынымі — аўтэнтычныя рэчывы. Апошнія з’яўляюцца рэшткамі мінералаўтваральнай асяроддзя.

Мінералам-гаспадаром называюць мінерал, які змяшчае ўключэнне, а мінерал-вязень — гэта мінерал, які выкрышталізаваўся ва ўключэнні ў мінерале-гаспадары.

## Класіфікацыя 
У залежнасці ад часу ўтварэнні адрозніваюць уключэнні першасныя — захопленыя крышталямі мінералаў падчас іх росту і размешчаныя ў асноўным па пластах росту крышталяў, і другасныя — захопленых падчас гаення расколін.

Сярод другасных уключэнняў ёсць раннія і познія. Уключэнні могуць быць аднафазнымі, двухфазнымі (вадкасць + газавая бурбалка, вадкасць + крышталь, рэдка дзве незмяшальныя вадкасці) і шматфазнымі (вадкасць + газавая бурбалка + крышталі цвёрдай фазы, часцей за ўсё NaCl і KCl). Звычайна аднафазныя вадкія ўключэнні бываюць у мінералах, якія ўтвараюцца з раствораў халоднай вады (ніжэй 50-600° С); Для магматычных і постмагматычных утварэнняў характэрныя двух- і шматфазныя ўключэнні.

Арозніваюць:

* *эмульсійныя ўключэнні* (вельмі маленькія круглявыя ўключэнні аднаго мінерала ў іншы. Утвараюцца пры раскладанні цвёрдых раствораў, а таксама пры замене аднаго мінерала іншым);
* *неструктурныя ўключэнні* (механічныя ўключэнні ў мінералах);
* *арыенціровачныя ўключэнні* (структурна выкліканыя эпітаксічным разрастаннем мінералаў);
* *уключэнні структурныя* (уключэнні арыентаваныя).

Памер памераў адрозніваецца буйназярністымі ўключэннямі з памерамі фракцый больш 0,5 мм і дробназярністымі ўключэннямі менш 0,5 мм.

## Літаратура 
Мала гірнича енциклопедія : у 3 т. / за ред. В. С. Білецького. — Д. : Східний видавничий дім, 2004—2013.

Катэгорыя:Мінералогія
Юбілейная (гасцініца, Мінск)

**Юбілейная** — гасцініца ў Мінску, размешачаная па праспекце Пераможцаў, 19. Пабудавана ў 1968 годзе па праекце архітэктараў Г. Бенядзіктава і У. Начарава са зборнага жалезабетону. Для будаўніцтва гасцініцы знішчана гарадская мячэць ХІХ стагоддзя.

## Архітэктура 
Гасцінічны комплекс складаецца з прамавугольнага ў плане трынаццаці-павярховага жылога корпуса (на 413 месцаў) і прыбудаваных да яго двухпавярховага аб’ёма рэстарана, круглаватага аб’ёму канферэнц-залы і службовых памяшканняў. Архітэктурнае вырашэнне фасадаў заснавана на чаргаванні стужачнага зашклення і міжпаверхавых бетонных паясоў. На 1-м паверсе жылога корпуса знаходзіцца вестыбюль-хол, адміністрацыйныя памяшканні, прасторны ліфтавы хол, за савецкім часам таксама кіёскі сувеніраў і Саюздруку. Планіроўка калідорная, з ліфтавымі холамі і кулуарамі. Адна- і двухпакаёвыя камфартабельныя нумары разлічаны на 1—2 чалавек. У аздобе памяшканняў выкарыстаны сучасныя аддзелачныя матэрыялы: мяккая абіўка, шпона, дэкаратыўная тынкоўка, варсанітавае пакрыццё падлогі, мармур, ракушачнік. Жылы корпус кароткім пераходам звязаны з рэстаранам. У афармленні залы рэстарана выкарыстана мастацкая кераміка, габелены (мастак Г. Гаркуноў), жывапіс (З. Літвінава).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Праспект Пераможцаў (Мінск)
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мінска
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Георгія Бенядзіктава
Катэгорыя:1968 год у Мінску
Катэгорыя:Гасцініцы Мінска
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Уладзіміра Начарава
Леконт дэ Ліль

**Шарль Мары Рэнэ Леконт дэ Ліль** (; , Сен-Поль, Рэюньён, Францыя — ) — француэскі паэт, тэарэтык мастацтва. Член Французскай акадэміі (з 1886).

## Біяграфічныя звесткі 
Вучыўся ва ўніверсітэце г. Рэн. Кіраўнік літаратурнай групы «Парнас», якая прытрымлівалася прынцыпаў «мастацтва дpеля мастацтва», «аб’ектывізму». Удзельнік рэвалюцыі 1848 года ў Францыі, паражэнне якой абумовіла песімізм яго творчасці.

## Творчасць 
Аўтар паэтычных зборнікаў «Антычныя вершы» (1852), «Варварскія вершы» (1862), «Трагічныя вершы» (1884), «Апошнія вершы» (1895), трагедый «Эрыніі» (1873), «Апаланіда» (1888), памфлетаў. Яго творы адметныя моўнай і рытмічнай разнастайнасцю, насычаны культурнымі рэмінісцэнцыямі і алюзіямі.

## Беларускія пераклады 
На беларускую мову асобныя яго вершы пераклаў Юрка Гаўрук.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Паэты Францыі
Катэгорыя:Франкамоўныя паэты
Катэгорыя:Члены Французскай акадэміі
Катэгорыя:Перапахаваныя
Катэгорыя:Пісьменнікі рамантызму
Дом прафесійных саюзаў

**Дом прафесійных саюзаў** — будынак у Мінску, размешчаны на рагу праспекта Пераможцаў (№ 21) і вуліцы Мельнікайтэ. Пабудаваны ў 1982 годзе пра праекце архітэктараў Г. Бенядзіктава і А. Фрыдмана. Да гэтага Дом прафсаюзаў размяшчаўся ў будынку прысутных месцаў на плошчы Свабоды.

