open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Матэвуш Зембскі

**Матэвуш Зембскі** () (нар. ) — польскі баскетбаліст, у цяперашні час гулец «Асторыя Быдгашч».

## Кар’ера 
З 2010 года па 2017 год гуляў у камандзе з горада Остраў Велькапольскі, з гэтай камандай ён выйшаў у лігу — агулам правёў 43 матчы ў вышэйшай лізе. У ліпені 2018 года падпісаў кантракт з МКС Дамброва-Гурніча.

У чэрвени 2021 года далучыўся да Асторыі.

 

Катэгорыя:Баскетбалісты Польшчы
Катэгорыя:Ігракі «Асторыі» Быдгашч
Катэгорыя:Ігракі «Сталі» Остраў Велькапольскі
Катэгорыя:Ігракі «Полфармэкса» Кутна
Катэгорыя:Ігракі «Марскіх Ваўкоў» Шчэцін
Катэгорыя:Ігракі МКС Дамброва-Гурніча
Эгалітарызм

**Эгалітары́зм** (, ад égalité — «роўнасць») — канцэпцыя, у аснове якой ляжыць ідэя стварэння грамадства з роўнымі сацыяльнымі і грамадзянскімі правамі ўсіх членаў гэтага грамадства, як ідэал — роўнасць магчымасцей. Супрацьпастаўлецца элітарызму.

Катэгорыя:Палітычныя тэорыі
Катэгорыя:Сацыялогія
Катэгорыя:Левая ідэя
Пётр Сямёнавіч Салтыкоў

Граф **Пётр Сямёнавіч Салтыкоў** (; 11 (22) снежня 1698 — 26 снежня 1772 (6 студзеня 1773)) — галоўнакамандуючы рускай арміі ў 1759—1760 гадах, генерал-фельдмаршал (1759), з яго імем звязаны найбольш буйныя поспехі рускай арміі ў Сямігадовай вайне. У 1763—1771 гадах маскоўскі галоўнакамандуючы. Уладальнік падмаскоўнай сядзібы Марфіна.
Карл Карлавіч Штэйбен

**Карл Карлавіч Штэйбен** (барон Шарль дэ Штэйбен; Карл фон Штэйбен) ( — , ) — французскі гістарычны жывапісец нямецка-рускага паходжання. Настаўнік Гюстава Курбэ.

## Біяграфія 
Сын вюртэмбергскага афіцэра. У дзяцінстве перасяліўся ў Расію разам са сваім бацькам, прынятым у рускую службу, і некаторы час наведваў Санкт-Пецярбургскую Акадэмію мастацтваў у якасці вольнапрыходзячага вучня. Затым быў пажам пры вялікай княгіні Марыі Паўлаўне ў Веймары. Адсюль, пры дапамозе сваіх заступнікаў, адправіўся ў Парыж і паступіў у вучні да знакамітага мастака Давіда, але неўзабаве перайшоў ад яго ў майстэрню Рабера Лефеўра і затым працаваў пад кіраўніцтвам Жэрара.

Першая ж карціна Штэйбена, выстаўленая ў парыжскім салоне 1812 г., «Пётр Вялікі падчас буры на Ладажскім возеры», зрабіла вялікае ўражанне на публіку і была набыта Напалеонам I (пазней патрапіла ў амьенскі музей). Пасля рэстаўрацыі ў Францыі дынастыі Бурбонаў кароль Луі XVIII загадаў скапіраваць карціну Штэйбена ў габеленавым дыване, які паслаў у падарунак імператару Аляксандру I (у пачатку XX ст. габелен знаходзіўся ў Вялікім Пецяргофскім палацы).

Набыўшы такім чынам вядомасць, Штэйбен падтрымліваў і ўзмацняў яе далейшымі сваімі працамі ў гістарычным, жанравым і партрэтным родзе.

У 1831 годзе кароль Луі-Філіп, з прычыны таленту і заслуг Штэйбена, надаў яму баронскі тытул. У тым жа годзе ён — прафесар малявання ў парыжскім політэхнічным вучылішчы.

У 1833 годзе Расійская акадэмія мастацтваў прысудзіла Штэйбену званне ганаровага вольнага члена. У 1843 годзе ён быў выкліканы ў Пецярбург для выканання сямі вобразаў, замоўленых яму для Ісакіеўскага сабора. Акрамя гэтых вобразаў, устаўленых у нішы ўнутраных слупоў і пілястраў сабора («Нараджэнне Іаана Прадцечы», «Св. Іаакім і Ганна», «Нараджэнне Багародзіцы», «Уваход у Іерусалім», «Распяцце», «Уваскрэсенне Хрыстова» і «Узяцце на неба»), Штэйбен напісаў у Санкт-Пецярбургу вялікую карціну «Смерць генерала Маро ў лейпцыгскай бітве» і некалькі выдатных партрэтаў (Гарфункля, В. Какорава, Мамантава, акцёра Самойлава і іншых, менш вядомых асоб).

З Расіі Штэйбен з’ехаў назад у Францыю ў 1854 годзе, ужо зусім хворым з прычыны паралічу. У Парыжы было з ім яшчэ два ўдары, якія пазбавілі яго здольнасці працаваць. Прахварэўшы два гады, ён памёр 21 лістапада 1856 года.
Папская акадэмія літаратуры і прыгожых мастацтваў

**Папская акадэмія літаратуры і прыгожых мастацтваў** (, літаральна **Папская заслужаная акадэмія выяўленчага мастацтва і літаратуры віртуозаў у Пантэоне**) — навуковая арганізацыя са статусам акадэміі пры Святым Прастоле, створаная ў 1542 годзе.

Сходы сябраў акадэміі праходзілі ў Пантэоне, а самі сябры называліся "віртуозамі" (ад італьянскага слова "virtuoso" - дабрадзейны, доблесны), дзякуючы чаму акадэмія атрымала сваё імя. 

Членамі акадэміі былі Караваджа, Берніні, Віньола, Канова і многія іншыя выдатныя мастакі, скульптары і іншыя дзеячы мастацтва.

У 1928 годзе Папа Пій XI зацвердзіў новы статут акадэміі. Статут вызначыў мэту акадэміі, як спрыянне вывучэнню, выкананню і ўдасканаленню прыгожых мастацтваў, перш за ўсё сакральнага мастацтва, а таксама павышэнню духоўнага ўзроўню майстроў культуры. У 1945 годзе рэзідэнцыя акадэміі была пераведзена з Пантэона ў Палаца Канчэлерыя.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Акадэміі навук
Катэгорыя:Рым
Жак Макдональд

**Эцьен-Жак-Жазеф-Аляксандр Макдональд** (;  — ) — герцаг Тарэнцкі, маршал Імперыі і пэр Францыі.

## Біяграфія 
Паходзіў з шатландскай сям’і якабітаў, якая перасялілася ў Францыю пасля Славутай рэвалюцыі.

Вызначыўся ў бітве пры Жамапэ (6 лістапада 1792); у 1798 годзе камандаваў французскімі войскамі ў Рыме і Царкоўнай вобласці; у 1799 годзе, прайграўшы бітву на рацэ Трэбіі (гл. Італьянскі паход Суворава), быў адкліканы ў Парыж.

У 1800 і 1801 гадах Макдональд начальнічаў у Швейцарыі і Граўбюндэне, адкуль выцесніў аўстрыйцаў.

На працягу некалькіх гадоў ён знаходзіўся пад апалай Напалеона з прычыны стараннасці, з якой абараняў свайго былога паплечніка, генерала Маро. Толькі ў 1809 годзе ён быў зноў прызваны на службу ў Італію, дзе камандаваў корпусам. За бітву пры Ваграме атрымаў званне маршала.

У войнах 1810, 1811 (у Іспаніі), 1812—1814 гадоў ён таксама прымаў значны ўдзел.

