open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Вятчынская нізіна

**Вятчынская нізіна** — геамарфалагічны раён у Беларусі, мае субшыротнае становішча ў міжрэччы Арэсы, Пцічы, Прыпяці і Бобрыка, мяжуе са Слуцка-Арэскай і Азарыцкай нізінамі і далінай Прыпяці.

У морфаструктурных адносінах раён прымеркаваны да заходняй часткі Петрыкаўскага пахаванага выступа і цэнтральнай часткі Маладушынска-Чырвонаслабодскай і Капаткевіцка-Велікаборскай ступеней Прыпяцкага прагіна. Сярэдняя магутнасць антрапагенавага чахла складае 30—60 м, месцамі сягаючы да 120 м.

Абсалютныя вышыні зямной паверхні вагаюцца ў межах 145—184 м. Пераважныя адносныя вышыні 2—3 м, на краявых градах узрастаюць да 10 м.

Геамарфалагічную аснову раёна ўтварае слабахвалістая паверхня водна-ледавіковай нізіны з вузкімі забалочанымі далінамі рэк, дробнаўзгорыстымі эолавымі масівамі і катлавінамі выдзімання. Цэнтральную частку нізіны займае буйная затарфаваная лагчына сцёку расталых ледавіковых вод, па днішчы якой пракладзены Галоўчыцкі і Курыціцкі каналы. У паўночна-заходняй частцы выдзяляецца Зеленаборскае краявое ледавіковае ўтварэнне дняпроўскага ўзросту са слаба выражанымі ўзгоркамі, градамі і сухадольнымі лагчынамі. У паўднёва-ўсходняй частцы ў шыротным напрамку цягнецца другая краявая града даўжынёй 7 км з адноснымі вышынямі да 30 м. На ўсходзе раёна выдзяляюцца эолавыя грады і ўзгоркі вышынёй 1—3 м.

## Літаратура 
* Природа Беларуси. Энциклопедия. В 3 томах. Том 1. Земля и недра. — Минск: Беларуская энцыклапедыя, 2010. — 464 с. — ISBN 978-985-11-0472-3 

Катэгорыя:Нізіны Беларусі
Катэгорыя:Рэльеф Гомельскай вобласці
Катэгорыя:Геаграфія Жыткавіцкага раёна
Вуліца Вадалажскага (Мінск)

**Вуліца Вадалажскага** — вуліца на паўночным захадзе Мінска ў мікрараёне Вялікі Лес Першамайскага раёна. Сваю назву атрымала ў гонар палкоўніка Васіля Вадалажскага, які ўдзельнічаў у ліквідацыі аварыі на Чарнобыльскай АЭС. Да 1997 года мела назву Палявая.

## Размяшчэнне 
Пачынаецца ад скрыжавання з вуліцай Панамарова, заканчваецца скрыжаваннем з Рагачоўскай вуліцай. Раздзелена на дзве часткі Паштовай вуліцай. Таксама перасякаецца з Садовай вуліцай. Ідзе паралельна вуліцы Бяляева.

## Грамадскі транспарт 
Рух грамадскага транспарту непасрэдна па вуліцы адсутнічае. Бліжэйшая станцыя метро — «Уручча».

## Спасылкі 
* Улица Водолажского на geodzen.com

Катэгорыя:Першамайскі раён (Мінск)
Слуцка-Арэская нізіна

**Слуцка-Арэская нізіна** — геамарфалагічны раён у Беларусі, размешчаны на поўначы цэнтральнай часткі Палесся, цягнецца ўздоўж р. Арэсы, воз. Чырвонага, уключае ўчасткі далін Прыпяці і Пцічы. На поўначы абмежаваны Салігорскай, на захадзе Люсінаўскай раўнінамі, на поўдні далінай Прыпяці, Жыткавіцкай і Вятчынскай нізінамі.

## Геалогія і рэльеф 
У морфаструктурным плане раён займае паўночна-заходнюю частку Прыпяцкага прагіна, з поўдня абмежаванага Мікашэвіцка-Жыткавіцкім выступам фундамента. Паверхня фундамента апушчана ад −600 да −4000 м. Магутнасць антрапагенавых адкладаў 30-100 м.

Тэрыторыя характарызуецца слабаперасечаным выраўнаваным рэльефам з абсалютнымі адзнакамі 129—152 м. Сярэдняя глыбіня расчлянення 1-2 м/км², павялічваецца ў месцах распаўсюджання эолавых форм да 7 м/км². Гідраграфічная сетка ўяўляе сабой унаследаваную рэкамі сістэму лагчын сцёку расталых ледавіковых вод. Рэкі не маюць выразных далін, ухіл 15-20 см/км. Шырыня пойм вагаецца ў межах 0,1-0,2 км, павялічаецца ў азёрападобных расшырэннях да 2,5 км. Перавышэнне пойм над рэчышчам 0,5-1,7 м. Рэчышчы большасці малых рэк каналізавыныя. У цэлым рэльеф характарызуецца манатоннасцю, абумоўленай працэсамі рачной і азёрна-балотнай акумуляцыі, гушчыня эразійнага расчлянення каля 0,2 км/км².

Азёрна-алювіяльная нізіна займае асноўную тэрыторыю раёна і характарызуецца трыма ўзроўнямі. Ніжні ўзровень (133—137 м) адпавядае тэрасам сучасных азёр і затарфаваным участкам спушчаных азёрных катлавін. Тут сярод забалочаных прастораў знаходзіцца возера Чырвонае (43,78 км²), трэцяе паводле плошчы ў Беларусі. Катлавіна яго слабаўвагнутая, схілы нізкія, зліваюцца з прылеглыммі меліяраванымі балотамі, і толькі паўднёвыя дасягаюць 25 м.

Два верхніх узроўні, манатонна пераходзяць адзін у другі, адпавядаюць вышыням 138—140 м і 140—143 м. На прўзнятых участках пашыраны эолавыя формы ў выглядзе град, узгоркаў, дробных дэфляцыйных катлавін на масівах перевяваных пяскоў. Лінейна выцягнутыя або серпападобныя формы адзіночных град даўжынёй да 2,5 км злучыліся і фарміруюць грады працягласцю да 10 км, шырынёй да 300 м. Многія эолавыя ўтварэнні прымеркаваны да берагавых валоў: прыкладам можа служыць прыбярэжная зона возера Вячэра, дзе на прыбярэжных формах і паверхні азёрнай тэрасы залягаюць слаістыя пяскі. Назіраецца актыўная ветравая эрозія, звязаная з асушальнымі меліярацыйнымі работамі.

## Зноскі 
## Літаратура 
* Природа Беларуси. Энциклопедия. В 3 томах. Том 1. Земля и недра. — Минск: Беларуская энцыклапедыя, 2010. — 464 с. — ISBN 978-985-11-0472-3 

Катэгорыя:Нізіны Беларусі
Катэгорыя:Рэльеф Гомельскай вобласці
Катэгорыя:Рэльеф Мінскай вобласці
Катэгорыя:Геаграфія Жыткавіцкага раёна
Катэгорыя:Геаграфія Любанскага раёна
Садовая вуліца (Мінск)

**Садовая вуліца** — вуліца на паўночным захадзе Мінска ў мікрараёне Вялікі Лес Першамайскага раёна. 

## Размяшчэнне 
Фактычна складаецца з двух частак, звязаных паміж сабой скрыжаваннем. Адна частка пачынаецца ад вуліцы Вадалажскага, ідзе на паўночны ўсход паралельна Паштовай вуліцы і перасякаецца з другой часткай вуліцы. Яна, у сваю чаргу, пачынаецца ад вуліцы Бяляева, ідзе на паўднёвы ўсход паралельна вуліцы Вадалажскага і заканчваецца скрыжаваннем з Рагачоўскай вуліцай.

## Грамадскі транспарт 
Рух грамадскага транспарту непасрэдна па вуліцы адсутнічае. Бліжэйшая станцыя метро — «Уручча».

## Спасылкі 
* Садовая улица на geodzen.com

Катэгорыя:Першамайскі раён (Мінск)
2-я Пясочная вуліца (Мінск)

**2-я Пясочная вуліца** — вуліца ў Першамайскім раёне Мінска ў колішнім пасёлку Азярышча, які ў 1989 годзе быў далучаны да Мінска. 

