open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Храналогія

**Хронологія** (ад  — час і *λόγος* — вучэнне) — як агульнае паняцце: паслядоўнасць гістарычных падзей у часе; апісанне і вывучэнне таго, як адбываліся пэўныя падзеі ў часе (гістарычна).

* астранамічная храналогія — усталяванне дакладнага астранамічнага часу на базе вывучэння заканамернасцяў руху нябесных цел;
* гістарычная храналогія — адносна самастойная («дапаможная») гістарычная дысцыпліна, якая вывучае розныя сістэмы летазлічэння і іх развіццё, дапамагае ўстанаўліваць дакладныя даты гістарычных падзей і крыніц шляхам пераводу на сучаснае летазлічэнне дат іншых летазлічэнняў і календароў;
* храналагічная *табліца*: канкрэтны пералік гістарычных падзей, размешчаных у храналагічнай (каляндарнай) паслядоўнасці.

Храналогія займае адну з ключавых пазіцый сярод гістарычных навук. Любая версія развіцця тых ці іншых падзей яўна ці няяўна ўлічвае іх адноснае і абсалютнае размяшчэнне ў часе і прасторы.

## Гл. таксама 
* Каляндар
* Дапаможныя гістарычныя навукі

## Літаратура 
* Храналогія //  С. 57.


Катэгорыя:Дапаможныя гістарычныя навукі
Іосіф Карнілавіч О’Рурк

{{Ваенны дзеяч
 |імя =  Іосіф Карнілавіч О’Рурк
|арыгінал імя = 
 |дата нараджэння  =  
 |дата смерці    =  
 |месца нараджэння =  
 |месца смерці   =  
 |выява    = O'Rourke Joseph Cornelius.jpg
 |шырыня         = 250px
 |апісанне выявы = Партрэт І. К. О'РуркамайстэрніДжорджа Доу. *Ваенная галерэя Зімовага Палаца, Дзяржаўны Эрмітаж (Санкт-Пецярбург)*
 |мянушка       =  
 |прыналежнасць = 
 |гады службы    = 1776—1849
 |званне         = генерал ад кавалерыі
 |род войскаў      = Кавалерыя
 |камандаваў     =  
 |частка          =  
 |бітвы       =  
 |узнагароды        = 
{

-

}
**Замежныя ордэны**
{ 
 
-

}
**Узнагародная зброя**
{ 

}
 |сувязі=  
 |у адстаўцы=  
}}

**Іосіф Карнілавіч О’Рурк** (, Дэрпт — , маёнтак Уселюб) — расійскі вайсковы і дзяржаўны дзеяч, палкаводзец перыяду напалеонаўскіх войнаў.

Іосіф О’Рурк нарадзіўся ў 1772. Уступіў да войска Расійскай імперыі і яго першай ваеннай акцыяй стаў удзел у другой бітве ля Цюрыха супраць французскай арміі. Пазней, О’Рурк стварыў свой асабісты полк і адправіўся ў Сербію, каб змагацца там супраць турак. Вырашальнай стала перамога пад Варварыным.

О’Рурк скончыў сваю ваенную кар’еру ў чыне генерала дывізіі. Ён пасяліўся ў сваім маёнтку Уселюб паблізу Навагрудка і памёр у 1849.

Ён быў жанаты на Эміліі Піляўскай, дачцэ Феліцыяна, апошняга старосты Луцка.

## Спасылкі 
* Біяграфія з 1910 
* Сваякі О’Рурка ў Расіі  

Катэгорыя:Генералы Расійскай імперыі
Катэгорыя:Памерлі ў Навагрудскім раёне
Іосіф Карнілавіч
Ã

**Ã/ã** (А-тыльда; А/а з тыльдай) — дыякрытычная графема, якая выкарыстоўваецца ў некаторых мовах свету. З сусветных моў найбольш шырока сустракаецца ў партугальскай, з-за чаго часам выкарыстоўваецца як нефармальны сімвал гэтай мовы (гл. лузафонія).

## Выкарыстанне 
У партугальскай мове гук, які пазначаецца літарай Ã/ã, узнік шляхам назалізацыі лацінскіх спалучэнняў an і am: germana > irmã «сястра». Ã такім чынам перадае насавы цэнтральны неакруглены галосны гук, хоць яго дакладная якасць змяняецца ад адкрытага да сярэднезакрытага ў залежнасці ад дыялекту. Выкарыстоўваецца таксама для запісу насавых дыфтонгаў ãe і ão.

Таксама гэта графема выкарыстоўваецца, але ўжо ў іншай якасці ў арумынскай мове, гуарані, кашубскай і в'етнамскай мовах.

* Арумынская мова: ã адпавядае румына-малдаўскаму â/ы (Â — (сярэднеязычны галосны гук) ы.
* У в'етнамскай мове ã уяўляе гук [ːа] з сыходна-ўзыходным тонам.

## Транскрыпцыйны алфавіт 
У Міжнародным фанетычным алфавіце /ã/ пазначае насавы адкрыты неакруглены галосны, напрыклад, у французскай транскрыпцыі слова maman [mamã] «мама».

## Кадзіроўка 
Катэгорыя:Партугальская мова
Ліцвін (возера)

**Ліцві́н** — возера ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Прыпяць, за 22 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Калінкавічы, за 0,4 км на захад ад аграгарадка Юравічы.

Плошча паверхні возера 0,19 км². Даўжыня 2,25 км, найбольшая шырыня 0,15 км. Даўжыня берагавой лініі 4,68 км.
Катлавіна возера старычнага тыпу. Схілы катлавіны спадзістыя і ўмерана стромкія. Вышыня схілаў да 4 м, у паўночнай частцы да 13 м. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі пясчаныя, усходнія зліваюцца са схіламі катлавіны. У возера ўпадаюць ручаі і меліярацыйныя каналы. У паўднёвай частцы выцякае ручай у раку Прыпяць.

У возеры водзяцца лешч, шчупак звычайны, гусцяра, плотка, краснапёрка, акунь, лінь, карась і іншыя віды рыб.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* Общая характеристика озёр Гомельской области // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь»  
* Морфометрические параметры озёр Гомельской области // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь»  
* *Иванов-Смоленский В. Г.* Все озёра Беларуси. Популярная иллюстрированная энциклопедия. Т. 3-2.

Катэгорыя:Азёры Калінкавіцкага раёна
Катэгорыя:Басейн Прыпяці
Лузафоны

**Лузафоны** (ад  – рымская правінцыя Лузітанія, антычная назва Партугаліі +  – гук) — у шырокім сэнсе партугаламоўнае насельніцтва планеты: Бразіліі, Партугаліі, Анголы, Мазамбіка, Усходняга Тымора і інш. Лузафонія склалася ў рамках пяцісотгадовай Партугальскай імперыі. Пад лузафонамі разумеюць як носьбітаў партугальскай мовы як роднай, так і людзей, якія валодаюць і карыстаюцца ёй у той ці іншай ступені, напрыклад мясцовыя народы розных афрыканскіх краін, у якіх партугальская мова з'яўляецца дзяржаўнай, карэнныя жыхары Тымора, Макаа і іншых рэгіёнаў свету, а таксама імігранты з іншых краін у Бразіліі і Партугаліі. Агульная колькасць партугаламоўных — каля 220 мільёнаў чалавек (2000 год), з іх у Бразіліі каля 190 млн.

## Гл. таксама 
* Садружнасць партугаламоўных краін
* Франкафоны	
* Англафоны	
* Нямецкамоўныя краіны

Катэгорыя:Партугальская мова
Страявая канава

**Страявая канава** — меліярацыйная канава ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці і Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці, левы прыток Страявога канала. Даўжыня 20 км. Пачынаецца за 5 км на паўднёвы захад ад вёскі Даманавічы, вусце за 4 км на поўдзень ад вёскі Сяменча Жыткавіцкага раёна.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Меліярацыйныя каналы Жыткавіцкага раёна
Катэгорыя:Меліярацыйныя каналы Салігорскага раёна
Франкафоны

**Франкафоны** ( «франкскі, французскі» і  «гук») у шырокім сэнсе — франкамоўнае насельніцтва планеты, гэта значыць, насельніцтва такіх краін, як Францыя, Бельгія, Швейцарыя, Конга і іншых, што ўваходзяць у так званую франкафонію, якая з’яўляецца вынікам французскай каланізацыі.

