open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Уладзімір Ільіч Шокаў

**Уладзімір Ільіч Шокаў** (нар. , Куйбышаў, РСФСР) — беларускі палітык. Палкоўнік запасу.

## Біяграфія 
Скончыў Данецкае вышэйшае ваенна-палітычнае вучылішча (ваеннапалітычная інжынерных войскаў), Ваенна-палітычную акадэмію імя У. І. Леніна (ваеннапалітычная сухапутных войскаў).

Пасля службы ў радах Узброеных Сіл працаваў начальнікам курса факультэта, намеснікам начальніка факультэта па палітычнай частцы, памочнікам начальніка факультэта па рабоце з асабовым складам Мінскага вышэйшага ваенна-палітычнага агульнавайсковага вучылішча. Быў намеснікам начальніка факультэта па выхаваўчай рабоце, начальнікам кафедры Мінскага вышэйшага ваеннага каманднага вучылішча, менеджарам таварыства з абмежаванай адказнасцю «Са-НОВ», начальнікам камерцыйнага аддзела фірмы «R-RAY», менеджарам таварыства з абмежаванай адказнасцю «Белыя куранты».

З’яўляўся намеснікам сустаршыні Беларускага саюза ветэранаў вайны ў Афганістане, старшынёй Мінскай асацыяцыі ветэранаў вайны ў Афганістане «Памяць». Намеснік старшыні Беларускага саюза ветэранаў вайны ў Афганістане, старшыня Мінскай гарадской арганізацыі ветэранаў вайны ў Афганістане «Памяць». Член ЦК Кампартыі Беларусі, сакратар Мінскага гаркама КПБ. Член Геральдычнага савета пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.

Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь трэцяга склікання.

У красавіку 2024 года быў выбраны дэлегатам на Усебеларускі народны сход 7-га склікання ад Беларускага грамадскага аб’яднання ветэранаў.

## Узнагароды 
Узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі, «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР» ІІІ ступені, «Звезда» ІІІ ступені (Дэмакратычная Рэспубліка Афганістан), дваццаццю дзевяццю медалямі, Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Ваенныя Беларусі
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання
Катэгорыя:Удзельнікі Афганскай вайны (1979—1989)
Катэгорыя:Дэлегаты Усебеларускага народнага сходу 7-га склікання
Канвенцыя супраць катаванняў і іншых жорсткіх, бесчалавечных ці прыніжаючых годнасць відаў абыходжання і пакарання

**Канвенцыя супраць катаванняў і іншых жорсткіх, бесчалавечных ці прыніжаючых годнасць відаў абыходжання і пакарання** — канвенцыя ААН, які забараняе катаванні пры любых абставінах, забараняе выдачу асобаў у краіны, дзе для іх існуе сур’ёзная пагроза катаванняў, і ўстанаўлівае абавязак крымінальнага пераследу за катаванні. Прынятая ў 1984 годзе і ўступіла ў сілу ў 1987 годзе. Нагляд за выкананнем канвенцыі ажыццяўляе  у складзе дзесяці экспертаў; ён робіць заўвагі па дакладах дзяржаў-удзельніц канвенцыі і разглядае скаргі на тыя дзяржавы-удзельніцы, якія прызналі адпаведную кампетэнцыю камітэта, зрабіўшы заяву згодна з артыкуламі 21 і 22 канвенцыі. У 1992 годзе былі прынятыя папраўкі да канвенцыі, якія не ўступілі ў сілу, па стане на 2016 год.

У 2002 годзе быў прыняты і ў 2006 годзе ўступіў у сілу факультатыўны пратакол да канвенцыі, які стварыў механізм візітаў па мадэлі ЕКПК. Гэтыя функцыі ажыццяўляе Падкамітэт па папярэджанні катаванняў і іншых жорсткіх, бесчалавечных ці прыніжаючых годнасць відаў абыходжання і пакарання Камітэта супраць катаванняў. Таксама пратакол устанаўлівае для дзяржаў-удзельніц абавязак стварыць нацыянальны прэвентыўны механізм.

Па стане на студзень 2016 года ў канвенцыі ўдзельнічае 158 краін, у факультатыўным пратаколе 80. Па стане на сакавік 2009 года, заяву аб прызнанні кампетэнцыі камітэта разглядаць індывідуальныя скаргі зрабілі 64 краіны, разгледжана 379 скаргаў, з іх па 47 канстатаваныя парушэнні.

## Спасылкі 
* Канвенцыя
* Факультатыўны пратакол
* Камітэт супраць катаванняў
* Падкамітэт па папярэджанні катаванняў і іншых жорсткіх, бесчалавечных ці прыніжаючых годнасць відаў абыходжання і пакарання
* Падборка матэрыялаў па падрыхтоўцы канвенцыі, 1974—1984, гісторыя яе прыняцця і аглядны артыкул  (частка матэрыялаў таксама дае спасылкі на іншамоўныя версіі)

Катэгорыя:Міжнародныя праваабарончыя дакументы
Катэгорыя:Дагаворы і канвенцыі ААН
Катэгорыя:Міжнародныя канвенцыі
Валянцін Васілевіч Міхельсон

**Валянці́н Васі́левіч Міхельсон** (, пас. Выдрыца  Аршанскай акругі — , ) — савецкі беларускі гаспадарчы, дзяржаўны і палітычны дзеяч.

## Біяграфія 
З 1954 года — на гаспадарчай, грамадскай і палітычнай працы. У 1954—1991 гадах — першы сакратар Арэхаўскага райкама ЛКСМБ, з 1958 па 1962 гады — першы сакратар Віцебскага абкама ЛКСМ Беларусі, старшыня выканкама Першамайскага раённага Савета народных дэпутатаў, першы сакратар Першамайскага райкама КП Беларусі горада Віцебска, загадчык аддзела арганізацыйна-партыйнай працы абкама КП Беларусі, першы сакратар Віцебскага гарадскога камітэта КП Беларусі (1971—1986), дырэктар выдавецтва Віцебскага абкама КП Беларусі.

Дэлегат XXV, XXVI і XXVII з’ездаў КПСС.

Званне «Ганаровы грамадзянін горада Віцебска» яму было прысвоена 21 красавіка 1999 года.

Памёр у Віцебску ў 2010 годзе.

## Спасылкі 
* Міхельсон Валентин Васильевич // Почётные граждане города Витебска  

Катэгорыя:Дэлегаты XXVII з’езда КПСС
Катэгорыя:Дэлегаты XXV з’езда КПСС
Катэгорыя:Першыя сакратары Віцебскага гаркама КПБ
Катэгорыя:Першыя сакратары райкамаў КПБ
Катэгорыя:Старшыні раённых выканаўчых камітэтаў Беларусі
Катэгорыя:Дэлегаты XXVI з’езда КПСС
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Віцебска
Драма (кіно і тэлебачанне)

**Драматычны фільм** — жанр кінамастацтва і тэлебачання, які ў асноўным залежыць ад унутранага развіцця рэальных персанажаў, якія сутыкаюцца з эмацыянальнай тэматыкай. Такія драматычныя тэмы, як алкагалізм, наркаманія, расавыя забабоны, рэлігійная нецярпімасць, беднасць, злачыннасць і карупцыя, уводзяць герояў у канфлікт паміж сабой, іншымі, грамадствам і нават прыроднымі з’явамі.

