open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Аляксандр Аляксеевіч Ханжонкаў

**Аляксандр Аляксеевіч Ханжонкаў** () — рускі прадпрымальнік, арганізатар кінавытворчасці, прадзюсар, рэжысёр, сцэнарыст, адзін з піянераў рускага кінематографа.

## Літаратура 
* Ханжонков А. А. Первые годы русской кинематографии: Воспоминания. — М., Л.: Искусство, 1937. — 174 с. — 2000 экз.
* Орлова И. А. Жизнь посвящаю кинематографу. Документальная повесть об основателе отечественного кинематографа А. Ханжонкове. — Донецк: Промiнь, 2007. — 127 с. — 1500 экз. — ISBN 966-96743-1-1.
* Кузнецова М. Александр Ханжонков. Жизнь за кадром // Профиль. — 1997. — № 29.
Янгиров Рашит. К биографии А. А. Ханжонкова: новый ракурс // Киноведческие записки : журнал. — 2001. — № 55. — С. 305—308. — ISSN 0235-8212.
* Гращенкова И. Н. Кино Серебряного века. Русский кинематограф 10-х годов и кинематограф Русского послеоктябрьского зарубежья 20-х годов. — М.: А. А. Можаев, 2005. — 430 с. — ISBN 5-85302-404-3.
* Хапланов, Н. В. Романтик экрана: художественно-документальная повесть об основателе отечественного кинематографа Александре Ханжонкове. — Донецк: Промiнь, 2007. — 389 с. — ISBN 978-966-2008-00-5.
* Ханжонков А. А. Первые годы русской кинематографии. Воспоминания. — М.: Литео, 2016. — 254 с. — ISBN 978-5-00071-404-1.

Катэгорыя:Кінарэжысёры Расіі
Катэгорыя:Рускія эмігранты першай хвалі ў Германіі
Катэгорыя:Кінарэжысёры СССР
Катэгорыя:Сцэнарысты Расіі
Катэгорыя:Сцэнарысты СССР
Катэгорыя:Кінапрадзюсары Расіі
Катэгорыя:Кінапрадзюсары СССР
Маламіцы

**Маламіцы** (, ) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 480 км на захад ад Варшавы і за 55 км на поўдзень ад Зялёнай Гуры. Уваходзіць у склад Жаганьскага  павета Любушскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Маламіцы. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 5,37 км². Насельніцтва 3,5 тыс. чалавек.
## Насельніцтва 
## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка горада
Аляксандр Савельевіч Гаўрыкаў

**Аляксандр Савельевіч Га́ўрыкаў** (, ст. Моніна, Нагінскі раён, Маскоўская вобласць — ) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Інстытут жывапісу, скульптуры і архітэктуры ў Ленінградзе ў 1972 годзе. З 1972 г. — архітэктар, галоўны архітэктар праектаў у Белдзяржпраекце.

Член КПСС з 1975 года. Член Саюза архітэктараў СССР з 1977 года.

Пражываў у г. Мінску. Памёр  года.

## Творчасць 
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): грамадска-бытавы корпус ГПТВ-31 у Мінску (1975), лячэбны корпус прафілакторыя цэлюлозна-папяровага завода ў Светлагорску (1980).

## Узнагароды 
1-я прэмія на Усесаюзным конкурсе (1987, у аўтарскім калектыве) за праектныя прапановы архітэктурна-горадабудаўнічага рашэння забудовы Ульянаўскага ўніверсітэта і прылеглых да яго тэрыторый, 1-я прэмія на рэспубліканскім конкурсе (1988, у аўтарскім калектыве) за лабараторны корпус НДІ ядзерных праблем пры БДУ ў Мінску, дыплом III ступені ВДНГ БССР за праект Рэспубліканскага галіновага вылічальнага цэнтра ў Мінску (1976, у аўтарскім калектыве)

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Члены КПСС
Савецкі энцыклапедычны слоўнік

**«Саве́цкі энцыклапеды́чны сло́ўнік»** (*«СЭС»*) — першы аднатомны ўніверсальны даведнік у СССР. Выдадзены ў Маскве выдавецтвам «Савецкая Энцыклапедыя». Выйшлі 4 выданні слоўніка: у 1979 годзе — першае (у 1981—1982 гадах — дадатковыя тыражы), у 1983 годзе — другое, у 1984 годзе — трэцяе (у 1985 годзе — дадатковы тыраж), у 1987 годзе — чацвёртае (у 1989 годзе — дадатковы тыраж).

Змяшчае каля 80 тысяч артыкулаў па пытаннях грамадска-палітычнага жыцця, эканомікі, навукі, тэхнікі, літаратуры і мастацтва. Побач з артыкуламі пра саюзныя і аўтаномныя рэспублікі, краі, вобласці, гарады Савецкага Саюза ўключана вялікая колькасць артыкулаў пра розныя краіны свету, найбольшыя замежныя гарады, змешчаны біяграфіі дзяржаўных, палітычных, ваенных і культурных дзеячаў усіх часоў і народаў. У выданне ўключаны 550 малюнкаў, фатаграфій і схем, 350 карт. Слоўнік паслужыў асновай для выдання «Вялікага энцыклапедычнага слоўніка», «Расійскага энцыклапедычнага слоўніка», «Новага энцыклапедычнага слоўніка». Перавыдаваўся за мяжой на англійскай, кітайскай і іншых мовах.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Энцыклапедыі СССР
Гарадзішча (археалагічны помнік, Докшыцкі раён)

**Гарадзішча** — археалагічны помнік каля вёскі Гарадзішча (Бярозкаўскі сельсавет) Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці.

## Гарадзішча 
Знаходзіцца за 0,5 км на паўночны ўсход ад вёскі, на ўзгорку вышынёй 7,5 м. Мае стромкія схілы, валы і равы адсутнічаюць. Пляцоўка памерам 60×40 м. З усходняга, паўднёвага і паўднёва-ўсходняга бакоў прымыкае забалочаная пойма рака Вілія. У 1949 і 1971 гадах абследаваў А. Р. Мітрафанаў. Культурны пласт 0,5-0,6 м. Знойдзены абломкі глінянага штрыхаванага посуду, абпаленыя камяні і кавалкі шлаку. Адносіцца да III—II ст. да н.э.

## Літаратура 
* Археалагічнае вывучэнне Докшыччыны // Памяць: Докшыцкі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]; уклад. А. В. Скараход; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : БелЭн, 2004. — С. 29-34.
* Докшыцкі раён // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал.: С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мінск : БелСЭ імя П. Броўкі, 1985. — С. 241—258.

Катэгорыя:Гарадзішчы Докшыцкага раёна
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Гарадзішча (Бярозкаўскі сельсавет)
Ільінскі спуск (Гомель)

**Ільінскі спуск** — спуск да ракі Сож у Гомелі, пралягае ад вуліцы Пралетарскай (у раёне вуліцы Маісеенкі) да набярэжнай, перасякае вуліцу Камісарава. Знаходзіцца ў межах гістарычнага раёна Спасава Слабада (Слабада).

