open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Уладзімір Паўлавіч Бурмейстар

**Уладзімір Паўлавіч Бурмейстар** (,  — ) — савецкі балетмайстар. Заслужаны артыст РСФСР" (1947), Заслужаны дзеяч мастацтваў РСФСР (1954), Народны артыст РСФСР (1965), Народны артыст СССР (1970). Сталінская прэмія II ступені (1946).

## Біяграфія 
У 1920 годзе паступіў у харэаграфічную школу імя М. Лермантава ў Маскве. У 1925—1929 гг. вучыўся ў Цэнтральным тэхнікуме тэатральнага мастацтва (зараз — Расійскі ўніверсітэт тэатральнага мастацтва, Масква). Адначасова працаваў у Тэатры мініяцюр (1927).

З 1930 года — саліст, з 1932 года — балетмайстар Маскоўскага мастацкага балета пад кіраўніцтвам В. У. Крыгер (у 1939 годзе ўвайшоў у склад Музычнага тэатра імя У. І. Неміровіча-Данчанкі, з 1941 года — Маскоўскі музычны тэатр імя К. С. Станіслаўскага і У. І. Неміровіча-Данчанкі).

У 1941—1960 гг. і з 1963 года — галоўны балетмайстар Маскоўскага музычнага тэатра імя К. С. Станіслаўскага і У. І. Неміровіча-Данчанкі.

Сярод партый: Нуралі («Бахчысарайскі фантан» Б. Асаф’ева), Алека («Цыганы» С. Васіленкі), Нікез («Саперніцы» на музыку П. Л. Гертэля). Ставіў балеты ў тэатрах Лондана, Парыжа і іншых гарадоў.

## Літаратура 
* Бурмейстар Уладзімір Паўлавіч // Беларуская энцыклапедыя : у 18 т. / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]. — Мінск : БелЭн, 1996. — Т. 3 : Беларусы-Варанец. — С. 351.
* Владимир Бурмейстер : [Фото] // Балет. — 2004. — № 6.- С. 50.
Бука

**Бука**:

## Прозвішча 
* Вячаслаў Ульянавіч Бука — беларускі вучоны-медык

## Тапонім 
* Бука (востраў)
Вількін

**Вількін** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Андрэй Якаўлевіч Вількін — беларускі каратыст
* Фелікс Рувімавіч Вількін — беларускі мастак, дызайнер
* Якаў Раманавіч Вількін — беларускі гісторык спорту
Якаў Раманавіч Вількін

**Якаў (Ян) Раманавіч (Рувімавіч) Вількін** (,  — ) — беларускі гісторык спорту.

## Біяграфія 
У 1950 годзе скончыў Мінскае мастацкае вучылішча (зараз — Мінскі дзяржаўны каледж імя А. К. Глебава), у 1956 годзе — Беларускі інстытут фізічнай культуры (зараз — Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт фізічнай культуры).

У 1956—1958 гг. працаваў інструктарам па фізічнай культуры і спорце Мінскага абласнога савета добраахвотнага спартыўнага таварыства «Буравеснік». У 1958—1961 гг. — інструктар, загадчык аддзела, старшыня райсавета Мінскага абласнога савета спартыўнага таварыства «Чырвоны Сцяг». У 1961—1997 гг. — выкладчык, загадчык кафедры (з 1978) Акадэміі фізічнага выхавання і спорту. У 1985—1997 гг. — член-карэспандэнт Міжнароднага камітэта па гісторыі спорту і фізічнага выхавання (ICOSH).

Збіраў, даследаваў і класіфікаваў беларускія народныя гульні. У 1960-я гады ўзначальваў фальклорна-этнаграфічныя экспедыцыі ў цэнтральныя, заходнія і паўднёвыя раёны Рэспублікі Беларусь.

Аўтар і суаўтар навуковых прац, падручнікаў па фізічнай культуры, даведнікаў па гісторыі фізкультурнага руху на Беларусі.

Памёр Якаў Раманавіч 22 кастрычніка 1997 года.

## Літаратура 
* Вилькин Яков Романович // Регионы Беларуси : энциклопедия : в 7 т. / редкол.: Т. В. Белова [и др.]. — Минск : БелЭн імя П. Броўкі, 2010. — Т. 2 : Витебская область : в 2 кн. — Кн. 1. — С. 143.
* Вилькин Яков Романович // Спортивная энциклопедия Беларуси / редкол.: Г. П. Пашков [и др.]. — Минск : БелЭн, 2005. — С. 109.
Сычуаньскае землетрасенне (2008)

**Сычуаньскае землетрасенне** () — разбуральнае землетрасенне, якое адбылося ў панядзелак 12 мая 2008 года ў 14:28:01.42 па Пекінскім часе (06:28:01.42 UTC) у кітайскай правінцыі Сычуань. Магнітуда землетрасення склала 8 Mw Паводле дадзеных Кітайскага сейсмалагічнага бюро і 7,9 Mw (па Рыхтэру) па даных Геалагічнай службы ЗША. Эпіцэнтр зафіксаваны ў 75 км ад сталіцы правінцыі Сычуань горада Чэнду, гіпацэнтр - на глыбіні 19 км. Гэтае землетрасенне таксама вядома як **Вэньчуаньскае** (), паколькі яго эпіцэнтр прыпадаў на павет Вэньчуань. Землетрасенне адчувалася ў Пекіне (аддаленне 1,500 км) і Шанхай (1,700 км), дзе трэсліся офісныя будынкі і пачалася эвакуацыя. Яго адчулі і ў суседніх краінах: Індыя, Пакістан, Тайланд, В'етнам, Бангладэш, Непал, Манголія і Расія.

Афіцыйныя крыніцы заяўляюць, што на 4 жніўня 2008 загінула 69 197 чалавек, прапала без вестак каля 18 тысяч чалавек, 288 431 пацярпела.

Землетрасенне адбылося ў сейсмічна актыўным разломе Лунмэншань, які праходзіць па Заходнім краі Сычуаньскай катлавіны, аддзяляючы яе ад Сіна-Тыбецкіх гор.

Мастак  атрымаў турэмны тэрмін за публікацыю інфармацыі аб загінулых, якая не патрапіла ў афіцыйную статыстыку, а таксама за расследаванне карупцыі ў мясцовых уладах, што пацягнула будаўніцтва сейсмаўразлівых будынкаў.

Эстафета Алімпійскага агню 2008 года была прыпыненая ў памяць аб загінулых у гэтым стыхійным бедстве людзей, а школьнік Лін Хаа, які выратаваў двух сваіх таварышаў з-пад руінаў пасля Сычуаньскага землетрасення 2008 года, атрымаў права вынесці сцяг Кітая на цырымоніі адкрыцця хатніх Алімпійскіх гульняў разам з легендай  .

У сувязі з масавым распаўсюджаннем мабільных фота- і відэакамер, а таксама аўтамабільных рэгістратараў ўпершыню былі надзейна зарэгістраваныя незвычайныя аптычныя атмасферныя з’явы (сполахі, прамяні, незвычайныя вясёлкі) незадоўга да землятрусу.

## Спасылкі 
* Sichuan Earthquake Pictures Archive
* Compilation of BBC Videos Related to the Earthquake
* «China Quake» documentary produced by Natural History New Zealand

Катэгорыя:Падзеі 12 мая
Катэгорыя:Май 2008 года
Катэгорыя:Падзеі 2008 года
Катэгорыя:Землетрасенні
Катэгорыя:Падзеі ў Кітаі
Катэгорыя:2008 год у Кітаі
Gymnadenia corneliana

**Gymnadenia corneliana** — від наземных архідэй з Паўднёвых Альп, які належыць да роду  R. Brown 1813 (раней уключаўся ў род  Richard 1817) .

## Этымалогія 
Від прысвечаны швейцарскаму батаніку Карнеліі Рудо, якая сабрала тыпавы асобнік (у 1925 годзе ў Верхніх Альпах, над Коль-дзю-Латарэ).

## Апісанне 
, Коль-дзю-Гранон]]
Расліна вышынёй ад 10 да 30 см. Шматлікае лісце пераважна размешчана ў аснове расліны. Кветкі дробныя і шматлікія, часцей за ўсё афарбаваны ад ружовага да чырванаватага. Да канца цвіцення паступова страчваюць колер да белага. Афарбоўка кветкі ад кветаноса да кончыка становіцца паступова ўсё болей насычанай. Цвіценне з канца чэрвеня да канца ліпеня.

