open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Мушкет

**Мушкет** () — гладкаствольная агнястрэльная зброя, якой страляюць з пляча. Мушкеты распрацавалі для выкарыстання супраць пяхоты. Салдат, узброены мушкетам, называўся мушкецёрам.

Мушкет замяніў аркебузу, і быў, у сваю чаргу, заменены вінтоўкай (у абодвух выпадках, пасля працяглага перыяду суіснавання). Паняцце *мушкет* магло прымяняцца да разнастайнай зброі, у тым ліку доўгіх, цяжкіх гармат з кнатамі, з калёсным або крамянёвым замком, якімі стралялі з падставак, а таксама лёгкія стрэльбы з крамянёвымі замкамі, і кулямі са стабілізатарам, да «стрэльбы» мог прымацоўвацца штык.

У войсках 16-га стагоддзя былі ваяры, узброеныя цяжкай версіяй аркебузы, якія падтрымлівалі шэрагі аркебузнікаў і капейшчыкаў. Да пачатку 18-га стагоддзя, аркебузы былі выцеснены больш лёгкімі версіямі мушкетаў, а з дадаваннем штыка да мушкетаў яны выцесніла і дзіду, і амаль уся пяхота стала мушкецёрамі.

У 18 стагоддзі з удасканаленнем боепрыпасаў і агнявых метадаў стрэльбы сталі яшчэ болей эфектыўнымі для ваенных мэт, і паняцце «наразны мушкет» саступіў тэрміну «вінтоўка». У 19 стагоддзі наразныя мушкеты (якія былі фактычна вінтоўкі, але ўсё яшчэ прылічаныя да мушкетаў) былі шырока распаўсюджаны, яны аб’ядноўвалі перавагі вінтовак і стрэльбаў. Пасля ўвядзення ў карыстанне картрыджа, затвораў, і сучасных патронаў (кальцавога ўзгарання і ўнітарных), ужо праз некалькі гадоў мушкеты выйшлі з шырокага выкарыстання.

Калібр мушкетаў вагаўся ад 0,50 да 0,75 цалі (13-19 мм). Звычайна гладкаствольны мушкет выкарыстоўваўся для дакладнай стральбы па адной цэлі толькі з адлегласці каля 100—150 метраў. Наразныя мушкеты сярэдзіны 19-га стагоддзя, такія, як Springfield Model 1863, былі значна больш дакладнымі, з магчымасцю эфектыўна паражаць цэль на адлегласці да 500 метраў.

Катэгорыя:Агнястрэльная зброя
Катэгорыя:Гістарычная агнястрэльная зброя
Дроу

**Дроу** () — цёмныя эльфы з сусвету Забытых Каралеўстваў — найбольш папулярнага сусвету ролевай гульні «Dungeons & Dragons». Папулярызаваныя пісьменнікам Робертам Сальваторэ, аўтарам кніжнага серыяла пра цёмнага эльфа Дрызта Да’Урдэна. Сёння дроу — адна з найвядомейшых рас у літаратуры і камп’ютарных гульнях жанру фэнтэзі.

Дроу — адна з самых жорсткіх, небяспечных, бязлітасных і крыважэрных рас за ўсю гісторыю фэнтэзі. Дроу жывуць пад зямлёй, у вялізных гарадах, супольнай дзяржаўнасці не маюць. Улада ў гарадах належыць кланам («дамам»), кожны з якіх узначальвае жанчына-матрыярх, найстарэйшая ў родзе. Яна мае амаль неабмежаваную ўладу над сваімі дзецьмі і мужам. Кіраванне ажыццяўляецца праз дыктат і гвалт, іерархію дроу характарызуе абсалютная пакорлівасць перад вышэйшымі і дэспатычныя паўнамоцтвы над ніжэйшымі. Дроу, здольныя праяўляць хоць бы якія прыкметы дабрыні, чалавечнасці, літасці, папросту не выжываюць. Натуральны адбор (ад войн смяротнасць даволі высокая) пакідае толькі самых беспрынцыповых, бесчалавечных, здольных на ўсякую подласць і здраду. Натуральная працягласць жыцця дроу — каля 700 гадоў, але большасць проста не дажывае да гэтага ўзросту. Хворых і параненых суайчыннікаў дабіваюць. Усякае праяўленне літасці да ворага расцэньваецца як здрада. Дзяцей выхоўваюць з ужываннем фізічнай сілы (у прыватнасці, змяіных бізуноў), без усялякіх уступак: самыя слабыя з іх паміраюць. У многіх гарадах рабы складаюць да паловы насельніцтва. Больш за ўсё дроу ненавідзяць светлых эльфаў, што жывуць на паверхні Зямлі. Амаль усе іншыя расы вадзяцца і не давяраюць дроу, што ўскладняе жыццё нават тых рэдкіх цёмных эльфаў, якія перайшлі на бок дабра.

Выглядам дроу адрознівае абсалютна чорная (абсідыянавая) скура і белыя валасы. Галоўная багіня дроу — Ллос, Павучыная Каралева.

## Спасылкі 
* Дроу, бестыярый (русск)

Катэгорыя:Dungeons & Dragons
Катэгорыя:Істоты ў фэнтэзі
Катэгорыя:Фэнтэзійныя расы
Катэгорыя:Эльфы
Інстытут

**Інстытут** (, ад  — установа, устанаўленне):

* навучальная ўстанова, якая дае вышэйшую адукацыю ў пэўнай галіне;
* сярэдняя навучальная ўстанова закрытага тыпу для жанчын дваранскага паходжання ў Расійскай імперыі;
* навукова-даследчая ўстанова;
* сукупнасць норм, якія рэгулююць грамадскія адносіны (напр. прававы інстытут, сацыяльны інстытут).
Спіс сцяганосцаў Партугаліі на Алімпійскіх гульнях

Гэта спіс сцяганосцаў, якія прадстаўлялі **Партугалію** на Алімпійскіх гульнях.

Сцяганосцы нясуць нацыянальны сцяг сваёй краіны на **цырымоніі адкрыцця** Алімпійскіх гульняў.

## Гл. таксама 
* Партугалія на Алімпійскіх гульнях

Партугалія
Катэгорыя:Партугалія на Алімпійскіх гульнях
Катэгорыя:Спісы:Партугалія
Афонсу Энрыкіш (стадыён)

**«Афо́нсу Энры́кіш»** () — футбольны стадыён у горадзе Гімарайнш, Партугалія. Стадыён належыць муніцыпалітэту горада Гімарайнш і выкарыстоўваецца футбольным клубам «Віторыя Гімарайнш» для правядзення сваіх хатніх матчаў. Размешчана арэна ў цэнтры горада, у некалькіх хвілінах хады ад галоўнай плошчы горада Торал.

Арэна названа ў гонар першага караля Партугаліі Афонсу Энрыкіша, які нарадзіўся ў горадзе Гімарайнш.

Стадыён быў пабудаваны ў 1930 годзе. У 2003 годзе ён быў рэканструяваны і пашыраны да чэмпіянату Еўропы па футболе па праекце архітэктара Эдуарду Гімарайнша. «Афонсу Энрыкіш» умяшчае 30 146 гледачоў, з якіх 452 — VIP-месцы і 120 месцаў для журналістаў. Арэна мае 30 выхадаў, што дазваляе эвакуіраваць 30 000 чалавек за 8 хвілін.

## Смерць Міклаша Фехера 
25 студзеня 2004 года «Бенфіка» прыехала ў Гімарайнш, каб згуляць з мясцовай камандай «Віторыя». Гульня транслявалася ў прамым эфіры, «Бенфіка» вяла з лікам 1:0; Міклаш Фехер, які выйшаў на замену, атрымаў жоўтую картку ў кампенсаваны час і раптам схіліўся сагнуўся ад болю, і затым паваліўся назад на спіну. Ігракі і персанал клуба спрабавалі дапамагчы Фехеру да прыезду хуткай медыцынскай дапамогі, але не змаглі - футбаліст памёр ад гіпертрафічнай кардыяміяпатыі.

Катэгорыя:Спартыўныя збудаванні Партугаліі
Катэгорыя:Футбольныя стадыёны
Катэгорыя:Гімарайнш
Патрыярх Лісабона

thumb|right|250 px|Герб патрыярха Лісабона
**Патрыярх Лісабона** — нароўні з патрыярхам Венецыі і патрыярхам Іерусаліма адзін з трох біскупаў Каталіцкай Царквы лацінскага абраду, якія носяць тытул патрыярха, больш характэрнага для Усходніх Цэркваў (Праваслаўя і Усходнекаталіцкіх цэркваў).