## Перасячэнні 
Вуліца размешчана на паўночна-ўсходняй ускраіне горада Мінска і перасякаецца з шэрагам іншых вуліц:
* Славянскай
* Бэзавай

## Грамадскі транспарт 
Рух грамадскага транспарту непасрэдна па вуліцы адсутнічае. Паблізу размешчана станцыя «Азярышча» Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі.

## Спасылкі 
* 2-я Песочная улица на geodzen.com

Катэгорыя:Першамайскі раён (Мінск)
Рагачоўская вуліца (Мінск)

**Рагачоўская вуліца** — вуліца на паўночным захадзе Мінска ў мікрараёне Вялікі Лес Першамайскага раёна. Сваю назву атрымала ў гонар беларускага горада Рагачоў.

## Размяшчэнне 
Пачынаецца ад скрыжавання з вуліцай Вадалажскага, заканчваецца скрыжаваннем з праспектам Незалежнасці. Таксама перасякаецца з вуліцамі Садовай, Герояў 120 Дывізіі, 50 год Перамогі і Курсанта Гвішыані. 

## Грамадскі транспарт 
Па вуліцы пралягае шэраг аўтобусных (99, 139, 153д) маршрутаў. Бліжэйшая станцыя метро — «Уручча».

## Спасылкі 
* Рогачевская улица на geodzen.com

Катэгорыя:Першамайскі раён (Мінск)
Славянская вуліца (Мінск)

**Славянская вуліца** — вуліца ў Першамайскім раёне Мінска ў колішнім пасёлку Азярышча, які ў 1989 годзе быў далучаны да Мінска. 

## Размяшчэнне 
Пачынаецца ад скрыжавання з вуліцай Заснавальнікаў. Перасякаецца з вуліцамі Бэзавай, 2-й Пясочнай, Васільковай і Гарбатава.

## Грамадскі транспарт 
Па вуліцы пралягае аўтобусны маршрут №155. На вуліцы размешчана станцыя «Азярышча» Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі.

## Спасылкі 
* Славянская улица на geodzen.com

Катэгорыя:Першамайскі раён (Мінск)
20 000 лье пад вадой (фільм, 1954)

**«20 000 лье пад вадой»** () — амерыканскі фантастычны фільм 1954 года рэжысёра Рычарда Флейшэра, зняты па матывах аднайменнага рамана пісьменніка Жуля Верна. Прызнаны адным з лепшых дасягненняў студыі Disney у жанры прыгодніцкага ігравога кіно і стымпанка. Першы ігравы фільм студыі Walt Disney, зняты ў новым анамарфіраваным фармаце CinemaScope. Стужка атрымала дзве прэміі Оскар за найлепшую працу мастака-пастаноўшчыка і найлепшыя візуальныя эфекты.

## Сюжэт 
На календары 1868 год і ўвесь Сан-Францыска ўзрушаны паведамленнямі аб велізарнай пачвары, што плыве пад вадой і можа зжэрці любое судна, калі яно да яго наблізіцца. Многія плаванні адмененыя, і ўрад вымушаны паслаць ваенны карабель даследаваць і ачысціць мора ад «пачвар».

Карабель гэты быў затоплены невядомай «істотай», і толькі траім цудам атрымалася выратавацца: прафесійнаму гарпуністу, прафесару з Марскога музея ў Парыжы і яго памагатаму. Іх выцягваюць з вады на падводную лодку Капітана Нэма: вучонага, вынаходніка і радыкальнага змагара за мір. Ён топіць караблі з высакароднай мэтай скончыць войны на бязмежных водах сусветнага акіяна...

## У ролях 
* Джэймс Мэйсан — *капітан Нэма*
* Пол Лукас — *П’ер Аранакс*
* Кірк Дуглас — *Нэд Лэнд*
* Петэр Лорэ — *Кансель*
* Роберт Дж. Уілкі — *Старэйшы памагаты на «Наўтылусе»*
* Тэд дэ Корсія — *капітан Фарагут*
* Карлтан Янг — *Джон Говард*
* Джозэф Кэрыган — *Білі*

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы ЗША 1954 года
Катэгорыя:Навукова-фантастычныя фільмы ЗША
Катэгорыя:Экранізацыі раманаў
Грудзінаўскі 2-гі нацыянальны латышскі сельсавет

**Грудзінаўскі 2-гі нацыянальны латышскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Грудзінаўка 2-я.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Грудзінаўскі 2-гі сельсавет** у складзе Быхаўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. 24 верасня 1926 года рэарганізаваны ў нацыянальны латышскі сельсавет. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Быхаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 24 верасня 1939 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Красніцкага сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / А.И. Карпачева и др. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 1: (1917―1941 гг.). — Мн., «Беларусь», 1985. — 390 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Быхаўскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1939 годзе
Катэгорыя:Нацыянальныя латышскія сельсаветы БССР
Жыткавіцкая нізіна

**Жыткавіцкая нізіна** — геамарфалагічны раён у Беларусі размешчаны ў цэнтральнай частцы Палесся, ад вусця ракі Бобрык да зліцця рэк Морачы і Случы. З поўдня абмежавана далінай Прыпяці, а з поўначы Слуцка-Арэскай нізінай.

У морфаструктурным плане раён адпавядае Мікашэвіцка-Жыткавіцкаму выступу фундамента, прыўзнятаму да 104—117 м. Магутнасць антрапагенавых адкладаў 10-60 м. Увесь геамарфалагічны комплекс знаходзіцца ў адпаведнасці са структурна-тэктанічнымі асаблівасцямі тэрыторыі. Даліны выражаны ў рэльефе, з дыферэнцыяцыяй нізкага і высокага поймавых узроўняў. З памяншэннем шырыні далін павялічваецца глыбіня ўрэзу. Будова рэльефу сведчыць аб сучасных дадатных рухах і прымеркаванасці далін да адносна апушчаных участкаў. Максімальная вышыня тэрыторыі ў паўночнай частцы — 184 м. Сярэднія вышыні вагаюцца ў межах 140—150 м, паніжаючыся ў рачных далінах да 135 м. Глыбіня расчлянення 3-5,2 м/км², гушчыня не перавышае 0,2-0,3 км/км².

Аснову геамарфалагічнага раёна стварае слабаўзгорыстая водна-ледавіковая нізіна. Адносныя перавышэнні складаюць ад 1,5 да 3-5 м. Узгорыстасць абумоўлена нераўнамернай першаснай водна-ледавіковай акумуляцыяй і эолавай дзейнасцю. Разнастайныя эолавыя ўтварэнні нярэдка прымеркаваны да флексур асадкавай тоўшчы і разрыўных парушэнняў фундамента. На асобных участках развіты градава-бугрыстыя масівы з развяванымі пяскамі. Краявыя ледавіковыя формы рэльефу моцна размытыя, мала выражаны і прасочваюцца ізаляванымі ўчасткамі. У межах вадазбору возера Чырвонага выдзяляецца купалападобнае падняцце (45 м) з сістэмай субканцэнтрычных пясчаных град, абумоўленае наяўнасцю кольцавай структуры. Тэрыторыя, што акружае гэты масіў, уяўляе сабой забалочанае паніжэнне шырынёй 100—600 м.

Сучасныя тэхнагенныя працэсы звязаны са здабычай карысных выкапняў. Распрацоўка граніту адбываецца на Мікашэвіцкім кар’еры, глыбіня якога перавышае 100 м, памер у папярэчніку 1200 м.

## Літаратура 
* Природа Беларуси. Энциклопедия. В 3 томах. Том 1. Земля и недра. — Минск: Беларуская энцыклапедыя, 2010. — 464 с. — ISBN 978-985-11-0472-3 

Катэгорыя:Нізіны Беларусі
Катэгорыя:Рэльеф Брэсцкай вобласці
Катэгорыя:Рэльеф Гомельскай вобласці
Катэгорыя:Геаграфія Жыткавіцкага раёна
Сінагога (Фардон)

**Сінагога ў Фардоне** — мураваная сінагога, якая знаходзіцца ў раёне старага Фардона Быдгашча на скрыжаванні вуліцы Быдгашцкай і Пры Бажніцы. З’яўляецца адным з найважнейшых помнікаў Старога Фардона, які цудам ацалеў падчас нямецкай акупацыі (нацысты ўладкавалі ў ім кінатэатр, які працаваў да 1988 года).