## Канадскі кантэкст 
У больш вузкім кантэксце канадскага грамадства выкарыстоўваецца як дэмаграфічны тэрмін для вызначэння франкамоўных жыхароў краіны, якія складаюць 23,7 % насельніцтва краіны (перапіс 2001), у адрозненне ад англамоўных (англафоны, 59,2 %) ці іншамоўных (алафоны, 17,1 %) грамадзян.

### Франкаканадцы 
Часцей за ўсё тэрмін выкарыстоўваецца ў статыстыцы і публіцыстыцы ў адносінах да жыхароў французскай правінцыі Квебек (квебекцы) і франкамоўных жыхароў правінцыі Нью-Брансуік (акадзійцы), з іх складанай дэмалінгвістычнай гісторыяй. У гэтых правінцыях французская мова носіць статус афіцыйнай (у Нью-Брансуіку — разам з англійскай). Акрамя таго, франкамоўныя меншасці жывуць і ў іншых правінцыях Канады, з іх найбольш буйную супольнасць складаюць франка-антарыйцы.

#### Квебек 
## Бельгія 
Тэрмін «франкафоны» таксама выкарыстоўваецца ў федэратыўным каралеўстве Бельгія для аб’яднання паняццяў «валоны» і «брусэльцы», для большасці з якіх роднай з’яўляецца на бягучы момант французская мова. Ім звычайна супрацьпастаўляюцца нідэрландафоны (фламандцы) і немцы ўсходніх кантонаў.

### Французская мова ў свеце 
Тэрмін шырока выкарыстоўваецца ў абедзвюх афіцыйных мовах Канады і асабліва часта ў французскай мове па ўсім свеце.

## Гл. таксама 
* Франкафонія — арганізацыя супрацоўніцтва франкамоўных краін
* Нямецкамоўныя краіны
* Лузафоны
* Англасфера
* Англафоны
* Іспанідад
* Нідэрландскі моўны саюз

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка Дзяржкамстата Канады  
* Таварыства франкафонаў у Санкт-Пецярбургу  

Катэгорыя:Гісторыя Францыі
Катэгорыя:Насельніцтва Канады
Катэгорыя:Французская мова
Англафоны

]]
**Англафоны** (, ад грэч. англас «англійскі» і фонас «гук») у шырокім сэнсе англамоўнае насельніцтва планеты, у першую чаргу носьбіты англійскай  мовы.

## Канада 
У больш вузкім кантэксце канадскага грамадства выкарыстоўваецца як дэмаграфічны, палітычны і моўны тэрмін для вызначэння англамоўных жыхароў краіны, якія складаюць 59,2 % насельніцтва краіны (Па перапісу 2001 года) супрацьпастаўляючы іх франкамоўным (франкафоны — 23,7 %) ці іншамоўным (алафоны — 17,1 %) жыхарам краіны. Тэрмін шырока выкарыстоўваецца ў афіцыйных мовах Канады, асабліва на тэрыторыі пераважна франкамоўнай правінцыі Квебек, і таксама ў французскай мове, па ўсім свеце.

## Гл. таксама 
* Англасфера
* Нямецкамоўныя краіны
* Лузафоны
* Іспанідад
* Франкафонія
* Нідэрландскі моўны саюз
* Рускамоўныя

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка Дзяжкамстата Канады  

Катэгорыя:Англійская мова
Катэгорыя:Насельніцтва Канады
Хіхітун

**Хіхітун** - у беларускай міфалогіі маленькі нячысцік, які ўвесь час жыве за спіной у чалавека. Калі з блізкімі яму людзьмі здараецца нешта брыдкае, Хіхітун радуецца і тоненька смяецца: "Хі-хі, хі-хі, хі-хі". Кажуць, што, калі рэзка абарнуцца ў гэты момант, можна пабачыць Хіхітуна. Гэта маленькая стварэнне, якое нагадвае малпу, але на макаўцы ў яго невялічкія рожкі. Часам яго смех можа быць папярэджаннем бедства, і апошняе ёсць магчымасць прадухіліць. У Хіхітуна верылі на Мядзельшчыне.

## Літаратура 
* Чароўны свет: з беларускіх міфаў, паданняў і казак / рэд. Г.П.Пашкоў; маст. В.П.Славук — Мінск: Беларус.Энцыкл. імя П.Броўкі, 2008 (403)

* Зямная дарога ў вырай: Беларускія народныя прыкметы і павер’і / Укладанне, прадмова, пераклад і паказальнік У.Васілевіча. — Мінск: Беларусь, 2010 (449)

## Спасылкі 
* Бестыарый. Хіхітун (русск)

Катэгорыя:Міфалогія
Катэгорыя:Беларуская міфалогія
Катэгорыя:Беларуская народная дэманалогія
Ляўкас

й па ляўкасе*]]

**Ляўка́с** ( *белы, светлы, ясны*) — у іканапісе назва грунта, які ўяўляе собой крэйду, размешаную на жывёльным або рыбіным клеі з даданнем ільнянога алею.

## Апісанне 
Наносіцца некалькімі пластамі на спецыяльна падрыхтаваную дошку. Пры гэтым, захаванасць ляўкасу тым лепш, чым танчэй і раўнамерней наносяцца пласты. Пасля сушкі шліфуецца. У старажытны час ляўкас шліфавалі сцебламі хвашчу; сучасныя іканапісцы выкарыстоўваюць для гэтай мэты наждачную паперу.

У сценапісе ляўкас — верхні слой тынку, грунт пад тэмперу, прыгатаваны з гашанай вапны з напаўняльнікам.

У дэкаратыўна-ўжытковым мастацтве ляўкасам таксама называюць сінтэтычны матэрыял, які выкарыстоўваецца пры вырабе багета — грунт на драўляных вырабах пад афарбоўку ці пазалоту.

У будаўніцтве ляўкас часта ўжываецца пры высакаякасным аздабленні сцен.

У беларускім старажытным мастацтве ляўкас меў асаблівае значэнне ў іканапісе ў сувязі з традыцыяй упрыгожваць фоны і іншыя дэталі абразоў разным або аграфлёным арнаментам. Пашыраны ў культавай скульптуры, манументальна-дэкаратыўным і дэкаратыўна-ўжытковым мастацтве. У беларускім савецкім выяўленчым мастацтве ляўкас выкарыстоўваўся ў манументальным (размалёўкі «Беларускія народныя майстры» ў будынку Беларускага таварыства дружбы і культурнай сувязі з замежнымі краінамі і роспіс плафона «Дружба народаў» у Тэатры юнага гледача ў Мінску (Іван Ахрэмчык, Iсак Давідовіч, 1955) і станковым жывапісе («Светлы дзень» Уладзіміра Зінкевіча, «Лета» В. Барабандава, «Птушкі» У. Піменава. «Янка Купала» А. Малярэвіча і інш.), а таксама спалучалі жывапіс з разьбой па ляўкасе («Свята ўраджаю» і трыпціх «Сейбіты» В. Ціханава і інш.).

## Сучаснае мастацтва 
* 2005—2006 — Усеўкраінскі мегапраект «Світ Левкасу» (The World of Levkas) — Кіеў, Адэса, Чарнаўцы, Івана-Франкоўск, Львоў (Украіна); Паланга (Літва). Выдадзены альбом у трох тамах.

* У сучасным беларускім выяўленчым мастацтве вядомы ляўкасы Алеся Пушкіна, Тамары Шэлест.

