Уладзімір Аляксеевіч Бобрынскі (1824)

{{Дзяржаўны дзеяч
 |імя        = Уладзімір Аляксеевіч Бобрынскі
 |выява            = 
 |шырыня    = 210

 |пасада          = Міністр шляхоў зносінРасійскай Імперыі
 | парадак            = 2
 |сцяг               = 
 |сцяг2              =

 |перыядпачатак       = 
 |перыядканец        = 
 |папярэднік     = Павел Пятровіч Мельнікаў
 |пераемнік           = Аляксей Паўлавіч Бобрынскі

 |пасада_2          = Гродзенскі губернатар
 | парадак_2            = 17
 |сцяг_2               = 
 |флаг2_2              =

 |перыядпачатак_2       = 
 |перыядканец_2        = 
 |папярэднік_2     = Іван Уладзіміравіч Галер
 |пераемнік_2           = Іван Мікалаевіч Скварцоў
 |дата нараджэння      = 14.10.1824 (2)
 |месца нараджэння     =  
 |дата смерці        = 3.06.1898 (22.05)
 |месца смерці       = 
 |пахаваны          = 
 |род                = Бобрынскія
 |бацька               = Аляксей Аляксеевіч Бобрынскі
 |маці               = Соф’я Аляксандраўна Самойлава
 |жонка            =Марыя Гаўрыілаўна Брэжнева 
 |дзеці               = 
 |званне             = генерал-маёр
 |гады службы        = 1846—1869
 |прыналежнасць     = 
 |род войскаў          = армія
 |камандаваў         = 
 |бітвы           = Крымская вайна
 |адукацыя        = 
 |веравызнанне    = Праваслаўе
 |узнагароды            = 
{ style="background:transparent"
     
}
 |вікісховішча            = 
}}

Граф **Уладзімір Аляксеевіч Бобрынскі** (; , Санкт-Пецярбург — , Смела) — буйны цукразаводчык з роду Бобрынскіх, генерал-маёр і сапраўдны тайны саветнік. У 1869—1871 гг. міністр шляхоў зносін Расійскай імперыі.

## Біяграфія 
Малодшы сын шталмайстра графа Аляксея Аляксеевіча Бобрынскага (1800—1868) ад шлюбу з графіняй Соф’яй Аляксандраўнай Самойлавай (1797—1866). Нарадзіўся ў Пецярбургу і быў хрышчоны ў Ісакіеўскім саборы 14 снежня 1824 года, хроснік графа М. А. Самойлава і стацкай дарадчыцы  Данец-Захаржэўскай.

Валодаў разам з братамі непадзеленымі маёнткамі ў Кіеўскай, Курскай, Арлоўскай, Сімбірскай, Тульскай губернях. У 1846 годзе скончыў кандыдатам права юрыдычны факультэт Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта.

 паступіў на службу ў Санкт-Пецярбургскае губернскае праўленне ў чыне калежскага сакратара.

 зацверджаны на пасаду сакратара 1-га аддзялення губернскага праўлення.  — тытулярны саветнік. прызначаны чыноўнікам адмысловых даручэнняў пры пецярбургскім губернатары. З  — камер-юнкер двара Яго імператарскай вялікасці.

 пераведзены ў штат канцылярыі кіеўскага грамадзянскага губернатара.

 выбраны кандыдатам на пасаду маршалка дваранства Чаркаскага павета Кіеўскай губерні.  зацверджаны на пасаду са звальненнем са штата канцылярыі кіеўскага грамадзянскага губернатара,  звольнены з пасады маршалка дваранства.

З  — унтэр-афіцэр Гусарскага генерал-фельдмаршала князя Варшаўскага графа Паскевіча-Эрыванскага палка.

З  — нязменны ардынарац пры галоўнакамандуючым дзеючай арміяй генерал-фельдмаршале І. Ф. Паскевічу. Удзельнічаў у ваенных дзеяннях на Дунаі, у Крыме, у аблозе турэцкай крэпасці Сілістрыі, суправаджаў князя ў Малдову. З  — карнет.

З  — ардынарац камандуючага, генерала ад інфантэрыі князя М. Д. Гарчакова. Удзельнічаў у Крымскай вайне.

 узведзены ў флігель-ад’ютанты імператара з пераводам у лейб-гусарскі імператарскі полк. З  — паручнік. З  па  знаходзіўся ў Кіеўскай губерні для назірання за наборам рэкрутаў.

З  па  знаходзіўся ў Маскве ў складзе імператарскай світы на каранацыі Аляксандра II. З  — штабс-ротмістр. З  па  расследаваў беспарадкі паміж студэнтамі ўніверсітэта і афіцэрамі.

З  па  знаходзіўся ў Пскоўскай і Віцебскай губернях з мэтай злову і вяртання збеглых сялян з будаўніцтва Санкт-Пецярбургска-Варшаўскай чыгункі.  адкамандзіраваны ва Уладзімірскую губерню для расследавання справы пра прыгнёт сялян маршалкам дваранства Задаева-Кашанскім. З  — ротмістр.