## Паходжанне і назва 
Ільінскі спуск з’яўляецца фрагментам яра — рэшткай рэчышча старажытнай рэчкі, якая брала свой пачатак з возера ледавіковага паходжання, вядомага ў ХІХ — сярэдзіне ХХ ст. як Гарэлае балота (знаходзілася ў раёне цяперашняга чыгуначнага вакзала). Гістарычныя назвы рэчкі і яра не захаваліся. Узнікненне цяперашняй назвы звязана са стараверскай Ільінскай царквой, збудаванай у канцы XVIII ст. на мысе, утвораным перасячэннем яра і вуліцы Камісарава (верагодная назва на 1771 г. — *«ulica od Soƶa po Lewey Ręce»*, г.зн. «вуліца ад Сожа па Левай Руцэ»). Аднак канкрэтны час, калі назва «Ільінскі спуск» узнікла і стала пашырацца, пакуль дакладна не высветлены. Верагодна, што ў пераліку аб’ектаў, якія ўваходзілі ў склад 1-й паліцэйскай часці Гомеля па стане на 1914 г., мясцовасць фігуруе як *«Оврагъ Спасской слободы»*, г.зн. «Яр Спасавай слабады». Паказальна, што Ільінскім спускам, нягледзячы на рэлігійнае паходжанне тапоніма, яр называў С. М. Лебедзеў — савецкі чыноўнік, аўтар гістарычна-эканамічнага нарыса, прысвечанага Гомелю (1957 г.). Сёння назва «Ільінскі спуск» выкарыстоўваецца ў гісторыка-археалагічнай літаратуры, а паўсядзённы ўжытак мае, найперш, сярод старажылаў і аматараў гісторыі Гомеля.

## Гістарычныя выявы 

Файл:Sož-Spasava Słabada. Гомель, Сож-Спасава Слабада (1883).jpg|alt=Нізоўе Ільінскага спуску, 1883 г.|Нізоўе Ільінскага спуску, 1883 г.
Файл:Homiel, Sož. Гомель, Сож (1880-89).jpg|alt=Рум пры нізоўі Ільінскага спуску, канец 1880-х гг.|Рум пры нізоўі Ільінскага спуску, канец 1880-х гг.
Файл:Homiel, Sož-Spasava Słabada. Гомель, Сож-Спасава Слабада (1918).jpg|alt=Затопленае разводдзем нізоўе Ільінскага спуску (злева), 1918 г.|Затопленае разводдзем нізоўе Ільінскага спуску (злева), 1918 г.
Файл:Homiel, Illinski. Гомель, Ільлінскі (S. Šymanski, 1944-49).jpg|alt=Паўночны схіл Ільінскага спуска, другая палова 1940-х гадоў|Паўночны схіл Ільінскага спуска, другая палова 1940-х гадоў

## Сучасныя здымкі 

Файл:Дом на вуліцы Камісарава, Ільінскі спуск, Гомель, 2021 год.jpg|alt=Дом пры Ільінскім спуску, 2021 г.|Дом пры Ільінскім спуску, 2021 г.
Файл:Дом на вуліцы Пралетарскай, Ільінскі спуск, Гомель, 2021 год.jpg|alt=Дом на схіле пры Ільінскім спуску, 2021 г.|Дом на схіле пры Ільінскім спуску, 2021 г.

Катэгорыя:Геаграфія Гомеля
Катэгорыя:Гістарычныя раёны Гомеля
Генадзь Міхайлавіч Гвоздзік

**Генадзь Міхайлавіч Гвоздзік** (, Рыбінск, Яраслаўская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1962 годзе. Працаваў у Белхарчпраекце, архітэктарам Фрунзенскага раёна Мінска, старшым архітэктарам, кіраўніком групы архітэктараў у Белпрампраекце, з 1976 года — старшым архітэктарам у Белкааппраекце, з 1981-га — кіраўніком праектнай групы Белэнергарамналадка, з 1988 года — вядучы архітэктар Беллегпрампраекта.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1970 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
]]
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): апаратны корпус электратэхнічнага завода (1966—1968), лабараторны корпус ІБіА Дзяржбуда БССР (1968—1970) у Мінску, Магілёўская абутковая фабрыка (1973).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары СССР
Катэгорыя:Галоўныя архітэктары раёнаў Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары Магілёва
Капыльскі сельсавет

**Капы́льскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Капыльскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — горад Капыль (не ўваходзіць у склад).

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Капыльскага раёна Слуцкай акругі БССР. Цэнтр — мястэчка Капыль. 24 верасня 1926 года скасаваны ў сувязі з утварэннем Капыльскага местачковага Савета.

Зноў утвораны 24 мая 1960 года ў складзе Капыльскага раёна Мінскай вобласці БССР з цэнтрам у гарадскім пасёлку Капыль, з пералічэннем у яго склад 15 населеных пунктаў (Амерыка, Асмолы, Дусаеўшчына, Змаганне, Красны, Навасельцы, Нізкавічы, Новая Палянка, Раскошша, Стары Капыль, Чырвоная Горка, Юрздыка, Якусоўшчына, Янава і пасёлак саўгаса імя Дзяржынскага) са складу скасаванага Старакапыльскага сельсавета, 2 населеных пунктаў (Асавец і Падгорцы) са складу Слабада-Кучынскага сельсавета, 12 населеных пунктаў (Аношкі, Брацкі, Быкоўцы, Вусава, пасёлак Вусава, Выгода, Зарэчча, Каменшчына, Мажа, Чырвоны Партызан, Шастакі і Якубавічы) з адміністрацыйнага падпарадкавання Капыльскага пассавета, 14 населеных пунктаў (Аргелаўшчына, пасёлак цагельнага завода Андросаўшчына, Васілеўшчына, Вошкаты, Вялешына, Каменка, Мазалі, Мурыны, Навасады, пасёлак Навасады, Новая Кель, Скабін, пасёлак Скабін, Старая Кель) са складу скасаванага Вялешынскага сельсавета. У 1976 годзе скасаваны пасёлак Асавец, 18 сакавіка 1985 года — пасёлкі Брацкі, Вусава (далучаны да вёскі Вусава), Красны і Чырвоная Горка (далучаны да вёскі Стары Капыль). 30 сакавіка 2016 года ў склад Слабада-Кучынскага сельсавета перададзены пасёлак Андросаўшчына.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (21 населены пункт) — 2794 чалавекі, з іх 96,0 % — беларусы, 2,6 % — рускія, 0,7 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года (20 населеных пунктаў) — 2381 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1926 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1960 годзе
Маргавіца (археалагічны помнік)

**Маргавіца** — археалагічны помнік каля вёскі Маргавіца Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці.

## Курганныя могільнікі 
### Курганны могільнік-1 
Знаходзіцца за 0,4 км на поўнач ад вёскі, ва ўрочышчы Ляхаўка. 13 насыпаў вышынёй да 1-2,5 м і дыяметрам 6-10 м, адзін курган вышынёй 4 м і дыяметрам 16 м. Выявіў і абследаваў у 1971 годзе А. Р. Мітрафанаў, абследаваў у 2002 годзе А. В. Вайцяховіч.

### Курганны могільнік-2 
Знаходзіцца на паўднёвай ускраіне вёскі, за 0,1 км на поўнач ад могільніка. 4 насыпы вышынёй 1-1,3 м і дыяметрам 5-8 м. У 1971 годзе абследаваў А. Р. Мітрафанаў.