## Архітэктура 
Уяўляе сабой вышынную аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю з 2 плоскіх зрушаных адзін адносна аднаго карпусоў рознай вышыні. У завяршэнні дамінуе глухі кубападобны аб’ём ліфтавай шахты, на франтальнай плоскасці якой квадратная панель з выявай сярпа і молата. Архітэктура вышынных карпусоў заснавана на строгім рытме гарызантальнага зашклення і вертыкальных пілонаў. Над галоўным уваходам выступае кубападобны з глухімі фасадамі аб’ём актавай залы, пастаўлены на 4 слупы.

Схема планіроўкі тыпавога паверха двухкалідорная з двухбаковым размяшчэннем службовых памяшканняў. У цэнтры ліфтавая група, хол якой аб’ядноўвае калідоры. Акрамя галоўнай лесвіцы каля ліфтавага хола ў тарцы будынка размешчана пажарная лесвіца. На першым паверсе галоўны вестыбюль, на другім — актавая зала з фае, буфет. У апрацоўцы інтэр’ера выкарыстаны дэкаратыўная тынкоўка, шпона, падшыўная плітачная столь, паркет, ружовы ракушачнік, белы і шэры мармур. Галоўны вестыбюль і фае актавай залы асветлены ліхтарамі столі і люстрамі нёманскага шкла. У вестыбюлі на фоне тарцовай сцяны, абліцаванай шэра-ружовым мармурам, устаноўлены бюст У. І. Леніна.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Праспект Пераможцаў (Мінск)
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мінска
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Георгія Бенядзіктава
Катэгорыя:1982 год у Мінску
Катэгорыя:Вуліца Мельнікайтэ (Мінск)
Ева Аляксандраўна Лявонава

**Ева Аляксандраўна Лявонава** () — беларуская літаратуразнаўца. Кандыдат філалагічных навук, прафесар.

## Біяграфічныя звесткі 
Скончыла філалагічны факультэт БДУ (1975), дзе з 1979 года выкладае. Кандыдацкую дысертацыю «Проза ГДР пра Другую сусветную вайну: пытанні жанру і стылю» абараніла ў 1984 годзе. Спецыліст у галіне нямецкай літаратуры, займаецца тыпалогіяй беларускай і замежнай літаратур. Аўтар навуковых і навукова-метадычных кніг і артыкулаў, агульная бібліяграфія складае каля 500 публікацый. Сярод прац — манаграфіі па беларускай літаратуры ў кантэксце сусветнай. Прымала ўдзел у стварэнні вучэбна-метадычнай базы для падрыхтоўкі спецыялістаў па рамана-германскай філалогіі. Падрыхтавала 5 кандыдатаў навук. Узнагароджана Граматай Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь.

## Выбраная бібліяграфія 
* Плыні і постаці: З гісторыі сусветнай літаратуры другой паловы XIX—XX стагоддзяў. — Мн., 1998.
* Беларуская літаратура ХХ ст. і еўрапейскі літаратурны вопыт: Дапаможнік для студэнтаў філалагічнага факультэта. — Мінск: БДУ, 2002.
* Немецкая литература XX века. — М.: Флинта, 2010 
* Беларускае мастацтва слова ХХ ст. у еўрапейскім літаратурным кантэксце: Тыпалогія. Рэцэпцыя. Пераклад: Манаграфія. — Мінск: БДУ, 2014.

Катэгорыя:Выпускнікі філалагічнага факультэта БДУ
Катэгорыя:Выкладчыкі БДУ
Катэгорыя:Літаратуразнаўцы Беларусі
Катэгорыя:Кандыдаты філалагічных навук
Планета (гасцініца, Мінск)

**Планета** — гасцініца ў Мінску, размешачаная па праспекце Пераможцаў, 31. Пабудавана ў 1980 годзе па праекце архітэктараў Г. Бенядзіктава, У. Начарава, Т. Раманоўскай са зборнага жалезабетону.

## Архітэктура 
Дынамічная аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя складаецца з дванаццаціпавярховага жылога корпуса (на 601 месца) і двухпавярховага аб’ёма рэстарана.

Архітэктура жылога корпуса заснавана на рытме гарызантальных міжпаверхавых керамзітабетонных панелей і вертыкальных навясных рэбраў. Сцены звонку аздоблены вертыкальнымі цягамі з алюмінію. Элемент асіметрыі ў кампазіцыю ўносіць самастойны вертыкальны аб’ём пажарнай лесвічнай клеткі, у завяршэнні якой светлавая рэклама.

Планіроўка калідорная з двухбаковым размяшчэннем пакояў. Перад ліфтавымі групамі і міжпаверхавай лесвіцай прасторныя холы. На 4-м і 2-м паверхах адміністрацыйныя і службовыя памяшканні, кіёскі. У афармленні інтэр’ераў выкарыстаны ракушачны туф, чорны лабрадарыт, шэры мармур, шпона, ціснёная скура.

]]
Прамавугольны ў плане аб’ём рэстарана значна выступае перад галоўным фасадам гасцініцы і арганізаваны вакол унутранага дворыка. Фасады абліцаваны туфам. На галоўным фасадзе асіметрычна размешчана дэкаратыўнае пано (мастак Я. Кузняцоў, размалёўка па керамічнай плітцы). На 1-м паверсе знаходзіцца вестыбюль, гардэроб рэстарана, экспрэс-кафэ, на 2-м — абедзенная зала і бар. Паверхі звязаны вітой лесвіцай. Кесонная столь залы аздоблена сюжэтнай арнаментальнай фрэскавай размалёўкай (мастачка С. Каткова), сцены аформлены дэкаратыўнымі керамічнымі пано (мастакі М. Байрачны, В. Прыешкін і інш.). Дэкаратыўны акцэнт інтэр’ера — вялізная люстра (нёманскае шкло). Пры ўваходзе ў рэстаран керамічнае пано «Садоўніца».