## Спасылкі 
* *Ганцавіцкі краязнаўча-інфармацыйны партал.'' Ляўкас. 

Катэгорыя:Грунты для жывапісу
Артур Сент-Клэр

**Артур Сэнт-Клер** (23 сакавіка 1737 г.  - 31 жніўня 1818 г) - амерыканскі ваенны дзеяч і палітык. Нарадзіўся ў Шатландыі, служыў у брытанскай арміі падчас французскай і індыйскай вайны, пасля чаго пасяліўся ў Пенсільваніі, дзе заняў мясцовую пасаду. Падчас амерыканскай вайны за незалежнасць, ён даслужыўся да звання генерал-маёра ў Кантынентальнай арміі, але страціў кіраванне пасля скандальнага сыходу з форту Тыкандэрога.

Пасля вайны ён служыў у якасці прэзідэнта Кантынентальнага Кангрэсу, які на працягу тэрміну яго службы была прынята Паўночна-Заходняя Пастанова. Пасля ён стаў губернатарам Паўночна-Заходняга тэрыторый ў 1788 годзе, а пасля утварэння штата - губернатарам Агая ў 1800 годзе. У 1791 Сэнт-Клер камандаваў амерыканскімі войскамі ў вайне супраць амерыканскіх індзейцаў. З-за палітычных спрэчак з адміністрацыяй Джэферсана, ён быў заменены на пасадзе губернатара ў 1802 годзе.

## Біяграфія
Нарадзіўся ў Турс, Шатландыя; дакладная дата яго нараджэння і падрабязнасці ранняй жыцця невядомыя, але ёсць інфармацыя, што ён быў сынам гандляра і вывучаў медыцыну ў Эдынбургскім універсітэце. Прыбыў у амерыканскія калоніі ў 1757 годзе, служыў у брытанскай арміі падчас Франка-індзейскай вайны, у 1759 годзе атрымаў званне лейтэнанта, у 1762 годзе выйшаў у адстаўку і пасяліўся ў калоніі Пенсільванія, дзе купіў землі і заняўся гаспадаркай. Ужо да сярэдзіны 1770-х гадоў ён адчуў сябе амерыканцам, таму ўжо ў 1776 годзе падчас вайны за незалежнасць далучыўся да паўстанцаў і атрымаў спачатку пад камандаванне 3-і пенсільванскі полк, а затым быў праведзены ў генерал-маёры Кантынентальнай арміі, але ў 1777 годзе войскі пад яго камандаваннем не змаглі адстаяць форт Тыкандэрога, з прычыны чаго ён быў аддадзены ваеннаму суду і адхілены ад камандавання баявымі аперацыямі, аднак застаўся на службе.

Пасля завяршэння вайны ў 1783 годзе быў спачатку членам Пенсільванскага савета цэнзараў, затым дэлегатам на Кангрэсе Канфедэрацыі. У 1787 годзе быў абраны прэзідэнтам Кантынентальнага кангрэса на год і ў наступным годзе атрымаў прызначэнне губернатарам Паўночна-Заходніх тэрыторый, якая ўключае цяперашнія штаты Агая, Індыяна, Ілінойс і Мічыган. На пасадзе губернатара распачаў некалькі экспедыцый супраць індзейскіх плямёнаў, але з-за федэралістскіх поглядаў і варожасці ў адносінах з адміністрацыяй прэзідэнта Джэферсана ў 1802 годзе быў адхілены ад пасады губернатара. Памёр у сваім доме ў Пенсільваніі ў галечы.

Катэгорыя:Генералы Кантынентальнай арміі
Аляксандр Віктаравіч Піпа

**Аляксандр Піпа** (укр. Олександр Піпа) — украінскі музыкант, вакаліст, былы ўдзельнік гурта «Воплі Відоплясова».

## Біяграфія 
З Юрыем Здарэнка Піпа пазнаёміўся яшчэ калі навучаўся ў школе. Па словах самога Піпы, першыя два альбома запісаў ён і Здарэнка на кватэры ў апошняга ў 1982 годзе на піянерскіх барабанах і іншых даступных інструментах. Першапачаткова, на творчасць Піпы ўплывала «цяжкая музыка», накшталт «AC / DC» і «Motorhead». У 1984 годзе годзе Піпа і Здарэнка заснавалі хэві-метал гурт «SOS».

У 1986 годзе адбылося знаёмства музыкаў з Алегам Скрыпкай, так з'явіўся новы гурт, назву якога прапанаваў Піпа, які ў той час зачытваўся творамі Ф. М. Дастаеўскага, адзін з герояў якога быў лакей Рыгор Відаплясаў з «Сяла Сцепанчыкава» які пісаў опусы, называючы іх «Воплямі». ВВ выконвалі музыку ў стылі панк-рок, фолк-рок і іншых. Піпа ў гурце быў да 2007 года асноўным басістам і бэк-вакалістам.

У цяперашні час Піпа працуе з праектам «@Traktor» (аттрактор). Адзіны сольны альбом Піпы «Олександр Піпа» выйшаў у 2001 годзе.

Граў у такіх калектывах:
* гурт «Вертикаль»
* гурт «SOS»
* гурт «Воплі Відоплясова»
* гурт «Ashtray Hearts» (Франція)
* гурт «Борщ»
*®гурт «@Traktor»

## Цікавыя факты 
* Падчас начнога штурму Майдана байцамі «Беркута» з 18 на 19 лютага 2014 года Аляксандр Піпа атрымаў пералом нагі.
* Піпа «калекцыяніруе» катоў, зараз з ім жыве шэсць катоў. 
* Любіць гуляць на гітары і не любіць клавішныя. Чытае толькі тэхнічную літаратуру. Валодае рускай, французскай, англійскай, польскай мовамі.

Катэгорыя:Воплі Відоплясова
Роса (востраў)

**Востраў Роса** — востраў у мора Роса, адзін з найбольш паўднёвых астравоў планеты. Востраў размешчаны недалёка ад Зямлі Вікторыі. Каардынаты вострава: .

## Геаграфія 
Плошча вострава складае 2460 км². Востраў Роса практычна ўвесь пакрыты снегам і лёдам. На ім знаходзяцца адны з найвышэйшых вяршыняў Антарктыкі — Эрэбус (3794 м) і Тэрар (3230 м). Эрэбус — акрамя таго з'яўляецца самым паўднёвым актыўным вулканам на Зямлі.

## Гісторыя 
Вядомы мараплавец і даследчык антарктычных абласцей Дж. К. Рос у 1841 годзе адкрыў антарктычныя вулканы Эрэбус і Тэрар, названыя ў гонар яго караблёў.

## Тэрытарыяльныя прэтэнзіі 
Востраў Роса, нягледзячы на Антарктычную канвенцыю 1961 года, адносіцца да так званай Тэрыторыі Роса, на якую прэтэндуе Новая Зеландыя.

## Насельніцтва 
На востраве размешчаны дзве антарктычныя станцыі, якія дзейнічаюць круглы год: Мак-Мерда (ЗША) і Скот-Бейс (Новая Зеландыя). У залежнасці ад сезона, на востраве прысутнічае ад 200 да 1000 чалавек. Пастаяннага насельніцтва няма, але многія даследчыкі жывуць у падобных умовах больш за год.

З 1987 па 1992 год на востраве (Мыс Эванса) знаходзілася База Сусветнага парку — круглагодная станцыя экалагічнай арганізацыі «Грынпіс».

## Цікавыя факты 
Востраў Роса не варта блытаць з востравам Джэймса Роса, размешчанага каля Антарктычнага паўвострава. Абодва астравы названы ў гонар аднаго і таго ж чалавека, але гэта розныя астравы.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Астравы мора Роса
Юрый Здарэнка

**Юрый Здарэнка** (укр. Юрій Здоренко) — украінскі музыкант, вакаліст, былы ўдзельнік гурта «Воплі Відоплясова».

## Біяграфія 
Па словах Піпы, першыя два альбома запісаў ён і Здарэнка на кватэры ў апошняга ў 1982 годзе на піянерскіх барабанах і іншых даступных інструментах.