Усе фільмы гэтага жанру могуць уключаць у сябе драматычныя элементы, але звычайна драматычнымі фільмы ў асноўным сканцэнтраваны на драме галоўнага канфлікту.

## Паджанры 
Драматычны фільм уключае шырокі спектр кінажанраў. З-за вялікай колькасці драматычных фільмаў гэтыя фільмы падкатэгарызаваны:
* Дакументальная драма — жанр, які робіць упор на прайграванне гістарычных падзей сіламі драматычных акцёраў, але вонкава падаліся ў форме дакументальнага або навукова-папулярнага фільма.
* Крымінальная драма і судовая драма — развіццё персанажа заснавана на тэмах, якія ўключаюць злачыннасць, праваахоўныя органы і сістэму правасуддзя.
* Гістарычная драма — жанр пра драматычныя падзеі ў гісторыі.
* Ваенная драма — жанр, у цэнтры ўвагі якога — ваеннае жыццё, ваенныя лёсы альбо канкрэтныя ваенныя падзеі альбо місіі.
* Біяпічная драма — жанр, якія сканцэнтраваны на рэальных гісторыях пра рэальных людзей.
* Гумарыстычная драма — жанр, у якой суадносіны гумару і сур’ёзнага зместу роўнае альбо прыблізна роўнае.
* Меладрама — падвід драматычнага фільма, у якім выкарыстоўваюцца гісторыі, якія закранаюць эмоцыі гледачоў. Меладраматычныя гісторыі часта маюць справу з «крызісамі чалавечых эмоцый, няўдалымі раманамі ці сяброўствам, напружанымі сямейнымі адносінамі, трагедыяй, хваробай, неўрозам альбо эмацыйным і фізічным перажываннем». Кінакрытыкі часта выкарыстоўваюць тэрмін «зневажальны», каб падкрэсліць нерэальную, насычаную пафасам, бескарысную гісторыю пра раман альбо знаёмую сітуацыю са стэрэатыпнымі персанажамі (часта з удзелам цэнтральнага жаночага персанажа), які адносіцца да пераважна жаночай аўдыторыі. Меладраму часам называюць «жаночым фільмам» альбо «шыкоўны фільм».
* Рамантычная драма — гэта падвід драматычнага фільма, заснаваны на рамантычным каханні.
* Трагедыя — жанр, у якім існуе роўны або амаль роўны баланс паміж гумарам і сур’ёзным зместам. Гэта трагікамічны фільм, які спалучае ў сабе элементы гумару, лірызму і трагедыі, ператвараючы яго ў камедыю і драму, якая выклікае смех і спачуванне ў гледача.

## Гл. таксама 
* Драма (жанр)
* Драма (род літаратуры)
* Літаратурныя жанры
* Жанры гульнявога кіно
* Лаўтары (фільм)

Катэгорыя:Драматургія
Катэгорыя:Жанры кіно
Вылча

**Жудзец Вылча** (рум. Judeţul Vâlcea) — румынскі жудзец у рэгіёне Валахія.

## Геаграфія 
Плошча жудзеца займае 5765 км².

На поўдні жудзеца знаходзяцца горныя масівы Паўднёвых Карпат — гары Фэгэраш рус. на ўсходзе, якія дасягаюць вышыні 2200 м, і горы Лотру вышынёй да 2000 м на захадзе жудзеца. Ва ўсходняй частцы жудзеца, з поўначы на поўдзень, цячэ рака Олт.

Мяжуе з жудзецамі Арджэш рус. — на ўсходзе, Горж рус. і Хунедаара рус. — на захадзе, Сібіў рус. і Альба рус. — на поўначы і Долж рус. і Олт рус. — на поўдні.

## Насельніцтва 
У 2007 годзе насельніцтва жудзеца складала 411 576 чалавек (у тым ліку мужчынскае насельніцтва — 201 865 і жаночае — 209 711 чалавек), шчыльнасць насельніцтва — 71,39 чал./км². Паводле дадзеных Нацыянальнага інстытута статыстыкі, у 2016 годзе насельніцтва жудзеца складала 403 171 чалавек .

## Адміністрацыйнае дзяленне 
У жудзецы знаходзяцца 2 муніцыпія рус., 9 гарадоў бел. (тарашкевіца) і 75 камун рус..

### Муніцыпіі 
* Рымніку-Вылча (Râmnicu Vâlcea)
* Дрэгэшані рус. (Drăgăşani)

### Гарады 
* Бэбэні рус. (Băbeni)
* Бэлчэшці рус. (Bălceşti)
* Бэрбэшці рус. (Berbeşti)
* Бэіле-Гавора рус. (Băile Govora)
* Бэіле-Алэнэшці рус. (Băile Olăneşti)
* Брэзой рус. (Brezoi)
* Кэлимэнэшці рус. (Călimăneşti)
* Харэзу рус. (Horezu)
* Акнэлэ-Мары рус. (Ocnele Mari)

## Крыніцы 
Катэгорыя:Вылча (жудзец)
Джэрэмая Салівен Блэк

**Джэрэмая Салівен Блэк** (; 10 студзеня 1810 — 19 жніўня 1883) — амерыканскі юрыст, палітычны і дзяржаўны дзеяч,  (1861—1862), Дзяржаўны сакратар (1860—1861) і Генеральны пракурор ЗША (1857—1860) ў кабінеце Джэймса Б’юкенена, Вярхоўны суддзя Вярхоўнага суда Пенсільваніі (1851—1857).

## Біяграфія 
Джэрэмая Салівен Блэк нарадзіўся 10 студзеня 1810 года ў графстве , штат Пенсільванія, каля рэчкі . Ён наведваў дзяржаўныя школы і вывучаў права ў офісе Чонсі Форварда, вядомага юрыста ў заходняй Пенсільваніі. Блэк быў прыняты у адвакатуру ў 1830 годзе.
, , Джэймс Б’юкенен, , ,  і Джэрэмая С. Блэк. 1859]]
У 1831 годзе Джэрэмая Блэк быў прызначаны намеснікам генеральнага пракурора графства .

Джэрэмая Блэк быў перакананы дэмакрат і прыхільнік Эндру Джэксана. Ён пасябраваў з дэмакратам Джэймсам Б’юкененам на пачатку сваёй кар’еры, што прывяло да ягонага канчатковага прызначэння дзяржаўным сакратаром.

У 1842 годзе Блэк прыняў прызначэнне прэзідэнта-суддзі 16-й судовай акругі. Блэк заставаўся там да 1851 года, калі быў абраны ў Вярхоўны суд штата Пенсільванія. Першыя тры гады Блэк працаваў вярхоўным суддзёй і быў пераабраны ў 1854 г. У канцы свайго другога тэрміну новаабраны прэзідэнт Б’юкенен прызначыў Блэка генеральным пракурорам. Калі дзяржсакратар Льюіс Кас падаў у адстаўку, Блэка прызначылі Дзяржсакратаром ЗША.

28 лютага 1861 года Блэк даручыў дыпламатычным прадстаўнікам ЗША за мяжой перасцерагчы свае ўрады ад прызнання Канфедэрацыі.