2 снежня 2021 года гасцініца ўвайшла ў чорны спіс Еўрасаюза. 20 снежня «Планету» ў свой санкцыйны спіс уключыла Швейцарыя. 22 снежня да адпаведнага пакета санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Сербія, Чарнагорыя.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Праспект Пераможцаў (Мінск)
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мінска
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Георгія Бенядзіктава
Катэгорыя:1980 год у Мінску
Катэгорыя:Гасцініцы Мінска
Катэгорыя:Праспект Машэрава (Мінск)
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні  Тамары Раманоўскай
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Уладзіміра Начарава
Катэгорыя:Беларускія юрыдычныя асобы ў Чорным спісе ЕС
Сцяпурына (Смаленская вобласць)

**Сцяпурына** () — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Слабадскога сельскага паселішча.

## Гісторыя 
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Дзямідаўскага раёна
Інжынерны корпус Мінскага завода халадзільнікаў

**Інжынерны корпус** — корпус Мінскага завода халадзільнікаў, размешачаны па праспекце Пераможцаў, 45. Пабудаваны ў 1975 годзе па праекце архітэктараў І. Боўта, М. Буйлавай, А. Ганчарова.

## Архітэктура 
Дванаццаціпавярховы прамавугольны ў плане будынак пастаўлены перпендыкулярна да транспартнай магістралі, на самым высокім участку рэльефу. Будынак актыўна ўдзельнічае ў стварэнні сілуэта забудовы праспекта Пераможцаў.

Кампазіцыя фасадаў заснавана на рытме вертыкальных алюмініевых рэбраў на ўсю вышыню будынка. Зашкленне стужачнае.

У архітэктурным вырашэнні ўлічаны характар вытворчасці гэтага прадпрыемства. Дынаміку корпуса ўзмацняе аб’ём лесвічна-ліфтавага вузла ў тарцовай частцы. Навясныя міжпаверхавыя панелі абліцаваны металічнымі штампаванымі дэталямі, якія імітуюць крышталь. Метал унутры і звонку пакрыты белай эмаллю. Матыў крышталю, ільдзінак выкарыстаны таксама ў выяве рэкламнага знака. У афармленні фасадаў і інтэр’ераў выкарыстаны граніт, шэры і ружовы туф. Планіроўка паверхаў ідэнтычная. Паабапал калідораў знаходзяцца службовыя памяшканні, кабінеты, лабараторыі. Інжынерны корпус звязаны з вытворчымі карпусамі аднапавярховым аб’ёмам, дзе размешчаны вестыбюль з гардэробам, фае, канферэнц-залы і блок абслугоўвання.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Праспект Пераможцаў (Мінск)
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мінска
Катэгорыя:1975 год у Мінску
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Івана Боўта
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Маі Буйловай
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Аляксандра Ганчарова
Катэгорыя:Атлант (прадпрыемства)
Nacerdes

**Nacerdes** — род жукоў сямейства . Налічваецца каля 15 відаў, апісаных у родзе.

## Віды 
Гэтыя 15 відаў уключаюць у род *Nacerdes*:

*  Svihla, 1998
*  (Kono, 1932)
*  Svihla, 1998
*  Tian, Ren & Li, 2014
*  (Kono, 1932)
*  (Gistl, 1834)
*  (W.L.E.Schmidt, 1846)
*  (Magistretti, 1941)
*  Svihla, 2004
*  Svihla, 2001
* 
*  (Linnaeus, 1758) (wharf borer)
*  (Mulsant & Godart, 1860)
*  (Kono, 1932)
*  Svihla, 1998

## Літаратура 
* Kubisz, Daniel; Iwan, Dariusz; Tykarski, Piotr (2014). Tenebrionoidea: Tetratomidae, Melandryidae, Ripiphoridae, Prostomidae, Oedemeridae, Mycteridae, Pythidae, Aderidae, Scraptiidae, Critical checklist, distribution in Poland and meta-analysis. University of Warsaw — Faculty of Biology & Natura optima dux Foundation. ISBN 978-83-935107-9-5.
* Lobl, I.; Smetana, A., eds. (2013). Catalogue of Palaearctic Coleoptera, Volume 5: Tenebrionoidea. Apollo Books. ISBN 978-90-04-26090-0.

Катэгорыя:Жукі
Вузкацелка перавязаная

**Вузкацелка перавязаная** (*Bitoma crenata*) — від вузкацелак сямейства . Жыве ў Паўночнай Амерыцы і Еўропе.

## Апісанне 
Плоская форма цела жука прыстасаваная да пражывання пад карой дрэў. Цела вузкае, даўжынёй каля 3 мм, шырынёй каля 1 мм.

Галава цьмяна-чорная, за выключэннем чырвонага пярэдняга краю. Надкрыллі рэдка цалкам чырвоныя, але звычайна чорныя ўздоўж шва надкрылляў і на шырокай папярочнай паласе.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Lobl, I.; Smetana, A., eds. (2013). Catalogue of Palaearctic Coleoptera, Volume 5: Tenebrionoidea. Apollo Books. ISBN 978-90-04-26090-0

Катэгорыя:Жукі
Уцечка дызельнага паліва ў Нарыльску

**Уцечка дызельнага паліва ў Нарыльску** — экалагічная катастрофа, надзвычайная сітуацыя, якая здарылася 29 мая 2020 года пры разгерметызацыі бака з дызельным палівам на ЦЭЦ-3 у горадзе Нарыльску (Расійская Федэрацыя). Гэта адна з найбуйнейшых уцечак нафтапрадуктаў у гісторыі Расіі, якая стварыла пагрозу для экасістэмы Паўночнага Ледавітага акіяна.

У выніку ўцечкі больш за 21 тыс. тон дызельнага паліва разліліся далёка за межы прамзоны, з іх па папярэдняй ацэнцы 6 тыс. тон патрапілі ў грунт, і 15 тыс. тон — у рэкі, якія ўпадаюць у буйное возера Пясіна (плошчай 735 км² — 3-е па плошчы ў Краснаярскім краі і 16-е ў Расіі), з якога выцякае рака Пясіна, што ўпадае ў Карскае мора.

Па выніках пракурорскіх праверак па высвятленні прычын надзвычайнага здарэння, распрацоўцы мерапрыемстваў па ліквідацыі яго наступстваў і ацэнцы шкоды, распачатыя тры крымінальныя справы: па арт. 250 КК РФ (забруджванне вод), па арт. 246 КК РФ (парушэнне правілаў аховы навакольнага асяроддзя пры вытворчасці работ), на падставе ч. 1 арт. 254 КК РФ (псаванне зямлі).

