open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Станіслаў Брахоцкі

**Станіслаў  Брахоцкі** ( — ) — польскі ваенны.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Брахоцкіх герба «Праўдзіц». Нарадзіўся ў сям’і Уладзіслава Тамаша (1857—1932) і Зоф’і Моль.

У 1911 годзе ён скончыў класічную гімназію ў Вільні і паступіў на сельскагаспадарчы факультэт Ягелонскага ўніверсітэта ў Кракаве. У пачатку Першай сусветнай вайны быў прызваны на ваенную службу. У 1914 г. скончыў Цвярскую кавалерыйскую школу і быў прызначаны ў 13-ы Нарвскі полк, дзе праслужыў да рэвалюцыі 1917 года. Пасля вярнуўся на радзіму і прымкнуў да польскай самаабароны ў Шчучыне. Сфарміраваў конны атрад. У наступным паручнік Станіслаў Брахоцкі браў удзел ва ўсіх паходах і бітвах да канца вайны ў складзе 13-га палка Віленскай кавалерыі арміі генерала Жалігоўскага. У палку лічыўся адным з найвыдатнейшых афіцэраў і быў узнагароджаны ордэнам «Віртуці Мілітары» і Крыжам змагароў.

Пасля дэмабілізацыі з войска Станіслаў з жонкай Сафіяй Коньча жыў у маёнтку Вераскава. Займаецца аднаўленнем гаспадаркі разам з бацькам. Пасля смерці бацькі Уладзіслава Тамаша атрымаў у спадчыну Вераскава. Падчас Другой сусветнай вайны быў арыштаваны і змешчаны ў лагер ваеннапалонных польскіх салдат у Паланзе. Пасля вызвалення з лагера прыбыў у Варшаву, дзе памёр у 1942 годзе. Жонка Сафія с сынам Станіславам і дочкамі Ганнай і Ірэнай эмігрыравалі ў Англію, а пасля вайны — у Канаду.

Станіслаў
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Радамля)

**Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі** — колішні рымска-каталіцкі храм у в. Радамля Чавускага раёна.

Невялікі мураваны храм фундаваны Хадкевічамі ў пачатку 20 ст. на месцы папярэдняга.

## Архітэктура 
left|thumb|Касцёл, інтэр’ер
Архітэктура будынка была вырашана ў стылі неакласіцызму. Галоўны фасад фланкіравалі дзве 2-ярусныя 4-гранныя купальныя вежы, на гарызантальна руставаных плоскасцях якіх вылучаліся арачныя аконныя праёмы з замковым каменем, вуглавыя слаёныя пілястры. Цэнтральная частка фасада была завершана ступеньчатым атыкам, галоўны ўваход аформлены рэнесансным парталам з лучковым франтонам, над якім была размешчана круглая люкарна.

## Святары 
* Чарнеўскі;
* Іваноўскі;
* 1895—1907 — Ян Пацэвіч;
* з 1908 — Іеранім Іеранімавіч Будрыс;
* 1923 — Станіслаў Лаўрыновіч;
* 1920-я — Станіслаў Антонавіч Ярашэвіч.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Радамля
Катэгорыя:Колішнія касцёлы Магілёўскай вобласці
Катэгорыя:Касцёлы Чавускага раёна
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў стылі неакласіцызм
Катэгорыя:Храмы Найсвяцейшай Дзевы Марыі
Аус аль-Хафаджы

Шэйх **Аус аль-Хафаджы** (; нар. 1974) — іракскі палітычны і рэлігійны дзеяч, лідар групоўкі «Сілы Абу аль-Фадля аль-Абаса».

## Біяграфія 
Вышэйшую адукацыю атрымаў ва Універсітэце Басры, скончыўшы яго са ступенню бакалаўра фізічнага выхавання ў 1994 (па іншых даных у 1995) годзе. Пазней атрымаў ступень магістра мастацтваў. Разам з тым вывучаў шарыяцкую юрыспрудэнцыю.

Яшчэ да падзення рэжыму Садама Хусейна стаў адным з давераных лідара шыітаў Ірака Махамеда Садэка ас-Садра, а потым і яго сына Муктада ас-Садра. 

Падчас акупацыі Ірака міжнароднай кааліцыяй, калі Хафаджы быў афіцыйным прадстаўніком Садра-малодшага ў горадзе Эн-Насірыя, заклікаў да джыхаду супраць замежных войск.

Па рашэнні Муктады ў перыяд міжканфесійнага канфлікту прызначаны кіраўніком аб’яднанага намаза сунітаў і шыітаў, які прайшоў у Багдадзе. Мэтай мерапрыемства было прымірэнне двух варагуючых галін ісламу.

Крыху пазней с Садрам у яго адбыўся канфлікт, паколькі Хафаджы выступаў супраць іранскага ўплыву ў Іраку.

У 2014 годзе ён засноўвае апалчэнне «Сілы Абу аль-Фадля аль-Абаса», якое далучылася да кааліцыі «Сілы народнай мабілізацыі» ў барацьбе з ІДІЛ.

Катэгорыя:Рэлігійныя дзеячы Ірака
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1974 годзе
Катэгорыя:Палітыкі Ірака
Сазонаўскі сельсавет

**Сазо́наўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дубровенскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Сазонаўка.

Утвораны 24 верасня 1926 года ў складзе Ляднянскага раёна Аршанскай акругі БССР падчас скасавання Ляднянскага сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года сельсавет у Ляднянскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Дубровенскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 10 сакавіка 1954 года статус гарадскога пасёлка Ляды паніжаны да вёскі, яго тэрыторыя ўключана ў склад сельсавета, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Ляды, а сельсавет перайменаваны ў Ляднянскі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Дубровенскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ляднянскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1926 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Кубак Польшчы па баскетболе 2016/2017

**Кубак Польшчы па баскетболе 2016/2017** — 53-ы кубак Польшчы па баскетболе.
 

## Спасылкі 
*  Афіцыйны сайт
*  Losowanie Pucharu Polski bez rozstawionych drużyn

2017
Катэгорыя:2016 год у баскетболе
Катэгорыя:2017 год у баскетболе
Катэгорыя:Спорт у Польшчы ў 2016 годзе
Катэгорыя:Спорт у Польшчы ў 2017 годзе
Вародзькаў

Назву **Варо́дзькаў** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Магілёўская вобласць:
** Вародзькаў 1 — вёска ў Крычаўскім раёне
** Вародзькаў 2 — вёска ў Крычаўскім раёне
** Вародзькаў 3 — вёска ў Крычаўскім раёне
Дамінанта (музыка)

**Даміна́нта** (ад &nbsp;— «пануючы»)&nbsp;— у музыцы назва гуку пятай ступені ладу. У гармоніі&nbsp;— адна з танальных функцый у мажоры і міноры, якая валодае інтэнсіўным імкненнем да тонікі.

## Апісанне 
Асновай акордаў дамінанты з’яўляецца трахгучча пятай ступені ладу. Функцыю дамінанты (пазначаецца лацінскай літарай **D**) могуць выконваць і акорды, якія будуюцца на VII і III ступенях. Таксама гэтую функцыю нясуць розныя відазмяненні асноўнага акорда: дабаўленне дысанансаў, лінеарных і заменных тонаў, увядзенне альтэрацыі, пропуск прымы і іншых тонаў.

Да дамінантавай групы адносяць некаторыя падобныя па ролі ў танальнасці акорды, напрыклад, «дубль-дамінанта»&nbsp;— акорд з павялічанай секстай на паніжанай другой ступені.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Музычная тэрміналогія
Вырашэнне (музыка)

**Вырашэнне** (, , ), у шматгалоснай музыцы — пераход ад адной сугучнасці (інтэрвалу, канкорда, акорда), трактаванай як ладавая няўстойлівасць, да іншай сугучнасці, трактаванай як ладавая аснова (гл. Аснова і няўстойлівасць). У якасці першай звычайна выступае дысанантны інтэрвал (адасоблены ці ў складзе акорда), у якасці другой — кансанантны інтэрвал (гл. Кансананс і дысананс). У расійскай тэорыі музыкі XX стагоддзя прынята разглядаць вырашэнне дысанансу ў кансананс у мажорна-мінорнай танальнасці як вынік прыцягнення ладавага дысанансу ў (ладавы) кансананс.

