open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Андрэй Аляксандравіч Макаранка

**Андрэй Макаранка** (нар. , Малыя Нямкі) — беларускі футбаліст, абаронца салігорскага «Шахцёра» і моладзевай зборнай Беларусі.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец салігорскага «Шахцёра», з 2019 года пачаў выступаць за дубль клуба. 4 жніўня 2019 года дэбютаваў за асноўную каманду гарнякоў, адгуляўшы другі тайм у матчы Кубка Белераусі супраць гомельскага «Лакаматыва» (2:1). У кастрычніку 2019 года падоўжыў кантракт з «Шахцёрам».

У сезоне 2020 працягваў гуляць за дубль, у канцы года стаў прыцягвацца да асноўнай каманды. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 25 красавіка 2021 года, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы з брэсцкім «Рухам» (4:1).

З пачатку 2022 года стаў трэніравацца з петрыкаўскім «Шахцёрам» і ў сакавіку афіцыйна папоўніў склад каманды. У лістападзе 2022 года вярнуўся ў салігорскі «Шахцёр».

## Міжнародная кар’ера 
У кастрычніку 2018 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы, а ў сакавіку 2019 года — у элітным раўндзе.

15 лістапада 2023 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, адгуляўшы ўсе 90 хвілін у таварыскім матчы супраць Расіі (1:3).

## Дасягненні 
*   Чэмпіён Беларусі: 2021
*  Уладальнік Суперкубка Беларусі (2): 2021, 2023

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Салігорск
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Петрыкаў
Мікалай Аляксандравіч Сядоў

**Мікалай Сядоў** (нар. , Мінск) — беларускі футбаліст, абаронца.

## Клубная кар’ера 
З 2011 года выступаў за «Зорку-БДУ», дзе замацаваўся ў якасці асноўнага абаронцы, за шэсць гадоў правёў 127 матчаў у чэмпіянаце Беларусі. У 2018—2019 гадах гуляў у Другой лізе за «Узду». У пачатку 2020 года, калі «Узда» перайшла ў чэмпіянат Мінскай вобласці, быў заяўлены за мар’інагорскую «Вікторыю», але так і не згуляў за яе. У 2021 годзе зноў далучыўся да «Узды», пакінуў каманду па заканчэнні сезона.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Энергетык-БДУ
Катэгорыя:Ігракі ФК Узда
Міхал Бутаўт-Андрайковіч

**Міхал Тадэвушавіч (Фадзеевіч) Бутаўт-Андрайковіч** (1778—1830) — дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Бутаўт-Андрайковічаў герба «Грыф» з Гродзенскай губерні. Нарадзіўся ў сям’і пісара і падстарасты гродзенскага Тадэвуша Бутаўт-Андрайковіча. Бацька ўдзельнічаў у паўстанні 1794 года, падпісаў акцэс пад № 306, суддзя крымінальнага суда парадкавай камісіі Гродзенскага павета.

Міхал у 1794 годзе быў маёрам кавалерыі і прымаў удзел у паўстанні, «прысутнічаў» у бітве пад Слонімам, пры захопе Вільні і Прагі (прадмесце Варшавы). У 1795—1797 г. служыў у наварасійскага губернатара Туталміна па сакрэтных справах «французскага дыялекта». У 1800 — засядацель гродзенскага гродскага суда, у 1805—1808 — засядацель у 1-м дэпартаменце Літоўска-Гродзенскага галоўнага суда. У 1807 — асэсар, у 1808—1810 — старшыня 2-га дэпартамента Літоўска-Гродзенскага галоўнага суда. У 1809—1810 па заданні міністра фінансаў займаўся абменам казённых асігнацыяў на залатыя і сярэбраныя манеты. За добрае выкананне справы атрымаў два стараствы ў Віленскай губерні на 12 гадоў без выплаты падаткаў. З 1810 быў гарадзенскім павятовым маршалкам і на гэтай пасадзе сустракаў у 1812 спачатку французаў і палякаў, а пазней партызан Д. Давыдава.

У 1813—1817 — гродзенскі віцэ-губернатар, стацкі дарадца (1813). З 22.11.1817 па 05.02.1819 выконваў абавязкі губернатара, а затым да 30.10.1824 быў грамадзянскім губернатарам. Стаў першым прэзідэнтам Гродзенскага таварыства дабрачыннасці (12(24).12.1819). Ініцыятары выдаткавалі яму 5 тыс. руб. серабром, і ён атрымаў 10 тыс. польскіх злотых ад ваеннага губернатара Рымскага-Корсакава. Выдаў загад аб даплаце да тэатральных білетаў, якая ішла ў касу таварыства. У 1820 садзейнічаў адкрыццю губернскай друкарні, пры ім пачалося будаўніцтва Аўгустоўскага канала. У 1822 выдаткаваў 10 дукатаў на кракаўскі помнік Касцюшку.

У 1826 прызначаны валынскім грамадзянскім губернатарам, узнагароджаны чынам сапраўднага стацкага дарадцы.

У 1827 атрымаў адстаўку ў сувязі з находжаннем пад следствам за няправільнае расходванне земскіх грошаў. З 1830-х гадоў жыў у Пецярбургу.

## Творы 
* Пра школу Ланкастара. — Гродна, 1819 (на пол. мове); у Бібліятэцы АН Літвы захоўваецца зялёны рукапісны сшытак, у якім па-польску на 189 старонках напісаны «Нарысы Каўказа» М. Б-Андрайковіча.

## Сям’я 
У шлюбе з дваранкай С.Ланцэвіч меў дзяцей:
* Яраслаў-Алаізы-Тадэвуш (1811);
* Меланія (1815), грала на фартэп’яна дабрачынныя канцэрты;
* Леанціна-Разалія (1817);
* Уладзіслаў (1818);
* Міхаліна-Марыяна (1819);
* Аляксандр-Тадэвуш-Валянцін (1820);
* Вольга-Багуміла (1822).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Павятовыя маршалкі гродзенскія
Катэгорыя:Бутаўт-Андрайковічы
Катэгорыя:Гродзенскія віцэ-губернатары
Катэгорыя:Валынскія губернатары
Катэгорыя:Правадзейныя стацкія саветнікі
Мікалай Алегавіч Макарэвіч

**Мікалай Макарэвіч** (нар. , ) — беларускі футбаліст, нападнік.

## Клубная кар’ера 
З 2018 года пачаў выступаць за дубль жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ», дзе замацаваўся на наступны год. 17 красавіка 2021 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў другім тайме матча супраць брэсцкага «Дынама» (0:2). У далейшым працягваў зрэдку з’яўляцца ў асноўнай камандзе, а ў 2022 годзе гуляў толькі з дубль.

У сакавіку 2023 года быў аддадзены ў арэнду ў «Жодзіна-Паўднёвае». Выступаў за каманду да канца сезона 2023.

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда-БелАЗ
Катэгорыя:Ігракі ФК Жодзіна-Паўднёвае
Шыцько

**Шыцько** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Арцём Шыцько (нар. 1995) — беларускі футбаліст
* Уладзімір Уладзіміравіч Шыцько (нар. 1954) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Ян Аскерка

**Ян Аскерка** (1788 або 1790 —11 верасня 1851) — дзяржаўны і ваенны дзеяч.

## Біяграфія 
Удзельнік вайны 1812 года, ваяваў у арміі Напалеона, не вярнуўся з замежжа, яго маёнтак у Ігуменскім павеце быў канфіскаваны ў скарб паводле імператарскага маніфеста.

