open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ігнацы Загурскі

**Ігнацы Загурскі** або **Ігнацы Загорскі** (; 1788— 1854) — польскі нумізмат.

## Біяграфія 
Сярэднюю адукацыю атрымаў у Тарнове, вышэйшую - у Кракаве і ў Варшаве, дзе паступіў на службу спачатку чыноўнікам у фінансавую дырэкцыю, а потым настаўнікам у Варшаўскі ліцэй. У 1818 г. прызначаны сакратаром урадавай фінансавай камісіі і служыў па ведамстве фінансаў да 1851 года; адначасова да 1849 года ён складаўся першым сакратаром у Варшаўскім дабрачынным таварыстве.

Сканаў і быў пахаваны ў 1854 годзе ў Пётркаве Трыбунальскім.

## Навуковая дзейнасць 
Усю вольную ад службовых заняткаў час Загурскі прысвячаў нумізматыцы, спецыялізуючыся ў вывучэнні польскіх манет з XVI па XVIIІ стагоддзе ўключна. Працы і даследаванні яго ў гэтай галіне паслужылі асноўнымі кіраўніцтвамі для пазнейшых польскіх нумізматаў.

Член Археалагічнага таварыства ў Пецярбургу і Берліне. Дзякуючы дапамозе Эдварда Раставецкага выдаў у 1845 годзе працу *Monety dawnej Polski, jako też prowincji i miast do niej niegdyś należących, z trzech ostatnich wieków*, якая дасюль не згубіла актуальнасці. У 1847 — *Skorowidz monet polskich z trzech ostatnich wieków*.

Акрамя асноўных прац, Загурскі надрукаваў шэраг артыкулаў па тым жа пытанні ў «Biblijotece Warszawskiej».

## Працы 
* Monety dawnej Polski, jako też prowincji i miast do niej niegdyś należących, z trzech ostatnich wieków, 1845 *скан кнігі на book.google.com* 
* Skorowidz monet polskich z trzech ostatnich wieków, 1847

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Нумізматы Польшчы
Камандуючы

(прапорэц) *камандуючага* флатыліяй УС Польскай Народнай Рэспублікі, 1990 год.]]
**Камандуючы** — тэрмін у ваеннай справе:
# ваенны начальнік (военачальнік) (афіцыйная службовая асоба, пасада з даданнем, чым камандуе) у узброеных сілах (УС) дзяржавы, на якога вышэйстаячым начальствам (міністр абароны, кіраўнік дзяржавы, вярхоўны галоўнакамандуючы) ускладзена камандаванне (кіраванне, кіраўніцтва) войскамі (сіламі), аб'яднаннем, родам войскаў УС дзяржавы, гэтак жа ваеннаслужачы, які прызначаны на гэтую пасаду;
# складовая частка (адно з слоў) назвы вайсковай пасады або воінскага звання (РСЧА) ваеннаслужачага.

## Катэгорыі 
Ва Узброеных сілах існуюць наступныя катэгорыі *камандуючых* (прадстаўлены не ўсе):
* *Камандуючы* арміяй;
* *Камандуючы* армейскай групай (у некаторых УС дзяржаў);
* *Камандуючы* групай армій;
* *Камандуючы* флатыліяй;
* *Камандуючы* родам войскаў;
* *Камандуючы* родам сіл (*камандуючы* сіламі);
* *Камандуючы* войскамі акругі (ваеннай, пагранічнай, СПА, жандармаў, унутраных войскаў);
* *Камандуючы* войскамі фронту;
* *Камандуючы* флотам;
* *Камандуючы* тэатрам ваенных дзеянняў, у англасаксонскай ваеннай справе.

## Гл. таксама 
* Камандзір
* Галоўнакамандуючы
* Вярхоўны галоўнакамандуючы

## Літаратура 
* 
* *Ожегов С. И., Шведова Н. Ю.* Толковый словарь Ожегова. — 1949—1992.
* Иллюстрированное описание обмундирования и знаков различия Красной и Советской Армии (1918—1945 гг.) / Сост. О. В. Харитонов. — Л.: Артиллерийский исторический музей ГАУ МО СССР, 1960.
* Справочно-статистические материалы: Военные кадры Советского государства в Великой Отечественной войне 1941—1945 гг. / Под общей редакцией А. П. Белобородова. — М.: Воениздат, 1963.
* Советская военная энциклопедия. — М.: Воениздат, 1978. — Т. 3.
* Военный энциклопедический словарь. — М.: Воениздат, 1984.
* Словарь военных терминов / Составители: А. М. Плехов, С. Г. Шапкин. — М.: Воениздат, 1988.
* Методическое пособие по справочной работе в ЦАМО России. — Подольск: издательство ЦАМО, 1995.
* *Калашников К. А., Феськов В. И., Чмыхало А. Ю., Голиков В. И.* Статистический сборник: Красная Армия в июне 1941 года. — Томск: Издательство ТГУ, 2001.

## Спасылкі 
* Словарь военных терминов. / Составители А. М. Плехов, С. Г. Шапкин. — М.: Воениздат, 1988.
* *Бычевский Б. В.* Командующий фронтом (О Маршале Советского Союза Л. А. Говорове). Штаб и командующий.  // Сайт «Ленинград Блокада Подвиг».
* Сайт боокол.ру, Документальная литература, Биографии и Мемуары, Колбасьев Сергей Адамович, Хороший командующий.

Катэгорыя:Ваеннае кіраванне
Danaini

**Danaini** — трыба падсямейства Danainae з сямейства німфалід (Nymphalidae).

## Класіфікацыя 
* Падтрыба: Danaina
**  (Hübner, 1816)
**  (Kluk, 1780)
**  Horsfield, 1857
**  Moore, 1880
**  Ackery & Vane-Wright, 1984
**  Moore, 1880
* Падтрыба: Euploeina
**  Hübner, 1823
** *†Archaeolycorea*
**  Fabricius, 1807
**  Fabricius, 1807
**  Doubleday, 1847
**  Ackery & Vane-Wright, 1984

## Спасылкі 
* funet.fi: Danainae

Катэгорыя:Німфаліды
Бейтсаўская мімікрыя

(першы радок, трэці радок) і розныя *Ithomiini* (*Nymphalidae*) (другі радок, апошні радок).]]
**Мімікрыя Бейтса**, або **бейтсаўская мімікрыя** — форма мімікрыі, пры якой ядомы від імітуе неядомы або ядавіты. Апісана ў 1852 годзе Генры Бейтсам.

## Прыклады 
Класічным прыкладам мімікрыі Бейтса сталі матылькі віду *Limenitis archippus*, якія паўтараюць афарбоўку іншага віду німфалід — Danaus plexippus; разам з тым, па дадзеных некаторых даследчыкаў абодва гэтыя віды аказваюцца аднолькава неядомымі для птушак, што адпавядае вызначэнню не бейтсаўскай, а .

Бяспечныя мухі з сямейства журчалак імітуюць апасематычную афарбоўку вос.

Катэгорыя:Мімікрыя
Катэгорыя:Драпежніцтва
Унтэр-афіцэр

[thumb|100px|[Пагон малодшага ўнтэр-афіцэра Рускай імператарскай арміі]]
**У́нтэр-афіцэ́р** (, ад *unter*- пад + *Offizier*- афіцэр) — ваеннаслужачы малодшага каманднага саставу ў арміях шэрагу дзяржаў, у тым ліку Вялікага Княства Літоўскага. У Расіі катэгорыя *унтэр-афіцэр* існавала з канца 17 стагоддзя да 1917 года, напрыклад, старшы (узводны) і малодшы *унтэр-афіцэр*, на флоце — *унтэр-афіцэр* 1-й і 2-й стацці. У розныя часы да катэгорыі унтэр-афіцэраў адносіліся: фельдфебель, вахмістр, кандуктор, капрал, сяржант, ураднік, феерверкер і іншыя. 

Званне *унтэр-афіцэр* існуе ў сучасных арміях Вялікабрытаніі, Францыі, ФРГ і іншых краін.