## Гісторыя 
Першыя згадкі пра яўрэяў у Фордане адносяцца к канцу XVI стагоддзч. Першымі пасяленцамі былі яўрэі з суседняга Быдгашча, якім у 1555 годзе было загадана пакінуць горад.

У сярэдзіне XVII стагоддзя ў Фардоне ўжо існавалі сінагога і яўрэйскія могілкі.

Мураваная сінагога была пабудаваны ў 1827/1828 гадах, а ўведзены ў эксплуатацыю ў 1832 годзе.

Сінагога дзейнічала да 1939 года. Падчас Другой сусветнай вайны будынак быў часткова перабудаваны немцамі пад кінатэатр і тэатр і зноў адбудаваны ў 1940-х — пачатку 1950-х гадоў. Былі выбіты дадатковыя дзвярныя і аконныя праёмы, перабудаваны інтэр’ер. Да 1988 года тут працаваў кінатэатр «Вісла».

Фардон. Сінагога 1.jpg
Фардон. Сінагога 4.jpg
Фардон. Сінагога 5.jpg
Фардон. Сінагога.jpg 

## Спасылкі 
Jedna z największych synagog w tej części województwa kujawsko-pomorskiego

## Гл. таксама 
* Сінагога ў быдгашчы
* Старая сінагога

Катэгорыя:Сінагогі Польшчы
Катэгорыя:Культавыя збудаванні Быдгашча
Сіндыкалізм

**Сіндыкалізм** — кірунак у рабочым руху, прадстаўнікі якога адмаўляюць палітычную барацьбу і ролю ў ёй рабочых партый, лічаць найвышэйшай формай арганізацыі рабачага класа прафесійныя саюзы, да якіх павінны перайсці сродкі вытворчасці. Прыхільнікі кірунку бароняць тактыку «прамога дзеяння» (сабатаж, байкот і ўсеагульны эканамічны страйк).

## Гл. таксама 
* Анарха-сіндыкалізм
* Рэвалюцыйны сіндыкалізм
* Нацыянал-сіндыкалізм

## Літаратура 
* Melvyn Dubofsky, *We Shall Be All: A History of the Industrial Workers of the World,* Quadrangle Books, 1969.
* William Z. Foster, "The Socialist and Syndicalist Movements in France, " *Industrial Worker,* vol. 3, no. 1, whole 105 (March 23, 1911), pp. 1, 4.
* William Z. Foster, *Syndicalism*, Chicago, 1913.
* Lenny Flank (ed), *IWW: A Documentary History*, St Petersburg, Florida: Red and Black Publishers, 2007.
* Dan Jakopovich, *Revolutionary Unionism: Yesterday, Today, Tomorrow*, *New Politics*, vol. 11, no. 3 (2007).
* James Joll, *The Anarchists*, Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press, 1980.


Катэгорыя:Сацыялізм
Катэгорыя:Сацыяльныя рухі
Лунінецкая нізіна

**Лунінецкая нізіна** — геамарфалагічны раён на Беларусі ў паўднёвай частцы Палесся, належыць да Палескай нізіны. Займае абшары ўздоўж даліны Прыпяці і ў нізоўях яе шматлікіх прытокаў. Мяжуе са Столінскай і Лельчыцкай раўнінамі на захадзе і ўсходзе. Тэрыторыя выцягнута з захаду на ўсход на 220—230 км, шырыня ад 20 да 70 км.

У тэктанічных адносінах раён прымеркаваны да восевай часткі Прыпяцкага прагіна з абсалютнымі адзнакамі паверхні фундамента ад −1000 да −5000 м і больш (за кошт разломных зон, блокаў і ступеней) і паўднёвага схілу Палескай седлавіны з абсалютнымі адзнакамі ад −300 да −500 м. Паверхня карэнных парод складзена пясчана-гліністымі палеаген-неагенавымі пародамі, адносна выраўнаваная, платападобная, з абсалютнымі адзнакамі 110—120 м. Магутнасць водна-ледавіковых і алювіяльных комплексаў складае каля 30 м, зрэдку — больш.

Сучасная паверхня слабанахіленая з нязначнымі ваганнямі вышынь, абсалютныя адзнакі 130—150 м. Асноўны рэльеф — акумулятыўная раўніна паазерска-галацэнавага ўзросту, часта забалочаная, са слядамі блукання рэчышчаў і разлеглымі катлавінамі затарфаваных азёр. Характэрны і формы эолавага рэльефу.

.]]
Галоўны вадацёк — рака Прыпяць з асноўнымі прытокамі Стыр, Гарынь, Убарць і інш. Даліна Прыпяці ў межах Лунінецкай нізіны самая шырокая — да 70-75 км.

Глебы дзярнова-падзолістыя пясчаныя, тарфяна-балотныя вярховых, пераходных і нізінных балот, поймава-лугавыя, месцамі перагнойна-карбанатныя. Пад лесам каля 30 % тэрыторыі.

## Літаратура 
* *Нечипоренко Л. А.* Лунинецкая низина // Природа Беларуси. Энциклопедия. В 3 томах. Том 1. Земля и недра / Редкол. Т. В. Белова и др. — Минск: Беларуская энцыклапедыя, 2010. — 464 с. — ISBN 978-985-11-0472-3 

Катэгорыя:Нізіны Беларусі
Катэгорыя:Рэльеф Брэсцкай вобласці
Катэгорыя:Геаграфія Лунінецкага раёна
Джонатан Дэмі

**Ро́берт Джо́натан Дэ́мі** (;  — ) — амерыканскі кінарэжысёр, сцэнарыст і прадзюсар.

Пачынаючы сваю кар’еру пад кіраўніцтвам Роджэра Кормана, прадзюсара , Дэмі дэбютаваў як рэжысёр у 1974 годзе, зняўшы фільм пра зняволеных жанчын «'**». Затым ён стаў вядомы сваімі фільмамі з нязмушаным аптымістычным гуманізмам, такімі як «**'» (1980), «'**» (1984), «**'» (1986) і «''*» (1988). Яго пастаноўка псіхалагічнага фільма жахаў «*Маўчанне ягнят*» (1991) прынесла яму прэмію «*Оскар''» за найлепшую рэжысуру. Яго наступныя фільмы заслужылі падобнае прызнанне, у прыватнасці «'**» (1993) і «**'» (2008).

Дэмі таксама зняў мноства фільмаў-канцэртаў, такіх як «'**» (1984), «**'» (2006) і «'**» (2016), а таксама працаваў над некалькімі тэлесерыяламі ў якасці прадзюсара і рэжысёра.

## Выбраная фільмаграфія 
* «**'» (1974)
* «'**» (1980)
* «**'» (1984)
* «'**» (1984)
* «**'» (1986)
* «''*» (1988)
* «*Маўчанне ягнят''» (1991)
* «'**» (1993)
* «**'» (2006)
* «'**» (2008)
* «**'» (2016)

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Джонатан Дэмі на сайце «*Internet Movie Database*»

Катэгорыя:Кінарэжысёры ЗША
Катэгорыя:Кінарэжысёры XX стагоддзя
Катэгорыя:Кінарэжысёры XXI стагоддзя
Катэгорыя:Рэжысёры тэлебачання ЗША
Катэгорыя:Сцэнарысты ЗША
Катэгорыя:Сцэнарысты XX стагоддзя
Катэгорыя:Сцэнарысты XXI стагоддзя
Катэгорыя:Кінапрадзюсары ЗША
Катэгорыя:Кінапрадзюсары XX стагоддзя
Катэгорыя:Кінапрадзюсары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Сярэбраны мядзведзь»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Оскар» за найлепшую рэжысуру
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі Гільдыі рэжысёраў ЗША
Катэгорыя:Памерлі ад раку стрававода
Беларускі хіп-хоп

**Беларускі хіп-хоп** — музыка ў жанры хіп-хоп, запісаная ў Беларусі альбо за мяжой на беларускай мове.

## Гісторыя 
Адным з першых беларускіх рэп-рэлізаў быў самвыдатаўскі рускамоўны альбом гурта «Удар Банды» 1995 года пад назвай «Кровный запах», які быў запісаны адным дублем на двухкасетным магнітафоне. Мінская рэп-тусоўка 1990-х адзначана перыядычнымі канцэртамі ў клубах, актавых залах ДК, дыскатэках з удзелам такіх выканаўцаў як Хлоп-Ч, «L.A. KoSSta» і чальцоў групіроўкі «Minsk Zoo». У 1999 годзе рэп на беларускай мове амаль поўнасцю адсутнічаў, таму запісаны далёкім ад хіп-хоп культуры Аляксандрам Памідоравым трэк «Цуд на Каляды» стаў хітом і круціўся на беларускіх радыёстанцыях.