## Асяроддзе пражывання 
Расце на вышынях ад 1500 да 2500 м, звычайна на вапняковых альпійскіх лугах.

## Арэал 
Францыя (да Савоі і Верхняй Савоі) і італьянскія Паўднёвыя Альпы .

## Ахова 
У Францыі рэгіянальна ахоўны від.

Акрамя таго, від згадваецца ў Чырвонай кнізе МСАП.

Прыродаахоўны статус МСАП : Найменшая праблема (LC) .

## Літаратура 
* Pierre Delforge, *Guide des orchidées d’Europe, d’Afrique du Nord et du Proche-Orient*, 3e édition 2005, Delachaux et Niestlé, Paris, 640 p.
* Marcel Bournérias, Daniel Prat & al. (collectif de la Société Française d’Orchidophilie), *Les Orchidées de France, Belgique et Luxembourg*, 2e édition 2005, Biotope (collection Parthénope), Mèze, 504 p.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Ядрушка
Катэгорыя:Флора Еўропы
Імануіл Велікоўскі

**Імануіл Велікоўскі** (,  — , Прынстан) — ізраільскі і амерыканскі ўрач і псіхааналітык; стваральнік псеўданавуковых тэорый у галіне гісторыі, геалогіі і астраноміі; у прыватнасці, аўтар «рэвізіянісцкай храналогіі», якая пераглядае шэраг палажэнняў старажытнай гісторыі, асабліва Блізкага Усходу. Работы Вялікаўскага часта цытуюцца як кананічны прыклад псеўданавукі і выкарыстоўваліся ў якасці прыкладу праблемы дэмаркацыі.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Віцебску ў сям’і камерсанта.

У 1900 годзе сям’я Велікоўскіх пераехала ў Маскву. У 1912 годзе з залатым медалём скончыў 9-ю Імператарскую гімназію. У жніўні таго ж года семнаццацігадовы Імануіл прыехаў у Францыю і паступіў на медыцынскі факультэт універсітэта. Восенню 1914 года Імануіл Велікоўскі быў залічаны студэнтам Вольнага ўніверсітэта ў Маскве. Два семестры ён быў слухачом курса юрыспрудэнцыі, гісторыі і эканомікі. Восенню 1915 года І. Велікоўскі пачаў вучыцца на медыцынскім факультэце Эдынбургскага ўніверсітэта. Скончыўшы першы курс, ён паехаў на летнія канікулы да бацькоў у Маскву. Працягнуць вучобу ў Эдынбургу яму не ўдалося. Пачалася Першая сусветная вайна. Але ў гэтым жа годзе Імануіл Велікоўскі паступіў на 2-і курс медыцынскага факультэта Маскоўскага ўніверсітэта, працягваючы гуманітарную адукацыю ў Вольным ўніверсітэце.

Незадоўга да Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года І. Велікоўскі пад псеўданімам Імануэль Раміо выпусціў брашуру «Третий исход», асноўная ідэя якой — вяртанне яўрэяў на зямлю Ізраіля. Летам 1921 года Велікоўскі скончыў універсітэт і атрымаў дыплом урача. Вясной 1922 года ён, атрымаўшы дазвол на выезд за мяжу, разам з бацькамі пакінуў Расію. У 1931 годзе сям’я Велікоўскіх пераехала ў Тэль-Авіў, дзе Імануіл пачаў працаваць псіхатэрапеўтам. У 1939 годзе — у ЗША, дзе і жыў да смерці.

Выйшлі яго кнігі — «Светы ў сутыкненнях», «Стагоддзі ў хаосе», «Зямля ў пераваротах», «Народы мора» і інш.

Памёр Імануіл Шыманавіч 17 лістапада 1979 года.

Некаторыя кнігі толькі пасля смерці І. Ш. Велікоўскага былі надрукаваны — «Чалавецтва ў амнезіі», «Астролагі і трунакапальнікі». Ненадрукаванымі засталіся яшчэ чатыры: «Час Ісаі і Гамера», «Сатурн і Патоп», «Юпіцер», «Арбіта».

## Літаратура 
* Велікоўскі Імануіл Шымонавіч // Імёны. Асобы. Лёсы: ураджэнцы Віцебшчыны ў далёкім і блізкім замежжы / М. П. Кузьміч, М. І. Сцепаненка. — Мінск : Літаратура і мастацтва, 2012. — С. 60.
* Велікоўскі Імануіл Шымонавіч // Нашы землякі ў далёкім і блізкім замежжы : біяграфічны даведнік / М. П. Кузьміч, М. І. Сцепаненка. — Віцебск : Віцебская абласная друкарня, 2007. — С. 36-37.
Павел Міхайлавіч Верхаловіч

**Павел Міхайлавіч Верхаловіч** (,  — ) — савецкі военачальнік. Генерал-лейтэнант (1945).

## Біяграфія 
У Чырвонай Арміі з 1919 года. У 1934 годзе скончыў Ваенную акадэмію імя Фрунзэ, а ў 1948 годзе — акадэмію Генштаба. Удзельнік савецка-фінляндскай вайны 1939—1940 гг. у якасці начальніка штаба стралковай дывізіі. Быў узнагароджаны 3 ордэнамі Чырвонага Сцяга. У гады Вялікай Айчыннай вайны ваяваў на Заходнім, Данскім, Сцяпным, Варонежскім і 2-м Украінскім франтах у якасці начальніка штаба 49-й, 24-й і 57-й армій. Пасля вайны на выкладчыцкай рабоце ў акадэміі Генштаба.

Удзельнік абароны Масквы, Сталінградскай бітвы, вызвалення Балгарыі, Югаславіі, Румыніі, Венгрыі. Узнагароджаны 10 ордэнамі СССР, у тым ліку ордэнам Суворава, Кутузава, Б. Хмяльніцкага, 7 медалямі і 2 балгарскімі ордэнамі.

Памёр 28 кастрычніка 1952 года, пахаваны ў Маскве.

## Літаратура 
* Долготович, Б. Д. Военачальники земли белорусской : энциклопедический справочник / Б. Д. Долготович. — Минск : БелЭн, 2005. — С. 123.
Пётр Уладзіміравіч Гнуценка

**Пётр Уладзіміравіч Гнуценка** (нар.  года, в. Уна, Лёзненскі раён) — беларускі журналіст.

## Біяграфія 
У 1988 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, у 2004 годзе — Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.

З 1984 года працаваў у газеце «Рабочее слово» (з 1987 года — галоўны рэдактар). З 1977 года працаваў у Віцебскім абласным выканаўчым камітэце, у тым ліку, з 2004 года — начальнікам аддзела, 1-м намеснікам начальніка ўпраўлення ідэалагічнай работы. З 2007 года — старшыня Віцебскай абласной арганізацыі Беларускага Саюза журналістаў. Адзін з аўтараў кнігі «Витебская область» (Витебск, 2005).

Працаваў на пасадзе начальніка аддзела ідэалагічнай работы, па справах моладзі, рэлігіі і нацыянальнасцей галоўнага ўпраўлення ідэалагічнай работы і па справах моладзі Віцебскага аблвыканкама.

## Літаратура 
* Давидович, О. В. Гнутенко Пётр Владимирович / О. В. Давидович // Регионы Беларуси : энциклопедия : в 7 т. / редкол.: Т. В. Белова [и др.]. — Минск : БелЭн імя П. Броўкі, 2010. — Т. 2 : Витебская область : в 2 кн. — Кн. 1. — С. 321.

Катэгорыя:Журналісты Беларусі
Сярэбраныя руды

]]
]]
**Сярэ́браныя ру́ды** — прыродныя мінеральныя ўтварэнні, у якіх утрыманне серабра робіць эканамічна і тэхнічна абгрунтаваным іх прамысловае выкарыстанне.

Вядомы больш за 60 мінералаў серабра. Галоўныя мінералы сярэбраных руд: аргентыт, піраргірыт, полібазіт, прустыт, стэфаніт, электрум, галеніт з дамешкамі серабра. Адрозніваюць два тыпы радовішчаў сярэбраных руд: уласна сярэбраныя і комплексныя сярэбразмяшчальныя (радовішчы каляровых і высакародных металаў, з якіх серабро здабываюць адначасна з імі).

