open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Прудніцкі сельсавет

**Пру́дніцкі сельсаве́т** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Пруднікі.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Аляксандраўскі сельсавет** у складзе Гарадоцкага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Аляксандрава. Пасля скасавання акруговай сістэмы з 26 ліпеня 1930 года ў Гарадоцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года вёска Аляксандрава перайменавана ў Пруднікі, Аляксандраўскі сельсавет перайменаваны ў Прудніцкі. 10 мая 1958 года ў склад Пальмінскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Баталі, Забор’е, Каменка і Хартова), у склад сельсавета з Вайханскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Азёркі, Казінова, Муравіцкія і Цемнікі). 3 ліпеня 1970 года ў склад Вайханскага сельсавета вернута вёска Казінова. 26 сакавіка 1973 года ў склад сельсавета з Пальмінскага сельсавета вернута вёска Каменка. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 17 населеных пунктаў. З 12 жніўня 1974 года па 30 верасня 1982 года цэнтрам сельсавета з’яўлялася вёска Баравыя. 12 жніўня 1974 года вёска Каменка зноў перададзена ў склад Пальмінскага сельсавета, вёска Муравіцкія скасавана. 8 красавіка 2004 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Вайханскага сельсавета.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходілі 13 вёсак: Азёркі, Белахвостава, Вялікае Лосвіда, Вялікія Стайкі, Залучча, Малое Лосвіда, Малыя Стайкі, Марыямпаль, Мялюзіна, Пруднікі, Сілкі, Слабада, Цыганы.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Гарадоцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2004 годзе
Беларускія прымаўкі

**«Беларускія прымаўкі»** — беларускі анімацыйны фільм, зняты па заказу Дэпартамента па кінематаграфіі Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь Студыяй мультыплікацыйных фільмаў нацыянальнай кінастудыі «Беларусьфільм» у 2008 годзе.

## Сюжэт 
Сюжэт грунтуецца на ілюстрацыі наступных беларускіх прымавак:
* Чорт чорта пазнаў, дый на піва пазваў
* Воўк не пастух, а казёл не агароднік
* Сарока — калу, а кол ўсяму сялу
* Анёлам ляцеў, а чортам сеў
* І баран бы касіў, каб хто за ім касу насіў
* Адзін пень гарэў, а другі спіну грэў
* Хоць саву аб пень, хоць пень аб саву, ўсё саве баліць
* Ведаў бог, што ні даў свінні рог

## Здымачная група 
* Аўтар ідэі, сцэнарыст і рэжысёр — Міхаіл Тумеля
* Мастакі пастаноўшчыкі — Ала Мацюшэўская, Міхаіл Тумеля
* Аніматары — Максім Кароль, Аляксандра Мухамедзянава, Вольга Рыбіна, Руслан Сівачоў, Станіслаў Сперанскі, Ганна Тумеля, Міхаіл Тумеля, Наталля Хаткевіч
* Музыка — Андрэй Жукаў, выконвае — этна-трыо «Троіца»
* Камп’ютэрная апрацоўка — Алена Арцюхова, Яўген Надточэй, Наталля Сперанская, Аксана Стацкевіч
* Гукарэжысёр — Яўген Рагозін
* Шумавое афармленне — Шаміль Ісмаілаў
* Галасы — Уладзімір Варанкоў, Алена Дуброўская, Аляксандр Кашпераў, Іван Кірчук, Лідзія Мардачова, Мікалай Прылуцкі, Міхаіл Тумеля
* Асістэнт рэжысёра — Ксенія Мар’янкова
* Рэдактар — Дзмітрый Якутовіч
* Дырэктар карціны — Вольга Анапрыенка

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мультфільмы Беларусі
Катэгорыя:Мультфільмы на беларускай мове
Катэгорыя:Фільмы 2008 года
Першамайскі сельсавет (Гарадоцкі раён)

**Першама́йскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Вархі.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Паташнянскі сельсавет** у складзе Гарадоцкага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Паташня. 9 кастрычніка 1929 года перайменаваны ў Першамайскі сельсавет. Пасля скасавання акруговай сістэмы з 26 ліпеня 1930 года ў Гарадоцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. Некаторы час цэнтрам сельсавета з’яўлялася вёска Ерамеева. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Паташня. 4 сакавіка 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Болецкага сельсавета (7 населеных пунктаў: Варахобы, Васькіна, Міхалі, хутар Міхалі, Петракі, Сяльцо і пасёлак цагельнага завода). 26 сакавіка 1973 года скасавана вёска Радзюкі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Першамайскага сельсавета 43 населеныя пункты. 4 красавіка 1975 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Вархі. 7 жніўня 1979 года скасавана вёска Сураўні, 11 красавіка 2013 года — станцыя Прудок, 29 верасня 2017 года — вёска Мініны, 24 верасня 2021 года — вёска Кажамякі, 29 снежня 2022 года — вёскі Барысенкі, Зуі 1 і Мамчыкава, 28 чэрвеня 2024 года — вёска Высоты.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1385 чалавек, з іх 89,7 % — беларусы, 9,1 % — рускія, 0,8 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 1449 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

## Спасылкі 
* Первомайский сельский Совет 


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Бітва за Гар’ян

**Бітва за Гар’ян** — адна з бітваў грамадзянскай вайны ў Лівіі.

## Бітва 
13 жніўня паўстанцы атакавалі Гар’ян. Войскі апазіцыянераў былі ў добрай форме, у той час як сілы Кадафі адступалі. Тым не менш, лаялісты змаглі перагрупавацца і контратакаваць. 14 жніўня паўстанцы заявілі, што нягледзячы на ​​супраціў прыхільнікаў Кадафі, ім удалося захапіць 70 працэнтаў горада. Таксама з’явілася інфармацыя аб тым, што сілы ПНС цалкам захапілі населены пункт. 15 жніўня паўстанцы заявілі пра поўную перамогу. Прадстаўнік апазіцыянераў у гарах Нафуса заявіў: «Гар’ян цалкам знаходзіцца ў руках рэвалюцыянераў. Яны разбілі брыгаду Сахбана, галоўнае ўзброенае фарміраванне Кадафі ў Заходніх гарах. Яны захапілі лёгкае і цяжкае ўзбраенне брыгады». 17 жніўня ўрадавыя войскі распачалі спробу штурму Гар’яна. 18 жніўня лаялісты былі цалкам выбіты з горада, гэта пацвердзіў карэспандэнт *Reuters*. Прыхільнікі Кадафі адступілі на поўнач.

Узяцце Гар’яна дазволіла паўстанцам пачаць наступленне на поўнач (у першую чаргу на Эз-Завію і Трыпалі).