У 1820 годзе — маршалак Вілейскага павета. Меў маёнтак Будслаў. У 1822 годзе ахвяраваў праз мінскую губернатаршу А. Сулістроўскую, жонку Казіміра Сулістроўскага, 2 дукаты на кракаўскі помнік Касцюшку. Войскі мазырскі.

Паручнік Войска Польскага ў час паўстання 1831 года.

Памёр 11 верасня 1851 года. Пахаваны ў Будславе.

## Сям’я 
У шлюбе з Тэадозіяй з Мікульскіх (1799-?). Меў дачок Гелену (1823-?; з 8.2.1855 года ў шлюбе з Альфонсам Андрэевічам Урублеўскім (1831-?) і Алімпію (1826-?; у шлюбе з Мечыславам Свентарэцкім), сына Зыгмунта (жнівень 1830-?; у шлюбе з Зафіяй-Агнешкай з Корсакаў, меў дачку Марыю-Францішку (1875-?) і сына Яна-Эразма-Юзафа (8.8.1872-?)).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Павятовыя маршалкі вілейскія
Катэгорыя:Войскія мазырскія
Дзяніс Віктаравіч Гружэўскі

**Дзяніс Гружэўскі** (нар. , ) — беларускі футбаліст, абаронца салігорскага «Шахцёра».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец смаргонскай ДЮСШ, на юнацкім узроўні гуляў за гродзенскі «Нёман» і Акадэмію АБФФ, у 2017 годзе далучыўся да «Мінска», дзе на наступны год стаў выступаць за дубль, гуляў таксама ў Юнацкай лізе УЕФА. У лютым 2019 года перайшоў у «Смаргонь», дзе стаў іграком стартавага складу.

У лютым 2020 года стаў іграком рэчыцкага «Спадарожніка», дзе таксама замацаваўся ў аснове, дапамог камандзе выйсці ў Вышэйшую лігу. Пакінуў каманду ў снежні 2020 года. У студзені 2021 года пасля прагляду падпісаў кантракт з жодзінскім «Тарпеда-БелАЗ». Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 25 красавіка 2021 года, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы з «Гомелем» (1:1). У далейшым часам з’яляўся ў стартавым складзе жодзінцаў, але часцей заставаўся на лаўцы запасных.

У студзені 2022 года перайшоў у салігорскі «Шахцёр», падпісаўшы трохгадовы кантракт.

## Міжнародная кар’ера 
У кастрычніку 2016 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным, а ў сакавіку 2017 года ў элітным раўндах чэмпіянату Еўропы.

У кастрычніку 2018 года быў у складзе юніёрскай зборную Беларусі (да 19 гадоў) на кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы, аднак на поле не выхадзіў.

## Дасягненні 
*  Уладальнік Суперкубка Беларусі: 2023
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі: 2020

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Салігорск
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда-БелАЗ
Катэгорыя:Ігракі ФК Спадарожнік Рэчыца
Катэгорыя:Ігракі ФК Смаргонь
Катэгорыя:Ігракі ФК Мінск
Сямён Міхайлавіч Лазарчык

**Сямён Лазарчык** (нар. , ) — беларускі футбаліст, абаронца пінскай «Хвалі».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец ДЮСШ «Іслач», з 2016 года пачаў выступаць за дубль «Іслачы», дзе з цягам часу замацаваўся. У 2020 годзе стаў трывала прыцягвацца да асноўнай каманды, у красавіку 2020 года падпісаў першы прафесійны кантракт з клубам. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 1 жніўня 2020 года, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы з «Славіяй» (4:2).

У студзені 2021 года перайшоў у барысаўскі БАТЭ. Аднак, на полі ў асноўнай камандзе не з’яўляўся і ў ліпені 2021 года па пагадненні бакоў пакінуў клуб.

У верасні 2021 года далучыўся да клуба «МАС Табарска» з другога дывізіёна Чэхіі, аднак рэдка з’яўляўся на полі. У студзені 2022 года, пакінуўшы Чэхію, некаторы час трэніраваўся з «Іслаччу», а ў сакавіку далучыўся да славацкай «Дубніцы». Выступаў за гэты клуб да лістапада 2022 года.

У жніўні 2023 года стаў іграком «Слоніма-2017», дзе гуляў да канца сезона. У жніўні 2024 года далучыўся да пінскай «Хвалі».

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Катэгорыя:Ігракі ФК БАТЭ
Катэгорыя:Ігракі ФК МАС Табарска
Катэгорыя:Ігракі ФК Дубніца
Катэгорыя:Ігракі ФК Слонім-2017
Катэгорыя:Ігракі ФК Хваля Пінск
Арцём Вячаслававіч Дзенісенка

**Арцём Дзенісенка** (нар. , ) — беларускі футбаліст, брамнік польскага клуба «Зожа» з Мосткаў.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец брэсцкага «Дынама», з 2016 года пачаў выступаць за дубль, дзе хутка замацаваўся ў складзе. Тады ж пачаў прыцягвацца і да асноўнай каманды ў якасці рэзервовага брамніка. Дэбютаваў у «Дынама» 29 ліпеня 2018 года ў матчы Кубка Беларусі супраць «Клецка» (2:2, па пенальці 2:1), калі адгуляў усе 120 хвілін.

У ліпені 2019 года на правах арэнды далучыўся да брэсцкага «Руха», дзе таксама стаў рэзервовым брамнікам. У студзені 2020 года, пакінуўшы «Дынама», стаў паўнавартасным іграком «Руха». У сезоне 2020 выступаў пераважна за дубль «Руха». Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 2 жніўня 2020 года ў матчы супраць «Мінска» (1:0), правёўшы на полі ўсе 90 хвілін.

У пачатку 2021 года зноў стаў трэніравацца з «Дынама». З-за траўмы прапусціў пачатак сезона, а з красавіка стаў другім брамнікам каманды. Быў рэзервовым брамнікам брэсцкай каманды і ні разу не выйшаў на поле, па заканчэнні сезона 2021 пакінуў клуб.

У сакавіку 2022 года трэніраваўся з «Лідай», а неўзабаве папоўніў склад бабруйскай «Белшыны». У сезоне 2022 быў асноўным брамнікам бабруйскай каманды, а ў 2023 годзе, пасля аднаўлення ад траўмы Аляксея Харытановіча, стаў саступаць яму месца ў складзе.

У жніўні 2023 года перайшоў у «Іслач». Быў рэзервовым брамнікам каманды. У ліпені 2024 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з «Іслаччу».

У жніўні 2024 года далучыўся да польскага клуба «Зожа» з Мосткаў.

## Дасягненні 
* Уладальнік Суперкубка Беларусі: 2019

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбольныя варатары
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Брэст
Катэгорыя:Ігракі ФК Рух Брэст
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Артур Юр’евіч Маліеўскі

**Артур Юр’евіч Маліеўскі** () — беларускі футбаліст, брамнік гродзенскага «Нёмана».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец гродзенскай СДЮШАР «Нёман», у 2015—2018 гадах навучаўся ў Акадэміі АБФФ, пасля чаго далучыўся да дубля гродзенскага «Нёмана». У 2019 годзе замацаваўся ў дублі, а таксама пачаў прыцягвацца да асноўнай каманды гродзенцаў у якасці рэзервовага брамніка. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 2 красавіка 2021 года ў матчы супраць брэсцкага «Дынама» (0:1), адгуляўшы ўсе 90 хвілін. У далейшым нярэдка з’яўляўся ў стартавым складзе гродзенскай каманды, аднак з лета 2022 года страціў месца ў аснове.