Граў у такіх калектывах:
* гурт «ЯЯЯ» (1992—1996)
* гурт «SOS» (1983—1986)
* гурт «Воплі Відоплясова» (1986—1991).
* гурт «Ashtray Hearts» (Франція)
* гурт «Борщ» (2003—2008)
* гурт «Индиго» (1996—)
* гурт «Хаш» (2008—)

## Сям’я 
Жанаты, мае дачку.

Катэгорыя:Воплі Відоплясова
Аляксей Рыгоравіч Мельчанка

**Аляксей Мельчанка** (укр. Олексій Мельченко) — украінскі музыкант басіст, удзельнік гурту «Воплі Відоплясова».

Катэгорыя:Воплі Відоплясова
Сяргей Вітальевіч Сахно

**Сяргей Сахно** () — украінскі музыкант, барабаншчык гурту «Воплі Відоплясова», былы ўдзельнік кіеўскага гурту «ЯЯЯ».

Катэгорыя:Воплі Відоплясова
Мімір

**Мімір** () — у германа-скандынаўскай міфалогіі велікан, які ахоўвае крыніцу мудрасці. Імя  звычайна параўноўваецца з ,  «памятаць».

Мімір — велікан, які жыў сярод асаў. Быўшы дыпламатычным закладнікам ванаў, па намове быў забіты і абезгалоўлены. Одзін ахвяраваў правае вока, каб ажывіць яго галаву, якую аднёс у падземную пячору каля каранёў сусветнага дрэва Ігдрасіль. Там ён мог раіцца з разумнай галавой і піць ваду, якая надзяляла часовай мудрасцю.

Мімір ахоўвае студню, вада якой дае таму, хто яе выпіў веды. Ён не дае нікому піць з гэтай крыніцы проста так. Паводле легенд Одзін, каб здабыць мудрасць, ахвяраваў сваё правае вока менавіта для гэтага.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Германа-скандынаўская міфалогія
Катэгорыя:Ётуны
Герб Гальшанаў

**Герб Гальшанаў** — герб вёскі Гальшаны Ашмянскага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 455. Гальшаны сталі першай вёскай у Гродзенскай вобласці, якая атрымала свой герб. Гістарычным падмуркам для яго стварэння сталі родавыя гербы былых уладальнікаў мястэчка — Гальшанскіх і Сапегаў.

## Апісанне 
Герб уяўляе сабой варажскі шчыт, які мае трохвугольную ніжнюю канцавую частку, у верхнім чырвоным поле намаляваны гіпацэнтаўр – міфічная фігура каня сярэбранага колеру, якая мае галаву, грудзі і рукі чалавека натуральнага колеру, на канцы хваста – пашча дракона, якую паражае залатая страла з сярэбраным апярэннем, выпушчаная з залатога лука рукамі самога гіпацэнтаўра; ва ніжняй канцавой частцы блакітнага колеру – герб «Ліс» – сярэбраная, двойчы перакрыжаваная страла.

## Гл. таксама 
* Сцяг Гальшанаў

## Спасылкі 
* [Указ [Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь](http://www.pravo.by/pdf/2006-114/2006-114(003-024).pdf)(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 455.]

Катэгорыя:Гальшаны
Гальшаны
Сцяг Гальшанаў

**Сцяг Гальшанаў** — сцяг вёскі Гальшаны Ашмянскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 455.

## Апісанне 
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча чырвонага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у дрэўкавай верхняй частцы блакітнага колеру размешчаны герб «Ліс» — белая, двойчы перакрыжаваная страла. У цэнтры пярэдняга боку палотнішча намаляваны гіпацэнтаўр — міфічная фігура каня белага колеру, якая мае галаву, грудзі і рукі чалавека натуральнага колеру, на канцы хваста — пашча дракона, якую паражае жоўтая страла з белым апярэннем, выпушчаная з жоўтага лука рукамі самога гіпацэнтаўра.

## Гл. таксама 
* Герб Гальшанаў

## Спасылкі 
* http://www.pravo.by/pdf/2006-114/2006-114(003-024).pdf 

Катэгорыя:Гальшаны
Гальшаны
Гальшаны
Губкаватае рэчыва

**Губкаватае** або **трабекулярнае рэчыва** () — касцявая тканка ячэістага выгляду, сфарміраваная друзла леглымі касцявымі трабекуламі. У параўнанні з кампактным рэчывам, мае вялікую плошчу паверхні, лёгкасть, меншую шчыльнасць і трываласць. Фармуе эпіфіз трубчастых касцей і практычна ўвесь аб’ём губкаватый касцей. Трабекулы губкаватага рэчыва размяшчаюцца ўпарадкавана, уздоўж функцыянальных ліній сціску і нацяжэння. Губкаватая касцявая тканка змяшчае орган крыватвору — чырвоны касцявы мозг.

## Спасылкі 
* Кость как орган (строение кости).
* Cartilage and Bone and Bone Histogenesis: trabecular, woven and lamellar bone.

Катэгорыя:Астэалогія
Катэгорыя:Гісталогія
ФК ПАОК

**ПАОК** (, Пан-Фесаланійскі Атлетычны Клуб Канстанцінопальцаў) — грэчаскі футбольны клуб з горада Салонікі.

## Гісторыя 
ПАОК з’яўляецца найстарэйшым падраздзяленнем спартыўнага клуба ПАОК, які з’яўляецца спадчыннікам клуба «Гермес» (), якая была сфармавана ў 1877 годзе ў грэчаскай камуне Пера, у адным з раёнаў Стамбула.

Аднак пасля сканчэння грэка-турэцкай вайны і абмену насельніцтвам паміж краінамі, большасць ігракоў была вымушаная эміграваць у Грэцыю. Многія з тых, хто пераехаў на новую радзіму, пасяліліся ў Салоніках, дзе яны заснавалі клуб ПАОК, аднак першапачаткова клуб атрымаў назву АЕК у 1925 годзе. Частка ігракоў з’ехала з Канстанцінопаля ў Афіны, дзе эмігрантамі быў сфармаваны афінскі клуб АЕК. Стварэннем клуба афіцыйна лічыцца 20 красавіка 1926 года, калі кіраўніцтва клуба атрымала адпаведныя дакументы, аднак трэніроўкі каманда пачала яшчэ раней.

Пасля двух месяцаў падрыхтоўкі каманды клуб правёў таварыскія гульні з іншымі клубамі Салонікаў. Так 26 ліпеня 1925 года ПАОК правёў матч супраць клуба «Іракліс», які скончыўся перамогай навастворанай каманды з лікам 2:1. Праз два тыдні ПАОК атрымаў паражэнне ад «Арыса» з лікам 5:2.

## Заўзятары 
Вароты 4 з’яўляюцца сектарам, дзе знаходзяцца на матчах прыхільнікі клуба. Як правіла, яны падтрымліваюць усе каманды клуба ПАОК і носяць адзенне ў традыцыйных чорна і белых колерах. Заўзятары ў цэлым традыцыйна падтрымліваюць добрыя адносіны з заўзятарамі сербскага клуба «Партызан», а таксама заўзятарамі крыцкага клуба ОФІ. Дружба з ОФІ падтрымліваецца штогадовым абменам квіткоў і заўсёды выдатнай атмасферы на матчах паміж клубамі.