## Кароткая характарыстыка 
Пра «вырашэнне» кажуць пераважна ў адносінах да інтэрвалаў і акордаў у мажорна-мінорнай танальнасці, ад яе вытокаў (канец XV стагоддзя) да яе распаду (канец XIX — пачатак XX стагоддзяў). Радзей тэрмін таксама выкарыстоўваецца ў аналізах старамадальнай гармоніі — у музыцы, дзе мажорна-мінорная танальнасць яшчэ не сфармавалася, але прысутнічаюць яе элементы. Напрыклад, у гатычнай кадэнцыі, характэрнай для шматгалосся Ars antiqua і Ars nova, канкорд тэрцсексты «вырашаецца» ў канкорд квінтактавы. У адносінах да авангардных тэхнік у музыцы XX стагоддзя, дзе нельга казаць пра лінейныя няўстойлівасці (неакордавых гукаў) і няма паняцця тонікі і суаднесенай з ёй перыферыі (напрыклад, у дадэкафонных складаннях А. Веберна), пераход ад дысанансу да кансанансу «вырашэннем» не называецца.

## Вырашэнне інтэрвалаў 
Элементарная тэорыя музыкі (ЭТМ) разглядае толькі 4 простыя інтэрвалы (у адрозненне ад складовых інтэрвалаў), якія патрабуюць вырашэння. Пры гэтым павялічаныя інтэрвалы заўсёды вырашаюцца ў шырэйшыя, а паменшаныя — у вузейшыя:
* павялічаная секунда (пав. 2) вырашаецца ў вялікую ці малую тэрцыю (б. 3 ці м. 3)
* паменшаная септыма (пам. 7) — у вялікую ці малую сексту (б. 6 ці м. 6)
* павялічаная кварта (пав. 4) — у вялікую ці малую сексту (б. 6 ці м. 6)
* паменшаная квінта (пам. 5) — у вялікую ці малую тэрцыю (б. 3 ці м. 3)

Паколькі і пав. 4 і пам. 5 з’яўляюцца трытонамі, гучаць няўстойліва і патрабуюць вырашэння, неабходна мець на ўвазе, на якой ступені якога ладу ўтвораны гэты інтэрвал. У залежнасці ад гэтага дадзены трытон будзе мець розныя вырашэнні. Пры вызначэнні інтэрвалу на слых заўсёды арыентуюцца на наступнае вырашэнне.

## Вырашэнне акордаў 
Вырашэнні патрабуюць павялічаныя і паменшаныя трохгучнасці, а таксама септакорды і іх звароты. Вырашаюцца яны ва ўстойлівыя трохгучнасці і іх звароты. Выключэнне складае дамінантсептакорд (Д7): ён вырашаецца ў *няпоўную* танічную трохгучнасць з патроенай тонікай.

Радзей трохгучнасць няўстойлівай ступені (напрыклад, другой) вырашаецца ў трохгучнасць устойлівай (напрыклад, у тоніку), нягледзячы на тое, што такая трохгучнасць не з’яўляецца ні павялічанай, ні паменшанай.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Музычная тэрміналогія
Катэгорыя:Тэорыя музыкі
Катэгорыя:Музычная псіхалогія
Бясяды

Назву **Бяся́ды** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Мінская вобласць:
** Вялікія Бясяды — вёска ў Лагойскім раёне.
** Малыя Бясяды — вёска ў Лагойскім раёне.

## Гл. таксама 
* Бяседы
Андрэй Война

**Андрэй Война** (? — паміж 19 чэрвеня 1628 і 1630) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.

## Біяграфія 
Са шляхецкага роду Войнаў герба «Трубы», сын падскарбія вялікага літоўскага Лаўрына Войны.

Каралеўскі дваранін, крайчы вялікі літоўскі ў 1592—1620 гадах, падчашы вялікі літоўскі з 1620 года; староста гарадзенскі з 1601 года, ваўкавыскі з 1618 года.

## Крыніцы 
## Літаратура 
*
Пётр Война

**Пётр Война** (? — да 10 сакавіка 1633) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.

## Біяграфія 
Са шляхецкага роду Войнаў герба «Трубы», сын Андрэя Лаўрынавіча.

Староста навадворскі, ваўкавыскі (з 1626), падстолі вялікі літоўскі (з 1631).

## Крыніцы 
## Літаратура 
*
Война Мацвеевіч Грычына

**Война Мацвеевіч Грычына**, або **Воін Грычынавіч**, у хрышчэнні **Барыс** (каля 1492 — ) — вялікалітоўскі ўраднік.

## Біяграфія 
Паходзіў з пінскага баярскага роду Грычынаў. Сын баярына Мацвея Грычыны (Грычынавіча) і Марыны з невядомага роду.

Падкаморы пінскі (1567—1570), кашталян мсціслаўскі (да 1582), дзяржаўца лабенскі, бярштунскі, бяржанскі, ожскі і пераломскі, юрбарскі. Станам на 1558 год ляснічы і неваднічы гарадзенскі, дзяржаўца лабенскі, пярстуньскі і бержніцкі.

## Сям’я 
Жанаты быў, паводле Адама Банецкага, з Марынай невядомага роду. Паводле тастамента сына Сямёна, з Багданай Янушаўнай з Любельскіх. Магчыма, жанаты быў двойчы, бо чацвёртыя часткі складаных гербаў яго сыноў Лаўрына і Рыгора розныя.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Кашталяны мсціслаўскія
Катэгорыя:Старосты ожскія і пераломскія
Катэгорыя:Старосты юрборскія
Станіслаў Антонавіч Ярашэвіч

**Станіслаў Антонавіч Ярашэвіч** (, в. Селішча, Лепельскі павет, Віцебская губерня, цяпер Ушацкі раён — , Менск, турма НКУС) — каталіцкі святар.

## Біяграфія 
З беларускай ці польскай сялянскай сям’і. Скончыў Магілёўскую духоўную семінарыю ў Санкт-Пецярбургу. Прыняў сакрамэнт святарства (1912). Прызначаны вікарыем касцёла Маці Божай Ружанцовай у Полацку Віцебскай губерні. З 1915 года пробашч парафіі Святых Апосталаў Пятра і Паўла ў Шклове Магілёўскага павета. З 1922 года адміністратар парафіі НПМ у Чэрыкаве Магілёўскай губерні, таксама абслугоўваў філіяльны касцёл Унебаўзяцця НПМ у в. Вародзькаў Чэрыкаўскага павета, парафію Нараджэння НПМ у в. Радамля Чавускага павета, касцёл Беззаганнага Зачацця НПМ у Крычаве, дэкан Чэрыкава-Чавускага дэканата. З 1930 года пробашч касцёла Св. Сымона і Алены ў Менску. Паводле некаторых звестак, наведваў і парафію св. Дамініка ў в. Хатаевічы (цяпер в. Акцябр).

Арыштаваны 13 верасня 1933 года. Абвінавачваўся ў «шпіянажы на карысць Польшчы», але справа была спынена і Ярашэвіч вызвалены. Служыў у касцёле Нараджэння НПМ у Барысаве. Зноў арыштаваны 14 лістапада 1937 у Барысаве па адрасе: вул. Савецкая, д. 2. Асуджаны 3.1.1938 тройкай НКУС за «шпіянаж на карысць Польшчы» і як «член ПАВ» да ВМП. Расстраляны. Па першай справе (№ 18415-с; захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі) рэабілітаваны 31.3.1934 паводле пастановы калегіі АДПУ, па другой (№ 24356-с) 28.4.1989.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Каталіцкія святары Беларусі
Катэгорыя:Постаці Шклова
Катэгорыя:Постаці Полацка
Катэгорыя:Постаці Чэрыкава
Катэгорыя:Постаці Крычава
Катэгорыя:Постаці Мінска
Катэгорыя:Расстраляныя ў Беларусі
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя ў БССР
Катэгорыя:Рэабілітаваныя ў СССР
Інтэрнацыянальныя брыгады

**Інтэрнацыянальныя брыгады** або **інтэрбрыгады** — баявыя часці з замежнікаў, якія ваявалі ў грамадзянскай вайне ў Іспаніі на баку ўрадавых сіл.