Сярэбраныя руды звязаны з гранітоідамі, вулканічнымі і субвулканічнымі пародамі. Уласна сярэбраныя руды сустракаюцца рэдка і маюць невялікае значэнне ў сусветных запасах і аб’ёмах здабычы. У комплексных сярэбразмяшчальных радовішчах засяроджана 70 % сусветных запасаў. Галоўныя радовішчы прымеркаваны да так званага Вялікага сярэбранага пояса Паўночнай і Паўднёвай Амерыкі.

Сусветныя агульныя запасы сярэбраных руд (у пераліку на метал) па 67 краінам складаюць 1003,9 тыс. т (2006), пацверджаныя — 670,2 тыс. т, з іх у Расіі 70,1 тыс. т, Польшчы 66 тыс. т, ЗША 52,1 тыс. т, Мексіцы 46,5тыс. т, Таджыкістане 44 тыс. т, Балівіі 41,6 тыс. т, Перу 36,2 тыс. т, Казахстане 29 тыс. т, Аўстраліі 26,4 тыс. т, Чылі 21,7 тыс. т, Аргенціне 20,4 тыс. т, Канадзе 20,2 тыс. т, Інданезіі 17,1 тыс. т, Японіі 16 тыс. т, Іспаніі 14 тыс. т, Манголіі 13,5 тыс. т, ПАР 13 тыс. т, Узбекістане 10 тыс. т. Асноўныя аб’ёмы здабычы і вытворчасці серабра належаць ЗША, Канадзе, Перу, Мексіцы і Аўстраліі.

## Зноскі 
## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Руды
Катэгорыя:Мінералы серабра
Барыс Львовіч Гутнікаў

**Барыс Львовіч Гутнікаў** (, , БССР — , ) — савецкі скрыпач.

## Біяграфія 
У 1954 годзе скончыў Ленінградскую кансерваторыю па класе скрыпкі, у 1958 годзе — аспірантуру пры ёй. З гэтага ж года выкладаў у гэтай кансерваторыі. З 1978 года загадваў кафедрай скрыпкі і альта (з 1973 — прафесар).

Барыс Львовіч Гутнікаў — лаўрэат міжнародных конкурсаў скрыпачоў (Прага, 1956, 1-я прэмія), (Парыж, 1957, 1-я прэмія), (Масква, 1962, 1-я прэмія). Удастоены ганаровых званняў «Заслужаны артыст РСФСР», «Народны артыст РСФСР».

Шмат гастраліраваў па гарадах СССР і за мяжой.

## Літаратура 
* Гутнікаў Барыс Львовіч // Памяць: Віцебск : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі : у 2 кн. / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]; склад. А. І. Мацяюн; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : БелЭн, 2003. — Кн. 2. — С. 528.
Кіданне дыска

**Кіда́нне ды́ска** — лёгкаатлетычная дысцыпліна, якая заключаецца ў кіданні на далёкасць спецыяльнага спартыўнага снарада — дыска. Адносіцца да *кіданняў* і ўваходзіць у тэхнічныя віды лёгкаатлетычнай праграмы. Патрабуе ад спартоўцаў сілы і каардынацыі рухаў. З’яўляецца алімпійскай дысцыплінай лёгкай атлетыкі для мужчын з 1896, для жанчын з 1928 года. Уваходзіць у склад лёгкаатлетычных мнагабор’яў.

## Гісторыя 
Грэчаскі паэт Гамер згадаў пра кіданне дыска ў «Іліядзе», апісваючы пахавальныя гульні Патрокла каля 800 г. да н.э.. Кіданне дыска было ўведзена як частка пяцібор’я на Старажытных Алімпійскіх гульнях 708 г. да н.э. Устойлівы вобраз грэчаскага кідальніка дыска паходзіць ад знакавай статуі «Дыскабол» V стагоддзя да н.э., зробленай вялікім скульптарам Міранам.

Кіданне дыска сярод мужчын было часткай усіх сучасных Алімпійскіх гульняў. Гэта таксама была адна з пяці дысцыплін, у якіх спаборнічалі жанчыны, калі жаночая лёгкая атлетыка дэбютавала на Алімпійскіх гульнях 1928 года ў Амстэрдаме.

На Беларусі спаборніцтвы па лёгкаатлетычным кіданням праводзяцца з 1913 года (г. Гомель, кіданні дыска і кап’я). Першы чэмпіянат рэспублікі па лёгкай атлетыцы, у тым ліку па кіданні дыска, адбыўся ў 1924 годзе (Мінск).

Беларускія спартсмены неаднаразова дасягалі перамог у кіданні дыска —  (уладальнік Кубка свету (1985), чэмпіён СССР (1983, 1985)), Эліна Зверава (чэмпіёнка свету (1995)).

## Зноскі 
## Літаратура 
*  — С. 248.

## Спасылкі 
* Кіданне дыска на сайце IAAF
Бяссмертны

**Бяссмертны** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аркадзь Львовіч Бяссмертны — беларускі скрыпач, дырыжор
* Дзмітрый Сяргеевіч Бяссмертны — беларускі футбаліст
Вера Сафронаўна Давыдава

**Вера Сафронаўна Давыдава** (, Шарыпы, Гарадоцкі раён — ) — беларускі гісторык, кандыдат гістарычных навук.

## Біяграфія 
У 1941 годзе скончыла Маскоўскі гісторыка-архіўны інстытут. 3 1941 года пачала працаваць у архіўных установах г. Барнаула.

Удзельніца партызанскага руху на тэрыторыі Беларусі ў гады Вялікай Айчыннай вайны.

3 1945 года — начальнік філіяла Цэнтральнага дзяржаўнага гістарычнага архіва БССР у г. Гродна. 3 1951 года — начальнік аддзела Архіўнага ўпраўлення Міністэрства ўнутраных спраў БССР, з 1956 года — навуковы супрацоўнік, загадчык сектара партархіва, загадчык сектара Інстытута гісторыі партыі пры ЦК КПБ. У 1974—1989 гг. — навуковы супрацоўнік сацыялагічнай лабараторыі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.

Аўтар шэрагу навуковых прац па гісторыі партыйнага падполля на тэрыторыі Беларусі ў гады Вялікай Айчыннай вайны. Адна са складальнікаў зборнікаў дакументаў «Рэвалюцыйны рух на Беларусі 1905—1907 гг.» (1955), «Вялікая Кастрычніцкая сацыялістычная рэвалюцыя на Беларусі» (Т. 1-2, 1957), «Паказанні і запіскі пра польскае паўстанне 1863 г. Аскара Авейдэ» (1961), рэдактар і складальнік зборніка дакументаў «Сялянскі рух на Беларусі пасля адмены прыгоннага права (1861—1862)» (1959).

## Літаратура 
* Давыдава Вера Сафронаўна // Памяць: Гарадоцкі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / рэдкал.: Н. А. Бурунова [і інш.]; уклад. С. І. Садоўская; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : Беларусь, 2004. — С. 711.
* Давыдава Вера Сафронаўна // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі : у 6 т. / рэдкал.: Б. І. Сачанка [і інш.]; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : БелЭн імя П. Броўкі, 1996. — Т. 3 : Гімназіі-Кадэнцыя. — С. 188.

Катэгорыя:Партызаны Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Гісторыкі Беларусі
Оскар Саламонавіч Жукоўскі

**Оскар Саламонавіч Жукоўскі** (,  — ) — савецкі ваенна-марскі дзеяч.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў яўрэйская сям’і. З 1926 года — на службе ў Ваенна-марскім флоце. У 1931 годзе скончыў Ленінградскае Вышэйшае ваенна-марское вучылішча імя М. В. Фрунзэ. Пасля заканчэння вучылішча ў лютым 1931 года О. Жукоўскі пачаў службу на падводнай лодцы Чарнаморскага флоту, з верасня 1931 года — у 64-й авіяэскадрыллі ваенна-паветраных сіл Балтыйскага флоту.

У 1938 годзе скончыў Ваенна-марскую акадэмію імя К. Я. Варашылава. У маі 1938 года быў прызначаны начальнікам аддзела штаба Паўночнага флоту, а з кастрычніка 1939 года — начальнікам аддзела штаба Чарнаморскага флоту.