У ліпені 2023 года на правах арэнды далучыўся да «Слуцка», які пакінуў па сканчэнні тэрміну арэнды ў студзені 2024 года.

## Міжнародная кар’ера 
У кастрычніку 2017 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.

У кастрычніку 2019 года гуляў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.

26 сакавіка 2021 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, адгуляўшы ўсе 90 хвілін у таварыскім матчы супраць Арменіі (2:1).

## Дасягненні 
* Уладальнік Кубка Беларусі: 2024

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбольныя варатары
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Нёман Гродна
Катэгорыя:Ігракі ФК Слуцк
Глеб Міхайлавіч Роўда

**Глеб Роўда** (нар. , ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Іслач» і моладзевай зборнай Беларусі.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец мінскага «Дынама», некаторы час займаўся ў акадэміі французскага «Меца», аднак пасля вярнуўся ў беларускі клуб, дзе з 2019 года стаў выступаць за дубль, а на наступны год стаў прыцягвацца да асноўнай каманды. У ліпені 2020 года падоўжыў кантракт з дынамаўцамі. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 24 кастрычніка 2020 года, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы з бабруйскай «Белшынай» (3:1). У сезоне 2021 годзе гуляў за дубль, зрэдку з’яўляўся на лаўцы запасных асноўнай каманды.

З пачатку 2022 года трэніраваўся з «Іслаччу», якая ў сакавіку арандавала паўабаронцу. У складзе прысталічнай каманды пераважна выхадзіў на замену. Па заканчэнні сезона 2022 вярнуўся з арэнды ў «Дынама».

У студзені 2023 года стаў трэніравацца з асноўным складам дынамаўцаў, аднак неўзабаве перайшоў у «Іслач» на трывалай аснове, падпісаўшы двухгадовы кантракт. У лютым 2024 года падоўжыў дзейны кантракт з клубам да студзеня 2026 года.

## Міжнародная кар’ера 
У кастрычніку 2018 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным, а ў сакавіку 2019 года ў элітным раўндах чэмпіянату Еўропы.

У кастрычніку 2019 года гуляў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.

21 верасня 2022 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы на замену ў другім тайме таварыскага матча супраць Расіі (1:6).

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Аляксандр Уладзіміравіч Шасцюк

**Аляксандр Шасцюк** (нар. , ) — беларускі футбаліст, нападнік клуба «Іслач» і моладзевай зборнай Беларусі.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец брэсцкага «Дынама», дзе спачатку выступаў за юнацкія каманды, а ў 2019 годзе пачаў выступаць за дубль. У 2020 годзе стаў прыцягвацца да асноўнай каманды, але так і не згуляў за яе. У пачатку 2021 года, пасля таго як большасць ігракоў пакінула «Дынама», стаў трэніравацца з асноўным складам. У лютым 2021 года падпісаў новы трохгадовы кантракт з клубам. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 14 сакавіка 2021 года ў матчы першага тура супраць рэчыцкага «Спадарожніка» (4:0), дзе адзначыўся голам. У далейшым замацаваўся ў аснове дынамаўцаў, гуляў пераважна ў стартавым складзе каманды.

У студзені 2022 года выкупіў свой кантракт у «Дынама» і пакінуў Брэст. Хутка падпісаў двухгадовае пагадненне з клубам «Ніжні Ноўгарад» з расійскай Прэм’ер-лігі. Пачынаў разам з ніжагародскай камандай рыхтавацца да сезона, але ў лютым стаў трэніравацца з рыжскім РФШ, які неўзабаве арандаваў нападніка. У рыжскім клубе выступаў за другую каманду, за асноўны склад так і не выйшаў на поле.

У ліпені 2022 года вярнуўся ў брэсцкае «Дынама», падпісаўшы кантракт да канца сезона. У студзені 2023 года па заканчэнні кантракта пакінуў брэсцкі клуб і хутка папоўніў склад барысаўскага БАТЭ. У сакавіку 2024 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з барысаўчанамі і перайшоў у «Іслач».

## Міжнародная кар’ера 
У сакавіку 2019 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у элітным раўндзе чэмпіянату Еўропы, у трох матчах адзначыўся двума галамі.

26 сакавіка 2021 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, калі выйшаў у стартавым складзе ў таварыскім матчы супраць Арменіі (2:1) і быў заменены ў другім тайме.

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
## Спасыклі 
* Профіль на афіцыйным сайце брэсцкага «Дынама» 

Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Брэст
Катэгорыя:Ігракі ФК Ніжні Ноўгарад
Катэгорыя:Ігракі ФК Рыжская футбольная школа
Катэгорыя:Ігракі ФК БАТЭ
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Эстонская акадэмія ўнутраных спраў

**Эстонская акадэмія ўнутраных спраў** (эст.: *Eesti Sisekaitseakadeemia*) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова ў Эстоніі. Забяспечвае прафесійную адукацыю эстонскіх дзяржаўных служачых пры Міністэрстве ўнутраных спраў Эстоніі. Мэта акадэміі — забяспечыць бяспку дзяржавы і яе стабільнае развіццё, а таксама ўнесці свой уклад у бяспеку Еўрапейскага Саюза. Акадэмія была заснавана 15 красавіка 1992 года і базуецца ў Таліне. Яна мае аб’екты ў Пярнускім павеце і ў воласці Вяйке-Маар’я .

## Гісторыя 
Акадэмія была заснавана 15 красавіка 1992 г. урадам Эстоніі. Вучоба пачалася 12 кастрычніка. Праводзіліся курсы для курсантаў міліцыі, следства, мытні, памежнай аховы і абароны. У 1993 годзе школа была перайменавана ў Эстонскую акадэмію нацыянальнай абароны. У 1999 годзе выкладанне афіцэраў сіл абароны было пераведзена ў Ваенную акадэмію Эстоніі . У 2004 г. да акадэміі былі далучаны Школа выратавання Вяйке-Маяр’я і Паліцэйская школа Пайкусэ, а ў 2006 г. да акадэміі далучылася і школа памежнай аховы Мурастэ. У 2010 г. у сувязі з фарміраваннем сумеснага Савета міліцыі і памежнай службы акадэмія была рэфармавана, аб’яднаўшы паліцэйскі каледж і пагранічны каледж. Акрамя гэтага быў створаны Інстытут унутранай бяспекі. У 2015 годзе міграцыйныя даследаванні былі перададзены Талінскаму універсітэту . 