Інтэрбрыгады былі рэспубліканскімі ваеннымі фарміраваннямі, сфармаванымі паміж 1936-м і канцом 1938 года з добраахвотнікаў з 53 розных дзяржаў, якія прыбылі ў Іспанію, каб ваяваць на баку рэспубліканскага ўрада Народнага фронту. Брыгады фармаваліся пераважна па моўнай прыкмеце. Самыя вядомыя: імя Лінкальна — англійская, імя Тэльмана — нямецкая, імя Гарыбальдзі — італьянская, батальён Андрэ Марці — французскі. З боку СССР у вайне прымалі ўдзел падраздзяленні Чырвонай арміі і кадравыя афіцэры, у якіх былі падробленыя дакументы. Афіцыйна яны называліся «добраахвотнікамі». (гл. Група савецкіх ваенных спецыялістаў у Іспаніі)

Інтэрбрыгады ваявалі на баку рэспубліканскага ўрада супраць іспанскіх паўстанцаў-нацыяналістаў, якімі кіраваў генерал Франсіска Франка, што актыўна падтрымліваўся нацыянал-сацыялістычнай Германіяй Адольфа Гітлера і фашысцкай Італіяй Беніта Мусаліні.

Інтэрбрыгады налічвалі да 35 000 мужчын і жанчын.

## Гл. таксама 
* Украінская рота інтэрбрыгад імя Тараса Шаўчэнкі
* XIII інтэрбрыгада імя Яраслава Дамброўскага

## Літаратура 
* Всемирная история / В десяти томах. Под ред. Е. М. Жукова (гл. ред.) и др. /Академия наук СССР.— М.: Изд-во соц.-экономич. лит-ры.— Том IX / Под ред. Л. И. Зубока (отв. ред), А. М. Дубинского, Г. Н. Севостьянова.— 1962.— 751 с.

Катэгорыя:Брыгады
Валяўкоўскі сельсавет

**Валяўко́ўскі сельсаве́т** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дубровенскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Арловічы.

## Гісторыя 
16 верасня 1960 года да Ляднянскага сельсавета далучана частка скасаванага Бельскага сельсавета (11 населеных пунктаў: Антоненкі, Арловічы, Батуроўшчына, Бель, Буда, Валяўкі, Гарошкава, Зазер’е, Камары, Каробкі і Копанік), цэнтр сельсавета перанесены з вёскі Ляды ў вёску Валяўкі, сельсавет перайменаваны ў Валяўкоўскі. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Аршанскага раёна. 17 ліпеня 1964 года ў склад Зарубскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (Гарэлькі, Калатоўкі і Трыбаны). З 6 студзеня 1965 года сельсавет у складзе адноўленага Дубровенскага раёна. 9 ліпеня 1965 года ў склад Зарубскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Жалезкава, Іскозы, Мамонькі і Мікіціна). На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 23 населеныя пункты.

5 мая 1991 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Арловічы. 8 красавіка 2004 года ў склад сельсавета з Зарубскага сельсавета перададзены 7 сельскіх населеных пунктаў у межах камунальнага ўнітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства імя Чарняхоўскага (Гарэлькі, Казьяны, Калінаўка, Лаўкі, Міхалінава, Расткова і Русаны).

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1258 чалавек, з іх 90,5 % — беларусы, 8,5 % — рускія, 0,5 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 1033 чалавекі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / С. Д. Гриневич и др. — Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 2: (1944―1980 гг.). — Минск: «Беларусь», 1987. — 283 с.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Аршанскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1960 годзе
Dongfeng-17

**Дэнфун-17**, **DF-17** () — кітайская цвёрдапаліўная балістычная ракета сярэдняй далёкасці, на якім усталяваны гіпергукавы планіруючы апарат DF-ZF. Гэта першая дзеючая сістэма гіпергукавой зброі ў Кітаі і адна з першых у свеце, уведзеная ў поўную пачатковую эксплуатацыю.

DF-17 разам з DF-ZF быў афіцыйна прадстаўлены на вайсковым парадзе ў гонар Нацыянальнага дня Кітая 1 кастрычніка 2019 года.

Катэгорыя:Балістычныя ракеты КНР
Катэгорыя:Балістычныя ракеты сярэдняй далёкасці
Помнік землякам (Астрашыцкі Гарадок)

**Помнік землякам** — помнік у аграгарадку Астрашыцкі Гарадок Мінскага раёна Мінскай вобласці. Размешчаны каля будынка школы. На ўшанаванне памяці 242 землякоў, якія загінулі ў барацьбе супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў у Вялікую Айчынную вайну, у 1964 г. пастаўлены абеліск.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:1964 год у Беларусі
Катэгорыя:Помнікі Мінскай вобласці
Катэгорыя:Славутасці Мінскага раёна
Катэгорыя:Помнікі Вялікай Айчыннай вайны ў Беларусі
Катэгорыя:Астрашыцкі Гарадок
Ноты з кропкамі

У заходняй музычнай натацыі **кропка**, якая ставіцца пасля ноты, павялічвае яе на палову музычнай працягласці. Напрыклад, калі працягласць асноўнае ноты — дзве дзелі, то гэта ж нота з кропкай будзе доўжыцца тры дзелі. Нота любой працягласці можа быць падоўжана кропкай. Пункцірны запіс раўназначны запісу асноўнае ноты, злучанай з дапамогай лігі з іншымі. Да ноты можа быць дададзена любая колькасць кропак; колькасць кропак служыць для падаўжэння ноты на 1 - \tfrac{1}{2^n} ад першапачатковай працягласці (1,5, 1,75, 1,875, 1,9375, 1,968 і г.д.).

## Натацыі 
 раўнасільныя кропкам.]]

Калі нота з’яўляецца часткай акорда або інтэрвалу, кропка будзе пісацца поруч кожнае ноты:  .

Пункцірныя кропкі не варта блытаць з кропкамі, якія пазначаюць стаката, якія пішуцца вышэй або ніжэй за ноту.

Выкарыстоўваць кропкі для павелічэння працягласці нот пачалі яшчэ ў X стагоддзі, аднак дакладная сума павелічэння аспрэчваецца (гл. Неўма).

## Падвойнае і патройнае павелічэнне 
Таксама ў музычнай практыцы могуць выкарыстоўвацца дзве і больш кропкі для павелічэння працягласці. Пры гэтым нота з дзвюма кропкамі ўраўноўваецца 1¾ (1 + ½ + ¼) працягласці асноўнае ноты, а нота з трыма кропкамі — 1⅞ (1 + ½ + ¼ + ⅛) працягласці. Адным з вядомых прыкладаў выкарыстання нот з трыма кропкамі з’яўляецца прэлюдыя Ф. Шапена соль мажор ор. 28 № 3 або Венгерская рапсодыя № 15 Ф. Ліста.

## Гл. таксама 
* Свінг (музычны тэрмін)
* Трыёль
* Працягласць нот

Катэгорыя:Працягласці
Катэгорыя:Знакі музычнай натацыі
Dongfeng-41

**Дэнфун-41**, **DF-41** () — кітайская цвёрдапаліўная міжкантынентальная балістычная ракета чацвёртага пакалення, якая эксплуатуецца Ракетнымі войскамі Народна-вызваленчай арміі (былы Другі артылерыйскі корпус). DF-41 — чацвёртае і апошняе пакаленне стратэгічных ракет серыі Дэнфун, распрацаваных Кітаем. Ракета была афіцыйна прадстаўлена на вайсковым парадзе ў гонар Нацыянальнага дня Кітая 1 кастрычніка 2019 года.