## Дасягненні 
* **Суперліга Грэцыі**
**  **Чэмпіён (4):** 1975/76, 1984/85, 2018/19, 2023/2024
**  **2-е месца (11):** 1936/37, 1939/40, 1972/73, 1977/78, 2009/10, 2012/13, 2015/16, 2017/18, 2019/20, 2020/21, 2021/22

* **Кубак Грэцыі**
**  **Пераможца (8):** 1971/72, 1973/74, 2000/01, 2002/03, 2016/17, 2017/18, 2018/19, 2020/21
**  **Фіналіст (15):** 1938/39, 1950/51, 1954/55, 1969/70, 1970/71, 1972/73, 1976/77, 1977/78, 1980/81, 1982/83, 1984/85, 1991/92, 2013/14, 2021/22, 2022/23

## Склад 
*Станам на люты 2024 года.*

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт

ПАОК
Сцяг Мастоў

**Сцяг Мастоў** — сцяг горада Масты Мастоўскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 455.

## Апісанне 
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, якое складаецца з дзвюх гарызантальных роўнавялікіх палос: у верхняй чырвонай намаляваны мост жоўтага колеру, у ніжняй блакітнай – плыт з шасці бярвёнаў белага колеру.

## Гл. таксама 
* Герб Мастоў

## Спасылкі 
* http://www.pravo.by/pdf/2006-114/2006-114(003-024).pdf 

Катэгорыя:Масты (горад)
Масты
Масты
Сцяг Ашмянаў

**Сцяг Ашмянаў** — сцяг горада Ашмяны Ашмянскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 455.

## Апісанне 
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, падзеленае вертыкальна на дзве роўнавялікія часткі: правую — блакітную і левую — чырвоную. У цэнтры пярэдняга боку палотнішча размешчаны герб горада Ашмяны.

## Гл. таксама 
* Герб Ашмянаў

## Спасылкі 
* http://www.pravo.by/pdf/2006-114/2006-114(003-024).pdf 

Катэгорыя:Ашмяны
Ашмяны
Ашмяны
Сцяг Шчучына

**Сцяг Шчучына** — сцяг горада Шчучын Шчучынскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 455.

## Апісанне 
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры пярэдняга боку якога намалявана карона жоўтага колеру, пад ёй — манаграма Сцыпіёнаў «I» і «S» белага колеру.

## Гл. таксама 
* Герб Шчучына

## Спасылкі 
* http://www.pravo.by/pdf/2006-114/2006-114(003-024).pdf 

Катэгорыя:Шчучын
Шчучын
Шчучын
Сцяг Вялікай Бераставіцы

**Сцяг Вялікай Бераставіцы** — сцяг гарадскога пасёлка Вялікая Бераставіца і Бераставіцкага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 455.

## Апісанне 
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у ніжняй частцы якога на добрым боку размешчана гарызантальная паласа зялёнага колеру, якая складае 1/5 шырыні. У цэнтры на паласе намалявана чырвоная вавёрка, над якой жоўтая шляхецкая карона.

## Гл. таксама 
* Герб Вялікай Бераставіцы

## Спасылкі 
* http://www.pravo.by/pdf/2006-114/2006-114(003-024).pdf 

Катэгорыя:Вялікая Бераставіца
Вялікая Бераставіца
Вялікая Бераставіца
Катэгорыя:Бераставіцкі раён
Сцяг Гродна

**Сцяг Гродна** — сцяг горада Гродна Гродзенскай вобласці. Сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 455.

## Апісанне 
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры пярэдняга боку якога размешчаны герб горада: У блакітным полі барочнага шчыта з аблямоўкай жоўтага колеру намаляваны алень Святога Губерта з жоўтым крыжам паміж рогамі, які пераскоквае праз агароджу белага колеру.

## Гл. таксама 
* Герб Гродна

## Спасылкі 
* http://www.pravo.by/pdf/2006-114/2006-114(003-024).pdf 

Катэгорыя:Гродна
Гродна
Гродна
Герб Воранава

**Герб Воранава** — адзін з сімвалаў гарадскога пасёлка Воранава і Воранаўскага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 455.

Асновай для стварэння герба сталі элементы родавых гербаў Гаштольдаў i Сцыпіёнаў, якія ў мінулым доўгі час уладарылі на гэтых землях.

## Апісанне 
Герб уяўляе сабой іспанскі шчыт, перасечаны сплошчана-зубчастым падзелам, у верхнім блакітным полі якога намаляваны залаты леў з залатой каронай на галаве, які трымае ў лапах сярэбраную літару W; у ніжнім чырвоным — герб «Сцыпіён» — чатыры перакрыжаваныя бэлькі блакітнага колеру.

## Гл. таксама 
* Сцяг Воранава

## Спасылкі 
* [Указ [Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь](http://www.pravo.by/pdf/2006-114/2006-114(003-024).pdf)(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 455.]
__NOTOC__

Воранава
Катэгорыя:Воранава
Катэгорыя:Воранаўскі раён
Воранаўскі
Герб Вялікай Бераставіцы

**Герб Вялікай Бераставіцы** — адзін з сімвалаў гарадскога пасёлка Вялікай Бераставіцы і Бераставіцкага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 455. 

Асновай для стварэння герба сталі выяўленыя ў Нацыянальным гістарычным архіве Беларусі ў Гродне дакументы аб дараванні жыхарам Бераставіцы 2 жніўня 1754 года магдэбургскага права i герба, які ўпрыгожвалі вавёрка i шляхецкая карона.

## Апісанне 
Герб уяўляе сабой барочны шчыт, у сярэбраным полі якога на зялёным ускрайку намалявана чырвоная вавёрка, над якой залатая шляхецкая карона.

## Гл. таксама 
* Сцяг Вялікай Бераставіцы

## Спасылкі 
* [Указ [Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь](http://www.pravo.by/pdf/2006-114/2006-114(003-024).pdf)(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 455.]
__NOTOC__

Вялікай Бераставіцы
Катэгорыя:Вялікая Бераставіца
Катэгорыя:Бераставіцкі раён
Бераставіцкі
Яўген Рагачэўскі

**Яўген Рагачэўскі** (укр. Євген Рогачевський) — украінскі музыкант, гітарыст гурту «Воплі Відоплясова», былы ўдзельнік кіеўскага гурту "Иіцкій Аун".

## Біяграфія 
У пачатку 90-х, у Кіеве існаваў гурт "Иіцкій Аун", у якім Яўген быў гітарыстам а таксама галоўнай творчай адзінкай. Нягледзячы на цяжкія часы і адсутнасць якіх-небудзь перспектыў, калектыў быў даволі вядомы сярод кіеўскіх нефармалаў. Сама назва — "Иіцкій Аун» — гэта загавор, паўночных народаў, які яны часта выкарыстоўваюць на паляванні.

У той жа час з Францыі вярнуліся «Воплі Відоплясова». Французы, якія складалі палову калектыву, не захацелі заставацца ў Украіне, таму легендарны калектыў існаваў у разабраным стане, складаючыся толькі з Скрыпкі і Піпы. Перад музыкамі паўстала пытанне пошуку новых гітарыста і ўдарніка.

Нехта з знаёмых параіў Алегу наведаць выступ самабытнага кіеўскага калектыву, з незвычайнаю назвай "Иіцкій Аун". Там Скрыпка і убачыў упершыню Рагачэўскага, і пазнаёміўшыся, ён прапанаваў яму далучыцца да іх з Піпай. Такім чынам Яўген Рагачэўскі стаў гітарыстам абноўленага складу ВВ, дзе гуляе ўжо амаль 20 гадоў.

Часам у Яўгена, з'яўлялася жаданне перазапісаць і выдаць напрацоўкі сваёй маладосці пачатку 90-х. У рэшце рэшт, у 2006 годзе, кампанія "Moon records" выдала аднайменны двухдыскавы альбом — кампіляцыю «Иіцкій Аун». Туды патрапілі як старыя так і адносна новыя творы музыканта. 

Катэгорыя:Воплі Відоплясова
Францішак Сяліцкі

**Францішак Сяліцкі** (29 лістапада 1923, Мікуліна, цяпер Даўгінаўскі сельсавет Вілейскага раёна — 2 верасня 2001, Уроцлаў) — славіст, доктар філалагічных навук. Прафесар Інстытута славянскай філалогіі Уроцлаўскага універсітэта.