22 кастрычніка 1716 года Папа Рымскі Клімент XI (у падзяку за падтрымку ў вайне з туркамі) выдаў булу «*In Supremo Apostolatus Solio*», у якой даваў настаяцелю царквы Каралеўскага палаца мітрапалічы ранг (чыя дыяцэзія ахоплівала заходні Лісабон, а таксама чатыры падпарадкаваныя дыяцэзіі) і тытулам «Патрыярх» (стары архібіскуп Лісабона заставаўся кіраўніком усходняй часткі горада).

Гэта дзіўнае становішча, калі ў адным горадзе маюцца дзве мітраполіі было вырашана 13 снежня 1740 года, калі Лісабонскай архідыяцэзіі было даручана кіраваць Патрыярхату (хоць два кафедральныя саборы існавалі да 1843). **Патрыярхі Лісабона** могуць выкарыстоўваць у сваім гербе трохкаронную тыяру (праўда без ключоў, як у Папы Рымскага), што вылучае іх сярод іншых лацінскіх патрыярхаў.

## Патрыярхі Лісабона 
# кардынал Тамаш ды Алмейда (7 снежня 1716 — 27 лютага 1754);
# кардынал Жазэ Мануэл да Камара ды Аталая (10 сакавіка 1754 — 9 ліпеня 1758);
# кардынал Франсішку ды Салданья да Гама (28 мая 1759 — 1 лістапада 1776);
# кардынал Фернанду ды Сужа-і-Сілва (1 сакавіка 1779 — 11 красавіка 1786);
# кардынал Жазэ Франсішку Мігел Антонью ды Мендоза-Валдэрэйш (10 сакавіка 1788 — 11 лютага 1808);
# кардынал Карлуш да Кунья-і-Менезіш (23 жніўня 1819 — 14 снежня 1825);
# кардынал Патрысью да Сілва (13 сакавіка 1826 — 3 студзеня 1840);
# кардынал Франсішку ды Сан-Луіш Сарайва (1840 — 7 мая 1845);
# кардынал Гільермі Энрыкіш ды Карвалью (24 лістапада 1845 — 15 лістапада 1857);
# кардынал Мануэл Бенту Радрыгіш да Сілва (18 сакавіка 1858 — 26 верасня 1869);
# кардынал Інасью да Нашсіменту ды Марайш Кардозу (25 красавіка 1871 — 23 лютага 1883);
# кардынал Жазэ Себасцьян ды Алмейда Нету (9 жніўня 1883 — лістапад 1907);
# кардынал Антонью Мендыш Белу (19 снежня 1907 — 5 жніўня 1929);
# кардынал Мануэл Гансалвіш Серэжэйра (18 лістапада 1929 — 10 мая 1971);
# кардынал Антонью Рыбейру (10 мая 1971 — 24 сакавіка 1998);
# кардынал Жазэ да Круш Палікарпу (24 сакавіка 1998 — 18 мая 2013);
# кардынал Мануэл ду Нашсіменту Клементы (18 мая 2013 —).

## Спасылкі 
* Патрыярхат Лісабона на gcatholic.org;
* Патрыярхат Лісабона на Catholic Hierarchy;
* Патрыярхат Лісабона на Catholic Encyclopedia.

Катэгорыя:Каталіцтва
Катэгорыя:Рэлігійныя тытулы
*
New Weird

**New Weird** (англ. «новыя дзіўныя») — літаратурны жанр, які спалучае і трансфармуе прыёмы фэнтэзі, навуковай фантастыкі, гістарычнай літаратуры, жахаў, рэалізму. Пачаў фарміравацца ў 1990-х гг. Адным з ідэолагаў стаў брытанскі пісьменнік Чайна Мьевіль. Таксама да гэтага жанру адносяць Ніла Геймана, Філіпа Пулмана, Стэфа Свэйнстана, М. Джона Харысана, Рэнсама Рыгза, Стыва Какейна і іншых. Паводле анталогіі Эн і Джэфа Вэндмеераў, New Weird — жанр гарадской фантазіі, які абвяргае рамантызаваны традыцыйны фэнтэзійны сусвет, абіраючы грубыя, рэалістычныя мадэлі светаўтварэння, з элементамі жахаў, гвалту, натуралізму, «чарнухі». Калі фэнтазі — з большасці жанр дзеля эскапізму, бегства ад рэчаіснасці, то New Weird прапануе вяртанне да актуальных грамадскіх праблем, маляванне іх у гратэскным, фантастычным выглядзе. Сусветы гэтага жанру пераважна малапрыемныя, аўтары свядома імкнуцца выклікаць у чытача эмоцыі агіды, гідлівасці, але своеасаблівая эстэтыка жахаў і натуралізму прываблівае мноства прыхільнікаў.

## Спасылкі 
* Michael Cisco essay on the New Weird 

Катэгорыя:Сучасная літаратура
Катэгорыя:Жанры жахаў
Стральба на летніх Алімпійскіх гульнях 2012

Спаборніцтвы па стральбе на летніх Алімпійскіх гульнях 2012 прайшлі з 28 ліпеня па 5 жніўня на тэрыторыі Казармаў каралеўскай артылерыі на паўднёвым усходзе Лондана ў Вуліджы. Былі разгуляны 15 камплектаў узнагарод.

Першапачаткова планавалася, што стралкі будуць спаборнічаць у Нацыянальным стралковым цэнтры, размешчаным у вёсцы Бізлі ў графстве Сурэй. Аднак Міжнародны алімпійскі камітэт заўважыў, што занадта вялікая колькасць спаборніцтваў запланавана за межамі Лондана, і было вырашана, што стралкі будуць выступаць у Вуліджы, дзе будзе пабудаваны часовы стралковы цэнтр, які пасля заканчэння Алімпійскіх і Паралімпійскіх гульняў плануецца разабраць і выкарыстоўваць у іншым месцы. Выдаткі на правядзенне спаборніцтваў па стральбе ў рамках лонданскай Алімпіяды ацэньваюцца ў 18 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў.

## Медалі 
### Агульны залік 
(**Тлустым** вылучана самая вялікая колькасць медалёў у сваёй катэгорыі; прымаючая краіна таксама вылучана)

### Прызёры 
#### Мужчыны 
[thumb|right|220px|Чэмпіён у трапе [Джавані Чарнагорац з Харватыі]]
[thumb|right|220px|Чэмпіён у дубль-трапе брытанец [Пітэр Уілсан са сваім залатым медалём]]

#### Жанчыны 
[thumb|220px|right|Прызёры ў стральбе з вінтоўкі з 3 становішчаў: чэмпіёнка [Джэймі Лін Грэй (справа) і Адала Сыкарава]]

## Спартыўныя аб'екты 

## Кваліфікацыя 
## Факты 
У жаночым трапе 24-гадовая Алесандра Перылі была блізкая да таго, каб прынесці Сан-Марына першую ў гісторыі алімпійскую ўзнагароду ва ўсіх відах спорту. Аднак у перастрэлцы за 2-4 месцы Перылі стала толькі чацвёртай.

## Спасылкі 
* Стральба на афіцыйным сайце Гульняў  
* Міжнародная федэрацыя стральбы 

Катэгорыя:Спаборніцтвы на летніх Алімпійскіх гульнях 2012
2012
Жужаль блытаны

**Жужаль блытаны**, **інтрыкатус** (*Carabus intricatus*) — жук сямейства жужаляў.

## Апісанне 
Жук даўжынёй 24-36 мм. Цела пляскатае, верх сіні або фіялетавы. Надкрылы з 3 ланцужкамі бугаркоў і тонкімі прамежкамі, скульптура надкрылаў часта зблытаная, нерэгулярная. Ніз, ногі, ротавыя часткі і вусікі чорныя.

## Пашырэнне 
Пашырэнне: Сярэдняя, Паўднёвая і Паўднёва-Усходняя Еўропа. У Беларусі дакладна вядомы ў Белавежскай пушчы. Месцы пражывання — імшыстыя саснякі.