Знакавым для развіцця беларускамоўнага рэпу стаў выхад на лэйбле «БМАgroup» зборніка «Пасадзіў DEAD RAPку» ў 2004 годзе. Выбітнымі прадстаўнікамі беларускай хіп-хоп сцэны ў 2000-я былі Vinsent, «Чырвоным па Белым», «Нестандартный Вариант», «PANaNieba», «Lunclan», Серёга. У 2009 годзе Vinsent выдаў дэбютны альбом «Пачатак», які можна лічыць адным з першых беларускамоўных рэп-альбомаў.

Прадстаўнікамі сучаснай беларускай хіп-хоп сцэны з’яўляюцца Gleboki Smak, «Belaroots», Zeman, Angst, Aikko,   Lastend, Вожык, Какора, Бакей, Murovei.

## Спасылкі 
* 
* Выпуск 83. Хіп-хоп па-беларуску  на Мова нанова
* Белорусский хип-хоп  на Banana
* Хип-хоп культура в Беларуси на Deutsche Welle
* 
* 

Катэгорыя:Хіп-хоп
Катэгорыя:Музыка Беларусі
Самадзяржаўе

**Самадзяржаўе**, альбо **царызм** — форма аўтакратыі (пазней абсалютнай манархіі), характэрнай для Вялікага княства Маскоўскага, якое пазней стала Рускім царствам і Расійскай імперыяй. Улада і багацце кантралююцца (і размяркоўваюцца) царом. У адрозненне ад канстытуцыйнай манархіі, пры якой манархі звычайна надзелены выканаўчай уладай, якая ўраўнаважваецца ўладай заканадаўчай, самадзяржаўе валодае большай уладай і вялікім аўтарытэтам у рэлігійных пытаннях у параўнанні з заходнімі манархамі. У Расіі яно ўзнікла пры Іване III (1462–1505) і было скасавана пасля рускай рэвалюцыі 1905 года.

## Літаратура 
* Paul Dukes, *The Making of Russian Absolutism, 1613–1801*, Longman, 1986
* Marshall T. Poe, *"Russian despotism" : the origins and dissemination of an early modern commonplace*. Thesis (Ph.D. in history). Каліфарнійскі ўніверсітэт у Берклі, 1993.
* Hugh Ragsdale, *The Russian Tragedy: The Burden of History*, M.E. Sharpe, 1996, 
* Richard Pipes, *Russia under the Old Regime*, (Penguin 1995), 

Катэгорыя:Манархія
Катэгорыя:Паліталогія
Сяргей Аляксандравіч Астроўскі

**Сяргей Аляксандравіч Астроўскі** (; нар. 3 кастрычніка 1960, Баранавічы, СССР) — украінскі вайсковец. Генерал-лейтэнант. Намеснік камандуючага сухапутнымі войскамі Украіны (2010—2011). Кавалер Ордэна Багдана Хмяльніцкага III ступені.

## Адукацыя 
У 1982 годзе скончыў Кіеўскае вышэйшае танкавае інжынернае вучылішча, у 1991 — Ваенную акадэмію бранятанкавых войскаў імя Р. Маліноўскага, у 2003 — Нацыянальная акадэмія абароны Украіны.

## Кар’ера 
Праходзіў службу ў войсках Забайкальскай і Кіеўскай ваенных акругаў на пасадах камандзіра танкавага ўзвода, камандзіра танкавай роты, начальніка штаба — намесніка камандзіра танкавага батальёна, камандзіра танкавага батальёна.

З 1991 года працягваў службу ў заходняй групе войскаў (былая група савецкіх войск у Германіі), Прыкарпацкай ваеннай акрузе і Заходнім аператыўным камандаванні на пасадах намесніка камандзіра танкавага палка, камандзіра мотастралковага палка, намесніка камандзіра механізаванай дывізіі, начальніка штаба — першага намесніка камандзіра механізаванай дывізіі і камандзіра дывізіі.

У 2003 годзе прызначаны намеснікам камандуючага 13-га армейскага корпуса Заходняга аператыўнага камандавання. Пазней стаў камандзірам 6-й асобнай механізаванай брыгады ў Рэспубліцы Ірак. З лістапада 2004 і да мая 2010 года камандаваў 8-м армейскім корпусам Узброеных Сіл Украіны.

У 2010 годзе прызначаны намеснікам камандуючага Сухапутных войскаў Узброеных Сіл Украіны. У 2011 годзе падаў рапарт на адстаўку.

Пасля пачатку ў 2014 годзе расійска-ўкраінскага канфлікту ўзяў на сябе кіраўніцтва Жытомірскім абласным штабам «Нацыянальнага Руху Супраціву». 

## Сям’я 
Жанаты, мае дачку.

## Узнагароды 
* Ордэн Багдана Хмяльніцкага III ступені
* Ордэн «За заслугі» III ступені
* Узнагарода Міністэрства абароны Украіны «Доблесць і гонар»
* Медаль «10 гадоў Узброеным сілам Украіны»
* Медаль «15 гадоў Узброеным сілам Украіны»

## Спасылкі 
* Військо України, №&nbsp;12(114), 2009.
* КОМАНДИР 6-Ї ОМБР В ІРАКУ ГЕНЕРАЛ-МАЙОР СЕРГІЙ ОСТРОВСЬКИЙ: «БРИГАДА ВИЯВИЛА МУЖНІСТЬ І ГЕРОЇЗМ» // Газета «Дзеркало тижня» від 9 квітня 2004 року 
* КОМАНДИР БРИГАДИ МИРОТВОРЦІВ У ІРАКУ — ВІННИЧАНИН СЕРГІЙ ОСТРОВСЬКИЙ. Перший з миротворців-земляків — Василь Литвиненко — вже повернувся. // Газета «33 канал» від 16 червня 2004 року

Катэгорыя:Генералы Украіны
Катэгорыя:Генерал-лейтэнанты
Катэгорыя:Удзельнікі Іракскай вайны
Генадзь Фёдаравіч Фядыніч

**Генадзь Фёдаравіч Фядыніч** (нар. , Ракітніца, Жабінкаўскі раён, Брэсцкая вобласць, БССР, СССР) — беларускі палітычны і прафсаюзны дзеяч, былы старшыня Беларускага прафсаюза работнікаў радыёэлектроннай прамысловасці.

## Біяграфія 
Атрымаў адукацыю інжынера-механіка ў Беларускім політэхнічным інстытуце.

Узначальваў Беларускі прафсаюз работнікаў радыёэлектроннай прамысловасці з 1990 года.

У 2018 годзе вымушаны пакінуць пасаду старшыні прафсаюза ў сувязі з асуджэннем на 4 гады абмежавання волі і права займаць кіруючыя пасады па справе пра ўхіленне ад выплаты падаткаў прафсаюзам РЭП.

Быў затрыманы ў красавіку 2022 года, пасля прызнання прафсаюза РЭП экстрэмісцкім, разам з іншымі прафсаюзнымі дзеячамі Беларусі. 13 мая 2022 года прадстаўнікі беларускай праваабарончай супольнасці прызналі Фядыніча і іншых затрыманых прадстаўнікоў прафсаюзнага руху палітычнымі зняволенымі. 5 студзеня 2023 года асуджаны да 9 гадоў пазбаўлення волі ва ўмовах узмоцненага рэжыму.

11 верасня 2025 года пасля памілавання быў фактычна дэпартаваны ў Літву разам з яшчэ пяццюдзесяццю беларускімі палітвязнямі.

