Клептон

У біялогіі **клептон** і **сінклептон** — гэта від, які патрабуе ўкладу іншага біялагічнага таксона (звычайна віду, цесна звязанага з клептанічным відам) для завяршэння свайго рэпрадуктыўнага цыклу. Канкрэтнымі тыпамі клептонаў з’яўляюцца *зігаклептоны*, якія размнажаюцца шляхам зігагенезу; *гінаклептоны*, якія размнажаюцца шляхам гінагенезу, і *ціхаклептоны*, якія размнажаюцца спалучэннем абедзвюх сістэм.

Клептагеннае размнажэнне мае тры стратэгіі:

* Самка клептона можа проста актываваць дзяленне ў яйцаклетцы праз прысутнасць спермы самца, не ўключаючы яго генетычнага матэрыялу — гэта прыводзіць да атрымання кланальнага нашчадства.
* Самка таксама можа ўбудаваць сперму самца ў сваю яйкаклетку, але можа зрабіць гэта без гаметычнай рэдукцыі. Гэта прыводзіць да павышэння ўзроўню плоіднасці, які ў дзікіх асобін вар’іруецца ад трыплоіднай да пентаплоіднай.
* Нарэшце, самка таксама мае магчымасць замяніць частку свайго генетычнага матэрыялу самцовым, што прывядзе да ўтварэння своеасаблівага «гібрыда» без павелічэння плоіднасці.

## Этымалогія 
Тэрмін паходзіць ад (старажытнагрэчаскага або сучаснага) κλέπτ(ης) + -он, пасля таксона, або , «красці». Клептон «крадзе» гаметы ў асобіны іншага віду, каб размнажацца. У артыкуле пад назвай «Таксанамія партэнагенетычных відаў гібрыднага паходжання» Чарльз Дж. Коўл сцвярджае, што матыў злодзея вельмі падобны на паводзіны некаторых рэптылій.

## Прыклады 
### Віды саламандр 
У дзікай прыродзе пяць відаў саламандр *Ambystoma* утвараюць аднаполы комплекс, які размнажаецца шляхам спалучэння гінагенезу і клептагенезу: *A. tigrinum*, *A. barbouri*, *A. texanum*, *A. jeffersonium* і *A. laterale* . У прыродзе было знойдзена больш за дваццаць геномных камбінацый, ад асобін «LLJ» (два геномы *A. laterale* і *A. jeffersonium*) да асобін «LJTi» (геномы *A. laterale*, *A. jeffersonium* і *A. tigrinum*). што робіць іх найстарэйшым вядомым аднаполым відам пазваночных.

 
Той факт, што гэтыя саламандры захаваліся так доўга, уражвае, бо супярэчыць меркаванню, што большасць бясполых ліній узнікаюць пры спрыяльных умовах і хутка знікаюць. Сцвярджаецца, што гэтая захаванасць у значнай ступені звязана з вышэйзгаданай стратэгіяй «замены геному», якая суправаджае клептагеннае размнажэнне — замена часткі мацярынскага геному бацькоўскай ДНК у нашчадкаў дазволіла аднаполым асобінам «абнаўляць» свой генетычны матэрыял з цягам часу. Гэты аспект клептагенезу нядаўна быў пацверджаны генетычнымі даследаваннямі, якія паказваюць, што няма продкавага геному *A. laterale*, які захоўваецца ад адной аднаполай асобіны да іншай, і што няма канкрэтнага геному «L», які сустракаецца часцей за іншыя. Генетычны матэрыял «L», які сустракаецца ў гэтых саламандр, таксама не эвалюцыянаваў так, каб быць істотна адметным ад палавых геномаў.

У 2007 годзе выявілі, што ў папуляцыі могуць суіснаваць аднаполыя і палавыя асобіны; што генетычны склад аднаполых асобін вельмі зменлівы; і што аднаполыя асобіны маюць агульныя алелі з палавымі асобінамі.

### Віды жаб 
Сярод іншых відаў, якія маюць гэту ўласцівасць, — еўрапейскія вадзяныя жабы роду *Pelophylax*.
 

### Віды рыб 
Амазонскай молі *(Poecilia formosa)* характэрны гінагенез.&#x5B;*патрэбна крыніца*&#x5D;

## Гл. таксама 
* Эўкарыёты, якія могуць быць аднаполымі або бясполымі
* Гаметафітны апаміксіс — з’ява ў раслін, якая патрабуе апладнення эндасперма, але размнажэнне адбываецца кланальна.
* Гінагенез

## Крыніцы 
* 

Катэгорыя:Папуляцыйная генетыка
Катэгорыя:Эвалюцыйная біялогія
Катэгорыя:Гібрыды
Катэгорыя:Біялагічная сістэматыка
Катэгорыя:Біялагічная тэрміналогія