Удзельнік вайны СССР з Фінляндыяй. У гады Вялікай Айчыннай вайны камандаваў рознымі караблямі на Чарнаморскім флоце. Прымаў удзел у абарончых баях за Адэсу, Севастопаль, Новарасійск і інш. У красавіку 1944 года быў прызначаны начальнікам аператыўнага аддзела штаба Чарнаморскага флоту, у лютым 1946 года — начальнікам штаба Паўночна-Заходняга марскога раёна Чарнаморскага флоту, потым начальнікам штаба Адэскай ваенна-марской базы. З чэрвеня 1948 года — начальнік аператыўнага аддзела штаба 8-га Ваенна-марскога флоту.

З 1957 года — старшы выкладчык Ваенна-марской акадэміі, з 1964 года — намеснік начальніка навукова-даследчага інстытута Ваенна-марскога флоту.

Званне «контр-адмірал» Оскару Саламонавічу Жукоўскаму было прысвоена 11 ліпеня 1957 года. 27 лютага 1968 года звольнены ў запас.

Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Чырвонага Сцяга (3), Айчыннай вайны I ступені, Чырвонай Зоркі, Ушакова II ступені, «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах» III ступені, медалямі.

Памёр Оскар Саламонавіч у 2001 годзе.

## Літаратура 
* Долготович, Б. Д. Жуковский Оскар Соломонович / Б. Д. Долготович // Регионы Беларуси : энциклопедия : в 7 т. / редкол.: Т. В. Белова [и др.]. — Минск : БелЭн імя П. Броўкі, 2010. — Т. 2 : Витебская область : в 2 кн. — Кн. 1. — С. 432.
* Жуковский Оскар Соломонович // Адмиралы земли белорусской / Б. Д. Долготович. — Минск : Технопринт, 2004. — С. 26-27.
Леанід Яўгенавіч Забела

**Леанід Яўгенавіч Забела** (нар. , ) — беларускі матэматык. Доктар фізіка-матэматычных навук (1992).

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1970). Навуковыя працы па якаснай тэорыі аптымальных працэсаў. Распрацаваў метад рашэння выраджаных задач аптымальнага кіравання для дынамічных сістэм са спазненнем.

## Літаратура 
* Забела Леанід Яўгенавіч // Беларуская энцыклапедыя : у 18 т. / рэдкал.: Г. П. Пашкоў (гал. рэд.) [і інш.]. — Мінск : БелЭн, 1998. — Т. 6 : Дадаізм-Застава. — С. 487.
* Забела Леанід Яўгенавіч // Памяць: Орша і Аршанскі раён : гісторыка-дакументальная хроніка гарадоў і раёнаў Беларусі : у 2 кн. / рэдкал.: Г. П. Пашкоў (гал. рэд.) [і інш.]; уклад.: Т. Г. Ігнацьева [і інш.]; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : БелЭн, 2000. — Кн. 2. — С. 423.
* Забелло Леонид Евгеньевич // Республика Беларусь : энциклопедия : в 7 т. / редкол.: Г. П. Пашков (гл. ред.) [и др.]. — Минск : БелЭн, 2006. — Т. 3 : Герасименко-Картель. — С. 579.

Катэгорыя:Матэматыкі Беларусі
2025 год у гісторыі тэлебачання

**2025** год быў адзначаны шэрагам падзей у тэлебачанні.

## Падзеі 
## Узнагароды 
* 5 студзеня ― 82-я цырымонія ўручэння ўзнагарод прэміі «Залаты глобус»
* 2 лютага ― 52-я цырымонія ўручэння ўзнагарод прэміі «Сатурн»
* 7 лютага ― 30-я цырымонія ўручэння ўзнагарод прэміі «Выбар крытыкаў»
* 21 лютага ― 29-я цырымонія ўручэння ўзнагарод прэміі «Спадарожнік»
* 23 лютага ― 31-я цырымонія ўручэння прэміі Гільдыі кінаакцёраў ЗША
* 15 верасня ― 76-я цырымонія ўручэння прайм-таймавай прэміі «Эмі»

## З’явіліся 
### Тэлевізійныя праграмы 
### Тэлевізійныя каналы 
### Серыялы 
## Нарадзіліся 
### Беларусь 
## Памерлі 
### Беларусь 
## Гл. таксама
## Зноскі
## Літаратура
## Спасылкі
Тэлебачанне
Катэгорыя:Гады ў тэлебачанні
Аіда Міцуа

— японскі  і каліграф, вядомы як **Паэт дзэну**. Яго творы натхняліся дзэн-будызмам, у прыватнасці, ён вядомы па працах *Ningen damono* (Таму што я чалавек), *Okagesan* (Наш доўг іншым) і *Inochi ippai* (Жыві поўным жыццём).

## Дзяцінства і юнацтва 
Аіда нарадзіўся ў горадзе Асікага ў Японіі ў 1924 годзе. У раннім узросце ён праявіў цікавасць да каліграфіі і паэзіі танка і адрозніваўся арыгінальным стылем. Аіда вучыўся ў сярэдняй школе прэфектуры Татыгі ў Асікага. Пасля заканчэння школы ён пачаў вывучаць паэзію ў  і каліграфію ў Івасавы Кей-сэкі. Таксама вядома, што на яго творчасць паўплывалі Міціакі Чжэн, Такэі Акіра і .

У 1954 годзе Аіда ажаніўся з Хірага Чые. Іх старэйшы сын Кадзута Аіда з’яўляецца дырэктарам музея Міцуа Аіда ў Токіа.

## Кар’ера і спадчына 
Творчасць Аіды стала вядомай пасля выхаду ў 1984 годзе яго кнігі «Ningen damono» («Таму што я чалавек»). Мастацкая выстаўка ўключае ў сябе каля 450 каліграфічных работ Аіды, і штогод фонд музея арганізуе некалькі семінараў па ацэнцы мастацтва па ўсёй краіне.

Былы прэм’ер-міністр Японіі Ёсіхіка Нода, як вядома, з’яўляецца заступнікам Аіды. У перадвыбарчай прамове 2011 года палітык цытаваў вершы Аіды: «Голец, неабавязкова пераймаць залатую рыбку». Гэта заўвага выклікала некаторую блытаніну адносна таго, што Нода меў на ўвазе, сярод яго паслядоўнікаў, але таксама рэзка павялічылася колькасць наведвальнікаў музея Аіды Міцуа і аднавіла цікавасць да творчасці Аіды. Музей быў адкрыты ў 1996 годзе ў Гіндза і ў 2003 годзе пераехаў на новае месца каля станцыі Юракуча, унутры Такійскага міжнароднага форуму.

## Спасылкі 
* Вэб-сайт (японская, англійская)

Катэгорыя:Постаці прэфектуры Татыгі
Катэгорыя:Японскамоўныя паэты
Катэгорыя:Каліграфы Японіі
Маскстрэумен

**Маскстрэумен** або **Москенстрэумен**&nbsp;— сістэма прыліўных віроў, адных з самых моцных у свеце, якая фарміруецца паблізу Лафатэнскіх астравоў у Нарвежскім моры. Размешчаны недалёка ад невялікага вострава , прыкладна пасярэдзіне паміж Лафатэнскім мысам () камуны Москенес і востравам . Москенстрэумен незвычайны тым, што ўтвараецца ў адкрытым моры, а большасць іншых віроў бываюць у закрытых пратоках і рэках. Ён узнікае з-за спалучэння некалькіх фактараў, асноўнымі з якіх з’яўляюцца моцныя паўсутачныя прылівы і своеасаблівая форма марскога дна, а таксама дзякуючы наяўнасці дробнага хрыбта паміж астравамі Маскенесея і Вярой, які ўзмацняе і закручвае прыліўныя плыні.

Маскстрэўмен з’яўляўся ў шматлікіх гістарычных апісаннях, звычайна ў перабольшаным маштабе. Ён таксама шырока вядомы пад назвай **Малстром** — скандынаўскае слова, якое азначае «моцны вір» і паходзіць ад спалучэння галандскіх слоў *мален* (малаткі) і *строом* (паток). Гэты тэрмін быў уведзены ў англійскую мову Эдгарам Аланам По ў сваім апавяданні 1841 года «». По прыводзіць альтэрнатыўную назву віра ў радку: «А для нас, нарвежцаў, гэта Москестром&nbsp;- ад вострава Моске, які тырчыць пасярод той вадаверці»

## Апісанне і механізм 
Москстраумен размешчаны паміж Лафатэнскім мысам () камуны Москенесея і востравам , каля невялікага вострава Москен. Ён прадстаўляе сабой магутныя прыліўныя плыні, якія праходзяць праз плыткаводдзе паміж гэтымі астравамі і Атлантычным акіянам, і глыбокі Вестфіёрд, ствараючы віхуры і віры, самы вялікі з якіх мае дыяметр 40-50 м і ўздымае на паверхні вады рабізну амплітудай да 1 метра.