## Структура 
Вышэйшым органам акадэміі, які прымае рашэнні, з’яўляецца савет. Савет складаецца з рэктара, прарэктараў, дырэктараў, кіраўніка інстытута і прадстаўнікоў акадэмічнага складу, студэнтаў і Міністэрства ўнутраных спраў. Кіраўнік савета — рэктар. Існуе таксама Кансультатыўны орган, які ўносіць прапановы па развіцці акадэміі рэктару, савету і Міністэрству ўнутраных спраў. Рэктара таксама кансультуе рэктарат, які складаецца з прарэктараў і дырэктараў каледжаў. Акадэмія складаецца з каледжаў, інстытутаў і цэнтраў. Ёсць чатыры каледжы і адзін інстытут: Фінансавы каледж, Каледж юстыцыі, Каледж паліцыі і памежнай аховы, Каледж выратавання і Інстытут унутранай бяспекі. Цэнтры ўзначальваюць прарэктары. Прарэктар па вучэбнай рабоце кіруе Моўным цэнтрам, Цэнтрам дадатковай адукацыі і Дэпартаментам па справах. Прарэктар па пытаннях развіцця кіруе Дэпартаментаментам міжнародных адносін і развіцця, а таксама кіруе бібліятэкай. Акрамя таго, існуюць розныя адміністрацыйныя аддзелы, такія як Дэпартамент адміністравання, Фінансавы дэпартамент, Генеральны дэпартамент і Дэпартамент камунікацыі.

 

Катэгорыя:Адукацыя ў Таліне
Катэгорыя:Вышэйшыя навучальныя ўстановы Эстоніі
Раман Сяргеевіч Давыскіба

**Раман Давыскіба** (нар. , Салтанаўка, Жлобінскі раён) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Гомель».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец ДЮСШ горада Жлобіна, у юнацкім узросце трапіў у структуру мінскага «Дынама», дзе з 2018 года пачаў выступаць за дубль, а ў 2020 годзе стаў прыцягвацца да асноўнай каманды. У ліпені 2020 года падоўжыў кантракт з дынамаўцамі. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 27 верасня 2020 года, калі выйшаў у стартавым складзе ў матчы супраць «Віцебска» (1:0) і быў заменены ў другім тайме. У сезоне 2021 стаў трывала з’яўляцца ў асноўнай камандзе дынамаўцаў: спачатку выхадзіў у стартавым складзе, пасля стаў пераважна выхадзіць на замену.

У сакавіку 2022 года на правах арэнды далучыўся да салігорскага «Шахцёра». У складзе салігорскай каманды быў іграком ратацыі, часцей выхадзіў на замену або заставаўся на лаўцы запасных. У снежні 2022 года па заканчэнні арэнды пакінуў «Шахцёр».

У студзені 2023 года пачаў трэніравацца разам з «Дынама», аднак неўзабаве быў пераведзены ў дубль, дзе і пачаў сезон 2023. У ліпені 2023 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт са сталічным клубам і неўзабаве папоўніў склад наваполацкага «Нафтана».

У снежні 2023 года адправіўся на прагляд у казахстанскі «Кайсар», а ў лютым 2024 года стаў іграком «Гомеля».

## Міжнародная кар’ера 
У кастрычніку 2017 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.

У кастрычніку 2019 года гуляў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.

9 кастрычніка 2020 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, адгуляўшы ўсе 90 хвілін у адборачным матчы чэмпіянату Еўропы супраць Кіпра (1:2) і забіўшы адзіны гол сваёй каманды.

## Дасягненні 
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі: 2021

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Салігорск
Катэгорыя:Ігракі ФК Нафтан
Катэгорыя:Ігракі ФК Гомель
Аляксей Юр’евіч Арловіч

**Аляксей Арловіч** (нар. , ) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Слонім-2017».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец футбольнага клуба «Іслач», з 2019 года пачаў выступаць за дубль. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 22 лістапада 2020 года ў матчы супраць «Тарпеда-БелАЗ» (0:2), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы. У студзені 2021 года падпісаў першы прафесійны кантракт з «Іслаччу» на тры гады. У сезоне 2021 гуляў за дубль, не прыцягваўся да асноўнай каманды.

У пачатку 2022 года стаў трэніравацца з «Астраўцом», які ў сакавіку ўзяў абаронцу ў арэнду. Згуляў за «Астравец» толькі ў адным матчы Кубка Беларусі. У чэрвені 2022 года пакінуў клуб і неўзабаве быў аддадзены ў арэнду ў дзяржынскі «Арсенал». У дзяржынскім клубе гуляў за дубль, не выхадзіў на поле ў асноўнай камандзе. Па заканчэнні сезона 2022 вярнуўся з арэнды ў «Іслач», а ў студзені 2023 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з клубам.

У сакавіку 2023 года папоўніў склад «Асіповічаў», дзе замацаваўся ў складзе. У красавіку 2024 года перайшоў у «Слонім-2017». У ліпені 2024 года пакінуў каманду, аднак неўзабаве вярнуўся ў склад.

## Статыстыка выступленняў 
## Палітычныя погляды 
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля здушэння народных пратэстаў у 2020 годзе.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Катэгорыя:Ігракі ФК Астравец
Катэгорыя:Ігракі ФК Арсенал Дзяржынск
Катэгорыя:Ігракі ФК Асіповічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Слонім-2017
Андрэй Леанідавіч Емяльянаў

**Андрэй Емяльянаў** (нар. , Асіповічы) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Асіповічы».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец ДЮСШ горада Асіповічы, з 2013 года пачаў выступаць за «Асіповічы», дзе на працягу шасці гадоў правёў 126 матчаў і забіў 16 галоў. У 2017 годзе разам з клубам гуляў у Першай лізе.

У 2019 годзе перайшоў у «Маладзечна». Сезон 2020 распачаў у «Ашмянах-БДУФК», дзе згуляў 4 матчы, а ў ліпені далучыўся да «Вікторыі» з Мар’інай Горкі, дзе стаў найлепшым бамбардзірам каманды.

У 2021 годзе вярнуўся ў «Асіповічы».

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Асіповічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Вікторыя Мар’іна Горка
Катэгорыя:Ігракі ФК Ашмяны-БДУФК
Катэгорыя:Ігракі ФК Маладзечна
Вадзім Уладзіміравіч Пігас

**Вадзім Пігас** (нар. , ) — беларускі футбаліст, абаронца мінскага «Дынама».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец барысаўскага БАТЭ, у 2019—2020 гадах выступаў за дубль клуба, дзе быў адным з асноўных ігракоў. У пачатку 2021 года стаў трэніравацца з «Іслаччу» і ў лютым падпісаў кантракт з клубам. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 3 красавіка 2021 года ў матчы супраць салігорскага «Шахцёра» (0:4), калі выйшаў на замену ў другім тайме. З восені 2021 года замацаваўся ў асноўным складзе каманды на пазіцыі правага абаронцы.

У студзені 2024 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Іслач» і хутка стаў іграком мінскага «Дынама».

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК БАТЭ
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Мінск
Максім Паўлавіч Ковель

**Максім Ковель** (нар. , ) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Іслач».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец футбольнага клуба «Мінск», з 2017 года пачаў выступаць за дубль барысаўскага БАТЭ, у 2019 годзе замацаваўся ў складзе дубля. У ліпені 2019 года быў аддадзены ў арэнду ў рэчыцкі «Спадарожнік», дзе стаў трывалым іграком асновы. Па заканчэнні сезона 2019 пакінуў рэчыцкую каманду.

У лютым 2020 года разам з іншымі маладымі ігракамі БАТЭ быў арандаваны дзяржынскім «Арсеналам». У складзе дзяржынскай каманды з’яўляўся на полі нерэгулярна. У верасні 2020 года быў пераведзены ў «Смалявічы», дзе 18 верасня 2020 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў матчы супраць брэсцкага «Руха» (0:6), адгуляўшы ўсе 90 хвілін. У далейшым замацаваўся ў стартавым складзе каманды. У снежні 2020 года па заканчэнні арэнды пакінуў «Смалявічы».