Катэгорыя:Бітвы паводле алфавіта
Катэгорыя:Бітвы грамадзянскай вайны ў Лівіі
Катэгорыя:Жнівень 2011 года
Катэгорыя:Канфлікты 2011 года
Катэгорыя:2011 год у Лівіі
Людміла Дарафееўна Вахоніна

**Людміла Дарафееўна Вахоніна** (нар. , г. Клічаў, Магілёўская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыла ў 1974 годзе архітэктурны факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута (выкладчыкі І. А. Іода, Н. Я. Трахтэнберг, Л. М. Рымінскі). З 1974 года ў інстытуце «Магілёўграмадзянпраект» на пасадзе ад архітэктара да галоўнага архітэктара праектаў. У 1981—1986 гадах выкладала архітэктуру ў Магілёўскім архітэктурна-будаўнічым каледжы. У 1986—2009 гадах ізноў у інстытуце «Магілёўграмадзянпраект».

Член Саюза архітэктараў Беларусі з 1983 года.

Узнагароджана Дыпломам ВДНГ за будынак паліклінікі № 4 у г. Магілёве (1979—1980).

## Творчасць 
Асноўныя працы: праект планіроўкі пасёлка Кадзіна Магілёўскага раёна (1975—1976); праект цэнтральнай сядзібы саўгаса «Добраахвотнік» Клічаўскага раёна (1976); рэканструкцыя жылога дома па Пажарным завулку ў г. Магілёве пад Польскі дом — (1995—1997, сааўтары Яскавец, Н. П. Мазеева); 200-кватэрны жылы дом па бульвары Непакорных у г. Магілёве (1997—1998, сааўтары Яскавец, Н. П. Мазеева); аднакватэрны жылы дом у пасёлку Бракава Магілёўскага раёна (унесены ў рэспубліканскі каталог тыпавых праектаў; 2000—2001, сааўтары Яскавец, Г.  Маргунова); рэканструкцыя фасадаў гарадскога дому культуры па вул. Першамайскай у г. Магілёве (2001—2005, сааўтар Н. П. Мазеева); 60-кватэрны 10-павярховы жылы дом па зав. Буянава ў г. Магілёве (занесены ў рэспубліканскі каталог тыпавых праектаў; 1998—1999, сааўтар Яскавец); рэканструкцыя будынка АТС № 25 РУП «Белтэлекам» па вул. Болдзіна ў г. Магілёве (2005—2007, Мядзведнікава); рэканструкцыя адміністрацыйнага будынка РУП «Белтэлекам» па вул. Ленінскай у г. Магілёве (2005—2006); рэканструкцыя будынка радыёвузла па зав. Буянава ў Магілёве (1998—1999); рэканструкцыя з надбудовай мансарднага паверху жылога дома № 23 па пр. Пушкіна ў г. Магілёве (2000—2003); аўтастанцыя ў г. Клічаве (2004—2005); 120-кватэрны 10-павярховы жылы дом па вул. Фаціна-Маўчанскага ў г. Магілёве  (1998—2005, сааўтар М. І. Карначык); амбулаторыя ў в. Александрыя Шклоўскага раёна  (2006, сааўтар Мядзведнікава), квартал жылой забудовы па вул. Якубоўскага ў г. Магілёве з распрацоўкай 7-кватэрных жылых дамоў (2007—2008, сааўтары Мядзведнікава, М. І. Карначык); шматкватэрны жылы дом па Юбілейным бульвары ў г. Магілёве  (2008—2009, сааўтар М. І. Карначык).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Магілёва
Катэгорыя:Члены Беларускага саюза архітэктараў
Бялавіцкі сельсавет (Івацэвіцкі раён)

**Бяла́віцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Івацэвіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Бялавічы.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Косаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1947 года ў складзе Івацэвіцкага раёна. 31 сакавіка 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Альшаніцкага сельсавета. З 25 снежня 1962 года ў складзе Бярозаўскага раёна. У 1964 годзе ў склад Верашкоўскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Альшаніца, Квасевічы, Скураты і Хрышчановічы). З 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Івацэвіцкага раёна. 1 красавіка 1968 года сельсавет скасаваны.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Івацэвіцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Бярозаўскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1968 годзе
Білефельдская змова

**Білефельдская змова** () — жартоўная канспіралагічная тэорыя, паводле якой горад Білефельд у Германіі насамрэч не існуе, а выдумка аб яго існаванні падтрымліваецца з тымі ці іншымі мэтамі ўплывовымі арганізацыямі. Жарт узнік у 1994 годзе і часта згадваецца ў нямецкамоўным сегменце Інтэрнэта.

Катэгорыя:Тэорыі змовы
Катэгорыя:Білефельд
Джыні (прэмія)

**Прэмія «Джыні»** (, , літар. «*геній*») — галоўная нацыянальная кінапрэмія Канады. Прысуджаецца Канадскай акадэміяй кіно і тэлебачання. Першая цырымонія ўзнагароджання адбылася 20 сакавіка 1980 года. У 2012 годзе было анансавана, што прэміі «*Джыні*» и «*Джэміні*» будуць аб’яднаны ў адну пад назвай , першае ўручэнне якой адбылося ў 2013 годзе.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт прэміі «Джыні» 
* 

Катэгорыя:Кінапрэміі Канады
Катэгорыя:Джыні (кінапрэмія)
1-е Пухавіцкае благачынне

**1-е Пухавіцкае благачынне**, **1-я Пухавіцкая благачынная акруга** — акруга ў Барысаўскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. З 1999 г. да 2015 г. акруга была вядома пад назвай Пухавіцкае благачынне. Аб’ядноўвае прыходы на паўдню Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.

## Гісторыя 
У 1999 г. Мітрапаліт Філарэт багаславіў стварэнне Пухавіцкай благачынніцкай акругі. Благачынным быў прызначаны протаіерэй Аляксандр Цалкоў.

У 2014 годзе ў склад благачынствы ўваходзяць 20 прыходаў. На тэрыторыі благачынствы было размешчана 13 храмаў.

У 2015 годзе Пухавіцкая царкоўная акруга, з мэтай удасканалення царкоўна-прыходскага жыцця і для паляпшэння адміністрацыйнага і пастырскага абкармлення прыходаў, падзелены на два благачынствы.