Катэгорыя:Маршалы Напалеона I
Катэгорыя:Герцагі Францыі
Катэгорыя:Пэры Францыі
Катэгорыя:Імёны, высечаныя пад Трыумфальнай аркай (Парыж)
Bwin

**Bwin**, раней вядомы як Betandwin.com (да 2006) — аўстрыйскі брэнд ігральнай анлайн-кампаніі, які належыць GVC Holdings, адзін з найбуйнейшых міжнародных букмекераў. Група працуе згодна з міжнароднымі і

рэгіянальнымі ліцэнзіямі ў такіх краінах і рэгіёнах, як Гібралтар, тэрыторыя Kahnawake у Канадзе, у Германіі, Італіі, Мексіцы, Аўстрыі і Вялікабрытаніі. Галаўныя офісы размешчаны ў Вене, Стакгольме і Гібралтары.

## Гісторыя кампаніі 
Bwin пачаў сваю працу ў 1997 годзе з 12 супрацоўнікамі пад назвай betandwin у Вене. Свой першы сайт азартных гульняў betandwin запусціў у 1998 годзе, сканцэнтраваўшы сваю дзейнасць на які расце рынку ставак на спорт. Адной з найбольш важных падзей у гісторыі кампаніі стаў запуск ставак у рэжыме рэальнага часу, якія дазваляюць ігракам рабіць стаўкі на спартыўныя мерапрыемствы ў прамым эфіры.

Першае публічнае з'яўленне кампаніі на Аўстрыйскай фондавай біржы адбылося ў сакавіку 2000 гады. У чэрвені 2001 года betandwin набыў кампанію Simon Bold (Гібралтар), якая цяпер вядома як bwin International Ltd. – так уся юрыдычная дзейнасць кампаніі засяродзілася ў Гібралтары. Гэта было зроблена для таго, каб рушыць услед за некаторымі з найбуйнейшых канкурэнтаў кампаніі на Брытанскую заморскую тэрыторыю. Да снежня 2001 гады betandwin быў гатовы выйсці на рынак анлайн-казіно і запусціў сваю першую прызначаную для гэтага платформу.

У верасні 2009 года bwin абвясціла аб набыцці італьянскага покернага аператара Gioco Digitale, што азнаменавала выхад кампаніі на італьянскі рынак азартных анлайн-гульняў.

## Дзейнасць кампаніі 
Па дадзеных на 2018 год, аўстрыйскі брэнд "bwin" належыць адной з найбуйнейшых у свеце ігральных анлайн-кампаній GVC Holdings, штаб-кватэра якой знаходзіцца на востраве Мэн. Бэтынг-рэсурсы холдынгу ў 2016 годзе забяспечылі рост агульнага аб'ёму ставак на 4% - да €4,55 млрд, а сукупны даход ад ставак на спорт павялічыўся на 14% - да €654 млн.

Філіялы і даччыныя кампаніі bwin прапаноўваюць паслугі ставак на спорт, покер, гульні ў казіно і анлайн-гульні, а таксама аўдыё- і відэатрансляцыі спартыўных падзей, сярод якіх папулярныя турніры па ключавых відах спорту. Мае ліцэнзаваныя офісы ў Македоніі, Балгарыі, Грэцыі і многіх іншых.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Сайты азартных гульняў
Марыя Іванаўна Касяк

**Марыя Іванаўна Касяк** (, в. Заазер’е, Вілейскі раён, Мінская вобласць — , в. Заазер’е) — Герой Сацыялістычнай Працы (1966).

## Біяграфія 
З 1933 года ўзначальвае ільнаводчае звяно ў калгасе «Чырвоны Сцяг» Віленскага раёна. Удзельнічала ў Вялікай Айчыннай вайне. Без адрыву ад вытворчасці скончыла трохгадовыя агранамічныя курсы.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 30 красавіка 1966 года ўдастоена звання Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля «Серп і Молат».

Была дэлегатам III Усесаюзнай з’езда калгаснікаў у Маскве. Абіралася дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР.
 

## Спасылкі 
* в. Заазер’е — Паедзем дамоў, паедзем
* 

Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 6-га склікання
Шаплыка

**Шаплыка** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксандра Аляксандраўна Шаплыка (1893—1988) — работнік сельскай гаспадаркі, Герой Сацыялістычнай Працы.
* Кузьма Іванавіч Шаплыка (1916—1997) — гаспадарчы дзеяч, заслужаны работнік сельскай гаспадаркі Беларусі і СССР, Герой Сацыялістычнай Працы (1951).
* Уладзімір Паўлавіч Шаплыка (1947—2013) — беларускі савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч, першы сакратар Гомельскага абкама КП Беларусі (1991).
Герасімаўка

**Герасімаўка**:

## Беларусь 
* Герасімаўка (Салігорскі раён)

## Казахстан 
* Герасімаўка (Усходне-Казахстанская вобласць)
## Расія 
* Герасімаўка (Суземскі раён)
Аляксандра Аляксандраўна Шаплыка

**Аляксандра Аляксандраўна Шаплыка** (, в. Макавічы, Глускі раён, Магілёўская вобласць — ) — Герой Сацыялістычнай Працы.

## Біяграфія 
З 1930 года працавала паляводам, у 1936—1941 гадах асвойвала тэхналогію вырошчвання кок-сагызу. У час Вялікай Айчыннай вайны вяла ўласную гаспадарку. Пасля вызвалення Глускага раёна ў чэрвені 1944 года удзельнічала ў аднаўленні сельскагаспадарчай вытворчасці. У 1947 годзе пераехала ў Любанскі раён і ўступіла ў калгас «Чырвоная змена». Пасля навучання на курсах А. А. Шаплыка ўзначаліла адзін з участкаў па вырошчванні кок-сагызу, пазней кіравала брыгадай каўчукаводаў.

У 1949 годзе за атрыманне высокага ўраджаю кок-сагызу пры выкананні планавага збору і здачы дзяржаве каранёў і насення Аляксандры Аляксандраўне Шаплыка прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля «Серп і Молат».

У 1949 годзе выступала з дакладам на Усесаюзнай нарадзе каўчукаводаў, Усесаюзным навукова-даследчым інстытутам каўчукаводства. За атрыманне высокіх ураджаяў каранёў кок-сагызу ў 1950 годзе яна была ўзнагароджана другім ордэнам Леніна.

Пасля з’яўлення ў 1950-х гг. больш танных крыніц каўчука калгас «Чырвоная змена» перайшоў на вырошчванне буракоў. Працавала ў паляводстве да выхаду на заслужаны адпачынак у 1968 годзе.

Узнагароджана ордэнамі Леніна (1949, 1951), медалямі.

## Літаратура 
* Беларуская ССР : кароткая энцыклапедыя : у 5 т. — Мінск, 1981. — Т. 5. — С. 661.
* Белорусская ССР : краткая энциклопедия : в 5 т. — Минск, 1982. — Т. 5. — С. 683.
* Гордость и слава Могилевщины / [С. И. Беспанский и др. ; под общей редакцией А. Т. Глаза]. — [Б. м.] :[б. и.], печ. 2005. — Ч. 2. — С. 40.
* Минская область : энциклопедия : [в 2 т.]. — Минск, 2007. — Т. 2 . — С. 735.
* Памяць : Глускі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі. — Мінск, 1999. — С. 552.
* Памяць : Любан. р-н : Гіст.-дакум. хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / [Рэдкал.: В. А. Сойка і інш. ; Рэд.-уклад. В. Р. Феранц. — Мн. : Ураджай, 1996. — С. 380—381.
* Регионы Беларуси : энциклопедия : в 7 т. — Минск, 2019. — Т. 5, кн. 3 : Минская область. — С. 340.
* Твои герои, Беларусь! Герои Социалистического Труда : биографический справочник. — Минск, 2014.- С. 237.
Кузьма Іванавіч Шаплыка

**Аляксандра Аляксандраўна Шаплыка** (, в. Рэдкавічы, Бабруйскі павет, Мінская губерня — ) — гаспадарчы дзеяч, заслужаны работнік сельскай гаспадаркі Беларусі і СССР, Герой Сацыялістычнай Працы (1951).