У пачатку 2021 года стаў трэніравацца з «Іслаччу» і ў лютым падпісаў кантракт з клубам. У сезоне 2021 не з’яўляўся на полі ў Вышэйшай лізе, гуляў за дубль, а ў 2022 годзе стаў гуляць і за асноўную каманду, нярэдка ў стартавым складзе. У студзені 2023 года падпісаў новае двухгадовае пагадненне з клубам.

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК БАТЭ
Катэгорыя:Ігракі ФК Спадарожнік Рэчыца
Катэгорыя:Ігракі ФК Арсенал Дзяржынск
Катэгорыя:Ігракі ФК Смалявічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Талінскі ўніверсітэт прыкладных навук

**Талінскі ўніверсітэт прыкладных навук** (эст.: *Tallinna Tehnikakõrgkool*) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова ў Таліне (Эстонія), заснаваная ў 1992 годзе. Універсітэт забяспечвае вышэйшую адукацыю ў галіне машынабудавання.

Універсітэт мае шэсць інстытутаў: архітэктурны, цыркулярнай эканомікі і тэхналогій, эканомікі паслуг, будаўніцтва, лагістыкі, тэхналагічны.

Сам універсітэт невялікі па колькасці студэнтаў, у ім у суме навучаецца прыкладна 4000 студэнтаў. Акадэмічны склад ВНУ складае 199 выкладчыкаў.

Развіццё ўніверсітэта на працягу гісторыі:
* 1915 — Талінская камерцыйная школа для хлопчыкаў;
* 1918 — Гарадская навуковая школа;
* 1919 — Другай талінская навуковая школа;
* 1923 — Талінская гарадская тэхнічная сумесная гімназія;
* 1925 — Дзяржаўная тэхнічная сумесная гімназія;
* 1929 — Талінскі тэхнікум;
* 1944 — Першы талінскі прамысловы тэхнікум;
* 1945 — Талінскі прамысловы тэхнікум;
* 1948 — Талінскі тэхнікум архітэктуры і будаўніцтва;
* 1954 — Талінскі тэхнікум па будаўніцтве;
* 1961 — Талінскі тэхнікум будаўніцтва і механікі;
* 1992 — Талінская вышэйшая тэхнічная школа (прызнана дзяржавай установай прафесійнай вышэйшай адукацыі);
* 1999 — Талінскі інжынерны каледж;
* 2012 — Талінскі ўніверсітэт прыкладных навук.

У верасні 2019 года былы каледж Ляэнэ-Вірумаа быў аб’яднаны з Талінскім ўніверсітэтам прыкладных навук і створаны Інстытут эканомікі паслуг. Цяпер універсітэт працуе ў двух месцах: у Таліне і ў Мыдрыку ў акрузе Ляэнэ-Вірумаа.

## Галерэя 

Tallinn University of Applied Sciences.JPG|
Tallinna Tehnikakõrgkool, üliõpilasesinduse esine.JPG|
Tallinna Tehnikakõrgkooli raamatukogu, 2013.jpg|
Tallinna Tehnikakõrgkool - KL 2634.jpg|

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Адукацыя ў Таліне
Катэгорыя:Вышэйшыя навучальныя ўстановы Эстоніі
Кірыл Ігаравіч Чарнавок

**Кірыл Чарнавок** (нар. , ) — беларускі футбаліст, паўабаронца барысаўскага БАТЭ і моладзевай зборнай Беларусі.

## Клубная кар’ера 
Пачынаў займацца футболам у родным Верхнядзвінску, дзе трэнерам быў яго бацька, Ігар Чарнавок. Пазней далучыўся да акадэміі брэсцкага «Дынама». У 2020 годзе пачаў выступаць за дубль дынамаўцаў, тады ж стаў прыцягвацца і да асноўнай каманды.

У пачатку 2021 года акадэмія «Дынама» перайшла да брэсцкага «Руха», куды перабраўся і паўабаронца. Да сезона 2021 рыхтаваўся з асноўным складам «Руха». Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 20 сакавіка 2021 года, выйшаўшы на замену ў другім тайме матча з «Мінскам» (2:2). У далейшым працягваў рэгулярна з’яўляцца ў асноўнай камандзе, пераважна выходзячы на замену.

У пачтаку 2022 года рыхтаваўся да новага сезона з «Рухам», а ў сакавіку, пасля таго як брэсцкі клуб зняўся з Вышэйшай лігі, перайшоў у «Мінск». У сталічным клубе таксама часцей выхадзіў на замену. У пачатку 2023 года праходзіў прагляд ва ўладзікаўказскай «Аланіі», пазней вярнуўся ў Мінск. У сезоне 2023 стаў пераважна выхадзіць у стартавым складзе каманды.

У жніўні 2023 года падпісаў кантракт з барысаўскім БАТЭ да канца 2025 года.

## Міжнародная кар’ера 
У кастрычніку 2019 года ў складзе юнацкай зборнай Беларусі (да 17 гадоў) прымаў удзел у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.

21 верасня 2022 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы на замену ў другім тайме таварыскага матча супраць Расіі (1:6).

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Брэст
Катэгорыя:Ігракі ФК Рух Брэст
Катэгорыя:Ігракі ФК Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК БАТЭ
Кірыл Міхайлавіч Цапянкоў

**Кірыл Цапянкоў** (нар. , ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Слуцк».

## Клубная кар’ера 
Пачынаў займацца футболам у родным Шклове, пазней займаўся ў магілёўскай СДЮШАР-7, гуляў на юнацкім узроўні за магілёўскі «Дняпро». Летам 2020 года далучыўся да брэсцкага «Руха», дзе гуляў за дубль, а неўзабаве стаў прыцягвацца і да асноўнай каманды. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 22 лістапада 2020 года ў матчы супраць салігорскага «Шахцёра» (1:2), калі выйшаў на замену ў другім тайме.

У сезоне 2021 рэгулярна трэніраваўся з асноўнай камандай «Руха», але гуляў пераважна за дубль. У асноўнай камандзе за сезон правёў 4 матчы, адзначыўся адным голам у браму брэсцкага «Дынама». У пачатку 2022 года рыхтаваўся да новага сезона з «Рухам», аднак у лютым каманда знялася з Вышэйшай лігі. Нарэшце, у красавіку 2022 года падпісаў кантракт з брэсцкім «Дынама» да ліпеня з магчымасцю падаўжэння на год. У складзе дынамаўцаў хутка стаў іграком асновы. У снежні 2022 года падоўжыў кантракт да канца сезона 2023. У студзені 2024 года зноў падоўжыў пагадненне з клубам.

У сезоне 2024 страціў месца ў складзе дынамаўцаў, і ў ліпені 2024 года перайшоў у «Слуцк».

## Міжнародная кар’ера 
У верасні 2022 года гуляў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Рух Брэст
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Брэст
Катэгорыя:Ігракі ФК Слуцк
Справы па абвінавачванню ў тэрарызме ў Беларусі ў 2020—2021 гадах

Падчас пратэстаў ў Беларусі ў 2020—2021 гадах у адказ на выпадкі вандалізму супраць міліцэйскіх будынкаў і аўтамабіляў былі ўзбуджаны крымінальныя справы, у якіх гэтыя дзеянні кваліфікаваліся як тэрарыстычныя акты. У выніку такіх спраў былі затрыманыя 2 групы людзей і яшчэ адзін чалавек, абвінавачаны ў падрыхтоўцы 2 тэрактаў.