## Літаратура
* Федынич Геннадий (Фёдорович) // Кто есть кто в Беларуси. -- Москва: Книжный дом «Университет», 1999.

Катэгорыя:Прафсаюзныя дзеячы Беларусі
Катэгорыя:Асобы, прызнаныя палітычнымі зняволенымі праваабарончым цэнтрам «Вясна»
Камуністычная партыя Іспаніі

**Камуністычная партыя Іспаніі (КПІ)** () — ультралевая палітычная партыя ў Іспаніі.

## Гісторыя 
Камуністычная партыя Іспаніі была заснавана ў 1921 годзе пасля расколу ў Іспанскай сацыялістычнай рабочай партыі (ІСРП). КПІ была заснавана членамі ІСРП, якія выступалі супраць сацыял-дэмакратычнага крыла ІСРП, таму што сацыял-дэмакратычнае крыло не падтрымлівала інтэграцыю ІСРП у Камуністычны інтэрнацыянал. Партыя была ўпершыню легалізавана пасля абвяшчэння Другой Іспанскай рэспублікі ў красавіку 1931 года. З пачаткам грамадзянскай вайны ў Іспаніі КПІ падтрымала рэспубліканцаў, а пасля іх паражэння партыя была забаронена.

Пры дыктатуры Франка КПІ была галоўнай апазіцыяй франкісцкай дыктатуры. У першыя гады дыктатуры многія члены КПІ далучыліся да іспанскіх макаў, групы партызан, якія змагаліся супраць франкізму. З падзеннем папулярнасці макі ў 1960-х, КПІ памяняла тактыку і перайшла ад партызанскай барацьбы да прафсаюзнай, заснаваўшы Рабочыя камісіі.

Пасля смерці Франка і пераходу Іспаніі да дэмакратыі КПІ была зноў легалізавана 9 красавіка 1977 года.

З 1986 года ўваходзіць у кааліцыю ''"Аб'яднаныя левыя"*. У сваім статуце КПІ вызначае свае мэты як "дэмакратычны ўдзел у рэвалюцыйным пераўтварэнні грамадства і яго палітычных структур, пераадоленне капіталістычнай сістэмы і пабудова сацыялізму ў іспанскай дзяржаве, як уклад у пераход да сацыялізму ва ўсім свеце".

Мае маладзёжную арганізацыю - *Камуністычны саюз моладзі Іспаніі''.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт партыі
* Гісторыя на афіцыйнам сайце партыі

Катэгорыя:Палітычныя партыі Іспаніі
Іспанія
Катэгорыя:Арганізацыі грамадзянскай вайны ў Іспаніі
Камітэт абароны рабочых

**Камітэт абароны рабочых (КАР)** (), у 1977—1981 гадах **Камітэт сацыяльнай самаабароны — Камітэт абароны рабочых** () — польская апазіцыйная праваабарончая арганізацыя, якая існавала ў Польскай Народнай Рэспубліцы з 1976 па 1981 гады. Арганізацыя выступала з пазіцый дэмакратычнага сацыялізму, левага лібералізму і каталіцкага салідарызму і была папярэднікам прафсаюза «Салідарнасць».

## Гісторыя 
У чэрвені 1976 года ў Польшчы пачаліся пратэсты і забастоўкі рабочых у Радаме і Урсусе. ПАРП задушыла пратэсты, удзельнікі забастовак былі звольненыя або арыштаваныя і аддадзены пад суд. Група польскіх дысідэнтаў вырашыла аказаць праследуемым працоўным юрыдычную дапамогу. Ініцыятарамі стварэння КАР як арганізацыі сталі Антоній Мацарэвіч, Яцак Курань, Пётр Наімскі, Ян Юзаф Ліпскі.

Камітэт аказаў пераследуемую грашовую, юрыдычную, інфармацыйную дапамогу. Сябры КАР збіралі грошы для сем’яў працоўных, зводзілі іх з адвакатамі, прысутнічалі на судовых паседжаннях і распаўсюджвалі інфармацыю. Дзейнасць КАР не магла застацца без рэакцыі ўлад, і ў маі 1977 года некалькі членаў камітэта былі арыштаваны службай дзяржаўнай бяспекі. Гэта выклікала галадоўку пратэсту ў касцёле Святога Марціна. Улады палічылі за лепшае не абвастраць сітуацыю. 22 ліпеня 1977 года была абвешчана амністыя сябрам КАР і асуджаным за «беспарадкі» рабочым. На наступны дзень усе яны былі вызваленыя. Такім чынам, была дасягнута першапачатковая мэта камітэта. Аднак арганізацыя працягнула сваю дзейнасць. 29 верасня 1977 года КАР быў перайменаваны ў *Камітэт сацыяльнай самаабароны — Камітэт абароны рабочых*.

У далейшым камітэт працаваў з ячэйкамі Свабодных прафсаюзаў узбярэжжа, а пасля і з «Салідарнасцю». 23 верасня 1981 года, у пятую гадавіну камітэта, прафесар Ліпіньскі, выступаючы на I з’ездзе «Салідарнасці», абвясціў аб роспуску КСС-КАР, паколькі «Салідарнасць» пераняла функцыі і кадры камітэта.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Неюбилейные размышления в некруглый юбилей  // 11 лістапада 2013

Катэгорыя:Гісторыя Польшчы
Катэгорыя:Праваабарончыя арганізацыі
Катэгорыя:Антыкамуністычныя арганізацыі
Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 1976 годзе
Аўтапартрэт з двума кругамі

**Аўтапартрэт з двума кругамі** () — алейная карціна галандскага мастака Рэмбранта ван Рэйна, напісаная прыблізна паміж 1665 і 1669 гадамі. Гэта адзін з больш чым сарака аўтапартрэтаў Рэмбранта. Захоўваецца ў Кенвуд-хаусе, Нідэрланды. Лічыцца адной з позніх карцін Рэмбранта.

## Гісторыя 
Рэмбрант пачаў пісаць карціну ў 1665 годзе, за некалькі гадоў да сваёй смерці.

## Апісанне 
Рэмбрант трымае ў руках палітру і пэндзлі. Прыцягваюць увагу два кругі.

Катэгорыя:Карціны Рэмбранта
Катэгорыя:Аўтапартрэты
Катэгорыя:Карціны XVII стагоддзя
19-ы асобны батальён РХБА (Украіна)

**19-ы асобны батальён радыяцыйнай, хімічнай і біялагічнай абароны; 19-ы АБ РХБЗ** () — рэгулярнае падраздзяленне Узброеных Сіл Украіны, якое ў 2003 годзе прымала ўдзел у аперацыі на тэрыторыі Кувейта.

Нумар воінскай часці — *А2174*.

## Гісторыя 
Батальён радыелагічнай, хімічнай і бактэрыялагічнай абароны накіраваны Украінай у сакавіку 2003 года ў Кувейт і прызначаны для ліквідацыі наступстваў у выпадку магчымага прымянення Іракам зброі масавага знішчэння. Само падраздзяленне сфармавана і падрыхтавана яшчэ да афіцыйнага запрашэння для ўдзелу ў гэтай аперацыі.

18 сакавіка 2003 г. Прэзідэнтам Украіны быў падпісаны ўказ № 227 *«Аб накіраванні 19-га асобнага батальёна радыяцыйнай, хімічнай і біялагічнай абароны Узброеных Сіл Украіны ў Дзяржаву Кувейт для аказання дапамогі ў абароне грамадзянскага насельніцтва гэтай дзяржавы ад наступстваў магчымага прымянення зброі масавага паражэння і ліквідацыі магчымых наступстваў прымянення зброі масавага паражэння на тэрыторыі Дзяржавы Кувейт»*.

## Падрыхтоўка падраздзялення 
Батальён камплектаваўся салдатамі на кантрактнай аснове, якія збіраліся з усёй Украіны.

Падраздзяленні пры гэтым камплектаваліся так:
* Упраўленне, узвод РХБ-разведкі, першая рота РХБА, штабная рота, інжынерна-сапёрны ўзвод, рамузвод, узвод матэрыяльнага забеспячэння, медпункт, клуб — асабістым складам Заходняга аператыўнага камандавання;
* другая рота РХБА — асабістым складам Паўднёвага аператыўнага камандавання;
* рота дэгазацыі і дэзінфекцыі (абмундзіраванне і рыштунак) – асабістым складам Паўночнага аператыўнага камандавання.
Многія салдаты і афіцэры ўжо мелі вопыт выканання задач у міратворчых місіях.