## Біяграфія 
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію (1960). У 1935—1937 гадах — брыгадзір, 1944—1976 гадах — старшыня калгаса «Чырвоная змена» Любанскага раёна. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР (1958—1962) і Вярхоўнага Савета БССР (1963—1975 і з 1980).

## Узнагароды 
* Герой Сацыялістычнай Працы (1951)
* Кавалер трох ордэнаў Леніна (1951, 1958, 1976)

## Літаратура 
* Минская область : энциклопедия. [В 2 т.]. Т. 2. — Минск, 2007.
* Беларуская ССР : кароткая энцыклапедыя : у 5 т. — Мінск, 1981. — Т. 5. — С. 661.
* Белорусская ССР : краткая энциклопедия : в 5 т. — Минск, 1982. — Т. 5. — С. 683.
* Дыхание земли : очерки о земледельцах и наших современниках / Леонид Екель. — Минск, 2011. — С. 105—110.
* Кузьма : повесть о Герое Социалистического Труда Кузьме Ивановиче Шаплыко / Игорь Осинский. — Минск : Торгово-финансовый союз «БТФС», 2016. — 316, [3] с.
* Минская область : энциклопедия : [в 2 т.]. — Минск, 2007. — Т. 2. — С. 735.
* Сын Палесся / А. А. Андруховіч. — Мінск : Беларусь, 1978. — 80с.
* Твои герои, Беларусь! Герои Социалистического Труда : биографический справочник. — Минск, 2014.- С. 237.

Катэгорыя:Старшыні калгасаў
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 5-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 6-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 7-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 8-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 10-га склікання
Катэгорыя:Дэлегаты XXV з’езда КПСС
Супрацьтанкавы ракетны комплекс

**Супрацьтанкавы ракетны комплекс (СТРК)** – комплекс узбраення, прызначаны для транспарціроўкі, захоўвання, пуску і навядзення **супрацьтанкавых кіраваных ракет (СТКР)**. Паколькі СТКР з’яўляецца асноўным кампанентам СТРК, то часта, калі спецыяльнага ўказання на такія іх адносіны паміж сабой не патрабуецца, гэтыя тэрміны выкарыстоўваюцца ў якасці сінонімаў. Нярэдка сустракаецца выраз супрацьтанкавы кіраваны рэактыўны снарад (СТКРС), які аднак не тоесны супрацьтанкавай кіраванай ракеце, паколькі з’яўляецца толькі адной з яе разнавіднасцяў, а менавіта СТКР ствольнага запуску.

СТРК пастаянна ўдасканальваюцца, у сувязі з чым іх дзеляць на чатыры пакалення:
* *Першае пакаленне* — комплексы з ручным кантролем траекторыі палёту (ручное каманднае навядзенне па лініі візавання). Аператар пры дапамозе джойсціка цалкам кантралюе траекторыю палёту ракеты. Асноўны недахоп — патрабуецца вельмі высокая кваліфікацыя аператара. У цяперашні час СТРК першага пакалення знятыя з узбраення ва ўсіх развітых краінах.
* *Другое пакаленне* — комплексы з паўактыўнай сістэмай навядзення (паўаўтаматычнае каманднае навядзенне па лініі візавання). Задачай аператара з’яўляецца ўтрыманне прыцэльнай пазнакі на мэты, а траекторыю палёту прыцэльны комплекс фармуе самастойна. У параўнанні з першым пакаленнем аператару не трэба варушыць джойсцікам, а трэба проста глядзець на мэту праз прыцэл.
* *Трэцяе пакаленне* — комплексы з прынцыпам «стрэліў і забыўся». Задачай аператара з’яўляецца навесці комплекс на мэту, пачакаць, пакуль яе ВК-вобраз зафіксуецца галоўкай саманавядзення СТКР, і націснуць на кнопку «Пуск». Пасля пуску аператару не трэба знаходзіцца на пускавы пазіцыі, СТКР сам знойдзе мэту, якую запомніў. 
* *Чацвёртае пакаленне* — комплексы баражыруючага тыпу (захоп мэты пасля пуску). Задача аператара — атрымаць інфармацыю пра мэту па БІКС (баявая інфармацыйна-кіруючая сістэма), вырабіць запуск СТКР, паглядзець праз ТБ-канал камеры СТКР на разнастайнасць патэнцыйных мэтаў (выгляд з вышыні палёту ракеты) і выбраць з гэтай разнастайнасці адпаведную мэту. Пераваг некалькі: не патрэбна прамая бачнасць мэты нават на этапе навядзення; можна карэктаваць палёт ракеты (выбіраць мэты); камбінацыя ТБ-канала і ВК-канала забяспечвае высокую памехаабароненасць.

Shershen 01.jpg|СТРК «Шэршань»
Stalin line - 9P148.JPG|«Конкурс» на шасі БРДМ-2
USMC-080921-M-4682L-001.jpg|BGM-71 TOW на шасі «Хамві»

Катэгорыя:Ракетная зброя
Старасельскі сельсавет (Рагачоўскі раён)

**Старасе́льскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Старое Сяло.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Рагачоўскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Рагачоўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 8 ліпеня 1957 года ў склад сельсавета з Азяранскага сельсавета перададзена вёска Слабада-Радамысль. 14 красавіка 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаваных Кісцянёўскага і Станькаўскага сельсаветаў. 19 верасня 1963 года з часткі Старасельскага сельсавета зноў утвораны Кісцянёўскі сельсавет (10 населеных пунктаў: Азярышча, Вішчын, Дняпроўскі, Заеззе, Залоззе, Кісцяні, Мадора, Ніжаў, Яленава і Янкаў Лог). 14 снежня 1977 года скасаваны пасёлак Парня. 2 ліпеня 1979 года скасаваны пасёлак Сіняе Мора. 26 сакавіка 1987 года ў склад сельсавета з Кісцянёўскага сельсавета перададзена вёска Азярышча. 13 лістапада 1987 года скасавана вёска Руднецкі Лес. 5 верасня 2000 года ў склад Кісцянёўскага сельсавета перададзены вёскі Азярышча і Шчыбрын. 29 сакавіка 2011 года скасавана вёска Міжыдзерава.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (22 населеныя пункты) — 1839 чалавек, з іх 94,2 % — беларусы, 3,6 % — рускія, 1,2 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года (21 населены пункт) — 1429 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

## Спасылкі 
* Інфармацыя пра Старасельскі сельсавет на сайце Рагачоўскага райвыканкама  


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
22-і Мінскі міжнародны кінафестываль «Лістапад»

**XXII Мінскі міжнародны кінафестываль «Лістапад»** — міжнародны кінафестываль, які праходзіў з 6 па 13 лістапада 2015 года ў Мінску.

## Конкурсная праграма 
### Асноўны конкурс ігравога кіно 
## Спасылкі 
* 22-і Мінскі міжнародны кінафестываль «Лістапад» на сайце «Internet Movie Database»

Катэгорыя:Лістапад (кінафестываль)
Катэгорыя:Кінафестывалі 2015 года
Катэгорыя:2015 год у Мінску
Катэгорыя:Лістапад 2015 года
Пераносны зенітна-ракетны комплекс

(ЗША).]]
**Пераносны зенітна-ракетны комплекс (ПЗРК)** — зенітная ракетная сістэма, прызначаная для транспарціроўкі і вядзення агню адным чалавекам. Дзякуючы невялікім памерах, ПЗРК лёгкамаскіраваны і мабільны.