## Справа групы Аліневіча 
28 кастрычніка ў будынку ДАІ Мазыра невядомы разбіў акно і кінуў ў памяшканне «кактэйль Молатава», у выніку чаго адзін з пакояў быў пашкоджаны агнём. У гэты ж дзень каля граніцы з Украінай былі затрыманыя 4 чалавекі, якіх абвінівацілі ў падпале машын каля пракуратуры ў Салігорску 22 кастрычніка і будынка ДАІ ў Мазыры 28 кастрычніка 2020 г.; у СМІ гэта група стала вядома як *група Аліневіча*". На партале TUT.BY іх погляды ахарактарызаваны як анархісцкія.

### Спіс групы Аліневіча 
* Ігар Аліневіч
* Дзмітрый Дубоўскі
* Сяргей Раманаў
* Дзмітрый Разановіч

## Справа групы Аўтуховіча 
8 снежня па тэлеканала АНТ перадалі аб затрыманні 8 чалавек, якіх назвалі *групай Мікалая Аўтуховіча*; іх абвінівацілі знішчэнні машын ў Ваўкавыску 2 кастрычніка і 20 лістапада ў Гродне. Мікалая Аўтуховіча раней прыцягвалі да крымінальнай адказнасці за маёмасныя зланчынствы і падрыхтоўку тэрактаў, але абвінавачванні не былі даказаны і праваабронцы прызналі яго турэмнае зняволенне палітычна матываваным. Пазней былі затрыманыя і ўнесеныя ў спіс тэрарыстаў 11 чалавек па справе «групы Аўтуховіча».

### Спіс групы Аўтуховіча 
* Мікалай Аўтуховіч
* Павел Сава
* Артур Папок
* Ірына Гарачкін
* Сяргей Разановіч
* Павел Разановіч
* Любоў Разановіч
* Ірына Мельхер
* Антон Мельхер
* Галіна Дзербыш
* Віктар Снегур
* Уладзімір Гундар
* Вольга Маёрава

## Справа аб падрыхтоўцы тэрактаў у Мінску і Барысаве 
У ноч на 26 сакавіка 2021 г. ў Пячах быў затрыманы жыхар Пінскага раёна Вячаслаў Малейчык, які, паводле версіі следства, заклаў выбуховае рэчыва ў сметніцу ў Мінску на вул. Убарэвіча і планаваў зрабіць тое ж самае на тэрыторыі АВЦ-72, таксама прадстаўнікі сілавых ведамстваў заявілі аб тым, што за дзеяннямі затрыманага стаяла ініцыятыва BYPOL.

Матэрыялы крымінальных спраў на цяперашні час недаступныя шырокай грамадскасці, таму інфармацыя аб датычнасці асоб, супраць якіх вядуцца гэтыя справы да вышэй азначаных злачынстваў і магчымасць іх дзеяння менавіта як арганізаваныя групы грунтуецца выключна на тым, што праваахоўныя органы перадалі СМІ.


Катэгорыя:Палітычны крызіс у Беларусі (2020)
Катэгорыя:2020 год у Беларусі
Катэгорыя:2021 год у Беларусі
Катэгорыя:Падзеі ў Мінску
Катэгорыя:2020 год у Мінску
Катэгорыя:Пратэсты 2020 года
Катэгорыя:Пратэсты 2021 года
Арцём Васілевіч Міраеўскі

**Арцём Міраеўскі** (нар. , Новыя Маркавічы, Жлобінскі раён) — беларускі футбаліст, паўабаронца гомельскага «Паперпрама».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец жлобінскай СДЮШАР, у юнацкім узросце трапіў у структуру мінскага «Дынама», дзе стаў гуляць за дубль. У жніўні 2018 года разам з іншымі маладымі дынамаўцамі быў аддадзены ў арэнду «Чысці», дзе замацаваўся ў стартавым складзе. У пачатку 2019 года, пакінуўшы «Дынама», далучыўся да дзяржынскага «Арсенала», дзе стаў адным з асноўных ігракоў, дапамог камандзе выйсці ў Першую лігу.

У снежні 2020 года падпісаў трохгадовы кантракт з брэсцкім «Рухам». 18 красавіка 2021 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў матчы супраць «Смаргоні» (5:0), выйшаўшы на замену ў другім тайме. У далейшым часцей заставаўся на лаўцы запасных, усяго за сезон 2021 згуляў у трох матчах у Вышэйшай лізе.

У пачатку 2022 года рыхтаваўся да новага сезона з «Рухам», аднак у сакавіку, пасля таго як брэсцкі клуб зняўся з Вышэйшай лігі, вярнуўся ў «Арсенал» на правах арэнды, а ў маі стаў іграком клуба на трывалай аснове. З’яўляўся на полі нерэгулярна, пераважна выходзячы на замену.

У сакавіку 2023 года перабраўся ў віцебскі «Макслайн». Пакінуў клуб у ліпені 2023 года, а ў жніўні далучыўся да гомельскага «Паперпрама». У снежні 2023 года падоўжыў кантракт з гомельскім клубам.

## Міжнародная кар’ера 
У верасні і кастрычніку 2015 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.

У кастрычніку 2017 года гуляў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.

## Дасягненні 
*  Пераможца Другой лігі чэмпіянату Беларусі: 2019

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Чысць
Катэгорыя:Ігракі ФК Арсенал Дзяржынск
Катэгорыя:Ігракі ФК Рух Брэст
Катэгорыя:Ігракі ФК Макслайн
Катэгорыя:Ігракі ФК Паперпрам Гомель
Руслан Міхайлавіч Лісаковіч

**Руслан Лісаковіч** (нар. , Мар’іна Горка) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Мінск».

Старэйшыя браты Руслана, Віталь і Дзмітрый, таксама футбалісты.

## Клубная кар’ера 
У юнацкім узросце далучыўся да салігорскага «Шахцёра» ўслед за старэйшымі братамі, выступаў за дубль. З красавіка па ліпень 2019 года на правах арэнды гуляў у Другой лізе за «Узду», дзе быў адным з лідараў каманды, пасля зноў апынуўся ў дублі «Шахцёра».

У сакавіку 2020 года падпісаў кантракт з «Крумкачамі» да канца сезона, здолеў замацавацца ў стартавым складзе каманды. У студзені 2021 года стаў трэніравацца з «Іслаччу» і неўзабаве падпісаў двухгадовы кантракт з клубам. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 12 сакавіка 2021 года ў матчы першага тура супраць мазырскай «Славіі» (1:0), адгуляўшы ўсе 90 хвілін. У далейшым замацаваўся ў стартавым складзе і стаў адным з асноўных ігракоў каманды. Пачатак сезона 2022 прапусціў з-за траўмы, з лета вярнуў месца ў аснове. У студзені 2023 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Іслач».

У лютым 2023 года стаў іграком махачкалінскага «Дынама» з Першай лігі Расіі. Пакінуў клуб у студзені 2024 года. У лютым 2024 года падпісаў кантракт з гродзенскім «Нёманам». У ліпені 2024 года разарваў пагадненне з гродзенскім клубам і стаў іграком «Мінска».