Па ацэнцы былога намесніка кіраўніка Распрыроднадгляда Алега Мітволя, шкода ад разліву дызельнага паліва ў Нарыльску можа дасягнуць 100 млрд рублёў, а на работы па аднаўленні прыроднага асяроддзя спатрэбіцца ў лепшым выпадку ад 5 да 10 гадоў. Па ацэнцы Greenpeace, разліў паліва ў Нарыльску па маштабе шкоды для навакольнага асяроддзя з’яўляецца самай буйной катастрофай у запалярнай Арктыцы.

У наступныя два гады пацярпелая ад разліву паліва расліннасць на берагах рэк пад Нарыльскам пачала аднаўляцца.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Катастрофы ў Расіі
Катэгорыя:Катастрофы 2020 года
Катэгорыя:Падзеі 29 мая
Катэгорыя:Май 2020 года
Катэгорыя:2020 год у Расіі
Спіс вусачоў Беларусі

Спіс **жукоў-вусачоў** Беларусі. У Беларусі налічваецца парадку 100 відаў

### Род  
* 
* 
* 

### Род  
* 
* 
* 
* 
* 

### Род  
* 
* 

### Род  
* 

### Род  
* 
* 
* 

### Род  
* 
* 

### Род  
* 

### Род  
* 
* 
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 
* 

### Род  
* 
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 
* 
* 

### Род  
* 
* 

### Род  
* 
* 
* 
* 

### Род  
* 
* 
* 
* 

### Род  
* 
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 
* 
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 
* 
* 

### Род  
* 
* 
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 
* 
* 

### Род  
* 

### Род  
* 
* 
* 
* 

### Род  
* 

### Род  
* 
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 
* 
* 
* 

### Род  
* 
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 
* 

### Род  
* 
* 

### Род  
* 
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 
* 
* 
* 
* 

### Род  
* 
* 

### Род  
* 

### Род  
* 
* 
* 
* 
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 
* 
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 
* 

### Род  
* 

### Род  
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 
* 

### Род  
* 

### Род  
* 
* 
* 

### Род  
* 
* 
* 

### Род  
* 

### Род  
* 
* 
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Семейство CERAMBYCIDAE (Жуки-дровосеки или Усачи) 

*
Вусачы
Мінскі гарадскі палац культуры

**Мінскі гарадскі палац культуры** — будынак у Мінску, размешчаны па вуліцы Маякоўскага, 129, на плошчы паблізу камвольнага камбіната.

## Гісторыя 
Будаўніцтва вялося ў 1954—1956 гадах па паўторна выкарыстаным праекце, з 1960 года адноўлена па перагледжаным праекце архітэктараў-сужэнцаў С. Мусінскага і Л. Каджар, закончана ў 1965 годзе.

## Назвы 
* Палац культуры камвольнага камбіната (з 1965).
* Палац культуры тэкстыльшчыкаў.
* Палац культуры «Лошыцкі» (2007—2018).
* Мінскі гарадскі палац культуры (з 2018).

## Архітэктура 
Чатырохпавярховы прамавугольны ў плане будынак з цокальным паверхам накрыты пакатым двухсхільным дахам. Галоўны фасад вырашаны ў выглядзе своеасаблівага порціка, падзеленага на 3 часткі. Цэнтральная частка мае суцэльнае зашкленне, рытмічна члянёна вертыкальнымі жалезабетоннымі рэбрамі. Глухія бакавыя сцены аздоблены кампазіцыямі ў тэхніцы сграфіта на тэмы росквіту сацыялістычнай культуры. Матыў вертыкальнага члянення цэнтральнай часткі галоўнага фасада паўтораны ў сіметрычных бакавых прыбудовах, дзе размешчаны лесвіцы. Астатнія фасады вырашаны больш стрымана, падзелены міжпаверхавымі гарызантальнымі цягамі. Уваход у выглядзе крывалінейнага ў плане тамбура завершаны вялікім казырком. Палац уключае тэатральна-канцэртную залу (937 месцаў), танцавальную, балетную і спартыўную залы, памяшканні для работы гурткоў і студыі, бібліятэку з чытальнай залай, аўдыторыі, прасторныя фае і холы, адміністрацыйныя і службовыя памяшканні.

Рэльеф «Музы́ка» выканаў мастак А. Сурмач (1984).

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Вуліца Маякоўскага (Мінск)
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мінска
Катэгорыя:1965 год у Мінску
Катэгорыя:Дамы культуры Беларусі
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Сяргея Мусінскага
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Ліі Каджар
Стшэлін

**Стшэлін** (,  — **Штрэлен**, , ) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы, за 370 км на захад ад Варшавы і за 35 км на поўдзень ад цэнтра Уроцлава. Адміністрацыйны цэнтр Стшэлінскага павета Ніжнесілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Стшэлін. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 10,34 км². Насельніцтва 12,5 тыс. чалавек.

## Вядомыя асобы 
* Паўль Эрліх (1854—1915) — нямецкі лекар, імунолаг, бактэрыёлаг, хімік, заснавальнік хіміятэрапіі. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (1908).

## Спасылкі
Явар (горад)

**Явар** (, ) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы, за 420 км на захад ад Варшавы і за 65 км на захад ад Уроцлава. Адміністрацыйны цэнтр Яворскага павета Ніжнесілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 18,8 км². Насельніцтва 23,4 тыс. чалавек.

## Славутасці 
* драўляная лютэранская Царква міру (1654—1655).
## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Эльжбета Вітэк, польскі палітык

## Спасылкі
Тшэбніца

**Тшэбніца** (,  — **Трэбніц**) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы, за 340 км на захад ад Варшавы і за 25 км на поўнач ад цэнтра Уроцлава. Адміністрацыйны цэнтр Тшэбніцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Тшэбніца. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 8,36 км². Насельніцтва 13,3 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Згажэлец

**Згажэлец** (, ) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы, за 510 км на захад ад Варшавы і за 160 км на захад ад Уроцлава каля самай мяжы з Германіяй, ад якой аддзелены ракой Нейсэ (на іншым беразе знаходзіцца нямецкі Гёрліц). Адміністрацыйны цэнтр Згажэлецкага павета Ніжнесілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Згажэлец. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 15,88 км². Насельніцтва 31,3 тыс. чалавек.