Першыя ўзоры ПЗРК з кіраванымі ракетамі паступілі на ўзбраенне ў канцы 1960-х гадоў, атрымаўшы масавае прымяненне падчас баявых дзеянняў араба-ізраільскай «вайны на знясіленне» ў 1969 годзе, — першымі комплексамі, выпрабаванымі ў баявой абстаноўцы, былі савецкія ПЗРК «Страла-2». З 1970-х гадоў ПЗРК актыўна прымяняюцца ў войнах і ваенных канфліктах па ўсім свеце рознымі партызанскімі і паўстанцкімі фарміраваннямі як досыць танны і эфектыўны сродак барацьбы з авіяцыяй.

## Гл. таксама 
* Starstreak

## Літаратура 
* Толин А. Переносные зенитные ракетные комплексы // Зарубежное военное обозрение. — М.: «Красная Звезда», 1982. — № 7. — С. 33—38. — ISSN 0134-921X.
Катэгорыя:ПЗРК
Вялікі бацька, маленькі бацька і іншыя гісторыі

«**Вялікі бацька, маленькі бацька і іншыя гісторыі**» () — мастацкі фільм 2015 года рэжысёра .

Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 22-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».

## Сюжэт 
Сайгон, пачатак XXI стагоддзя. Ву, студэнт-фатограф, толькі што прыехаў у горад. Ён адразу ж пасябраваў з выхвальным суседам па пакоі Тангам, дробным гандляром наркотыкамі, і стаў суправаджаць яго ў начных эскападах, адкрыўшы для сябе новы свет. Пазнаёміўся ён і з танцоркай Ван, якая калі-нікалі падтрымлiвае адносіны з Ву. Паступова сяброўства герояў набывае ўсё больш і больш неадназначны характар. Аднойчы пасля начной бойкі яны вымушаны збегчы ў родную вёску Ву. Бацька рады іх з’яўленню і хоча пазнаемiць Ву з нявестай, якую знайшоў для яго.

## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 1 кінаўзнагародай і яшчэ 8 намінацыямі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы-драмы 2015 года
Катэгорыя:Крымінальныя фільмы 2015 года
Катэгорыя:Фільмы В’етнама 2015 года
Катэгорыя:Фільмы Францыі 2015 года
Катэгорыя:Фільмы Германіі 2015 года
Катэгорыя:Фільмы Нідэрландаў 2015 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы В’етнама
Катэгорыя:Фільмы-драмы Францыі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Германіі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Нідэрландаў
Катэгорыя:Крымінальныя фільмы В’етнама
Катэгорыя:Крымінальныя фільмы Францыі
Катэгорыя:Крымінальныя фільмы Германіі
Катэгорыя:Крымінальныя фільмы Нідэрландаў
Катэгорыя:Фільмы на в’етнамскай мове
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы Данг Дзі Фана
Зеніт (фільм, 2015)

«**Зеніт**» () — мастацкі фільм 2015 года рэжысёра .

Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 22-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».

## Сюжэт 
Тры розныя дзесяцігоддзі, дзве суседнія балканскія вёскі пад прыгнётам мінулага і тры гісторыі кахання – вось грунт для гэтага класічнага сюжэта на тэму забароненага кахання.

## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 13 кінаўзнагародамі і яшчэ 8 намінацыямі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы Харватыі 2015 года
Катэгорыя:Фільмы Сербіі 2015 года
Катэгорыя:Фільмы Славеніі 2015 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы 2015 года
Катэгорыя:Фільмы-меладрамы 2015 года
Катэгорыя:Ваенныя драмы
Катэгорыя:Фільмы-драмы Харватыі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Сербіі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Славеніі
Катэгорыя:Фільмы-меладрамы Харватыі
Катэгорыя:Фільмы-меладрамы Сербіі
Катэгорыя:Фільмы-меладрамы Славеніі
Катэгорыя:Фільмы на харвацкай мове
Катэгорыя:Фільмы на сербскай мове
Катэгорыя:Фільмы на сербскахарвацкай мове
Катэгорыя:Фільмы Далібора Матаніча
І горы зрушваюцца

«**І горы зрушваюцца**» () — мастацкі фільм 2015 года рэжысёра .

Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 22-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».

## Сюжэт 
Горад Фэньян, Кітай, 1999 год. Два сябры дзяцінства – гаспадар бензакалонкі Чжан і працоўны на вугальнай шахце Лянцзы — заляцаюцца да красунi Таа. Дзяўчына выходзіць замуж за больш заможнага Чжана. Неўзабаве ў іх нараджаецца сын, якога клiчуць Даляр. 2014 год. Таа разводзіцца з мужам, а яе сын з'язджае з багатым бацькам у Аўстралію. Аўстралія, 2025 год. Дзевятнаццацігадовы Даляр ужо не размаўляе па-кітайску і насілу мае зносіны бацькам. Усё, што ён помніць пра сваю маці, — гэта толькі яе імя… Дзеянне гэтай эпічнай меладрамы ахоплівае прастору ад Кітая да Аўстраліі, адлюстроўваючы жыццё, каханне, надзеі і расчараванні двух пакаленняў сям'і ў грамадстве, што змяняецца з ашаламляльнай хуткасцю.

## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 26 кінаўзнагародамі і яшчэ 42 намінацыямі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы Кітая 2015 года
Катэгорыя:Фільмы Францыі 2015 года
Катэгорыя:Фільмы Японіі 2015 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы 2015 года
Катэгорыя:Фільмы-меладрамы 2015 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Кітая
Катэгорыя:Фільмы-драмы Францыі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Японіі
Катэгорыя:Фільмы-меладрамы Кітая
Катэгорыя:Фільмы-меладрамы Францыі
Катэгорыя:Фільмы-меладрамы Японіі
Катэгорыя:Фільмы Цзя Чжанкэ
Краіна ОЗ (фільм)

«**Краіна ОЗ**» () — мастацкі фільм 2015 года рэжысёра .

Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 22-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».

## Сюжэт 
Рускі Новы год – некіруемая стыхія, якая штогадовым ураганам праносіцца над адной шостай часткай сушы. Аднойчы гэты ўраган заносіць інфантыльную Лену са свайго зразумелага мірка з аліўе і селядцом пад футрам у краіну дзіўных чараўнікоў. Гэтыя чараўнікі ўмеюць чыніць неверагодныя дзівы: выконваць трайны кажух з трэцяга паверха, кіраваць машынай без дапамогі рук, адпраўляцца да цэнтра зямлі на звычайным феерверку. Імі спасцігнута энергія цы і тантра. І гэтую поўную небяспек неверагодную краіну Лене ў кампаніі з сабачкам Цюцей давядзецца перасекчы ў пошуках запаветнага кіёска, дзе ідзе бітва паміж дабром і нейтралітэтам.

## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 6 кінаўзнагародамі і яшчэ 11 намінацыямі.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы Расіі 2015 года
Катэгорыя:Кінакамедыі 2015 года
Катэгорыя:Фільмы на рускай мове
Катэгорыя:Фільмы Васіля Сігарава
Катэгорыя:Кінакамедыі Расіі
Нябеснае качэўе

«**Нябеснае качэўе**» () — мастацкі фільм 2015 года рэжысёра .

Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 22-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».

## Сюжэт 
Паэтычны эцюд пра традыцыі, якія павольна знікаюць. У высокіх гарах Кыргызстана жыве сям’я качэўнікаў: пажылы пастух Табылды, яго жонка Карачач, нявестка Шайыр і іх сямігадовая ўнучка Умсунай. Сын Шайыр вучыцца ў горадзе і прыязджае толькі на час летніх вакацый. Яе муж памёр шмат гадоў таму: патануў у горнай рацэ, спрабуючы выратаваць жарабя. Шайыр вырашыла застацца з сям’ёй з-за моцнай прыхільнасці да прыгожай зямлі і родзічаў. Сям’я разводзіць коней, і жыццё ідзе сваім парадкам на фоне маляўнічых краявідаў горнай цясніны. Але тут у жыцці Шайыр з’яўляецца метэаролаг Ярмек, чыя станцыя знаходзіцца недалёка ад хаты сям’і…

## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 5 кінаўзнагародамі і яшчэ 4 намінацыямі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы Кыргызстана 2015 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Кыргызстана
Катэгорыя:Фільмы на кіргізскай мове
Катэгорыя:Фільмы Мiрлана Абдыкалыкава
Скарб (фільм, 2015)

«**Скарб**» () — мастацкі фільм 2015 года рэжысёра .

Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 22-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».

## Сюжэт 
Касці, малады і шчаслівы бацька сямейства, вядзе мірнае спакойнае жыццё. Па вечарах ён любiць чытаць свайму шасцігадоваму сыну, і больш за ўсё ім падабаюцца прыгоды Робін Гуда. Касці бачыць сябе героем — абаронцам слабых і абяздоленых. Аднойчы сусед па сакрэце расказвае яму, што ў садзе яго бабулі і дзядулі закапаны скарб. І калі Касці пагадзіцца ўзяць напракат металашукальнік і пайсці на пошукі скарбу, то сусед падзеліцца знойдзеным. На месца недаверу і сумневам прыходзіць азарт, і Касці ўрэшце згаджаецца. У іх ёсць толькі выходныя на пошукі скарбу.

## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 5 кінаўзнагародамі і яшчэ 13 намінацыямі.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Кінакамедыі 2015 года
Катэгорыя:Фільмы Румыніі 2015 года
Катэгорыя:Фільмы Францыі 2015 года
Катэгорыя:Кінакамедыі Румыніі
Катэгорыя:Кінакамедыі Францыі
Катэгорыя:Фільмы на румынскай мове
Катэгорыя:Фільмы Карнэліу Парумбою
Праект веку

«**Праект веку**» () — мастацкі фільм 2015 года рэжысёра .

Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 22-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».

## Сюжэт 
Калісьці «*атамны*» горад сімвалізаваў амбіцыйныя планы Савецкага Саюза па пабудове атамнай электрастанцыі на Кубе. Пасля распаду СССР «*праект веку*» цалкам замарожаны. Пра яго былыя надзеі напамінаюць толькі купалы недабудаваных рэактараў. З жыццём «*прывіднага*» горада злучаны неўладкаваныя лёсы трох герояў — бацькі, сына і ўнука. У адрозненне ад іх хатняга гадаванца — акварыўмнай рыбкі Бэнджаміна — мужчыны яшчэ не навучыліся «*дыхаць пад вадой*» і спраўляцца з адзінотай. У адсутнасць жанчын ім няпроста ўжывацца разам пад адным дахам у горадзе, якому некалі прадказвалі вялікую будучыню.

## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 7 кінаўзнагародамі і яшчэ 4 намінацыямі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы Аргенціны 2015 года
Катэгорыя:Фільмы Кубы 2015 года
Катэгорыя:Фільмы Швейцарыі 2015 года
Катэгорыя:Фільмы Германіі 2015 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Аргенціны
Катэгорыя:Фільмы-драмы Кубы
Катэгорыя:Фільмы-драмы Швейцарыі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Германіі
Катэгорыя:Фільмы на іспанскай мове
Катэгорыя:Фільмы на рускай мове
Катэгорыя:Фільмы Карласа Мачада Кінтэлы
Касяк

**Касяк** — 1) тое, што і вушак; 2) гурт кабыл з адным жарабком; 3) чарада птушак, рыб.

## Прозвішча 
* Іван Касяк — беларускі грамадска-палітычны дзеяч у ЗША
* Марыя Іванаўна Касяк — Герой Сацыялістычнай Працы

## Тапонім 
* Касяк (вёска)
Карнеліс Антоніс

**Карнеліс Антоніс** (; каля 1499—1556, ) — нідэрландскі жывапісец і графік эпохі Адраджэння. Яго імя звязана ў першую чаргу з групавым партрэтам «Банкет стралковай гільдыі» (1533, Рэйксмузеум, Амстэрдам). Гэты твор належыць да першых узораў групавога партрэта.
Антоніа Венецыяна

**Антоніа Венецыяна** (; 1-я палова XIV стагоддзя — пасля 1388) — італьянскі мастак, належыць да школы Джота.

Выхадзец з Венецыі. Яшчэ юнаком паступіў вучнем у майстэрню Тадэа Гадзі, які вучыўся ў самога Джота. Найбольш значныя працы Антоніа Венецыяна — карціны для сабора ў Сіене (1370) і фрэскі з «Легендай пра святога Ран’ера» для Кампа-Санта ў Пізе (1384—1386). Фрэскі Антоніа Венецыяна, якімі быў упрыгожаны венецыянскі Палац дожаў, не захаваліся. Манументальнасць вобразаў Джота ў сваіх карцінах мастак узбагаціў шматлікім паўтарэннем натуралістычных дэталяў і больш дакладнай перспектывай. Пасля 1388 года сляды Антоніа Венецыяна губляюцца.

Катэгорыя:Мастакі Італіі XIV стагоддзя
Хорст Антэс

**Хорст Антэс** () — нямецкі мастак, графік і скульптар.

Ён вучыўся з 1957 па 1959 год у Дзяржаўнай акадэміі мастацтваў Карлсруэ.

У сваіх ранніх карцінах Антэс шукаў шлях дзесьці паміж фігуратыўным жывапісам і ташызмам. Адным з яго найважнейшых узораў для пераймання быў Вілем дэ Кунінг.

Прыкладна ў 1960 годзе Антэс адкрыў для сябе свой «Копфюслер» (літаральны пераклад: Верхні калантытул), форму, якая займала мастака ў шматлікіх варыяцыях і мастацкіх тэхніках. Да 1963 года яго «Копфюслер» быў цалкам развіты ў сваіх стылістычных і кантэкстуальных перадумовах.

Мастак атрымаў некалькі ўзнагарод у 1960-х гадах, у тым ліку прэмію Віла-Рамана ў Фларэнцыі ў 1962 годзе і стыпендыю Віла Масіма ў Рыме ў 1963 годзе. Праз тры гады, ва ўзросце 29 гадоў, Антэс заняў пасаду выкладчыка ў Акадэміі ў Карлсруэ.

Пасаду прафесара ён займаў з 1967 па 1973 год, а таксама аднагадовая пасаду запрошанага прафесара ў Дзяржаўнай вышэйшай школе мастацтваў у Берліне. Мастак аднавіў выкладанне ў Акадэміі ў Карлсруэ ў 1984 годзе і працягваў выкладаць там яшчэ 16 год. У 1989 годзе рэгіянальная сталіца прысудзіла яму прэмію Ханса-Мальфэнтэра.

З 1990 года Антэс жыве і працуе ў Карлсруэ, Фларэнцыі і Берліне.

Катэгорыя:Мастакі Германіі
Катэгорыя:Скульптары Германіі
Катэгорыя:Графікі Германіі
Катэгорыя:Мастакі-абстракцыяністы
Вілем дэ Кунінг

**Вілем дэ Кунінг** (; ,  — , Лонг-Айленд) — мастак і скульптар другой паловы XX стагоддзя, адзін з лідараў абстрактнага экспрэсіянізму.

Яго бацькі, Леендэрт дэ Кунінг і Карнэлія Нобель, развяліся ў 1907 годзе, і дэ Кунінг жыў спачатку з бацькам, а затым з маці. Да 1924 года наведваў вячэрнія заняткі ў Ратэрдамскай Акадэміі. У 1926 годзе нелегальна выехаў у ЗША, на працягу наступных 70 гадоў жыў і працаваў у Нью-Ёрку. Сябраваў з Аршылам Горкі, які паўплываў на яго творчасць.

Індывідуальная манера дэ Кунінга склалася на мяжы 1930-х і 1940-х гг. пад уплывам Пікаса і Міро. У 1943 годзе ён ажаніўся з вядомай мастачкай Элен Фрыд. У 1950-я гады дэ Кунінг ідзе па шляху прымітывізацыі, распрацоўвае так званыя «фігуратыўныя абстракцыі».