## Храмы і прыходы 
# Свята-Аляксандра-Неўскі сабор (Мар’іна Горка)
# Царква Святой Тройцы (Блонь)
# Царква Успення Прасвятой Багародзіцы (Блужа)
# Храм іконы Божай Маці (Вецярэвічы)
# Царква Нараджэння Божай Маці (Пухавічы)
# Царква святога вялікапакутніка Георгія Пераможца (Селецк)
# Царква Казанскай іконы Божай Маці (Светлы Бор)
# Свята-Пакроўская царква (Талька)
# Царква Святога прарока Ільі (Шацк)

## Благачынныя настаяцелі 
* протаіерэй Аляксандр Цалкоў.

## Гл. таксама 
* Храмы Пухавіцкага раёна

## Спасылкі 
* 1-е Пухавіцкае благачынне на borisoveparhia.by

Катэгорыя:Рэлігія ў Пухавіцкім раёне
Катэгорыя:Благачынныя акругі Барысаўскай епархіі
Грушанка

**Груша́нка** (*Pyrola*) — род кветкавых раслін сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Шматгадовыя травяністыя расліны з доўгім галінастым карэнішчам. Лісце простае, суцэльнае, скурыстае, цёмна-зялёнага колеру, на доўгіх чаранках, у прыкаранёвай разетцы, зімуе. Кветкі белага, ружовага, чырванаватага або зеленаватага колеру, на доўгіх кветаносах, у гронкападобных верхавінкавых суквеццях. Плод — 5-гнездавая каробачка бурага колеру.

## Распаўсюджанне і экалогія 
Род налічвае каля 40) відаў, пашыраных пераважна ва ўмераных абласцях Паўночнага паўшар’я.

На тэрыторыі Беларусі сустракаюцца:

* 
* 
* 
* .

## Гаспадарчае значэнне 
Расліны роду выкарыстоўваюцца ў якасці дэкаратыўных і лекавых (мачагонныя і процізапаленчыя сродкі). У наземнай частцы раслін маецца вялікая колькасць дубільных рэчываў.

## Літаратура 
* 
*  — С. 135—136.
* 

## Спасылкі 
* 
* Pyrola The Plant List
* Грушанка // Архив Природы России — Nature-Archive.RU 

Катэгорыя:Грушанкавыя
Катэгорыя:Флора Еўразіі
Катэгорыя:Флора Паўночнай Амерыкі
Насельніцтва Паўднёвага Судана

У Паўднёвым Судане па розных ацэнках пражывае ад 9 да 12 млн чалавек. Большасць насельніцтва складаюць нілоцкія народы, што належаць да негроіднай расы і вызнаюць хрысціянства або мясцовыя анімічныя вераванні, у адрозненне ад арабскага мусульманскага насельніцтва Судана.

## Дэмаграфія 
Паўднёвы Судан — вельмі маладая краіна і ў сэнсе сярэдняга ўзросту: амаль палову насельніцтва складаюць дзеці да 15 гадоў. Гэта абумоўлена традыцыйна высокай для трапічнай Афрыкі нараджальнасцю (каля 40 на 1000 чал.). А вось па ўзроўні смяротнасці (20 на 1000) і эміграцыі (10 на 1000) Паўднёвы Судан пераўзыходзіць нават сваіх суседзяў, што абумоўлена бясконцым міжэтнічным гвалтам. Такім чынам, тэмпы росту насельніцтва выходзяць дастаткова невысокімі. Паводле звестак на снежань 2018, 2,2 млн паўднёвых суданцаў знайшлі прытулак ва Угандзе, Кеніі, Эфіопіі, Судане і інш.. Гэта, а яшчэ недзеяздольнасць уладаў, не дазваляюць палічыць колькасць насельніцтва краіны, таму на пачатак 2019 ацэначныя дадзеныя ў сеціве вар’іруюцца ад 10 да 12,5 млн.чал.

## Этнічны склад 
Большасць насельніцтва адносіцца да нілоцкіх народаў ніла-сахарскай моўнай сям’і. Паўднёвы Судан з’яўляецца домам для прыблізна 60 этнічных груп, буйнейшымі з якіх з’яўляюцца
* дзінка — 35,8 %
* нуэр — 15,6 % 
* занд — 6,6 % 
* бары — 4,7 % 
* арабы (у асноўным з Судана) — 3,9 % 
* шылук — 3,5 %

### **Мова** 
Афіцыйнай мовай краіны з’яўляецца англійская. Большасць жыхароў Паўднёвага Судана размаўляе на мностве нілоцкіх моў, найбуйнейшай з якіх з’яўляецца мова дзінка; а таксама адамава-ўбангійскіх, центральнасуданскіх і іншых мовах і гаворак.

## Рэлігія 
Большасць паўднёвых суданцаў вызнае хрысціянства або мясцовыя анімічныя вераванні, у адрозненне ад арабскага мусульманскага насельніцтва паўночнага Судана.
* хрысціянства — 60,5 %: 
** каталіцызм — 39,7 % 
** пратэстантызм — 20,7 % (у асноўным англікане, баптысты і пяцідзясятнікі) 
* традыцыйныя племянныя рэлігіі — 32,9 % 
* іслам — 6,2 % 
* атэізм — 0,5 % 
* Сведкі Іеговы — 0,01 %

## Размяшчэнне і рассяленне 
Грамадзянскія войны і канфлікты, што амаль не сціхаюць апошнія шэсць дзесяцігоддзяў, прывялі да таго, што ў краіне налічваецца 4 млн унутрана перамешчаных асоб (а гэта кожны трэці жыхар!), з іх 1,9 млн былі вымушаны пакінуць родныя дамы падчас апошняга канфлікту (2016-18). Большасць паўднёвых суданцаў пражывае ў сельскай мясцовасці, узровень урбанізацыі тут не дасягае і 20 %. Менавіта таму тэмпы росту гарадскога насельніцтва ў краіне самыя высокія ў свеце (4 % у 2015—2020). У сталіцы пражываюць 370 тыс.чал.; больш за 100 тыс. жыве ў Ваў, Малакале і Ямбіа.

## Пісьменнасць 
Большасць дзяцей ва ўзросце да 13 гадоў не наведваюць школу, а 84 % жанчын непісьменныя.
Міхаіл Кліменцьевіч Вінаградаў

**Міхаіл Кліменцьевіч Вінаградаў** (, в. Навасады, Чашніцкі раён, Віцебская вобласць — ) — беларускі архітэктар. Двойчы лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь (2004, 2008). Заслужаны архітэктар Рэспублікі Беларусь (2018).

## Біяграфія 
Марыў стаць ваенным лётчыкам-знішчальнікам, паступаў у Качынскае лётнае вучылішча, але не прайшоў па здароўі; праект павільёна «Баваўнаводства» ВДНГ Узбекскай ССР (1975). Узнагароджаны бронзавым медалём ВДНГ БССР, дыпломам СА СССР.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Архітэктары СССР
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Члены Беларускага саюза архітэктараў
Катэгорыя:Архітэктары Ташкента
Катэгорыя:Архітэктары Брэста
Леанід Уладзіміравіч Смірных

**Леанід Уладзіміравіч Смірных** (; 1 (14) красавіка 1913, вёска Круглае, Расійская імперыя — 16 жніўня 1945, пасёлак Катон, Карафута, Японская імперыя) — камандзір стралковага батальёна 179-га стралковага палка 79-й стралковай дывізіі 56-га стралковага корпуса 16-й арміі 2-га Далёкаўсходняга фронту, капітан, Герой Савецкага Саюза.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 1 (14) красавіка 1913 года ў вёсцы Круглае (сучасны Краснаармейскі раён Чалябінскай вобласці) у рускай сям’і служачага. Скончыў 7 класаў у Чалябінску. Пасля смерці бацькоў ва ўзросце 13 гадоў быў вызначаны выхаванцам кавалерыйскага эскадрону ў Чалябінску.

