Нарымонт Гедзімінавіч

**Нарымонт Гедзімінавіч**, у хрышчэнні **Глеб**, таксама сустракаюцца варыянты **Нарымунт**, **Нарымант** (каля 1295 — 2 лютага 1348) — князь полацкі (1333/1334—1345).

## Імя 
Імя Нарымант (Нормант) — з шэрагу старабалцкіх (старалітоўскіх) двухасноўных імёнаў. Такія імёны дайшлі з індаеўрапейскай эпохі і ўласцівыя іменнікам народаў індаеўрапейскага паходжання.

Адпаведныя імёны фіксуюцца ў сучасным літоўскім іменніку і ў старапрускім іменніку: літ. *Nor-mantas, Nor-i-mant’as,* *Nar-mant’as, Nar-i-mant’as*, пруск. *Noremunt* (спаланізаваная форма).

Першая аснова імені *Nor-* надзвычай папулярная ў літоўскай антрапаніміі, вядома пад сотню двухасноўных антрапонімаў з яе удзелам і столькі ж — аднаасноўных. Звязана з літоўскім *norėti* «хацець, прагнуць».

Другая аснова *Mant-* звязаная з літоўскім *manta* «перасоўная маёмасць; (ваенная) здабыча». Яно, у сваю чаргу, звязана з *manyti*, адно са значэнняў якога (апроч асноўнага «думаць, меркаваць») — «займець, здабыць».

Імя мела значыць «прагны да здабычы» і ўяўляла сабой імя-пажаданне.

## Біяграфія 
Другі сын вялікага князя літоўскага Гедзіміна.

Упершыню згадваецца пад 1331 года, калі Гедзімін затрымаў на Валыні наўгародскага архіепіскапа Васіля і адпусціў толькі з умовай абрання Нарымонта князем у Ноўгарадзе.

Прыбыў у Ноўгарад кастрычнікам 1333 года, атрымаў у кармленне Ладагу, Арэшак, Карэлу і палову Капор’я. Каля 1335 года паехаў з Ноўгарада, напэўна, каб заняць полацкі сталец пасля смерці князя Воіна. Пакінуў у Ноўгарадзе намеснікам свайго сына Аляксандра.

У 1338 годзе адмовіўся прыехаць на дапамогу наўгародцам для адбіцця шведскай агрэсіі і нават адклікаў Аляксандра з Арэшка. Намеснікі Нарымонта, аднак, заставаліся ў Арэшку да 1348 года. Каля 1338 года разам з полацкім епіскапам Рыгорам падпісаў дагавор з Рыгай. Ускосна згадваецца як полацкі кароль у дагаворы Смаленска з Рыгай (каля 1340).

Паводле Летапісца вялікіх князёў літоўскіх па Гедзіміне атрымаў Пінскае княства «*зо всеми околичностями над Припетю рекою аж до Днепра*», якое заставалася і за яго нашчадкамі — Нарымонтавічамі да канца XIV ст. У 1341—1345 гадах быў буйнейшым землеўладальнікам і, відаць, уплывовейшым князем у Вялікім Княстве Літоўскім. Супраць вялікага князя Яўнута і князя Нарымонта выступілі браты Альгерд і Кейстут.

Пасля заняцця Альгердам велікакняжацкага стальца (1345) Нарымонт паехаў да залатаардынскага хана Джанібека, а Альгерд перадаў Полацкае княства свайму сыну Андрэю. Нарымонт вярнуўся ў ВКЛ каля 1346 года, у 1347 годзе браў удзел у паходзе супраць Тэўтонскага ордэна, загінуў у бітве на рацэ Стрэве (2.2.1348).

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
** Scriptores Rerum Prussicarum. II. Leipzig, 1863. ss. 75, 511.
** Сапунов А. Река Западная Двина. Витебск, 1893. сс. 276—277.
** Puzyna J. Narymunt Giedyminowicz // Miesiecznik Heraldyczny. R. 9, 1930. № 3.
** Tenże. Potomstwo Narymunta Giedyminowicza // Miesiecznik Heraldyczny. R. 11, 1932. № 10.
** Новгородская первая летопись. М.-Л., 1950. сс. 345, 349.
** ПСРЛ. Т. 25. М.-Л., 1949. сс. 170—176; Т. 32. М., 1975. сс. 41, 68, 138. Т. 35. М., 1980. сс. 68, 85, 97 і інш.
** Полоцкие грамоты XIII—начала XIV вв. Сост. А. Хорошкевич. Вып. 1. М., 1977. сс. 39—41; Вып. 3. М., 1980. сс. 127—132.
** Krupa K. Książęta litewscy w Nowogrodzie Wielkim do 1430 r. // Kwartalnik historyczny. R. C. 1993. № 1.
* *Сідаровіч В. М.*, *Касюк А. Ф.* Пячатка князя Глеба Нарымонта XIV ст. з в. Стары Капыль  // Беларуская даўніна, 2016.

Катэгорыя:Князі полацкія
Катэгорыя:Князі пінскія
Катэгорыя:Князі наўгародскія
Катэгорыя:Гедзімінавічы
Катэгорыя:Загінулі ў баі
Катэгорыя:Кіраўнікі Еўропы XIV стагоддзя