Цячэнне шырынёй каля 8 км. Яно нясе розныя дробныя мікраарганізмы, тым самым прыцягваючы рыбу і рыбацкія лодкі. Паток плыні самы моцны ў ліпені-жніўні. Яе добра відаць з самалёта або прылеглага Лафатодэн Хіл (601 м над узроўнем мора), што на востраве Москенесея. Ёсць рэгулярныя паездкі на лодцы паміж астравамі Москенесея і Вярой.

## Спасылкі 
* Den Norske Los, Bind 5: Rørvik-Lødingen og Andenes &nbsp;— Norwegian pilot guide with information about Mokstraumen (pages 234—236)
* yr.no: Sea currents 
* Edgar Allan Poe: A Descent Into the Maelstrom (1841)&nbsp;— complete text

Катэгорыя:Геаграфія Нарвегіі
Катэгорыя:Нарвежскае мора
Франсуа Жазеф Фетыс

**Франсуа Жазеф Фетыс** (; ) — бельгійскі музыказнавец, кампазітар, педагог.

## Біяграфія 
Вучань Луіджы Керубіні і Франсуа Буальдзьё. З 1821 года прафесар, з 1826 года галоўны бібліятэкар Парыжскай кансерваторыі, з 1833 дырэктар Брусельскай кансерваторыі і кіраўнік Каралеўскай капэлы. Кіраўнік французскай і бельгійскай музыказнаўчых школ сярэдзіны ХІХ ст. Адзін з заснавальнікаў параўнальнага і гістарычнага музыказнаўства. Упершыню ў Францыі ўвёў паняцце музычнай эстэтыкі, заснавальнік прафесійнай музычнай крытыкі. Аўтар фундаментальных прац па лексікаграфіі і гісторыі музыкі. Сярод музычных твораў оперы, сімфоніі і інш.

## Зноскі 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Кампазітары Бельгіі
Катэгорыя:Кампазітары Францыі
Катэгорыя:Музыказнаўцы Бельгіі
Катэгорыя:Музыказнаўцы Францыі
Эміліа Фернандэс

**Эміліа Фернандэс** (; ) — мексіканскі кінарэжысёр, сцэнарыст, акцёр.

## Біяграфія 
Па паходжанні індзеец. З 1928 здымаўся ў кіно, пісаў сцэнарыі. Яго фільм «Марыя Кандалярыя» (1944) сведчыў пра нараджэнне новай самабытнай кінашколы. Выкарыстанне індзейскага нацыянальнага фальклору, спалучэнне прыгажосці і трагедыйнасці, пластычная выразнасць і жывапіснасць выяўлення ўласцівы яго фільмам «Пакінутыя» і «Бугамбілья» (1944), «Пепіта Хіменес» (1945), «Закаханая» (1946), «Жамчужына» (1946), «Рыо Эскандьвда» (1948), «Сельская дзяўчына» (1949), «Дзень жыцця» (1950), «Нока» (1974), «Чырвоная зона» (1975), «Эротыка» (1978) і інш.

## Прэміі і ўзнагароды 
* Галоўны прыз Міжнароднага кінафестывалю ў Канах.
* Прыз Міжнароднага кінафестывалю ў Венецыі.

## Зноскі 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Акцёры Мексікі
Катэгорыя:Кінарэжысёры Мексікі
Кашмір (значэнні)

* Кашмір — гістарычная вобласць
* Джаму і Кашмір — рэгіён Індыі
* Азад Кашмір — рэгіён Пакістана
Індыяна Джонс

Доктар **Генры Уолтан «Індыяна» Джонс-малодшы** () — персанаж, герой серыі прыгодніцкіх фільмаў, тэлесерыяла, шматлікіх кніг, коміксаў і камп’ютарных гульняў.

Герой, які першапачаткова насіў імя Індыяна Сміт, быў прыдуманы рэжысёрам і сцэнарыстам Джорджам Лукасам у 1973 годзе. Па паведамленні Разалінды Харысан, персанаж Індыяны Джонса быў заснаваны на гісторыі яе бацькі, Цілсана Харысана. Прадзюсары Джордж Лукас і Стывен Спілберг звязаліся з ёй і правялі шэраг інтэрв’ю, падчас якіх яна шмат расказала ім пра яго жыццё.

З моманту свайго першага з’яўлення ў фільме «Шукальнікі страчанага каўчэга» Індыяна Джонс стаў адным з самых вядомых персанажаў кіно. У 2003 годзе Амерыканскі інстытут кінамастацтва назваў яго другім па значнасці кінагероем усіх часоў. Часопіс Empire назваў яго найвялікшым кінаперсанажам. Entertainment Weekly паставіў Джонса на 2-е месца ў сваім спісе самых крутых герояў поп-культуры. Часопіс *Premiere* паставіў Джонса на 7-е месца у сваім спісе 100 найвялікшых кінаперсанажаў усіх часоў.

## Фільмы пра Індыяну Джонса 
## Тэлебачанне 
З 1992 па 1996 год Джордж Лукас выступіў у якасці стваральніка, выканаўчага прадзюсера і аўтара сюжэтаў тэлевізійнага серыяла «Хронікі маладога Індыяны Джонса» ().

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Фанацкая энцыклапедыя

Катэгорыя:Персанажы фільмаў
Катэгорыя:Персанажы тэлесерыялаў
Катэгорыя:Персанажы камп’ютарных гульняў
Катэгорыя:Выдуманыя вайскоўцы
Phylloscopus neglectus

**Phylloscopus neglectus** — від вераб’інападобных птушак сямейства . Жыве ў Азіі.

## Апісанне 
Самы маленькі прадстаўнік свайго роду, яго даўжыня складае 9-10 см. Верхняя частка цела бледна-шэра-карычневая. Ніжняя частка цела крэмавая, бакі і грудзі па баках маюць рыжаватае або бураватае адценне. Праз вочы ідуць цёмныя палоскі, над вачамі кароткія, недакладныя, светла-карычневыя або крэмавыя «бровы». Віскі вохрыстыя або карычневыя. Крылы і хвост карычневыя, пёры на іх маюць светлыя краі. Ніжнія покрыўныя пёры крылаў бялёсыя з лёгкім крэмавым або вохрыстым адценнем. Дзюба чорная, у аснове святлейшая. Лапы чорныя ці чарнавата-карычневыя. Вочы цёмна-карыя. Віду не ўласцівы палавы дымарфізм.

## Распаўсюджанне і экалогія 
Жывуць у гарах Загрос, Эльбурс, Капетдаг і ў іншых гарах Іранскага нагор’я, у Іране, Пакістане, Афганістане, Туркменістане, Узбекістане, Таджыкістане і Туркменістане. Узімку яны мігруюць на поўдзень Ірана, у басейн ракі Інд і на ўсход Аравійскага паўвострава. Жывуць у ядлоўцавых, фісташкавых і дубовых лясах і рэдкалессях, у садах і хмызняковых зарасніках, на высакагорных лугах, паблізу рэк і ручаёў, пераважна на вышыні ад 2400 да 4200 м над узроўнем мора. Яны зімуюць у тамарыскавых і ядлоўцавых зарасніках, акацыевых рэдкалессях і садах. Сустракаюцца паасобку або парамі, восенню і зімой таксама невялікімі зграйкамі. Харчуюцца насякомымі і лічынкамі. Сезон размнажэння доўжыцца з красавіка па ліпень. Гняздо шарападобнае, зробленае з травы, моху і пёраў, размяшчаецца ў хмызняках на вышыні да 1 м над зямлёй. У кладцы ад 3 да 5 яец.

Катэгорыя:Птушкі Азіі
Катэгорыя:Пеначкі
Марыя Антонаўна Якалцэвіч

**Марыя Антонаўна Якалцэвіч** (, в. Дуляўшчына, , Гродзенская вобласць) — беларускі мовазнавец, спецыяліст у галіне беларускага мовазнаўства. Кандыдат філалагічных навук (1990), дацэнт (1997).