З 1930 года ў Чырвонай Арміі. Скончыў палкавую школу, у 1935 годзе — ваенную школу ў горадзе Нікалаеўск-на-Амуры Хабараўскага краю. З 1935 года служыў у кавалерыйскім эскадрону і ў 179-м стралковым палку 79-й стралковай дывізіі ў паўночнай частцы вострава Сахалін. З 1938 года — член ВКП (б).

Удзельнічаў у савецка-японскай вайне 1945 года. Камандзір стралковага батальёна 179-га стралковага палка 79-й стралковай дывізіі 56-га стралковага корпуса 16-я арміі 2-га Далёкаўсходняга фронту капітан Леанід Смірных асабліва вызначыўся ў баях за Паўднёвы Сахалін.

16 жніўня 1945 года падчас баёў загінуў ад кулі снайпера ў раёне пасёлка Катон (у цяперашні час — сяло Пабедына) пасля авалодання яго батальёнам пяццю дзотамі ворага і прарыву ўмацаванага раёна.

Пахаваны ў пасёлку Леанідава Паранайскага раёна Сахалінскай вобласці.

## Узнагароды 
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 8 верасня 1945 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з японскімі мілітарыстамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм капітану Смірных Леаніду Уладзіміравічу пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з узнагароджаннем медалём «Залатая зорка» і ордэнам Леніна.

## Памяць 
У гонар Смірных названы вуліцы ў гарадах Чалябінску, Аляксандраўск-Сахалінску і пасёлку Леанідава. Названы пасёлак гарадскога тыпу Смірных і станцыя ў ім, Смірныхоўскі раён Сахалінскай вобласці, судна Міністэрства марскога флоту. У горадзе Паранайск, пасёлку гарадскога тыпу Смірных і пасёлку Леанідава ўстаноўлены бюсты. Навечна залічаны ў спісы вайсковай часці.

## Літаратура 
* Вишневский Н. В. Сахалин и Курильские острова во время второй мировой войны. Южно-Сахалинск, 2000. 
* Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: Воениздат, 1988. — Т. 2 /Любов — Ящук/. — 863 с. — 100 000 экз. — ISBN 5-203-00536-2. 
* Здесь России рубеж. Хабаровск, 1981.Победа во имя мира. — Челябинск: Южно-Уральское кн. изд., 1980. 

## Спасылкі 
* Біяграфія Л. Смірных на сайце «Героі краіны».

Катэгорыя:Удзельнікі савецка-японскай вайны
Катэгорыя:Камандзіры батальёнаў у Вялікай Айчыннай вайне
Катэгорыя:Узнагароджаныя медалём «За баявыя заслугі»
Катэгорыя:Загінулі ў баях Другой сусветнай вайны
Катэгорыя:Пахаваныя ў Сахалінскай вобласці
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Чалябінскай вобласці
Катэгорыя:Памерлі ў Сахалінскай вобласці
Пальмінскі сельсавет

**Пальмі́нскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Пальмінка.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Гарадоцкага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — маёнтак Пальмінка, з 1927 года — вёска Антанопаль. Пасля скасавання акруговай сістэмы з 26 ліпеня 1930 года ў Гарадоцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Кабішчанскага сельсавета, цэнтр перанесены ў вёску Пальмінка. 10 мая 1958 года ў склад сельсавета з Прудніцкага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Баталі, Забор’е, Каменка і Хартова). У 1971 годзе скасаваны вёскі Грачыхіна і Хобня. 26 сакавіка 1973 года ў склад Прудніцкага сельсавета вернута вёска Каменка. На 1 студзеня 1974 года ў склад сельсавета ўваходзілі 24 населеныя пункты. 12 жніўня 1974 года ў склад сельсавета з Прудніцкага сельсавета вернута вёска Каменка, скасавана вёска Галубова. 7 жніўня 1979 года скасавана вёска Гарані (злілася з вёскай Кабішча).

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1981 чалавек, з іх 82,5 % — беларусы, 15,1 % — рускія, 1,3 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 1687 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

## Спасылкі 
* Пальминский сельский Совет 


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Кабішчанскі сельсавет

**Кабі́шчанскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Кабішча.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Шніцінскі сельсавет** у складзе Лосвідскага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — фальварак Шніці. З 29 кастрычніка 1924 года ў Кузняцоўскім раёне. 21 верасня 1925 года сельсавет перайменаваны ў Кабішчанскі, цэнтр перанесены ў вёску Кабішча. З 26 сакавіка 1927 года ў складзе Віцебскага раёна. Пасля скасавання акруговай сістэмы з 26 ліпеня 1930 года ў Віцебскім раёне БССР. З 15 лютага 1931 года ў Гарадоцкім раёне, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Пальмінскага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Гарадоцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Лосвідскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Кузняцоўскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Віцебскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Эканоміка Паўднёвага Судана

Паўднёвы Судан адносіцца да ліку найменш развітых краін, маючы адзін з самых нізкіх у свеце ВУП на душу насельніцтва (1500 дал.). Ад самага эканамічнага дна адсталую аграрную краіну ратуе развіты нафтаздабыўны сектар, з іншага боку празмерная залежнасць ад нафты вядзе да хранічных крызісаў і не дае стымулу да развіцця.

## Агульная характарыстыка 
ВУП на душу насельніцтва ў Паўднёвым Судане не дасягае і 1500 долараў (2018) пры тым, што краіна здабывае і экспартуе нафту. Зрэшты, багацце нафтай абярнулася «галандскай хваробай»: ва ўсім свеце толькі Усходні Тымор гэтак жа залежыць ад кошту нафты на сусветным рынку. У 2015—2017 гг. падзенне цэн на нафту прывяло да скарачэння ВУП краіны на 20 %. Вялікім мінусам у эканоміка-геаграфічным становішчы Паўднёвага Судана з’яўляецца адсутнасць прамога выхаду да мора. Інфраструктура неразвітая, а тая што ёсць, моцна пашкоджана войнамі. Разбураны нават вадаправоды, людзям не хапае пітной вады. Краіна моцна залежыць ад гуманітарнай дапамогі. 90 % спажывецкіх тавараў купляецца за мяжой. 66 % насельніцтва ў 2015 жылі менш чым на 2 даляры ў суткі. Штогод узровень інфляцыі значна пераўзыходзіць лічбу 100 %. І толькі кітайскіе інвестыцыі робяць магчымым будаўніцтва новых дарог і прадпрыемстваў.