З часам палотны дэ Кунінга напаўняюцца пейзажнымі матывамі, становяцца ўсё менш прадметнымі. Прыцягненне да наўмыснай дэкаратыўнасці пераважае ў працах яго позняга перыяду, ускладненага алкагалізмам і хваробай Альцгеймера. Нягледзячы на ​​неадназначны характар ​​творчасці дэ Кунінга, ён стаў першым мастаком, удастоеным Імператарскай прэміі.

У 2006 годзе яго трэцяя карціна з серыі «Жанчыны» была прададзена за 137,5 млн долараў, стаўшы другім паводле цаны творам мастацтва ў гісторыі (цяпер займае трэцяе месца).

## Гл. таксама 
* Сцёрты рысунак дэ Кунінга

Катэгорыя:Мастакі Нідэрландаў
Шымон Антай

**Шымон Антай** (венг. Simon Hantaï; , Біа, Венгрыя — , XIV акруга Парыжа, , Францыя) — венгерскі і французскі
(прыняў французскае грамадзянства ў 1966 годзе) мастак-абстракцыяніст.

Творчасць мастака даследавала ідэі адсутнасці і маўчання, сам мастак успрыняў гэтыя ідэі настолькі сур’ёзна, што цалкам знік з-пад увагі на працягу апошніх 15 прадуктыўных гадоў і памёр у практычна поўнай ізаляцыі 11 верасня ў сваім доме ў Парыжы.
Джавані Андрэа Ансальда

**Джавані Андрэа Ансальда** (; 1584 — ) — італьянскі мастак, працаваў пераважна ў Генуі. Ансальда нарадзіўся ў Вольтры, цяпер у складзе камуны Генуі, у сям’і купца. Вучыўся ў Арацыа Камб’язі і, магчыма, супрацоўнічаў з Бернарда Строцы.

Двума яго вучнямі былі Джузэпэ Бадарака і Барталамеа Басі. Адным з яго нашчадкаў быў Іначэнца Ансальда з Пешыі (12 лютага 1734 — 16 лютага 1816). Памёр у Генуі.

Катэгорыя:Мастакі Італіі XVIII стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі барока
Бярозаўка (прыток Галбіцы)

**Бярозаўка** — рака ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Галбіца (басейн Дзісны).

Даўжыня ракі 5 км. Выток знаходзіцца каля вёскі Ружампаль. Упадае ў Галбіцу каля вёскі Мішуты. Каля ракі вёска Лабуці.

## Літаратура 
* Ліст карты N-35-31. Выданне 1986 года. Стан мясцовасці на 1983 год.

## Спасылкі 
* Общая характеристика речной сети Витебской области (в разрезе районов) // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь»  

Катэгорыя:Рэкі Шаркаўшчынскага раёна
Катэгорыя:Басейн Галбіцы
Андрэа Андрэані

**Андрэа Андрэані** (іт. Andrea Andreani; —) — мантуанскі гравёр на медзі і на дрэве ў тэхніцы к’яраскура.

Андрэа Андрэані нарадзіўся ў 1540 годзе ў Мантуанскім герцагстве. Па ўсёй верагоднасці, ён атрымаў адукацыю ў сталіцы Італіі горадзе Рыме.

З 1584 па 1586 год пражываў у Фларэнцыі, а затым у Сіене, адкуль вярнуўся ў Мантую. У адносінах да святлаценю быў у сваіх работах паслядоўнікам новага напрамку, які даў мастацтву Уга да Карпі. За вытанчанасць разьбы на дрэве ён атрымаў мянушку «маленькі Альбрэхт Дзюрэр».
Андрэа да Фірэнцэ

**Андрэа Банаюці** (іт. Andrea Bonaiuti), у еўрапейскіх мовах часцей *Банаюта* (Bonaiuto), часам *Андрэа Фларэнційскі* (іт. Andrea da Firenze; першая згадка каля 1343 — ) — італьянскі мастак.

Андрэа да Фірэнцэ належыць да буйных італьянскіх мастакоў сярэдзіны XIV стагоддзя, аднак яго імя на некалькі стагоддзяў было прададзена забыццю і вернута з нябыту толькі дзякуючы даследчыкам XIX стагоддзя.
Луі Анкетэн

**Луі Анкетэн** (фр. Louis Anquetin, , Этрапаньі — , ) — французскі мастак і тэарэтык мастацтва, адзін з заснавальнікаў сінтэтызму ў жывапісе.

## Біяграфія 
Луі Анкетэн нарадзіўся ў французскай камуне Этрапаньі ў заможнай сям’і. З ранняга дзяцінства хлопчык захапіўся жывапісам і яго бацькі, бацька Жорж Анкетэн і маці Роўз-Фелісітэ Шовэ, усяляк падтрымлівалі гэтае захапленне.

У 1872 г. Луі быў залічаны ў Руанскі ліцэй П’ера Карнэля, пасля заканчэння якога паступіў на ваенную службу ў 6-ы драгунскі полк, раскватараваны ў горадзе Шартр.

У 1882 г., завяршыўшы службу ў войску, Луі вырашыў стаць мастаком і, адправіўшыся ў Парыж, пачаў вывучаць жывапіс у мастацкай студыі Леона Бана. Тут ён пазнаёміўся з Анры Тулуз-Латрэкам, з якім пасля быў дружны многія гады. У 1883 г. Леона Бана прызначылі прафесарам Акадэміі мастацтваў і ён зачыніў сваю студыю. Анкетэн і Тулуз-Латрэк перайшлі ў майстэрню Фернана Кармона, дзе пазнаёміліся і пасябравалі з Эмілем Бернарам і Вінцэнтам Ван Гогам. Луі Анкетэн аказаўся вельмі здольным студэнтам і Кармон лічыў яго сваім пераемнікам.

У 1885 г. пасля сустрэчы з Клодам Манэ Анкетэн адкрыў для сябе «імпрэсіянізм». Услед за Анкетэнам ідэі імпрэсіянізму ўспрыняла ўся так званая «група Кармона», якая склалася з Тулуз-Латрэка, Эжэна Боша, Палі Тамье і Вінцэнта ван Гога. Аднак, у імкненні знайсці свой уласны стыль, Анкетэн не пакідаў спроб выйсці за «межы імпрэсіянізму».

У 1886 г. у Grand Café Bouillon адбылося знаёмства Луі Анкетена з Жоржам Сера і яго асаблівай манерай ліста, названай дывізіянізмам або пуантылізмам.
Альбер Андрэ

**Альбер Андрэ** (,  — ) — французскі мастак-фігуратар-постімпрэсіяніст. Ён стварыў партрэты П’ера-Агюста Рэнуара, свайго бліжэйшага сябра, і Клода Манэ.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Ліёне, распрацоўваў узоры для шоўку. У 1889 годзе ён пераехаў у Парыж, каб паступіць у Акадэмію Жуліяна. Там ён сустрэў Поля Рансона, Луі Вальта і Жоржа д’Эспанья. У 1894 годзе ён выставіў пяць карцін у Салоне Незалежных, дзе прыцягнуў увагу Рэнуара. Нягледзячы на розніцу ва ўзросце, трывалае сяброўства аб’ядноўвала іх да смерці Рэнуара ў 1919 годзе. Праз арт-дылера Рэнуара Поля Дзюран-Руэля Андрэ змог прадаць многія свае карціны ў Злучаных Штатах праз галерэі Дзюран-Руэля. Паміж 1895 і 1901 гадамі ён выстаўляўся ў Салоне дэ Сэнт, Салоне Незалежных, Выставе мадэрну, Асеннім салоне, а ў 1904 годзе — у Салоне свабоднай эстэтыкі ў Бруселі. У 1912 годзе Дзюран-Руэль дазволіў Андрэ выставіць свае працы ў Нью-Ёрку, а ў 1913 годзе ён быў абраны для святкавання дваццатай гадавіны «Libre Esthétique» у Бруселі, дэманструючы працы на тэму паўднёвай Францыі. Пазней ён шмат разоў дэманстраваў свае працы ў Нью-Ёрку.
Куно Ам’е

**Куно Ам’е** (; ,  — , Ошванд) — швейцарскі мастак, скульптар і графік. Будучы першым швейцарскім мастаком, які аддаў перавагу колеру ў кампазіцыі, ён быў піянерам сучаснага мастацтва ў Швейцарыі. Належыць да постімпрэсіянісцкага кірунку ў мастацтве.