## Асаблівасці біялогіі 
Жукі і лічынкі кормяцца малюскамі і лічынкамі насякомых.

Цеплалюбівы від. Зімуе імага, жукі актыўныя з канца красавіка да кастрычніка. Размнажэнне ў траўні-чэрвені, развіццё лічынак у чэрвені-жніўні, акукліванне ў жніўні. Жукі жывуць некалькі гадоў і кожны год размнажаюцца.

## Літаратура 
* Чырвоная кніга Рэспублікі Беларусь: Рэдкія і тыя, што знаходзяцца пад пагрозай знікнення віды жывёл і раслін. — Мн.: БелЭн, 1993. ISBN 5-85700-095-5 

Катэгорыя:Жужалі
Кураўшчына (возера)

**Ку́раўшчына** — возера ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Аршыца, за 17 км у напрамку на поўнач ад горада Орша, прыкладна за 0,3 км на ўсход ад вёскі Стайкі.

Плошча паверхні возера 0,21 км². Даўжыня 2,13 км, найбольшая шырыня 0,23 км, даўжыня берагавой лініі 2,31 км. Найбольшая глыбіня 1 м, сярэдняя 0,7 м. Аб’ём вады ў возеры 0,14 млн.м³. Плошча вадазбору 4,02 км².
Возера ўтварылася ў пачатку XX стагоддзя ў выніку будаўніцтва плаціны на невялікім ручаі. Схілы катлавіны спадзістыя, вышынёй 2—5 м. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі вышынёй да 0,2 м, месцамі зліваюцца са схіламі катлавіны, на ўсходзе сплавінныя. Дно плоскае, высланае пераважна сапрапелем. Возера дыстрафіруючае і слабапраточнае. Паўднёвая частка возера ўкрытая сплавінай. Цалкам зарастае пераважна падводнай расліннасцю. У паўднёвай частцы ў возера ўпадае ручай, у паўночнай частцы выцякае ручай у раку Міронаўка.

У возера водзяцца лешч, шчупак звычайны, карась, лінь, акунь. Возера зарыблялася шчупаком, лінём і карасём.

## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* *Иванов-Смоленский В. Г.* Все озёра Беларуси. Популярная иллюстрированная энциклопедия. Т. 3-2.
* Общая характеристика озёр Витебской области // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь»  
* Морфометрические параметры озёр Витебской области // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь»  

Катэгорыя:Азёры Аршанскага раёна
Катэгорыя:Басейн Аршыцы
Душ (значэнні)

Слова **душ** мае некалькі значэнняў:
* **Душ** — часціца перад партугальскімі прозвішчамі.
* Душ — сантэхнічнае прыстасаванне.
НТН

** НТН ** — украінскі тэлеканал. Пачаў вяшчанне ў 2004 годзе.

## Гісторыя 
Упершыню выйшаў у эфір 1 лістапада 2004 года. Штаб-кватэра размешчана ў Кіеве.

## Пакрыццё 
Трансляцыя тэлеканала распаўсюджваецца на вялікую частку Украіны: яго тэхнічнае пакрыццё складае 88,3 %. Гэта 88 гарадоў з насельніцтвам больш за 50 тыс. чалавек. У 83 гарадах краіны праграмы НТН ўваходзяць у пакеты кабельных аператараў. Вяшчанне тэлеканала кругласутачна.

## Рэйтынг 
### Аўдыторыя 
Аўдыторыя — мужчыны і жанчыны ва ўзросце 18-54 гадоў, асноўная аўдыторыя — мужчыны 35 гадоў.

## Кіраўніцтва 
У кастрычніку 2007 года НТН увайшоў у групу каналаў «Інтэр» — U.A. Inter Media Group.

* Генеральны дырэктар — Марыя Панчанка
* Выканаўчы прадзюсар — Сяргей Мамаеў
* Галоўны рэжысёр — Уладзімір Палоўка
* Галоўны аператар — Канстанцін Фралоў.

## Эфір 
### Праграмы 
* Крымінальныя справы
* Легенды бандыцкага Кіева
* Легенды бандыцкай Адэсы
* Сведка
* Легенды крымінальнага вышуку
* Рэчавы доказ
* Выпадковы сведка
* Праўда жыцця
* Сведка. агенты
* Легенды шансона
* Таямніцы крымінальнага свету
* Поўдня. Несоветский Саюз
* Стромкія 90-е

### Серыялы 
* «CSI: Нью-Ёрк»
* «Вярнуць на даследаванне»
* «Даішнікі»
* «Кажа паліцыя!»
* «Доктар Тырса»
* «Абарона Красіна»
* «Калі Сонца было Богам»
* «Крыміналісты: мысліць як злачынец»
* «Заганы і іх прыхільнікі»
* «Стралок»
* «Таямніцы следства — 12»
* «Целаахоўнік»
* «Вуліцы разбітых ліхтароў — 10»
* «Чкалаў»
* «Эра стральца — 3»
* «Дэкстэр»

## Паходжанне і мова кантэнту 
Па выніках маніторынгаў актывістаў кампаніі «Байкот расійскага кіно», у верасні НТН заняў другое месца сярод ТОП-10 агульнаўкраінскіх тэлеканалаў, якія дэманстравалі расійскія фільмы і серыялы. За перыяд з 8 па 14 верасня колькасць расійскага кантэнту складала ў сярэднім 50 %. Па дадзеных маніторынгу 27 верасня доля расійскага прадукту на канале складала ўжо 71 %. Па выніках маніторынгу, праведзенага з 1 па 7 снежня, колькасць кантэнту расійскага паходжання павялічылася да больш за 12 г у суткі.

Катэгорыя:Тэлеканалы Украіны
Кулажанка (рака)

**Кула́жанка** — рака ў Горацкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Паўна (басейн Дняпра).

Даўжыня ракі 11 км. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,4 м/км. Плошча вадазбору 24 км². Пачынаецца прыкладна за 2 км на поўнач ад вёскі Зубры, упадае ў Паўну за 1 км на паўночны захад ад вёскі Пална. Вадазбор на паўночнай ускраіне Аршанска-Магілёўскай раўніны. Рэчышча каналізаванае ў ніжнім цячэнні.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Рэкі Горацкага раёна
Катэгорыя:Басейн Басі
Ластаўка (электрацягнік)

**Ластаўка** — расійскі хуткасны электрацягнік, выраблены кампаніяй Siemens.
## Агульная інфармацыя
У 2009 годзе «Расійскія жалезныя дарогі» замовілі кампаніі Siemens распрацоўку прыгараднага двухсістэмнага электрацягніка, адаптаванага да ўмоў Расіі. Новыя цягнікі планавалася выкарыстоўваць у Сочы для прыгарадных пасажырскіх перавозак падчас Зімовых Алімпійскіх гульняў 2014 года, а затым часткова перадаць на іншыя лініі для бесперасадачнага абслугоўвання маршрутаў, якія маюць ўчасткі як з пераменным, так і сталым токам. Раней кампаніяй Siemens для расійскіх чыгунак ужо выпускаліся двухсістэмныя электрацягнікі ЭВС1/ЭВС2 «Сапсан» (Velaro RUS) для высакахуткаснага паведамлення. Пры праектаванні новага электрацягніка за аснову была ўзятая мадэль пяцівагонных электрацягнікоў Siemens Desiro ML. 29 снежня 2009 года ААТ «Расійскія чыгункі» падпісала кантракт з нямецкай кампаніяй Siemens на пастаўку 54 электрацягнікоў Siemens Desiro RUS коштам 410 млн еўра. Электрацягнікі атрымалі абазначэнне серыі ЭС1 і камерцыйнае назва «Ластаўка». Першыя 38 складаў планавалася зрабіць у Германіі, астатнія 16 — у Расіі. Запуск вытворчасці стартаваў у канцы 2013 года. Згодна з планамі, завод будзе вырабляць для Расійскіх чыгунак каля 200 вагонаў штогод. Да 2017 годзе 80 працэнтаў вытворчасці гэтых цягнікоў павінна быць лакалізавана ў Расіі.
7 верасня 2011 года «РЖД» размясцілі заказ на пастаўку 1,2 тыс. вагонаў электрацягнікоў серыі Desiro RUS. Кантракт падпісалі прэзідэнт ААТ «РЖД» В. В. Якунін, прэзідэнт, старшыня праўлення Siemens Петэр Лешэр і прэзідэнт ЗАТ «Група Сінара» Дзмітрый Пумпянский на Міжнародным чыгуначным бізнес-форуме «Экспа 1520» ў Шчарбінцы.
Расійскія чыгункі таксама заключылі з Siemens кантракт на тэхнічнае абслугоўванне 54 электрацягнікоў, якія РЖД замовілі ў 2009 і 2010 гадах. Кантракт ўступіў у сілу ў 2013 годзе і разлічаны на 40 гадоў. Сума дамовы складае больш за 500 млн еўра. Дакумент быў падпісаны В. Якуніным і. П. Лешэрам.