## Літаратура 
* . С. 238

Катэгорыя:Воінскія званні
Катэгорыя:Воінскія званні Узброеных сіл Расіі
Катэгорыя:Воінскія званні арміі ВКЛ
Катэгорыя:Воінскія званні Узброеных сіл Германіі
Бейтс

**Бейтс**, **Бэйтс** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Генры Уолтэр Бейтс — англійскі прыродазнавец і падарожнік
* Кэці Бэйтс — амерыканская актрыса
* Тайлер Бэйтс — амерыканскі музычны прадзюсар, кампазітар
* Эдвард Бейтс — амерыканскі юрыст і палітык
Aglia japonica

**Aglia japonica** — моль з падсямейства Agliinae сямейства паўлінавочак. Навуковая назва віду ўпершыню апублікавана ў 1889 годзе Джонам Генры Лічам.

Жыве ў Японіі, на поўдні Сахаліна і Паўднёвых Курылах.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Насякомыя Азіі
Катэгорыя:Паўлінавочкі
Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1889 годзе
Генры Уолтэр Бейтс

**Генры Уолтэр Бейтс** (; 8 лютага 1825, Лестэр — 16 лютага 1892) — англійскі прыродазнавец і падарожнік.

## Біяграфія 
Генры Уолтэр Бейтс распачаў са сваім сябрам Альфрэдам Уолесам даследаванне Амазонкі. Дзякуючы падтрымцы Брытанскага музея ён адправіўся ў 1848 годзе ў Амерыку і на працягу адзінаццаці гадоў вывучаў Амазонку з вялікімі яе прытокамі. Уолес прабыў з ім разам толькі 4 гады. Вярнуўшыся ў 1859 годзе, Бейтс прывёз у Лондан найбагацейшыя калекцыі, пераважна заалагічныя, і выдаў апісанне свайго падарожжа пад назвай «The naturalist on the river Amazons» (Лондан, 1863; руск. пер. СПб., 1867). У наступным 1864 годзе ён стаў сакратаром Лонданскага заалагічнага таварыства. Акрамя таго, выдадзены наступныя яго працы: «Contributions to the insect fauna of the Amazon valley» (Лондан, 1867); «Central America. West Indies and South America» (Лондан, 1877).

Бейтс адкрыў з’яву мімікрыі і даў ёй тлумачэнне (у 1862). Выпадкі пераймання ядомага для іншых жывёл насякомага неядомым называются «бейтсаўскай» мімікрыяй.

Большая частка сабраных Бейтсам калекцый насякомых (больш за 14,7 тыс. відаў, у тым ліку 8 тыс. раней невядомых навуцы) знаходзіцца ў Брытанскім музеі.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
*  

Катэгорыя:Біёлагі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Заолагі Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Члены Лонданскага каралеўскага таварыства
Evolve

**Evolve** (з англ. «эвалюцыянаваць») — трэці студыйны альбом амерыканскага інды-гурту Imagine Dragons, выпушчаны 23 чэрвеня 2017 году на лэйблах Interscore і KIDinaKORNER. Вакаліст гурту Дэн Рэйнальдс назваў альбом «эвалюцыяй Imagine Dragons». Назва таксама стылізуецца пад ƎVOLVE. Альбом дасціг 2 пазіцыі у Billboard Hot 100 і 1 у Billboard Top Rock Albums. Песні «Believer», «**Thunder**», «**Whatever it takes**» і «**Next to Me**» былі выпушчаны як сінглы. Альбом мае статус плацінавага ад RIAA.

## Гісторыя 
У лютым 2016 года пасля дзесяцімесячнага тура ў падтрымку альбома Smoke + Mirrors музыканты Imagine Dragons заявілі аб тым, што збіраюцца ўзяць перапынак да канца года. У інтэрв’ю для часопіса Billboard вакаліст Дэн Рэйнальдс растлумачыў, што гурт бесперапынна працаваў на працягу шасці гадоў, таму яны хочуць узяць перапынак мінімум на год. Тым не менш, у 2016 годзе гурт запісаў песні для саўндтрэкаў фільмаў «Да сустрэчы з табой», «Атрад самагубцаў», «Пасажыры» і ўдзельнічаў у некалькіх шоу.

Першы тызер новага альбома з’явіўся 13 верасня 2016 года, на працягу наступных чатырох месяцаў гурт публікаваў паведамленні-падказкі. 24 студзеня 2017 года ў Twitter-акаўнце гурта было апублікавана паведамленне «goodnight +», якое азначала заканчэнне эпохі альбома Smoke + Mirrors і пераход да наступнага альбому.

## Спіс кампазіцый 
## Сінглы 
## Пазіцыі у чартах 
## Зноскі 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Альбомы 2017 года
Катэгорыя:Альбомы Imagine Dragons
Катэгорыя:Альбомы Interscope Records
Вілейскі пахаваны выступ

**Вілейскі пахаваны выступ** — тэктанічная структура, паўночна-ўсходняя перыклінальная частка Беларускай антэклізы.

Размешчана на поўначы Мінскай і на захадзе Віцебскай абласцей. Мае форму роўнастаронняга прамавугольнага трохвугольніка з шырынёй старон каля 200 км, па ізагіпсе паверхні фундамента -600 м. На паўднёвым захадзе Вілейскі пахаваны выступ аддзелены ад Валожынскага грабена. Паўночна-заходні схіл выступа пераходзіць у Прыбалтыйскую монакліналь на мяжы з паўднёва-ўсходнім крылом Балтыйскай сінеклізы, усходні — паўднёва-ўсходні схіл — у Прыаршанскую монакліналь на сучляненні з паўночна-заходнім крылом Аршанскай упадзіны.

Паверхня фундамента ў межах Вілейскага пахаванага выступу спадзіста апускаецца з паўднёвага захаду на паўночны ўсход у напрамку Маладзечна — Докшыцы — Полацк ад -0,2 да -0,6 км, найбольш стромка — у бок Аршанскай упадзіны. Платформавы чахол складзены пераважна з адкладаў венду, сярэдняга дэвону і з антрапагенавых утварэнняў. Магутнасць платформавага чахла ад 300 да 700 м.  Найбольшую магутнасць маюць адклады венду, якія звычайна залягаюць непасрэдна на фундаменце. Нахіл паверхні вендскіх адкдладаў згодны з нахілам паверхні фундамента.

Узрост залажэння ўсходняга — паўднёва-ўсходняга схілу Вілейскага пахаванага выступу сярэднерыфейскі, паўночна заходняга — каледонскі, канчатковае фарміраванне структуры звязана з тэктанічнымі рухамі герцынскай эпохі тэктагенезу.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Беларуская антэкліза
Катэгорыя:Геалогія Віцебскай вобласці
Катэгорыя:Геалогія Мінскай вобласці
Катэгорыя:Тэктоніка Беларусі
Прасека

— Астроўскае]]
**Прасека** — вузкая паласа, якую прасякаюць у лесе з мэтай абазначэння межаў лясных кварталаў, пры тапаграфічнай здымцы, розных пошуках, пракладцы ліній электраперадач, трубаправодаў, для прасоўвання войскаў і баявой тэхнікі, для абароны лесу ад пашкоджанняў пажарамі і інш.

Пры лесаўпарадкаванні праводзяць прасечку і расчыстку квартальных прасек на шырыню 0,5 метраў, а пашырэнне іх да 4 метраў ажыццяўляецца ў наступныя гады работнікамі лясгаса.

У раўнінных лясах прасека падзяляе лес на кварталы, якія з’яўляюцца гаспадарчымі адзінкамі. Звычайна шырыня прасекі 2-6 метраў, але часам супрацьпажарныя прасекі і прасекі, служачыя дарогамі, маюць шырыню да 10 метраў і больш.