Калі ў сакавіку 1861 адбылося ўрачыстае ўступленне на пасаду прэзідэнта Лінкальна, Блэк пакінуў пасаду дзяржсакратара ЗША. У 1861 годзе ён быў прызначаны дакладчыкам Вярхоўнага суда ЗША — паважанай, хаця і ніжэйшай пасады, чым ён займаў раней. Пасля доўгай і выдатнай кар’еры на дзяржаўнай службе Блэк вярнуўся да сваёй прыватнай юрыдычнай практыкі ў родным штаце Пенсільванія.

Джэрэмая Салівен Блэк памёр 19 жніўня 1883 года і быў пахаваны на могілках  у Ёрку, штат Пенсільванія.

Катэгорыя:Дзяржаўныя сакратары ЗША
Катэгорыя:Генеральныя пракуроры ЗША
Стары будынак Беларускага дзяржаўнага музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны

**Стары будынак Беларускага дзяржаўнага музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны** — будынак у Мінску, які размяшчаўся на Кастрычніцкай плошчы, па адрасе праспект Незалежнасці, 25а. У сціслыя тэрміны ў новым будынку была разгорнута юбілейная выстава «900 год Мінску», прыходзілі да завяршэння мантажныя работы ў аддзеле прыроды.

## Архітэктура 
 і І. Эйдэльман. 1967]]
», мастак Міхаіл Савіцкі. 1971 ]]
Будынак музея арыентаваны галоўным фасадам на адну з асноўных плошчаў горада Кастрычніцкую, вылучаўся лаканізмам, строгай пластыкай і выразным рытмам чляненняў. Кампазіцыйны акцэнт быў зроблены на вуглавым вырашэнні Г-падобнага ў плане трохпавярховага будынка. У вуглавой частцы галоўнага фасада размяшчаўся ўваход, да якога вяла адкрытая трохбаковая лесвіца. Партал уваходу быў выкананы ў строгіх геаметрычных формах, што надавала яму ўрачыстасць і манументальнасць, адпаведную прызначэнню будынка. Астатняя частка фасада рытмічна падзелена шэрагам шырокіх вертыкальных прасценкаў. Інтэрвалы паміж імі расчлянёны дадатковымі вузкімі рэбрамі, якія ўзбагачалі пластыку фасада. Рытмічныя чляненні аб’ядноўвала даволі высокая сценка, якая завяршала фасад. Бакавы фасад меў больш свабодную пластычную структуру, якая адпавядала ўнутранай планіроўцы. Дваровыя фасады без дэкаратыўнага афармлення.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:1966 год у Мінску
Катэгорыя:Беларускі дзяржаўны музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мінска
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Георгія Бенядзіктава
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Георгія Заборскага
Катэгорыя:Кастрычніцкая плошча (Мінск)
Катэгорыя:Праспект Незалежнасці (Мінск)
Катэгорыя:Зніклі ў 2014 годзе
Катэгорыя:Знішчаныя збудаванні Мінска
Ташкенцкі праезд (Мінск)

**Ташкенцкі праезд** () — праезд у Заводскім раёне Мінска, у жылым раёне Чыжоўка. Названы ў гонар сталіцы Узбекістана горада Ташкент пасля землетрасення 1966 года.

## Размяшчэнне 
Арыентаваны з поўначы на поўдзень. Праходзіць ад вуліцы Галадзеда да вуліцы Убарэвіча паралельна Ташкенцкай вуліцы. Працягласць складае каля 610 м.

## Забудова 
### Няцотны бок 
* № 3 — бібліятэка № 11 (архітэктары А. Ладкін, В. Яўсееў, А. Чадовіч).
* № 5 — Чыжоўскі рынак.
* № 7 — Дзіцячая гарадская паліклініка № 22.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Чыжоўка (жылы раён)
Васіль Сямёнавіч Асіпенка

**Васіль Сямёнавіч Асіпенка** (нар. , в. Алісаўка Краснагорскага раёна Бранскай вобласці РСФСР) — беларускі палітык. Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь.

## Біяграфія 
Скончыў Курскі сельскагаспадарчы інстытут, інжынер-механік. Працоўную дзейнасць пачаў рабочым Гардзееўскага камбіната будаўнічых матэрыялаў Бранскай вобласці. Пасля заканчэння вучобы працаваў інжынерам па ахове працы і тэхніцы бяспекі Краснагорскага раённага вытворчага ўпраўлення сельскай гаспадаркі
Бранскай вобласці. Пасля службы ў радах Савецкай Арміі быў галоўным інжынерам-механікам калгаса «Зара камунізму» Краснагорскага раёна, кіраўніком Краснагорскага міжкалгаснага аб’яднання па арашэнню, галоўным інжынерам Краснагорскага транспартнага прадпрыемства «Транссельгастэхніка», галоўным інжынерам Краснагорскага раённага аб’яднання «Сельгастэхніка», старшынёй Краснагорскага раённага вытворчага аб’яднання па аграхімічнаму абслугоўванню сельскай гаспадаркі Бранскай вобласці. Працаваў старшым інжынерам па тэхналагічнаму абсталяванню, начальнікам комплекса — намеснікам дырэктара, намеснікам дырэктара саўгаса «Гарадоцкі» Гарадоцкага раёна, дырэктарам Гарадоцкага камбіната кааператыўнай прамысловасці, дырэктарам саўгаса «Гарадоцкі», дырэктарам саўгаса-камбіната «Паўночны» Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці. Дырэктар камунальнага ўнітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «Паўночны» Гарадоцкага раёна.

Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання.

## Узнагароды 
Узнагароджаны юбілейным медалём «90 год Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.

Катэгорыя:Дырэктары саўгасаў
Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання
Тамара Уладзіміраўна Філіповіч

**Тамара Уладзіміраўна Філіповіч** (нар. , в. Васылькы Палтаўскай вобласці Украінскай ССР) — беларускі палітык.

## Біяграфія 
Скончыла Маскоўскі тэхналагічны інстытут мясной і малочнай прамысловасці (інжынер-тэхнолаг), Усесаюзны інстытут стандартызацыі (стандарт і якасць), Беларускі інстытут механізацыі сельскай гаспадаркі (арганізатар-эканаміст сельскагаспадарчай вытворчасці).

Пасля заканчэння вучобы ў Палтаўскім тэхнікуме мясной прамысловасці працавала майстрам каўбаснага цэха Ашмянскага птушкакамбіната,
галоўным інжынерам, дырэктарам Ашмянскага філіяла Лідскага мясакамбіната, дырэктарам Ашмянскага мясакамбіната.
Дырэктар адкрытага акцыянернага таварыства «Ашмянскі мясакамбінат» Гродзенскай вобласці.

Выбіралася членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 2-га і 3-га скліканняў.

## Узнагароды 
Занесена ў Кнігу славы Гродзенскай вобласці. Удастоена звання «Ганаровы грамадзянін горада Ашмяны». Узнагароджана юбілейным медалём «За доблесную працу. У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ільіча Леніна», медалём «Ветэран працы», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Міжпарламенцкай Асамблеі Еўразійскага эканамічнага супольніцтва.

Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 2-га склікання
Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Ашмян
Наталля Іосіфаўна Андрэйчык

**Наталля Іосіфаўна Андрэйчык** (нар. , Мінск) — беларускі палітык і юрыст. Заслужаны юрыст Рэспублікі Беларусь.

## Біяграфія 
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, юрыст. Працавала стажорам, адвакатам Мінскай абласной калегіі адвакатаў, адвакатам юрыдычнай кансультацыі Кастрычніцкага раёна Мінскай гарадской калегіі адвакатаў, загадчыкам юрыдычнай кансультацыі Партызанскага раёна горада Мінска. Выбіралася прэзідэнтам Саюза адвакатаў Беларусі.
 
Была старшынёй Рэспубліканскай калегіі адвакатаў, намеснікам старшыні Камісіі па пытаннях памілавання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. Былы намеснік старшыні Камісіі Парламенцкага Сходу Саюза Беларусі і Расіі па заканадаўству і Рэгламенту. Былы член расійска-беларускай камісіі па падрыхтоўцы праекта Канстытуцыйнага Акта Саюзнай дзяржавы. Былы намеснік кіраўнікоў дэлегацый Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь у Парламенцкай Асамблеі Арганізацыі па бяспецы і супрацоўніцтву ў Еўропе і па ажыццяўленню кантактаў з Парламенцкай Асамблеяй Савета Еўропы.

Выбіралася членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 2-га і 3-га скліканняў.

## Узнагароды 
Узнагароджана трыма юбілейнымі медалямі, Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.

Катэгорыя:Юрысты Беларусі
Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 2-га склікання
Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання
Міністэрства транспарту ЗША

**Міністэрства транспарту ЗША** () — федэральны дэпартамент Ураду ЗША, цэнтральны орган дзяржаўнага кіравання ў галіне транспарту. Да 2003 года ў функцыі міністэрства таксама ўваходзіла забеспячэнне бяспекі на транспарце. Штаб-кватэра — Вашынгтон (акруга Калумбія), 1200 New Jersey Avenue SE. 58 622 супрацоўнікаў. Гадавы бюджэт - $ 58 млрд.

## Гісторыя
Ідэя стварэння федэральнага дэпартамента транспарту ўпершыню была прапанавана былым прэзідэнтам Вудра Вільсанам у 1921-1922 гадах. Міністэрства стварэнне актам Кангрэса ЗША 15 кастрычніка 1966 гады падчас прэзідэнцтва Ліндана Б. Джонсана. Пачатак дзейнасць 1 красавіка 1967 года.

Менавіта гэтае міністэрства ўрада ЗША прыняло ў 2002 годзе  PL 107-296, як рэакцыю на падзеі 11 верасня 2001 года. Як следства, ў 2003 годзе, з Міністэрства транспарту былі перададзены пад кіраванне  Адміністрацыя бяспекі на транспарце і служба Берагавой аховы ЗША.

У 2015 годзе Міністэрству транспарту біла падпарадкавана Рада наземнага транспарту (STB), як незалежны федэральны агенцтва. Ліквідавана ў 2018 годзе, функцыі перададзены Нацыянальнай адміністрацыі бяспекі дарожнага руху і Бюро транспартнай статыстыкі.

## Структура міністэрства 
*  
* 
* 
*  
* 
* Марская адміністрацыя
* 
*  
* Канцылярыя сакратара транспарту
*  
*  
* 
* 

## Гл. таксама 
* Федэральны Урад ЗША
* Дзяржаўны дэпартамент ЗША

## Спасылкі 
* *Афіцыйная старонка*

Транспарту
ЗША
Катэгорыя:Транспарт у ЗША
Казімір Уладзіслававіч Рахатка

**Казімір Уладзіслававіч Рахатка** (нар. , в. Няцеч Лідскага раёна Гродзенскай вобласці) — беларускі палітык. Кандыдат эканамічных навук. Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь.

## Біяграфія 
Скончыў Ленінградскі сельскагаспадарчы інстытут (інжынер-механік), Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт (эканаміст-менеджар). Працоўную дзейнасць пачаў падсобным рабочым, размеркавальнікам работ вытворчага аддзела Лідскага аўтарамонтнага завода. Пасля службы ў радах Савецкай Арміі працаваў аўтаслесарам, майстрам цэха зборкі аўтамашын Лідскага аўтарамонтнага завода, інжынерам па тэхніцы бяспекі, галоўным інжынерам саўгаса «Тарнова», дырэктарам саўгаса «М. Мажэйкава», генеральным дырэктарам аграфірмы «Мажэйкава» Лідскага раёна Гродзенскай вобласці. Дырэктар Лідскага раённага сельскагаспадарчага ўнітарнага прадпрыемства «Мажэйкава».

Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь дванаццатага склікання і членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 2-га і 3-га скліканняў.

Быў намеснікам дэлегата ад Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь па ажыццяўленню кантактаў з Парламенцкай Асамблеяй Савета Еўропы. Быў членам Пастаяннай камісіі Парламенцкай Асамблеі Арганізацыі Дагавора аб калектыўнай бяспецы па сацыяльна-эканамічных і прававых пытаннях.

## Узнагароды 
Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны», юбілейным медалём «90 год Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.

Катэгорыя:Дырэктары саўгасаў
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 12-га склікання
Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 2-га склікання
Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання
Ёсіхідэ Суга

**Ёсіхідэ Суга** (;  6 снежня 1948, пас. Агаці, павет Агаці, прэфектура Акіта, Японія) — японскі палітык, прэм’ер-міністр Японіі (16 верасня 2020 — 4 кастрычніка 2021) і старшыня Ліберальна-Дэмакратычнай партыі Японіі (14 верасня 2020 — 29 верасня 2021), генеральны сакратар Кабінета міністраў Японіі (2012—2020).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў пасёлку , павет Агаці, (цяпер горад Юдзава), прэфектура Акіта, Японія. Бацька расціў суніцы, маці была настаўніцай. Атрымаў ступень бакалаўра ва ўніверсітэце Хасэй у Токіа. На працягу адзінаццаці гадоў працаваў памочнікам дэпутата парламента, потым — у Міністэрстве знешняга гандлю і прамысловасці ў 1984 годзе, пасля чаго — членам гарадскога савета Ёкагамы.

Упершыню абраны ў парламент Японіі ў 1996 годзе па спісе Ліберальна-дэмакратычнай партыі. Першапачаткова з’яўляўся членам фракцыі Кэйдза Абуці, але выйшаў з фракцыі, адмовіўшыся падтрымаць кандыдатуру Абуці на выбарах лідара партыі ў 1998 годзе пасля адстаўкі Рутара Хасімота.

У першым кабінеце Сіндза Абэ ў верасні 2006 — жніўні 2007 года займаў пасаду міністра ўнутраных спраў і камунікацый.

Генеральны сакратар Кабінета міністраў Японіі (2012—2020).

14 верасня 2020 года быў абраны на пасаду старшыні Ліберальна-дэмакратычнай партыі Японіі. 16 верасня 2020 года зацверджаны парламентам на пасаду прэм’ер-міністра.