## Біяграфія 
Нарадзілася  года ў вёсцы Дуляўшчына Мастоўскага раёна.

Скончыла ў 1983 годзе Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Беларуская мова і літаратура, руская мова і літаратура», у 1987 годзе аспірантуру.

З 1983 года выкладае на кафедры беларускай мовы філалагічнага факультэта Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Я. Купалы, дацэнт.

Навуковыя інтарэсы: парэміялогія; парэміяграфія; мова мастацкай літаратуры.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Парэміялогія
Катэгорыя:Мовазнаўцы Беларусі
Гульня тронаў

**Гульня́ тро́наў**:

* «Гульня тронаў» — раман у жанры фэнтэзі аўтарства амерыканскага пісьменніка Джорджа Р. Р. Марціна, першая кніга серыі «Песня Лёду і Агню».
* «Гульня тронаў» — амерыканскі тэлесерыял у жанры фэнтэзі, створаны па матывах цыкла раманаў «Песня Лёду і Агню» пісьменніка Джорджа Марціна.
Устылягавыя

**Устылягавыя** (*Ustilaginaceae*) — сямейства грыбоў парадку . Паразітуюць на розных органах кветкавых раслін, часцей на генератыўных.

## Апісанне 
Сорусы могуць быць свабоднымі або пакрытымі перыдыем. Часта ўтрымліваюць структуры са стэрыльнага міцэлія, такія як калумела, цяжы, псеўдапарэнхіма, капіліцыяпадобныя гіфы, асобныя стэрыльныя клеткі або іх скапленні. Споры адзінкавыя, здвоеныя або ў клубочках, ступень злітаванасці якіх можа адрознівацца. Форма спор шарападобная, эліпсоідная, радзей вуглаватая. Паверхня гладкая або з разнастайнай скульптурай. Пігментацыя звычайна цёмная, але часам можа быць светлай. Прарастаюць з утварэннем фрагмабазідый, на асобных участках якіх фарміруецца неабмежаваная колькасць базідыяспор, якія звычайна размешчаны латэральна. Як фрагмабазідыіі, так і базідыяспоры здольныя да пачкавання:

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Сямействы грыбоў
Сезон 2010/2011 Віталюр-РДВАР

У сезоне 2010/2011 баскетбольны клуб «Віталюр-РДВАР» з Мінска прымаў удзел:
* Чэмпіянат Беларусі 2010/2011 (**7 месца**),
* Кубак Беларусі 2010 (**групавы этап**).

Каманда была сфарміравана з выхаванцаў РДВАР 1991—1993 гадоў нараджэння.

## Склад каманды 
*  Цімафей Вяроўкін
*  Сяргей Ганчаронак
*  Аляксандр Грумянцаў
*  Максім Дабравольскі
*  Валянцін Ігнатчык
*  Аляксей Качан
*  Уладзімір Крысевіч
*  Яраслаў Курапаў
*  Мікалай Салаўёў
*  Аляксандр Семянюк
*  Глеб Фарыма
*  Андрэй Цывінскі

## Трэнеры каманды 
*  Аляксандр Барысаў (галоўны трэнер, да лютага 2011 года)
*  Міхаіл Фейман (галоўны трэнер, з лютага 2011 года)

## Спасылкі 
* Профіль на сайце eurobasket.com

## Гл. таксама 
* Сезон 2009/2010 Віталюр-РДВАР
* Сезон 2013/2014 РДВАР
* Сезон 2015/2016 «Віталюра» Мінск

2010/2011
2010/2011
Віталюр-РДВАР
Катэгорыя:2010 год у Мінску
Катэгорыя:2011 год у Мінску
Жандар з Сен-Трапэ

**«Жандар з Сен-Трапэ»** () — франка-італьянская кінакамедыя рэжысёра Жана Жыро з Луі дэ Фюнэсам у галоўнай ролі. Першы з шасці фільмаў аб прыгодах жандара Крушо.

## Сюжэт 
Атрымаўшы павышэнне, ва ўтульнае курортнае мястэчка Сен-Трапэ прыязджае бравы жандар Крушо з красуняй-дачкой Ніколь.

З прыездам у горад жандара Крушо «мірнае» жыццё мястэчка сканчаецца: паляванне на нудыстаў, пошукі выкрадзенай з музея бясцэннай карціны, злоў банды небяспечных злачынцаў — бязглуздаму жандару заўсёды знойдзецца занятак.

## У ролях 
## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Кінакамедыі Францыі
Катэгорыя:Кінакамедыі Італіі
Катэгорыя:Фільмы Францыі 1964 года
Катэгорыя:Фільмы Італіі 1964 года
Катэгорыя:Кінакамедыі 1964 года
Сезон 2009/2010 Віталюр-РДВАР

У сезоне 2009/2010 баскетбольны клуб «Віталюр-РДВАР» з Мінска прымаў удзел:
* Чэмпіянат Беларусі 2009/2010 (**6 месца**),
* Кубак Беларусі 2009 (**групавы этап**).

Каманда з’яўлялася базавай да моладзевай зборнай Беларусі (U-20) і была сфарміравана з выхаванцаў РДВАР 1991—1993 гадоў нараджэння.

## Склад каманды 
*  Віктар Аўсепян
*  Цімафей Вяроўкін
*  Сяргей Ганчаронак
*  Аляксандр Грумянцаў
*  Максім Дабравольскі
*  Валянцін Ігнатчык
*  Аляксей Качан
*  Уладзімір Крысевіч
*  Яраслаў Курапаў
*  Віталь Лютыч
*  Андрэй Навойчык
*  Мікалай Салаўёў
*  Аляксандр Семянюк
*  Андрэй Цывінскі

## Трэнеры каманды 
*  Аляксандр Барысаў (галоўны трэнер)

## Спасылкі 
* Профіль на сайце eurobasket.com
* Профіль на сайце basket.by
* Belarusian Men National Team U20/21 2010

## Гл. таксама 
* Сезон 2008/2009 «Віталюра» Мінск
* Сезон 2008/2009 РДВАР
* Сезон 2010/2011 Віталюр-РДВАР

2009/2010
2009/2010
Віталюр-РДВАР
Катэгорыя:2009 год у Мінску
Катэгорыя:2010 год у Мінску
Пастаялец з космасу

**Пастая́лец з ко́смасу** () — амерыканскі фантастычны камедыйна-драматычны тэлесерыял з Аланам Цьюдзікам у галоўнай ролі, створаны Крысам Шэрыданам на аснове аднайменнай серыі коміксаў.

Серыял транслюецца на тэлеканале Syfy. Прэм'ера першага сезона адбылася 27 студзеня 2021 года, другі сезон, падзелены на дзве часткі, паказвалі зімой-вясной і летам-восенню 2022 года. 14 лютага 2024 года пачаўся паказ трэцяга сезона.

## Сюжэт 
Галоўны герой серыяла — іншапланецянін, прысланы на Зямлю, каб знішчыць чалавецтва. Ён хаваецца пад асобай доктара Гары Вандэршпігеля, які жыве ў адзіноце недалёка ад маленькага мястэчка Пэйшэнс у амерыканскім штаце Каларада. Неўзабаве гарадскога доктара забіваюць, і ілжэ-Вандэршпігелю даводзіцца ўзяць на сябе яго медыцынскую практыку. Незнаёмства героя з чалавечымі норавамі, яго няздольнасць да эмпатыі і неразуменне сарказму ствараюць мноства камічных сітуацый. Жывучы ў новым целе, ён робіцца занадта падобным да людзей і пачынае сумнявацца ў справядлівасці сваёй місіі.

## У ролях 
## Зноскі 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 
* 

Катэгорыя:Тэлесерыялы на англійскай мове
Катэгорыя:Тэлесерыялы ЗША
Катэгорыя:Навукова-фантастычныя тэлесерыялы ЗША
Катэгорыя:Тэлесерыялы 2021 года
Іван Сяргеевіч Караваеў

**Іван Сяргеевіч Караваеў** (нар. , , СССР) — расійскі баскетбаліст. Разыгрываючы абаронца. Майстар спорту Расіі.

## Біяграфія 
Выхаванец пецярбургскага баскетбола. Некалькі гадоў правёў у моладзевай камандзе падмаскоўных «Хімак». У 2007 годзе выступаў за «Спартак» (Санкт-Пецярбург) і «Хімкі».