## Сельская ггаспадарка 
Большая частка эканамічна актыўнага насельніцва Паўднёвага Судана занята ў натуральнай сельскай гаспадарцы. Асноўнымі экспартнымі сельскагаспадарчымі культурамі з’яўляюцца бавоўна, арахіс, сорга, цукровы трыснёг, бананы і папая. Важны кірунак сельскай гаспадаркі — жывёлагадоўля: на саванавых пашах гадуецца да 20 млн галоў буйной рагатай жывёлы. Таксама Паўднёвы Судан экспартуе драўніну, ёсць плантацыі ціка. Урадлівыя глебы і добрая забяспечанасць ападкамі даюць аграрнаму сектару краіны падставу стаць найлепшым у Афрыцы.

## Нафтавы сектар 
Нафта — галоўны рэсурс краіны, на які абапіраецца ўся эканоміка Паўднёвага Судана: яна дае 98 % экспартных паступленняў і фармуе 80 % ВУП. З 500 тысяч барэляў нафты ў суткі, якія здабывалі ў Судане да распаду краіны, 75-85 % прыпадала на радовішчы Поўдня. Нягледзячы на тое, што пасля набыцця незалежнасці здабыча нафты моцна скарацілася — праўда, да канца 2017 зноў вырасла да 130 тыс.барэляў у дзень — дагэтуль экспартуецца каля 98 % забытай нафты (большая частка ідзе на кітайскі рынак). Стужка нафтаправода знітоўвае радовішчы Паўднёвага Судана з суданскім портам Порт-Судан. Такім чынам, Хартум кантралюе трубаправоды, праз якія чорнае золата ідзе на экспарт, і ў кожнага боку ёсць уласныя інтарэсы па пытаннях, звязаных з размеркаваннем нафтавых прыбыткаў. Маецца праект трубаправода да кенійскага порту. Ёсць планы будаўніцтва нафтаперапрацоўчага завода, які б даў штуршок эканамічнаму развіццю і развіццю прамысловасці.

## Электраэнергетыка 
Большая частка электраэнергіі, доступ да якой мае толькі 2 % насельніцтва, выпрацоўвацца на дызельных генератарах. Пры гэтым рэкі краіны тояць вялізны гідрапатэнцыял.

## Транспарт 
З 10 000 км аўтадарог толькі 2 % маюць асфальтавае пакрыццё.

## Крыніцы
Езярышчанскі сельсавет

**Езяры́шчанскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — гарадскі пасёлак Езярышча.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Руднянскі сельсавет** у складзе Езярышчанскага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Рудня. 9 кастрычніка 1929 года перайменаваны ў Езярышчанскі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Езярышча. З 12 кастрычніка 1929 года ў складзе Гарадоцкага раёна Віцебскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы з 26 ліпеня 1930 года ў Гарадоцкім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе новаўтворанага Мехаўскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Рудня. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Пылькінскага сельсавета, цэнтр перанесены ў вёску Езярышча. 4 кастрычніка 1957 года вёска Езярышча набыла статус гарадскога пасёлка, Езярышчанскі сельсавет скасаваны, населеныя пункты перададзены ў падпарадкаванне Езярышчанскаму пассавету. 

4 верасня 2014 года Езярышчанскі пассавет рэарганізаваны ў сельсавет, у яго склад перададзены 8 населеных пунктаў (аграгарадок Лесагорская, вёскі Аўдзейкава, Кайкі, Мясцечка, Панкры, Студзёнка, Сурміно, Ткачы) з Бычыхінскага сельсавета. 13 верасня 2018 года ў склад сельсавета перададзена частка скасаванага Руднянскага сельсавета (14 вёсак: Балотніца, Бібіна, Вадзянікі, Горкі, Гукалы, Дарахі, Дубраўка, Задрачча, Кудзіны, Ляхаўка, Марчанкі, Прудок, Рудня, Саладухі) і вёскі Жукава і Мартыненкі Бычыхінскага сельсавета.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2019 года — 1670 чалавек.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

## Спасылкі 
* Езерищенский сельский Совет 


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Езярышчанскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1957 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 2014 годзе
Гуркінскі сельсавет

**Гу́ркінскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Гуркі.

Утвораны 16 верасня 1960 года ў складзе Езярышчанскага раёна Віцебскай вобласці БССР з цэнтрам у вёсцы Гуркі з населеных пунктаў, якія знаходзіліся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Езярышчанскага пассавета (17 населеных пунктаў: Альшанікі, Арцюхі, Аўдзейкава, Балбекі, Грыбачы, Гуркі, Жукава, Касьяніха, Кісялёўкі, Кошкіна, Куландзіна, Лахі, пасёлак лясгаса, Мартыненкі, Пылькі, Сухарукава і Шчамялі), уваходзілі ў склад Мехаўскага (9 населеных пунктаў: Будніца, Бялькі, Каралі, Пуляхі, Трубіна, Цары, Церахі, пасёлак цагельнага завода і чыгуначная казарма 499 км) і Кудзінскага (6 населеных пунктаў: Валайкі, Есяновікі, Лапашкі, Лугавыя, Сіціна і Хвошна) сельсаветаў. З 25 снежня 1962 года ў Гарадоцкім раёне. 7 чэрвеня 1966 года ў склад сельсавета з Мяжанскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Кавалёва, Каверзіна, Немцава і Шаўрова). 26 сакавіка 1973 года скасавана вёска Бялькі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Гуркінскага сельсавета 27 населеных пунктаў. 7 жніўня 1979 года скасавана вёска Каралі (злілася з вёскай Церахі). 9 снежня 1987 года ў склад сельсавета з адміністрацыйнага падпарадкавання Езярышчанскага пассавета перададзены 6 населеных пунктаў (Кайкі, Мясцечка, Панкры, Студзёнка, Сурміно і Ткачы). 30 чэрвеня 2008 года скасаваны вёскі Балбекі, Кісялёўкі і Сухарукава. 10 кастрычніка 2013 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Бычыхінскага сельсавета.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 719 чалавек, з іх 84,0 % — беларусы, 13,8 % — рускія, 1,5 % — украінцы.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 22 населеныя пункты: аграгарадок Лесагорская, пасёлак Зарніца, вёскі Аўдзейкава, Грыбачы, Гуркі, Жукава, Кавалёва, Каверзіна, Кайкі, Кошкіна, Лахі, Мартыненкі, Мясцечка, Немцава, Панкры, Сіціна, Студзёнка, Сурміно, Ткачы, Хвошна, Церахі, Шаўрова.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Гарадоцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Езярышчанскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1960 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2013 годзе
Газьбенскі сельсавет

**Га́зьбенскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Газьба.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як Газьбенскі (Газьбянскі) сельсавет у складзе Мяжанскага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Газьба. У 1925 годзе цэнтр перанесены ў вёску Баннікі. Пасля скасавання акруговай сістэмы з 26 ліпеня 1930 года ў Мяжанскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Гарадоцкага раёна, з 12 лютага 1935 года ў складзе новаўтворанага Мехаўскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Газьба. З 18 сакавіка 1958 года ў складзе Езярышчанскага раёна, з 25 снежня 1962 года ў Гарадоцкім раёне. 4 сакавіка 1987 года ў склад сельсавета з Мяжанскага сельсавета перададзены вёскі Каверзы і Лялеўшчына. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Газьбенскага сельсавета 9 населеных пунктаў.