## Спасылкі
* Фатаграфіі і база прыпіскі электрацягнікоў ЭС1 і ЭС2Г на сайце «TrainPix»
* Фатаграфіі і база прыпіскі электрацягнікоў ЭС1 і ЭС2Г на сайце «Расійскія электрацягнікі»
* Фатаграфіі ЭС1 і ЭС2Г на сайце «Паровоз ИС»
* Фатаграфіі ЭС1 на сайце «Train Photo»

Катэгорыя:Электрацягнікі Расіі
Арва Пярт

**А́рва Пярт** (, []; нар. 11 верасня 1935, Пайдэ, Эстонія) — эстонскі  класічнай і сакральнай музыкі. З канца 1970-х гадоў Пярт працуе ў мінімалістычным стылі, які ўключае ўласна ім вынайдзеную тэхніку, . Яго музыка часткова натхнёна грыгарыянскімі спевамі.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў павеце Ярвамаа, выхоўваўся мацерай і айчымам у Ракверэ ў паўночнай Эстоніі. Пачаў іграць на фартэпіяна дома, у 1954 годзе пайшоў вучыцца ў талінскую сярэднюю музычную школу, але ўжо праз год пайшоў у армію, дзе ў ансамблі граў на габоі і ўдарных. У Талінскай кансерваторыі вывучаў кампазіцыю ў Хейна Элера. Яшчэ студэнтам стаў рабіць музыку для кіно і тэатра. У 1950-х гадах ён таксама напісаў першы вакальны твор — кантату «Meie aed» («Наш сад») для дзіцячага хору і аркестра. Скончыў кансерваторыю ў 1963. У 1957—1967 працаваў гукапрадзюсарам на Эстонскім радыё.

Старшыня Саюза кампазітараў СССР Ціхан Хрэннікаў раскрытываў Арва Пярта за прымяненне серыялізму ў творы «Некралог» (1960) і «пападанне пад замежныя ўплывы», што, аднак, не перашкодзіла Пярту атрымаць першую прэмію зладжанага Саюзам кампазітараў конкурсу, у якім спаборнічалі 1200 твораў. У 1970 годзе творца замест складання ўласных кампазіцый вывучаў сярэдневяковую і рэнесансную музыку. Прыблізна ў той самы час ён перайшоў з лютэранства ў праваслаўе.

У 1980 годзе, пасля працяглай барацьбы з наменклатурай, ён атрымаў дазвол на выезд з СССР усёй сям’ёй. Спачатку пасяліўся ў Вене, дзе прыняў аўстрыйскае грамадзянства, а ў 1991 годзе пераехаў у Берлін. На пераломе XX—XXI стагоддзяў Пярт вярнуўся ў Эстонію і жыве паміж Талінам і Берлінам. Вольна гаворыць па-нямецку і мае нямецкае грамадзянства.

## Удзел у фільмах 
### Ігравое кіно 
* «Брыльянты для дыктатуры пралетарыяту» (1975) — тапёр у рэстаране

## Зноскі 
## Літаратура 
* Hillier, Paul. (1997). *Arvo Pärt*. Oxford : Oxford University Press. 10-ISBN 0-19-816616-8; 13-ISBN 978-0-19-816616-0 (paper)

## Спасылкі 
* Біяграфія і творы Арва Пярта
* Дыскаграфія Арва Пярта
* Цэнтр Арва Пярта

Катэгорыя:Выпускнікі Эстонскай акадэміі музыкі і тэатра
Катэгорыя:Акадэмічныя музыканты СССР
Катэгорыя:Акадэмічныя музыканты Эстоніі
Катэгорыя:Кампазітары-мінімалісты
Катэгорыя:Выканаўцы ECM Records
Радрыгес

**Радрыгес** () — прозвішча іспанскага паходжання, тапонім.

## Прозвішча 
* Андрэс Радрыгес (1923—1997) — парагвайскі палітык, прэзідэнт Парагвая (1989—1993).
* Дэлсі Радрыгеc (нар. 1969) — венесуэльскі дзяржаўны і палітычны дзеяч.
* Леанарда Радрыгес (нар. 1966) — аргенцінскі футбаліст.
* Крысціян Радрыгес (нар. 1985) — уругвайскі футбаліст.
* Педра Радрыгес (нар. 1987) — іспанскі футбаліст.
* Серхіа Радрыгес Гомес (нар. 1986) — іспанскі баскетбаліст.
* Хамес Радрыгес (нар. 1991) — калумбійскі футбаліст.
* Эдуарда Радрыгес (нар. 1956) — балівійскі палітык, прэзідэнт Балівіі (2005—2006).

## Тапонім 
* Радрыгес — востраў у Індыйскім акіяне, у складзе Маўрыкія.
Жуан Матынью

**Жуа́н Філі́пі Іры́я Са́нтуш Маты́нью** або **Жуан Маўтынью** (; нар. , Партыман, Партугалія) — партугальскі футбаліст, паўабаронца клуба «Брага» і нацыянальнай зборнай Партугаліі.

## Клубная кар’ера 
### «Спортынг» 
Да 13 гадоў Жуан выступаў у клубе свайго роднага горада «Партыманенсі», затым змяніў каманду на лісабонскі «Спортынг».

Ва ўзросце 17 гадоў ён выклікаўся ў асноўную каманду для ўдзелу ў перадсезонных гульнях і паказваў у іх нядрэнную гульню. Аднак пасля пачатку сезона ён зноў вярнуўся ў моладзевую каманду і дапамог ёй атрымаць чэмпіёнскі тытул. У пачатку 2005 года ён дэбютаваў за асноўную каманду ў матчы Кубка Партугаліі. Ён хутка ўпісаўся ў гульню, быў вельмі рухомым на полі, раздаваў добрыя перадачы і не баяўся браць на сябе ініцыятыву.

У наступным сезоне Матынью трывала замацаваўся ў асноўным складзе і стаў адзіным паўабаронцам чэмпіянату Партугаліі, які адгуляў усе матчы турніру без заменаў. Яго добрая гульня дапамагла клубу заняць другое месца.

У сезоне 2006/07 пасля сыходу з клуба Рыкарду Са Пінту, Жуан быў абраны віцэ-капітанам, на той момант яму было ўсяго толькі 19 гадоў. У наступным сезоне Матынью стаў капітанам пасля сыходу з клуба Куштодыу і Рыкарду Перэйра.

### «Порту» 
5 ліпеня 2010 года Матынью перайшоў у клуб «Порту», падпісаўшы кантракт да лета 2015 года.

### «Манака» 
24 мая 2013 года, было абвешчана, што Матынью далучыцца да складу французскага клуба «Манака» разам з таварышам па камандзе Хамесам Радрыгесам. Агульная сума за двух ігракоў склала як мяркуецца каля 70 млн еўра, з іх 25 млн — за Матынью.

### «Вулверхэмптан Уондэрэрс» 
У ліпені 2018 года перайшоў у англійскі «Вулверхэмптан Уондэрэрс», падпісаўшы кантракт на два гады. Пакінуў клуб у якасці свабоднага агента ў чэрвені 2023 года.

### «Брага» 
У жніўні 2023 года падпісаў аднагадовы кантракт з «Брагай».

## Міжнародная кар’ера 
У зборнай Партугаліі Матынью дэбютаваў ва ўзросце 18 гадоў 17 жніўня 2005 года ў гульні супраць зборнай Егіпта.