Камандзірам батальёна быў прызначаны намеснік камандзіра 704-га палка РХБ абароны па ўзбраенні падпалкоўнік Юрый Васільевіч Анішчук, начальнікам штаба — першым намеснікам камандзіра батальёна — падпалкоўнік Васіль Сцяпанавіч Кіцул.

## Арганізацыйна-штатная структура 
Перад пачаткам місіі ў Кувейце 19-ы батальён меў наступную структуру:
* Упраўленне — 48 чал.
* Штабная рота — 87 чал.
* Узвод радыяцыйнай, хімічнай, біялагічнай разведкі — 18 чал.
* Дзве роты радыяцыйнай, хімічнай, біялагічнай абароны — 180 чал.
* Рота дэгазацыі і дэзінфекцыі (абмундзіраванне і рыштунак) — 56 чал.
* Рамонтны ўзвод — 37 чал.
* Узвод матэрыяльнага забеспячэння — 55 чал.
* Электратэхнічны ўзвод — 19 чал.
* Медыцынскі пункт — 29 чал.
* Клуб — 3 чал.
Усяго — 532 вайскоўца, з іх: афіцэраў — 65, прапаршчыкаў — 35, сяржантаў — 75, салдатаў — 357.

Пазней, ужо ў ходзе перакідання, згодна дырэктывам міністра абароны Украіны, структура і колькасць батальёна была зменена.

## Узнагароды 
На дзень фарміравання 73 вайскоўцаў былі ўзнагароджаны медалямі ААН «На службе свету», 42 – медалямі НАТА «На службе міру і свабоды» і 2 чалавекі – медалём «Воіну-інтэрнацыяналісту».

## Спасылкі 
* Місія 19 окремого батальйону РХБЗ в Кувейті 
* 
* 

Катэгорыя:З’явіліся ў 2002 годзе
Катэгорыя:Воінскія часці і фарміраванні Украіны
Гаворкі Беларусі

**«Гаворкі Беларусі»** — беларускі дакументальны фільм, створаны супрацоўнікамі «Onliner.by» і Інстытута мовазнаўства імя Якуба Коласа НАН Беларусі пры падтрымцы кампаніі А1. Прэм’ера адбылася ў Дзень роднай мовы 21 лютага 2021 года.
## Змест і гісторыя стварэння
Дакументальны фільм створаны камандай праекта «Мова: як гаворыць краіна» пераважна з таго матэрыялу, які ў апублікаваныя ў 2019 годзе відэаролікі не ўвайшоў. Здымкі праводзіліся з ліпеня па кастрычнік 2019 года. Сцэнарый быў напісаны кандыдатам філалагічных навук Вадзімам Шклярыкам. З 9 па 19 лютага, стужка была прэзентавана ва ўніверсітэтах Мазыра, Гомеля, Магілёва, Віцебска, Гродна і Брэста, у сталічных БДПУ і ліцэі БДУ, а таксама ў Інстытуце мовазнаўства імя Якуба Коласа НАН Беларусі.

## Здымачная група
* Вадзім Шклярык — сцэнарый
* Аляксей Марозаў, Аляксей Носаў — аператары
* Аляксей Марозаў — мантаж
* Кірыл Стаселька — анімацыя
* Андрэй Мар’янаў — закадравы тэкст

## Спасылкі
*
*2021 — Гаворкі Беларусі (дак. фільм)  на ЭТНАЎСЁ
*Дакументальны фільм «Гаворкі Беларусі»  на VOKA

Катэгорыя:Фільмы Беларусі 2021 года
Катэгорыя:Дакументальныя фільмы Беларусі
Сарая Ашура

**Сарая Ашура** () — шыіцкая ісламская групоўка ў Іраку, якая ўваходзіць у кааліцыю Сілы народнай мабілізацыі. Звязана з арганізацыямі «Вярхоўны ісламскі савет Ірака» і «Сарая Ансар аль-Акіда».

## Агульны агляд 
На чале арганізацыі быў Амар аль-Хакім, які на 2016 год змог сабраць у сваё апалчэнне парадку 3—5 тысяч чалавек. Гэтая арганізацыя дружалюбна Ірану.

## Баявыя дзеянні 
Групоўка з’явілася летам 2014 года для барацьбы з паўстанцкім рухам сунітаў, а затым з ІДІЛ.

У 2016 годзе ў складзе Сіл народнай мабілізацыі яна аказвала садзейнічанне амерыкана-іракскім сілам у баях за Масул. Байцы «Сарая Ашура» і іншых груповак змаглі правесці паспяховую наступальную аперацыю на захад ад горада, захапіўшы некалькі населеных пунктаў, а потым рушылі ў бок мяжы з Сірыяй. Арганізацыя таксама ўдзельнічалі ў баях на возеры Тартар, у Эль-Фалуджы, Эр-Рамадзі і ў правінцыі Салах-эд-Дзін.

У ноч на 28 мая ІДІЛ падрыхтавала атаку ў кірунку стратэгічнага раёна Аль-Саклавія, адкуль баевікі меркавалі рушыць у бок Фалуджы. Аднак «Сарая Ашура» спыніла праціўніка. Апалчэнцы забілі 54 байцоў групоўкі і знішчылі 5 аўтамабіляў.

## Гл. таксама 
* Спіс узброеных груповак грамадзянскай вайны ў Іраку (2011—2017)
* Спецыяльныя групы (Ірак)
* Прыватныя апалчэнні (Ірак)

Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 2014 годзе
Катэгорыя:Іракскія групоўкі, якія змагаюцца супраць ІДІЛ
Цеханоўскае ваяводства

**Цеханоўскае ваяводства** () — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў 1975—1998 гадах у Польшчы. Яго цэнтрам быў горад Цяханаў. У 1999 годзе было ўключана ў склад Мазавецкага ваяводства.

## Гарады 
Найбуйнейшымі гарадамі ваяводства станам на 1998 год былі:
* Цяханаў — 47 тыс. жыхароў
* Млава — 31 тыс. жыхароў
* Плоньск — 23 тыс. жыхароў
* Дзялдова — 21 тыс. жыхароў
* Пултуск — 19 тыс. жыхароў

Катэгорыя:Ваяводствы Польшчы (1975—1998)
Катэгорыя:Гісторыя Мазавецкага ваяводства
7-я асобная механізаваная брыгада (Украіна)

**7-я асобная механізаваная брыгада, 7-я амбр** () — вайсковае фармаванне Узброеных Сіл Украіны, створанае спецыяльна для ўдзелу ў ваеннай аперацыі ў Іраку. Прызначалася для замены 6-й асобнай механізаванай брыгады. Пасля завяршэння сваёй місіі перадала эстафету 81-й тактычнай групе.

## Гісторыя 
Фарміраванне 7-й амбр было праведзена ў Паўднёвым аператыўным камандаванні. Яе стварэнне адбылося на падставе Указа Прэзідэнта Украіны ад 02.06.2003 г. №459 і Пастановы Кабінета Міністраў Украіны ад 05.06.2003 г. №897.

Як адзначаў падпалкоўнік Р. Туравец, былы баец 5-й амбр, падрыхтоўка падраздзялення праходзіла на фоне актыўных дыскусій украінскіх палітыкаў аб мэтазгоднасці знаходжання ўкраінскага кантынгенту ў Іраку. Колькасць загінулых украінцаў на той момант дасягнула 17 чалавек. У верасні 2004 года міністр абароны Украіны А. Кузьмук заявіў аб магчымым заканчэнні місіі. За рашэнне прагаласавалі 308 дэпутатаў.

Рашэнне аб падрыхтоўцы да вываду ўкраінскага кантынгенту прыняў Л. Кучма. Паэтапнае скарачэнне і вывад украінскага кантынгенту з Іраку пачаліся 15 сакавіка 2005 года.