## Могільнік 
Могільнік з камянямі знаходзіцца ва ўрочышчы Хрысцініны Лядцы, на лясным участку сярод раллі. 4 магілы дыяметрам 2,5 м па перыметры, абкладзены валунамі, і больш за 10 магіл са стэлападобнымі каменнымі надмагіллямі. Ёсць каменны крыж. У 1989 годзе выявіла і раскапала адну магілу Л. У. Дучыц. На глыбіні 0,8 м знойдзены мужчынскі шкілет, арыентаваны на захад. У 2002—2003 гадах 2 пахаванні раскапалі Л. У. Дучыц і А. В. Вайцяховіч. Знойдзены рэшткі пахаванняў, вуголле, фрагменты глінянага посуду. Адносіцца да ХV—ХVI стагоддзяў.

## Літаратура 
* Археалагічнае вывучэнне Докшыччыны // Памяць: Докшыцкі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]; уклад. А. В. Скараход; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : БелЭн, 2004. — С. 29-34.
* Докшыцкі раён // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал.: С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мінск : БелСЭ імя П. Броўкі, 1985. — С. 241—258.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Маргавіца
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Курганныя могільнікі Докшыцкага раёна
Катэгорыя:Могільнікі Докшыцкага раёна
Аляксандр Вацлававіч Гедройц

**Аляксандр Вацлававіч Гедройц** (,  — 28 жніўня 1999, Мінск) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1959 годзе. Працаваў у праектных арганізацыях Арла (1959—1969). З 1969 года — галоўны архітэктар праектаў у БелНДІдзіпрасельбудзе.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1964 года. Пражываў у Мінску.

## Творчасць 
За гады працы ў Арле выканаў праекты генпланаў раённых цэнтраў Арлоўскай вобласці, праект будынка . Як сааўтар удзельнічаў у распрацоўцы жылога раёна Арлоўскага сталепракатнага завода і праектаў цяплічных камбінатаў у Крыме, Краснадарскім краі, Маскоўскай вобласці.

Асноўныя працы ў Беларусі: жылыя пасёлкі Ударнае, Велікаборскі, Колкі саўгасаў Гомельскай вобласці, саўгаса камбіната «Мір» Баранавіцкага раёна, саўгасаў «Беларускі» Пыталаўскага і «Дружба» Остраўскага раёнаў Пскоўскай вобласці (1969—1987).

## Узнагароды 
Узнагароджаны трыма бронзавымі медалямі ВДНГ СССР за праектаванне сельскіх населеных пунктаў.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары СССР
Лютневая музыка XVI—XVII стагоддзяў

«**Лютневая музыка XVI—XVII стагоддзяў»** () — музычны альбом савецкага гітарыста і лютніста Уладзіміра Вавілава з запісамі твораў для лютні, упершыню выпушчаны ў 1970 годзе фірмай «Мелодия». Альбом карыстаўся попытам і яго наклад некалькі разоў давыдаваўся (таму ў розных вытоках значацца розныя гады выхаду плыткі).

Аўтарства большасці твораў, змешчаных у альбоме, было прыпісана заходнееўрапейскім кампазітарам XVI—XVII стагоддзяў, але сапраўдным аўтарам усіх твораў у альбоме, акрамя «*Зялёных рукавоў*» і «*Спандальеты*», быў сам Уладзімір Вавілаў.

Пласцінка набыла папулярнасць і шмат разоў перавыдавалася. Фрагменты з гэтай пласцінкі сталі музычным фонам мноства радыё- і тэлеперадач і нават фільмаў. Пасля выхаду пласцінкі слухачы адразу звярнулі ўвагу на некалькі твораў: «*рычэркары*», англійскую народную песню «*Зялёныя рукавы*», «''*». Але самай папулярнай стала, бясспрэчна, сюіта для лютні «*Канцона і танец*». «*Канцона*» пазней стала музыкай песні на словы Анры Валахонскага «*Рай*», больш вядомай як «**», якую ўпершыню выканаў Аляксей Хвасценка.

## Музыканты 
* Уладзімір Вавілаў — лютня
* Марк Шахін — арган («Ave Maria», «Ричеркар», «Пастурелла»)
* Віталь Буяноўскі — валторна («Спандольетта»)
* Уладзімір Курлін — габой («Зелёные Рукава и Гальярда»)
* Леў Перапёлкін — флейта («Турдьон», «Гавот»)
* Надзея Вайнер — вакал («Ave Maria»)

## Спіс кампазіцый 
### Выданне 1970 года 
### Выданне на CD 
## Містыфікацыя 
На пласцінцы было пазначана, што большасць кампазіцый — музычныя творы XVI—XVII стагоддзяў. Але даследнікі выявілі, што сапраўдным кампазітарам амаль усіх твораў, за выключэннем «Зялёныя рукавы» і «Спандальеты», быў Уладзімір Вавілаў. Прычынай для такой  былі асцярогі Вавілава, што ў той час дзяржаўная фірма пласцінак не выпусціла б дыск з сачыненнямі малавядомага лютніста. Таму Вавілаў, які вельмі хацеў, каб музыку пачулі слухачы, пайшоў на хітрасць і прыпісаў аўтарства сваіх твораў кампазітарам эпохі рэнесансу і «*невядомым аўтарам*».

Пазней яго дачка, Тамара Уладзіміраўна, успамінала: «*Бацька быў упэўнены, што творы невядомага самавука з банальным прозвішчам „Вавілаў“ ніколі не выдадуць. Але ён вельмі хацеў, каб ягоная музыка стала вядомай. Гэта было яму значна важней, чым вядомасць яго прозвішча''». Таксама выказвалася меркаванне, што пласцінку з такім рэлігійным творам як «Ave Maria» проста не прапусціла б цэнзура, нават калі б яе напісаў афіцыйны савецкі кампазітар.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Альбомы 1970 года
Катэгорыя:Музычныя падробкі і містыфікацыі
Катэгорыя:Камерная музыка
Леанід Бенецыянавіч Гельфанд

**Леанід Бенецыянавіч Гельфанд** (, Рагачоў, Гомельская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1959 годзе. Працаваў архітэктарам, кіраўніком групы архітэктараў у Белпрампраекце, з 1966 года — галоўны архітэктар праектаў у Мінскпраекце.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1962 года. Пражывае ў Мінску.

## Творчасць 
 ў 1980-я]]
 ]]
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве):  (1963),  (1966), 9-павярховыя (1970-80) і 12-павярховы (1986) жылыя дамы па вул. Пуліхава, школа па вул. Слясарнай (1977), Палац тэніса па праспекце Машэрава (1978), рэканструкцыя стадыёна «Дынама» (1980), комплекс інжынерна-лабараторных карпусоў па вул. Магілёўскай (1984), навучальны камбінат па вул. Шчадрына (1984), лабараторна-вытворчы корпус трэста «Аўтарамбудмантаж» па вул. Чарвякова (1985) у Мінску.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Несцераўшчына (курганны могільнік)

**Несцераўшчына** — курганны могільнік каля вёскі Несцераўшчына Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці.

## Курганны могільнік-1 
Знаходзіцца за 1,5 км на паўночны захад ад вёскі, ва ўрочышчы Буцілаўскі Лес. 32 насыпы вышынёй 0,6-0,8 м і дыяметрам 6-15 м.