Катэгорыя:Тыпы дарог
Катэгорыя:Прасекі
Holarrhena

**Holarrhena** - род раслін сямейства , упершыню апісаны як род у 1810 годзе. Ён з'яўляецца родным для трапічнай і Паўднёвай Афрыкі, а таксама Паўднёвай, Усходняй і Паўднёва-Усходняй Азіі. На жнівень 2013 года ўключае 5 відаў:

## Віды 
* *Holarrhena congolensis* Stapf - Заір
* *Holarrhena curtisii* King & Gamble - Індакітай
* *Holarrhena floribunda* (G.Don) T.Durand & Schinz - Заходняя і Цэнтральная Афрыка
* *Holarrhena mitis* (Vahl) R.Br. ex Roem. & Schult. - Шры-Ланка
* *Holarrhena pubescens* Wall. - Усходняя, Паўднёвая і Цэнтральная Афрыка; Індыйскі субкантынент, Індакітай, часткова Кітай

Катэгорыя:Кутровыя
Agliinae

**Agliinae** — падсямейства паўлінавочак, прадстаўнікі якога жывуць у Азіі.

## Сістэматыка 
* **Aglia** Ochsenheimer, 1810
** *Aglia ingens* Naumann, 2003 
** *Aglia japonica* Leech, 1889 
** *Aglia tau* (Linnaeus, 1758)

## Спасылкі 
* Роды на старонцы ftp.fi.xemacs.org

Катэгорыя:Насякомыя Еўразіі
Катэгорыя:Паўлінавочкі
Ластаўневыя

**Ластаўневыя** (*Asclepiadoideae*) — падсямейства двухдольных зрослапялёсткавых раслін сямейства .

## Сістэматыка 
]]
Згодна з APG II *Asclepiadoideae* лічыліся асобным сямействам Asclepiadaceae. Аднак малекулярныя дадзеныя сведчаць аб тым, што група эвалюцыйна паходзіць ад Apocynaceae, і, таму згодна з апошняй батанічнай сістэматыкай APG III таксон быў рэкатэгарызаваны як падсямейства сямейства Apocynaceae. У яго ўваходзяць 214 родаў, з якіх больш за тры дзясяткі сукулентных, і каля 2 400 відаў.

## Агульная біямарфалагічная характарыстыка  
Кусты, паўкусты, шматгадовыя ці аднагадовыя травяністыя расліны, часта з павойнымі сцебламі. Лісце размяшчаецца чаргова, супратыўна або кольцава. Ліставыя пласціны — простыя, цэльнакрайнія, без прылісткаў. Кветкі правільныя, абодваполыя, адзінкавыя або сабраны ў суквецці. Плод — сухая лісцянка, якая раскрываецца па шве. Насенне часцей за ўсё мае чубок шаўкавістых валасінак.

## Распаўсюджанне 
Прадстаўнікі гэтага сямейства распаўсюджаныя пераважна ў тропіках і субтропіках. Распаўсюджаны ў Амерыцы, Афрыцы, Усходняй Азіі. Некаторыя нешматлікія віды растуць ва ўмераных шыротах.

Сукулентныя роды сямейства паходзяць з Паўднёвай Афрыкі (Hoodia, Huernia, Stapelia, Caralluma, Tavaresia). Ceropegia расце ў Цэнтральнай, Паўднёва-Усходняй Афрыцы, на Мадагаскары і на Канарскіх астравах, у Індыі. Hoya распаўсюджаная ў Індыі, Кітаі, на Малайскім архіпелагу і на паўночным усходзе Аўстраліі.

## Выкарыстанне 
Некаторыя віды сямейства выкарыстоўваюць як лекавыя расліны. Прымяняюцца пры сардэчных, гінекалагічных і іншых захворваннях. Многія віды вырошчваюць як дэкаратыўныя расліны.

## Літаратура 
* Широбокова Д. Н., Нікітіна В. В., Гайдаржи М. М., Баглай К. М. Кактуси та інші сукулентні рослини. — К.: Українські пропілеї, 2003. — 110 с. ISBN 966-7015-28-9
*  http://leksika.com.ua/18331122/ure/lastivnevi

## Спасылкі 
* Удивительные ластовневые / Київський сайт про кактуси та кактусистів  
* Малоизвестные ластовневые / Floralworld.ru 
* The Genera of Asclepiadoideae, Secamonoideae and Periplocoideae (Apocynaceae)  
* http://www.ars-grin.gov/cgi-bin/npgs/html/family.pl?1694 

Катэгорыя:Кутровыя
Hipparchia hermione

**Hipparchia hermione** — від дзённых матылькоў з роду *Hipparchia* у складзе падсямейства Аксамітніцы.

## Этымалогія лацінскай назвы 
Герміёна (грэчаская міфалогія) — дачка цара Спарты Менелая і Алены.

Альцыёна (грэчаская міфалогія) — дачка Эола, жонка фесалійскага цара Кеіка. Алцыёна кінулася ў мора і была пераўтвораная багамі ў зімародка.

## Апісанне 
Даўжыня пярэдняга крыла 27—34 мм. Верхні бок крылаў шаравата-карычневы, са светла-жоўтай перавяззю, які ў самцоў з пясочным напыленнем. На задніх крылах унутраны край перавязі даволі моцна выгнуты. Ніжні бок пярэдніх крылаў аналагічны афарбоўцы верхняга боку.

## Арэал і месцапражыванне 
Паўднёвая Нарвегія, Паўднёва-Заходняя, Цэнтральная і Усходняя Еўропа на ўсход да Цэнтральнай Украіны, Беларусі, Смаленскай і Бранскай абласцей Расіі. Лакальны па ўсёй Польшчы і Беларусі. У Прыбалтыцы і Літве.

Насяляе ўзлескі і паляны сухіх сасновых і змешаных лясоў, прасекі і вырубкі ў хваёвых лясах, рэдкалессе. Аддае перавагу сонечным месцам з пясчанай глебай. Лакальны, але звычайны, у некаторыя гады масавы від.

## Біялогія 
Развіваецца ў адным пакаленні на працягу года. Час лёту матылькоў доўжыцца з канца чэрвеня да сярэдзіны жніўня. Матылі часта харчуюцца на кветках *Knautia arvensis* і чабора (*Thymus*). Кармавыя расліны вусеняў: Brachypodium pinnatum, Brachypodium sylvaticum, Festuca ovina, Festuca rubra.

## Ахова 
Уключаны ў Чырвоную кнігу Латвіі (3 катэгорыя).

## Літаратура 
* *Львовский А. Л., Моргун Д. В.* Булавоусые чешуекрылые Восточной Европы (Определители по флоре и фауне России) — М.: КМК, 2007.

Катэгорыя:Аксамітніцы
Катэгорыя:Насякомыя Еўропы
Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1764 годзе
Жуан Ларэнсу

**Жуан Мануэл Гансалвіш Ларэнсу** (, нар. ) — прэзідэнт Анголы з 26 верасня 2017 года, пераемнік душ Сантуша. Ангольскі палітык і дзяржаўны дзеяч, адзін з кіраўнікоў МПЛА. Актыўны ўдзельнік ангольскай грамадзянскай вайны. У 1998—2003 гадах — генеральны сакратар МПЛА. З 2014 года — міністр абароны Анголы, з 2016 года — віцэ-старшыня МПЛА. У канцы 2016 года абвешчаны пераемнікам прэзідэнта душ Сантуша. Па выніках выбараў 23 жніўня 2017 года становіцца прэзідэнтам Анголы.

Катэгорыя:Прэзідэнты Анголы
Скобелеў

**Скобелеў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Міхаіл Дзмітрыевіч Скобелеў — рускі палкаводзец
* Эдуард Марцінавіч Скобелеў — рускамоўны пісьменнік Беларусі
Марыя Фёдараўна (жонка Аляксандра III)

**Марыя Фёдараўна** (пры нараджэнні Марыя Сафія Фрэдэрыка Дагмар (Дагмара), ; 14 (26) лістапада 1847, Капенгаген, Данія — 13 кастрычніка 1928, замак Відзёрэ пад Клампенборгам, Данія) — расійская імператрыца, жонка Аляксандра III (з 28 кастрычніка 1866), маці імператара Мікалая II. Дачка Крысціяна, прынца Глюксбургскага, пасля Крысціяна IX, караля Даніі. Яе родная сястра — Аляксандра Дацкая, жонка брытанскага караля Эдуарда VII, сын якіх Георг V меў партрэтнае падабенства з Мікалаем II.

Катэгорыя:Ганаровыя члены Імператарскага праваслаўнага палесцінскага таварыства
Катэгорыя:Вялікія княгіні Расійскай імперыі
Катэгорыя:Рускія імператрыцы-жонкі
Катэгорыя:Нямецкія прынцэсы
Катэгорыя:Дацкія прынцэсы
Катэгорыя:Глюксбургі
Nissan Almera

**Nissan Almera** — аўтамабіль японскай кампаніі Nissan, які прыйшоў на змену Nissan Sunny ў 1995 годзе.

На еўрапейскім рынку быў заменены на Nissan Tiida, на некаторых рынках прапаноўваліся лакальныя версіі з такой назвай.