## Структура
* Упраўленне
* 72-і асобны механізаваны батальён
* 73-і асобны механізаваны батальён 
* Разведрота
* Рота ваеннай паліцыі
* Медыцынская рота
* Інжынерна-сапёрны атрад
* Асобная батарэя 120-мм мінамётаў

## Камандаванне 
* камандзір брыгады — генерал-маёр Сяргей Папко;
* начальнік штаба — першы намеснік камандзіра брыгады — палкоўнік Андрэй Мельнік;
* намеснік камандзіра брыгады —  падпалкоўнік Ігар Красата;
* намеснік камандзіра брыгады па лагістыцы — палкоўнік Юрый Панаёт;
* I камандзір 72-гв амб — падпалкоўнік Алег Маціжаў †:
* II камандзір 72-гаамб — маёр Алег Гуляк;
* камандзір 73-га амб — падпалкоўнік Алег Ціханаў †;
* камандзір разведвальнай роты — маёр Кадыр Садаеў;
* камандзір роты ваеннай паліцыі — маёр Ігар Сухіна.

## Страты 
## Узнагароды 
За высокія прафесійныя якасці 52 вайскоўца 7-й амбр узнагароджаны памятнымі знакамі камандзіра шматнацыянальнай дывізіі «Цэнтар-Поўдзень» і ганаровымі граматамі.

## Спасылкі 
* *Р. Туровец.* 7-я отдельная механизированная бригада // Сайт 5-й отдельной механизированной бригады.

Катэгорыя:Міжнародныя кааліцыйныя сілы ў Іраку
Катэгорыя:З’явіліся ў 2004 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 2005 годзе
Катэгорыя:Воінскія часці і фарміраванні Украіны
Чэнстахоўскае ваяводства

**Чэнстахоўскае ваяводства** () — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў 1975—1998 гадах у Польшчы. Яго цэнтрам быў горад Чэнстахова. У 1999 годзе было падзелена паміж Сілезскім, Апольскім, Лодзьскім і Свентакшыскім ваяводствамі. З 2010-х гадоў існуюць планы аднаўлення ваяводства ў новых межах.

## Гарады 
Найбуйнейшымі гарадамі ваяводства станам на 1998 год былі:
* Чэнстахова — 258 тыс. жыхароў
* Мышкаў — 33 тыс. жыхароў
* Люблінец — 29 тыс. жыхароў
* Клобуцк — 13 тыс. жыхароў
* Алесна — 10 тыс. жыхароў

Катэгорыя:Ваяводствы Польшчы (1975—1998)
Шчэцінскае ваяводства (1975—1998)

**Шчэцінскае ваяводства** () — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў 1975—1998 гадах у Польшчы. Яго цэнтрам быў горад Шчэцін. У 1999 годзе тэрыторыя ваяводства была ўключана ў склад Заходнепаморскага ваяводства.

## Гарады 
Найбуйнейшымі гарадамі ваяводства станам на 1998 год былі:
* Шчэцін — 417 тыс. жыхароў
* Старгард-Шчэцінскі — 74 тыс. жыхароў
* Свінауйсце — 44 тыс. жыхароў
* Паліцы — 35 тыс. жыхароў
* Галенеў — 23 тыс. жыхароў

Катэгорыя:Ваяводствы Польшчы (1975—1998)
Катэгорыя:Гісторыя Заходнепаморскага ваяводства
Працоўная Расія

**Працоўная Расія (ПР)** () — расійская грамадска-палітычная арганізацыя марксісцка-ленінскага напрамку.

Непасрэднымі ідэйнымі папярэднікамі «Працоўнай Расіі» з’яўляліся нефармальныя аб’яднанні прыхільнікаў камуністычнага абнаўлення КПСС у 1988—1991 гадах: *Аб’яднаны фронт працоўных СССР*, *Рух камуністычнай ініцыятывы*, *Саюз працоўных Масквы*. Рух утварыўся першапачаткова як камітэт па арганізацыі мітынгу ў гонар кастрычніцкай рэвалюцыі 7 лістапада 1991 года ля маўзалея Леніну. Камітэт у далейшым стаў агульнарасійскім рухам «Працоўная Расія».

З 1991 па 1996 год рух супрацоўнічаў з Расійскай камуністычнай рабочай партыяй. З 2018 года большасць сяброў руху ўступіла ў шэрагі Аб’яднанай камуністычнай партыі. Перад парламенцкімі выбарамі 2021 года «Працоўная Расія» прыняла рашэнне аб падтрымцы КПРФ.

## Спасылкі 
* Гісторыя руху на афіцыйным сайце

Катэгорыя:Камунізм
Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 1991 годзе
Катэгорыя:Палітычныя арганізацыі Расіі
Касцёл Святога Мікалая (Фардон)

**Касцёл Святога Мікалая** — рымска-каталіцкі мураваны парафіяльны касцёл у раёне старага Фардона Быдгашча.

## Гісторыя 
Першы драўляны касцёл быў пабудаваны у 1424 годзе, раней гараджане ездзілі ў Вышагруддзе.

У 1600 годзе ксяндзом Мясткоўскім замест драўлянага быў пабудаваны мураваны касцёл.

У 1923 годзе пачалсь работы па пашырэнні касцёла. Праект будынка быў выкананы ў 1923 годзе архітэктарам Стэфанам Цыбіхоўскім. Прадугледжвалася выкарыстанне сцен першапачатковага касцёла для ўзвядзення неабарочнага аднанефавага трохпралётнага храма з вежай, накрытай барочным купалком. У 1928 годзе будынак быў часткова разбураны пры разбудове, а прэзбітэрый, які цяпер служыць капліцай, захавалася. У 1929 годзе была ўзведзена вежа з трымя званамі з раней разабранай драўлянай званіцы.

Bdg kscswMikolaja noc 18 07-2013.jpg
Bdg kscswMikolaja 12 07-2013.jpg
Bdg kscswMikolaja 8 07-2013.jpg
Bdg kscswMikolaja 5 07-2013.jpg
Bydgoszcz św Mikołaj wnętrze 1.jpg

## Спасылкі 
Катэгорыя:Касцёлы Быдгашцкай дыяцэзіі
Катэгорыя:Храмы Святога Мікалая
Катэгорыя:Касцёлы Быдгашча
Гатабая Раджапаксэ

**Гатабая Раджапаксэ** (; нар. 20 чэрвеня 1949) — дзяржаўны і ваенны дзеяч Шры-Ланкі. Прэзідэнт Шры-Ланкі з 18 лістапада 2019 па 9 ліпеня 2022.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў адной з уплывовых сем’яў Шры-Ланкі. Бацька быў дэпутатам і міністрам. Гатабая Раджапаксэ пяты з дзевяці дзяцей, яго брат Махінда займаў пасаду прэзідэнта краіны на працягу двух тэрмінаў. Два іншых брата таксама займалі ўрадавыя пасады высокага ўзроўню. У 1971 годзе Гатабая паступіў на ваенную службу ў армію, навучаўся ў Ваеннай акадэміі Шры-Ланкі.

У 1998 годзе яго сям’я эмігравала ў Злучаныя Штаты Амерыкі і вярнулася на Шры-Ланку ў 2005 годзе, калі брат Махінда Раджапаксэ быў абраны прэзідэнтам краіны пры падтрымцы кааліцыі Аб’яднанага народнага альянсу свабоды. З лістапада 2005 года па студзень 2015 года Гатабая ўзначальваў Міністэрства абароны на заключных этапах грамадзянскай вайны на Шры-Ланцы, кіруючы ваеннымі дзеяннямі супраць паўстанцаў Тыграў вызвалення Таміл-Ілама ў паўночна-ўсходняй частцы вострава.

У 2015 годзе на прэзідэнцкіх выбарах ягоны брат саступіў уладу апазіцыі з Новага Дэмакратычнага фронту на чале з Майтрыпалай Сірысенай.

Падчас выбарчай кампаніі прэзідэнцкіх выбараў 2019 года Гатабая ў асноўным выкарыстаў рыторыку сінгальскага нацыяналізму.

9 ліпеня 2022 года Раджапаксэ пакінуў сваю афіцыйную рэзідэнцыю незадоўга да таго, як пратэстоўцы штурмавалі комплекс. У выніку масавых пратэстаў Раджапаксэ 10 ліпеня заявіў аб сыходзе ў адстаўку 13-га чысла.