## Курганны могільнік-2 
Знаходзіцца за 1,1 км на паўночны захад ад вёскі. 36 насыпаў вышынёй да 3 м і дыяметрам каля 10 м. У 1938 годзе абследавалі польскія археолагі А. Цэгак-Галубовіч і У. Галубовіч, у 1971 годзе — А. Р. Мітрафанаў.

## Літаратура 
* Археалагічнае вывучэнне Докшыччыны // Памяць: Докшыцкі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]; уклад. А. В. Скараход; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : БелЭн, 2004. — С. 29-34.
* Докшыцкі раён // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал.: С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мінск : БелСЭ імя П. Броўкі, 1985. — С. 241—258.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Несцераўшчына
Катэгорыя:Курганныя могільнікі Докшыцкага раёна
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Валатаўскі спуск (Гомель)

**Валатаўскі спуск** — стромкі спуск у Гомелі на адрэзку вуліцы Валатаўской ад скрыжавання з вуліцай Сожскай да рачнога порта на Падгорнай вуліцы. Знаходзіцца ў межах гістарычнага раёна «Каўказ».

## Паходжанне і назва 
Валатаўскі спуск з’яўляецца фрагментам колішняга яра. Узнікненне назвы можа быць звязана з блізкасцю яра і вуліцы Валатаўской, якая, у сваю чаргу, атрымала назву ад скіраванасці ў бок вёскі Валатава (або Волатава; сёння — Старая Валатава ў межах Гомеля). Пад назвай «Валатаўскі спуск» (або «Волатаўскі спуск») мясціна вядомая не пазней за пачатак XX стагоддзя. Як *«Волотовскій спускъ»* яна, напрыклад, згадваецца ў пераліку аб’ектаў, што ўваходзілі ў склад 2-й паліцэйскай часці Гомеля станам на 1914 года. У якасці афіцыйнай назвы выкарыстоўвалася і ў савецкі час прыблізна да сярэдзіны XX стагоддзя, г.зн. да аб’яднання Валатаўскога спуску з вуліцай Валатаўской пад агульнай назвай «Валатаўская вуліца». Неафіцыйна Валатаўскім спускам мясціну называюць гомельскія старажылы і аматары гісторыі Гомеля.

## Цікавыя факты 
* Падчас нямецкай акупацыі 1918 г. у адным з дамоў на Валатаўскім спуску (№8) кватараваў удзельнік бальшавіцкага падполля Аляксей Якаўлеў-Кастрама, дзе і быў арыштаваны ўкраінскай вартай праз нейкі час пасля з'едлівых рэплік аб уладзе Украіны і нежаданні памяняць пашпарт на ўкраінскі.

## Галерэя 

Файл:Рог вуліц Валатаўская і Сожская, Гомель, 2021 год.jpg|alt=На рагу Валатаўскога спуску і вуліцы Сожскай, 2021 год|На рагу Валатаўскога спуску і вуліцы Сожскай, 2021 год
Файл:Валатаўскі спуск, паваротка на вуліцу Падгорную, Гомель, 2021 г.jpg|alt=Паваротка з Валатаўскога спуску на вуліцу Падгорную, 2021 г.|Паваротка з Валатаўскога спуску на вуліцу Падгорную, 2021 г.

Катэгорыя:Геаграфія Гомеля
Старое Запонне (археалагічны помнік)

**Старое Запонне** — археалагічны помнік каля вёскі Беразіно Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці.

## Гарадзішчы 
Знаходзіцца на ўсходняй ускраіне вёскі. Пляцоўка памерам 59×51 м, з захаду і поўначы ўмацавана валам. У 1971 годзе абследаваў А. Р. Мітрафанаў. У час шурфоўкі знойдзены фрагменты глінянага посуду, абпаленыя камяні, кавалкі шлаку. Адносіцца да днепра-дзвінскай і штрыхаванай керамікі культур (III—IV ст.). У 1970-я гады за 0,5 км ад Гарадзішча, на тарфяніку асушанай поймы ракі Поня знойдзены каменны выраб светлашэрага колеру, які нагадвае форму «кубіка» з ёмістасцю і дзвюма адтулінамі ў дне. Можна меркаваць, што гэта тыгль, які служыў для выплаўкі дроту з жалеза, здабытага з балотнай руды.

## Курганны могільнік 
Знаходзіцца за З км на паўночны захад ад вёскі, у лесе. 9 насыпаў вышынёй каля 1 м і дыяметрам да 6 м. У 1971 годзе абследаваў А. Р. Мітрафанаў.

## Літаратура 
* Археалагічнае вывучэнне Докшыччыны // Памяць: Докшыцкі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]; уклад. А. В. Скараход; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : БелЭн, 2004. — С. 29-34.
* Докшыцкі раён // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал.: С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мінск : БелСЭ імя П. Броўкі, 1985. — С. 241—258.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Старое Запонне
Катэгорыя:Гарадзішчы Докшыцкага раёна
Катэгорыя:Курганныя могільнікі Докшыцкага раёна
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Гапонаў

**Гапонаў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксей Гапонаў (нар. 1986) — беларускі футбаліст.
* Захар Платонавіч Гапонаў (1913—1975) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Магілёўскай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
* Ігар Аляксандравіч Гапонаў (нар. 1935) — беларускі архітэктар. Заслужаны будаўнік БССР (1976).
* Ілья Гапонаў (нар. 1997) — расійскі футбаліст.
* Уладзімір Мікалаевіч Гапонаў (нар. 1939) — беларускі архітэктар.
Каргова

**Каргова** (, ) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 410 км на захад ад Варшавы і за 40 км на паўночны ўсход ад Зялёнай Гуры. Уваходзіць у склад Зеленагурскага павета Любушскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Каргова. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 4,55 км². Насельніцтва 3,8 тыс. чалавек.

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка горада
Кіеўскі міжнародны ўніверсітэт

**Кіеўскі міжнародны ўніверсітэт** — украінская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў Кіеве.

## Агульная характарыстыка 
Навучыльная ўстанова паўстала як цэнтр інтэнсіўнага вывучэння замежных моў «Knowledge» пад кіраўніцтвам прафесара Х. Хачатурана. У 1994 годзе яна прызнанна Міністэрствам адукацыі і навукі Украіны як вышэйшая навучальная ўстанова пад назвай «Міжнародны інстытут лінгвістыкі і права». У 2002 годзе атрымала сучасную назву — Кіеўскі міжнародны ўніверсітэт.

Навучальны працэс ва ўніверсітэце ажыццяўляецца дзвюма мовамі — украінскай і англійскай. Колькасць студэнтаў па ўсіх формах навучання — каля 5 тысяч. За гады сваёй працы ўніверсітэт выпусціў больш за 15 тысяч спецыялістаў па міжнародных адносінах, праве, эканоміцы, лінгвістыцы, журналістыцы, псіхалогіі і інш.

Навучальны працэс забяспечваюць высокакваліфікаваныя навукова-педагагічныя работнікі, сярод якіх 80 % — дактары і кандыдаты навук, 10 % — акадэмікі і члены-карэспандэнты галіновых акадэмій навук, замежных акадэмій і асацыяцый, 22 супрацоўніка ўніверсітэта маюць званні «Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі», «Заслужаны дзеяч мастацтваў», «аслужаны артыст Украіны», «Заслужаны юрыст Украіны».