У 2021 годзе Ёсіхідэ Суга распарадзіўся стварыць ва ўрадзе новую пасаду для чыноўніка, які ўзначаліць барацьбу з адзінотай.

3 верасня 2021 года Ёсіхідэ Суга паведаміў, што не будзе ўдзельнічаць у вераснёўскіх выбарах старшыні кіроўнай Ліберальна-дэмакратычнай партыі краіны. Гэта значыць, што ён выйшаў у адстаўку праз год на пасадзе прэм’ер-міністра. У той час рэзка зменшыліся рэйтынгі кіроўнай Ліберальна-дэмакратычнай партыі, што звязваюць з няўдалай барацьбой з пандэміяй COVID-19. Папулярнасць партыі зменшылася з-за рашэння правесці Алімпійскія гульні ў Токіа, супраць чаго пратэставалі жыхары краіны, бо ў Японіі расла колькасць заражэнняў каранавірусам.

## Спасылкі 
* *Афіцыйная старонка*  

Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Японіі
Катэгорыя:Члены Ліберальна-дэмакратычнай партыі (Японія)
Зінаіда Мікалаеўна Бярэзіна

**Зінаіда Мікалаеўна Бярэзіна** (нар. , в. Марозавічы Пінскага раёна Брэсцкай вобласці) — беларускі палітык.

## Біяграфія 
Скончыла Ленінградскі ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга інстытут воднага транспарту, інжынер-эканаміст. Пасля заканчэння Пінскага ўлікова-крэдытнага
тэхнікума працавала бухгалтарам, старшым бухгалтарам Клецкага аддзялення Дзяржаўнага банка БССР, бухгалтарам Пінскага будаўніча-мантажнага ўпраўлення, бухгалтарам, старшым бухгалтарам, старшым інспектарам апошняга кантролю, крэдытным інспектарам, эканамістам аддзела фінансавання капіталаўкладанняў Пінскага аддзялення Дзяржаўнага банка БССР, намеснікам галоўнага бухгалтара, галоўным бухгалтарам праектнага інстытута «Саюзгіпрамеліяводгас», г. Пінск. Працавала эканамістам па планаванню заработнай платы, намеснікам начальніка эканамічнага ўпраўлення па фінансавай рабоце, начальнікам эканамічнага ўпраўлення — галоўным эканамістам, намеснікам генеральнага дырэктара па эканоміцы — начальнікам эканамічнага ўпраўлення, намеснікам генеральнага дырэктара па эканоміцы, дырэктар па эканоміцы і фінансах закрытага акцыянернага таварыства Холдынгавая кампанія «Пінскдрэў».

Выбіралася членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання. Была намеснікам дэлегата ад Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь у Парламенцкай Асамблеі Арганізацыі па бяспецы і супрацоўніцтву ў Еўропе.

## Узнагароды 
Узнагароджана медалём «За працоўныя заслугі», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.

Катэгорыя:Эканамісты Беларусі
Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання
Наталля Пятроўна Баранава

**Наталля Пятроўна Баранава** (нар. , Навазыбкаў Бранскай вобласці РСФСР) — беларускі педагог. Рэктар установы адукацыі «Мінскі дзяржаўны лінгвістычны ўніверсітэт», кандыдат педагагічных навук. Член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання.

## Біяграфія 
Нарадзілася 23 чэрвеня 1950 года ў Навазыбкаве Бранскай вобласці РСФСР.

Скончыла Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут замежных моў і аспірантуру гэтага інстытута, настаўнік англійскай і нямецкай моў.

Працоўную дзейнасць пачала малодшым прадаўцом магазіна № 50 Лідскага гархарчпрамгандлю. Пасля заканчэння вучобы працавала перакладчыкам Хелуанскага металургічнага камбіната (г. Каір, Арабская Рэспубліка Егіпет). Выбіралася намеснікам сакратара камітэта камсамола па ідэалагічнай рабоце Мінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута замежных моў, працавала выкладчыкам, вучылася ў аспірантуры, затым была старшым выкладчыкам, загадчыкам кафедры педагогікі, прарэктарам па вучэбнай рабоце.

Выбіралася членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання.

Аўтар звыш 40 навуковых прац.

Паводле справаздачы, падрыхтаванай Польскім фондам свабоды і дэмакратыі, на пасадзе рэктара Мінскага дзяржаўнага лінгвістычнага ўніверсітэта Наталля Баранава была адказнаю за адлічэнні студэнтаў за іх палітычную дзейнасць. 

Наталля Баранава была рэктарам МДЛУ 25 гадоў, звольнена з пасады ў кастрычніку 2020 года на фоне масавых палітычных пратэстаў у Беларусі, у якіх прымалі актыўны ўдзел студэнты і выкладчыкі ўніверсітэта.

## Сям’я 
* Муж — Міхаіл Фёдаравіч Баранаў (пам. 2016).

## Узнагароды 
* ганаровае званне «Мінчанін года — 2007»,
* медаль «За працоўныя заслугі» (2009),
* ганаровая грамата Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь,
* ганаровая грамата Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (2015),
* ганаровая грамата Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.

Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання
Катэгорыя:Рэктары Мінскага дзяржаўнага лінгвістычнага ўніверсітэта
Віктар Аляксандравіч Жыгар

**Віктар Аляксандравіч Жыгар** (нар. , в. Слабада Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці) — беларускі палітык.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга політэхнічны інстытут (інжынер-электрык), Акадэмію кіравання пры Кабінеце Міністраў Рэспублікі Беларусь (менеджар-эканаміст).

Пасля заканчэння Канатопскага індустрыяльна-педагагічнага тэхнікума працаваў інжынерам-канструктарам, намеснікам галоўнага канструктара, намеснікам галоўнага інжынера, галоўным інжынерам, дырэктарам Гомельскага завода «Электраапаратура».

Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання. Быў членам Пастаяннай камісіі Міжпарламенцкай Асамблеі Еўразійскага эканамічнага супольніцтва па мытнаму рэгуляванню і пагранічнай палітыцы.

## Узнагароды 
Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Міжпарламенцкай Асамблеі Еўразійскага эканамічнага супольніцтва.

Катэгорыя:Інжынеры Беларусі
Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання
Наталля Андрэеўна Зайцава

**Наталля Андрэеўна Зайцава** (нар. , Ліда Гродзенскай вобласці) — беларускі настаўнік і палітык. Заслужаны настаўнік Рэспублікі Беларусь.

## Біяграфія 
Скончыла Смаленскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя К. Маркса, настаўнік англійскай мовы.

Працавала старшай піянерважатай сярэдняй школы № 11 г. Ліды, сакратаром камітэта камсамола Лідскага індустрыяльнага тэхнікума, арганізатарам пазакласнай і пазашкольнай работы, намеснікам дырэктара па вучэбна-выхаваўчай рабоце, дырэктарам сярэдняй школы № 7, дырэктарам сярэдняй школы — гімназіі № 7. Дырэктарка гімназія № 1 горада Ліды (1997—2018).
 
Выбіралася членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання. Была членам Камісіі Парламенцкага Сходу Саюза Беларусі і Расіі па інфармацыйнай палітыцы і ўзаемадзеянню з грамадскімі аб’яднаннямі.