## Канструкцыя 
Паведамляецца, што ракета мае працоўны дыяпазон ад 12 000 да 15 000 км. Лічыцца, што яна мае максімальную хуткасць 25 махаў і здольная дастаўляць ГЧР (да 10). Паведамляецца, што распрацоўка тэхналогіі ГЧР з'яўляецца адказам на разгортванне нацыянальнай сістэмы супрацьракетнай абароны ЗША, якая зніжае патэнцыял Кітая ў галіне ядзернага стрымлівання. Праект пачаўся ў 1986 годзе.

## Выпрабаванне 
Амерыканскі сайт The Washington Free Beacon паведаміў у жніўні 2012 года, што DF-41 прайшоў першыя лётныя выпрабаванні 24 ліпеня 2012 года.

1 кастрычніка 2019 года Кітай у свой 70-гадовы юбілей прадэманстраваў ракеты на вялікім ваенным парадзе.

Катэгорыя:Міжкантынентальныя балістычныя ракеты КНР
Дом Фурсаў

**Дом Фурсаў** — колішні будынак у гістарычным цэнтры Брэста, які размяшчаўся па вуліцы Будзённага, 3.

## Гісторыя 
Будынак пабудаваны па вуліцы Лістоўскага ў кастрычніку 1937 года па праекце архітэктара Уладзіслава Камінскага. Гаспадарамі гэтага дома была сямейная пара Барбара Фурса (Barbara Fursa) і Ян Фурса (Jan Fursa). На той момант Ян Фурса быў інжынерам-геадэзістам. Асабняк налічваў 12 памяшканняў: 8 жылых пакояў, 2 кухні, 2 ванныя.

Будынак з’яўляўся гісторыка-культурнай каштоўнасцю без катэгорыі ў складзе гістарычнага цэнтра Брэста.

У выніку маштабнай рэканструкцыі суседняга тэатра лялек па вул. Леніна, 56, па доме Фурсаў пайшлі расколіны.

Будынак быў пазбаўлены статусу гісторыка-культурнай каштоўнасці.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Вуліца Будзённага (Брэст)
Катэгорыя:Жылыя будынкі Беларусі
Катэгорыя:Славутасці Брэста
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Брэста
Катэгорыя:Збудаванні Брэста ў стылі канструктывізм
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Уладзіслава Камінскага
Катэгорыя:1937 год у Брэсце
Катэгорыя:Знішчаныя збудаванні Брэста
Катэгорыя:Зніклі ў 2019 годзе
Леанар Лімазен

**Леанар Лімазен** (; 1505,  — 1575/1577, там жа) — французскі жывапісец на эмалі і шкле, гравёр XVI стагоддзя.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1505 годзе, каля 1525 года наведваў фантанеблоскую школу. Мяркуецца, што ён вучыўся ў Нардона Пеніка. З 1530 года працаваў на ліможскай эмалевай мануфактуры. Пры каралю Францыску I быў яе дырэктарам і прыдворным жывапісцам; карыстаўся таксама літасцю ў Генрыха II і памёр прыблізна ў 1575 годзе.

## Творчасць 
Яго самая ранняя праца падпісана Л. Л. і датавана 1532 годам. У першых сваіх эмальерна-жывапісных творах трымаўся старафранцузскага напрамку, але з 1535 года пачаў пераймаць італьянцаў, пераважна Рафаэля.

Катэгорыя:Памерлі ў 1570-я гады
Катэгорыя:Мастакі Францыі XVI стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі Адраджэння
Катэгорыя:Мастакі-керамісты Францыі
Катэгорыя:Гравёры Францыі
Катэгорыя:Прыдворныя мастакі
Жак Лінар

**Жак Лінар** (; 1597, Труа — , ) — французскі мастак эпохі барока, майстар нацюрморта.

## Жыццё і творчасць 
Ахрышчаны 6 верасня 1597 года ў царкве Сен-Рэмі горада Труа. Бацька Жака быў таксама мастаком, аднак з ягоных прац нічога не захавалася. Сын сястры Ж. Лінара, Нікала Бадэсан, таксама быў мастаком, які пісаў нацюрморты.

У сакавіку 1626 года заручыўся з Маргарытай Трэгуар, дачкой мастака Рамэна Трэгуара. У 1629 годзе пераехаў у Парыж. У адным з маёмасных дакументаў ад 17 мая 1631 года прадставіўся як мастак і каралеўскі камердынер (peintre et valette de chambre du roi).

Пахаваны 12 верасня 1645 года на могілках пры парыжскай царкве Сен-Нікаля-дэ-Шамп.

Катэгорыя:Мастакі Францыі XVII стагоддзя
Катэгорыя:Майстры нацюрморта Францыі
Група савецкіх ваенных спецыялістаў у Іспаніі

**Група савецкіх ваенных спецыялістаў у Іспаніі** — кантынгент кадравых вайскоўцаў Чырвонай Арміі, якія ў перыяд грамадзянскай вайны ў Іспаніі змагаліся на баку рэспубліканцаў. Спецыялісты афармляліся як добраахвотнікі, так як савецкі ваенны ўдзел быў таемным.

## Гісторыя 
У ліпені 1936 года ў Іспаніі ўспыхвае мяцеж супраць урада Народнага Фронту. Бунт узначаліў генерал Франсіска Франка. Большая частка арміі перайшла на бок мяцежнікаў, пакінуўшы ўрадавыя сілы практычна без узбраенняў і прафесійных вайскоўцаў. Афіцыйны Мадрыд, знаходзячыся ў цяжкім становішчы, запрасіў дапамогі ў Савецкага Саюза.

14 верасня Разведупраўленне Наркамата абароны і Замежны аддзел Наркамата ўнутраных спраў прынялі план аперацыі «X», якая прадугледжвала аказанне ваеннай дапамогі Рэспубліканскай Іспаніі, уключаючы падтрымку ў ваенна-тэхнічнай сферы і паслугі ваенных саветнікаў, ваенспецаў, інструктараў (распрацоўка аперацый і падрыхтоўка кадраў).

У Іспанію былі накіраваны кадравыя вайскоўцы Беларускай, Кіеўскай, Маскоўскай, Ленінградскай і Закаўказскай ваенных акругаў, ВПС Балтыйскага і Ціхаакіянскага флатоў.

## Страты 
У баях загінулі 125—127 савецкіх саветнікаў і спецыялістаў, яшчэ 11 памерлі ад ран, 19 чалавек загінулі пры няшчасных выпадках. Таксама ад 19 да 32 былі прызнаны зніклымі без вестак. Расійская ваенна-гістарычная статыстыка называе лічбы ў 189 загінуўшых вайскоўцаў і 40 грамадзянскіх.

## Узнагароды
59 савецкіх саветнікаў і спецыялістаў былі ўдастоены звання Героя Савецкага Саюза.

## Гл. таксама 
* Савецкія ваенныя спецыялісты за мяжой

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* *Юрий Лобач.* Ровно 80 лет назад бобруйские танкисты отправились в сражающуюся Испанию  // Вечерний Бобруйск : газета. — 1 сентября 2016.

Катэгорыя:Замежная ваенная інтэрвенцыя ў Іспаніі
Катэгорыя:Замежныя кантынгенты Узброеных сіл СССР
Ян Гакарт

**Ян Гакарт** (; ,  — пасля 1685) — галандскі жывапісец і гравёр Залатога веку Нідэрландаў. Адзін з вядомых прадстаўнікоў галандскага пейзажнага жывапісу XVII стагоддзя.

## Біяграфія 
Жыў і працаваў у Амстэрдаме. У 1653—1658 гадах наведаў Германію, Швейцарыю і Італію, пісаў пейзажы, якія адрозніваюцца цудоўнай лінейнай і паветранай перспектывай і цеплынёй тону. Фігуры людзей і жывёл у яго карцінах нярэдка выконвалі А. Ван дэ Велдэ і І. Лінгельбах. Жыў у Гаазе.