## Структура 
* Інстытут міжнародных адносін
* Інстытут лінгвістыкі і псіхалогіі
* Інстытут тэатральнага мастацтва
* Інстытут журналістыкі, кіно і тэлебачання
* Медыцынскі інстытут
* Эканамічны факультэт
* Юрыдычны факультэт
* Стаматалагічны факультэт
* Фармацэўтычны факультэт
* Факультэт будаўніцтва і архітэктуры
* Факультэт інфармацыйных тэхналогій
* Універсітэцкая клініка
* Каледж
* Ліцэй

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт універсітэта

Катэгорыя:Універсітэты Кіева
Катэгорыя:1994 год ва Украіне
Чэрвеньск

**Чэрвеньск** (, ) — горад на захадзе Польшчы. Уваходзіць у склад Зеленагурскага павета Любушскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Чэрвеньск. Плошча 9,36 м². Насельніцтва 4,1 тыс. жыхароў.

## Спасылкі
Кіеўскі сталічны ўніверсітэт імя Барыса Грынчэнкі

**Кіеўскі сталічны ўніверсітэт імя Барыса Грынчэнкі** — украінская вышэйшая навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў камунальнай уласнасці горада Кіева і падпарадкоўваецца Кіеўскаму гарадскому савету.

## Гісторыя 
* 1874 год — адкрыты педагагічныя курсы ўдасканалення настаўнікаў пачатковых народных вучылішчаў Кіеўскай навучальнай акругі;
* 1919 год — у Кіеве пачаў працу педагагічны інстытут імя Б. Д. Грынчэнкі, пасля рэфармаваны ў Кіеўскія педагагічныя курсы імя Б. Д. Грынчэнкі;
* 1922 год — створаны Вышэйшыя трохгадовыя педагагічныя курсы імя Б. Д. Грынчэнкі шляхам аб’яднання Педагагічных курсаў імя Б. Д. Грынчэнкі з Педагагічнымі курсамі імя К. Д. Ушынскага;
* 1939 год — заснаваны Кіеўскі гарадскі інстытут удасканалення настаўнікаў;
* 1963 год — створана Кіеўскае гарадское педагагічнае вучылішча;
* 1991 год — на базе Кіеўскага гарадскога і абласнога інстытутаў удасканалення настаўнікаў створаны Кіеўскі міжрэгіянальны інстытут удасканалення настаўнікаў;
* 2002 год — Кіеўскі міжрэгіянальны інстытут удасканалення настаўнікаў імя Б. Д. Грынчэнкі рэарганізаваны ў Кіеўскі гарадскі педагагічны ўніверсітэт імя Б. Д. Грынчэнкі;
* 2009 год — рашэннем Кіеўскага гарадскога савета Кіеўскі гарадскі педагагічны ўніверсітэт імя Б. Д. Грынчэнкі перайменаваны ў Кіеўскі ўніверсітэт імя Барыса Грынчэнкі;
* 2010 год — універсітэт увайшоў у рэйтынг 200 лепшых вышэйшых навучальных устаноў Украіны;
* 2022 год — універсітэт аб'яднаны з Кіеўскай акадэміяй мастацтваў і атрымаў новую назву.

## Структура 
* Інстытут журналістыкі;
* Інстытут мастацтваў;
* Інстытут філалогіі;
* Інстытут паслядыпломнай адукацыі;
* Гісторыка-філасофскі факультэт;
* Факультэт інфармацыйных тэхналогій і кіравання;
* Факультэт права і міжнародных адносін;
* Факультэт здароўя, фізічнага выхавання і спорту;
* Прафесійны каледж «Універсум».

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт універсітэта

Катэгорыя:Універсітэты Кіева
Катэгорыя:1874 год ва Украіне
Катэгорыя:Вышэйшыя педагагічныя навучальныя ўстановы
Новэ Мястэчка

**Новэ Мястэчка** (, ) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 450 км на захад ад Варшавы і за 35 км на поўдзень ад Зялёнай Гуры. Уваходзіць у склад Навасольскага павета Любушскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Новэ Мястэчка. Займае плошчу 3,29 км². Насельніцтва 2,8 тыс. чалавек.

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка горада
Помнік камсамольцам (Гомель)

**Помнік камсамольцам** — помнік у горадзе Гомелі Гомельскай вобласці Беларусі.

## Гісторыя і апісанне 
Помнік камсамольцам мае некалькі назваў: помнік загінуўшым камсамольцам, помнік камсамольцам-падпольшчыкам, манумент (помнік) героям-камсамольцам.

Помнік камсамольцам усталяваны ў Камсамольскім скверы на скрыжаванні вуліц Карповіча і Жаркоўскага ў 1964 годзе на сродкі камсамольцаў. Помнік прысвечаны героям-камсамольцам, партызанам і воінам, якія загінулі ў барацьбе з нямецкімі захопнікамі ў гады Вялікай Айчыннай вайны. Спачатку ўсталявалі васьмігранны 25-метровы абеліск з шэрага граніту на прамавугольным ступеністым цокалі з чырвонага граніту. Падыход да помніка быў аформлены дэкаратыўнымі газонамі. На помніку (цокалі) тэкст, які выбіты золатам: «Великие подвиги ваши бессмертны. Героям, павшим в боях за свободу и независимость нашей Родины 1941—1945 г.г.» з вымпелам у выцягнутых над галавой руках. Двухметровая скульптура адлітая з бронзы.

У сакавіку 2015 года была праведзена рэканструкцыя манумента і тэрыторыі вакол яго. На помніку з’явілася сучаснае падсвятленне. Абноўлены помнік камсамольцам быў адкрыты 8 мая 2015 года да 70-годдзя Вялікай Перамогі.

Катэгорыя:Помнікі Гомеля
Катэгорыя:Творы Уладзіміра Летуна
Катэгорыя:Вуліца Карповіча (Гомель)
Катэгорыя:Вуліца Жаркоўскага (Гомель)
Катэгорыя:1964 год у Гомелі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1964 годзе
Ліпск (курганны могільнік)

**Ліпск** — археалагічны помнік — курганны могільнік за 3 км на ўсход ад в. Ліпск Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці, на правым беразе ракі Бярэзіны, ва ўрочышчы Масціца. Мясцовая назва Французскія магілы.

Вядомы з 1924 года. Абследаваў у 1971 годзе А. Р. Мітрафанаў, у 1985 годзе Э. М. Зайкоўскі, у 1989 годзе Л. У. Дучыц (1 курган).

У 1985 годзе Э. М. Зайкоўскі знайшоў за 1 км на захад ад вёскі камень з выявай. Мясцовыя жыхары лічаць, што выява нагадвае воіна на кані.

## Апісанне 
19 курганоў (дыяметр 4—10 м, вышыня 2—2,5 м) у 2—3 рады цягнуцца ўздоўж дарогі. Вакол большасці курганоў ёсць неглыбокія раўкі. Даследаваны курган насыпаны з чорнай зямлі з уключэннем дробных вугольчыкаў. У паўночнай частцы насыпу выяўлены 4 камяні сярэдніх памераў каля асновы, у невялікім паглыбленні — каля 10 фрагментаў кальцыніраваных костак нябожчыка. Адносіцца да IX—X стст.