## Міжнародная кар’ера 
У кастрычніку 2018 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным, а ў сакавіку 2019 года ў элітным раўндах чэмпіянату Еўропы.

У 2021 годзе стаў прыцягвацца да моладзевай зборнай Беларусі, гуляў за яе ў кантрольных матчах. У жніўні 2021 года быў упершыню выкліканы ў нацыянальную зборную Беларусі. Дэбютаваў у зборнай 8 верасня 2021 года, калі выйшаў у стртавым складзе ў адборачным матчы чэмпіянату свету 2022 супраць Бельгіі (0:1) і быў заменены ў другім тайме.

1 чэрвеня 2022 года ўпершыню згуляў за моладзевую зборную Беларусі, выйшаўшы на замену ў другім тайме адборачнага матча чэмпіянату Еўропы супраць Кіпра (2:0).

## Дасягненні 
* Уладальнік Кубка Беларусі: 2024

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Беларусі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Салігорск
Катэгорыя:Ігракі ФК Узда
Катэгорыя:Ігракі ФК Крумкачы Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Махачкала
Катэгорыя:Ігракі ФК Нёман Гродна
Катэгорыя:Ігракі ФК Мінск
Ілья Валянцінавіч Руцкі

**Ілья Руцкі** (нар. , ) — беларускі футбаліст, абаронца жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец брэсцкай СДЮШАР-3 «Дынама», з восені 2015 года далучыўся да бабруйскай «Белшыны», дзе выступаў за юнацкія каманды. У 2017 годзе пачаў гуляць за асноўную каманду клуба ў Першай лізе. У красавіку 2018 года падпісаў першы прафесійны кантракт з «Белшынай». У сезоне 2018 замацаваўся ў стартавым складзе каманды, на наступны год дапамог ёй вярнуцца ў Вышэйшую лігу. Да сезона 2020 рыхтаваўся з «Белшынай», аднак у сакавіку 2020 года далучыўся да рэчыцкага «Спадарожніка», дзе таксама неўзабаве стаў іграком асновы. Пакінуў каманду па заканчэні арэнды ў снежні 2020 года.

У студзені 2021 года адправіўся на прагляд у мазырскую «Славію» і ў сакавіку падпісаў кантракт. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 12 сакавіка 2021 года, адгуляўшы ўсе 90 хвілін у матчы першага тура супраць «Іслачы» (0:1). У далейшым працягваў з’яўляцца на полі, у другой палове 2021 года часцей заставаўся на лаўцы запасных, а з лета 2022 года замацаваўся ў стартавым складзе. У сезоне 2023 нярэдка выконваў функцыі капітана каманды.

У снежні 2023 года пакінуў «Славію» і неўзабаве стаў іграком жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ».

## Дасягненні 
*  Уладальнік Суперкубка Беларусі: 2024
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі (2): 2019, 2020

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына
Катэгорыя:Ігракі ФК Спадарожнік Рэчыца
Катэгорыя:Ігракі ФК Славія Мазыр
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда-БелАЗ
Арцём Валер’евіч Журко

**Арцём Валер’евіч Журко** (нар. , Мінск) — беларускі футбаліст, паўабаронца.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец РЦАР БДУ, з 2019 года пачаў прыцягвацца да дубля «Энергетыка-БДУ». 13 сакавіка 2021 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы са «Смаргонню» (3:0). У далейшым працягваў выступаць пераважна за дубль. Пакінуў клуб пасля сезона 2022.

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Энергетык-БДУ
Аляксей Сяргеевіч Шалашнікаў

**Аляксей Шалашнікаў** (нар. , ) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Смаргонь» (у арэндзе з гродзенскага «Нёмана»).

## Клубная кар’ера 
Выхаванец гродзенскай школы «Белкард», пазней навучаўся ў Акадэміі АБФФ. Пасля заканчэння акадэміі ў 2019 годзе далучыўся да барысаўскага БАТЭ, што выклікала незадаволенасць гродзенскага «Нёмана», які меў першачарговае права на іграка. У БАТЭ стаў выступаць за дубль, дзе хутка замацаваўся ў складзе.

Да сезона 2021 рыхтаваўся з асноўнай камандай БАТЭ, а ў лютым быў аддадзены ў арэнду ў «Іслач». Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 12 сакавіка 2021 года ў матчы першага тура супраць мазырскай «Славіі» (1:0), адгуляўшы ўсе 90 хвілін. У далейшым працягваў з’яўляцца ў стартавым складзе, часам заставаўся на лаўцы запасных.

У лістападзе 2021 года па заканчэнні арэнды пакінуў «Іслач», аднак у студзені 2022 года зноў стаў трэніравацца з камандай, а ў лютым арэнда была падоўжана да канца 2022 года. Але, у сакавіку 2022 года па пагадненні бакоў арэнднае пагадненне было прыпынена і неўзабаве абаронца далучыўся да гродзенскага «Нёмана». У гродзенскім клубе выкарыстоўваўся як ігрок ратацыі, за сезон 2022 правёў 10 матчаў у чэмпіянаце і адзін у Кубку Беларусі.

У снежні 2022 года пасля вяртання з арэнды стаў трэніравацца з БАТЭ, а ў студзені 2023 года на правах арэнды стаў іграком мазырскай «Славіі». Не замацаваўся ў складзе мазырскага клуба, правёў толькі адзін матч, і ў ліпені 2023 года пакінуў «Славію». Пасля стаў трэніравацца з дублем БАТЭ, аднак не быў заяўлены за каманду і не ўдзельнічаў у афіцыйных матчах.

У пачатку 2024 года трэніраваўся з БАТЭ, а ў сакавіку разарваў кантракт з клубам і папоўніў склад гродзенскага «Нёмана», пасля чаго неўзабаве адправіўся ў арэнду ў «Смаргонь».

## Міжнародная кар’ера 
У кастрычніку 2018 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным, а ў сакавіку 2019 года ў элітным раўндах чэмпіянату Еўропы.

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК БАТЭ
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Катэгорыя:Ігракі ФК Нёман Гродна
Катэгорыя:Ігракі ФК Славія Мазыр
Катэгорыя:Ігракі ФК Смаргонь
Заслужаны прафесар

**Заслужаны прафесар** — ганаровае званне, якое прысвойваецца з 1804 года ў Расіі ардынарным і экстраардынарным прафесарам вышэйшых навучальных устаноў (універсітэтаў, інстытутаў, акадэмій) і ў часы Расійскай Імперыі было спалучана з перавагамі ў пенсійным забеспячэнні і грашовых выплатах. Званне давала прафесару права захаваць выслужаную ім пенсію ў поўным памеры звыш жалавання пры службе па-за ўніверсітэтам. Званне было скасавана ў 1918 годзе. У Расійскай Федэрацыі статус заслужанага прафесара адроджаны ў пачатку 1990-х гадоў ў выглядзе ганаровага звання без істотных прывілегій, аналагічны ганароваму доктару і ганароваму прафесару.