Найлепшыя з яго твораў знаходзяцца ў Амстэрдамскім Рэйксмюсеуме («Ясеневая алея» з фігурай А. Ван дэ Велдэ, «Гарысты ландшафт» і інш.), у калекцыі Ліхтэнштэйна, мюнхенскай Пінакатэцы, у Вене, у Капенгагенскай, Франкфурцкай і Дрэздэнскай галерэях («Паляўнічыя ў парку»), у Эрмітажы («Паляванне на аленяў», з фігурай І. Лінгельбаха) і ў некаторых іншых музеях.

Акрамя карцін, Ян Гакарт пакінуў значную колькасць алоўкавых і акварэльных малюнкаў і шэсць аквафортных гравюр, выкананых у манеры Антоні Ватэрло.

Сам пісаў пейзажныя фоны для іншых мастакоў, такіх як Нікаласа Пітэрса Берхема і А. Ван дэ Велдэ.

Катэгорыя:Гравёры Нідэрландаў
Катэгорыя:Мастакі-пейзажысты Нідэрландаў
Катэгорыя:Акварэлісты
Катэгорыя:Мастакі барока
Катэгорыя:Мастакі Нідэрландаў XVII стагоддзя
Іаган Лінгельбах

**Іаган Лінгельбах** (; , Франкфурт-на-Майне — , ) — галандскі мастак Залатога веку, які працаваў у жанры бамбачаці.

## Жыццё і творчасць 
Лінгельбах нарадзіўся ў Франкфурце, у сям’і нямецкага механіка Давіда Лінгельбаха, які ў 1634 годзе пасяліўся ў Амстэрдаме са сваёй жонкай і дзецьмі. Жывапіс будучы мастак спачатку вывучаў у Галандыі, з 1642 года — у Парыжы і з 1644 года — у Рыме. Падчас свайго знаходжання ў Рыме, працаваў у жанры бамбачаці. Некаторыя з яго прац былі калісьці прыпісаныя Пітэру ван Лару, але зараз яны па праве лічацца працамі Лінгельбаха, напрыклад, яго «Рымская вулічная сцэнка з гульцамі ў карты». У 1653 годзе ён вяртаецца ў Амстэрдам і жэніцца. Каля 1662 года Лінгельбах жыў у Рэстраце, маленькай вуліцы каля Прынсенграхта. Быў блізкім сябрам Юргена Овенса. У працах Іагана прыкметны ўплыў Філіпа Вувермана. Вядомы сваімі шматлікімі краявідамі і ваеннымі сцэнамі, у якіх адчувальны ўплыў італьянскага жывапісу. Працаваў таксама для іншых жывапісцаў, падмалёўваючы на іх палотнах розныя дэталі, другі план і жывёл, у прыватнасці, Яна Вейнантса, Яна Гакарта, Мейндэрта Хобема і Яна ван дэр Хэйдэна. Палотны І. Лінгельбаха захоўваюцца ў шматлікіх карцінных галерэях Еўропы.

Катэгорыя:Мастакі Нідэрландаў XVII стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі барока
Катэгорыя:Мастакі-пейзажысты Нідэрландаў
Катэгорыя:Мастакі-жанрысты Нідэрландаў
Макс Лінгнер

**Макс Лінгнер** (; ,  — , ) — нямецкі мастак і графік, удзельнік Руху Супраціву.

## Біяграфія 
Макс Лінгнер нарадзіўся ў сям’і гравёра, навучаўся маляванню ў Мастацкай акадэміі Дрэздэна. У 1912 годзе заканчвае ў ёй вучобу, атрымаўшы за дыпломную працу Саксонскую дзяржаўную прэмію. У 1913—1914 гадах здзяйсняе паездку па Англіі, Францыі, Бельгіі і Галандыі.

З пачаткам Першай сусветнай вайны пайшоў на фронт салдатам, ваяваў усе чатыры гады. У 1918 годзе прымае ўдзел у паўстанні маракоў германскага ВМФ, член салдацкага Савета ў Кілі. З 1922 па 1927 год працуе мастаком у Вайсенфельсе, затым па рэкамендацыі Кетэ Кольвіц з’яжджае ў Парыж. Тут вывучае сучасны жывапіс, знаходзіцца пад уплывам імпрэсіянізму. У 1928—1935 гадах па прапанове Анры Барбюса працуе гравёрам у газеце «Монд». У 1934 годзе становіцца членам «Асацыяцыі рэвалюцыйных пісьменнікаў і мастакоў Францыі» (АЕАР), прымае ўдзел у выстаўках групы. У 1933, 1939 і 1947 гадах у Парыжы праходзяць персанальныя выстаўкі палотнаў Макса Лінгнера.

У 1934 годзе мастак уступае ў Французскую камуністычную партыю (ФКП), супрацоўнічае ў газеце «Юманітэ». У гады Грамадзянскай вайны ў Іспаніі (1936—1939) удзельнічае ў баях на баку рэспубліканцаў. У 1939—1940 гадах знаходзіўся ў французскім лагеры для інтэрнаваных, бяжыць з яго і з фальшывымі дакументамі на імя Марселя Ланцье знаходзіцца ў акупаванай нямецкімі войскамі Францыі на нелегальным становішчы і змагаецца з нацыстамі ў шэрагах французскага Руху Супраціўлення. У 1944 годзе вяртаецца ў Парыж і зноў працуе мастаком у «Юманітэ».

У 1949 годзе вяртаецца ў Германію, у ГДР, і працуе прафесарам па сучасным жывапісе ў Вышэйшай мастацкай школе ў берлінскім раёне Вестэрзэ.

Катэгорыя:Мастакі Германіі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-манументалісты Германіі
Катэгорыя:Мастакі-жанрысты Германіі
Катэгорыя:Мастакі ГДР
Катэгорыя:Кавалеры ордэна «За заслугі перад Айчынай» (ГДР)
Катэгорыя:Камуністы Францыі
Катэгорыя:Удзельнікі Першай сусветнай вайны (Германія)
Катэгорыя:Байцы інтэрбрыгад
Катэгорыя:Удзельнікі Другой сусветнай вайны
Катэгорыя:Рух Супраціўлення ў Францыі
Лінднер

**Лінднер** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Крысціян Лінднер — нямецкі дзяржаўны дзеяч
* Рыхард Лінднер — амерыканскі мастак
Рыхард Лінднер

**Рыхард Лінднер** (; ,  — , ) — амерыканскі мастак нямецкага паходжання.

## Біяграфія 
У 1905 годзе сям’я пераехала ў Нюрнберг, дзе маці Лінднера была ўладальніцай вытворчасці гарсэтаў на заказ, а Рыхард Лінднер вырас і вучыўся ў Kunstgewerbeschule (школа мастацтваў і рамёстваў), цяпер Акадэмія прыгожых мастацтваў Нюрнберга. У 1924—1927 гадах жыў у Мюнхене і з 1925 года вучыўся там у Вышэйшай школе мастацтваў. У 1927 годзе Лінднер пераехаў у Берлін і прабыў там да 1928 года, калі вярнуўся ў Мюнхен, каб стаць арт-дырэктарам выдавецкай фірмы. Ён заставаўся ў Мюнхене да 1933 года, калі быў вымушаны бегчы ў Парыж. Апынуўшыся ў Парыжы, Лінднер стаў палітычна ангажаваным, шукаў кантактаў з французскімі мастакамі і зарабляў на жыццё камерцыйным мастаком. Калі ў 1939 годзе пачалася Другая сусветная вайна, ён быў інтэрнаваны і пазней служыў у французскай арміі.

## Творчасць 
Творы Лінднера бяруць на ўзбраенне гратэскава-карыкатурныя элементы новай аб’ектыўнасці 1920-х гадоў і спалучаюць іх з асляпляльнымі, яркімі каляровымі паверхнямі амерыканскага рэкламнага мастацтва. З дапамогай перабольшаных фігурных калажаў, робатападобных персанажаў паўсвету і падземнага свету Лінднер паказвае на тэндэнцыі адчужэння развітога грамадства і адлюстроўвае моманты заняпаду і крызісу ў сучасным гарадскім жыцці.