## Могільнік (магілы-жальнікі) 
Знаходзіцца каля вёскі. З’яўляецца помнікам позняга сярэдневякоўя (XVI—XVIII стст.).

## Літаратура 
* Археалагічнае вывучэнне Докшыччыны // Памяць: Докшыцкі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]; уклад. А. В. Скараход; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : БелЭн, 2004. — С. 29-34.
* Докшыцкі раён // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал.: С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мінск : БелСЭ імя П. Броўкі, 1985. — С. 241—258.
* Дучыц, Л. У., Зайкоўскі, Э. М. Ліпск / Л. У. Дучыц, Э. М. Зайкоўскі // Археалогія Беларусі: энцыклапедыя: у 2 т. / [склад. Ю. У. Каласоўскі; рэдкал.: Т. У. Бялова (гал. рэд.) і інш.]. Т. 2: Л — Я. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 2009. — 492, [1] c. — С. 19. — ISBN 978-985-11-0354-2.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Ліпск (Докшыцкі раён)
Катэгорыя:Курганныя могільнікі Докшыцкага раёна
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Дыпламатычная акадэмія Украіны імя Генадзя Удавенкі пры Міністэрстве замежных спраў

**Дыпламатычная акадэмія Украіны імя Генадзя Удавенкі пры Міністэрстве замежных спраў** — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова паслядыпломнай адукацыі Міністэрства замежных спраў Украіны, якая размешчана ў горадзе Кіеве.

## Гісторыя 
Акадэмія ўтворана ў 1995 годзе ў адпаведнасці з указам Прэзідэнта Украіны Леаніда Кучмы. Першы статут установы быў зацверджаны пастановай Кабінета міністраў Украіны 20 ліпеня 1996 года. З 2006 года акадэмія размяшчаецца на Міхайлаўскай плошчы ў цэнтры Кіева.

На працягу 20 гадоў акадэмія функцыянавала як вышэйшая навучальная ўстанова IV узроўню акрэдытацыі, ажыццяўляючы падрыхтоўку спецыялістаў у галіне знешняй палітыкі па магістарскіх праграмах. У адпаведнасці з пастановай Кабінета міністраў Украіны ад 7 снежня 2016 года адбылося яе пераўтварэнне ў дзяржаўную вучэбна-навуковую ўстанову паслядыпломнай адукацыі з актуальнай назвай.

## Структура 
* Цэнтр моўнай падрыхтоўкі
* Цэнтр прафесійнай падрыхтоўкі
* Цэнтр міжнародных даследаванняў
* Цэнтр інфармацыйных рэсурсаў
* Аддзел міжнароднага супрацоўніцтва і камунікацый
* Рэгіянальнае аддзяленне ў Адэсе

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт акадэміі

Катэгорыя:Вышэйшыя навучальныя ўстановы Кіева
Катэгорыя:1995 год ва Украіне
Катэгорыя:Знешняя палітыка Украіны
Сіцыёс вуглаваты

**Сіцыёс вуглаваты**, **сіцыёз вуглаваты** (*Sicyos angulatus*) — від кветкавых раслін роду  сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Аднагадовая травяністая расліна, шурпатая ад цвёрдых валаскоў. Натуралізавалася ў іншых рэгіёнах, у т.л. на тэрыторыі Еўропы, Японіі.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Гарбузовыя
Катэгорыя:Флора Паўночнай Амерыкі
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1753 годзе
Катэгорыя:Травы
Докшыцкая сядзіба

**Докшыцкая сядзіба** — былая сядзіба ў горадзе Докшыцах Віцебскай вобласці.

## Апісанне 
Была пабудавана ў 1560 годзе.

Сядзіба ў Докшыцах найбольш старажытная ў Докшыцкім раёне. Апошняй вядомай літаратурнай крыніцай аб сядзібе з’яўляецца інвентар за 1854 год.

## Архітэктура 
Яна мела выгляд невялікага драўлянага аднапавярховага палаца з чатырохсхільным дахам. Яго парадны фасад упрыгожваў чатырохкалонны порцік з незвычайным па форме паўкруглым франтонам, а вуглы — пілястры. З правага боку параднага партэра з традыцыйным кругам стаяла таксама невялікая двухпавярховая афіцына, за якой месціліся іншыя службовыя і гаспадарчыя пабудовы. Тут быў двор з чэляддзю нявольнай, існавала праваслаўная царква.

## Літаратура 
* Сядзіба ў Докшыцах // Памяць: Докшыцкі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]; уклад. А. В. Скараход; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : БелЭн, 2004. — С. 674.
* Лёс маёнтка Докшыцы 

Катэгорыя:Славутасці Докшыцаў
Катэгорыя:1560 год у Еўропе
Катэгорыя:XVI стагоддзе ў Беларусі
Катэгорыя:Колішнія сядзібы Беларусі
Mojang Studios

**«Mojang Studios»** (ад  «штукавіна», раней *Mojang Specifications* і *Mojang AB*) — шведская гульнявая кампанія, якая належыць «Xbox Game Studios». Найбольш вядомая як распрацоўшчык гульні «Minecraft». Заснавана ў маі 2009 года . У 2014 годзе была набыта карпарацыяй «Microsoft» за 2,5 мільярда долараў.
## Заўвагі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Кампаніі, заснаваныя ў 2010 годзе
Катэгорыя:Вытворцы камп’ютарных гульняў Швецыі
Катэгорыя:Кампаніі Стакгольма
Катэгорыя:Выдаўцы камп’ютарных гульняў
Верхнедняпроўскі

**Верхнедняпроўскі** () — пасёлак гарадскога тыпу, найбуйнейшы населены пункт Дарагабужскага раёна Смаленскай вобласці Расіі.

Насельніцтва — 11 247 чал. (2020). Размешчаны за 7 км ад раённага цэнтра — горада Дарагабужа. Узнік паміж вёскамі Харлапава і Нова-Міхайлаўскае ў сувязі з будаўніцтвам Дарагабужскай ГРЭС.

## Насельніцтва 
## Зноскі 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Смаленскай вобласці
Навогруд Бабжаньскі

**Навогруд Бабжаньскі** (, ) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 480 км на захад ад Варшавы і за 25 км на паўднёвы захад ад Зялёнай Гуры. Уваходзіць у склад Зеленагурскага павета Любушскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Навогруд Бабжаньскі. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 14,63 км². Насельніцтва 5,2 тыс. чалавек.

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка горада
Новадугіно

**Новадугіно** () — сяло ў Смаленскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Навадугінскага раёна. Размешчана ў паўночна-ўсходняй частцы вобласці за 205 км ад Смаленска. За 3 км ад вёскі праходзіць аўтадарога Р134 Старая Смаленская дарога. Насельніцтва — 3865 жыхароў (2007 год).

Чыгуначная станцыя на лініі Вязьма — Ржэў.

Катэгорыя:Населеныя пункты Навадугінскага раёна
Фелісьен Кабуга

**Фелісьен Кабуга** (; нар. ) — руандыйскі бізнесмен, адзін з галоўных абвінавачаных у датычнасці да генацыду ў Руандзе ў 1994 годзе, ахвярамі якога сталі ад 800 тысяч да аднаго мільёна чалавек

## Біяграфічныя звесткі 
Нарадзіўся ў руандыйскім горадзе Муніга. Нажыў багацце, валодаючы некалькімі чайнымі плантацыямі. З юнацтва быў звязаны э экстремістамі хуту.