## Almera N15 
## Almera N16 
У 2000 годзе выйшла Almera другога пакалення. Яна выраблялася з трыма тыпамі кузава: трох- і пяцідзверны хэтчбек, а таксама седан. Хэтчбекі вырабляліся ў Вялікабрытаніі, седаны — у Японіі. У параўнанні з папярэдніцай хэтчбек стаў даўжэй на 64 мм, на 16 мм шырэй і на 55 мм вышэй, колавая база засталася нязменнай: 2535 мм.

Выява:Nissan_Almera_rear_20080224.jpg|Выгляд ззаду
Выява:Nissan Almera Stufenheck Vorfacelift Heck.JPG|Nissan Almera Седан

Спачатку на Almera ставіліся бензінавыя рухавікі 1,5 і 1,8 л і турбадызель 2,2 л (110 к.с.). Пасля рэстайлінгу 2002 года бензінавыя маторы сталі больш магутнымі, дадалася мадыфікацыя турбадызеля 2,2 магутнасцю 136 к.с., з’явіўся новы дызель Renault 1,5 л. Рухавікі агрэгатаваліся з пяціступеньчатай механічнай каробкай перадач, акрамя версіі з турбадызелем 2,2 л, на якой усталёўвалася 6-ступеньчатая МКП. Акрамя механічнай каробкі, на мадыфікацыю з бензінавым маторам 1,8 л ставіўся чатырохдыяпазонны аўтамат.

;Бяспека
На краш-тэсце, праведзеным Euro NCAP, дэфармацыя кузава была істотнай.
Адзначалася, што пры больш цяжкай аварыі характар дэфармацый кузава можа насіць непрадказальны характар. Акрамя таго, ногі кіроўцы недастаткова абаронены ад траўмаў. Пры бакавых краш-тэстах Almera паказала сябе лепей. Бакавая падушка (абарона тулава і галовы) хоць і раскрылася не цалкам, але эфектыўна змякчыла ўдар галавы манекена аб слуп.

## Almera Classic 
Аўтамабіль быў створаны на платформе седана Nissan Almera (N16) і задумваўся маркетолагамі альянсу Renault-Nissan як бюджэтная машына для краін «трэцяга свету». Для зніжэння сабекошту яго вытворчасць была наладжана на вытворчых магутнасцях карэйскай аўтакампаніі Samsung Motors, якая таксама ўваходзіць у французска-японскі альянс. У Карэі машына мела назву **Samsung SM3**, як **Nissan Sunny** яе прадавалі ў Азіі і на Сярэднім Усходзе, як **Renault Scala** — у Мексіцы, краінах Карыбскага басейна і Егіпце. На рынках краін СНД прадавалася з 2006 года пад імем **Nissan Almera Classic**.

Для Almera Classic прызначаўся толькі адзін сілавы агрэгат — бензінавы, аб’ёмам 1,6 л. Абсталёўваўся 5-ступеньчатай МКП або 4-ступеньчатай АКП.

## Almera G11 
*Almera G11* пачалі выпускаць на АўтаВАЗе ў канцы 2012 года. Пабудаваны на платформе В0 альянса Renault-Nissan. Спалучаў кузаў, узяты ад мадэлі Nissan Bluebird Sylphy, і асноўныя вузлы і агрэгаты, а таксама падвеску — ад Renault Logan. Салон таксама меў шмат агульнага з Логанам.

На беларускім рынку Almera прапаноўвалася з бензінавым 1,6-літровым рухавіком, з механічнай 5-ступеньчатай або з 4-дыяпазоннай аўтаматычнай каробкай перадач і ў шасці камплектацыях.

Апошняя машына сышла з канвеера АўтаВАЗа 17 кастрычніка 2018 года.

## Літаратура 
*  

## Спасылкі 
Катэгорыя:Аўтамабілі паводле алфавіта
Almera
Кубак Беларусі па хакеі з шайбай

**Кубак Рэспублікі Беларусь па хакеі са шайбай** (з 2013 — **Кубак Руслана Салея**) — штогадовы турнір для каманд па хакеі з шайбай, які праводзіць Федэрацыя хакея Рэспублікі Беларусь. Разыгрываецца з 2002 года. Як правіла, праводзіцца ў канцы жніўня перад стартам рэгулярнага чэмпіянату Экстралігі у якасці размінкавага турніру.

## Рэгламент 
У розыгрышы Кубка бяруць удзел каманды беларускага чэмпіянату. У 2005 годзе ў Кубку ўдзельнічала таксама маладзёжная зборная Беларусі, а ў 2010 — каманда МХЛ «Мінскія зубры».

Турнір праводзіцца ў два этапы. На першым этапе каманды дзеляцца на дзве падгрупы згодна вынікам папярэдняга чэмпіянату экстралігі. Каманды гуляюць у падгрупах па кругавой сістэме ў адзін круг, пасля чаго пераможцы падгруп разыгрываюць Кубак у адзіным фінальным матчы. Фінал праходзіць на пляцоўцы каманды, якая набрала больш ачкоў на першым этапе. У сезонах 2004/2005, 2006/2007, 2007/2008 гадоў праводзіў агульны групавы турнір, пасля чаго ў фінале сустракаліся каманды, якія занялі два першых месцы. У розыгрышах 2003—2006 гадоў фінал складаўся з двух матчаў.

## Спіс прызёраў 
*Заўвага. У сезонах 2002/2003 і 2003/2004 Кубак Беларусі праводзіўся ўвесну, пасля завяршэння чэмпіянату краіны.*

## Пераможцы 
## Спасылкі 
* Кубак Беларусі на афіцыйным сайте ФХРБ 
* Статыстыка Кубка на сайте «Мір хакея Беларусі»

Катэгорыя:З’явіліся ў 2002 годзе
Вуліца Каліноўскага

**Вуліца Каліноўскага** — назва вуліц у населеных пунктах розных краін.

## Беларусь 
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Астраўцы.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Баранавічах.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Белаазёрску.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Бялынічах.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Ваўкавыску.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Вялікай Бераставіцы.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Глыбокім.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Горках.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Гродне.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Драгічыне.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Жабінцы.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Жодзіне.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Іванаве.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Капылі.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Лідзе.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Лунінцы.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Ляхавічах.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Магілёве.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Маладзечне.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Мастах.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Мікашэвічах.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Мінску.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Навагрудку.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Нясвіжы.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Пінску.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Полацку.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Пружанах.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Свіслачы.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Скідзелі.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Слуцку.
* Вуліца Каліноўскага — вуліца ў Стоўбцах.

## Літва 
* Вуліца Кастуся Каліноўскага — вуліца ў Вільні.

## Польшча 
* Вуліца Кастуся Каліноўскага — вуліца ў Беластоку.

## Гл. таксама 
* Завулак Каліноўскага
Стаўка Вярхоўнага Галоўнакамандавання

**Ста́ўка Вярхо́ўнага Галоўнакама́ндавання** (**Стаўка ВГК**, СВГК) — надзвычайны орган вышэйшага ваеннага кіравання, які ажыццяўляў у гады Вялікай Айчыннай вайны стратэгічнае кіраўніцтва Савецкімі Узброенымі Сіламі.

## Гісторыя 
23 чэрвеня 1941 года быў скасаваны Галоўны Ваенны савет Чырвонай Арміі. У той жа дзень, пастановай Савета Народных Камісараў СССР і ЦК УКП(б) № 825 была створана **Стаўка Галоўнага Камандавання** Узброеных Сіл СССР . У яе склад увайшлі: С. К. Цімашэнка (старшыня), Г. К. Жукаў, І. В. Сталін, В. М. Молатаў, К. Я. Варашылаў, С. М. Будзёны, М. Г. Кузняцоў .

10 ліпеня 1941 года пастановай Дзяржаўнага Камітэта Абароны ў сувязі з утварэннем  Галоўных камандаванняў напрамкаў (Паўночна-Заходняе, Заходняе і Паўднёва-Заходняе) пераўтворана ў **Стаўку Вярхоўнага Камандавання**. Старшынёй стаў І. В. Сталін, а ў яе склад быў уведзены Б. М. Шапашнікаў.