У красавіку 2024 года была выбрана дэлегаткай на Усебеларускі народны сход 7-га склікання ад Беларускага грамадскага аб’яднання ветэранаў.

## Узнагароды 
Занесена ў Кнігу славы Гродзенскай вобласці. Прызнана лепшым кіраўніком у сферы адукацыі Гродзенскай вобласці за 2006 год. Мае Падзяку Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Узнагароджана Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Парламенцкага Сходу Саюза Беларусі і Расіі, знакам «Выдатнік адукацыі БССР».

Ганаровы грамадзянін Лідскага раёна.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Лідскага раёна
Катэгорыя:Дэлегаты Усебеларускага народнага сходу 7-га склікання
Ільніцкі

**Ільніцкі** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Андрэй Мікалаевіч Ільніцкі (нар. 1973) — урач, беларускі і расійскі герантолаг, доктар медыцынскіх навук, прафесар.
* Мікалай Мікалаевіч Ільніцкі (1949—2006) — беларускі палітык.
Іржы Менцэль

**Іржы Менцэль** (; 23 лютага 1938, Прага — 5 верасня 2020, Прага) — чэшскі , , , адзін з галоўных прадстаўнікоў — нароўні з Верай Хіцілавай, Мілашам Форманам і іншымі — новай хвалі ў чэшскім кіно 1960-х гадоў, якая шмат у чым супала з агульным абнаўленнем еўрапейскага кінематографа ў той перыяд.
Мікалай Мікалаевіч Ільніцкі

**Мікалай Мікалаевіч Ільніцкі** (, в. Баранава Полацкага раёна Віцебскай вобласці — ) — беларускі палітык і дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (філолаг, выкладчык рускай мовы і літаратуры), Інстытут паліталогіі і сацыяльнага кіравання Камуністычнай партыі Беларусі (палітолаг).

Пасля заканчэння Полацкага політэхнічнага тэхнікума Белкаапсаюза працоўную дзейнасць пачаў тэхнікам па рамонту халадзільнага абсталявання
Віцебскага райспажыўсаюза. Служыў у радах Савецкай Арміі. Працаваў інструктарам Віцебскага райкама ЛКСМБ, машыністам кампрэсарных установак Полацкага ліцейна-механічнага завода, сакратаром камітэта камсамола ТВ-2, інструктарам, загадчыкам
аддзела, сакратаром Полацкага гаркама КПБ, дырэктарам сярэдняй школы № 13 г. Полацка. Быў дырэктарам навукова-даследчай і асветніцкай установы культуры «Нацыянальны Полацкі гісторыка-культурны музей-запаведнік».

Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання. З’яўляўся членам Пастаяннай камісіі па адукацыі, навуцы, культуры і гуманітарных пытаннях, членам Пастаяннай камісіі Міжпарламенцкай Асамблеі дзяржаў — удзельніц Садружнасці Незалежных Дзяржаў па культуры, інфармацыі, турызму і спорту.

## Узнагароды 
Уладальнік прэміі года Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь «За дасягненні ў эстэтычным і маральным выхаванні беларускага народа і прапаганду духоўных каштоўнасцей» (1998). Узнагароджаны Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, нагрудным знакам Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь «За ўклад у развіццё культуры Беларусі».

Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання
Ала Васільеўна Ралькевіч

**Ала Васільеўна Ралькевіч** (нар. , в. Слабада Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці) — беларускі палітык і настаўнік. Член праўлення грамадскага аб’яднання «Беларускі саюз жанчын».

## Біяграфія 
Скончыла Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут замежных моў, настаўнік англійскай і французскай моў. Працавала настаўнікам англійскай мовы,
арганізатарам пазакласнай і пазашкольнай выхаваўчай работы, дырэктарам Пухавіцкай сярэдняй школы, дырэктарам Мар’інагорскай дзяржаўнай гімназіі.

Выбіралася членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 2-га і 3-га скліканняў.

## Узнагароды 
Узнагароджана ордэнам «Знак Пашаны», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Парламенцкага Сходу Саюза Беларусі і Расіі, знакам «Выдатнік адукацыі БССР»..

Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 2-га склікання
Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання
Катэгорыя:Педагогі Беларусі
Албанская партыя працы

**Албанская партыя працы** () — кіруючая партыя ў Народнай Сацыялістычнай Рэспубліцы Албанія ў 1945—1990 гадах. Была створана ў лістападзе 1941 года як *Камуністычная партыя Албаніі*. У 1948 годзе на з’ездзе партыя была перайменавана ў *Албанскую партыю працы*. Партыя была адхіленая ад улады масавымі пратэстамі ў пачатку 1990-х гадоў. У 1991 годзе афіцыйна адмовілася ад марксізму-ленінізму, прыняла ідэалогію дэмакратычнага сацыялізму і ператворана ў Сацыялістычную партыю Албаніі.

## Кіраўніцтва 
Галоўнай кіруючай пасадай у партыі з’яўлялася пасада першага сакратара Цэнтральнага камітэта. За 50-гадовую гісторыю партыі гэту пасаду займалі толькі два чалавекі:
* Энвер Ходжа (1941—1985)
* Раміз Алія (1985—1991)

## Спасылкі 
* Дакументы Албанскай партыі працы

Катэгорыя:Палітычныя партыі Албаніі
Катэгорыя:Партыі аднапартыйных сістэм
Албанія
Наталля Віктараўна Блахіна

**Наталля Віктараўна Блахіна** (нар. , в. Балотчыцы Слуцкага раёна Мінскай вобласці) — беларускі палітык. Член грамадскага аб’яднання «Беларускі саюз жанчын».

## Біяграфія 
Скончыла Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (таваразнавец), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (дзяржаўнае і мясцовае кіраванне). Працавала таваразнаўцам, дырэктарам магазіна № 6 Слуцкага гархарчпрамгандлю, дырэктарам універмага «Слуцк».

Выбіралася членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 2-га і 3-га скліканняў.

## Узнагароды 
Мае падзяку Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Узнагароджана ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, дзвюма ганаровымі граматамі Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, знакам «Выдатнік гандлю СССР» і нагрудным знакам «Выдатнік гандлю БССР».

Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 2-га склікання
Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання
Аазаз

**Аазаз** () — горад у Сірыі, у мухафазе Алепа.

Аазаз вядомы як месца бітвы пры Аазазе паміж крыжацкімі дзяржавамі і туркамі-сельджукамі 11 чэрвеня 1125 года. Горда знаходзіцца недалёка ад памежнага пераходу паміж Сірыяй і Турцыяй. Аазаз з'яўляецца сталіцай часовага ўрада Сірыі у турэцкай зоне акупацыі Сірыі .

## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Сірыі
Наталля Алегаўна Курэк

**Наталля Алегаўна Курэк** (нар. , Мінск) — беларускі ўрач і палітык.

## Біяграфія 
Скончыла Мінскі ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга дзяржаўны медыцынскі інстытут, урач-лячэбнік. Працоўную дзейнасць пачала медыцынскім рэгістратарам 9-й паліклінікі г. Мінска. Пасля заканчэння інстытута працавала ўрачом-інтэрнам 8-й гарадской гінекалагічнай бальніцы, урачом акушэрам-гінеколагам 17-й жаночай кансультацыі і 8-й гарадской гінекалагічнай бальніцы. Была клінічным ардынатарам спецардынатуры кафедры акушэрства і гінекалогіі Мінскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута. Затым працавала ўрачом акушэрам-гінеколагам і загадчыкам гінекалагічнага аддзялення 3-й клінічнай бальніцы, намеснікам галоўнага ўрача па родадапамозе 6-й клінічнай бальніцы. Галоўны ўрач установы аховы здароўя «Гарадскі клінічны радзільны дом № 2» г. Мінска.