У 1994 годзе Кабуга быў кіраўніком «Свабоднага радыё і тэлебачання тысячы пагоркаў», якое распаўсюджвала заклікі да забойстваў тутсі. Ён узначальваў і Фонд нацыянальнай абароны, які збіраў сродкі на куплю зброі для баявых атрадаў.

У ліпені 1994 года паспрабаваў знайсці прытулак у Швейцарыі, але быў высланы ў Дэмакратычную Рэспубліку Конга. У 1997 годзе яго бачылі ў кенійскай сталіцы Найробі, дзе, як паведамляе RFI, двойчы беспаспяхова спрабавалі затрымаць.

Затым ён жыў у Францыі, у ваколіцах Парыжа з падробнымі дакументамі і знаходзіўся ў міжнародным вышуку больш за 20 гадоў. 16 мая 2020 года затрыманы французскай паліцыяй у выніку спецыяльнай аперацыі. Паколькі праца Міжнароднага трыбунала ў справе Руанды была завершана ў 2015 годзе, справу Кабугі мае разглядаць Міжнародны рэшткавы механізм крымінальных трыбуналаў.

Катэгорыя:Постаці Руанды
Катэгорыя:Генацыд у Руандзе
Катэгорыя:Ваенныя злачынцы
Навадугінскі раён

**Навадугінскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у паўночна-ўсходняй частцы Смаленскай вобласці Расіі.

Адміністрацыйны цэнтр — сяло Новадугіно. Мяжуе з Холм-Жыркоўскім, Вяземскім, Гагарынскім і Сычоўскім раёнамі, а таксама Цвярской вобласцю. Плошча тэрыторыі — 1935 км².

Катэгорыя:Раёны Смаленскай вобласці
Апочацкі раён

**Апочацкі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на паўднёвым захадзе Пскоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Апочка.

## Геаграфія 
Размешчаны ў паўднёва-заходняй частцы вобласці, плошча — 2029 км². Мяжуе на паўночным усходзе з Пушкінагорскім і Наваржэўскім раёнамі, на паўднёвым усходзе з Бяжаніцкім і Пустошкінскім раёнамі, на паўднёвым захадзе з Себежскім раёнам, на паўночным захадзе з Краснагародскім раёнам Пскоўскай вобласці.

Асноўныя рэкі — Вялікая, Іса.

Катэгорыя:Раёны Пскоўскай вобласці
Пячорскі раён

**Пячорскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на захадзе Пскоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Пячоры.

## Геаграфія 
Мяжуе на ўсходзе з Пскоўскім і Палкінскім раёнам Пскоўскай вобласці, на захадзе — з Эстоніяй і Латвіяй, на поўначы прымыкае да Пскоўскага возера. Да тэрыторыі раёна адносіцца анклаў Дубкі. У склад раёна ўваходзіць востраў Колпіна — найбуйнейшы востраў акваторыі Пскоўскага возера і ўсяго Чудска-Пскоўскага азёрнага комплексу. Плошча вострава — 11,02 км².

Плошча раёна — 1251 км². Асноўная рака — Пімжа (Піуза).

Катэгорыя:Раёны Пскоўскай вобласці
Гомельскі абласны Савет дэпутатаў

**Гомельскі абласны Савет дэпутатаў** () — прадстаўнічы орган мясцовага самакіравання на тэрыторыі Гомельскай вобласці. У склад дэпутацкага корпуса ўваходзіць 60 дэпутатаў, якія выбіраюцца па мажарытарнай сістэме. Тэрмін паўнамоцтваў Гомельскага абласнога Савета дэпутатаў — 4 гады.

## Склад 
Апошнія выбары ў Гомельскі абласны Савет дэпутатаў адбыліся ў 2018 годзе. Было абрана 60 дэпутатаў, 7 з іх мелі партыйнасць.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Абласныя саветы Беларусі
Катэгорыя:Гомельская вобласць
Катэгорыя:Арганізацыі Гомеля
Сусветная прэмія саўндтрэкаў 2005

**5-я цырымо́нія прысуджэ́ння Сусве́тнай прэ́міі саўндтрэ́каў** адбылася 15 кастрычніка 2005 года ў Генце, Бельгія.

## Пераможцы і намінанты 
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны жоўтым колерам фона &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; і прыводзіцца першым.

### Кінакампазітар года 
### Найлепшая арыгінальная музыка да фільма 
### Прэмія за прыжыццёвыя дасягненні 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Спіс пераможцаў прэміі за ўсе гады  на сайце Сусветнай прэміі саўндтрэкаў
* 5-я Сусветная прэмія саўндтрэкаў  на сайце «Internet Movie Database»

Катэгорыя:Сусветная прэмія саўндтрэкаў
Катэгорыя:Кінапрэміі 2005 года
Катэгорыя:Музычныя прэміі 2005 года
Катэгорыя:2005 год у кіно
Катэгорыя:2005 год у музыцы
Катэгорыя:2005 год у Бельгіі
Катэгорыя:Падзеі 15 кастрычніка
Катэгорыя:Кастрычнік 2005 года
Сацыялістычны Аўтаномны Край Косава

**Сацыялістычны Аўтаномны Край Косава** () — адзін з двух аўтаномных краёў у складзе Сацыялістычнай Рэспублікі Сербія. Адміністрацыйным цэнтрам края з’яўляўся горад Прышціна.

## Спасылкі 
* Сацыялістычная Федэратыўная Рэспубліка Югаславія ў Вялікай савецкай энціклапедыі

Катэгорыя:Адміністрацыйны падзел Югаславіі
Катэгорыя:Гісторыя Сербіі
Катэгорыя:Гісторыя Косава
Бітва за Баку (1918)

**Бі́тва за Баку́** — баявыя дзеянні паміж Каўказскай ісламскай арміяй пад камандаваннем турэцкага генерала Нуры-пашы Кілігіля і ўзброенымі фарміраваннямі Азербайджанскай Дэмакратычнай Рэспублікі з аднаго боку, і ўзброенымі фарміраваннямі Бакінскай камуны, а пазней — Дыктатуры Цэнтракаспія і падтрымаўшага іх брытанскага экспедыцыйнага корпуса пад камандаваннем генерала Ліянеля Дэнстэрвіля з другога бока, за кантроль над горадам Баку у 1918 годзе. У выніку баявых дзеянняў брытанскія войскі і Дыктатура Цэнтракаспія былі вымушаныя пакінуць Баку, які стаў сталіцай Азербайджанскай Дэмакратычнай Рэспублікі.

## Літаратура 
* *L. C. Dunsterville.* The Adventures of Dunsterforce. London, Edward Arnold, 1920.
* Captain Cecil G. Judge. With General Dunsterville in Persia and Transcaucasus

Катэгорыя:Жнівень 1918 года
Катэгорыя:Верасень 1918 года
Катэгорыя:Аперацыі і бітвы Грамадзянскай вайны ў Расіі
Катэгорыя:Бітвы Першай сусветнай вайны
Катэгорыя:Бітвы Вялікабрытаніі
Баку
Катэгорыя:Каўказскі фронт Першай сусветнай вайны
Катэгорыя:Гісторыя Баку
Катэгорыя:Бітвы Асманскай імперыі
Катэгорыя:Канфлікты 1918 года
Бярозаўская сядзіба

**Бярозаўская сядзіба** — былая сядзіба Свентаржэцкіх у в. Бярозаўка, Докшыцкі раён, Віцебская вобласць.

## Апісанне 
Сядзіба стваралася ў некалькі этапаў, таму вызначыць дакладна яе першапачатковую планіроўку цяжка. У апошні час прыняла эклектычныя рысы. З ХІХ ст. добра захаваліся 2 вадаёмы на мясцовым вадатоку, адзін з іх (заходні) асабліва вялікі (да 2 га).