8 жніўня 1941 года перайменавана ў **Стаўку Вярхоўнага Галоўнакамандавання** (СВГК).

17 лютага 1945 года пастановай ДКА быў вызначаны наступны склад Стаўкі Вярхоўнага Галоўнакамандавання: І. В. Сталін (Вярхоўны Галоўнакамандуючы), Г. К. Жукаў (намеснік народнага камісара абароны), А. М. Васілеўскі (намеснік народнага камісара абароны), А. І. Антонаў, М. А. Булганін, М. Г. Кузняцоў. СВГК ажыццяўляла сваю дзейнасць пад кіраўніцтвам ДКА.

## Склад 
## Фарміраванні 
* Цэнтральны штаб партызанскага руху (ЦШПР) пры Стаўцы Вярхоўнага Галоўнакамандавання.

## Адрасы 
* Кабінет Сталіна ў Крамлі.
* першыя дні вайны і да канца 1941 — вуліца Кірава, 37 (б. сядзіба Дакучаева-Салдаценкава), пазней там знаходзілася Прыёмная міністра Абароны СССР, пазней Прыёмная міністра абароны Расіі).
* з 1942 — Крэмль

## Цытаты 
## Дакументы 
* [«О создании Ставки Главного Командования Вооружённых Сил СССР.»](https://ru.wikisource.org/wiki/Постановление%20СНК%20СССР%20И%20ЦК%20ВКП(б)%20№%20825%20от%2023.06.41%20«О%20создании%20Ставки%20Главного%20Командования%20Вооружённых%20Сил%20СССР») 
* «О преобразовании ставки Главного Командования и создании Главных Командований Северо-Западного, Западного и Юго-Западного направлений.» 

## Гл. таксама 
* Вярхоўны галоўнакамандуючы
* Рэзерв Вярхоўнага Галоўнакамандуючага
* Стаўка Вярхоўнага Галоўнакамандуючага (Першая сусветная вайна)
* Загад № 270
* Загад № 227

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* *Василевский А. М.* Дело всей жизни. 4-е изд. — М., Политиздат, 1983.
* 
* Военный энциклопедический словарь. М., Военное издательство, 1984.
* 

## Спасылкі 
* Даведнік ваенных органаў кіравання РСЧА
* Вялікая савецкая энцыклапедыя

Катэгорыя:Вялікая Айчынная вайна
Катэгорыя:Ваенная гісторыя Расіі
Катэгорыя:Ваеннае кіраванне
Катэгорыя:Узброеныя сілы СССР
Цёмныя молі

**Цёмныя молі**, **змрокавыя молі** (*Scythrididae*) — сямейства молепадобных матылькоў.

## Апісанне 
Матылі дробныя, пераважна аднатонна і цёмна афарбаваныя, з характэрнай кропляпадобнай паставай спакою. Размах крылаў 6-20 мм, звычайна 10-15 мм, рэдка да 30 мм. Часам назіраецца сезонны і палавы дымарфізм у афарбоўцы крылаў і брушка. Галава з вельмі слаба выпуклым ілбом, у шчыльна прылеглых лускавінкамі Вусікі прыкметна карацей пярэдняга крыла. Губныя шчупікі гладкія, умерана доўгія, злёгку загнутыя ўверх; іх канцавы членік нязначна карацей 2-га. Хабаток добра развіты. Пярэднія крылы ланцэтападобныя або вузка-ланцэтападобныя, з завостранай вяршыняй, іх афарбоўка ў лугава-лясных відаў часцей за ўсё чарнаватая або цёмна-бурая, нярэдка з масляністымі або слабым металічным бляскам (глянцам), тады як у стэпавых і асабліва пустынных відаў яна светлая. Малюнак, як правіла, адсутнічае або вельмі невыразных. Жылкаванне злёгку рэдукаванае.

Матылі актыўныя пераважна ў светлы час сутак, калі нярэдка ў масе наведваюць квітнеючыя травяністыя расліны, асабліва з сямейства астравых; толькі нешматлікія віды прыцягваюцца ноччу на крыніцы святла. Пры ўспужванні робяць рэзкія скачкі, пасля чаго часта прыкідваюцца мёртвымі. Прэімагінальныя стадыі і біялогія вывучаны фрагментарна.

Вусені адносна тонкія верацёнападобныя, вельмі рухомыя, жывуць пад спляценнем з шаўкавічных нітак або ў сплеценым лісці на раслінах, некаторыя — у трубчастых хадах на глебе пад нізкарослымі раслінамі з прылеглым да зямлі лісцем. Для большасці відаў характэрная вузкая спецыялізацыя на травяністых двухдольных раслінах (у пустынях — на паўкустарніках) з сямействаў , астравыя, бабовыя, ясноткавыя, гваздзіковыя, скрыпнёвыя і інш. Ва ўмераных шыротах пераважае развіццё ў адным пакаленні, для больш паўднёвых відаў нормай з'яўляецца развіццё ў 2-3 пакаленнях. Зімуюць у большасці выпадкаў маладыя вусені, радзей — кукалкі.

## Арэал і віды 
Распаўсюджанне пераважна галарктычнае, з асаблівым багаццем у арыдных абласцях Еўразіі, Афрыкі і Паўночнай Амерыкі. У трапічных шыротах прадстаўлены адносна бедна. Сустракаюцца амаль выключна ў адкрытых ландшафтах: на палях, лугах, лясных ўзлесках, пясчаных дзюнах, абочынах дарог, чыгуначных насыпах, бязлесных схілах, а таксама ў стэпах, паўпустынях і пустынях.

Сусветная фаўна налічвае больш за 500 відаў. У Палеарктыцы — 8 родаў і звыш 320 апісаных відаў.

## Літаратура 
* Thomas Kaltenbach, Peter Victor Küppers: *Kleinschmetterlinge*. Verlag J. Neudamm-Neudamm, Melsungen 1987, ISBN 3-7888-0510-2.

Катэгорыя:Молі
Катэгорыя:Сямействы насякомых
Прыбалтыйскі фронт (значэнні)

**Прыбалтыйскі фронт** — назва некалькіх франтоў РСЧА падчас Вялікай Айчыннай вайны.
* Прыбалтыйскі фронт
* 1-ы Прыбалтыйскі фронт
* 2-і Прыбалтыйскі фронт
* 3-і Прыбалтыйскі фронт
Тур Абу-Дабі

**Тур Абу-Дабі** (англ. *Abu Dhabi Tour*) — штогадовая шашэйная шматдзённая велагонка, якая праходзіла ў канцы лютага па дарогам ААЭ. Уваходзіла у каляндар Сусветнага тура UCI.

## Гісторыя 
Упершыню гонка адбылася ў кастрычніку 2015 года ў рамках UCI Asia Tour (заняўшы аналагічнае месца ў календары Тура Пекіна, які больш не праводзіцца) і маючы на той момант катэгорыю 2.1. Яе маршрут складаўся з чатырох этапаў. Першы і другі былі раўніннымі. Фініш трэцяга знаходзіў на вышыні 1025 метраў, на гары Джэбель Хафіт. Апошні этап праходзіў на аўтадроме Яс Марына, прычым у змярканнях з выкарыстаннем штучнага асвятлення, як і Гран-пры Абу-Дабі.

З сезона 2017 года гонка уключана ў Міравых тур UCI і стала праходзіць у канцы лютага.

Спаборніцтва арганізоўвала RCS Sport, якая праводзіць Джыра д’Італія і суседнія Тур Дубая.

Заключная гонка была праведзена ў 2018, пасля якой Тур Абу-Дабі і Тур Дубая аб’ядналіся ў Тур ААЭ.

## Класіфікацыі 
На гонцы разыгрываюцца 4 індывідуальныя класіфікацыі. Лідары кожнай з іх адзначаюцца адмысловымі майкамі пэўных колераў.
* Генеральная класіфікацыя
* Ачковая класіфікацыя
* Маладзёжная класіфікацыя
* Спрынтэрская класіфікацыя

## Спіс пераможцаў агульнай класіфікацыі 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Спаборніцтвы па веласіпедным спорце
Катэгорыя:Велагонкі ў ААЭ
Валожынскі грабен

**Валожынскі грабен** —  тэктанічная структура ў Ашмянскім, Валожынскім і Дзяржынскім раёнах Беларусі, у паўночна-ўсходняй частцы Беларускай антэклізы. Вылучаны ў 1975 годзе.