У снежні 2007 года далучыўся да беларускага клуба «Віталюр», з якім стаў чэмпіёнам Беларусі ў сезоне 2007/08.

У сезоне 2008/09 гуляў за БК «Разань», у далейшым выступаў за аматарскія каманды ў чэмпіянаце Санкт-Пецярбурга. У 2014—2018 гадах (з перапынкамі) выступаў за балгарскі клуб «Чарнаморац» (Бургас).

Згуляў за юніёрскую зборную Расіі (U-18) на чэмпіянаце Еўропы-2004, за студэнцкую зборную Расіі на Універсіядзе-2007.

## Кар’ера 
* 2002—2003 — Адамант (Санкт-Пецярбург)
* 2003—2007 — Хімкі-2 (Маскоўская вобласць)
* 2007 — Спартак (Санкт-Пецярбург)
* 2007 — Хімкі (Маскоўская вобласць)
* 2007—2008 — Віталюр (Мінск, Беларусь) 
* 2008—2009 — Разань
* 2010 — Таўрас-Фенікс (Санкт-Пецярбург)
* 2010 — Аўдзі Цэнтр П (Санкт-Пецярбург)
* 2010—2011 — Таўрас-Фенікс (Санкт-Пецярбург)
* 2011 — Хамер (Санкт-Пецярбург)
* 2013—2014 — Русфан (Санкт-Пецярбург)
* 2014—2015 — Чарнаморац (Бургас, Балгарыя)
* 2015 — Русфан (Санкт-Пецярбург)
* 2015—2016 — Чарнаморац (Бургас, Балгарыя)
* 2017 — СМТ (Санкт-Пецярбург)
* 2018 — Чарнаморац (Бургас, Балгарыя)

## Дасягненні 
*  Чэмпіён Беларусі (1): 2007/2008.

## Спасылкі 
* Профіль на сайце eurobasket.com
* Профіль на сайце nbl.basketball.bg
* Профіль на сайце proballers.com
* Профіль на сайце basketball.realgm.com

Катэгорыя:Баскетбалісты Расіі
Катэгорыя:Ігракі «Спартака» Санкт-Пецярбург (баскетбол)
Катэгорыя:Ігракі «Хімкаў» (баскетбол)
Катэгорыя:Ігракі «Віталюр-РДВАР» Мінск
Катэгорыя:Ігракі «Разані» (баскетбол)
Чарнадзюбы гагач

]]

**Чарнадзюбы гагач** (*Gavia immer*) — вадаплаўная птушка сямейства .

## Апісанне 
Адзін з найбуйнейшых прадстаўнікоў у сямействе гагаравых. Маса цела 3,6-4,6 кг, даўжыня цела 68-91&nbsp;см, размах крылаў 127—147&nbsp;см. У дарослай птушкі ў шлюбным уборы галава, горла, шыя, махавыя і стырновыя пёры чорныя, галава і шыя з сіне-зялёным металічным бляскам; на мяжы горла і валяка вузкая чорна-белая паласа; на баках шыі чорна-белыя плямы; спіна, плечы і покрыўныя пёры крылаў чорныя з белымі плямкамі і плямамі; ніз белы; верхняя частка бакоў тулава чорная з белымі плямкамі; падхвосце чорнае; дзюба чорная; ногі цёмна-бурыя; радужная абалонка вока чырванавата-бурая; у пазашлюбным уборы верх шаравата-буры, на спіне і плячах светлая паласатасць; на ніжняй частцы шыі разарваны спераду цёмны «аброжак»; ніз белы; дзюба шэрая. Маладая птушка падобная на дарослую ў пазашлюбным апярэнні, але пёры спіны і плячэй са светлай аблямоўкай; радужная абалонка вока цёмна-карычневая.

## Пашырэнне 
Арэал: паўночная частка Паўночнай Амерыкі і заходняе ўзбярэжжа Еўропы.

## Зноскі 
Катэгорыя:Гагарападобныя
Катэгорыя:Птушкі Еўропы
Катэгорыя:Птушкі Паўночнай Амерыкі
Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1764 годзе
Platyja

**Platyja** — род начных матылькоў сямейства , выведзены Якабам Хюбнерам у 1823 годзе.

## Апісанне 
Шчупікі з другім членікам, шырокім, чатырохгранным, дасягаюць вяршыні галавы, і кароткім, тупым і голым трэцім членікам. Грудная клетка і брушка гладкія, са спіны брушка пакрыта доўгімі жорсткімі валасамі. Галёнка і задняя лапка вельмі валасатыя ў самца. Пярэднія крылы з моцна выгнутымі па кірунку да вяршыні костамі, выступаючыя і вострыя. Вонкавы край нахільна загнуты. Заднія крылы з кароткім вочкам і ўсечаным анальным вуглом.

## Віды 
*  Prout, 1928
*  Bethune-Baker, 1906
*  Swinhoe, 1893 Andaman Islands
*  Hampson, 1922
*  (Turner, 1908) Australia
*  (T. P. Lucas, 1901) Australia
*  Hampson, 1891
*  Semper, 1901
*  Snellen, 1880
*  Felder, 1874
*  Swinhoe, 1901
*  Hampson, 1905
*  Turner, 1904
*  Prout, 1921
*  Swinhoe, 1904 Borneo
*  Zilli, 2001
*  Felder, 1874
*  Guenée, 1852
*  (Doubleday, 1842)
*  (Cramer, [1780]) Java

Катэгорыя:Матылі
Чырвонагаловы каралёк

**Чырвонагаловы каралёк** (*Regulus ignicapillus*) — дробная пеўчая птушка сямейства каральковых атрада вераб’інападобных.

## Апісанне 
Даўжыня цела 9 см, размах крылаў 13-16 см. Вельмi падобны да жоўтагаловага каралька (верх крыху цямнейшы, нiз больш светлы), адрознiваецца па белым брыве i чорнай палосцы праз вока. У маладых яны не тaкiя выразныя.

Песня на адной вышыні i ў аднолькавым тэмпе (канцоўка крыху больш высокая) — «сi-сi-сi-сi-сiйа», позыў больш гучны i нiзкі, чым у жоўтагаловага каралька.

## Пашырэнне 
Арэал: Паўднёвая, Цэнтральная і Заходняя Еўропа, Малая Азія, захад Каўказа, паўночны захад Афрыкі.

Насяляе вялікія лясныя комплексы вільготных сасновых бароў з невялікай колькасцю елак і лісцевых дрэў. На поўдні Iспанii i ў Паўночнай Афрыцы жыве ў дубовых лясах. Сярод біятопаў паркi, сады, купiны дрэў сярод палёў.

У паўночнай частцы арэала пералётны, у паўднёвай частцы — аселы. На Беларусі вельмі рэдкі залётны і, магчыма, гняздуючы на крайнім захадзе від.

## Асаблівасці біялогіі 
Гняздо ладзіць, як правiла, на канцы галiнкi хваёвага дрэва; калi няма хваёвых дрэў, выкарыстоўвае дубы, вербы i нават ядловец. Дыяметр 10,5-11,5 см, вышыня 7-8 см, дыяметр адтуліны 2,5-3,5 см.

Яйкі (7-11, да 12) авальныя, з адным вузейшым канцом, светла-карычневыя або ружова-карычневыя. Плямы вельмі дробныя, чырвона-карычневыя (часта на шырокім канцы ўтвараюць вянок). Памеры: 13,5 х 10,5 мм.

## Падвіды 
Падвіды:
* *R. i. ignicapillus* — Еўропа;
* *R. i. balearicus* — Балеарскія астравы i Паўночная Афрыка;
* *R. i. madeirensis* — Мадэйра;
* *R. i. teneriffae* — Канары (некаторыя аўтары лiчаць яго за асобны вiд *Regulus teneriffae*).

## Літаратура 
* Птушкі Еўропы: Палявы вызначальнік. — Варшава: Навуковае выдавецтва ПНВ, 2000. — 540 с.: іл. ISBN 83-01-13187-X

## Спасылкі 
* Дзікая прырода побач 

Катэгорыя:Каральковыя
Катэгорыя:Птушкі Еўропы
Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1820 годзе
Estrilda

**Estrilda** — род птушак сямейства .

## Распаўсюджанне 
Большасць відаў жыве ў Афрыцы, адзін від — , на Аравійскім паўвостраве. Некаторыя віды, якія ўтрымліваюцца ў якасці хатніх птушак, былі выпадкова інтрадукаваныя у розных частках свету.