## Гісторыя 
Першапачаткова адзіны горад быў падзелены на два асобныя населеныя пункты ў 1945 годзе, падчас вызначэння польска-нямецкай мяжы па выніках Другой сусветнай вайны. Тады заходняя частка горада засталася ў складзе Германіі (сучасны Гёрліц у Саксоніі), а ўсходняя ўвайшла ў склад Польшчы (сучасны Згажэлец).

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Населеныя пункты, падзеленыя дзяржаўнай мяжой
Давыдаўка (Варонежская вобласць)

**Давыдаўка** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Ліскінскім раёне Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Давыдаўскага гарадскога паселішча.

Насельніцтва — 4994 чал. (2018). З 1928 па 1961 год сяло Давыдаўка з’яўлялася цэнтрам Давыдаўскага раёна. У 1960 годзе сялу быў прысвоены статус пасёлка гарадскога тыпу.
## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Анатоль Васілевіч Філіпчанка, касманаўт

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Варонежскай вобласці
Златарыя

**Златарыя** (, ) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы, за 440 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 90 км на захад ад Уроцлава. Адміністрацыйны цэнтр Златарыйскага павета Ніжнесілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Златарыя. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 11,51 км². Насельніцтва 15,8 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Ялань-Каленаўскі

**Ялань-Каленаўскі** () — пасёлак гарадскога тыпу (з 7 лютага 1939 года) у Новахапёрскім раёне Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр гарадскога паселішча Ялань-Каленаўскі.

Насельніцтва — 3570 чал. (2018). Размешчаны на рацэ Ялань (басейн Дона), ля чыгуначнай станцыі Альха (на лініі Ліскі — Паворына), прыкладна пасярэдзіне паміж Новахапёрскам і Талавой. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1939 года.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Варонежскай вобласці
Стрэліца (Семілуцкі раён)

**Стрэліца** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Семілуцкім раёне Варонежскай вобласці Расіі. Утварае з пасёлкам Бахчэева гарадское паселішча Стрэліца.

Насельніцтва — 3,9 тыс. жыхароў (2013 года). Пасёлак размешчаны за 20 км ад абласнога цэнтра — г. Варонеж і за 13 км ад раённага цэнтра — г. Сямілукі, на крайнім паўднёвым захадзе Семілуцкага раёна, на рацэ Дзевіца (прыток Дона), за 4 км ад трасы А144. Злучаны чыгуначнай лініяй (9 км) са станцыяй Латная (на лініі Варонеж — Касторнае).

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Варонежскай вобласці
Пералёшынскі

**Пералёшынскі** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Панінскім раёне Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Пералёшынскага гарадскога паселішча. Насельніцтва — 2663 чал. (2018). Размешчаны за 7 км ад чыгуначнай станцыі Пералёшына (на галінцы «Графская-Анна»). Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1961 года.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Варонежскай вобласці
Новахапёрскі

**Новахапёрскі** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Новахапёрскім раёне Варонежскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад гарадскога паселішча Новахапёрск. Насельніцтва — 7686 чал. (2018). Чыгуначная станцыя Новахапёрск на лініі «Ліскі-Паворына». Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1928 года.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Варонежскай вобласці
Георгій Мікалаевіч Лойка

**Георгій Мікалаевіч Лойка** (нар. , Баранавічы, Брэсцкая вобласць) — беларускі акцёр. Заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь (2020).

## Біяграфія 
З 1977 па 1981 год навучаўся ў Беларускім дзяржаўным тэатральна-мастацкім інстытуце.

З 1981 года працуе ў Нацыянальным акадэмічным драматычным тэатры імя Якуба Коласа.

## Творчасць 
* Цырульнік («Ах, які пасаж!» У. Салагуба, П. Фёдарава)
* Лейтэнант («Радавыя» А. Дударава)
* князь Бельскі («Касатка» А. Талстога)
* Мікола («Варвара і яе блудны муж» Г. Марчука)
* Малады чалавек («Пісьменныя» М. Чокэ)
* Білер («Тузы» У. Відмера)
* Падкалесін («Жаніцьба» М. Гогаля)
* Чырвоны («І нас пацалуе світанак» В. Острава)
* перавозчык Шолах («Ладдзя роспачы» паводле аднайменнай аповесці Ул. Караткевіча)
* Джордж Пігдэн («Ён. Яна. Акно. Нябожчык.» па п’есе Р. Куні «№ 13»)
* Лука («Лекар мімаволі» Ж.-Б. Мальера)
* Менахем («Памінальная малітва» Р. Горына)
* Альберт («Псіхааналітык для псіхааналітыка» Дз. Балыка)
* Мельнікаў («Васа» М. Горкага)
* Ігар («Аднакласнікі» Ю. Куліка)
* Рагвалод, Расціслаў («Крыж Еўфрасінні» І. Масляніцынай)
* Філіп Дэбні («Перабор» Х. Бергера)
* Ігар («Ліфт» Ю. Чарняўскай)
* доктар Робертс («Леанарда» Э. Флізара)
* Інструктар («Дажыць да прэм’еры» М. Рудкоўскага)
* Граф («Дыліжанс» У. Кандрусевіча паводле навелы Гі дэ Мапасана «Пышка»)
* Тэйт («Дзіўная місіс Сэвідж» Дж. Патрыка)
* Майкл («Глыток чужога віскі» Л. Агулянскага)
* Макдуф («Макбет» У. Шэкспіра)
* каплан дамініканаў Фларыян Басяцкі («Хрыстос прызямліўся ў Гародні» паводле аднайменнага рамана Ул. Караткевіча)
* Шэры («Песні ваўка» В. Паніна)
* Барыс Алегавіч («Афінскія вечары» П. Гладзіліна)
* Акакій Акакіевіч, Мудрэц, 3-я галава Змея Гарыныча («Да трэціх пеўняў» паводле аднайменнай аповесці В. Шукшына)
* Жэронт («Хітрыкі Скапэна» Ж.-Б. Мальера)

## Узнагароды 
* Медаль Францыска Скарыны (2012),
* Заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь (2020).

Катэгорыя:Постаці Нацыянальнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя Якуба Коласа
Катэгорыя:Акцёры тэатра Беларусі
Катэгорыя:Акцёры Беларусі
Шо (курганны могільнік)

**Шо** — курганны могільнік каля вёскі Шо Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 0,9 км на ўсход ад вёскі, у лесе справа ад дарогі ў Ліпава.