8 красавіка 2004 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Руднянскага (вёскі Андрэева, Астапкавічы, Баркі, Газьба, Гаці, Лугаўскія, Рэпішча, Халіпы, Шмані) і Мяжанскага (вёскі Каверзы і Лялеўшчына) сельсаветаў.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 11 населеных пунктаў.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Гарадоцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Езярышчанскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Мяжанскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2004 годзе
Галіна Рахманаўна Вінаградава

**Галіна Рахманаўна Вінаградава** (нар. , г. Чкалаўск, Таджыкская ССР) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыла ў 1969 годзе Таджыкскі політэхнічны інстытут. З 1969 года архітэктар, з 1972 — старэйшы архітэктар у інстытуце Белдзяржпраект. Са снежня 1977 года — кіраўнік групы ў Мінскім аддзяленні «Саюзводаканалпраекта». У 1992-2004 гадах у інстытуце «Белводаканалпраект». У 2004—2008 гадах эксперт, потым вядучы эксперт у гарадской экспертызе. У 2008—2012 гадах начальнік архітэктурна-будаўнічага аддзела «Мінскрамбуда». У 2012-14 гадах галоўны спецыяліст праектнага аддзела ў прыватнай фірме.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1977 года. Пражывала ў Мінску.

## Творчасць 
Асноўныя працы (у аўтарскіх калектывах): серыя жылых дамоў сельскага будаўніцтва 3-АПБ; серыя тыпавых праектаў 9-ці павярховых жылых дамоў з аб’ёмных блокаў ; Інстытут удасканалення настаўнікаў (1969—1974); удзельнічала ў распрацоўцы праектаў 5- і 9-павярховых жылых дамоў галерэйнага тыпу, 9-павярховага 279-кватэрнага жылога дома галерэйнага тыпу па вул. Бельскага ў г. Мінску (1976); Рэканструкцыя піянерскага лагера ў Астрашыцкім Гарадку (1976—1977).

Аўтарскія праекты: Службова-бытавы корпус аэрапорта «Мінск-2» (1977—1979); корпус рэагентнай гаспадаркі ў Жлобіне; вертыкальны блок помпавай станцыі ў Беразняках Пермскай вобласці; воданапорная помпавая станцыя ў Северадзвінску; прамысловы пляцоўкі па ачыстцы вады ў Пінску, Асіповічах, Баранавічах, Гомелі (1977—1992), прамысловыя пляцоўкі вычышчальных збудаванняў у Брэсце, Пінску, Магілёве, у Стаўрапалі («Стаўрапальпалімір»); КНС у Ялабузе Маскоўскай вобласці (1992—2004); капрамонт, рэканструкцыя жылых дамоў, школ, дзіцячых садоў (2008—2012); адміністрацыйна-вытворчы будынак у г. Мінску, аўтамыйкі ў Гомельскай вобласці, у Бараўлянах, зона адпачынку на Нарачы (2012—2014).

## Узнагароды 
Узнагароджана дыпломам III ступені ВДНГ СССР (1974) за сельскія жылыя дамы.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары Расіі
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Члены Саюза архітэктараў СССР
Варшава-Цэнтральная

**Варшава-Цэнтральная** (), афіцыйна **Цэнтральны вакзал імя Станіслава Манюшкі** () — галоўная чыгуначная станцыя Варшавы, размешчана ў цэнтры горада каля Палаца культуры і навукі. Буйны транспартна-перасадачны вузел.

## Агульная характарыстыка 
Станцыя мае 4 падземныя астраўныя платформы з 8 пуцямі. Абслугоўвае міжгароднія і міжнародныя цягнікі, а таксама некаторыя рэгіянальныя цягнікі, якія эксплуатуюцца Мазавецкай чыгункай.

Будаўніцтва пачалося ў 1972 годзе і было завершана ў 1975 годзе. Вакзал быў узведзены ў перыяд буму 1970-х гадоў, калі Польская Народная Рэспубліка атрымала шмат крэдытаў, і стары галоўны вакзал ужо не мог прымаць усіх пасажыраў.

Станцыю пабудавалі вельмі хутка, што адбілася на якасці. На працягу 1980-х гадоў назіраліся прыкметы пагаршэння стану станцыі. Але, нягледзячы на гэта, будынак на той час быў вельмі сучасным, з эскалатарамі і рассоўнымі аўтаматычнымі дзвярыма.

Існуе меркаванне, што станцыю трэба знесці, а на ейным месцы пабудаваць новую. Еўра-2012, аднак, змяніла і адклала гэтыя планы. У 2011-2012 гадах Варшава Цэнтральная рэканструявана касметычна, змяніліся ў першую чаргу многія падземныя пераходы, якія вядуць непасрэдна на платформы.

Ад падземных пераходаў, якія злучаюць платформы з горадам, можна хутка дабрацца да розных трамвайных і аўтобусных прыпынкаў. Побач з вакзалам таксама знаходзіцца гандлёвы цэнтр «Залатыя тэрасы» ().

## Фота станцыі 

Файл:20200216 120600 Warszawa Centralna railway station.jpg|Галоўная зала і эскалатары
Файл:2021, Warszawa Centralna, Łódzka Kolej Aglomeracyjna ŁKA.jpg|Адзін з перонаў станцыі
Файл:Widok z biurowca ORCO - panoramio - MSzybalski (1).jpg|Выгляд вакзала з вышыні
Файл:Варшава Центральна.jpg|Бакавы фасад

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Польшчы
Катэгорыя:Варшава
Кудзінскі сельсавет

Назву **Ку́дзінскі сельсавет** маюць:

* Кудзінскі сельсавет — назва Марчанскага сельсавета Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці ў 1954—1977 гадах
* Кудзінскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бялыніцкага раёна Магілёўскай вобласці
Юрый Генадзевіч Вірасаў

**Юрый Генадзевіч Вірасаў** (нар. , г. Мінск) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў у 1995 годзе архітэктурны факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута (выкладчык архітэктурных дысцыплін В. Б. Ангелаў).