## Біяграфія 
Рэпрэсаваны савецкай уладай у 1941 годзе, зняволены ў Вілейскай турме, вывезены на Алтай. Працаваў пастухом, трактарыстам у саўгасе.

Удзельнік Другой сусветнай вайны. З 1943 года ваяваў у складзе . Вызваляў Варшаву ў 1945 годзе. Звольнены з  ў 1948 годзе падчас камуністычных чыстак у званні капітана. На радзіму не вярнуўся.

З успамінаў пра роднае Мікуліна:

У 1950 годзе пачынае вывучаць русістыку ва Уроцлаўскім універсітэце. Ад 1951 года асістэнт кафедры рускай філалогіі. Дырэктар  (1973—1978), дэкан  (1978—1981), кіраўнік аддзялення славянскіх літаратур.

Аўтар каля 400 прац — манаграфій, падручнікаў, анталогій, лекцый, аўтарэфератаў, артыкулаў, рэцэнзій.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* Францішак Сяліцкі: «Даўгінаўска — Будслаўска — Крывіцкі рэгіён на даўняй Віленшчыне (гістарычная хроніка)» 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Вілейскім раёне
Катэгорыя:Зняволеныя Вілейскай турмы
Катэгорыя:Славісты Польшчы
Сцяг Скідзеля

**Сцяг Скідзеля** — сцяг горада Скідзель Гродзенскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 279.

## Апісанне 
Сцяг уяўляе сабой белае прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры пярэдняга боку якога размешчана апраўленае блакітнай аблямоўкай выява герба горада Скідзеля.

## Гл. таксама 
* Герб Скідзеля

## Спасылкі 
* http://www.pravo.by/pdf/2007-148/2007-148(004-048).pdf 

Катэгорыя:Скідзель
Скідзель
Скідзель
Сцяг Іўя

**Сцяг Іўя** — сцяг горада Іўе Іўеўскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 279.

## Апісанне 
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча чырвонага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у левай частцы пярэдняга боку якога размешчана выява герба горада Іўе.

## Гл. таксама 
* Герб Іўя

## Спасылкі 
* http://www.pravo.by/pdf/2007-148/2007-148(004-048).pdf 

Катэгорыя:Іўе
Іўе
Іўе
Сцяг Свіслачы

**Сцяг Свіслачы** — сцяг горада Свіслач Свіслацкага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 279.

## Апісанне 
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, якое складаецца з дзвюх гарызантальных роўнавялікіх палос: у верхняй зялёнай намаляваны зубр жоўтага колеру з рогамі і капытамі белага колеру, у ніжняй чырвонай — фрагмент фасада будынка Свіслацкай гімназіі жоўтага колеру з белымі калонамі.

## Гл. таксама 
* Герб Свіслачы

## Спасылкі 
* http://www.pravo.by/pdf/2007-148/2007-148(004-048).pdf 

Катэгорыя:Свіслач (горад)
Свіслач
Свіслач
Сцяг Астрыны

**Сцяг Астрыны** — сцяг гарадскога пасёлка Астрына Шчучынскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 279.

## Апісанне 
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, якое складаецца з дзвюх гарызантальных палос: верхняй — блакітнага, ніжняй — зялёнага колеру. Ніжняя паласа складае 1/10 шырыні сцяга. Па цэнтры на пярэднім боку палотнішча намалявана вежа белага колеру; над яе чырвоным спічастым дахам — рука воіна ў белых баявых даспехах, якая трымае аголены меч таго ж колеру.

## Гл. таксама 
* Герб Астрыны

## Спасылкі 
* http://www.pravo.by/pdf/2007-148/2007-148(004-048).pdf 

Катэгорыя:Астрына
Астрына
Астрына
Сцяг Поразава

**Сцяг Поразава** — сцяг гарадскога пасёлка Поразава Свіслацкага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 279.

## Апісанне 
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры пярэдняга боку якога на жоўтым паўмесяцы намалявана фігура Дзевы Марыі ў кароне жоўтага колеру, чырвона-сініх адзеннях, на руках якой немаўля Ісус у жоўтай кароне, белым адзенні. Над іх галовамі — німбы жоўтага колеру.

## Гл. таксама 
* Герб Поразава

## Спасылкі 
* http://www.pravo.by/pdf/2007-148/2007-148(004-048).pdf 

Катэгорыя:Поразава
Поразава
Поразава
Малая Бароніца

**Малая Бароніца** — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Ідута (прыток Ушачы), за 9,5 км на паўднёвы захад ад гарадскога пасёлка Ушачы, каля былой вёскі Зарубаўшчына.

Плошча паверхні возера 0,08 км². Даўжыня 0,66 км, найбольшая шырыня 0,16 км, даўжыня берагавой лініі 1,52 км. Найбольшая глыбіня 3,4 м, сярэдняя 2,2 м. Аб'ём вады ў возеры 0,18 млн м³. Плошча вадазбору 38,2 км².
Катлавіна возера лагчыннага тыпу. Схілы катлавіны стромкія, вышынёй 10—20 м, на поўначы невыразныя. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі зліваюцца са схіламі катлавіны. Паўночныя берагі сплавінныя. Дно пясчанае ў прыбярэжнай частцы да глыбіні 1 м. Астатнюю частку дна ўкрывае гліністы іл. Возера эўтрофнае. Расліннасць распаўсюджваецца да глыбіні 3 м. У возера ўпадаюць ручаі. Ручаямі возера злучаецца з азёрамі Ясна і Вялікая Бароніца.

У возеры водзяцца лешч, шчупак звычайны, акунь, плотка, краснапёрка і іншыя віды рыб.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* *Иванов-Смоленский В. Г.* Все озёра Беларуси. Популярная иллюстрированная энциклопедия. Т. 3-2.

Катэгорыя:Басейн Ушачы
Катэгорыя:Азёры Ушацкага раёна
Сцяг Радуні

**Сцяг Радуні** — сцяг гарадскога пасёлка Радунь Воранаўскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 279.

## Апісанне 
Сцяг уяўляе сабойпрамавугольнае палотнішча белага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у левай частцы пярэдняга боку якога размешчана апраўленая чырвонай аблямоўкай выява герба гарадскога пасёлка Радунь.

## Гл. таксама 
* Герб Радуні

## Спасылкі 
* http://www.pravo.by/pdf/2007-148/2007-148(004-048).pdf 

Катэгорыя:Радунь
Радунь
Радунь
Сцяг Астраўца

**Сцяг Астраўца** — сцяг горада Астравец і Астравецкага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 279.

## Апісанне 
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі 1:2, якое складаецца з трох вертыкальных роўнавялікіх палос: левай — блакітнага, сярэдняй — белага, правай — зялёнага колеру. У цэнтры пярэдняга боку палотнішча — выява герба гарадскога пасёлка Астравец і Астравецкага раёна.

## Гл. таксама 
* Герб Астраўца

## Спасылкі 
* http://www.pravo.by/pdf/2007-148/2007-148(004-048).pdf 

Катэгорыя:Астравец
Астравец
Астравец
Катэгорыя:Астравецкі раён
Герб Астраўца

**Герб Астраўца** — герб горада Астравец і Астравецкага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 279.

## Апісанне 
Герб уяўляе сабой варажскі шчыт, перасечаны хвалістым поясам зялёнага колеру, у верхнім сярэбраным полі якога намаляваны дуб натуральнага колеру з кронай, якая складаецца з 12 зялёных лістоў, у ніжнім блакітным — сярэбраная фарэль, звернутая ў правы, найбольш ганаровы бок.

На гербе Астраўца, паводле пажадання мясцовых уладаў, насельнікаў горада i раёна, адлюстраваны прыродныя багацці края.