## Дасягненні 
### Клубныя 
 **«Спортынг»**
* Уладальнік Кубка Партугаліі (2): 2007, 2008
* Уладальнік Суперкубка Партугаліі (2): 2007, 2008

 **«Порту»**
* Чэмпіён Партугаліі (3): 2011, 2012, 2013
* Уладальнік Кубка Партугаліі: 2011
* Уладальнік Суперкубка Партугаліі (2): 2010, 2011
* Уладальнік Кубка УЕФА: 2011

 **«Манака»**
* Чэмпіён Францыі: 2017

### Міжнародныя 
Партугалія
* Чэмпіён Еўропы: 2016

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Футбалісты Партугаліі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Партугаліі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Спортынг B Лісабон
Катэгорыя:Ігракі ФК Спортынг Лісабон
Катэгорыя:Ігракі ФК Порту
Катэгорыя:Ігракі ФК Манака
Катэгорыя:Ігракі ФК Вулверхэмптан Уондэрэрс
Катэгорыя:Ігракі ФК Брага
Катэгорыя:Чэмпіёны Еўропы па футболе
Жонас Гансалвіс Алівейра

**Жо́нас Брако́лі Ганса́лвіс Аліве́йра** (; нар. , Бебедору, штат Сан-Паўлу, Бразілія) — бразільскі футбаліст, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Бразіліі (2011—2016).

## Кар’ера 
### Выступы ў Бразіліі 
Жонас пачаў прафесійную кар’еру ва ўзросце 20 гадоў у клубе «Гуарані», чыім выхаванцам ён з’яўляўся, у 2005 годзе. На той момант ён з’яўляўся студэнтам і вучыўся на фармаколага.

2 студзеня 2006 года Жонас перайшоў у «Сантус» у якасці рэзервовага іграка на маючы адбыцца сезон. У пяці гульнях Лігі Паўлісты ён здолеў вызначыцца чатырма забітымі галамі і ў выніку стаў пераможцам чэмпіянату штата, аднак у канцы сезона Жонас атрымаў траўму, у выніку якой быў вымушаны прапусціць палову сезона.

12 верасня 2007 года Жонас падпісаў кантракт з «Грэміу». Ужо праз 4 дні ён дэбютаваў за «трохкаляровых» у Грэ-Нал, выйшаўшы на замену замеcт Лусіяну Фансекі. Да канца года Жонас стаў цвёрдым іграком асновы клуба. Чэмпіянат Бразіліі 2009 скончыўся для Жонаса амаль за 2 месяцы да яго афіцыйнага заканчэння, гэта значыць 10 кастрычніка ён падвярнуў ногу ў гульні супраць «Карынтыянса» і з моцным болем быў вымушаны пакінуць поле. Нягледзячы на гэта, Жонас з 24 галамі стаў лепшым бамбардзірам клуба ў сезоне (з улікам галоў ва ўсіх турнірах). Сезон 2010 стаў лепшым у кар’еры футбаліста. Ён, нарэшце, прывёў свой клуб да перамогі ў Лізе Гаушу, стаўшы найлепшым бамбардзірам турніру.

### «Валенсія» 
24 студзеня 2011 года перайшоў у «Валенсію» за 1,25 мільён еўра. У матчы супраць леверкузенскага «Баера» забіў гол на 10,5 секундзе першага тайма, тым самым заняўшы другое месца ў спісе самых хуткіх галеадораў Лігі чэмпіёнаў пасля Роя Макая.

### «Бенфіка» 
У верасні 2014 года, пакінуўшы «Валенсію», падпісаў кантракт з «Бенфікай». У ліпені 2019 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры.

## Міжнародная кар’ера 
З 2001 года час ад часу Жонас атрымлівае запрашэнне ў склад зборнай Бразіліі.

## Дасягненні 
**«Сантус»**:
* Пераможца Лігі Паўлісты: 2006, 2007

**«Грэміу»**:
* Пераможца Лігі Гаўшу: 2010

**«Бенфіка»**:
* Чэмпіён Партугаліі (4): 2015, 2016, 2017, 2019
* Уладальнік Кубка Партугаліі: 2017
* Уладальнік Кубка лігі (2): 2015, 2016
* Уладальнік Суперкубка Партугаліі (2): 2016, 2017

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Бразіліі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Бразіліі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Бенфіка Лісабон
Катэгорыя:Ігракі ФК Валенсія
Катэгорыя:Ігракі ФК Грэміу
Катэгорыя:Ігракі ФК Партугеза Дэспортус
Катэгорыя:Ігракі ФК Сантус
Катэгорыя:Ігракі ФК Гуарані Кампінас
Крысціян Радрыгес

**Крысціян Габрыэль Радрыгес Бароці** (; нар. , Хуан-Лакасэ, Уругвай) — уругвайскі футбаліст, паўабаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Уругвая (2003—2018).

## Клубная кар’ера 
### «Пеньяроль» 
Крысціян пачаў прафесійную кар’еру за ўругвайскі гранд «Пеньяроль» у 2002 годзе. У 2003 годзе ён стаў чэмпіёнам краіны, разам з ім у той камандзе выступаў легендарны парагвайскі брамнік Хасэ Луіс Чылаверт. У 2004 годзе Радрыгес у асноўным пазбаўляўся ад наступстваў цяжкай траўмы.

### ПСЖ 
У 2005 годзе Крысціян перайшоў у французскі клуб «Пары Сен-Жэрмен», першы сезон у якім не быў асабліва характэрным. На другі сезон Радрыгес дапамог сваёй камандзе захаваць прапіску ў Лізе 1, забіўшы мяч у браму «Манака».

### Партугалія 
Каб спыніць змаганне з камандай за выжыванне, Крысціян прыняў рашэнне перайсці ў стан партугальскага гранда «Бенфікі» ў сезоне 2007/08 на правах арэнды. З 2008 года Крысціян Радрыгес стаў выступаць за «Порту». Ён склаў ударную тройку ў атацы каманды разам з аргенцінцам Луча Гансалесам і бразільцам Халкам.

### «Атлетыка» 
28 мая 2012 года Радрыгес падпісаў 4-гадовы кантракт з мадрыдскім «Атлетыка». Першы гол за новы клуб забіў 17 лютага 2013 года ў матчы супраць «Вальядаліда».

У першай палове 2015 года знаходзіўся ў арэндах: спачатку ў «Парме», а пасля абвяшчэння італьянскага клуба банкрутам перабраўся ў «Грэміу».

### Апошнія гады 
24 ліпеня 2015 года падпісаў двухгадовы кантракт з аргенцінскім клубам «Індэпенд’ентэ», аднак шмат прапусціў з-за траўмы, і ў снежні 2016 года пагадненне было разарвана.

У пачатку 2017 года вярнуўся ў «Пеньяроль». У красавіку 2021 года перайшоў у іншы ўругвайскі клуб «Пласа Калонія». У студзені 2023 года абвясціў пра завяршэнне кар’еры.

## Міжнародная кар’ера 
За зборную Уругвая Крысціян дэбютаваў ва ўзросце 18 гадоў у матчы супраць зборнай Мексікі. Радрыгес з’яўляецца ўдзельнікам чатырох Кубкаў Амерыкі, чэмпіянату свету 2014 года.

## Дасягненні 
### Клубныя 
**«Пеньяроль»**:
* Чэмпіён Уругвая (3): 2003, 2017, 2018
* Уладальнік Суперкубка Уругвая: 2018

**«ПСЖ»**:
* Уладальнік Кубка Францыі: 2006

**«Порту»**:
* Чэмпіён Партугаліі (3): 2009, 2011, 2012
* Уладальнік Кубка Партугаліі(3): 2009, 2010, 2011
* Уладальнік Суперкубка Партугаліі: 2010 
* Пераможца Лігі Еўропы: 2011

**«Атлетыка»**:
* Чэмпіён Іспаніі: 2014
* Уладальнік Кубка Іспаніі: 2013
* Уладальнік Суперкубка Іспаніі: 2014
* Уладальнік Суперкубка УЕФА: 2012

### Міжнародныя 
**Уругвай**:
* Уладальнік Кубка Амерыкі: 2011

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Футбалісты Уругвая
Катэгорыя:Ігракі зборнай Уругвая па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Пеньяроль
Катэгорыя:Ігракі ФК Пары Сен-Жэрмен
Катэгорыя:Ігракі ФК Бенфіка Лісабон
Катэгорыя:Ігракі ФК Порту
Катэгорыя:Ігракі ФК Атлетыка Мадрыд
Катэгорыя:Ігракі ФК Парма
Катэгорыя:Ігракі ФК Грэміу
Катэгорыя:Ігракі ФК Індэпенд’ентэ
Катэгорыя:Ігракі ФК Пласа Калонія
Катэгорыя:Чэмпіёны Паўднёвай Амерыкі па футболе
Нані

**Луі́ш Ка́рлуш Алме́йда да Ку́нья** (; нар. , Прая, Каба-Вердэ), больш вядомы як **Нані** () — партугальскі футбаліст, паўабаронца турэцкага клуба «Адана Дэмірспор» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Партугаліі.