Званне надавалася, напрыклад, прафесарам Маскоўскага ўніверсітэта за 25 гадоў бездакорнай службы з прызначэннем пенсіі ў памеры гадавога акладу. У духоўных акадэміях для набыцця звання заслужанага прафесара была неабходная выслуга 25 гадоў на пасадзе штатнага выкладчыка. У медыка-хірургічнай акадэміі дастаткова было выслугі 25 гадоў у складзе акадэміі або іншых вышэйшых навучальных устаноў. У ваенных акадэміях званне заслужанага прафесара атрымлівалі прафесары, якія набылі права на поўную пенсію на вучэбнай службе і праслужылі прытым не менш 10 гадоў на пасадзе прафесара. Заслужаныя прафесары ваенных акадэмій захоўвалі права на атрыманне пенсіі на службе як у акадэміі, так і па-за яе межамі. Пенсіі выдаваліся таксама ўдовам прафесараў, а таксама іх дзецям-сіротам да дасягнення паўналецця. 

Катэгорыя:Навуковыя ступені і званні
Ганаровы прафесар

**Ганаровы прафесар** — навуковае званне, для надання якога ўніверсітэт адмовіўся ад усіх звычайных фармальных і працэдурных патрабаванняў надання навуковага звання. Званне часта прысуджаецца як спосаб ушанаваць уклад выбітнага госця ВНУ ў канкрэтную сферу або ў грамадства ў цэлым.

## Беларусь 
У адрозненне ад навуковага звання прафесара, якое прысуджаецца Вышэйшай атэстацыйнай камісіяй Рэспублікі Беларусь, званне ганаровага прафесара прысуджае Вучоны савет адпаведнай ВНУ.

Званне «Ганаровы прафесар» прысвойваецца ў Рэспубліцы Беларусь прафесарам або дактарам навук — грамадзянам Рэспублікі Беларусь або замежным грамадзянам, якія актыўна ўдзельнічаюць у вучэбна-педагагічнай, навуковай і выхаваўчай рабоце адпаведнай ВНУ і якія ўнеслі буйны ўклад у падрыхтоўку высокакваліфікаваных інжынерных і навуковых кадраў на працягу доўгага часу для рэальнага сектара эканомікі, падрыхтоўку і выданне вучэбна-метадычнай і навуковай літаратуры, выхаванне студэнцкай моладзі, стварэнне і развіццё вучэбна-матэрыяльнай базы і інфраструктуры ВНУ і інш.

Для работнікаў ВНУ пры прадстаўленні да звання «Ганаровы прафесар» абавязковай умовай з’яўляецца наяўнасць вучонага звання прафесара або вучонай ступені доктара навук і стажу працы ў адпаведнай ВНУ не менш за 15 гадоў, у тым ліку на кіруючых пасадах. Перавага пры прадстаўленні да звання аддаецца асобам, якія маюць ганаровыя званні Рэспублікі Беларусь (СССР, БССР), лаўрэатам дзяржаўных прэмій, узнагароджаным ордэнамі і медалямі.

Званне прысвойваецца саветам адпаведнай ВНУ. Рашэнне прымаецца шляхам тайнага галасавання, якое лічыцца прынятым, калі станоўча прагаласавала не менш за 2/3 прысутных на пасяджэнні членаў савета. На падставе рашэння савета рэктар ВНУ выдае загад аб прысваенні звання і ўручае імянны дыплом. Званне «Ганаровы прафесар» прысвойваецца пажыццёва. Права яго пазбаўлення належыць савету ВНУ, якая надала гэтае званне атрымальніку, калі той у сваёй дзейнасці ганіць ганаровае званне ці наносіць шкоду інтарэсам ВНУ або краіны.

## Некаторыя ганаровыя прафесары БДУ 
* Міхаіл Мясніковіч, прэм’ер-міністр Беларусі
* Наваз Шарыф, прэм’ер-міністр Пакістана
* Пранаб Мукерджы, прэзідэнт Індыі
* Эмамалі Рахмон, прэзідэнт Таджыкістана
* Валянціна Матвіенка, старшыня Савета Федэрацыі Расіі
* Гурбангулы Бердымухамедаў, прэзідэнт Туркменістана
* Ільхам Аліеў, прэзідэнт Азербайджана
* Жарэс Алфёраў, лаурэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы

Катэгорыя:Навуковыя ступені і званні
Вядомыя асобы Паставаў

[thumb|200px|[Герб Паставаў]]
Вядомыя ўраджэнцы Паставаў:

__NOTOC__
[thumb|175px|[Сяргей Іосіфавіч Навумчык|Сяргей Навумчык]]
[thumb|175px|[Ігар Міхайлавіч Пракаповіч|Ігар Пракаповіч]]

## А 
* Лідзія Паўлаўна Абрамава (нар. 1946) — народная артыстка Расіі, лаўрэат усерасійскіх конкурсаў, прафесар.
* Андрэй Уладзіміравіч Архіпаў (нар. 1995) — беларускі футбаліст.

## Б 
* Міхаіл Анатолевіч Бабічаў (нар. 1995) — беларускі футбаліст.
* Адам Бжазінскі (1768 — ?) — беларускі танцоўшчык.

## В 
* Антон Уладзіміравіч Вавілаў (нар. 1949) — беларускі вучоны ў галіне машыназнаўства.
* Алег Аляксандравіч Вінярскі (нар. 1962) — беларускі акцёр і рэжысёр, пастаноўшчык радыёспектакляў. Першы беларускі аўтар аўдыёкніг.

## К 
* Уладзімір Пятровіч Каўбаса (нар. 1960) — спецыяліст у галіне механізацыі сельскай гаспадаркі. Доктар тэхнічных навук, прафесар.
* Дзмітрый Валер’евіч Кундро (нар. 1996) — беларускі футбаліст.

## Л 
* Альфонс Браніслававіч Лаўрыновіч (1932—2007) — беларускі ўрач, Заслужаны ўрач БССР.

## М 
* Зінаіда Львоўна Маймін (1901—1989) — савецкі горны інжынер.

## Н 
* Сяргей Іосіфавіч Навумчык (нар. 1961) — беларускі журналіст і палітык.

## П 
* Ігар Міхайлавіч Пракаповіч (нар. 1960) — беларускі пісьменнік, географ, краязнавец, педагог.

## С 
* Валянцін Енісеевіч Собаль (нар. 1949) — беларускі археолаг. Кандыдат гістарычных навук (1988).

## Я 
* Мадэст Яцкевіч (1894—1971) — беларускі рэлігійны дзеяч на эміграцыі.
Дзмітрый Валер’евіч Кундро

**Дзмітрый Кундро** (нар. , Паставы) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Смаргонь-2».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец пастаўскай акадэміі ПМЦ, у 2014 годзе гуляў у Другой лізе за верхнядзвінскае «Прыазёр’е». У пачатку 2015 года пачаў выступаць за дубль «Белшыны», летам таго ж года перабраўся ў «Віцебск». У 2017—2018 гадах выступаў у Першай лізе за светлагорскі «Хімік», дзе пераважна выхадзіў на замену.

У 2020 годзе быў іграком мар’інагорскай «Вікторыі», аднак на полі з’яўляўся рэдка. У 2021 годзе выступаў за «Ашмяны», у 2023 годзе зноў далучыўся да каманды, калі яна пасля гадавога перапынку вярнулася ў Другую лігу. У ліпені 2023 года перайшоў у «Смаргонь-2».

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Прыазёр’е Верхнядзвінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына
Катэгорыя:Ігракі ФК Віцебск
Катэгорыя:Ігракі ФК Хімік Светлагорск
Катэгорыя:Ігракі ФК Вікторыя Мар’іна Горка
Катэгорыя:Ігракі ФК Ашмяны
Катэгорыя:Ігракі ФК Смаргонь-2