## Гл. таксама 
* Сцяг Астраўца

## Спасылкі 
* http://www.pravo.by/pdf/2007-148/2007-148(004-048).pdf 

Катэгорыя:Астравец
Астравец
Герб Іўя

**Герб Іўя** — герб горада Іўе Іўеўскага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 279.

## Апісанне 
Герб уяўляе сабой варажскі шчыт, у сярэбраным полі якога намалявана жаночая фігура ў чырвоным адзенні, дэкараванай золатам і срэбрам, з сярэбранай кнігай у руках.

### Тлумачэнне сімволікі 
Працэс стварэння геральдычнага сімвала Iўя заняў некалькі гадоў. Першапачаткова геральдысты імкнуліся нейкім чынам адлюстраваць на гербе шматканфесійны склад мясцовага насельніцтва (католікі, праваслаўныя, іўдзеі i мусульмане), але ў выніку быў выбраны іншы шлях. На гербе горада было вырашана размясціць жанчыну ў княжацкім строгім, але прыгожым строі з раскрытай кнігай у руках. Гэта было абгрунтавана тым, што ХV па XIX стагоддзі Іўем валодалі прадстаўнікі многіх вядомых родаў, якія шмат зрабілі для яго, але асаблівы ўклад у развіццё горада ўнеслі не гэтыя главы родаў, а іх дочкі і жонкі, прычым гэта былі не адзінкавыя выпадкі. Таксама ў Iўі дзейнічалі школы, друкарня, рэктарам якой у 1585—1593 гадах быў Ян Ліціній Немыслоўскі.

## Гл. таксама 
* Сцяг Іўя

## Спасылкі 
* http://www.pravo.by/pdf/2007-148/2007-148(004-048).pdf 

Катэгорыя:Іўе
Іўе
Герб Свіслачы

**Герб Свіслачы** — герб горада Свіслач Свіслацкага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 279. Мастак Віктар Ляхар.

## Апісанне 
Герб уяўляе сабой перасечаны варажскі шчыт, у верхнім зялёным полі якога намаляваны залаты зубр з сярэбранымі рогамі і капытамі, у ніжнім чырвоным — фрагмент фасада будынка Свіслацкай гімназіі залатога колеру з сярэбранымі калонамі.

### Тлумачэнне сімволікі 
Ідэя герба горада Свіслач зыходзіла ад мясцовых уладаў, але была істотна дапрацавана з улікам патрабаванняў геральдыкі. Залаты зубр з сярэбранымі капытамі i рагамі сімвалізуе прыроднае багацце. Будынак славутай Свіслацкай гімназіі, намаляваны ў ніжняй частцы герба, быў узведзены ў 1827 годзе, у ім размясцілася першая школа на тэрыторыі Беларусі, чаму садзейнічаў куратар Віленскай вучэбнай акругі Адам Чартарыйскі.

## Гл. таксама 
* Сцяг Свіслачы

## Спасылкі 
* http://www.pravo.by/pdf/2007-148/2007-148(004-048).pdf 

Катэгорыя:Свіслач (горад)
Свіслач
Жолуд

**Жолуд** ()  — сухі аднанасенны сінкарпны ніжні плод з цвёрдым скурыстым каляплоднікам, якія часткова ці цалкам атачае плюска. Мяркуюць, што плюска ўтворыцца ў выніку зрастання лісцяў і прыкветкаў рэдукаванага суквецця. У дуба ў плюсцы толькі адзін жолуд, у бука і каштана — 2-3. Гэты тып плода характэрны для сямейства .

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Плод
Герб Зэльвы

**Герб Зэльвы** — герб гарадскога пасёлка Зэльва Зэльвенскага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 279.

## Апісанне 
Герб уяўляе сабой варажскі шчыт, у блакітным полі якога намаляваны ўзыходзячы з залатой брамы з чырвоным дахам чорны конь з залатымі грывай, капытамі і аброццю.

## Сімволіка 
Калісьці мястэчка было вельмі заможным, тут праходзілі кірмашы па продажы буйной жывёлы, у тым ліку i коней. У гэтыя дні горад станавіўся сапраўдным цэнтрам грамадскага жыцця, паколькі, акрамя ўласна кірмашоў, тут працавалі шматлікія шынкі, карчмы, пастаялыя двары і стайні. Залаты колер на гербе падкрэслівае заможнасць, геральдычная поза ўзыходзячага каня (верхняй яго часткі) указвае на асноўны прадмет гандлю.

## Гл. таксама 
* Сцяг Зэльвы

## Спасылкі 
* http://www.pravo.by/pdf/2007-148/2007-148(004-048).pdf 

Катэгорыя:Зэльва
Зэльва
Катэгорыя:Зэльвенскі раён
Зэльвенскі
Герб Жалудка

**Герб Жалудка** — герб гарадскога пасёлка Жалудок Шчучынскага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 279.

## Апісанне 
Герб уяўляе сабой перасечаны варажскі шчыт, у верхнім залатым полі якога намаляваны бык чорнага колеру, у ніжнім зялёным — залатая падкова.

## Сімволіка 
Жалудок вядомы з XVI стагоддзя, на працягу стагоддзяў знаходзіўся ў прыватным уладанні. Чорны бык на залатым полі шчыта ўзяты з герба «Буйвал», родавага герба Тызенгаўзаў. Прадстаўнікі гэтага вядомага роду пачынаючы з XVIII стагоддзя валодалі Жалудком. Сімвал падкова ў ніжняй частцы герба мае шырокае тлумачэнне, адзін з варыянтаў — поспех, удача, шчасце, а сем цвікоў у ёй сімвалізуюць колькасць шляхетных родаў, што валодалі Жалудком.

## Гл. таксама 
* Сцяг Жалудка

## Спасылкі 
* http://www.pravo.by/pdf/2007-148/2007-148(004-048).pdf 

Катэгорыя:Жалудок
Жалудок
Країна мрій (альбом)

**Країна мрій** (бел. Краіна мрояў — трэці альбом гурту Воплі Відоплясова. Пілотная CD-версія зміксаваная Сяргеем Паповічам і надрукаваная ў Аўстрыі абмежаваным тыражом. У 1997 альбом быў перавыдадзены масавым накладам, аднак з некаторымі зменамі ў параўнанні з першым выпускам.

Песня "Країна мрій" дала назву ўкраінскаму міжнароднага музычнага этнічнаму фестывалю, арганізатарам якога ў 2004 годзе выступіў лідар гурту Алег Скрыпка.

## Спіс кампазіцый 
## Кавер-версіі
У 2011 годзе гурт зрабіў беларускамоўны кавер «Краіна мрой» на песню «» для складнкі «Будзьма! Тузін. Перазагрузка-2». У 2018 годзе музычны партал Тузін Гітоў разам з Letapis.by уключыў песню «Краіна мрой» Воплей Відоплясова ў топ «60 беларускамоўных гітоў сучаснасці» (спіс найлепшых песень, выдадзеных з 1988 года).

Катэгорыя:Альбомы гурта «Воплі Відоплясова»
Катэгорыя:Альбомы 1994 года
Герб Гродна

**Герб Гродна** — адзін з сімвалаў горада Гродна Гродзенскай вобласці. Герб зацверджаны Рашэннем Гродзенскага Савета народных дэпутатаў (#41) ад  года.

Гістарычны герб горада Гродна зацверджаны XVI ст., адноўлены  г.: «Алень, які скача ў правы бок шчыта цераз тын, на галаве аленя паміж рагамі ўмацаваны залаты крыж».

## Гісторыя 
### Наданне герба 
 года]]
Лічыцца, што герб быў нададзены гораду ў 1540 годзе каралевай польскай і вялікай княгіняй літоўскай Бонай Сфорца, аднак першыя пячаткі з выявай герба датуюцца 1565 годам. На іх намаляваны алень, які скача з залатым крыжам паміж рагоў — алень Святога Губерта.