Катэгорыя:Мастакі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі XX стагоддзя
Катэгорыя:Скульптары Швейцарыі
Катэгорыя:Графікі Швейцарыі
Катэгорыя:Постімпрэсіянізм
Катэгорыя:Мастацкая група «Мост»
Катэгорыя:Асобы на марках
Ян ван Амстэл

**Ян ван Амстэл**, таксама **Ян дэ Холандэр** (нідэрл. Jan van Amstel; каля 1500,  — каля 1542) — фламандскі мастак, прадстаўнік Паўночнага Адраджэння.

## Біяграфія 
Нідэрландскага паходжання. У гарадскіх кнігах запісаны як Ян Ван Амстэл Артсанэ. Верагодна, старэйшы брат Пітэра Артсена і зяць Пітэра Кука ван Альста.

Каля 1528 года пераехаў у Антверпен і быў прыняты ў гільдыю святога Лукі гэтага горада. Ажаніўся з Адрыянай ван Даорніке, якая пасля яго смерці зноў выйшла замуж і ў 1544 годзе нарадзіла будучага мастака Гіліса ван Конінгслоа.

Папярэднік Пітэра Брэйгеля. Пісаў карціны на рэлігійныя тэмы і жанравыя палотны, якія паказваюць сцэны ў карчмах і інш.

Памёр у Антверпене.
Іаган Анвандэр

**Іаган Анвандэр** (, Рапен, сёння муніцыпалітэт Унтэрэг, акруга Унтэральгау — , Лаўінген, акруга Дылінген-ан-дэр-Донаў) — нямецкі мастак эпохі ракако і фрэскапісец.

Анвандэр быў галавой сям’і мастакоў, у якую ўваходзіў Іаган Баптыст Анвандэр. Нарадзіўся ў сям’і фермера і, верагодна, атрымаў адукацыю ў манастыры Отабойрэн або Міндэльхайм. У 1740 г. ажаніўся з Марыяй Францішкай Зесэр, дачкой лаўнгенскага саветніка Іагана Каспера Зесэра. Ужо ў 1739 годзе ён набыў грамадзянскія правы Лаўінгена. Дом, які купіў Анвандэр, існуе і сёння па адрасе Herzog-Georg-Strasse 21. У 1740—1764 гадах Марыя Францішка нарадзіла дванаццаць дзяцей, толькі трое з іх дажылі да старасці.

Анвандэр працаваў пераважна ў раёне архібіскупства Бамберга. Яго працы, карціны і фрэскі можна ўбачыць больш чым у 50 культавых месцах на поўдні Германіі. Адна з самых вядомых яго работ — жывапіс на фасадзе старой бамбергскай ратушы, сёння страчаны.

Катэгорыя:Мастакі Германіі
Скіба

**Скіба** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксандр Мікалаевіч Скіба (нар. 1949) — матэматык.
* Гжэгаж Скіба (нар. 1968) — польскі баскетболіст, пазней трэнер. Выступаў за зборную Польшчы.
* Віктар Пятровіч Скіба (1956—2000) — беларускі фтызіятр.
* Пётр Аляксандравіч Скіба (1946—2004) — беларускі фізік, спецыяліст у галіне абсталявання і тэхналогій лазернай апрацоўкі.
Пітэр Артсен

**Пітэр Артсен** (нідэрл. Pieter Aertsen; 1508,  — , там жа) — нідэрландскі мастак. Вядомы таксама па мянушцы Пітэр Доўгі (нідэрл. Lange Pier).

Сын панчошніка з Амстэрдама Арта Пітэрса. Вучыўся ў Антверпене ў Аларта Класа, у 1535 годзе стаў членам мясцовай гільдыі Святога Лукі. У сярэдзіне 1550-х гадоў вяртаецца ў Амстэрдам для выканання царкоўных заказаў, у 1563 годзе атрымлівае правы грамадзянства і застаецца ў горадзе да самай сваёй смерці.

Пітэр Артсен спачатку набыў вядомасць сваімі жанравымі сцэнамі («Малочніца», 1543), у якія часта ўводзіў евангельскія матывы, якія надаюць выяве павучальны характар («Хрыстос у Марфы і Марыі», 1557 і Мясная крама, 1551). Ствараў рэлігійныя і алтарныя кампазіцыі, многія з якіх былі разбураны ў перыяд іканаборства.

Сярод яго вучняў былі Ян ван дэр Страт і яго пляменнік Іаахім Бейкелар.

Звесткі пра яго жыццё і творчасць прыводзіць Карэл ван Мандэр у сваёй «Кнізе пра мастакоў».
Дэман (фільм, 2015)

«**Дэман**» () — мастацкі фільм 2015 года рэжысёра .

Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 22-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».

## Сюжэт 
Малады чалавек прыязджае ў родны горад будучай жонкі. У якасці вясельнага гасцінца ён атрымлiвае ад дзеда нявесты пляцоўку зямлі, дзе пара зможа пабудаваць хату і стварыць шчаслівую сям'ю. Пры падрыхтоўцы зямлі да будавання хаты малады чалавек знаходзіць чалавечыя косці. Пачынаюць адбывацца дзіўныя рэчы, якія назаўсёды змяняюць жыццё шчаслівай пары.

## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 2 кінаўзнагародамі і яшчэ 7 намінацыямі.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Кінакамедыі 2015 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы 2015 года
Катэгорыя:Фэнтэзійныя фільмы 2015 года
Катэгорыя:Фільмы жахаў 2015 года
Катэгорыя:Фільмы-трылеры 2015 года
Катэгорыя:Фільмы Польшчы 2015 года
Катэгорыя:Фільмы Ізраіля 2015 года
Катэгорыя:Кінакамедыі Польшчы
Катэгорыя:Кінакамедыі Ізраіля
Катэгорыя:Фільмы-драмы Польшчы
Катэгорыя:Фільмы-драмы Ізраіля
Катэгорыя:Фэнтэзійныя фільмы Польшчы
Катэгорыя:Фэнтэзійныя фільмы Ізраіля
Катэгорыя:Фільмы жахаў Польшчы
Катэгорыя:Фільмы жахаў Ізраіля
Катэгорыя:Фільмы-трылеры Польшчы
Катэгорыя:Фільмы-трылеры Ізраіля
Катэгорыя:Фільмы на польскай мове
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы на ідыш
Катэгорыя:Фільмы на рускай мове
Катэгорыя:Фільмы Марціна Вроны
Аляксей Пятровіч Ярмолаў

**Аляксей Пятровіч Ярмолаў** (; ,  — , ) — рускі военачальнік, дзяржаўны дзеяч і дыпламат, удзельнік многіх буйных войнаў, якія Расійская імперыя вяла з 1790-х па 1820-я. Генерал ад інфантэрыі (1818) з залічэннем па артылерыі (1837). Галоўнакіраўнік грамадзянскай часткай і памежнымі справамі ў Грузіі, Астраханскай і Каўказскай губернях; камандуючы Асобным Каўказскім корпусам (1816—1827). Аўтар мемуараў.
Аляксандр Мікалаевіч Скіба