З  па  займаўся сялянскімі справамі ў Тульскай губерні. З  — палкоўнік.

У 1863 годзе адкамандзіраваны ў Вільню для кіравання лініяй чыгункі ад Вільні да граніцы Каралеўства Польскага і для яе абароны ад паўстанцаў.
Указам Аляксандра II ад  прызначаны выканаўцам пасады гродзенскага грамадзянскага губернатара.  атрымаў званне генерал-маёра і прызначаны ў світу імператара. Указам Аляксандра II ад , па ўласным прашэнні, звольнены з захаваннем прыдворнага звання.

У 1868 годзе па асабістым даручэнні імператара Аляксандра II праводзіў рэвізію Мікалаеўскай і Маскоўска-Курскай чыгунак. Пасля заканчэння рэвізіі і спынення выяўленых ім злоўжыванняў  прызначаны таварышам міністра шляхоў зносін (пры міністры П. П. Мельнікаве) і членам савета Міністэрства шляхоў зносін. З патрабаваннем рэканструкцыі (з мэтай павелічэння грузаабароту хлеба) Маскоўска-Разанскай, Разанска-Казлоўскай і Арлоўска-Віцебскай чыгунак (з асігнаваннем 9 млн рублёў) выступіў супраць дзеянняў міністра П. П. Мельнікава.

З  выконваў пасаду міністра з правам прысутнасці ў Дзяржаўным савеце. Падтрымліваў чыгуначную палітыку міністра фінансаў М. Х. Рэйтэрна. У час кіравання ім міністэрствам узмоцнена будаваліся чыгункі канцэсійным спосабам (дазволена будаўніцтва 4 700 вёрст рэйкавых пуцей)
Актыўна займаўся пераўтварэннем цэнтральных устаноў міністэрства на галіновых пачатках, прапанаваў засяродзіць рашэнне тэхнічных і фінансавых пытанняў ва Упраўленні чыгунак і Упраўленні шашэйных і водных шляхоў зносін. Прапанаваў стварыць Дарадчы камітэт і Савет міністэрства. Было прынята Часовае палажэнне 1870 года, якое рэгламентавала дзейнасць усіх структур міністэрства.

Унёс прапановы па рэарганізацыі акруг шляхоў зносін. У 1869 годзе быў скліканы Першы з’езд прадстаўнікоў чыгуначных прадпрыемстваў. Лічачы казённую эксплуатацыю чыгунак нізкадаходнай, адстойваў перадачу казённых чыгунак у рукі прыватных кампаній (за 1870—1871 гады перададзена 1 819 вёрст); у выніку яго дзеянняў запазычанасць прыватных кампаній дзяржаўнай казне ў канцы 1871 года склала 174 млн рублёў. Няўдала спрабаваў стварыць сетку вузкакалейных чыгунак.  быў звольнены з-за хваробы без захавання членства ў Дзяржаўным савеце.

Пасля адстаўкі з пасады Бобрынскі жыў у Кіеве і мястэчку Смела Чаркаскага павета Кіеўскай губерні, дзе займаўся сельскагаспадарчай дзейнасцю і вядзеннем у буйных памерах цукровай справы, шырока наладжанага яго бацькам. Памёр на 74-м годзе жыцці ў Смеле.

## Сям’я 
У Туле ў 1861 годзе сустрэў Марыю Гаўрыілаўну Брэжневу, дачку вянёўскага купца Гаўрыіла Брэжнева, з якой пражыў у шлюбе ўсяго 3 гады. У іх было двое дзяцей: Емяльян і Пётр. Вядома, што Марыя пасля разводу вярнула прозвішча свайго бацькі, а таксама запісала дзяцей пад гэтым прозвішчам.

Емяльян стаў займацца земляробствам у Разанскай губерні, а Пётр ажаніўся з Еўдакіі Савельевай з павятовага горада Епіфань (Тульская вобласць). У шлюбе ў іх нарадзілася чатыры дзіцяці (Аляксандра, Міхаіл, Варвара і Марыя).

## Узнагароды 
* Ордэн Святой Ганны 4 ступені «За адвагу» (1855)
* Сярэбраны медаль у памяць каранацыі Аляксандра II (1856)
* Ордэн Святога Уладзіміра 3 ступені (1868)
* Ордэн Святой Ганны 1 ступені (1886)
* Ольдэнбургскі Ордэн Заслуг герцага Пятра-Фрыдрыха-Людвіга 2 ст. камандорскі крыж (1865)

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Выпускнікі юрыдычнага факультэта Імператарскага Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Сапраўдныя тайныя саветнікі
Катэгорыя:Памерлі ў Чаркаскай вобласці
Катэгорыя:Гродзенскія губернатары
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Святога Уладзіміра 3 ступені
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Святой Ганны 1 ступені
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Святой Ганны 4 ступені
Катэгорыя:Міністры шляхоў зносін Расійскай імперыі
Катэгорыя:Удзельнікі Крымскай вайны
Катэгорыя:Члены Дзяржаўнага савета Расійскай імперыі