Выдзяляецца па паверхні фундамента; распасціранне паўночна-заходняе. Даўжыня каля 170 км, шырыня ад 40 да 50 км. На паўднёвым усходзе Валожынскі грабен адкрыты ў бок Чэрвеньскага структурнага заліва Аршанскай упадзіны, на паўночным захадзе — у бок Балтыйскай сінеклізы; на паўночным усходзе абмежаваны Ашмянскім разломам, на паўднёвым захадзе — Налібоцкім разломам. Вертыкальная амплітуда ссоўвання па разломах паверхні фундамента ў межах ад першых дзясяткаў да 250 м. Паверхня фундамента ў межах грабена залягае на адзнаках ад -0,2 да -0,4 км.

Залажэнне Валожынскага грабена пачалося ў познім пратэразоі, развіваўся да ранняга палеазою ўключна.

## Літаратура 
* *Гарэлік З.* Валожынскі грабен // 
* *Коженов В.* Белорусская антеклиза // Геология Беларуси / Редкол. А.С. Махнач, Р.Г. Гарецкий, А.В. Матвеев и др. — Мн.: Институт геологических наук НАН Беларуси, 2001. — 815 с. ISBN 985-6117-56-9

Катэгорыя:Беларуская антэкліза
Катэгорыя:Геалогія Ашмянскага раёна
Катэгорыя:Геалогія Валожынскага раёна
Катэгорыя:Геалогія Дзяржынскага раёна
Катэгорыя:Тэктоніка Беларусі
Стафардшырскі скарб

**Стафардшырскі скарб** — так прэса ахрысціла скарб, знойдзены ў графстве Стафардшыр. Непрацуючы жыхар выявіў яго летам 2009 года пры дапамозе металашукальніка. Гэта найбуйнейшы ў гісторыі англасаксонскі скарб.

Па заяве Тэры Герберта, ён займаецца аматарскім скарбашукальніцтвам ужо 18 гадоў. Ён папрасіў у свайго суседа дазволу даследаваць пры дапамозе металашукальніка поле. Пасля тыдня пошукаў ён знайшоў скарб.

Спецыялісты пацвердзілі, што пад зямлёй знаходзілася больш за 1500 прадметаў, якія належалі англа-саксонскаму дваранству: зброя, посуд і ўпрыгажэнні. Узрост большасці прадметаў датуецца прыблізна VII стагоддзем.

Ацэнка кошту скарбу - 3.3 мільена фунтаў, падзеленых паміж скарбашукальнікам і ўладальнікам зямлі фермерам. Але дакладна вядома, што ў агульнай складанасці скарб змяшчае 2,5 кілаграма срэбра і прыкладна 5 кілаграмаў золата. 

Каналам National Geographic у 2011 годзе быў зняты дакументальны фільм аб скарбе: «Treasure Hoard. Secrets of the Lost Gold» / «Стафардшырскі скарб. Таямніцы страчанага золата».

## Спасылкі 
* Staffordshire Hoard  

Катэгорыя:Скарбы
Катэгорыя:Англасаксонскае мастацтва
Катэгорыя:Археалогія ў Англіі
Катэгорыя:2009 год у Англіі
Прымексіканская нізіна

**Прымексіканская нізіна** — нізіна ў Паўночнай Амерыцы, якая размешчана на поўдні ЗША і паўночным усходзе Мексікі і аблямоўвае ўзбярэжжа Мексіканскага заліва. На паўночным усходзе пераходзіць у Прыатлантычную нізіну, на поўначы мяжуе з Цэнтральнымі раўнінамі, гарамі Апалачы і Уашыта.

## Рэльеф і геалогія 
Прымексіканская нізіна складзена тоўшчай марскіх і рачных асадкавых парод моцнасцю да 6—10 км, якая змяшчае буйныя радовішчы нафты і газу. Максімальная шырыня складае 350 км, вышыня — да 150 м. Паверхня нізіны паступова павышаецца з поўдня на поўнач, утвараючы некалькі паралельных куэставых град. Прымексіканская нізіна перасякае даліны буйных рэк — Місісіпі, Алабама, Бразас і Рыа-Грандэ. Наўсцяж узбярэжжа размешчана многа лагун.

## Клімат і расліннасць 
Клімат мяняецца ад субтрапічнага на поўначы да трапічнага на поўдні. Колькасць ападкаў у год: 600—800 мм на захадзе, 1200—1500 мм на ўсходзе. Развітыя чырвоназёмныя, дзярнова-карбанатныя і дзярнова-алювіяльныя глебы. Шырока распаўсюджаныя балотныя глебы. Больш за трэць тэрыторыі пакрыта лясамі (хваёвыя бары, мяшаныя і галерэйныя лясы). На захадзе пераважае саванна.

На большай частцы тэрыторыі — пасевы бавоўніка, на ўзбярэжжы — плантацыі тытуню, цукровага трыснягу і рысу. Буйныя партовыя гарады: Новы Арлеан, Х’юстан, Корпус-Крысты, Тампіка, Веракрус.

## Літаратура 
* 
* 
* .

Катэгорыя:Нізіны паводле алфавіта
Катэгорыя:Раўніны ЗША
Катэгорыя:Рэльеф Мексікі
Катэгорыя:Нізіны
Прыатлантычная нізіна

**Прыатлантычная нізіна** — нізіна ў Паўночнай Амерыцы, якая аблямоўвае атлантычнае ўзбярэжжа ЗША ад Нью-Ёрка да ўскрайку паўвострава Фларыда.

Прыатлантычная нізіна складзена комплексам антрапагенавых марскіх ападкаў (вапнякі, пясчанікі, пяскі, гліны) магутнасцю да 1000 м. Шырыня ад 30 да 350 км; вышыні не перавышаюць 100 м. Узбярэжжа на поўначы рассечана Делавэрскім і Чэсапікскім залівамі, якія далёка заходзяць ў берагавую лінію. Паўднёвей пераважаюць берагі лагуннага і маршавага тыпу, у паўднёвым ускрайку Фларыды — каралавыя рыфы. Уздоўж большай часткі ўзбярэжжа ідзе цёплае цячэнне Гальфстрым.

Клімат на тэрыторыі нізіны субтрапічны, мусоннага тыпу, на поўдні Фларыды — трапічны. Зіма цёплая, дажджлівая (на поўдні Фларыды — сухая). Сярэдняя тэмпература студзеня вагаецца ад 0 да 20 °C, аднак амаль усюды бываюць замаразкі. Лета спякотнае, сырое. Сярэдняя тэмпература ліпеня складае 22-28 °C. Колькасць ападкаў — ад 1000 да 1400 мм у год.

Пераважныя глебы — чырваназёмы, жаўтазёмы, алювіяльныя, дзярновыя і балотныя. Сустракаюцца хваёвыя і хваёва-дубовыя лясы; на забалочаных участках — лясы з ціса і Taxodium distichum. На поўдні Фларыды растуць лясы з пальмаў, фікусаў, відаў роду  і іншых трапічных дрэў. На ўзбярэжжы мангравыя зараснікі. На месцы зведзеных лясоў апрацоўваюць бавоўнік, тытунь, яблыні, персікі, цытрусавыя і раннюю гародніну.

Тэрыторыя шчыльна заселеная. Найбуйнейшыя гарады: Нью-Ёрк, Філадэльфія, Вашынгтон, Балтымар, Норфалк.

## Літаратура 
* .

Катэгорыя:Нізіны паводле алфавіта
Катэгорыя:Геаграфія ЗША
Scythris cicadella

**Scythris cicadella** - від матылькоў сямейства Scythrididae. Ён быў апісаны Філіпам Крыстофам Цэлерам у 1839 годзе. Насяляе ў Цэнтральнай і Паўднёва-Заходняй Еўропе. Асяроддзе пражывання складаецца з сухіх або пясчаных грунтоў.

## Апісанне 
Размах крылаў складае 9-11 мм. Пярэднія крылы цёмна-карычневыя. Самкі пакрыты шматлікімі блакітна-белымі лускавінкамі. Самцы моцна запыленых, даючы пярэднія крылы амаль белага колеру. Дарослыя знаходзяцца на крыле з сярэдзіны мая да канца чэрвеня і лётаюць на працягу дня, калі яны наведваюць кветкі.