У Гродне Святы Губерт шанаваўся гараджанамі як прыклад маральнага самаўдасканалення і як заступнік паляўнічых, бо паляванне ў старажытным Гродне доўгі час было ледзь не асноўным відам дзейнасці. Побач з горадам размяшчаліся багатыя паляўнічыя ўгоддзі (якія сталі пасля каралеўскімі) Белавежскай і Гродзенскай пушчы. Паляванне вялося галоўным чынам на буйнога мяснога звера (зуброў, тураў, аленяў, дзікоў), якога у наваколлях Гродна ў той час было багата. Агароджа, цераз якую скача алень, была дададзена да герба пазней і сімвалізуе свабодалюбнасць жыхароў Гродна.

### У складзе Расійскай імперыі 
Пасля далучэння горада да Расійскай імперыі ў 1795 г., стары герб быў скасаваны. У 1802 г. быў зацверджаны герб Гродзенскай губерні: на верхняй частцы шчыта быў намаляваны вершнік з васьміканцовым крыжам на шчыце — т.зв. «Пагоня», а ў ніжняй — выява зубра на чырвоным фоне. 6 красавіка 1845 г. вершнік з герба быў прыбраны. У 1878 зменена выява зубра, гербу былі нададзены імператарская карона, стужкі і дубовае лісце.
]]

### Аднаўленне гістарычнага герба 
15 чэрвеня 1988 года рашэннем № 285 выканкама Гродзенскага гарадскога Савета народных дэпутатаў зацверджаны сучасны герб Гродна. Аўтары: Віталь Андрэевіч Фралоў і Сяргей Васільевіч Ільін.

## Апісанне 
Сучасны герб уяўляе сабой барочны шчыт, у блакітным полі якога намаляваны алень Святога Губерта з жоўтым крыжам паміж рагамі, які пераскоквае цераз агароджу белага колеру.

Святы Губерт — каталіцкі святы, біскуп Льежскі. Губерт некаторы час жыў пры двары франкскага караля Тэадорыха III, потым пры двары Піпіна, заступнік паляўнічых. Сам Губерт быў заўзятым паляўнічым і да таго ж смелым чалавекам, часта знікаў у лесе, аднойчы ў час палявання здарылася страшная бура, і Губерт адбіўся ад сваіх таварышаў і заблукаў у лясным гушчары. Надзеі на выратаванне ўжо не было, і Губерт звярнуўся з малітвай да Бога, калі ўбачыў аленя, які горда стаяў сярод дрэў, а паміж яго рагамі ззяў крыж. Ідучы за гэтым аленем, паляўнічы і выбраўся з гушчару. Здзіўлены паляўнічы не адрозніваўся прыстойнасцю паводзін, аднак гэты знак настолькі ўразіў яго, што ён цалкам змяніў сваё жыццё, стаўшы з тых часоў дбайным хрысціянінам — бедным ён раздаў усю сваю маёмасць, і, больш таго, зрабіў духоўную кар’еру.

## Гл. таксама 
* Сцяг Гродна

## Літаратура 
* С. Я. Рассадин, А. М. Михальчанка «Гербы и флаги городов и районов Беларуси», Минск, 2005
* 

## Спасылкі 
Гродна
Катэгорыя:Гродна
Музіка (альбом)

**Музіка** (бел. Музыка) — студыйны альбом гурту Воплі Відоплясова. Як і іх папярэдні альбом, існуе ў двух версіях: сінгл-версіі, уключаючы 5 трэкаў, і поўнай версіі з 12 трэкамі. Выдадзены гуртам у гонар завяршэння «Французскага перыяду" і канчатковага вяртання на Радзіму. Поўная версія альбома, па інфармацыі гурту, падарожнічала ў космасе разам з Леанідам Кадзенюком.

## Кампазіцыі 
## Музыкі 
### Воплі Відоплясова 
* Алег Скрыпка – баян, вакал, труба, бэк-вакал
* Аляксандр Піпа – бас-гітара, бэк-вакал, праграмаванне, ударныя

### У запісу ўдзельнічалі 
* Запіс, звесткі, мастэрынг, бэк-вакал (песні: 1,5,10,12), бас-барабан (12 песня) — Boris Seznec
* Гітара (шостая песня) — Сяргей Паповіч
* Гітара (восьмая песня) — Юрый Здарэнка
* Бэк-вокал у 12 песні — Belle Duberry, Chloe Ban, Marie Rebaud, V

Катэгорыя:Альбомы гурта «Воплі Відоплясова»
Катэгорыя:Альбомы 1997 года
Хвилі Амура (альбом)

**Xvyli Amura** — студыйны альбом гурта Воплі Відоплясова, выпушчаны вясной 2000 года. У альбом увайшлі шэраг песень з папярэдніх альбомаў, у прыватнасці — «Любов» і «Таємні сфери» з папярэдняга альбому та «Або або» з аднайменнага альбому.

Асаблівы поспех мела песня «День народження» («Дзень нараджэння »), у плане папулярнасці якая прыняла эстафету ад вядомай кампазіцыі «Весна» з альбома «Музіка». Поспеху песні шмат у чым спрыяў ўдалы ўдалы відэакліп, зняты ў манеры індыйскага кіно.

## Кампазіцыі 
## Музыкі 
* Алег Скрыпка – баян, вакал, труба, бэк-вакал, праграмаванне, гітара
* Аляксандр Піпа – бас-гітара, бэк-вакал
* Яўген Рагачэўскі – Гітара, бас-гітара, бэк-вакал
* Сяргей Сахно – Ударныя, бэк-вакал
* Юрый Берэгавы – Мікс

Катэгорыя:Альбомы гурта «Воплі Відоплясова»
Катэгорыя:Альбомы 2000 года
Файно (альбом)

**Файно**(бел. Выдатна) — студыйны альбом гурта Воплі Відоплясова, выпушчаны ў 2002  годзе. У гэты альбом увайшлі таксама ўсе кампазіцыі максі-сінгла «Мамай».

## Кампазіцыі 
; Выданне 2002 года
# «Світ» — 3:49
# «Рай» — 4:22
# «Полонина» — 3:46
# «Попs» — 3:34
# «Апокалипсис» — 2:29
# «Пачка цигарок» — 5:38
# «Сонячні дні» — 3:56
# «Море» — 4:55
# «Зоряна осінь» — 4:16
# «Ізнов» — 2:45
# «Мамай» — 5:28
# «Велика сила» — 3:39
# «Динама» — 5:29
# «Музика дика» — 4:31
# «Підманула» — 4:08
# «Осень» — 4:19
# «The Pack Of Cigarettes» — 4:06
# «Les Jours Ensoleillés» — 3:58

;Выданне 2007 года
# «Світ» — 3:49
# «Рай» — 4:22
# «Полонина» — 3:46
# «Попs» — 3:34
# «Апокалипсис» — 2:29
# «Пачка цигарок» — 5:38
# «Сонячні дні» — 3:56
# «Море» — 4:55
# «Зоряна осінь» — 4:16
# «Ізнов» — 2:45
# «Мамай» — 5:28
# «Велика сила» — 3:39
# «Динама» — 5:29
# «Музика дика» — 4:31
# «Підманула» — 4:08

## Музыкі 
### Воплі Відоплясова 
* Алег Скрыпка – акардэон, сэмплер, гітара, вакал
* Аляксандр Піпа – бас-гітара
* Яўген Рагачэўскі – гітара, вакал
* Сяргей Сахно – барабаны, бэк-вакал

### Прымалі ўдзел 
* Sher, Юрый Лыч — мастэрынг
* Jon Atack (песні: 1, 4), Sher (песні: 2, 3, 5, 6, 8—17), Уладзімір Аўчыннікаў (песні: 7, 18), Алег Несцераў (пісні: 7, 18) — мікс
* NSid — фота, дызайн
* Віталь Целезін, Міхаіл Габалаеў, Алег Несцераў — запіс

Катэгорыя:Альбомы гурта «Воплі Відоплясова»