13 ліпеня канцылярыя прэм’ер-міністра паведаміла, што Гатабая Раджапаксэ збег на Мальдывы. У краіне абвешчана надзвычайнае становішча. Спікер парламента заявіў, што Раніл Вікрамасінгхе быў прызначаны Раджапаксам выконваючым абавязкі прэзідэнта.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Прэзідэнты Шры-Ланкі
Эльблёнгскае ваяводства

**Эльблёнгскае ваяводства** () — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў 1975—1998 гадах у Польшчы. Яго цэнтрам быў горад Эльблёнг. У 1999 годзе тэрыторыя была падзелена паміж Паморскім і Вармінска-Мазурскім ваяводствамі.

## Гарады 
Найбуйнейшымі гарадамі ваяводства станам на 1998 год былі:
* Эльблёнг — 130 тыс. жыхароў
* Квідзын — 40 тыс. жыхароў
* Мальбарк — 39 тыс. жыхароў
* Бранева — 19 тыс. жыхароў
* Паслэнк — 13 тыс. жыхароў

Катэгорыя:Ваяводствы Польшчы (1975—1998)
Катэгорыя:Гісторыя Паморскага ваяводства
Катэгорыя:Гісторыя Вармінска-Мазурскага ваяводства
Сержы Лопес

**Сержы Лопес-і-Аяц** (; нар. ) — іспанскі акцёр каталонскага паходжання.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 22 снежня 1965 года ў мястэчку , правінцыя Барселона, Каталонія, Іспанія.

Здымацца ў кіно пачаў у самым пачатку 1990-х гадоў, яго дэбютам у кіно стаў фільм  «'**» (1992). Акцёра заўважылі пасля рамантычнай камедыі Пур’е «**'» (1997), адзначанай Прызам журы Канскага кінафестывалю.

Лопес працягваў здымацца як у роднай Іспаніі, так і ў Францыі. У 1998 годзе ён сыграў разам з зоркай іспанскага кінематографа  у эратычнай драме  «'**», а ў 1999 годзе зняўся ў любоўнай карціне «**'» з Кармен Маўрай.

Вялікую цікавасць як у Еўропе, так і ў Амерыцы выклікала любоўная драма  «'**» (1999), у якой партнёркай Сержы Лопеса выступала французская зорка Наталі Бай. Крытыкі па абодва бакі Атлантыкі высока ацанілі і сам фільм, і выдатную ігру абаіх акцёраў.

У 2000 годзе на экраны выйшла карціна  «**'» — псіхалагічны трылер, шчодра прыпраўлены «*чорным гумарам*». За цудоўнае выкананне галоўнай ролі Лопес быў удастоены прэміі «*Сезар*» і «*Еўрапейскай кінапрэміі*», як найлепшы акцёр.

## Выбраная фільмаграфія 
* «'**» (1992)
* «**'» (1997)
* «'**» (1999)
* «**'» (1999)
* «'**» (1999)
* «**'» (2000)
* «*Лабірынт фаўна*» (2006)

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Сержы Лопес на сайце «*Internet Movie Database*»

Катэгорыя:Акцёры Іспаніі
Катэгорыя:Акцёры XX стагоддзя
Катэгорыя:Акцёры XXI стагоддзя
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Сезар» найлепшаму акцёру
Амар аль-Хакім

**Амар аль-Хакім** (; нар. 1971, Эн-Наджаф) — кіраўнік Вышэйшага ісламскага савета Ірака.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1971 годзе ў горадзе Эн-Наджаф. У 1979 годзе пакінуў краіну разам са сваім бацькам Абдул Азізам аль-Хакімам, які падвергнуўся пераследам з боку службаў бяспекі ўрада Садама Хусейна. Вучыўся ў Вашынгтоне і ў Куме.

На Амара аль-Хакіма было здзейснена некалькі замахаў.

Ва ўмовах палітычнага крызісу і тэрарыстычнай пагрозы ў Іраку 1 чэрвеня 2013 года Амар аль-Хакім арганізаваў у сваім доме сустрэчу прэм’ер-міністра краіны Нуры аль-Малікі і спікера парламента Асама ан-Нуджэйфі, накіраваную, у прыватнасці, на нармалізацыю адносін паміж двума лідарамі дзяржавы. Раней, у красавіку 2013 года, ан-Нуджэйфі заклікаў аль-Малікі сысці ў адстаўку.

У чэрвені 2014 года аль-Хакім заснаваў ваенізаваную арганізацыю «Сарая Ашура». На 2016 год у яе ўступіла ад трох да пяці тысяч чалавек. Групоўка вяла барацьбу з паўстанцкім рухам сунітаў, а затым з ІДІЛ.

Падчас парламенцкіх выбараў 2018 года стаў заснавальнікам кааліцыі «Аль-Хікма».

## Сям’я 
Жанаты, мае пецярых дзяцей.

Катэгорыя:Палітыкі Ірака
Абрам Ехілявіч Баскін

**Абра́м Ехі́лявіч Ба́скін** (, в. Бокі, Бабруйскі павет Мінская губерня — ) — дзяржаўны і гаспадарчы дзеяч БССР.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1894 годзе ў в. Бокі Бабруйскага павета Мінскай губерні.

З сям’і службоўца. Атрымаў пачатковую адукацыю. 

Са студзеня 1914 да лютага 1917 года працаваў краўцом у майстэрнях Екацярынбурга. У маі—лістападзе 1917 года на фронце. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі працаваў у прыватных кравецкіх майстэрнях Бабруйска. Са снежня 1918 года памочнік валаснога камісара ў Парычах. У канцы красавіка 1919 года мабілізаваны ў Чырвоную армію, ваяваў на Заходнім фронце супраць легіянераў Ю. Пілсудскага. Служыў у разведцы, агентурным аддзеле палітупраўлення Заходняга фронту. 

З чэрвеня 1923 года старшыня заводскага камітэта Міншвейпрама. З лютага 1925 года дырэктар Віцебскай швейнай фабрыкі «Прафінтэрн». У 1928 годзе быў прызначаны кіраўніком Белшвейтрэста ў Мінску. У 1931—1933 гадах наркам працы БССР. У 1933—1934 гадах старшыня Віцебскага гарсавета. 

У 1935—1937 гадах старшыня Прэзідыума Белкаапсаюза, пасля дырэктар завода па вытворчасці цэглы ў Мінску. 

Арыштаваны 5 ліпеня 1938 года ў Мінску па адрасе: плошча Свабоды, д. 7, кв. 14. Асуджаны тройкай НКУС 1 лістапада 1938 года за «шпіянаж на карысць польскай разведкі, па даручэнні якой праводзіў шкодніцкую работу ў галіне швейнай і цаглянай прамысловасці» да вышэйшай меры пакарання. Расстраляны. Рэабілітаваны трыбуналам Беларускай ваеннай акругі 21 лютага 1956 года. Асабовая справа Б. № 5849-с захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.

## Узнагароды 
* Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга БССР (1932).

Катэгорыя:Народныя камісары працы БССР
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя савецкай уладай
Катэгорыя:Расстраляныя ў Беларусі
Катэгорыя:Пасмяротна рэабілітаваныя
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Бабруйскім раёне
Ліва Алі Аль-Акбар

**Ліва Алі Аль-Акбар** () — шыіцкая групоўка ў Іраку, сфармаваная пасля фетвы аль-Джыхада аль-Каф’і, выдадзенай Алі Сістані. Арганізацыю ўзначаліў кіраўнік маўзалея Імама Хусейна шэйх Абдул Махдзі аль-Кербалаі. Групоўка ўвайшла ў склад кааліцыі «Сілы народнай мабілізацыі» як *11-я брыгада*.

Адным з вядомых байцоў апалчэння быў снайпер Абу Тахсін Аль-Салхі.

Падчас грамадзянскай вайны ў Іраку «Ліва Алі Аль-Акбар» змагла прыняць удзел у бітвах за Байджу, Хавіджу.

## Гл. таксама 
* Спіс узброеных груповак грамадзянскай вайны ў Іраку (2011—2017)
* Спецыяльныя групы (Ірак)
* Прыватныя апалчэнні (Ірак)

Катэгорыя:Іракскія групоўкі, якія змагаюцца супраць ІДІЛ