## Біяграфія 
Нані нарадзіўся ў горадзе Прая, сталіцы Каба-Вердэ. У раннім узросце эміграваў з сям’ёй у Партугалію. Нані вырас пад наглядам сваёй цёткі Антоніі Алмейды ў Амадоры, прыгарадзе Лісабона, дзе ён з дзяцінства ганяў мяч разам са сваім сябрам Мануэлам Фернандышам, які таксама з’яўляецца футбалістам. Акрамя футбола Нані захапляўся капаэйрай (адсюль бярэ пачатак яго звычка адзначаць кожны забіты гол эфектным акрабатычным скокам праз сябе). Футбольную кар’еру Нані пачаў у моладзевым клубе «Рэал ды Масама», затым перайшоў у юнацкі склад «Спортынга».

У ліпені 2016 года падпісаў кантракт з «Валенсіяй», а ў жніўні 2017 года быў аддадзены ў арэнду «Лацыа» з правам выкупу. У ліпені 2018 года перайшоў у лісабонскі «Спортынг», дзе стаў капітанам каманды.

У лютым 2019 года ў якасці свабоднага агента далучыўся да амерыканскага клуба «Арланда Сіці». У лістападзе 2021 года абвясціў аб зыходзе з каманды.

У студзені 2022 года падпісаў кантракт з «Венецыяй», дзе гуляў да канца сезона 2021/22. У ліпені 2022 года далучыўся да аўстралійскага «Мельбурн Віктары». У ліпені 2023 года падпісаў аднагадовы кантракт з турэцкім клубам «Адана Дэмірспор».

## Дасягненні 
**«Спортынг»**:
* Уладальнік Кубка Партугаліі (3): 2007, 2015, 2019
* Уладальнік Кубка партугальскай лігі: 2019

**«Манчэстэр Юнайтэд»**:
* Чэмпіён Англіі (4): 2008, 2009, 2011, 2013
* Уладальнік Кубка Футбольнай лігі: 2009
* Пераможца Лігі Чэмпіёнаў: 2008
* Уладальнік Суперкубка Англіі (4): 2007, 2008, 2010, 2011
* Пераможца клубнага чэмпіянату свету: 2008

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Футбалісты Партугаліі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Партугаліі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Спортынг Лісабон
Катэгорыя:Ігракі ФК Манчэстэр Юнайтэд
Катэгорыя:Ігракі ФК Фенербахчэ
Катэгорыя:Ігракі ФК Валенсія
Катэгорыя:Ігракі ФК Лацыа
Катэгорыя:Ігракі ФК Арланда Сіці
Катэгорыя:Ігракі ФК Венецыя
Катэгорыя:Ігракі ФК Мельбурн Віктары
Катэгорыя:Ігракі ФК Адана Дэмірспор
Катэгорыя:Чэмпіёны Еўропы па футболе
Англійскі інстытут спорту (Шэфілд)

**Англійскі інстытут спорту** (, скарочаная назва *EIS Sheffield*) — мультыспартыўная арганізацыя ў Шэфілдзе (Англія). Будынак інстытута быў спраектаваны архітэктарамі FaulknerBrowns ; інстытут адкрылі ў снежні 2003 года, кошт работ склаў 24 мільёны фунтаў стэрлінгаў. Галоўная асаблівасць збудавання — 200-метровая бегавая дарожка. Акрамя таго, інстытут мае некалькі іншых спартыўных арэн і медыцынскія ўстановы. Англійскі інстытут спорту размяшчаецца ў паўночна-ўсходняй частцы Шэфілда, паміж Шэфілд-арэнай і футбольным стадыёнам Don Valley.

## Зноскі 
Катэгорыя:Спартыўныя збудаванні Шэфілда
Катэгорыя:Снукерныя арэны
Катэгорыя:З’явіліся ў 2003 годзе
Катэгорыя:2003 год у Вялікабрытаніі
Эндзі Хікс

**Эндзі Хікс** (; нар. , , графства Дэваншыр, Англія) — англійскі гулец у снукер, які зараз выступае ў якасці аматара. Выступаў як прафесіянал у 1991—2013 гадах. Паўфіналіст чэмпіянату свету і чэмпіянату Вялікабрытаніі 1995 года, а таксама яшчэ трох рэйтынгавых турніраў. Былы 17-ы нумар сусветнага рэйтынгу (1995/1996). У 2012 годзе выканаў сваю адзіную максімальную серыю.

## Спасылкі 
* Статыстыка Эндзі Хікса на CueTracker.net 

Катэгорыя:Снукерысты Англіі
Бен Джадж

**Бен Джадж** (; нар. , Перт, Аўстралія) — аўстралійскі былы прафесійны гулец у снукер.

## Спасылкі 
* Статыстыка Бена Джаджа на CueTracker.net 

Катэгорыя:Снукерысты Аўстраліі
Мігел Лопіш

**У́гу Міге́л Алме́йда Ко́шта Ло́піш** (; нар. , , Партугалія) — партугальскі футбаліст, абаронца турэцкага клуба «Кайсерыспор» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Партугаліі.

## Кар’ера 
### Клубная 
Лопіш пачынаў сваю прафесійную кар’еру ў другой камандзе лісабонскай «Бенфікі». У наступным сезоне ён перайшоў у клуб ніжэйшай лігі «Аперарыу».

Пасля некалькіх нядрэнных матчаў Мігел у сезоне 2007/08 перайшоў у клуб «Рыу Аві». У першым сезоне ў «Рыу» Лопіш быў іграком стартавага складу і дапамог камандзе праз два гады вярнуцца ў Прымейра-лігу.

Дзякуючы стабільнай гульні «Рыу Аві», у тым ліку супраць «Бенфікі» і «Порту», Лопішам зацікавіліся гранды партугальскага футбола. У студзені 2009 года Мігел падпісаў чатырохгадовы кантракт з «Порту». У першым сезоне за сіне-белых яму прыходзілася канкураваць за месца ў стартавым складзе з уругвайцам Хорхэ Фусіле, ён з’яўляўся на поле не гэтак шмат, але ўсё ж яму ўдалося згуляць у 17 афіцыйных матчах, 13 з якіх у старце.

У канцы жніўня 2010 года новы трэнер каманды Андрэ Вілаш-Боаш палічыўшы, што яму не патрэбны Лопіш, адправіў яго ў гадавую арэнду ў іспанскі «Бетыс». 2 верасня 2010 года ён прайшоў медыцынскі агляд і далучыўся да каманды. У 2012 годзе на правах арэнды выступаў за «Брагу».

Лопіш вярнуўся ў «Порту» ў сезоне 2012/13, аднак у студзені 2013 года Мігел перайшоў у склад лісабонскага «Спортынга», а ў процілеглым кірунку, паводле пагаднення, быў накіраваны Марат Ізмайлаў.

7 ліпеня 2013 года Мігел на правах арэнды перайшоў у склад французскага клуба «Ліён», які прадстаўляе Лігу 1. З 2015 года на правах арэнды выступаў за іспанскую «Гранаду» і турэцкі «Акхісар Беледыеспор». Улетку 2017 года, пакінуўшы «Спортынг» у якасці свабоднага агента, стаў іграком турэцкага клуба на трывалай аснове.

У ліпені 2019 года перайшоў у «Кайсерыспор».

### Міжнародная 
Лопіш прыцягваўся ў моладзевую зборную Партугаліі. Ён быў уключаны ў заяўку на чэмпіянат Еўропы 2012. 2 чэрвеня 2012 года Мігел дэбютаваў за нацыянальную зборную Партугаліі ў прайграным таварыскім матчы 3:1 супраць зборнай Турцыі ў Лісабоне.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Партугаліі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Партугаліі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Кайсерыспор
Катэгорыя:Ігракі ФК Акхісар Беледыеспор
Катэгорыя:Ігракі ФК Гранада
Катэгорыя:Ігракі ФК Спортынг Лісабон
Катэгорыя:Ігракі ФК Алімпік Ліён
Катэгорыя:Ігракі ФК Брага
Катэгорыя:Ігракі ФК Порту
Катэгорыя:Ігракі ФК Рэал Бетыс
Катэгорыя:Ігракі ФК Рыу Аві
Катэгорыя:Ігракі ФК Аперарыу Лагоа
Катэгорыя:Ігракі ФК Бенфіка B Лісабон
Флойд Зіглер

**Флойд Зіглер** ( нар. , Канада) — канадскі былы прафесійны гулец у снукер.

Станавіўся чэмпіёнам Канады. У сезоне 2012 — 2013 выступаў як прафесіянал.