**Аляксандр Мікалаевіч Скі́ба** (; нар. ) — матэматык, доктар фізіка-матэматычных навук (1993), прафесар (1994).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сяле Гардзееўка Клінцоўскага раёна (Бранская вобласць Расіі). У 1972 годзе скончыў Навазыбкаўскі педагагічны інстытут. У 1972—1973 гадах праходзіў службу ў Савецкай Арміі. У 1973—1974 гадах працаваў настаўнікам матэматыкі ў школе сяла Дзяніскавічы Навазыбкаўскага раёна, у 1974—1975 гадах ў сяле Кацічы)
* Ганаровы прафесар Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Францыска Скарыны

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* 
* Скиба Александр Николаевич  // Факультэт матэматыкі і тэхналогій праграмавання Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Францыска Скарыны
* Скіба Аляксандр Мікалаевіч // Узнагароды Беларусі

Катэгорыя:Матэматыкі СССР
Катэгорыя:Матэматыкі Беларусі
Розум і пачуцці (значэнні)

**«Ро́зум і пачу́цці»** () — раман Джэйн Осцін, апублікаваны ў 1811 годзе.

## Экранізацыі рамана 
* «Розум і пачуцці» — міні-серыял 1971 года (Вялікабрытанія)
* «Розум і пачуцці» — міні-серыял 1981 года (Вялікабрытанія)
* «Розум і пачуцці» — фільм 1995 года (ЗША, Вялікабрытанія)
* «Розум і пачуцці» — фільм 2000 года (Індыя)
* «Розум і пачуцці» — міні-серыял 2008 года (Вялікабрытанія)
Хуан дэ Фландэс

**Хуан дэ Фландэс** (ісп.: Juán de Flandes) — іспанскі мастак нідэрландскага паходжання XV стагоддзя, адзін з найгалоўных прадстаўнікоў Адраджэння ў Іспаніі.

Дакладныя гады жыцця невядомыя, нарадзіўся каля 1460-х гадоў у Фландрыі. У перыяд з 1496 па 1519 год працаваў у Іспаніі пры двары каралевы Ізабелы Кастыльскай, нараўне з вядомым партрэтыстам Міхелем Зітавым.

## Біяграфія 
Пра біяграфію мастака вядома няшмат. Сустракаюцца варыянты яго імя- «Хуан дэ Фландэс» — указанне на нацыянальнасць, «Іаан» або «Ян з Фландрыі», таксама «Ян Салаэрт» або «Майстар з Гента».

Упершыню згадваецца ў рахунках каралевы Ізабелы Кастыльскай за 1496 год. Праз два гады дакументы гавораць пра яго ўжо як пра «прыдворнага мастака Яе Вялікасці». Сваё месца пры каралеве ён захоўвае да яе смерці ў 1504 годзе. Яго пэндзлю належаць некалькі партрэтаў прадстаўнікоў кіруючай дынастыі.

Пасля гэтага ён адпраўляецца ў Саламанку, дзе ў 1505 годзе было дакументавана стварэнне ім некалькіх работ для ўніверсітэта і «Алтара Сан-Мігеле» для гарадскога сабора. У 1509 годзе па заказе біскупа Хуана Радрыгеса дэ Фансекі ён стварае вялікае рэтабла для сабора ў Паленсіі. Яно складаецца з 12 частак і робіць грандыёзнае ўражанне. У Паленсіі Фландэс заставаўся да сваёй смерці, як мяркуецца, яна наступіла да кастрычніка 1519 года, пасля якога яго жонка ў адміністрацыйных дакументах была згадана як удава.
Спакой нам толькі сніцца

«**Спакой нам толькі сніцца**» () — мастацкі фільм 2015 года рэжысёра .

Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 22-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».

## Сюжэт 
Мужчына, яго маладая сяброўка і шаснаццацігадовая дачка аднойчы ўлетку прыязджаюць у вёску на выходныя. Адносіны паміж парай складаныя. Дачка цяжка перажывае крызіс дарослых, адчувае сябе самотнай. Яна жыве ў сваім свеце таямніц і фантазій. На сядзібе ў яе ёсць сябар, вясковы хлопчык. Аднойчы ён крадзе ў паляўнічага стрэльбу з аптычным прыцэлам…

## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 5 кінаўзнагародамі і яшчэ 7 намінацыямі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы-драмы 2015 года
Катэгорыя:Фільмы Літвы 2015 года
Катэгорыя:Фільмы Францыі 2015 года
Катэгорыя:Фільмы Расіі 2015 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Літвы
Катэгорыя:Фільмы-драмы Францыі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Расіі
Катэгорыя:Фільмы на літоўскай мове
Катэгорыя:Фільмы Шарунаса Бартаса
Штайн-на-Рэйне

**Штайн-на-Рэйне** () — горад у Швейцарыі, у кантоне Шафгаўзен. Насельніцтва — 4187 чалавек (на 2007 год). Афіцыйны код — 2964. У старым горадзе знаходзіцца вялікая колькасць дамоў з маляўнічымі роспісамі па тынкоўцы на галоўнай вуліцы. Памеры і сюжэты разнастайныя, ад антычных і біблейскіх на паўдома, да дэкаратыўных і невялікіх. Бліжэй да набярэжнай з’яўляюцца сучасныя варыянты роспісу, у асноўным у стылі графіці.

Катэгорыя:Гарады Швейцарыі
Катэгорыя:Камуны кантона Шафгаўзен
Луі Клод Дакен

**Луі Клод Дакен** (фр.: Louis-Claude Daquin, ,  — , там жа) — французскі кампазітар, арганіст і клавесініст.

## Біяграфія 
Дакен быў яўрэйскага паходжання і нашчадкам Франсуа Рабле па маці. Яго стрыечны дзед выкладаў старажытнаяўрэйскую мову ў Калеж дэ Франс. Дакен рана выявіў музычныя здольнасці. У шасцігадовым узросце граў на клавесіне перад Людовікам XIV. Хроснай маці Дакена была знакамітая клавесіністка Элізабет Жаке дэ ла Гер.

З 1715 года служыў арганістам у цэрквах. У 1727 годзе Дакен атрымаў месца арганіста ў царкве Сен-Поль у выніку спаборніцтва, перайграўшы свайго саперніка Ж.-Ф. Рамо. З 1739 года — арганіст каралеўскай капэлы, а з 1755 года — у Саборы Парыжскай Божай Маці ў Парыжы.

Аўтар п’ес для клавесіна (п’еса «Зязюля» захавалася ў рэпертуары сучасных піяністаў), алеэляў для аргана, клавесіна і іншых інструментаў. Многія вакальныя і інструментальныя сачыненні Дакена страчаны (напрыклад, кантата «Ружа»). Творы Дакена напісаны пераважна ў стылі ракако, ім уласцівыя вытанчанасць, галантнасць, сентыментальнасць. У сваіх лепшых творах Дакен апярэджвае жанравую выяўленчасць і лірычны псіхалагізм класікаў XVIII стагоддзя.
Мадэст Кушарт

**Мадэст Кушарт** (кат. Modest Cuixart i Tàpies, ,  — , Паламос) — каталонскі мастак, стрыечны брат Антоні Тапіеса.

## Біяграфія 
Скончыў Барселонскую акадэмію жывапісу. У 1948 увайшоў у групу Доу эль Сэт (кат. Dau al Set — Сёмая грань шасцігранніка), якую складалі Жуан Броса, Антоні Тапіес і інш.

У 1958 годзе яго персанальная экспазіцыя была прадстаўлена ў парыжскай галерэі Рэнэ Друэна, у 1959 годзе ён атрымаў першую прэмію на Біенале ў Сан-Паўлу, прыняў удзел у касельскай выставе documenta, у 1960 — у выставе іспанскага авангарда ў лонданскай галерэі Тэйт і музеі Гугенхайма.

З 1971 года жыў у Палафружэлі. Выставы яго работ праходзілі ў Парыжы, Мадрыдзе, Амстэрдаме, Токіа, Базелі, Мілане, Барселоне, Жэроне і інш. У 1988 годзе яго персанальныя экспазіцыі былі прадстаўлены ў Кобэ і Токіа.

У 1998 годзе ў Палафружэле быў створаны Фонд Кушарта.