Лічынкі харчуюцца на Scleranthus annuus і Scleranthus perennis. Лічынкі могуць быць знойдзены ў маі і чэрвені.

Катэгорыя:Насякомыя Еўропы
Катэгорыя:Цёмныя молі
Зэльвенска-Іўеўскі вал

**Зэльвенска-Іўеўскі вал** — тэктанічная структура ў Зэльвенскім Дзятлаўскім і Іўеўскім раёнах Беларусі, у межах Цэнтральнабеларускага масіву Беларускай антэклізы.

У межах Зэльвенска-Іўеўскага вала  па паверхні крышталічнага фундамента выдзяляюцца Зэльвенская, Дзятлаўская і Іўеўская брахіантыкліналі, якія абмежаваны ізагіпсай паверхні фундамента 0. Выяўлены свідраваннем пры геолага-здымачных работах. 

Зэльвенская брахіантыкліналь залягае ў Зэльвенскім раёне і мае субшыротнае распасціранне. Памеры 21x9 км.

Дзятлаўская брахіантыкліналь знахлдзіцца ў Дзятлаўскім раёне, мае субмерыдыянальнае распасціранне. Памеры 33x9 км.

Іўеўская брахіантыкліналь знахлдзіцца ў Іўеўскім раёне, мае субмерыдыянальнае распасціранне. Памеры 32x18 км. Паблізу г. Іўе, крышталічны фундамент знаходзіцца на глыбіні 20–30 м.

## Літаратура 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Беларуская антэкліза
Катэгорыя:Геалогія Дзятлаўскага раёна
Катэгорыя:Геалогія Зэльвенскага раёна
Катэгорыя:Геалогія Іўеўскага раёна
Жаўтазёмы

**Жаўтазёмы** — глебы, якія ўтвараюцца пад шырокалістымі лясамі вільготных субтропікаў, пераважна на матчыных пародах з гліністых сланцаў.

## Агульныя звесткі 
Маюць кіслую рэакцыю, утрыманне перагною невысокае. Жоўтая афарбоўка абумоўлена наяўнасцю гідратаў вокісу жалеза. Агульная магутнасць глебавых гарызонтаў 30-70 см.

Сярод жаўтазёмаў адрозніваюць 4 тыпы:
* жаўтазёмы,
* падзолістыя жаўтазёмы,
* жаўтазёмы глеявыя
* падзолістыя жаўтазёмы, глеевыя глебы.
Жаўтазёмы займаюць шырокія плошчы ў Кітаі, на поўдні ЗША, на паўднёвым усходзе Аўстраліі і ў Новай Зеландыі. У былым СССР распаўсюджаныя ў Заходняй Грузіі і Ленкарані (Азербайджан).

## Выкарыстанне 
Выкарыстоўваюцца для вырошчвання шматгадовых субтрапічных раслін (цытрусавыя, чай і да т. п.), вінаград, эфіраалейныя культуры, тытунь, агароднінныя і іншыя сельскагаспадарчыя расліны.

Жаўтазёмы маюць невялікі запас пажыўных рэчываў, таму патрабуюць вялікіх колькасцяў угнаенняў.

## Літаратура 
* *Роде А. А., Смирнов В. Н.* Почвоведение. — М., 1972.
* Лесная энциклопедия: В 2-х т./Гл.ред. Воробьев Г. И.; Ред.кол.: Анучин Н. А., Атрохин В. Г., Виноградов В. Н. и др. — М.: Сов. энциклопедия, 1985. — 563 с.

## Спасылкі 
* Онлайн энцыклапедыя

Катэгорыя:Глебы
Лагойскі тракт (Мінск)

**Лагойскі тракт** — вуліца ў Мінску, пачынаецца ад скрыжавання вуліц Я. Коласа, Мележа і Валгаградскай і ідзе ў напрамку на Лагойск (ад яго паходзіць назва). Перасякае вуліцы: Шырокую, Бялінскага, Кальцова, Каліноўскага, Сядых, Гамарніка, Карбышава, Цікоцкага і МКАД. Па-за межамі горада пераходзіць у Лагойскую шашу. Падзяляе сабой Савецкі і Першамайскі адміністрацыйныя раёны Мінска. На Лагойскім тракце і побач з ім знаходзяцца многія элементы дзелавой інфраструктуры горада, а таксама трамвайная лінія.

## Спасылкі 
* Логойский тракт на ato.by
* Логойский тракт на map.by

Катэгорыя:Вуліцы Мінска
Катэгорыя:Савецкі раён (Мінск)
Снетагорскі манастыр

thumb|270px|Святая брама Снетагорскага манастыра
**Снетаго́рскі манасты́р** — помнік архітэктуры XIV—XIX стст. за 3 км ад Пскова (Расія) каля ракі Вялікай на Снетнай гары (адсюль назва).

Манастыр упершыню згадваецца ў 1299 годзе. Меў зямельныя ўгоддзі, рыбныя промыслы. Манастыр быў добра ўмацаваны. На яго неаднаразова нападалі лівонскія рыцары, польскія і шведскія атрады.
З 1804 г. архірэйскі дом. Пасля 1917 г. скасаваны.

## Комплекс манастыра 
злева|thumb|170px|Сабор Раства Багародзіцы. Від з боку апсіды
Найбольш старажытная пабудова Снетагорскага манастыра — мураваны сабор Раства Багародзіцы (1310). У яго інтэр’еры захаваліся фрэскі 1313 года, выкананыя сербскімі мастакамі. Крыты цвінтар быў упрыгожаны кафляй.

У комплекс таксама уваходзяць каменныя трапезная палата (пач. XVI ст.) са стоўпападобнай царквой (1519), 8-гранная шатровая царква «пад званы» (усе XVI ст.).

Уваход на тэрыторыю манастыра цераз мураваную браму (XVII ст.). У XIX ст. комплекс абнесены мураванай агароджай.

## Літаратура 
* 
* 
* *Лифшиц Л. И.* Программа росписи собора Снетогорского монастыря // Гос. Третьяковская галерея. Вопросы русского и советского искусства: Материалы научных конференций 1972—1973 гг. М., ГТГ, 1974. Вып. 3. — С. 21—51.
* *Лифшиц Л. И.* О стиле росписи Снетогорского монастыря // Древнерусское искусство: Монументальная живопись XI—XVII вв. М., «Наука», 1980. — С. 93—114.

Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Пскоўскай вобласці
Катэгорыя:Жаночыя манастыры
Катэгорыя:Гісторыя Пскова
Катэгорыя:Манастыры Расіі
Катэгорыя:Манастыры Рускай праваслаўнай царквы
Катэгорыя:Аб’екты культурнай спадчыны Расіі
Катэгорыя:Манастыры паводле алфавіта
Барысаглебскі Каложскі манастыр (Гродна)

**Гро́дзенскі Барысагле́бскі (Кало́жскі) манасты́р** — колішні праваслаўны манастыр, які існаваў у Гродне у 15—20 ст.

## Гісторыя 
Узнік пры Гродзенскай Барысаглебскай царкве. У 1480 пры першым вядомым ігумене Каліксце гродзенскі мешчанін І. Сергіевіч завяшчаў манастыру фальварак Панямонь, Г. Хадкевіч — штогадовую даніну ў 20 бочак мукі. Каля 1500 вялікі князь Аляксандр падараваў манастыру сад на беразе Нёмана, а кцітар (стараста з міран) каралеўскі пісар Б. Багавіцінавіч — фальварак Чашчаўляны (Чашчэвічы).

У сярэдзіне 16 ст. манастыр заняпаў і ў ім не было манахаў. У канцы 16 ст. адрадзіўся і стаў уніяцкім. Сярод уніяцкіх ігуменаў быў вядомы пісьменнік-палеміст Леў Крэўза.

З сярэдзіны 17 ст. тут вядомы цудатворны абраз Маці Божай Каложскай (эвакуіраваны ў 1915, месца яго знаходжання невядома).