## Спасылкі 
* Статыстыка Флойда Зіглера на CueTracker.net 

Катэгорыя:Снукерысты Канады
Сюйхой (раён)

**Сюйхой** () — раён Шанхая, Кітай. Плошча раёна 54.76 км², насельніцтва 886.071 чал (2003). Раён падзяляецца на 10 мікрараёнаў і 2 акругі.

Сюйхой разам з раёнам Лувань размешчаны на тэрыторыі былой Французскай канцэсіі.

На тэрыторыі раёна размешчаны Паўднёвы Шанхайскі вакзал і кафедральны сабор Шанхайскай каталіцкай епархіі.

Катэгорыя:Раёны Шанхая
Адкрыты чэмпіянат Еўропы па снукеры 2001

**Адкры́ты чэмпіяна́т Еўро́пы 2001** () — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 23 лістапада па 1 снежня 2001 года ў Mediterranean Conference Centre, у Валеце, Мальта. Турнір стаў 9-м розыгрышам адкрытага чэмпіяната Еўропы, які быў заснаваны ў 1989 годзе і раней праводзіўся ў Францыі. Прызавы фонд турніру склаў £250,000, з якіх £44,000 атрымаў пераможца.

Катэгорыя:Кубак Мальты па снукеры
Катэгорыя:2001 год у снукеры
Катэгорыя:Спорт на Мальце ў 2001 годзе
Катэгорыя:Снукерны сезон 2001/2002
Катэгорыя:Снукерныя турніры на Мальце
Гарэт Ален

**Гарэт Ален** (; нар. , Уэльс) — валійскі прафесійны гулец у снукер. Удзельнік 1/32 фіналу пяці рэйтынгавых турніраў.

У 2010 годзе пачаў выступаць на нізкарэйтынгавых турнірах серыі Players Tour Championship, а ў 2012 годзе дайшоў да апошняга матча на турніры Q-School, але не скарыстаўся шанцам патрапіць у прафесіяналы, пасля чаго ўпершыню дайшоў да 1/16 фіналу нізкарэйтынгавага спаборніцтва і да 1/32 фіналу адкрытага чэмпіянату Уэльса ў сезоне 2012/2013. У 2013 годзе дайшоў да фіналу чэмпіянату Еўропы сярод аматараў, але саступіў Робіну Халу (2:7), а ў 2014 годзе ў другі раз дайшоў да 1/16 фіналу нізкарэйтынгавага спаборніцтва ў Гдыні. У 2015 годзе ва ўзросце 26 гадоў патрапіў у мэйн-тур праз перамогу ў турніры Q-School і дэбютаваў у асноўнай стадыі рэйтынгавага спаборніцтва на чэмпіянаце Вялікабрытаніі, але выйграў толькі тры рэйтынгавыя матчы ў кваліфікацыях да адкрытага чэпіянату Аўстраліі і да Шанхай Мастэрс. У сезоне 2016/2017 дайшоў да 1/32 фіналу на Рыга Мастэрс, Шанхай Мастэрс і адкрытага чэпіянату Шатландыі і падняўся на найвышэйшае для сябе 86-е месца ў рэйтынгу.

У агульнай колькасці займаў 86-ы радок у сусветным рэйтынгу два тыдні. За сваю прафесійную кар’еру аформіў больш за 10 соценных брэйкаў і зарабіў больш за 10 тысяч фунтаў стэрлінгаў прызавых грошай.

## Выступы на прафесійных снукерных турнірах 

## Спасылкі 
* Профіль на World Snooker 
* Статыстыка Гарэта Алена на CueTracker.net 

Катэгорыя:Снукерысты Уэльса
Тайланд Мастэрс 2000 (снукер)

**Тайланд Мастэрс 2000** — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 3 па 11 сакавіка 2000 года ў Montien Riverside Hotel у Бангкоку, Тайланд. Турнір стаў 15-м розыгрышам Тайланд Мастэрс, які быў заснаваны ў 1984 годзе, але быў нярэйтынгавым спаборніцтвам. Прызавы фонд чэмпіянату склаў £266,790, з якіх £44,000 атрымаў пераможца.

Катэгорыя:Тайланд Мастэрс (снукер)
Катэгорыя:2000 год у снукеры
Катэгорыя:Спорт у Тайландзе ў 2000 годзе
Катэгорыя:Снукерны сезон 1999/2000
Катэгорыя:Снукерныя турніры ў Тайландзе
Катэгорыя:2000 год у Бангкоку
Адкрыты чэмпіянат Брытаніі па снукеры 1999 (сезон 1998/1999)

**Адкрыты чэмпіянат Брытаніі 1999** () — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 4 па 11 красавіка 1999 года на арэне ў Plymouth Pavilions, у Плімуце, Англія. Турнір стаў 20-м розыгрышам адкрытага чэмпіянату Брытаніі, які быў заснаваны ў 1980 годзе пад назвай залатога кубку Брытаніі і з 1985 года стаў рэйтынгавым спаборніцтвам. Прызавы фонд турніру склаў £365,275, з якіх £60,000 атрымаў пераможца.

Катэгорыя:Адкрыты чэмпіянат Брытаніі па снукеры
Катэгорыя:Красавік 1999 года
Папіломавірусы

**Папіломавірусы** — род (сямейства) вірусаў.

Памеры вірыёна каля 55 нм. Размнажаюцца ў ядры клетак-гаспадароў. Большасць прадстаўнікоў валодаюць анкагеннымі ўласцівасцямі і выклікаюць дабраякасныя або злаякасныя пухліны (папіломы) чалавека, трусоў, кароў, аленяў, сабак, коней, авечак, пацукоў. Усе яны маюць відаспецыфічныя і некаторыя тыпаспецыфічныя антыгены. Не культывуюцца ў клетачных сістэмах. Вірус папіломы чалавека выяўляецца ў кератацытах у выглядзе эпісомы, 50-200 копій на пашкоджаную клетку. Працэсы прадуктыўнай інфекцыі і інтэграцыі не наглядаюцца.

## Літаратура 
* Слоўнік па агульнай і медыцынскай вірусалогіі / Уклад.: А. Красільнікаў, Л. Цітоў, Н. Казак. — Мн.: Вышэйшая школа, 1995. ISBN 985-06-0048-9

Катэгорыя:Вірусы
Квеціна

**Кве́ціна** — возера ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Ракітаўка, за  34 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Чашнікі, прыкладна за 2 км на поўдзень ад вёскі Болюта. Знаходзіцца на тэрыторыі ландшафтнага заказніка «Сялява».

Плошча паверхні возера 0,3 км². Даўжыня 0,92 км, найбольшая шырыня 0,41 км, даўжыня берагавой лініі 2,35 км. Найбольшая глыбіня 1,5 м. Аб'ём вады ў возеры каля 0,3 млн м³.
Катлавіна возера рэшткавага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй 5—7 м, спадзістыя. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі пясчаныя і забалочаныя. Пойма забалочаная, шырынёй 100—250 м. У паўднёвай частцы з возера выцякае ручай у Ракітаўку.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* *Иванов-Смоленский В. Г.* Все озёра Беларуси. Популярная иллюстрированная энциклопедия. Т. 3-2.

Катэгорыя:Азёры Віцебскай вобласці
Катэгорыя:Азёры Чашніцкага раёна
Жуан Перэйра

**Жуа́н Пе́дру да Сі́лва Перэ́йра** (; нар. , , Партугалія) — партугальскі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Партугаліі (2010—2014).

## Клубная кар’ера 
### «Бенфіка» 
Жуан з’яўляецца выхаванцам юнацкіх каманд футбольных клубаў «Дамунгуш Савію» і «Бенфіка». У дарослым футболе дэбютаваў у 2003 годзе за асноўную каманду «Бенфікі», у якой правёў тры сезоны, прыняўшы ўдзел у 58 матчах чэмпіянату. У складзе «Бенфікі» заваяваў тытул чэмпіёна Партугаліі.