## Апісанне 
35 насыпаў вышынёй 1-3 м, дыяметрам 4-10 м. Даследавалі ў 1939 годзе А. Цэгак-Галубовіч і У. Галубовіч, раскапана 16 курганоў. У 15 шкілеты ляжалі ў падкурганных ямах, у 1 — на грунце. У 1 магільнай яме пад насыпам быў шкілет дзіцяці у багатым адзенні. На яго грудзях ляжала засцёжка падковападобнай формы, на бёдрах — рэшткі пояса ў выглядзе круглых і сэрцападобных металічных пласцінак з рэльефным штампавальным арнаментам і спражкі сэрцападобнай формы, на поясе — нож, на руках — пярсцёнкі, на правай руцэ — бранзалет, у нагах — вялікая сякера з шырокім лязом, паблізу магілы — чэрап барана. У іншых курганах знойдзены гладкія бранзалеты з вузкімі канцамі на правай ці левай руцэ, нажы, крэсіва, сякеры з шырокім лязом, наканечнікі коп’яў. У адным з пахаванняў знойдзены сярэбраны медальён — імітацыя арабскага дырхема канца X — пачатку XI стагоддзя. У 1981 годзе абследавала Л. У. Дучыц. Курганы датуюцца XI—XIII стст., належалі полацкім крывічам.

## Літаратура 
* Археалагічныя помнікі // Гісторыя Залескага краю / Р. Шарыпкін. — Глыбокае : Вольнае Глыбокае, 2002. — С. 8-13.
* Глыбоцкі раён // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал.: С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мінск : БелСЭ імя П. Броўкі, 1985. — С. 224—239.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Шо (вёска)
Катэгорыя:Курганныя могільнікі Глыбоцкага раёна
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Вухавёртка агародная

**Вухавёртка агародная** (*Forficula tomis*) — від скурыстакрылых сямейства 

## Апісанне 
Цела даўжыні 11-17 мм, падоўжанае, цёмнае з брудна-жоўтымі краямі і падоўжнай паласой пасярэдзіне, з 2-клешчападобнымі прыдаткамі даўжынёй 3,5-9 мм на канцы брушка. Надкрылы скурыстыя, заднія крылы перапончатыя, складзены веерападобна і 2 разы перагнуты ўпоперак. Развіццё з няпоўным ператварэннем. Яйцы адкладвае ў вільготную глебу.

## Спосаб жыцця 
Актыўная ноччу, днём пад камянямі, карой і ў іншых сховішчах. Корміцца расліннымі і жывёльнымі рэшткамі, зрэдку шкодзіць сельскагаспадарчым культурам.

Катэгорыя:Скурыстакрылыя
Ніжні Кісляй

**Ніжні Кісляй** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Бутурлінаўскім раёне Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Ніжнекісляйскага гарадскога паселішча, плошча пасёлка — 9,86 км². Насельніцтва — 3967 чал. (2019). Размешчаны за 35 км на захад ад чыгуначнай станцыі Бутурлінаўка (на лініі «Талавая-Калач»), на рацэ Біцюг.
Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1958 года.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Варонежскай вобласці
Т-26

Мінска-Слуцкага ўмацаванага раёна (Гісторыка-культурны комплекс «Лінія Сталіна»)]]

**Т-26** — савецкі лёгкі танк. Cамый шматлікі танк Чырвонай і фінскай армій да пачатку Вялікай Айчыннай вайны і Арміі Іспанскай Рэспублікі грамадзянскай вайны ў Іспаніі, другі па колькасці выпушчаных пасля Т-34 савецкі танк 1930-х — 1940-х гадоў. Створаны на аснове англійскага танка Vickers Mk E, закупленага ў 1930 годзе. Прыняты на ўзбраенне ў СССР у 1931 годзе.

## Мадэрнізацыя і зняцце з вытворчасці 
У другой палове 1930-х гадоў Т-26 быў найбольш масавым лёгкім танкам у СССР даваеннага перыяду. Гэты танк непасрэднай падтрымкі пяхоты на поле бою ў пачатку 1930-х гадоў быў лідарам у сваім класе, але хуткае развіццё замежных танкаў і з’яўленне практычна ва ўсіх войсках свету недарагіх масавых процітанкавых гармат змянілі становішча ў горшы бок для СССР. Адным з першых вестак аб наспелай неабходнасці істотнай мадэрнізацыі Т-26 стаў даклад ў 1936 годзе канструктара Сямёна Аляксандравіча Гінзбурга начальніку аўтабронетанкаваго кіравання Чырвонай арміі пра з’яўленне новых замежных танкаў, праўзыходных Т-26 па шэрагу характарыстык. У прыватнасці, рэкамендавалася звярнуць увагу на французскія танкі «Рэно» R 35 і «Форж-э-Шанціла» FCM 36 і чэхаславацкі «Шкода» Š-IIa, у якіх ужо рэалізаваны перспектыўныя тэхнічныя рашэнні: зварка і ліццё тоўстых бранявых дэталяў, падвеска з высокімі эксплуатацыйнымі характарыстыкамі.

У пачатку 1938 года савецкія вайскоўцы ўсвядомілі, што Т-26 пачаў хутка састараваць, што было адзначана С. А. Гінзбургам яшчэ за паўтары гады да гэтага. Да 1938 года Т-26, усё яшчэ пераўзыходзячы замежныя танкі па ўзбраенні, стаў саступаць ім па астатніх характарыстыках. У першую чаргу адзначалі слабасць броні і недастатковую рухомасць танка ў сувязі з малой магутнасцю рухавіка і перагружанасцю падвескі. Больш за тое, тэндэнцыі ў развіцці сусветнага танкабудавання ў той час такія, што ўжо ў найбліжэйшай будучыні Т-26 мог страціць і апошнюю перавагу — ва ўзбраенні, гэта значыць да пачатку 1940-х гадоў стаць канчаткова састарэлым. Але адразу перайсці да праектавання прынцыпова новага танка падтрымкі пяхоты савецкае кіраўніцтва не наважылася, палічыўшы, што канструкцыя Т-26 яшчэ мае рэзервы для сур’ёзнай мадэрнізацыі. Тым не менш, канструктарскае бюро завода № 185 пад кіраўніцтвам С. А. Гінзбурга атрымала дазвол на выраб вопытнага танка з узмоцненымі браніраваннем і падвескай. Пад назвай Т-111 такой прататып быў пабудаваны ў красавіку 1938 года, выпрабаваны і ў цэлым атрымаў нядрэнныя водгукі, але па масе ён перайшоў у катэгорыю сярэдніх танкаў, то бок першая спроба стварыць лёгкі танк з супрацьснарадным браніраваннем на замену Т-26 не ўдалася.