## Класіфікацыя 
У склад роду ўключаюць 12 відаў:

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Роды птушак
Катэгорыя:Вераб’інападобныя
Сярэдзінна-акіянічныя хрыбты

**Сярэдзіннаакіяні́чныя хрыбты́**, **сярэ́дзінна-акіяні́чныя хрыбты́** — найбуйнейшыя формы рэльефу дна Сусветнага акіяна, лінейныя падводныя ўзняцці ложа акіянаў у зонах актыўнага рассоўвання (дывергенцыі) літасферных пліт і фарміравання новай зямной кары акіянічнага тыпу.

Сярэдзінна-акіянічныя хрыбты вядомыя ва ўсіх акіянах і ўтвараюць планетарную сістэму агульнай працягласцю больш за 60 тыс. км (каля 75 тыс. км, з адгалінаваннямі да 80 тыс. км.

Зона сярэдзінна-акіянічных хрыбтоў характарызуецца рэзка раздзеленым рэльефам, развіццём разрыўных парушэнняў зямной кары, папярочнымі разломамі і зрухамі, актыўным вулканізмам і павышанай сейсмічнай актыўнасцю, павышаным цеплавым патокам, лакальнай гідратэрмальнай дзейнасцю. Уздоўж галоўнай восі хрыбтоў знаходзяцца рыфтавыя даліны з агаленнямі ўльтраасноўных парод, блізкіх паводле складу да рэчыва мантыі Зямлі.

Сістэма сярэдзінна-акіянічных хрыбтоў уключае хрыбет Гакеля, Сярэдзінна-Атлантычны хрыбет, Амерыканска-Антарктычны хрыбет, Афрыканска-Антарктычны хрыбет, Цэнтральнаіндыйскі хрыбет (разам з Аравійска-Індыйскім хрыбтом), Аўстрала-Антарктычнае ўзняцце, Паўднёва-Ціхаакіянскі хрыбет, Усходне-Ціхаакіянскае падняцце (апошняе ў структурным дачыненні з’яўляецца хутчэй акіянічным валам).

## Зноскі 
## Літаратура 
* 
* 
* Среди́нно-океани́ческие хребты́ // География. Современная иллюстрированная энциклопедия. Ч. 2: М—Я. / А. П. Горкин — М.: Росмэн, 2006. — 146 с. — 10 000 экз. — ISBN 5-353-02443-5. — (Современная иллюстрированная энциклопедия «Росмэн». География)

## Спасылкі 
* Общая характеристика рельефа дна океана (морфология дна океана) // Кафедра акустыкі фізічнага факультэта МДУ
* Геология океанов и морей. Срединно-океанические хребты. Рифты. Активные части трансформных разломов  // Лабараторыя геамарфалогіі і геатэктонікі дна акіянаў Геалагічнага інстытута РАН
* [Срединно-океанические_хребты_(СОХ)](https://fmm.ru/Срединно-океанические_хребты_(СОХ)) // Мінералагічны музей імя А. Я. Ферсмана

Катэгорыя:Акіянічныя хрыбты
Катэгорыя:Тэктоніка пліт
Муха пакаёвая малая

**Муха пакаёвая малая** (*Fannia canicularis*) — від двухкрылых з сямейства .

## Апісанне 
Распаўсюджаныя па ўсім свеце. Даўжыня 4-6 мм. Працягласць жыцця 2-3 тыдні (у Цэнтральнай Еўропе за год з’яўляецца прыкладна сем пакаленняў). Гэтых мух часта назіраюць на экскрэментах або трупах пазваночных жывёл. Вядомыя сваімі дзіўнымі (з пункту гледжання чалавека) паводзінамі — улятаюць у памяшканне і выпісваюць фігуры ў яго цэнтры, часта вакол лямпы на столі. Гэта патрульны палёт самцоў. У дзікай прыродзе для падобных танцаў мухі выкарыстоўваюць галінкі дрэў. Лічынкі харчуюцца ўсімі тыпамі раскладвальнай арганікі, уключаючы падлу. У масе разводзяцца ў памёце свойскіх птушак. Могуць выклікаць фаніяз.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1761 годзе
Катэгорыя:Сінантропныя віды
Катэгорыя:Караткавусыя двухкрылыя
Уэнздэй

**«Уэнздэй»** () — амерыканскі камедыйны тэлесерыял жахаў, заснаваны на персанажы Уэнздэй Аддам з сям’і Адамс. Чатыры з васьмі эпізодаў былі зняты Цімам Бёртанам, які таксама з’яўляецца выканаўчым прадзюсарам. Прэм’ера серыяла на Netflix адбылася 23 лістапада 2022 года.

Праз тры тыдні пасля выпуску ён стаў другім па колькасці праглядаў англамоўным серыялам Netflix за ўсю гісторыю платформы.

## Сюжэт 
Пасля выключэння з сярэдняй школы Уэнздэй Адамс, дачка Гомеса і Морцішы Адамс, паступае ў Акадэмію Невермор, школу для «выгнаннікаў». Ёй трэба асвоіць экстрасэнсорныя здольнасці, каб спыніць мясцовага серыйнага забойцу і раскрыць таямніцу бацькоў. 

## Эпізоды 
### Сезон 1 (2022) 
## Зноскі 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 
* 

Катэгорыя:Тэлесерыялы на англійскай мове
Катэгорыя:Тэлесерыялы 2022 года
Катэгорыя:Фільмы Ціма Бёртана
Катэгорыя:Арыгінальныя праграмы Netflix
Каткоў

**Каткоў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Міхаіл Нічыпаравіч Каткоў (1818—1887) — рускі публіцыст і літаратурны крытык.
* Сяргей Пятровіч Каткоў (1911—1976) — мастак-жывапісец і педагог.
* Уладзіслаў Леанідавіч Каткоў (нар. 1936) — вучоны у галіне інфарматыкі і прыкладной матэматыкі.
Катляр

**Катляр** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Антон Станіслававіч Катляр (нар. 1993) — украінскі футбаліст.
* Іван Іванавіч Катляр (нар. 1941) — беларускі філосаф і палітолаг, грамадскі дзеяч.

## Гл. таксама 
* Катляроў
Альфрэдаў

**Альфрэдаў** (, ) — скасаваны хутар  сельскага савета Любарскага раёна  акругі.

## Насельніцтва 
У канцы XIX стагоддзя колькасць насельніцтва складала 34 жыхары, дамоў — 5. Названы ў гонар заснавальніка — Альфрэда Вадзінскага (Вадзіцкага). У канцы XIX стагоддзя — фальварак  воласьці  павета Валынскай губерні, у 94 вярстах (105 км) ад Наваграда-Валынскага. Належаў да любарскага маёнтка, зямельная ўласнасць — 1 282 дзесяціны.

У 1906 годзе — хутар Любарскай воласці Наваград-Валынскага павета Валынскай губерні. Адлегласць да павятовага цэнтра, г. Наваграда-Валынскага, складала 94 вярсты, да валасной управы ў мястэчку Любар — 2 вярсты. Паштовае аддзяленне — Любар.

У сакавіку 1921 года Любарская воласць, да якой належаў Альфрэдаў, уключана ў склад новаўтворанага  павета Валынскай губерні. У 1923 годзе фальварак (з 1926 г. — хутар) увайшоў у склад новаўтворанага Стара-Любарскага (пазней — *Казённа-Грамадзкі*) сельсавета, які ад 7 сакавіка 1923 года ўключаны ў склад новаўтворанага Любарскага раёна  акругі. Размяшчаўся ў 5 вёрстах ад раённага цэнтра, мяст. Любар, і 4,5 вярсты ад цэнтра сельскага савета с. Казённая Грамада. У чэрвені 1925 года Любарскі раён пераведзены ў Бярдзічаўскую акругу. Адлегласць да раённага цэнтра, мяст. Любар, складала 3 вярсты, да цэнта сельсавета, с. Казённая Грамада — 3 вярсты, да акруговага цэнтра, г. Бярдзічаў — 61 вярсту, да бліжэйшай чыгуначнай станцыі  — 20 вёрст.

Па стане на 1 кастрычніка 1941 года на ўліку населеных пунктаў не значыўся.

## Зноскі 
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1872 годзе
Катэгорыя:Былыя населеныя пункты