Катэгорыя:Мастакі ЗША XX стагоддзя
Катэгорыя:Імігравалі ў ЗША з Германіі
Катэгорыя:Мастакі Германіі XX стагоддзя
Бенгт Ліндстрэм

**Бенгт Карл Эрык Ліндстрэм** (; , камуна Берг — , Сундсваль) — шведскі мастак. Адзін з самых вядомых сучасных мастакоў Швецыі з характэрным стылем выразных колераў, часта ў тым ліку скрыўленых твараў. Меў дваіх дзяцей, Марыяну і Аляксандра. У 2003 годзе Ліндстрэм стаў інвалідам з-за інсульту і не мог маляваць. У 2004 годзе на экраны выйшаў фільм пра жыццё Бенгта «Ліндстрэм — пякельнае пачуццё колеру і формы». 29 студзеня 2008 года Ліндстрэм памёр у сваім доме ў Сундсвалі, Швецыя.

Катэгорыя:Мастакі Швецыі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі Швецыі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Скульптары XX стагоддзя
Катэгорыя:Скульптары Швецыі
Джон Лінел

**Джон Лінел** (; , Блумсберы, цяпер Лондан — , Рэдхіл, Сурэй) — англійскі мастак-пейзажыст.

## Жыццё і творчасць 
Бацька Джона быў разьбяром па дрэве і пазалотчыкам. У 10 гадоў Джон маляваў і прадаваў партрэты крэйдай і алоўкам. Першыя ўрокі атрымаў ад Бенджаміна Уэста. Вывучаў жывапіс пад кіраўніцтвам мастака Джона Варлі. У 1805 годзе ён быў прыняты ў Каралеўскую акадэмію мастацтваў. Быў блізкі з групай мастакоў, якія называлі сябе «Старажытныя» («The Ancients»). Найбольш цікавыя яго працы, амаль выключна пейзажы, зробленыя ў перыяд з 1824 па 1838 год. Першапачаткова знаходзіўся пад творчым уплывам Томаса Гейнсбара, пазней выпрацаваў свой уласны мастацкі стыль. Асноўную ўвагу мастак на сваіх палотнах надаваў выяве неба, аблокаў, гульні святлаценю. Многія творы Дж. Лінела захоўваюцца ў карцінных галерэях Лондана — такіх, як музей Паўднёвага Кенсінгтана, у Нацыянальнай галерэі (палатна «Дрывасек» і «Ветрак») і інш.

Сапернічаў з іншым вядомым мастаком Джонам Канстэблем.

Сыны мастака, Томас і Уільям Лінелы, таксама былі пейзажыстамі.

Катэгорыя:Мастакі-пейзажысты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Мастакі Вялікабрытаніі XIX стагоддзя
Луі ван Лінт

**Луі ван Лінт** (*Louis Van Lint*; ,  — ) — бельгійскі жывапісец.

Ван Лінт вучыўся ў Акадэміі прыгожых мастацтваў у Сен-Жос-тэн-Нодэ, Брусель.

Пачаў маляваць у стылі экспрэсіянізму. Пасля далучэння да бельгійскай мастацкай групы «La Jeune Peinture Belge» у 1945 годзе ён пачаў працаваць у больш абстрактным рэчышчы. Праз П’ера Алешынскага ён уступіў у кантакт з рухам CoBrA. У пачатку 1950-х гадоў ён выстаўляўся разам з некалькімі мастакамі CoBrA. Аднак Ван Лінт ніколі не прымаў блізкага ўдзелу ў гэтым руху.

З сярэдзіны 1950-х гадоў яго стыль ператварыўся ў маляўнічы і цёплы абстракцыянізм.

Катэгорыя:Мастакі Бельгіі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-абстракцыяністы
Генрык Стажэўскі

**Генрык Стажэ́ўскі** (; , Варшава — , Варшава) — польскі мастак-авангардыст, заснавальнік кірунку геаметрычнага абстракцыянізму ў польскім мастацтве.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Варшаве. У 1920 годзе скончыў Варшаўскую акадэмію прыгожых мастацтваў. У 1923 годзе разам з У. Страмінскім, К. Кобра і іншымі заснаваў аб’яднанне геаметрычных абстракцыяністаў «Блок» і часопіс «Blok». Наведваў Парыж, Італію, Германію ў 1924—1937 гадах. Быў членам аб’яднання мастакоў «Прэзенс» і з 1926 года рэдактарам часопіса «Praesens», з 1930 года рэдактарам часопіса «Рэвалюцыйныя мастакі» і інш. Член Міжнароднай асацыяцыі мастацтваў пры ЮНЕСКА з 1962 года.

## Творчасць 
Генрыку Стажэўскаму належаць шэраг гарманічна рытмізаваных графічных кампазіцый. Сярод іх: «Контркампазіцыя» (1930—1932), «Кампазыцыя» (1932), «Рэльеф блакітны» (1958), «Рэльеф белы» (1961), «Рэльеф бела-чорны» (1962) і інш.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Мастакі Польшчы
Катэгорыя:Мастакі-абстракцыяністы
Катэгорыя:Мастакі-супрэматысты
Катэгорыя:Мастакі XX стагоддзя
Катэгорыя:Графікі Польшчы
Катэгорыя:Дызайнеры
Ліпі

**Ліпі** — прозвішча.
* Марчэла Ліпі, італьянскі футбаліст і трэнер
* Філіпа Ліпі, фларэнційскі жывапісец
* Філіпіна Ліпі, італьянскі жывапісец эпохі Адраджэння
Сокал Война

**Сокал Война** (? — ) — вялікалітоўскі ўраднік.

## Біяграфія 
Паходзіў з роду Грычынаў-Войнаў герба «Трубы». Сын кашталяна мсціслаўскага Войны Мацвеевіча.

Кашталян мсціслаўскі ў 1599—1603 гадах і берасцейскі з 1603 года; дзяржаўца ожскі і пераломскі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Сокал
Катэгорыя:Сенатары Рэчы Паспалітай
Катэгорыя:Кашталяны берасцейскія
Катэгорыя:Старосты ожскія і пераломскія
Катэгорыя:Кашталяны мсціслаўскія
Жан-Эцьен Ліятар

**Жан-Эцьен Ліятар** (; ,  — , Жэнева) — швейцарскі мастак, майстар пастэлі, адзін з галоўных прадстаўнікоў арыенталізму, у прыватнасці, стылю «цюркры», у заходнееўрапейскім мастацтве XVIII стагоддзя.

Малады Ліятар старанна займаўся маляваннем, мініятурным і эмалевым жывапісам. У 1725 годзе ён прыбыў у Парыж, каб удасканальвацца ў мастацтве, і знайшоў сабе апекуна ў асобе маркіза Пюізье, які, прызначаны пасланцам у Неапаль, узяў яго туды з сабой. У 1736 годзе Ліятар пераехаў у Рым, дзе намаляваў мноства партрэтаў пастэллю, у тым ліку партрэты папы Клімента XII і некалькіх кардыналаў, што заклала аснову яго вядомасці. Схільнасць да прыгод захапіла яго на Усход. У Канстанцінопалі ён пражыў пяць гадоў, засвоіў мясцовыя звычаі, апрануўся туркам, што ў той час уяўлялася вельмі эксцэнтрычным, і ў гэтым выглядзе з’явіўся ў Вену, дзе імператар Франц I прыняў яго літасціва. Ён атрымаў мноства заказаў і выканаў партрэты Марыі Тэрэзіі (гравіраваны ў 1744 годзе Рэйнспергерам), многіх членаў імператарскага дома і прадстаўнікоў аўстрыйскай шляхты. Тут жа ён намаляваў пастэллю партрэт Ганны Бальдаўф (Anna Baltauf), які стаў вядомы пад назвай «Шакаладніца» ( — «Цудоўная шакаладніца»; знаходзіцца ў Дрэздэнскай галерэі). Гэты партрэт неаднаразова капіяваўся і гравіраваўся.

Катэгорыя:Мастакі Швейцарыі
Катэгорыя:Мастакі XVIII стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-пастэлісты
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты Швейцарыі
Катэгорыя:Мастакі-арыенталісты
Гернгут

**Гернгут** (, , ) — горад у саксонскай акрузе Гёрліц, на паўднёвым схіле Гутсберга. Насельніцтва — [{num|4963}} чалавекі (2010). Гернгут заснаваны ў 1722 годзе дзякуючы Нікалаусу Людвігу Цынцэндорфу.

## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Адольф Генрых Лір, нямецкі мастак

Катэгорыя:Гарады Саксоніі
Станіслаў Война

**Станіслаў Война** (? — ) — вялілітоўскі ўраднік.

## Біяграфія 
З роду Грычынаў-Войнаў герба «Трубы», сын вялікага пісара літоўскага Мацвея Войны.

Каралеўскі пакаёвы дваранін, цівун гандынскі з 1637 года, стараста палангскі, кухмістр вялікі літоўскі з 1640 года.

## Літаратура 
* 

Станіслаў
Катэгорыя:Кухмістры вялікія літоўскія
Катэгорыя:Цівуны гандынскія
Катэгорыя:Старосты палангскія
Максіміліян Гардэль

**Максіміліян Гардэль** (, ,  — , ) — французскі танцор і балетмайстар.

## Біяграфія 
Танцоўшчык эпохі класіцызму, Гардэль выконваў гераічныя партыі (Аляксандр — «Апелес і Кампаспа»  і інш.). Пераходзячы ад пантамімы да танца, Гардэль адмаўляўся ад выразнасці і эмацыйнасці, пераследуючы толькі дакладнасць і вытанчанасць пластыкі. Ён адмяніў маску і састарэлую форму балетнага касцюма на французскай сцэне (партыя Апалона ў оперы «Кастар і Палукс» Ж. Ф. Рамо, 1772).

У 1773—1781 гадах — памочнік балетмайстра парыжскай Оперы, у 1781—1787 гадах — галоўны балетмайстар.

Балеты-пантамімы, створаныя Гардэлем, былі аналагамі рэпертуарных опер і драм і не адрозніваліся арыгінальнасцю: «Нінета пры двары»  (1778), «Мірза і Ліндор»  (1779), «Першы мараплаўца» А. Грэтры (1785) і інш.

## Літаратура 
* Балет: энциклопедия. / Гл. ред. Ю. Н. Григорович.- М.: Советская энциклопедия, 1981.- 623 стр. с илл.

Катэгорыя:Артысты балета паводле алфавіта
Катэгорыя:Артысты балета Францыі
Катэгорыя:Артысты балета XVIII стагоддзя
Катэгорыя:Балетмайстры паводле алфавіта
Катэгорыя:Балетмайстры Францыі
Катэгорыя:Балетмайстры XVIII стагоддзя
Кэрал Рыд

Сэр **Кэрал Рыд** (; ,  — , там жа) — брытанскі кінарэжысёр, лаўрэат прэміі «Оскар».

## Біяграфія 
Кэрал Рыд быў пазашлюбным сынам акцёра Герберта Бірбама Тры. Вучыўся ў прыватнай Каралеўскай школе ў Кентэрберы.

З 1924 года Рыд працаваў у тэатры. З 1927 года быў персанальным асістэнтам пісьменніка Эдгара Уолеса, які заснаваў уласную кінастудыю. У 1932 годзе Рыд пакінуў тэатр дзеля кінематографа.

На працягу трох гадоў Рыд працаваў гукарэжысёрам і асістэнтам рэжысёра, а ў 1935 годзе паставіў першы ўласны фільм — рамантычную камедыю «Гэта здарылася ў Парыжы». Агулам Рыд паставіў 33 фільмы, найбольш вядомыя з якіх — «Выбылы з гульні», «Зрынуты ідал» (1948; прэмія BAFTA за найлепшы брытанскі фільм), «Трэці чалавек» (1949; «Гран-пры» (галоўны прыз) Канскага кінафестывалю; найлепшы брытанскі фільм усіх часоў па версіі Брытанскага інстытута кінамастацтва, 1999) і «Олівер!» (1968; 5 прэмій «Оскар», у тым ліку — за найлепшую рэжысуру; «Залаты глобус» за найлепшую камедыю або мюзікл). Удзельнічаў у Другой сусветнай вайне ў шэрагах брытанскага войска.

Быў двойчы жанаты: з кіназоркай Даянай Уіньярд у 1943—1947 гадах і з актрысай Пенелопай Дадлі-Уорд (з 1948). Сын ад другога шлюбу — Макс. Пляменнік — акцёр Олівер Рыд. Прыёмная дачка (ад першага шлюбу Пенелопы Дадлі-Уорд) — Трэйсі Рыд, якая ўзяла прозвішча айчыма; яна таксама стала актрысай, знялася ў больш за трыццаці фільмах, у тым ліку была выканаўцай адзінай жаночай ролі ў фільме «Доктар Стрэйнджлау, або Як я навучыўся не хвалявацца і палюбіў бомбу».

Стаў другім кінарэжысёрам пасля Аляксандра Корды і першым народжаным брытанцам-кінарэжысёрам, удастоеным за свае прафесійныя заслугі рыцарскага звання (1952).

Памёр ад інфаркту міякарда 25 красавіка 1976 г. у Чэлсі.

## Зноскі 
Катэгорыя:Рыцары-бакалаўры
Катэгорыя:Кінарэжысёры Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Кінарэжысёры XX стагоддзя
Катэгорыя:Кінапрадзюсары Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Кінапрадзюсары XX стагоддзя
Катэгорыя:Удзельнікі Другой сусветнай вайны
Катэгорыя:Памерлі ад інфаркту міякарда
Герман Лісман

**Герман Лісман** (; ,  — красавік 1943, Майданек) — нямецкі жывапісец і акварэліст. Разам з Рудольфам Леві, Гансам Пурманам і Вільгельмам Удэ быў сябрам таварыства нямецкіх мастакоў, якія жылі ў Парыжы і сустракаліся ў кафэ «Café du Dôme — Купал». Пісаў блізкія да фавізму, тонкія паводле каларыту партрэты, нацюрморты і пейзажы («Жоўты дом у Мантблане», 1942, Карцінная галерэя, Касель).

Катэгорыя:Мастакі Германіі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі Германіі XX стагоддзя
Катэгорыя:Акварэлісты
Катэгорыя:Ахвяры Халакоста
Катэгорыя:Памерлі ў канцэнтрацыйных лагерах
Слесін (Куяўска-Паморскае ваяводства)

**Слесін** () — вёска ў Польшчы. Уваходзіць у склад Накельскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. У 1975—1998 гадах уваходзіла ў Быдгашчскае ваяводства.

## Славутасці 
* Сядзіба ў Слесіне
* Касцёл Святога Мікалая
 
Слесін. Касцёл Святога Мікалая.jpg|Касцёл Святога Мікалая
Сядзіба ў Слесіне 5.jpg|Сядзіба 

## Вядомыя асобы 
* Людвік Вольнік (1889—1941) — польскі ўрадовец, інжынер. Бурмістр Баранавічаў і Навагрудка.
Антоній Юзаф Война

**Антоній Юзаф Война** (? — да 4 ліпеня 1747) — вялікалітоўскі рэлігійны дзеяч.

## Біяграфія 
Паходзіў з роду Грычынаў-Войнаў герба «Трубы».

Канонік віленскі з 1724 года, пісар вялікі літоўскі ў 1730—1740 гадах, прэпазіт троцкі з 1736 года, сакратар духоўны літоўскі з 1740 года.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Памерлі ў 1740-я гады
Антоній Юзаф
Катэгорыя:Канонікі віленскія
Катэгорыя:Пісары вялікія духоўныя літоўскія
Катэгорыя:Сакратары вялікія духоўныя літоўскія
Катэгорыя:Канонікі Віленскага кафедральнага капітула
Фёдар Мацвеевіч Война-Ясянецкі

**Фёдар Мацвеевіч Война-Ясянецкі** (? — ?) — землеўласнік.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Войнаў-Ясянецкіх герба «Гакі».

У 1634 годзе валодаў маёнткам Ласосіна.