## Серыйная вытворчасць 
З іх: 12 танкаў выпушчаны ў выглядзе разрезных навучальных дапаможнікаў; 35 з небранявой сталі прыняты ўмоўна з абавязацельствам замены корпуса на бранявы; 53 танка ў 1932 годзе перароблены ў ХТ-26

74 з іх перароблены ў ТТ-26 і ТУ-26 (37 груп).

Адзін танк з іх перароблены ў ТУ-132.

Ліпень — 47, жнівень — 67.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Лёгкія танкі
Катэгорыя:Танкі СССР
Катэгорыя:Танкі СССР перыяду Другой сусветнай вайны
Катэгорыя:Пяхотныя танкі
Барок (мемарыяльны комплекс)

**Барок** — мемарыяльны комплекс каля горада Глыбокае.

## Гісторыя 
У 1964 годзе на месцы шматлікіх пахаванняў ваеннапалонных і мірнага насельніцтва быў створаны мемарыяльны комплекс «Барок». Першапачаткова комплекс складаўся з абеліска, скульптуры воіна і 27 агульных магіл з выявай зоркі на кожнай.

У 1993 годзе была распрацавана новая кампазіцыя мемарыяльнага комплексу. Аўтарам стаў мінскі скульптар В. Якавенка.

Мемарыяльны комплекс быў урачыста адкрыты 3 ліпеня 1994 года, у год 50-й гадавіны вызвалення Глыбоччыны ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў.

## Апісанне 
Сучасны мемарыяльны комплекс «Барок» прадстаўляе сабой суцэльны архітэктурна-скульптурны ансамбль.

Адкрываюць комплекс вароты ў выглядзе старонак расчыненай кнігі, на якіх напісаны словы: «Тут пахавана звыш 27 тысяч ваеннапалонных вязняў лагера смерці Беразвечча і каля 200 італьянскіх салдатаў, знішчаных нямецка-фашысцкімі захопнікамі ў 1941—1944 гадах». У алеі памяці размешчаны дзве скульптурныя кампазіцыі, якія ўвасабляюць ваеннапалонных і грамадзянскіх ахвяр вайны. Помнік ваеннапалонным уяўляе сабой трохкутны камень, з якога падае ў яму ўніз галавой схуднелае і змарнаванае цела вязня канцлагера, ногі якога апутаны калючым дротам.

Помнік грамадзянскім ахвярам вайны — гэта дзве стэлы вышынёй 5 м з шэрага бетону, якія злучае крыж з распяццем. На стэлах надпісы: «Людзі добрыя, памятайце, яны любілі жыццё, Радзіму і вас»; «Пусть с вами всегда будет Божья благодать». На помніку шыльда «Воінскае пахаванне № 2196».

Уздоўж алеі ляжаць 27 камянёў, на кожным з іх выбіта лічба 1000.

Glubokoe-lager-1d.jpg
Glubokoe-lager-1e.jpg
Glubokoe-lager-1b.jpg
Glubokoe-lager-1c.jpg

## Літаратура 
* Могілкі савецкіх і італьянскіх ваеннапалонных // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал.: С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мінск : БелСЭ імя П. Броўкі, 1985. — С. 227.
* Пукшанскі, А. Загінулі пад Глыбокім… / А. Пукшанскі // Звязда. — 2015. — 16 крас. — С. 2.

Катэгорыя:Помнікі Вялікай Айчыннай вайны ў Беларусі
Катэгорыя:Мемарыяльныя комплексы Беларусі
Катэгорыя:1964 год у Беларусі
Катэгорыя:Помнікі Глыбокага
Катэгорыя:Творы Васіля Якавенкі
Бахава

**Бахава** () — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Слабадскога сельскага паселішча.

## Гісторыя 
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Дзямідаўскага раёна
Яраслаў Паўлавіч Арашкевіч

**Яраслаў Арашкевіч** (нар. , ) — беларускі футбаліст, абаронца брэсцкага «Дынама».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец брэсцкага «Дынама», з 2016 года пачаў выступаць за дубль клуба, на наступны год замацаваўся ў рэзервовай камандзе. У ліпені 2018 года перайшоў у брэсцкі «Рух», дзе стаў звычайна выхадзіць на замену, дапамог камандзе выйсці ў Вышэйшую лігу.

У 2020 годзе стаў гуляць пераважна за дубль «Руха». 6 чэрвеня 2020 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў матчы супраць «Іслачы» (1:1), выйшаўшы на замену ў другім тайме. У далейшым працягваў з’яўляцца ў асноўнай камандзе, часам у стартавым складзе.

У студзені 2021 года стаў трэніравацца з брэсцкім «Дынама» і ў лютым быў арандаваны гэты клубам. Трывала з’яўляўся на полі ў складзе брэсцкай каманды, чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену. У снежні 2021 года вярнуўся з арэнды ў «Рух». У пачатку 2021 года рыхтаваўся да новага сезона разам з «Рухам», а пасля таго як клуб зняўся з Вышэйшай лігі ў сакавіку 2022 года зноў быў аддадзены ў арэнду ў «Дынама», дзе стаў трывалым іграком асновы.

У чэрвені 2022 года быў адкліканы з арэнды і хутка ў якасці свабоднага агента падпісаў кантракт з барысаўскім БАТЭ, дзе стаў выкарыстоўвацца ў якасці абаронцы. У 2022 годзе пераважна выхадзіў на замену, у пачатку 2023 года гуляў у стартавым складзе, а з мая страціў месца ў аснове.