Выбіралася членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання. Была членам дэлегацыі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь у Міжпарламенцкай Асамблеі праваслаўя.

## Узнагароды 
Узнагароджана медалём «За працоўныя заслугі», юбілейным медалём «90 год Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, нагрудным знакам Міністэрства аховы здароўя «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь».

Катэгорыя:Гінеколагі Беларусі
Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання
Міжнародная канфедэрацыя арабскіх прафсаюзаў

**Міжнародная канфедэрацыя арабскіх прафсаюзаў** () — міжнародная прафсаюзная арганізацыя, якая аб'ядноўвае шэраг прафсаюзаў з арабскіх краін. Канфедэрацыя была заснавана ў 1956 годзе. Першапачаткова штаб арганізацыі знаходзіўся ў Егіпце, аднак, у 1978 годзе ён быў перанесены ў Сірыю ў знак пратэсту супраць візіту Анвара Садата ў Ізраіль.
## Спасылкі 
*

Катэгорыя:Міжнародныя прафсаюзныя арганізацыі
Катэгорыя:Арабскі свет
Кісловічы

**Кісловічы** () — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.

## Гісторыя 
Згадваецца ў 1766 годзе як вёска, цэнтр фальварка ў Мсціслаўскім ваяводстве. У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Манастыршчынскага раёна
Аляксандр Пятровіч Далжэўскі

**Аляксандр Пятровіч Далжэўскі** (нар. , в Баранавічы Бабруйскага раёна Магілёўскай вобласці) — беларускі настаўнік і палітык. Намеснік старшыні грамадскага аб’яднання «Беларуская федэрацыя самба».

## Біяграфія 
Скончыў Магілёўскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. А. Куляшова, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (дзяржаўнае і мясцовае кіраванне).

Працаваў сакратаром камітэта камсамола, сакратаром камітэта Саюза моладзі Беларусі Магілёўскага педагагічнага вучылішча, настаўнікам гісторыі Дасавіцкай і Буйніцкай сярэдніх школ Магілёўскага раёна, загадчыкам аддзела сацыяльна-культурных ініцыятыў моладзі Магілёўскага абласнога камітэта Беларускага саюза моладзі. Быў першым сакратаром Магілёўскага абласнога камітэта і другім сакратаром Цэнтральнага камітэта грамадскага аб’яднання «Беларускі патрыятычны саюз моладзі». Сакратар Цэнтральнага камітэта грамадскага аб’яднання «Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі».

Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання. Быў членам Пастаяннай камісіі Міжпарламенцкай Асамблеі дзяржаў — удзельніц Садружнасці Незалежных Дзяржаў па прававых пытаннях.

## Узнагароды 
Узнагароджаны Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, медалём Францыска Скарыны.

Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання
Стыў Уол

**Стыў Уол** () — ірландскі акцёр і музыка, саліст і аўтар песень ірландскіх груп  (з 1998) і  (1987–1994). Як акцёр Стыў вядомы ролямі ў фільмах і тэлесерыялах «Вікінгі», , «Месяцовы хлопчык», , «Маё дурное сэрца». Ён таксама агучыў тэлевізійныя праграмы: Super Garden, Raised By a Village, Class Swap  і рэкламныя ролікі для «Vodafone», «BMW», «Renault», «Londis», «Guinness», «Seat», «Fáilte Ireland» і многіх іншых.
## Фільмаграфія 
## Спасылкі 
* 
* 
* 
*
Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання

Спіс членаў Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання. Дзейнічаў з 6 снежня 2019 года па 2024 год.

## Кіраўніцтва Савета Рэспублікі 
* Старшыня Савета — Наталля Іванаўна Качанава
* Намеснік Старшыні — Анатоль Міхайлавіч Ісачэнка (да 13 снежня 2021 года), Леанід Канстанцінавіч Заяц (з 17 снежня 2021 года)

## Прэзідыум Савета Рэспублікі 
* Наталля Іванаўна Качанава  
* Анатоль Міхайлавіч Ісачэнка (да 13 снежня 2021 года), Леанід Канстанцінавіч Заяц (з 17 снежня 2021 года)
* Віктар Андрэевіч Лісковіч  
* Сяргей Анатолевіч Рачкоў  
* Таццяна Аркадзьеўна Рунец  
* Міхаіл Іванавіч Русы  
* Сяргей Міхайлавіч Сівец 

## Члены Савета 
# Таццяна Валер’еўна Абель
# Віктар Міхайлавіч Ананіч
# Сяргей Анатолевіч Анюхоўскі
# Валянцін Валянцінавіч Байко
# Дзмітрый Юр’евіч Баскаў (прызначаны 14 верасня 2021 года)
# Аляксандр Аляксандравіч Бачыла
# Валерый Іванавіч Бельскі (прызначаны 24 студзеня 2023 года)
# Дзмітрый Сяргеевіч Варанюк
# Валерый Уладзіміравіч Гайдукевіч
# Іван Іванавіч Галаваты
# Ігар Мікалаевіч Гедзіч
# Юрый Мікалаевіч Дзеркач
# Дзмітрый Уладзіміравіч Дзямідаў
# Алег Віктаравіч Дзячэнка
# Канстанцін Вікенцьевіч Драздоўскі
# Алег Валянцінавіч Жынгель
# Алена Алегаўна Зяблікава
# Леанід Канстанцінавіч Заяц (прызначаны 13 снежня 2021 года)
# Андрэй Іванавіч Іванец (спыніў паўнамоцтвы члена Савета Рэспублікі 11 лютага 2022 года ў сувязі з прызначэннем міністрам адукацыі Беларусі)
# Марына Аляксандраўна Ільіна
# Анатоль Міхайлавіч Ісачэнка (да 13 снежня 2021 года)
# Каліна Віктараўна Капуцкая
# Аляксандр Сяргеевіч Карпіцкі
# Ігар Барысавіч Каско
# Наталля Іванаўна Качанава
# Аляксей Іванавіч Кушнарэнка
# Віктар Андрэевіч Лісковіч
# Уладзімір Міхайлавіч Лук’янаў
# Ірына Пятроўна Ляўковіч
# Аляксандр Андрэевіч Ляхаў
# Васіль Пятровіч Маркевіч (да кастрычніка 2022 года)
# Уладзімір Сямёнавіч Матвееў
# Юрый Іосіфавіч Наркевіч
# Аляксей Мікалаевіч Нявераў
# Валерый Мікалаевіч Палішчук
# Алена Валяр’янаўна Панцюхова
# Таццяна Генадзеўна Палушкіна
# Алег Пятровіч Портнік
# Рыгор Васільевіч Пратасавіцкі
# Алег Аляксандравіч Раманаў
# Сяргей Анатолевіч Рачкоў
# Алег Алегавіч Румо
# Таццяна Аркадзьеўна Рунец
# Андрэй Уладзіміравіч Русаковіч
# Міхаіл Іванавіч Русы
# Сяргей Міхайлавіч Сівец
# Эльвіра Аляксееўна Сарока
# Ірына Юльянаўна Сачкоўская
# Кацярына Адамаўна Серафіновіч
# Алег Міхайлавіч Слінько
# Ала Віктараўна Смаляк
# Віктар Аляксандравіч Сняжыцкі
# Ірына Анатольеўна Старавойтава (прызначана 20 студзеня 2023 года)
# Алег Рыгоравіч Суконка (спыніў паўнамоцтвы члена Савета Рэспублікі 3 сакавіка 2022 года)
# Уладзімір Фёдаравіч Храленка
# Віктар Іванавіч Чайчыц
# Анатоль Вітальевіч Шалтанюк
# Тамара Анатольеўна Шатлікава
# Анатоль Тадэвушавіч Шчасны
# Андрэй Генадзьевіч Шышкін
# Аляксандр Мікалаевіч Шышко
# Наталля Віктараўна Якубіцкая
# Фелікс Валянцінавіч Яшкоў