У 1995—1996 гадах дызайнер, архітэктар СТАА «КМК»; у 1997—2001 гадах архітэктар, галоўны архітэктар праектаў СП «КМК-2» ТАА; у 2001—2007 гадах галоўны архітэктар праектаў ТДА «Інжбудцэнтр»; у 2007—2008 гадах галоўны архітэктар праектаў ТАА «Кампанія „Сліка“»; з 2008 года галоўны архітэктар праектаў ТАА «Тытунь Інвест».

Член Беларускага саюза архітэктараў з 2004 года.

## Творчасць 
Асноўныя працы: Летні дом і лазня з добраўпарадкаваннем участку па вул. Вяснінка ў г. Мінску (2000—2001, дыплом «Брэст-2002»), рамонт фасадаў Палаца культуры ВА «Шкловалакно» па вул. Юбілейнай, 7 у г. Полацку (2001—2002), індывідуальны жылы дом у в. Зацань (2001, будаўніцтва ў 2002—2004), жылы 30-кватэрны жылы дом (2003, будаўніцтва ў 2004) і бальнічны комплекс з паліклінікай на 75 наведванняў у змену (2003, будаўніцтва ў 2004) у п. Аксарка Прыўральскага раёна ЯНАА, рэканструкцыя пажарнага дэпо ў г. Суздаль (2004, будаўніцтва ў 2005), рэканструкцыя лабараторнага корпуса УПНПіРС у г. Рэчыца (2005, будаўніцтва ў 2005—2006), індывідуальны жылы дом у в. Валяр’янава Мінскага раёна (2006), сетка АЗС ВА «Беларуснафта» і НК «Лукойл-Беларусь» (2001—2008).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Члены Беларускага саюза архітэктараў
Катэгорыя:Архітэктары Расіі
Марчанскі сельсавет

**Ма́рчанскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Марчанкі.

Утвораны 16 ліпеня 1954 года як **Кудзінскі сельсавет** у складзе Мехаўскага раёна Віцебскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Саладухінскага і Хвошненскага сельсаветаў. Цэнтр — вёска Кудзіна. З 18 сакавіка 1958 года ў складзе Езярышчанскага раёна. 16 верасня 1960 года ў склад новаўтворанага Гуркінскага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (Валайкі, Есяновікі, Лапашкі, Лугавыя, Сіціна і Хвошна) З 25 снежня 1962 года ў Гарадоцкім раёне. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 8 населеных пунктаў. 12 снежня 1977 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Марчанкі, сельсавет перайменаваны ў Марчанскі. У 1987 годзе скасавана вёска Воблыя. 8 красавіка 2004 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Руднянскага сельсавета.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 7 вёсак: Вадзянікі, Горкі, Гукалы, Дубраўка, Кудзіны, Марчанкі і Саладухі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Гарадоцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Езярышчанскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1954 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2004 годзе
Валянціна Васілеўна Вірасава

**Валянціна Васілеўна Вірасава** (нар. , г. Рагачоў, Гомельская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыла ў 1972 годзе архітэктурны факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута (выкладчыкі архітэктурных дысцыплін: В. М.  Волчак, А. П. Воінаў, А. А. Воінаў, В. І. Анікін). У 1972—1976 гадах працавала ў Мінскім аддзяленні інстытута «Дзіпрабудматэрыялы»; у 1976—1990 гадах у інстытуце «Мінскграмадзянпраект», з 1990 года ў інстытуце «Інкапраект», адначасова ў 1990—2008 гадах дырэктар «Творчай майстэрні архітэктара Вірасавай В. В.».

Член Саюза архітэктараў з 1983 года.

## Творчасць 
Асноўныя працы: праектаванне розных аб’ектаў жыллёва-грамадзянскага прызначэння ў Салігорску і Слуцку (1976—1990); дзіцячая абласная бальніца на 600 коек у а. Бараўляны Мінскага раёна (1986—1990); бальнічны комплекс на 1200 коек у г. Нягань Цюменскай вобласці (1999—2002); маладзёжны цэнтр «Айсберг» з міні-магазінамі па вул. Я. Коласа, 37 (2004—2008), група жылых дамоў па 2-м Брэсцкім завулку (будаўніцтва 2003—2004), рэканструкцыя адміністрацыйнага будынка па 3-м Загарадным завулку, 4а (2005—2006) усе ў Мінску; жылая забудова сацыяльнага прызначэння ва Уздзе (2003—2008); комплекс будынкаў інкубатара малога прадпрымальніцтва па вул. Мінская, 5 у г. п. Калодзішчы Мінскага раёна (2005—2006), 1-я чарга рэканструкцыі будынка з надбудовай паверху (2005—2006), рэканструкцыя адміністрацыйнага будынка з надбудовай і прыбудовай па вул. Серафімавіча, 19 у г. Мінску (2007—2008, па эскізным праекце СП «КМК-2»).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Члены Беларускага саюза архітэктараў
Катэгорыя:Архітэктары Салігорска
Катэгорыя:Архітэктары Слуцка
Катэгорыя:Супрацоўнікі «Інстытута Інкапраект»
Алег Арсеневіч Вараб’ёў

**Алег Арсеневіч Вараб’ёў** (1 красавіка 1947, Кракаў — 24 лістапада 2021) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар Беларусі (2003).

## Біяграфія 
Скончыў у 1971 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. Працаваў у «Мінскграмадзянпраекце», з 1979 года — кіраўнік групы архітэктараў, у 1985.

## Творчасць 
а» ў Маладзечне ]]
 ]]

Асноўныя працы: навучальны камбінат Дзяржкамнафтапрадуктаў і АСК Белнафтазаба;  (1981),  «Беларуськалій» у Салігорску (1984); у Мінску: навучальна-аздараўленчы комплекс Белдзяржуніверсітэта па вул. Кастрычніцкай, фірменны салон-крама па прасп. Газеты «Праўда» (1986).

## Узнагароды 
Узнагароджаны дыпломам і медалём Усесаюзнага агляду дасягненняў савецкай архітэктуры (1988). Заслужаны архітэктар Беларусі (2003).

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Салігорска
Катэгорыя:Архітэктары Ліды
Катэгорыя:Архітэктары  Маладзечна
Ірына Віктараўна Варанец

**Ірына Віктараўна Варанец** (нар. 1958, г. Магілёў) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыла ў 1982 годзе архітэктурны факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута (выкладчыкі В. І. Кожар, Ю. Н. Кішык, Н. А. Зельтэн, М. І. Ерусалімчык, В. І. Анікін). З 1982 года працавала архітэктарам, а потым начальнікам архітэктурна-канструктарскай майстэрні № 3 у інстытуце «Магілёўграмадзянпраект».

Член Саюза архітэктараў Беларусі.