У ліпені 2023 года перайшоў у баснійскі клуб «Вележ» з Мостара. У снежні 2023 года пакінуў «Вележ», так і не згуляўшы за яго.

У студзені 2024 года вярнуўся ў брэсцкае «Дынама».

## Міжнародная кар’ера 
2 верасня 2021 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, калі выйшаў у стартавым складзе ў адборачным матчы чэмпіянату Еўропы супраць Ісландыі (1:2) і быў заменены ў другім тайме.

## Дасягненні 
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі: 2022
*  Пераможца Другой лігі чэмпіянату Беларусі: 2018

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Брэст
Катэгорыя:Ігракі ФК Рух Брэст
Катэгорыя:Ігракі ФК БАТЭ
Катэгорыя:Ігракі ФК Вележ Мостар
Дом па вуліцы Мяснікова, 38 (Мінск)

**Дом па вуліцы Мяснікова, 38** — будынак у Мінску. Пабудаваны ў пачатку XX ст. з цэглы. Будынак — помнік так званай «цаглянай» архітэктуры з рысамі неагатычнага кірунку. Цяпер у будынку размешчаны Інстытут перападрыхтоўкі і павышэння кваліфікацыі суддзяў, работнікаў пракуратуры, судоў і ўстаноў юстыцыі БДУ.

## Архітэктура 
Двухпавярховы з паўпадвальным паверхам прамавугольны ў плане будынак накрыты чатырохсхільным вальмавым дахам. Паверхі аддзелены карнізнымі паясамі. Галоўны фасад сіметрычны, яго цэнтральная частка вылучана ступеньчатым атыкам з двухсхільным у цэнтры пакрыццём. Па вуглах будынак фланкіраваны плоскімі лапаткамі, якія над карнізам утвараюць чатырохвугольныя ў сячэнні вежачкі. На тарцовых фасадах у цэнтры над карнізам размешчаны простыя атыкі. Пад карнізам праходзіць пояс сухарыкаў. Вокны лучковыя без ліштваў.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мінска
Катэгорыя:Вуліца Мяснікова (Мінск)
Катэгорыя:З’явіліся ў XX стагоддзі
Катэгорыя:XX стагоддзе ў Мінску
Катэгорыя:Збудаванні Мінска ў стылі эклектыкі
Дом па вуліцы Мяснікова, 74 (Мінск)

**Дом па вуліцы Мяснікова, 74** — будынак у Мінску. Пабудаваны ў канцы XIX ст. з цэглы. Помнік грамадзянскай архітэктуры эклектычнага кірунку. Выкарыстоўваецца Галоўным упраўленнем каштоўных металаў і каштоўных камянёў Міністэрства фінансаў.

## Архітэктура 
Двухпавярховы прамавугольны ў плане будынак накрыты двухсхільным дахам. Паверхі аддзелены карнізным поясам. Аконныя праёмы лучковыя без ліштваў, аздоблены сандрыкамі: на першым паверсе прамымі, па другім — лучковымі.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мінска
Катэгорыя:Вуліца Мяснікова (Мінск)
Катэгорыя:З’явіліся ў XIX стагоддзі
Катэгорыя:XIX стагоддзе ў Мінску
Мароўскі раён

**Мароўскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і скасаванае муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Наўгародскай вобласці Расійскай Федэрацыі. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Марова.

У сакавіку 2020 года Мароўскі раён ператвораны ў муніцыпальную акругу, усе сельскія паселішчы скасаваныя.

## Геаграфія 
Раён размешчаны на поўдні Наўгародскай вобласці. На поўначы і паўночным усходзе ён мяжуе з Дзямянскім, на паўночным захадзе — са Старарускім, на захадзе з Поддарскім, на паўднёвым захадзе — з Холмскім раёнам Наўгародскай вобласці. Таксама мяжуе з Цвярской вобласцю: на поўдні з Андрэапальскім, а на паўднёвым усходзе з Пенаўскім і Асташкаўскім раёнамі.

Плошча — 1818,69 км². Найвышэйшы пункт раёна і вобласці — гара Дубкі (299,6 м) паблізу адміністрацыйнай мяжы з Цвярской вобласцю, за 4 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Манцы, за 2,5 км на паўночны захад ад вёскі Валадарскага ў Пенаўскім раёне Цвярской вобласці.

Асноўныя рэкі — Пала, Мароўка.

Катэгорыя:Раёны Наўгародскай вобласці
Будынак паліклінікі (Мінск)

**Будынак паліклінікі** — будынак паліклінікі ў Мінску па вуліцы Мяснікова, 26.

## Гісторыя 
Пабудаваны ў 1928—1931 гадах па праекце архітэктара Герасіма Якушкі. Адзін з першых у Беларусі спецыялізаваных будынкаў лячэбных устаноў. Першапачаткова паліклініка, пасля кардыялагічны дыспансер, цяпер ў будынку размешчана Галоўнае ўпраўленне Міністэрства фінансаў Рэспублікі Беларусь па горадзе Мінску.

## Архітэктура 
Будынак Г-падобны ў плане, з роўнымі па даўжыні крыламі, на тарцах якіх размешчаны амаль квадратныя ў плане 2—3-павярховыя аб’ёмы са схільнымі дахамі. Аб’ёмы злучаны двухпавярховай вуглавой часткай, якая на галоўным фасадзе вырашана паўкругам. Крывалінейны абрыс надае кампазіцыі будынка пластычнасць і выразнасць. Фасады тарцовых аб’ёмаў пазбаўлены дэкору, у вуглавой частцы прасценкі вылучаны рустам. Найбольш складаную канфігурацыю плана і кампаноўку памяшканняў мае аб’ём паўночна-ўсходняга тарца. У ім 2 уваходы, галоўны злучаны непасрэдна з лесвічнай клеткай, якая выступае на фасадзе.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Вуліца Мяснікова (Мінск)
Катэгорыя:Вуліца Няміга
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мінска
Катэгорыя:1931 год у Мінску
Катэгорыя:Збудаванні Мінска ў стылі канструктывізм
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Герасіма Якушкі