### «Жыл Вісенты» 
У 2006 годзе далучыўся на ўмовах арэнды да клуба «Жыл Вісенты», у тым жа годзе гэты клуб выкупіў трансфер іграка.

### «Брага» 
Зрэшты ўжо ў 2007 годзе абаронца перайшоў у іншы партугальскі клуб, «Брагу», у складзе якога правёў наступныя два гады сваёй кар’еры. Большасць часу, праведзенага ў складзе «Брагі», быў асноўным іграком абароны каманды.

### «Спортынг» 
У склад «Спортынга» трапіў 22 снежня 2009 года за 3 млн еўра. Перэйра рэгулярна з’яўляўся ў складзе клуба і гуляў, у асноўным, на пазіцыі абаронцы ці паўабаронцы.

### «Валенсія» 
24 мая 2012 года Перэйра падпісаў кантракт з «Валенсіяй» за 3,6 млн еўра. Пагадненне было складзена на тры гады з магчымасцю падаўжэння яго яшчэ на год.

### Апошнія гады 
У студзені 2015 года падпісаў кантракт з нямецкім клубам «Гановер 96» да канца сезона. 13 ліпеня 2015 года вярнуўся ў склад «Спортынга».

У студзені 2017 года стаў іграком «Трабзанспора». Разам з клубам у 2020 годзе выйграў Кубак Турцыі. Пакінуў «Трабзанспор» у якасці свабоднага агента ў студзені 2021 года.

У лютым 2021 года зноў далучыўся да «Спортынга». Гуляў у клубе да канца сезона 2020/21, пасля чаго завяршыў кар’еру і перайшоў на трэнерскую працу ў структуры клуба.

## Міжнародная кар’ера 
Перэйра ўпершыню быў выкліканы ў склад зборнай Партугаліі ў кастрычніку 2010 года, пасля прызначэння на пост галоўнага трэнера партугальцаў Паўлу Бенту. Дэбютаваў у адборачным матчы да чэмпіянату Еўропы 2012 супраць зборнай Даніі.

## Дасягненні 
**«Бенфіка»**:
* Чэмпіён Партугаліі: 2005
* Уладальнік Кубка Партугаліі: 2004

**«Спортынг»**:
* Уладальнік Суперкубка Партугаліі: 2015

**«Трабзанспор»**:
* Уладальнік Кубка Турцыі: 2020

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Футбалісты Партугаліі
Катэгорыя:Ігракі ФК Спортынг Лісабон
Катэгорыя:Ігракі ФК Трабзанспор
Катэгорыя:Ігракі ФК Гановер 96
Катэгорыя:Ігракі ФК Валенсія
Катэгорыя:Ігракі ФК Брага
Катэгорыя:Ігракі ФК Жыл Вісенты
Катэгорыя:Ігракі ФК Бенфіка Лісабон
Новаўтварэнне

**Новаўтварэнне, Наватвор**:
* У медыцыне — пухліна.
* У глебазнаўстве — марфалагічна добра сфармаванае, выразна адасобленая ад глебавай масы навала мінералаў, якая ўзнікла ў працэсе гіпергенезу і глебаўтварэння.
* У мовазнаўстве — інавацыя, новая з'ява ў мове (у асноўным, у яе марфалогіі), якая ўзнікла ў працэсе яе развіцця.
ФК Сент-Эцьен

**«Сент-Эцьен»** () — французскі футбольны клуб з горада Сент-Эцьен. Клуб быў заснаваны ў 1919 годзе. Праводзіць хатнія матчы на стадыёне «Жафруа Гішар», які размешчаны ў межах горада.

«Сент-Эцьен» з’яўляецца адным з самых паспяховых клубаў у гісторыі французскага футбола, маючы на сваім рахунку 10 чэмпіёнскіх тытулаў, што з’яўляецца рэкордным паказчыкам сярод усіх французскіх клубаў, а таксама шэсць перамог у розыгрышы Кубка Францыі. Галоўным супернікам клуба з’яўляецца «Алімпік», які базуецца ў суседнім горадзе Ліён. Дэрбі паміж абодвума клубамі мае назва Дэрбі дзю Рон. У 2009 годзе клуб дапоўніў сваю структуру жаночым футбольным клубам.

У клубе бліскалі такія зоркі міжнароднага футбола, як Эмэ Жаке, Жак Санціні, Ларан Блан і Мішэль Плаціні, амаль кожны з якіх прыцягваўся да французскай нацыянальнай зборнай у якасці іграка ці трэнера.

## Гісторыя 
### Раннія гады 
Гісторыя «Сент-Эцьена» пачалася ў 1919 годзе, калі супрацоўнікі супермаркета сеткі «Groupe Casino» стварылі футбольную каманду пад назвай «Amicale des Employés de la Société des Magasins Casino» (ASC). Каманда прыняла рашэнне выступаць у форме зялёнага колеру, якую супрацоўнікі апраналі на працы ў «Casino». У 1920 годзе з-за забароны Федэрацыі футбола Францыі на выкарыстанне таварных знакаў у назве каманд, клуб змяніў сваю назву на «Amical Sporting Club», каб захаваць абрэвіятуру ASC, а пасля зліцця з іншым мясцовым клубам «Stade Forézien Universitaire», змяніў сваю назву на «Association sportive Stéphanoise» (ASS). У 1927 годзе прэзідэнтам клуба быў абраны П’ер Гішар — сын Жафруа Гішара, які быў заснавальнікам «Casino».

У 1930 годзе нацыянальная федэрацыя футбола дазволіла клубам мець прафесійны статус. У 1933 годзе «зялёныя» таксама атрымалі прафесійны статус і змянілі назву на цяперашную — «Association Sportive Saint-Étienne». У тым жа годзе «Сент-Эцьен» заявіўся ў новаўтвораную Лігу 2 і заняў паводле выніках сезона 1933/34 другое месца ў Паўднёвай групе. Клуб заставаўся ў Лізе 2 яшчэ чатыры сезоны, перш чым у сезоне 1938/39 дэбютаваў у Лізе 1 пад кіраўніцтвам шатландскага спецыяліста Уільяма Дакворта, скончыўшы сезон на ганаровым чацвёртым месцы. Аднак развіць поспех не атрымалася з-за пачатку Другой сусветнай вайны.

## Тытулы 
* **Чэмпіён Францыі**: 10
** 1957, 1964, 1967, 1968, 1969, 1970, 1974, 1975, 1976, 1981

* **Уладальнік Кубка Францыі**: 6
** 1962, 1968, 1970, 1974, 1975, 1977

* **Уладальнік Кубка лігі Францыі**: 1
** 2013

* **Уладальнік Суперкубка Францыі**: 6
** 1957, 1962, 1967, 1968, 1969

## Склад 
*Станам на люты 2024 года.*

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт

Сент-Эцьен
Інавацыя

**Інавацыя**, **новаўвядзенне** () - гэта ўкаранёнае новаўвядзенне, якое забяспечвае якасны рост эфектыўнасці працэсаў або прадукцыі, запатрабаванае рынкам. З’яўляецца канчатковым  чалавека, яго фантазіі, творчага працэсу, адкрыццяў, вынаходак і рацыяналізацыі. Прыкладам інавацыі з’яўляецца вывядзенне на рынак прадукцыі (тавараў і паслуг) з новымі спажывецкімі ўласцівасцямі або якасным павышэннем эфектыўнасці вытворчых сістэм.

Тэрмін «інавацыя» паходзіць ад лацінскага «novatio», што азначае «абнаўленне» (ці «змена»), і прыстаўкі «in», якая перакладаецца з лацінскага як «у напрамак», калі перакладаць даслоўна «Innovatio» - «у напрамку змяненняў». Само паняцце innovation упершыню з’явілася ў навуковых даследаваннях XIX стагоддзя. Новае жыццё паняцце «інавацыя» атрымала ў пачатку XX ст. у навуковых працах аўстрыйскага і амерыканскага эканаміста Ё. Шумпетэра ў выніку аналізу «інавацыйных камбінацый», змяненняў у развіцці эканамічных сістэм. Менавіта Шумпетэрам дадзены тэрмін быў упершыню ўведзены у эканоміцы.

## Літаратура 
* 

Інавацыі
Катэгорыя:Эканамічныя тэрміны