У пачатку 18 ст. пры ігумене Воўку-Ланеўскім манастыр зноў заняпаў, а ігумен Яхімовіч аддаў усю зямельную маёмасць гродзенскім кармелітам. Пасля скасавання ў 1839 Берасцейскай уніі 1596 манастыр стаў зноў праваслаўным, у сярэдзіне 19 ст. ён пераведзены ў будынкі закрытага Гродзенскага кляштара бернардзінак. Спыніў існаванне ў 1-ю сусветную вайну.

## Літаратура 
*  С. 430—431.
* 

Катэгорыя:Каложа
Катэгорыя:Рэлігія ў Гродне
Катэгорыя:Гісторыя Гродна
Катэгорыя:Праваслаўныя манастыры Беларусі
Dacia Duster

**Dacia Duster** — кампактны красовер, упершыню прадстаўлены ў снежні 2009 года. Аўтамабіль быў створаны дзякуючы сумесным намаганням кампаній Renault і Nissan. На рынку Еўрапейскага Саюза красовер прадаецца пад маркай Dacia, але на рынках Расіі, Украіны, Турцыі, Лацінскай Амерыцы, Аўстраліі, Новай Зеландыі і Азіі аўтамабіль прадаецца пад маркай Renault. Duster сканструяваны на базе платформы В0, якую выкарыстоўваюць мадэлі Sandero і Logan. У 2011 годзе зборку Dacia Duster пачалі ажыццяўляць у Расіі пад маркай Renault на заводзе «Аўтафрамас» (Рэно Расія).

## Першае пакаленне (HS; 2010) 
Duster першага пакалення мог камплектавацца двума відамі рухавікоў — бензінавым і дызельным, якія былі злучаны з механічнай 6-ступеністай каробкай перадач. Дызельны — 4-цыліндравы рухавік, аб’ёмам 1,5 літра з турбанаддувам. Бензінавыя рухавікі прадстаўлены ў выглядзе 4-цыліндравых агрэгатаў аб’ёмам 1,6 або 2,0 літра. Падчас эксплуатацыі каробкі перадач на першых партыях аўтамабіляў адзначаліся рыўкі пры пераключэнні перадач.

У 2014 годзе быў праведзены рэстайлінг мадэлі. Прэзентацыя абноўленага Renault Duster адбылася на Міжнародным Франкфурцкім аўтасалоне ў верасні 2014 года.

## Другое пакаленне (HM; 2017) 
Увосень 2017 года на Міжнародным Франкфурцкім аўтасалоне быў прадстаўлены Dacia Duster другога пакалення (HM). Красовер дасягае 4,43 м у даўжыню, а яго дарожны прасвет роўны 210 мм. Аб’ем багажніка пярэднепрыводнай версіі складае 478 л, а ў поўнапрывадной — 467 л. Калі скласці заднія сядушкі, то атрымваецца 1623 л. Рухавік можа быць бензінавым (4-цыліндравы, аб’ёмам 1,6 або 2,0 літра) ці дызельным (4-цыліндравы, аб’ёмам 1,5 літра з турбанаддувам). Каробка перадач механічная, варыятарнага тыпу ці рабатызаваная EDC.

## Трэцяе пакаленне (P1310; 2023) 
У кастрычніку 2020 года Dacia пацвердзіла, што працуе над заменай для Duster другога пакалення. Афіцыйна трэцяе пакаленне Dacia Duster было прадстаўлена ў лютым 2024 года.

## Гісторыя 
На аўтасалоне ў Сан-Паўлу ў 2012 годзе Renault прадставіў канцэпт DCross, заснаваны на серыйнай версіі Renault Duster. Ён адрозніваўся ярка-зялёнай і матава-чорнай фарбай, падвышанай вышынёй дарожнага руху, багажнікамі на даху і запасным колам зверху, але ніякіх іншых дэталяў не было пададзена.

Румынія прадэманстравала баявы варыянт Duster з браніраваннем, лябёдкай і кулямётам на даху.

У кастрычніку 2014 года на аўтасалоне ў Сан-Паўлу кампанія Renault прадставіла пікап з падвойнай кабінай пад назвай Duster Oroch. Канцэпт-кар бярэ падказкі дызайну з канцэпту DCross, паказанага на папярэднім мерапрыемстве.

## Бяспека 
Вынікі краш-тэсту Renault Duster 2011 года згодна з Euro NCAP:

## Агляд мадэлі 

Файл:Renault Duster Gen1 000 2011-0000 frontright 2012-10-07 U.jpg|Від спераду
Файл:Renault Duster Gen1 000 2011-0000 backleft 2012-10-07 U.jpg|Від ззаду

## Крыніцы 
Катэгорыя:Аўтамабілі паводле алфавіта
Duster
Катэгорыя:Красоверы
Дзмітрый Аляксандравіч Хварастоўскі

**Дзмі́трый Алякса́ндравіч Хварасто́ўскі** (,  — , , Вялікабрытанія) — савецкі і расійскі оперны спявак (барытон). Народны артыст Расіі (1995). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі РСФСР імя Глінкі (1991).

## Біяграфія 
Скончыў Краснаярскае педагагічнае вучылішча імя А. М. Горкага і Краснаярскі інстытут мастацтваў па класе заслужанага дзеяча мастацтваў РФ прафесара К. К. Іофель, вучаніцы М. М. Рыёлі-Слаўцовай — жонкі рускага тэнара П. І. Слаўцова.

У 1985—1990 гадах быў салістам Краснаярскага дзяржаўнага тэатра оперы і балета.

Пасля перамогі ў 1989 годзе ў Міжнародным конкурсе оперных спевакоў у Кардыфе меў з 1990 года ангажэмент ў лепшых оперных тэатрах свету: Каралеўскі тэатр Ковент-Гардэн (Лондан), Баварская дзяржаўная опера, Берлінская дзяржаўная опера, тэатр Ла Скала (Мілан), Венская дзяржаўная опера, тэатр Калон (Буэнас-Айрэс), Метрапалітэн-опера (Нью-Ёрк), Лірычная опера ў Чыкага, Марыінскі тэатр Санкт-Пецярбурга, маскоўскі тэатр «Новая опера», оперная сцэна Зальцбургскага фестывалю. З 1994 года жыў у Лондане.

Аказваў падтрымку маладым калектывам. Запісаў з Валерыем Гергіевым і аркестрам Марыінскага тэатра вакальны цыкл «Песні і скокі смерці» Мадэста Мусаргскага і оперу «Царская нявеста» М. А. Рымскага-Корсакава (партыя Рыгора Бруднага).

Выконваў творы Г. В. Свірыдава.

19, 21 і 22 лістапада 2009 года прайшлі канцэрты ў Дзяржаўным Крамлёўскім палацы, дзе Хварастоўскі выступіў у новым амплуа, выканаўшы песні І. Я. Крутога на вершы Ліліі Вінаградавай.

Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Авацыя»
Прыбалтыйскі фронт

**Прыбалты́йскі фронт** (10 — 20 кастрычніка 1943 года) — фронт РСЧА падчас Вялікай Айчыннай вайны, які дзейнічаў на прыбалтыйскім кірунку.

## Гісторыя 
Утвораны 10 кастрычніка 1943 года на паўночна-заходнім напрамку на падставе дырэктывы Стаўкі ВГК ад 1 кастрычніка 1943 года на базе палявога ўпраўлення Бранскага фронту (3-га фарміравання).

Асноўнай задачай фронту была падрыхтоўка наступу для разгрому нямецкай групы армій «Поўнач».

20 кастрычніка 1943 года на падставе загаду Стаўкі ВГК ад 16 кастрычніка 1943 года фронт перайменаваны ў 2-і Прыбалтыйскі фронт.

## Склад 
* 3-я ўдарная армія
* 6-я гвардзейская армія
* 11-я гвардзейская армія
* 11-я армія
* 22-я армія
* 15-я паветраная армія
* 20-я армія (з 15-га кастрычніка)

## Камандаванне 
* Камандуючы: генерал арміі М. М. Папоў
* Член Ваеннага савета: генерал-лейтэнант Л. З. Мехліс
* Начальнік штаба: генерал-маёр М. П. Сідзельнікаў

## Спасылкі 
* Фронт
* Усе франты Вялікай Айчыннай вайны

Катэгорыя:Савецкія франты ў гады Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Зніклі ў 1943 годзе
Катэгорыя:З’явіліся ў 1943 годзе