## Творчасць 
Асноўныя працы: 290-кватэрны жылы дом па вул. Гагарына, будынак пракуратуры, рэканструкцыя стадыёна «Спартак», рэканструкцыя лёгкаатлетычнага манежа з залай гульнявых відаў спорту па вул. 30 гадоў Перамогі (дыплом), Цэнтр спорту і адпачынку па пр. Міру — усе ў Магілёве, рэканструкцыя і інтэр’еры філіяла гасцініцы «Магілёў», дзіцячы аздараўленчы комплекс у в. Прыбар Бялыніцкага раёна, інтэр’еры Палаца грамадзянскіх абрадаў, рэканструкцыя вул. Ленінскай, рэканструкцыя Камсамольскага сквера, рэканструкцыя рэстарана «Полі» пад фірменны магазін «Крышталь» з барам, рэканструкцыя спортбазы «Космас» — усе у Магілёве, адміністрацыйны будынак «Аховы» ў г. Бабруйску, рэканструкцыя галоўпаштамта, інтэр’еры рэстаранаў «Мадэрн», «Саломенка», рэканструкцыя і інтэр’еры магазіна абутку «Бадэн», інтэр’еры Магілёўскага філіяла Інстытута правазнаўства ў Магілёве, рэканструкцыя плошчы Леніна ў г. Бабруйску, касцёл Святога Антонія, жылы дом на скрыжаванні вул. Піянерскай і К. Лібкнехта, інтэр’еры Гарадскога дома культуры, навучальна-лабараторны корпус са спорткомплексам Беларуска-Расійскага ўніверсітэта — усе ў г. Магілёве.

## Узнагароды 
Лаўрэат Нацыянальных фестываляў архітэктуры ў Брэсце, Гомелі, Мінску.

## Сям’я 
У шлюбе з архітэктарам Сяргеем Варанцом.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Магілёва
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Члены Беларускага саюза архітэктараў
Катэгорыя:Архітэктары Бабруйска
Сад Даўлетабад

**Сад Даўлетабад** (, Bag-e Dowlatabad) — адзін з самых старажытных садоў у горадзе Езд у Іране. Па сваёй значнасці ён стаіць у адным шэрагу з такімі знакамітымі персідскімі садамі, як сад Фін у Кашане, і сад Шахзадэ Махал у правінцыі Керман. Трыццацітрохмятровы бадгір (традыцыйны іранскі архітэктурны элемент, які служыць для вентыляцыі будынкаў), які знаходзіцца на тэрыторыі Даўлетабад, лічыцца самым высокім бадгірам у свеце.

12 сакавіка 1968 года сад Даўлетабад быў унесены ў спіс «Нацыянальныя помнікі Ірана» пад нумарам 774. Акрамя таго, ён быў зарэгістраваны ЮНЕСКА, як адзін з персідскіх садоў, якія ўваходзяць у сусветную спадчыну.

## Часткі 
Плошча саду складае 70 тысяч квадратных метраў. Тут знаходзяцца розныя будынкі, басейны і шматлікія вадаспады, а таксама растуць гранатавыя дрэвы, лазы вінаграда і разнастайныя кветкі.

Тэрыторыя саду складаецца з двух частак: унутранай і знешняй. Знешняя частка выкарыстоўваецца для правядзення афіцыйных цырымоній, спартыўных спаборніцтваў і іншых гарадскіх мерапрыемстваў. Унутраная частка саду лічыцца жылым комплексам.

### Унутраная частка 
Гэтая частка ўключае комплекс будынкаў былой рэзідэнцыі губернатара і яго сям’і:

* Будынак вестыбюля (летні бадгір);
* Будынак гарэма;
* Будынак «Бехешт ян»;
* Кухня;
* Вартаўнічая вежа;
* Прыватны рэзервуар для захоўвання вады;
* Летнія і зімовыя стайні;

Вестыбюль лічыцца адным з самых важных будынкаў комплексу, у якім ад спалучэння паветра, які распаўсюджваецца з бадгіра, з вадой ствараецца прахалодны клімат. Таму гэта будынак таксама называецца «Летні».

### Знешняя частка 
У гэтай частцы знаходзіліся стаянкі для караванаў, якія прыбывалі ў Езд па дзяржаўных і гандлёвых справах, а таксама наступныя будынкі:

* Знешні двор і ўваход у сад;
* Люстраная зала;
* Тэгеранскія памяшкання;
* Два гандлёвыя месцы;
* Грамадскі рэзервуар для захоўвання вады.

## Адрас 
Сад Даўлетабад знаходзіцца ў горадзе Езд, на вуліцы Шахіда Рэджаі, ці на бульвары Даўлетабад.

## Галерэя 

Файл:Bagh-e Dolat Abad (Yazd) 003.jpg|
Файл:Dolat-Abad 05.jpg||
Файл:Dowlat Abad Windcatcher of Yazd.jpg||
Файл:Dolatabad house.jpg||
Файл:DolatAbad Garden, Yazd SaeedehMomen.jpg||
Файл:Jardín de Dolat-Abad, Yazd, Irán, 2016-09-21, DD 35.jpg||
Файл:Dolat-Abad 07.jpg||
Файл:Inside Dowlat Abad House (Yazd City).jpg||

* Сад Даўлетабад у Ездзе 
* Сад Даўлетабад

Катэгорыя:Сусветная спадчына ў Іране
Катэгорыя:Персідскія сады
Катэгорыя:Езд
Аляксандр Аляксандравіч Губко

**Аляксандр Аляксандравіч Губко́** ( — ) — вучоны ў галіне траўматалогіі і артапедыі, доктар медыцынскіх навук (1983), прафесар (1984).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў вёсцы Хадзяўляны (зараз у  Гродзенскай вобласці Беларусі). Скончыў сярэднюю школу, у 1959 годзе — Мінскі медыцынскі інстытут. У 1959—1960 гг. галоўны ўрач участковай бальніцы ва Уселюбу (Навагрудскі раён), у 1960—1961 гг. хірург міжраённай бальніцы ў Навагрудку. У 1961—1964 гг. на пасадзе клінічнага ардынатара ў Беларускім навукова-даследчым інстытуце траўматалогіі і артапедыі, у 1964—1967 гг. артапед медыцынскага аддзела Мінскага пратэзнага завода.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Губко Александр Александрович (05.11.1936—10.06.1993)  // Сайт УА «Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт»
* Губко Аляксандр Аляксандравіч // Дзяржаўная ўстанова культуры «Дзятлаўская раённая бібліятэка» 
* Губко Аляксандр Аляксандравіч  // Дзятлаўскі дзяржаўны гісторыка-краязнаўчы музей

Катэгорыя:Медыкі СССР
Катэгорыя:Траўматолагі Беларусі
Катэгорыя:Артапеды Беларусі
Катэгорыя:Вынаходнікі СССР