Сядзіба не мае выразнай асноўнай восі. Вадаёмы і парк кампазіцыйна не звязаны з яе параднай часткай. Сядзібны дом размяшчаўся збоку адносна вадаёмаў і парку, да яго прымыкаў гаспадарчы двор (не захаваўся). Парк спланаваны па тыпу эканамічнага ў выглядзе аднаго вялікага баскета. Яго ўтвараюць лінейныя пасадкі ліпы рознага ўзросту. Усходняя алея мае ўзрост больш за 150 гадоў і з’яўляецца фрагментам былой сядзібнай кампазіцыі. Размешчана на адной восі з дамбай паміж вадаёмамі. Ліпы ўтвараюць суцэльную сцяну, месцамі ў ніжняй частцы ствалы зрасліся, вышынёй 25-27 м. Усходняя алея закладзена прыкладна ў канцы ХІХ — пачатку ХХ ст. Яна добра захавалася, праходзіць уздоўж вуліцы вёскі: шырыня 6 м, вышыня дрэў 22-25 м. Прастора баскета служыла садам (захавалася 12 радоў). У канцы яго была пабудавана Козел-Паклеўскімі капліца (захаваліся сцены). Ізаляванасць, утульнасць капліцы надавала абсадка з боку сада двума радамі бэзу і рабіннікам. Адпаведна ім пракладзены паўкруглы неглыбокі канал, цераз які на восі капліцы меўся масток. У садзе, бліжэй да палаца, ліпы, пасаджаныя шчыльна ў выглядзе авала (захавалася 18 дрэў), утвараюць альтанку. У ёй была падлога, стаяў стол.

## Літаратура 
* Берёзовская усадьба // Регионы Беларуси : энциклопедия : в 7 т. / редкол.: Т. В. Белова [и др.]. — Минск : БелЭн імя П. Броўкі, 2010. — Т. 2 : Витебская область : в 2 кн. — Кн. 1. — С. 57-58.
* Бярозаўская сядзіба // Культура Беларусі : энцыклапедыя : [у 6 т.] / редкал.: Т. У. Бялова [і інш.]. — Мінск : БелЭн імя П. Броўкі, 2011. — Т. 2 : Б-Г. — С. 163—164.
* Сядзіба ў в. Бярозаўка // Памяць: Докшыцкі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]; уклад. А. В. Скараход; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : БелЭн, 2004. — С. 674.

Катэгорыя:Славутасці Докшыцкага раёна
Катэгорыя:Бярозаўка (Докшыцкі раён)
Катэгорыя:XIX стагоддзе ў Беларусі
Катэгорыя:Сядзібы Беларусі
Катэгорыя:Свентаржэцкія
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Докшыцкага раёна
Пскоўскі раён

**Пскоўскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на паўночным захадзе Пскоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Пскоў, які ў раён не ўваходзіць і ўтварае самастойнае муніцыпальнае ўтварэнне «горад Пскоў» са статусам гарадской акругі.

## Геаграфія 
Плошча 3573 км². Мяжуе на захадзе з Пячорскім раёнам, на поўдні — з Палкінскім і Остраўскім раёнамі, на ўсходзе — з Порхаўскім і Струга-Красненскім раёнамі, на поўначы — з Гдоўскім раёнам Пскоўскай вобласці Расіі, на паўночным захадзе і захадзе — з Эстоніяй: праз Цёплае возера — з паветам Пылвамаа (воласць Рапіна) і праз Пскоўскае возера — з паветам Вырумаа (воласць Сетамаа).

Асноўныя рэкі — Вялікая, Пскава.

## Вядомыя асобы 
* Марына Яўгенаўна Анікеева (нар. 1968) — беларускі эканаміст і палітык.

Катэгорыя:Раёны Пскоўскай вобласці
Збаншынак

**Збаншынак** (, ) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 390 км на захад ад Варшавы і за 50 км на поўнач ад Зялёнай Гуры. Уваходзіць у склад Свебадзінскага  павета Любушскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Збаншынак. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 2,76 км². Насельніцтва 5 тыс. чалавек.

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка горада
Быстрыцкі сельсавет (Капыльскі раён)

**Бы́стрыцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Капыльскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Блеўчыцы.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Капыльскага раёна Слуцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Быстрыца. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Капыльскім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў складзе Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Блеўчыцы. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Блеўчыцкага сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Капыльскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Тжцель

**Тжцель** (, ) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 380 км на захад ад Варшавы і за 70 км на паўднёвы ўсход ад Гожава Велькапольскага. Уваходзіць у склад Мендзыжэцкага  павета Любушскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Тжцель. Займае плошчу 3,03 км². Насельніцтва 2,4 тыс. чалавек.

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка горада
Чарнагубаўскі сельсавет

**Чарнагу́баўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Капыльскага раёна Слуцкай акругі. Цэнтр — вёска Чарнагубава.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Капыльскага раёна Слуцкай акругі БССР. 21 жніўня 1925 года скасаваны.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / А.И. Карпачева и др. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 1: (1917―1941 гг.). — Мн., «Беларусь», 1985. — 390 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Капыльскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1925 годзе
Каратканожка

**Караткано́жка** (*Brachypodium*) — род кветкавых раслін сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Шматгадовыя травяністыя расліны. Лісце простае, суцэльнае, лінейна-ланцэтнай формы, з гладкім краем, сядзячае, чаргаванае. Суквецце — колас. Плод — зярняўка.

## Распаўсюджанне 
Расліны роду распаўсюджаны ва ўмераных зонах Еўразіі, субтрапічных раёнах Міжземнамор’я, горных раёнах Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыкі, Афрыкі, на астравах Цэйлон і Новая Гвінея.

## Віды 
Род налічвае каля 20 відаў, паводле сайта The Plant List — 22 віды.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* Genus: *Brachypodium* P.Beauv. // Germplasm Resources Information Network (GRIN-Taxonomy)
* Brachypodium // The Plant List
* Brachypodium // ИАС «ООПТ России»

Катэгорыя:Метлюжковыя
Плюскі раён

**Плюскі раён** () — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на паўночным усходзе Пскоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — рабочы пасёлак Плюса.

## Геаграфія 
Плошча 2577 км². Мяжуе на захадзе з Гдоўскім, на поўдні — са Струга-Красненскім раёнамі Пскоўскай вобласці, на ўсходзе — з Наўгародскай вобласцю (Шымскі раён), на поўначы — з Ленінградскай вобласцю (Лужскі раён).

Асноўныя рэкі — Плюса (правы прыток Нарвы) і яе прытокі Люта, Курэя, Чорная, Амуга, Яня, Вёрдуга, Пагуба. Найбольш буйныя азёры — Песна (4,85 км²), Заплюскае (2,5 км²) і Доўгае (1,7 км²); на мяжы са Струга-Красненскім раёнам ляжыць самае вялікае па плошчы Чорнае возера (8,75 км²).

Катэгорыя:Раёны Пскоўскай вобласці