## Літаратура 
* 

Фёдар Мацвеевіч
Канстанцін Война-Ясянецкі

**Канстанцін Іванавіч Война-Ясянецкі** — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Войнаў-Ясянецкіх герба «Гакі».

Быў пісарам земскім віцебскім у 1633—1635 гадах. У 1636 годзе пісарам земскім віцебскім стаў Мікалай Гурка, магчыма, у сувязі са смерцю Канстанціна Войны-Ясянецкага.

Меў сына Крыштофа, падсудка віцебскага.

## Літаратура 
* 
* *Радаман А., Галубовіч В., Вілімас Д.* Земскія ўраднікі Віцебскага ваяводства ў другой палове XVI – першай палове XVII стст. // Commentarii Polocenses Historici = Полацкія гістарычныя запіскі. T. II. 2005. С. 53.

Канстанцін
Катэгорыя:Пісары земскія віцебскія
Рыгор Война-Ясянецкі

**Рыгор Война-Ясянецкі** (? — ?) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Войнаў-Ясянецкіх герба «Гакі».

Мечнік мазырскі.

У 1638 г. фундаваў разам з жонкай будаўніцтва царквы Святога Мікалая ў маёнтку Ясянец.

## Сям’я 
Быў у шлюбе з Хрысцінай з Улатоўскіх.

## Літаратура 
* 

Рыгор
Катэгорыя:Мечнікі мазырскія
Аляксандр Война-Ясянецкі

**Аляксандр Война-Ясянецкі** (? — ) — вялікалітоўскі ўраднік.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Войнаў-Ясянецкіх герба «Гакі».

Войскі віцебскі, кашталян новагародскі з 15 ліпеня 1684 года.

## Сям’я 
Меў сына Стафана і 2 дачок, адна з якіх выйшла за Яна Тызенгаўза, а другая, Тэрэза, выйшла спачатку за Шымана Караля Агінскага, а пасля яго смерці (1699) за Станіслава Панятоўскага, падскарбія вялікага літоўскага.

## Літаратура 
* 

Аляксандр
Катэгорыя:Сенатары Рэчы Паспалітай
Катэгорыя:Суддзі гродскія віцебскія
Катэгорыя:Войскія віцебскія
Катэгорыя:Падваяводы віленскія
Катэгорыя:Кашталяны новагародскія
Катэгорыя:Старосты браслаўскія
Катэгорыя:Цівуны тэндзягольскія
Катэгорыя:Дэпутаты Сойма Рэчы Паспалітай
Жан-Франсуа Ліятар

**Жан Франсуа Ліятар** (; , Версаль — , ) — французскі філосаф-постструктураліст і тэарэтык літаратуры.

Вызначыў постмадэрн як крызіс метанаратываў (вялікіх праектаў).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Версалі (Францыя). Вывучаў філасофію ў Сарбоне. Выпрабаваў уплыў Луі Марэна. З 1950 года выкладаў філасофію ва ўсходнеалжырскім горадзе Канстанціна, які ў той час уваходзіў у склад Францыі.

З пачатку 1970-х і да 1987 года Ліятар выкладаў ва Універсітэце Парыж VIII, пад канец кар’еры атрымаўшы званне заслужанага прафесара. На працягу наступных двух дзесяцігоддзяў ён чытаў лекцыі за межамі Францыі: у Каліфарнійскім універсітэце ў Ірвайне, а як запрошаны прафесар — ва ўніверсітэтах ва ўсім свеце: Берклі, Ельскі ўніверсітэт, Сан-Дыега ў ЗША, Манрэальскі ўніверсітэт у Канадзе, і Універсітэт у Сан-Паўлу ў Бразіліі. Ён стаў таксама заснавальнікам і дарадчым членам Міжнароднай калегіі філасофіі ў Парыжы. Незадоўга да смерці ён дзяліў свой час паміж Парыжам і Атлантай, дзе выкладаў ва Універсітэце Эмары.

У 1993 годзе Жан-Франсуа Ліятар па запрашэнні часопіса «Кабінет» наведаў Санкт-Пецярбург і выступіў з лекцыяй «Anima minima» на сімпозіуме «Мастацтва, філасофія, псіхааналіз». Сімпозіум праходзіў у Расійскім этнаграфічным музеі з 3 па 5 чэрвеня 1993 года.

Ліятар любіў вяртацца да паняцця постмадэрнізму ў сваіх шматлікіх эсэ. У 1998 годзе, якраз пры падрыхтоўцы канферэнцыі па постмадэрнізме і тэорыі СМІ, ён нечакана памёр ад лейкеміі, якая хутка прагрэсавала. Ліятар пахаваны на могілках Пер-Лашэз у Парыжы.

Катэгорыя:Філосафы Францыі
Катэгорыя:Філосафы XX стагоддзя
Катэгорыя:Выкладчыкі Ельскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Выкладчыкі Каліфарнійскага ўніверсітэта ў Берклі
Катэгорыя:Выкладчыкі Каліфарнійскага ўніверсітэта ў Сан-Дыега
Катэгорыя:Эстэтыкі
Касцёл Святога Мікалая (Слесін)

**Касцёл Святога Мікалая** — рымска-каталіцкі драўляны парафіяльны касцёл у Слесіне Куяўска-Паморскае ваяводства. Знаходзіцца ў цэнтры вёскі за 300 метраў ад рэспубліканскай дарогі S10 Накла — Быдгашч.

## Гісторыя 
Аднанефавы, зруба-брусавы будынак быў узведзены ў 1779 годзе. Дэкор і інтэр’ер выкананы ў стылі барока і ракако. Галоўны алтар — другой паловы XVII стагоддзя, бакавыя алтары, амбон, купель і спавядальня — другой паловы XVIII стагоддзя, арган у храме з 1887 года.

8 чэрвеня 1955 года будынак быў занесены ў рэестр помнікаў.

## Галерэя 

Слесін. Касцёл Святога Мікалая 1.jpg
Слесін. Касцёл Святога Мікалая.jpg
Слесін. Касцёл Святога Мікалая 5.jpg
Слесін. Касцёл Святога Мікалая 4.jpg
Слесін. Касцёл Святога Мікалая 3.jpg 

 

Катэгорыя:Слесін (Куяўска-Паморскае ваяводства)
Катэгорыя:Касцёлы Быдгашцкай дыяцэзіі
Катэгорыя:Касцёлы Куяўска-Паморскага ваяводства
Катэгорыя:Храмы Святога Мікалая
Катэгорыя:Драўляныя храмы Польшчы
Катэгорыя:З’явіліся ў 1779 годзе
Катэгорыя:1779 год у Еўропе
Катэгорыя:XVIII стагоддзе ў Польшчы
Войны-Ясянецкія

**Во́йны-Ясяне́цкія** — шляхецкі род герба «Гакі». Яго паходжанне звязана з віцебскімі баярамі Рамейкавічамі. Сын аднаго з іх, Война Богушавіч Рамейка, у сярэдзіне XVI стагоддзя служыў княгіні Астрожскай і яе другому мужу Альбрэхту Ласкаму, валодаў невялікім маёнткам Ясенец на р. Сэрвач у Новагародскім павеце. У 1567 годзе ён выстаўляў у войска 1 вершніка. Яго нашчадкі — павятовая шляхта ў Віцебскім, Новагародскім і Мазырскім паветах — ужывалі прозвішча Войны-Ясянецкія (зрэдку з дадаткам старога прозвішча *Рамейка*) і карысталіся ўласным гербам, які адрозніваўся ад герба астатніх Рамейкавічаў дадаткам паўмесяца з зоркай уверсе гербавай выявы.

## Вядомыя прадстаўнікі 
* Іван (Ян) — намеснік віцебскі ў 1590-х гадах.
* Фёдар Мацвеевіч — у 1634 годзе валодаў маёнткам Ласосіна.
* Канстанцін — пісар земскі віцебскі (1633—1636).
* Рыгор — мечнік мазырскі, у 1636 годзе заснаваў царкву ў Ясенцы.
* Аляксандр (?—1698) — войскі віцебскі, кашталян новагародскі (1684—1698).

## Літаратура 
* 
*