7
Акцябрскае (сяло, Манастыршчынскі раён)

**Акцябрскае** () — сяло ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.

## Гісторыя 
Новае сяло Акцябрскае вырасла ў 1970-75 гады, пабудаваны Дом культуры, там жа знаходзілася і бібліятэка, дзіцячы сад, шмат новых жылых дамоў.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Манастыршчынскага раёна
Кірпічнага Завода (Манастыршчынскі раён)

**Кірпічнага Завода** () — пасёлак у Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча. Знаходзіцца з поўначы ад раённага цэнтра.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Манастыршчынскага раёна
Маё дурное сэрца (фільм, 2018)

**Маё дурное сэрца** () — нідэрландскі драматычны біяграфічны мастацкі фільм 2018 года рэжысёра . Фільм з’яўляецца рэжысёрскім дэбютам Рольфа ван Эйка. Прэм’ера адбылася 29 верасня 2018 года на .

## Сінопсіс 
У фільме распавядаецца пра апошнія гадзіны жыцця Чэта Бэйкера — джазавага трубача. Содні перад яго смерцю былі насычаны масай цікавых падзей. Цела Бэйкера было знойдзена 13 мая 1988 года, ён выскачыў з акна на вуліцу пад вокнамі атэля ў Амстэрдаме, дзе ён жыў. Пасля агляду трупа стала зразумела, што Чэт памёр у выніку ранення ў галаву.

## У ролях 
## Зноскі 
## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Фільмы 2018 года
Катэгорыя:Фільмы на нідэрландскай мове
Катэгорыя:Фільмы, заснаваныя на рэальных падзеях
Катэгорыя:Музычныя фільмы
Катэгорыя:Фільмы пра Нідэрланды
Катэгорыя:Кінарэжысёрскія дэбюты
Катэгорыя:Фільмы-біяграфіі Нідэрландаў
Леанід Сяргеевіч Маісееў

**Леанід Сяргеевіч Маісееў** (, в. Міхайлавічы Горацкага раёна Магілёўскай вобласці — , Магілёў) — беларускі гаспадарчы дзеяч. Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь.

## Біяграфія 
Скончыў Віцебскі ветэрынарны інстытут, заатэхнік. Пасля службы ў радах Савецкай Арміі працаваў брыгадзірам будаўнічай брыгады, галоўным заатэхнікам калгаса «Перамога», дырэктарам саўгаса «Барок», старшынёй калгаса «Зара», дырэктарам закрытага акцыянернага таварыства «Зара», старшынёй калгаса «Зара» Магілёўскага раёна. Генеральны дырэктар закрытага акцыянернага таварыства «Агракамбінат „Зара“ Магілёўскага раёна».
 
Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га і 4-га скліканняў.

## Узнагароды 
Узнагароджаны ордэнамі «Знак Пашаны», Айчыны III, II і I ступені, юбілейным медалём «90 год Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.

Катэгорыя:Старшыні калгасаў
Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання
Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання
Уладзімір Рыгоравіч Мальцаў

**Уладзімір Рыгоравіч Мальцаў** (нар. , в. Каравацічы Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці) — беларускі палітык. Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга політэхнічны інстытут, інжынер-будаўнік.
Працаваў рабочым, майстрам будаўнічага ўпраўлення № 112 будаўнічага трэста № 20 г. Светлагорска. Пасля службы ў радах Савецкай Арміі быў майстрам, прарабам будаўнічага ўпраўлення № 112 будаўнічага трэста № 20, начальнікам упраўлення капітальнага будаўніцтва — намеснікам старшыні Светлагорскага гарадскога выканаўчага камітэта. Дырэктар адкрытага акцыянернага таварыства «Светлагорскі домабудаўнічы камбінат».

Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання.

## Узнагароды 
Узнагароджаны юбілейным медалём «90 год Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.

Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання
Катэгорыя:Будаўнікі Беларусі
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Светлагорска
Таццяна Аляксандраўна Краўчанка

**Таццяна Аляксандраўна Краўчанка** (нар. , Аха, Сахалінская вобласць, РСФСР) — беларускі палітык. Старшыня грамадскага аб’яднання «Беларуская асацыяцыя шматдзетных бацькоў».

## Біяграфія 
Нарадзілася 13 красавіка 1946 года ў г. Аха Сахалінскай вобласці РСФСР.

Скончыла Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава, эканаміст.

Працавала лабарантам сярэдняй школы № 10 г. Феадосія (Крым), электрапрыбарыстам-вымяральнікам вайсковай часці 78384 Чырванасцяжнага Чарнаморскага флоту, прыбарыстам цэха № 23 Мінскага завода паўправадніковых прыбораў імя Ф. Э. Дзяржынскага, надомніцай швейнага ўчастка Мінскага камбіната надомнай працы, інжынерам, старшым інжынерам навукова-даследчай лабараторыі навуковай арганізацыі працы рэспубліканскага праектна-канструктарскага бюро Міністэрства харчовай прамысловасці БССР, эканамістам аддзела эканамічных даследаванняў і навуковай арганізацыі працы, эканамістам групы эканамічных даследаванняў навуковага вытворчага аб’яднання «Белхарчпрамтэхніка» (навуковага вытворчага аб’яднання «Хартэк» Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь).

Выбіралася членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання. Была членам Пастаяннай камісіі Міжпарламенцкай Асамблеі дзяржаў — удзельніц Садружнасці Незалежных Дзяржаў па сацыяльнай палітыцы і правах чалавека. Старшыня Рэспубліканскай грамадскай наглядальнай камісіі пры Міністэрстве юстыцыі Рэспублікі Беларусь.
Была членам Нацыянальнай камісіі па правах дзіцяці.

## Узнагароды 
Узнагароджана медалямі «Медаль мацярынства» II ступені, «За працоўныя заслугі», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міжпарламенцкай Асамблеі дзяржаў — удзельніц Садружнасці Незалежных Дзяржаў.

Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання