open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Віталь Вітальевіч Неф

{{Ваенны дзеяч
 |імя     = Віталь Віталевіч Неф
 |дата нараджэння  = 
 |дата смерці    = 
 |месца нараджэння = 
 |месца смерці   =
 |выява = 
 |шырыня = 
 |апісанне выявы        = 
 |мянушка       = 
 |псеўданім      =
 |прыналежнасць = 
 |гады службы    = 2002 — 2008
 |званне         = гвардыі малодшы лейтэнант
 |род войскаў      = мотастралковыя войскі
 |камандаваў     = танкавы ўзвод
 |частка          = 71-ы гвардзейскі мотастралковы полк
 |бітвы       = Другая чачэнская вайна Вайна ў Паўднёвай Асеціі (2008)
 |узнагароды        = { style="background:transparent"
  
}
 |вікісховішча        =
 |сувязі          = 
}}
**Віталій Вітальевіч Неф** () (, Якуцк — , Цхінвалі) — камандзір танкавага ўзвода 71-га гвардзейскага мотастралковага палка 42-й Еўпаторыйскай мотастралковай дывізіі Паўночна-Каўказскай вайсковай акругі, гвардыі малодшы лейтэнант, Герой Расійскай Федэрацыі.

Раніцай 8 жніўня 2008 года полк быў падняты па трывозе. Здзейсніўшы 300-кіламетровы марш-кідок, танкісты прыбылі ў Паўднёвую Асецію. 9 жніўня мотастралковы батальён і прыданы яму танкавы ўзвод пад камандаваннем Віталія Нефа атрымалі загад заняць пазіцыі ў раёне жалезабетоннага моста праз раку Вялікая Ліахві на ўсходняй ускраіне Цхінвала і агнём з танкаў забяспечыць праход мотастралковых падрадзяленняў праз мост, іх разгортванне ў баявы парадак і ўступленне ў бой. Малодшы лейтэнант Неф тактычна пісьменна расставіў свае танкі на скрыжаванні вуліц Маскоўскай і Чачыева, арганізаваў назіранне. Калі на суседняе раздарожжа выехаў грузінскі варожы танк Т-72 у суправаджэнні больш 20 пяхотнікаў, Неф даў цэлеўказанне свайму наводчыку. Варожы танк быў знішчаны з першага траплення.

10 жніўня ўзвод малодшага лейтэнанта Нефа атрымаў загад заняць агнявыя пазіцыі ў раёне скрыжавання вуліц Маскоўскай і Энгельса для агнявой падтрымкі мотастралковых падрадзяленняў, надыходзячых да цэнтра горада. Падчас вылучэння танкаў у паказаны раён Неф выявіў мінамётны разлік у двары школы, які быў знішчаны першым стрэлам.

Калі танк прыбыў у паказаны раён, яго атакавала група грузінскіх вайскоўцаў, узброеных стралковай зброяй і гранатамётамі. З адлегласці 15 метраў яны двойчы стрэлілі з гранатамётаў па танку Віталія Нефа, паразіўшы яго ў гусеніцу і ў маторна-трансмісійнае аддзяленне. Танк загарэўся. Неф даў каманду экіпажу пакінуць падбітую машыну. Адводзячы экіпаж ва ўкрыцце, афіцэр быў цяжка паранены шматлікімі асколкамі міны, якая разарвалася побач. Зараджаючы танка гвардыі радавой Кумараў таксама атрымаў цяжкае раненне і не змог выбрацца з танка. Паранены афіцэр кінуўся ратаваць страціўшага прытомнасць падначаленага пад шквальным агнём грузін. Выцягнуўшы салдата з падпаленай машыны, ён панёс яго на сабе ва ўкрыцце. У некалькіх метрах ззаду ад іх разарвалася міна, асколкамі якой афіцэр і салдат былі смяротна параненыя.

Указам Прэзідэнта Расіі ад 1 красавіка 2008 года Віталію Нефу было прысвоена званне Герой Расіі (пасмяротна).

## Спасылкі 
Катэгорыя:Загінулі ў баі
Катэгорыя:Удзельнікі вайны ў Паўднёвай Асеціі (2008)

Катэгорыя:Героі Расійскай Федэрацыі
Сяргей Юр’евіч Шавялёў

{{Ваенны дзеяч
 |імя                  = Сяргей Юр'евіч Шэвялёў
 |дата нараджэння        = 
 |месца нараджэння       = 
 |дата смерці          = 
 |месца смерці         = 
 |выява          = 
 |шырыня               = 
 |апісанне выявы = 
 |прыналежнасць       = 
 |гады службы          = 1999—2008
 |званне               = старшы лейтэнант
 |род войскаў            = 
 |камандаваў           = узводам
 |частка                = 135-ы мотастралковы полк (19-я мотастралковая дывізія, 58-я армія)
 |бітвы             = Вайна ў Паўднёвай Асеціі, 2008
 |узнагароды              = { style="background: transparent"
 
}
 |вікісховішча            = 
 |сувязі                = 
 |аўтограф             = 
}}

**Сярге́й Ю́р’евіч Шавялё́ў** (, Пскоў — , Цхінвалі) — камандзір выведвальнага ўзвода мотастралковага батальёна 135-га мотастралковага палка 19-й мотастралковай дывізіі 58-й арміі Паўночна-Каўказскай вайсковай акругі, старшы лейтэнант. Герой Расійскай Федэрацыі.

## Біяграфія 
У 2004 годзе скончыў Міхайлаўскі ваенны артылерыйскі ўніверсітэт. З красавіка 2008 года паводле ўласнага жадання — камандзір выведвальнага ўзводу ў складзе міратворчага батальёну расійскіх войскаў у Паўднёвай Асеціі.

Досвіткам 8 жніўня 2008 года грузінская артылерыя адкрыла прыцэльны агонь па размяшчэнні расійскіх міратворцаў, затым грузіны адкрылі агонь з гранатамётаў і стралковага ўзбраення. Каля 6 раніцы размяшчэнне батальёна было ў першы раз атакавана танкамі пры падтрымцы пяхоты.

З першай хвіліны бою Сяргей Шавялёў знаходзіўся са сваімі падначаленымі на самым небяспечным участку. Арганізоўваў абарону, укрыццё параненых і ратаваўшыхся ў размяшчэнні батальёна мірных жыхароў. Удзельнічаў у адбіцці некалькіх танкавых атак грузінскай арміі. Каля 9 гадзін раніцы быў забіты блізкім разрывам снарада. Гэтым жа снарадам быў паранены камандзір батальёна падпалкоўнік Канстанцін Цымерман, якому за гераічнасць у гэтым бою было прысвоена званне Героя Расійскай Федэрацыі, і які прадставіў да такога жа звання старшага лейтэнанта Сяргея Шавялёва.

Указам Прэзідэнта РФ у кастрычніку 2008 года за мужнасць і гераічнасць, выяўленыя пры выкананні воінскага доўгу старшаму лейтэнанту Шавялёву Сяргею Юр’евічу прысвоена званне Героя Расійскай Федэрацыі (пасмяротна).

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Выпускнікі Міхайлаўскай ваеннай артылерыйскай акадэміі
Катэгорыя:Удзельнікі вайны ў Паўднёвай Асеціі (2008)
Катэгорыя:Загінулі ў баі
Катэгорыя:Героі Расійскай Федэрацыі
Аляксей Віктаравіч Пуцыкін

{{Ваенны дзеяч
|імя     = Аляксей Віктаравіч Пуцыкін
|арыгінал імя =
|дата нараджэння  =
|месца нараджэння =
|дата смерці = 
|месца смерці = 
|выява = Alexei Pucykin (marka).jpg
|шырыня = 250px
|апісанне выявы = Паштовая марка серыі «Героі Расійскай Федэрацыі»
|мянушка =
|прыналежнасць = 
|гады службы = 1998—2008
|званне = Старшы лейтэнант
|род войскаў = паветрана-дэсантныя войскі
|камандаваў =
|частка =
|бітвы = Чачэнскі канфлікт,Узброены канфлікт у Паўднёвай Асеціі, 2008
|узнагароды =
{
 
}
|сувязі =
|у адстаўцы =
}}
**Аляксей Віктаравіч Пуцыкін** (, Адэская вобласць — , Паўднёвая Асеція) — Герой Расійскай Федэрацыі, намеснік камандзіра па ўзбраенні 4-й роты 104-га гвардзейскага Чырванасцяжнага паветрана-дэсантнага палка 76-й гвардзейскай Чарнігаўскай дэсантна-штурмавой дывізіі, гвардыі старшы лейтэнант.

Прымаў удзел у баявых дзеяннях у Паўднёвай Асеціі ў жніўні 2008 года. 12 жніўня 2008 года ў складзе калоны расійскіх войскаў рухаўся да горада Цхінвал. У раёне населенага пункта Джава калона патрапіла пад штурмавы ўдар грузінскай авіяцыі. Ад траплення снарада загарэлася БМД, у якой знаходзіўся Аляксей Пуцыкін, але ён застаўся жывы і перасеў у іншую машыну. Аднак неўзабаве калона ізноў была атакаваная, гэтым разам патрапіўшы ў засаду грузінскіх войскаў. У баі гвардыі старшы лейтэнант Пуцыкін загінуў ад кулявога ранення ў галаву.

Указам Прэзідэнта Расіі ад 5 верасня 2008 года Аляксею Пуцыкіну было прысвоена званне Героя Расіі (пасмяротна).

Катэгорыя:Удзельнікі Другой чачэнскай вайны
Катэгорыя:Выпускнікі Разанскага вышэйшага паветрана-дэсантнага каманднага вучылішча
Катэгорыя:Загінулі ў баі
Катэгорыя:Героі Расійскай Федэрацыі
Роўлінг

**Роўлінг** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Біл Роўлінг — прэм’ер-міністр Новай Зеландыі
* Джаан Роўлінг — пісьменніца
Цімашэнка

**Цімашэнка** — украінскае прозвішча, распаўсюджанае і ў Беларусі.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксандр Вікенцьевіч Цімашэнка (нар. 1958) — беларуска-канадскі біяфізік, доктар біялагічных навук.
* Аляксей Васілевіч Цімашэнка (нар. 1986) — беларускі футбаліст.
* Іван Архіпавіч Цімашэнка (1924—1999) — поўны кавалер ордэна Славы.
* Максім Алегавіч Цімашэнка (нар. 1972) — украінскі навуковец, доктар філасофскіх навук, прафесар.
* Павел Андрэевіч Цімашэнка (нар. 1940) — беларускі ўрач-отарыналарынголаг.
* Пётр Паўлавіч Цімашэнка (нар. 1913) — Герой Сацыялістычнай Працы, заслужаны будаўнік БССР.
* Сямён Канстанцінавіч Цімашэнка (1895—1970) — савецкі военнаначальнік.
* Уладзімір Мікалаевіч Цімашэнка (нар. 1956) — беларускі вучоны ў галіне заатэхніі.
* Юлія Уладзіміраўна Цімашэнка (нар. 1960) — украінскі палітык, Прэм’ер-міністр Украіны.
* Якаў Яфімавіч Цімашэнка — савецкі военачальнік.
Ной-Ульм

**Ной-Ульм** () — горад у Германіі, у зямлі Баварыя, на рацэ Дунай, за 90 км ад Штутгарта і за 140 км ад Мюнхена.

## Геаграфія 
Ной-Ульм знаходзіцца ў месцы зліцця рэк Блаў і Ілер з Дунаем. Насупраць горада, на іншым беразе ракі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг, знаходзіцца горад Ульм.

## Гісторыя 
**Гісторыя Ной-Ульма да 1810 года**

Утварыўся ў 1810 годзе, калі Баварыя забрала сабе задунайскія ўмацаванні Ульма.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
*  Буа-Калом, Францыя
*  Майнінген, Германія
*  Нью-Ульм, ЗША
*  Трысіна, Італія

## Галерэя 

Выява:Neu-ulm-petrusplatz.jpg|Від Ной-Ульма
Выява:Neu-Ulm_Konzertsaal.jpg|Канцэртная зала

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Сайт горада

Катэгорыя:Гарады Баварыі
Катэгорыя:Гарады на Дунаі
Швабах

**Шва́бах** () — горад у Германіі, у зямлі Баварыя. Насельніцтва — каля 40 тысяч чалавек. Швабах — таксама назва ракі, якая працякае праз горад.

## Гісторыя 
* 750—500 да н. э.: Першае пасяленне.
* VII ст.: Першае ўпамінанне назвы Швабах.
* 1346: Пабудаваны сцены горада.
* 1469: Пабудавана царква.
* 1528: Пабудавана ратуша.
* 1792: Швабах становіцца часткай Прусіі.
* 1806: Швабах становіцца часткай Баварыі.
* 1849: Пабудавана станцыя чыгункі.
* 1941: Бамбардзіроўка Швабаха ў час Другой Сусветнай Вайны.
* 1945: Размяшчэнне амерыканскай ваеннай базы.
* 1953: Уведзены сучасны герб горада.
* 1972: Швабах становіцца аўтаномным адміністрацыйным рэгіёнам.
* 1992: Армія ЗША выведзена з Швабаха.
* 2004: 500 гадоў золатапрамысловасці.

## Насельніцтва горада 
## Вядомыя жыхары 
* Адольф Гензельт, піяніст і кампазітар
* Адам Крафт, скульптар

## Фатаграфіі 

Выява:Schwabach_-_Marktplatz_1.jpg|Від Швабаха

## У Сеціве 
* Сайт горада

Катэгорыя:Гарады Баварыі
Штраўбінг

**Штраўбінг** () — горад зямельнага падначалення ў Германіі, у зямлі Баварыя. Насельніцтва - каля 45,5 тысяч чалавек.

## Культурныя і гістарычныя помнікі 
* Царква Св. Пятра (XII ст.)
* Гарадская вежа
* Ратуша
* Сярэдневяковы замак герцагаў - Herzogsschloss (1356 г.)
* Базіліка Св. Якаба (1393 г.)
* Царква Св. Віта

## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Іозеф Фраўнгофер, нямецкі фізік
## Гарады-пабрацімы 
*  Вельс, Аўстрыя
*  Роман-на-Ізеру, Францыя
*  Туам, Ірландыя
## Фатаграфіі 

Выява:D-SR-Straubing07.JPG|Від Штраўбінга
Выява:Straubing_ufer_1840.jpg|Штраўбінг. 1840 г.
Выява:Straubing_Herzogsschloss_Donaubruecke.jpg|Замак Herzogsschloss

## Спасылкі 
* Сайт горада

Катэгорыя:Гарады Баварыі
Стрэжаў

**Стрэжаў** — колішні горад, цэнтр удзельнага княства Полацкай зямлі, месцазнаходжанне не вызначана.

Паводле меркавання адных даследчыкаў, упершыню згадваецца ў 1127/1128 годам, падчас паходу агульных войск рускіх князёў супраць Полацкай зямлі, як адзін з пунктаў праз якія мусілі рухацца войскі і няма пэўнасці ці знаходзіўся наогул той Стрэжаў у межах Полацкай зямлі або быў паселішчам у іншым княстве. Іншыя даследчыкі, лічаць першую згадку Стрэжава ў 1160-х, калі полацкі князь Рагвалод-Васіль даў яго Усеваладу Глебавічу замест саступленага апошнім Ізяслаўля — гэты Стрэжаў напэўна быў паселішчам у Полацкай зямлі.

Таксама няма пэўнасці з лакалізацыяй, Барыс Рыбакоў, Міхаіл Ціхаміраў і іншыя атаясняюць летапісны Стрэжаў з сучасным Стрэшынам у Жлобінскім раёне Беларусі, але гэтае паселішча далёка на поўдзень ад меж Полацкай зямлі, што робіць лакалізацыю сумнеўнай. Праўда, Стрэшын можа быць тоесны Стрэжаву са згадкі 1127/1128 года. Таксама ёсць меркаванні, што Стрэжаў, які Рагвалод-Васіль даў Усеваладу Глебавічу размяшчаўся на месцы вёскі Стрыжава Бешанковіцкага раёна, але рэштак горада часоў Русі там не выяўлена.

Катэгорыя:Полацкае княства
Катэгорыя:Гарады Русі
Катэгорыя:Колішнія гарады Беларусі
Жодзінская ГЭС

**Жодзінская ГЭС** — малая гідраэлектрастанцыя на рацэ Пліса ў Жодзіне. Уведзена ў эксплуатацыю ў канцы мая 2009 года.

## Характарыстыка 
Пабудавана на існуючым вадаскідзе, выкарыстоўвае сіфонны падвод вады. Вада на турбіну падаецца з вадасховішча на рацэ Пліса з дапамогай сіфоннага трубаправода, размешчанага пад мастом. Побач з мастом размешчаны будынак электрастанцыі, які мае сталёвую канструкцыю, што дазволіла скараціць выдаткі на ўстаноўку турбіны і будаўніцтва ГЭС. На міні-ГЭС усталявана адна турбіна паў-Каплан сіфоннага тыпу з вертыкальным валам польскай вытворчасці з выпрацоўкай электрычнасці 178 тыс. кВт*гадзін штогод. Кошт абсталявання — 278 млн. бел. руб., агульны кошт праекту — 985 млн бел. руб..

## Крыніцы 
Катэгорыя:Гідраэлектрастанцыі Беларусі
Катэгорыя:Электрастанцыі паводле алфавіта
Катэгорыя:Электрастанцыі Мінскай вобласці
Катэгорыя:Прадпрыемствы Жодзіна
Катэгорыя:Пліса (прыток Бярэзіны)
Катэгорыя:2009 год у Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 2009 годзе
Bloomsbury

**Bloomsbury Publishing PLC** (блумсберы) — адно з кніжных выдавецтваў Вялікабрытаніі, Лондан. Кнігі і аўтары «Bloomsbury» неаднаразова ўдастойваліся шматлікіх прэмій і ўзнагарод.

## Пра выдавецтва 
Bloomsbury Publishing PLC гэта незалежнае  выдавецтва, якое знаходзіцца ў Лондане і вядома выпускам раманаў. У 1999 і 2000 яно ўдастойвалася звання «Выдавецтва года». Поспех выдавецтва ў апошнія гады звязаны, галоўным чынам, з серыяй кніг Джаан Роўлінг пра Гары Потэра.

Кампанію заснаваў у 1986 годзе Найджэл Ньютан (), які раней працаваў у іншых выдавецтвах. Да 1995 года кампанія апынулася сярод афіцыйна зарэгістраваных прадпрыемстваў, якія прыносяць прыбытак 5,5 мільёна фунтаў, што дазволіла ёй асвоіць выпуск кніг у мяккіх вокладках і дзіцячай літаратуры. Правільнае ўкладанне капіталу прынесла да 1998 года яшчэ 6,1 мільёна фунтаў, дзякуючы чаму быў адкрыты амерыканскі філіял выдавецтва. У 2000 Bloomsbury набыло A&C Black PLC, а ў 2002 — Whitakers Almanack, пасля чаго былі зроблены і іншыя набыцці.

## Дзіцячыя кнігі 
Адзін з самых вядомых праектаў выдавецтва — серыя кніг пра Гары Потэра. На сённяшні дзень ужо выдадзена семь кніг.

Доўгі час розныя выдавецтвы адмаўляліся прымаць рукапіс кнігі «Гары Потэр і філасофскі камень». Але ў 1995 годзе «Bloomsbury» пагадзілася яе надрукаваць. Кніга выйшла тыражом усяго ў 1000 копій 26 чэрвеня 1997 года. У выдавецтве не маглі прадставіць, што простая дзіцячая казка будзе карыстацца такой папулярнасцю. Гісторыя пра Потэра імгненна стала хітом у Вялікабрытаніі, а потым і ва ўсім свеце. За чатыры гады абарачэнне выдавецтва вырасла на 143% і склала ў 2001 годзе $100 млн.

## Іншыя праекты 
Біяграфічная кніга «Dork Whore» Ірыса Бара

## У Сеціве 
*Афіцыйны сайт Bloomsbury
*«Гары Потэр» на афіцыйным сайце выдавецтва 

Катэгорыя:Выдавецтвы
Грошы

**Грошы** — спецыфічны тавар (рэч), які з’яўляецца ўніверсальным эквівалентам кошту іншых тавараў. Грошы гэта тавар, які функцыянуе ў якасці меры кошту і ў якасці сродку звароту. Праз грошы выяўляюць кошт іншых тавараў, паколькі яны абменьваюцца на любой з іх. Аднак не грошы робяць тавары сувымернымі, а наадварот: менавіта таму, што ўсе тавары ўяўляюць сабою арэчаўленую чалавечую працу і, такім чынам, самі па сабе сувымерныя, менавіта таму кошт усіх тавараў вымяраецца адным і тым жа спецыфічным таварам, ператвараючы гэты апошні ў агульную для іх меру кошту, гэта значыць у грошы.

У сярэдзіне XII стагоддзя з’яўляецца першая беларуская грашовая адзінка — *віцебскі ізрой*. Віцебскія срэбныя пруткі, адзначаныя ў грамаце 1298 года, мелі адметную ад суседніх пруткоў метралогію. Менавіта гэтая «валюта» стала першай грашовай адзінкай Вялікага Княства Літоўскага. Ізроі актыўна выкарыстоўваліся як асноўная валюта разам з пражскімі грошамі да канца XIV стагоддзя. У гэты час выпускаліся залатыя пруткі і літоўскія срэбныя пруткі — рублі.

Полацка-віцебская вагавая сістэма на аснове ізрояў спалучылася ў далейшым з пашырэннем пражскага гроша на тэрыторыі Вялікага Княства Літоўскага.

## Гл. таксама 
* Трансферт

## Крыніцы 

Катэгорыя:Вікіпедыя:Істотныя артыкулы
Ян I Ольбрахт

**Ян I Ольбрахт** (; ) — кароль польскі з (1492—1501).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1459 годзе. Трэці сын Казіміра VI Ягелончыка, атрымаў добрае выхаванне. Настаўнікамі яго былі гісторык Длугаш і гуманіст Філіп Буанакорсі, больш вядомы пад імем Калімаха.

Кароль Польшчы з 1492 года, адначасова яго брат Аляксандр быў абраны Вялікім князем Літоўскім. Такім чынам, унія Польшчы і ВКЛ была спынена. Калімах, па меркаванню сучаснікаў, меў вялікі ўплыў на караля, падказваючы яму сродкі для дасягнення абсалютнай улады.

Калі ў Яна Ольбрахта і былі намеры ўзмацніць каралеўскую ўладу, то яны былі цалкам не спраўдзіліся; прывілеі шляхецкага саслоўя яшчэ больш павялічыліся падчас знаходжання на троне гэтага караля. Апынуўшысь у цяжкім фінансавым становішчы, ён быў вымушаны шукаць падтрымку сярод шляхты, каб атрымаць ад яе неабходныя падаткі. У 1496 годзе сейм зацвердзіў Пётркаўскі статут, які прымацаваў сялян да зямлі, паклаўшы пачатак прыгоннаму праву ў Польшчы і прышчыміўшы правы мяшчан, ў інтэрэсах шляхецкага саслоўя. Шляхта была так задаволена гэтым статутам, што ахвотна выставіла значныя ўзброеныя сілы для экспедыцыі супраць малдаўскага князя Стэфана. Ян Ольбрахт меў намер пасадзіць на сталец Малдовы свайго брата Жыгімонта, каб зручней было потым весці барацьбу з турками. Экспедыцыя закончылася ў Букавіне страшнай паразай палякоў, якая пацягнула за сабой знішчальны напад татар і турок на Польшчу. Планы караля не спраўдзіліся; ён быў вымушаны падтрымліваць мір з туркамі, каб адгарадзіць сваю дзяржаву ад небяспечных ворагаў. 

Памёр у 1501 годзе.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Каралі польскія
Катэгорыя:Ягелоны
Ігар Віктаравіч Макараў

{{Спартсмен
|медалі=

{

}
}}

**Ігар Віктаравіч Макараў** () — беларускі дзюдаіст. Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь (2006).

Чэмпіён Летніх Алімпійскіх гульняў 2004 ў Афінах.

## Дасягненні 
## Узнагароды 
* Ордэн «За асабістую мужнасць» (2004, Беларусь)

## Палітычныя погляды 
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорстка здушэння народных пратэстаў у 2020 годзе.

У красавіку 2024 года быў выбраны дэлегатам на Усебеларускі народны сход 7-га склікання ад рэспубліканскага грамадскага аб’яднання «Белая Русь».

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Старонка аб спартсмене на сайте Нацыянальнага Алімпійскага камітэта 
* 

Катэгорыя:Дзюдаісты паводле алфавіта
Катэгорыя:Дзюдаісты Беларусі
Катэгорыя:Заслужаныя майстры спорту Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па дзюдо
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Беларусі
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2004 года
Катэгорыя:Дзюдаісты на летніх Алімпійскіх гульнях 2004 года
Катэгорыя:Чэмпіёны Еўропы па дзюдо
Катэгорыя:Кавалеры ордэна «За асабістую мужнасць» (Беларусь)
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Гомеля
Катэгорыя:Асобы на марках
Катэгорыя:Чэмпіёны Беларусі па дзюдо
Катэгорыя:Дэлегаты Усебеларускага народнага сходу 7-га склікання
Барысава (Кобрынскі раён)

**Бары́сава** (, ) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Кіселявецкага сельсавета. Знаходзіцца за 4 км на паўднёвы ўсход ад горада і чыгуначнай станцыі Кобрын, 47 км ад Брэста. На скрыжаванні аўтадарог Мінск-Брэст і Кобрын- Дзівін. 187 гаспадарак, 492 жыхары (2005).

## Гісторыя 
* 1563: сяло Барысавічы, дзе жылі зямяне Барысаўцы.
* 1890: вёска Блоцкай (Балоцкай) воласці Кобрынскага павета Гродзенскай губерні, у ёй налічвалася 238 дзесяцін зямлі. Побач знаходзіліся аднайменныя: пасёлак — 245 дзесясін зямлі (разам з в. Замосце і пас. Кісялёўцы) і маёнтак, уладанне Восіпа Віткоўскага, 156 дзесяцін зямлі.
* 1897: 32 двары, 241 жыхар, меліся хлебазапасны магазін, ветраны млын, піцейная ўстанова. Маёнтак налічваў 15 жыхароў.
* 1905: вёска (351 жыхар) і маёнтак (6 жыхароў).
* 1911: вёска налічвала 318 жыхароў.
* 1921: у складзе міжваеннай Польшчы, у Блоцкай (Балоцкай) гміне Кобрынскага павета Палескага ваяводства, 19 двароў, 150 жыхароў, працавала школа; фальварак — 1 двор, 12 жыхароў.
* 1939: у складзе Беларускай ССР
* 15 студзеня 1940: у Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці
* 12 кастрычніка 1940 — 16 ліпеня 1954: у Хідрынскім сельсавеце
* 1940: 50 двароў, 301 жыхар, дзейнічаў цагельны завод (6 рабочых, 200 тыс. цаглін за сезон)
* 1941—1945: у Вялікую Айчынную вайну Барысава акупавана нямецкімі войскамі з чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года
* 1999: 179 гаспадарак, 460 жыхароў, у складзе калгаса «Новы шлях» (з 2004 СВК «Магдалінскі»; цэнтр — в. Магдалін). Працуе пачатковая школа.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Барысава на карце Кісялевіцкага сельсавета

Катэгорыя:Кіселявецкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Кобрынскага раёна
Маршал Ван Олстайн

**Маршал Ван Олстайн** (), нарадзіўся ў  у Калумбусе, штат  — прафесар Бостанскага ўніверсітэта () і даследчык у Масачусецкім Інстытуце Тэхналогій (). Спецыялізуецца на эканоміцы інфармацыі.

## Біяграфія 
Ван Олстайн вырас у Паўночнай Караліне (ЗША), ступень бакалаўра атрымаў у Ельскім універсітэце (), магістра і PhD у галіне інфармацыйных сістэм — у Масачусецкім Інстытуце Тэхналогій.

## Навуковая дзейнасць 
Зрабіў істотны ўнёсак у вывучэнне рынкаў інфармацыі. Разам з сваімі студэнтамі Тэдам Лоўдэрам і Рыкам Уошам першым давёў, што ўжыванне прынцыпу інфармацыйнай асіметрыі да апрацоўкі спаму тэарэтычна можа быць болей карысным для спажыўца, чым дасканалы фільтар (гл. таксама «эканоміку ўвагі»). Разам з прафесарам Джэфры Паркерам правёў грунтоўныя даследаванні феномену «двухбаковых сетак», праяве аднаго з сеткавых эфектаў, дзе патлумачыў, якім чынам кампаніі могуць аддаваць інфармацыю задарма (прадаваць па нулявым кошце) і пры гэтым заставацца ў выйгрышы. Субсідаванае цэнаўтварэнне і эфект дзвюхбаковых сетак могуць спрычыніцца да алігапалізацыі рынку, або падзелу яго між малой колькасцю гульцоў. Зараз гэты эфект бярэцца да ўвагі фірмамі — пры распрацоўцы карпаратыўных стратэгій, і антыманапольнымі ўправамі — пры прапрацоўцы адпаведнага заканадаўства.

Сумесна з Эрыка Брынёлфсанам у эсэ «Сеціўныя суполкі: глабальнае паселішча ці віртуальныя Балканы?» апісаў працэс уплыву сацыяльных медыяў на падзел людзей у інтэрнэце паводле розных прыкметаў.

Лаўрэат некалькіх узнагародаў за навуковыя працы, у тым ліку ўзнагароды Нацыянальнага Навуковага Фонду ЗША. Публікуецца ў такіх часопісах, як Science, Management Science  і Harvard Business Review.

## Спасылкі 
* Хатняя старонка Ван Олстайна 
* Артыкулы

Катэгорыя:Эканамісты ЗША
Барысава

**Бары́сава** — прозвішча, тапонім.

## Прозвішча 
* Юлія Канстанцінаўна Барысава (1925—2023) — савецкая і расійская актрыса.

## Тапонім 
### Беларусь 
* Брэсцкая вобласць:
** Барысава — вёска ў Кобрынскім раёне
### Латвія 
* Барысава (Латвія)
### Расія 
* Смаленская вобласць:
** Барысава (Холм-Жыркоўскі раён) 
## Метро 
* Барысава (станцыя метро)
## Гл. таксама 
* Барысавічы
* Барысаў
* Барысаўка
* Барысаўшчына
Кім Ір Сен

**Кім Ір Сен** ( — *Кім Ільсон*, народжаны **Кім Сон Джу**; , Мангёндэ, Карэя, Японія — , Пхеньян, Паўночная Карэя) — паўночнакарэйскі камуністычны і дзяржаўны дзеяч. Распрацаваў карэйскую ідэалогію — чучхэ, якая аб’ядноўвае ў сабе марксізм і карэйскі нацыяналізм.

Кім Ір Сен займаў пасады Старшыні Кабінета Міністраў КНДР з 1948 да 1972 і Прэзідэнта КНДР з 1972 да смерці, хоць яго рэальная ўлада заключалася ў пасадзе Генеральнага сакратара Працоўнай партыі Карэі. З 1953 г. маршал КНДР. Афіцыйны тытул, як пры жыцці, так і пасля скону: «Вялікі правадыр маршал таварыш Кім Ір Сен». Пасля смерці абвешчаны «вечным прэзідэнтам» Паўночнай Карэі.

## Спасылкі 
* Афіцыйная біяграфія (спасылка састарэла) 
* Bradley Martin, *Under The Loving Care Of The Fatherly Leader: North Korea And The Kim Dynasty*, St. Martins (October, 2004), hardcover, 868 pages, ISBN 0-312-32221-6

Катэгорыя:Кімы (кіруючая сям’я КНДР)
Катэгорыя:Постаці Паўночнай Карэі
Карлаў мост

**Карлаў мост** () — найстарэйшы пражскі мост, які быў пабудаваны каралём Карлам IV (1346—1378). Аўтарам праекта з'яўляецца майстар Ота. Стагоддзямі быў найважнейшай камунікацыяй, якая звязвала правабярэжную і левабярэжную часткі горада цераз раку Влтаву. Таксама з'яўляецца чацвёртым па старажытнасці каменным мостам у Чэхіі.

Карлаў мост быў пабудаваны на месцы папярэдняга Юдыфінінага моста, які быў разбураны ў 1342 г. Будаўніцтва новага моста пачалося ў 1357 г., пад заступніцтвам Карла IV, і канчаткова скончылася ў 1402 г. Да 1841 г. з'яўляўся адзіным мастом над Влтавай.

Афіцыйна завецца Карлаў мост з 1870 г., да гэтага існаваў пад назвай *Пражскі мост* або *Каменны мост*.

Працягласць моста складае 516 метраў у даўжыню і каля 10 метраў у шырыню, мае тры вежы, дзве з якіх знаходзяцца ў Старым горадзе. Упрыгожаны 30 статуямі, пастаўленымі на мост на пачатку 1700 г., большасць з статуй выраблена ў стылі барока.

Ноччу Карлаў мост — гэта спакойнае месца, але з прыходам дня яно становіцца вельмі ажыўленым з шэрагам мастакоў, гандляроў і турыстаў.

## Статуі 
На мосце знаходзіцца 30 статуй выкананых, у асноўным, у гатычным стылі. Большасць статуй была ўзведзена ў 1683 г. і 1714 г. Статуі адлюстроўваюць святых і заступнікаў таго часу. Статуі выканалі вялікія багемскія скульптары: М. Браун, Я. Брокаф і яго сыны Юзаф і Фердынанд.

У пачатку 1965 г. усё статуі заменены копіямі, а арыгіналы былі перавезены ў Нацыянальны музей Чэхіі.

## Мост у сучаснай культуры 
Музычны кліп «Never Tear Us Apart» ад INXS быў запісаны на Карлавым мосце. Частка музычнага відэа «Numbe» ад гурта Linkin Park таксама здымалася на Карлавым мосце. Таксама мост з'яўляецца ў такіх фільмах як «Mission:Impossible» і «XXX» і інш. У беларускай паэзіі Карлаваму мосту прысвечаны верш В. І. Болбаса «На Карлавым мосьце музы́ка іграе на шклянках...».

## Спасылкі 
* Панарама моста 
* Вэб камера моста 

Катэгорыя:Масты Прагі
Катэгорыя:З’явіліся ў XIV стагоддзі
Катэгорыя:XIV стагоддзе ў Празе
Дзаўскі раён

**Дзаўскі раён** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Паўднёвай Асеціі. Мяжуе са ўсімі раёнамі ПА, а гэтак жа: на поўначы з Расіяй, на захадзе і ўсходзе з Грузіяй. Тэрыторыя 1448 км².

На яго тэрыторыі знаходзяцца: Рокскі тунэль, які злучае Паўднёвую Асецію з расійскай рэспублікай Паўночная Асеція, участак Ваенна-асяцінскай дарогі, якая праходзіць праз Мамісонскі перавал, самы паўночны населены пункт на тэрыторыі рэспублікі — сяло Гуршэві і возера Эрца плошчай 0,41 км².

## Гл. таксама 
* Возера Кведзі

Катэгорыя:Адміністрацыйны падзел Паўднёвай Асеціі
Знаурскі раён

**Знаурскі раён** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Паўднёвай Асеціі, самы маленькі па плошчы раён Паўднёвай Асеціі. Тэрыторыя 404 км².

Размешчаны на паўднёвым захадзе рэспублікі, мяжуе з Дзаўскі і Цхінвальскім раёнамі, а гэтак жа з Грузіяй. Аднак, варта адзначыць, што нягледзячы на памер плошчы, раён займае важнае месца ў эканамічным жыцці рэспублікі і першым чынам у сельскай гаспадарцы.

Працягласць раёна з захаду на ўсход — 24 км, з поўначы на поўдзень — 26 км. У Знаурскім раёне развіта горнае лесаводства; тут, у басейне ракі Лопан, здабываюць тальк (с. Цнеліс). Недалёка ад сёлаў Нагутні і Дзагіна маюцца крыніцы мінеральных вод. Раённы цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Знаур. У Знауры развіта дрэваапрацоўчая і харчовая прамысловасці

Катэгорыя:Адміністрацыйны падзел Паўднёвай Асеціі
Цхінвальскі раён

**Цхінвальскі раён**, адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Паўднёвай Асеціі. Знаходзіцца на поўдні рэспублікі, мяжуе з астатнімі трыма раёнамі і з Грузіяй. Адміністрацыйны цэнтр — горад Цхінвал. Уключае 86 сёлаў. Тэрыторыя 695 км².

## Вядомыя асобы 
* Барыс Еліозавіч Чачыеў

Катэгорыя:Адміністрацыйны падзел Паўднёвай Асеціі
Ленінгорскі раён

**Ленінгорскі раён**, адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Паўднёвай Асеціі. Тэрыторыя 1011 км². Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак Ленінгор.

Раён размешчаны ва ўсходняй частцы Паўднёвай Асеціі. Рэльеф пераважна горны. Найвышэйшы пункт — гара Нарванхох (3247 м). Фізіка-геаграфічна раён падрадзяляецца на дзве буйныя цясніны і адну раўніну:
* Ксанская цясніна на ўсходзе;
* Лехурская цясніна на захадзе;
* Тырыпонская раўніна на крайнім паўднёвым захадзе раёна.

На паўднёвым захадзе раёна размешчаны самы паўднёвы населены пункт на тэрыторыі Паўднёвай Асеціі — Арчасан. На поўначы раёна, у верхняй частцы Ксанскай цясніны, размешчана Кельскае вулканічнае плато. Тут знаходзіцца шэраг азёр, буйнейшае з якіх Кялістба. На крайнім паўднёвым захадзе раёна прадстаўлены клімат сухіх субтропікаў, для астатняй тэрыторыі характэрная вышынная пояснасць. Буйнейшыя рэкі Ксані і Ляхура маюць мноства прытокаў, бяруць пачатак у гарах раёна і ўпадаюць у Куру на тэрыторыі Грузіі.
Эратасфен

**Эратасфен Кірэнскі** (; 276 да н.э.—194 да н.э.) — грэчаскі матэматык, астраном, географ і паэт.

## Біяграфія 
Заснавальнік навуковай храналогіі, спрабаваў устанавіць даты, звязаныя з гісторыяй Элады.

Доўгі час жыў у Александрыі, з 235 да н.э. — кіраўнік Александрыйскай бібліятэкі. Вызначыў даўжыню зямнога мерыдыяна.

## Літаратура 
* *Aujac G.* Eratosthène de Cyrène, le pionier de la geographie. — Paris: Édition du CTHS, 2001. — 224p.
* *Cameron McPhail.* Reconstructing Eratosthenes' Map of the World: a Study in Source Analysis. A Thesis Submitted for the Degree of Master of Arts at the University of Otago . — Dunedin, New Zealand, 2011.
* *Dicks D.R.* Eratosthenes // Dictionary of Scientific Biography. — Vol. IV. — New York: C. Schribner’s Sons, 1971. — P. 388—393.
* *Diller A.* Geographical Latitudes in Eratosthenes, Hipparchus and Posidonius // Klio. — 1934. — Bd. 27. — Heft 3. — S. 258—269.
* *Dutka J.* Eratosthenes' measurement of the Earth reconsidered. *Archive for History of Exact Sciences*, 46, 1993, p.&nbsp;55-64.
* *Fischer I.* Another look at Eratosthenes' and Posidonius' determinations of the Earth’s circumference. // Quarterly Journal of the Royal Astronomical Society. — Vol. 16. — 1975. — P. 152—167.
* *Fraser P. M.* Ptolemaic Alexandria. — Oxford: Clarendon Press, 1972.
* *Geus K.* Eratosthenes von Kyrene. Studien zur hellenistischen Kultur- und Wissenschaftgeschichte. — München: Verlag C.H. Beck, 2002. (Münchener Beiträge zur Papyrusforschung und antiken Rechtsgeschichte. — Bd. 92) — X, 412 S.
* *Goldstein B. R.* Eratosthenes on the measurement of the Earth // Historia Mathematica. — Vol. 11. — 1984. — P. 411—416.
* *Rawlins D.* Eratosthenes' geodesy unraveled: was there a high-accuracy Hellenistic astronomy, *Isis*, 73, 1982, p.&nbsp;259—265.
* *Rawlins D.* The Eratosthenes — Strabo Nile map. Is it the earliest surviving instance of spherical cartography? Did it supply the 5000 stades arc for Eratosthenes' experiment?, *Arch. Hist. Exact Sci*, 26 (3), 1982, p.&nbsp;211—219.
* *Rawlins D.* Eratothenes’s large earth and tiny universe. *DIO*, 14, 2008.
* *Shcheglov D.A.* Ptolemy’s System of Seven Climata and Eratosthenes’ Geography // Geographia Antiqua. — Vol. 13. — 2004 (2006). — P. 21-37.
* *Shcheglov D.A.* Eratosthenes’ Parallel of Rhodes and the History of the System of Climata // Klio. — Bd. 88. — 2006. — P. 351—359.
* *Thalamas A.* La géographe d’Ératosthène. — Versailles, 1921.
* *Wolfer E.P.* Eratosthenes von Kyrene als Mathematiker und Philosoph. — Groningen-Djakarta, 1954.

## Спасылкі 
* Біяграфія Эратасфена ў «The MacTutor History of Mathematics archive»

Катэгорыя:Матэматыкі Старажытнай Грэцыі
Катэгорыя:Постаці матэматыкі III стагоддзі да н.э.
Катэгорыя:Матэматыкі ў тэорыі колькасцей
Катэгорыя:Астраномы Старажытнай Грэцыі
Катэгорыя:Філолагі Старажытнай Грэцыі
Катэгорыя:Географы Старажытнай Грэцыі
Катэгорыя:Постаці астраноміі III стагоддзя да н.э.
Катэгорыя:Памерлі ад голаду
Родныя вытокі (газета)

**«Родныя вытокі»** (таксама **«Партизанская правда»**, **«Ленінская трыбуна»**) — штотыднёвая масава-палітычная газета Докшыцкага раёна. Заснавана ў 1943 годзе Докшыцкім раённым выканаўчым камітэтам і раённым Саветам дэпутатаў. Газета выдаецца на беларускай мове па серадах і суботах.

## Гісторы 
Докшыцкая раённая газета заснавана ў 1943 годзе — у лістападзе ў свет выйшаў першы нумар газеты «Партызанская праўда» органа Докшыцкага падпольнага РК КП(б)Б. Газета выдавалася на рускай мове.

У снежні 1944 года пачалося выданне газеты «Ленінская праўда» органа Докшыцкага РК КП(б)б і Докшыцкага раённага Савета дэпутатаў працоўных. У 1945 годзе выйшла 44 нумары. Паколькі Докшыцы былі цалкам разбураныя, рэдакцыя газеты размясцілася на станцыі Параф’янава, дзе і знаходзілася да 1946 года. Паступова рос аб’ём і тыраж газеты, усё часцей прыходзіла яна да чытача. У 1962 годзе выданне газеты было спынена ў сувязі з ліквідацыяй Докшыцкага раёна.

Вясной 1965 года зноў быў утвораны Докшыцкі раён. 1 красавіка выйшаў з друку першы нумар раённай газеты «Ленінская трыбуна». З 1991 года газета носіць назву «Родныя вытокі». Яе заснавальнікамі з’яўляюцца раённы выканаўчы камітэт і раённы Савет дэпутатаў.

## Сучасны стан 
Тыраж «Родных вытокаў» складае больш чым 3000 экзэмпляраў. У газеце надаецца ўвага розным бакам жыцця Докшыцкай зямлі, публікуюцца вершы маладых паэтаў, і грамадска значныя матэрыялы. Калектыў рэдакцыі складае 14 чалавек.

## Спасылкі 
* Докшыцкі раённы выканаўчы камітэт 

Катэгорыя:Газеты на беларускай мове
Катэгорыя:Газеты Беларусі
Катэгорыя:Культура Докшыцкага раёна
Што? Дзе? Калі?

**«Што? Дзе? Калі?»** — інтэлектуальная віктарына. Была створана ў 1975 годзе Тэлевядучым Уладзімірам Варашылавым.

## Магістры гульні 
# Аляксандр Друзь (з 1995 года)
# Максім Паташоў (з 2000 года)
# Віктар Сіднеў (з 2005 года)
# Андрэй Казлоў (з 2008 года)

## Пытанні 
## Віды пытанняў 
:# **Звычайнае пытанне**.
:# **Мультымедыйнае пытанне**.
:# **Пытанне з прадметам**.
:# **Пытанне з чорнай скрыняй**.
:# **Трынаццаты сектар**.
:# **Сектар «Зеро»**.
:# **Бліц** (просты).
:# **Супербліц** — ускладненая версія **бліца**.
:# **Вырашальны раўнд**.

## Совы 
* *«Знак савы»*. Быў уручаны лепшаму гульцу фіналуа 1980 года, якім быў прызнаны Аляксандр Бялка.
* *«Крыштальная сава»*. Прыз уведзены ў 1984 годзе.
* *«Дыяментавая сава»*.
* *«Крыштальнае гняздо»*

## Спасылкі 
* Партал гульні 
* Тэлекампанія «Гульня»
* 
* Каталог спасылак на рэгіянальныя клубы інтэлектуальных гульняў
* База пытанняў, якія задаваліся ў спартыўных турнірах па гульнях «Что? Где? Когда?», «Брейн-ринг» і «Своя игра» 
* Гісторыя гульні ў часопісе «Інтэлектуальныя гульні» 

### Відэа 
* **«Што? Дзе? Калі?»** Сезон 2008. Фінал года. 27/12/08 + http://rutube.ru/tracks/1350732.html, http://rutube.ru/tracks/1350542.html
* **«ШТО? ДЗЕ? КАЛІ?»** — Вясенняя серыя 2009. — Гульня першая (04.04.2009) на Яндекс.Видео

Катэгорыя:Інтэлектуальныя гульні
Параф’янава (Параф’янаўскі сельсавет)

**Параф’я́нава** (, ) — аграгарадок у Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Цэнтр Параф’янаўскага сельсавета. Чыгуначная станцыя на лініі Полацк — Маладзечна.

## Назва 
Назва паходзіць ад старой вёскі Параф’янава, паблізу якой у 1902—1906 гадах пабудавана аднайменная чыгуначная станцыя Параф’янава на лініі Полацк — Маладзечна, пры ёй і ўзнікла паселішча, з 2007 года аграгарадок. Наконт паходжання назвы вёскі Параф’янава ёсць некалькі версій, адна з іх — ад імя Параф’ян або прозвішча Параф’янаў.

## Гісторыя 
У 1902—1906 гадах за 2 км ад вёскі Парфенава прайшла Балагое-Сядлецкая чыгунка, на ёй пабудавалі аднайменную чыгуначную станцыю Параф’янава, для таго часу буйную — з цягніковым дэпо, воданапорнай вежай для запраўкі паравозаў, вакзалам. Насосная станцыя і водаправод, жылыя дамы і некаторыя іншыя пабудовы захаваліся да цяперашняга часу.

У 1920-1939 гадах — цэнтр Параф'янаўскай гміны Віленскага ваяводства.

У час Вялікай Айчыннай вайны на станцыі Параф’янава немцы стварылі базу са складамі харчавання, вопраткі, будаўнічых матэрыялаў, паліва, боепрыпасаў. 31 мая 1942 года акупанты загубілі 270 жыхароў паселішча пры станцыі. Вызвалена 2 ліпеня 1944 года.

Пасля вайны паселішча пры станцыі стала значным, з 1959 года — цэнтр Параф’янаўскага сельсавета. Тым часам у старой вёсцы Парфенава пасля вайны жыло 250 чалавек, з 1959 года яна перададзена ў склад Сітцаўскага сельсавета і адміністрацыйным цэнтрам не з’яўляецца. Такім чынам, з 1959 года паселішча пры станцыі (мела статус вёскі) Параф’янава і старая вёска Параф’янава знаходзяцца ў розных сельсаветах.

У 2007 годзе атрымала статус аграгарадка.

## Адукацыя 
**ДУА «Параф’янаўская сярэдняя школа Докшыцкага раёна»**. Вядзе гісторыю з 1908 года, калі ў паселішчы пры станцыі адкрылі аднакласную школу для дзяцей чыгуначнікаў. З 1913 года школа стала двухкласнай. У 1921 годзе адкрылі польскую пачатковую школу, якую наведвала 25-30 вучняў. У 1939 годзе адкрыта савецкая пачатковая школа, яе планавалі рэарганізаваць у сярэднюю, але перашкодзіла вайна. Пасля вызвалення, у жніўні 1944 года, адкрыта сямігодка, якая з верасня 1947 года стала дзесяцігодкай.

## Насельніцтва 
* 1886 год — 45 чал.
* 1921 год — 453 чал.
* 1999 год — 1181 чал.
* 2000 год — 1236 жыхароў, 486 двароў.
* 2010 год — 1040 чал.

## Славутасці 
* Брацкая магіла савецкіх воінаў і партызан у скверы паблізу чыгуначнага вакзала. Пахавана 55 савецкіх воінаў і партызан, загінулых у Вялікай Айчыннай вайне. У 1961 годзе ўсталяваны помнік — скульптура воіна.

## Вядомыя асобы 
* Лявон Гмырак (Мечыслаў Бабровіч; 1891—1915) — беларускі крытык, публіцыст і празаік.
* Уладзімір Аляксандравіч Дукельскі (1903—1969) — кампазітар, піяніст, паэт і перакладчык.
* Ян Станіслававіч Бабровіч (1902—1943) — дзеяч рэвалюцыйнага руху ў Заходняй Беларусі, публіцыст.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт Докшыцкага райвыканкама 
* Партал нашага краю:Докшыцы (навінкі, фотаздымкі, блогі) 
* Параф’янава — фота і помнікі на radzima.org

Катэгорыя:Параф’янаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Докшыцкага раёна
Катэгорыя:Мястэчкі Віленскага ваяводства
Уладзімір Аляксеевіч Парахневіч

**Уладзімір Аляксеевіч Парахневіч** (, в. Аўсімавічы,  — ) — Герой Савецкага Саюза (15.8.1944). Заслужаны настаўнік БССР (1969).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 18 снежня 1918 г. ў в. Аўсімавічы Бабруйскага раёна. Скончыў БДУ (1941). З жніўня 1941 г. ў падпольнай групе Варатынскага сельсавета. З ліпеня 1942 г. партызан 537-га атрада, камандзір дыверсійнай групы атрада, якая дзейнічала на чыгунцы Жлобін-Бабруйск і пусціла пад адхон 21 варожы эшалон. З лістапада 1943 г. Парахневіч з'яўляўся палітруком роты 539-га партызанскага атрада, з чэрвеня 1944 г. Камандзір 102-га атрада 9-й партызанскай брыгады імя С. М. Кірава. Пасля вайны на камсамольскай і педагагічнай рабоце ў Мінску.

Аўтар падручнікаў для школы, кнігі «Вогненныя віхуры» (1969). Памёр 28.7.1980 г.

Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Кастрычніцкай рэвалюцыі, Працоўнага Чырвонага Сцяга, Чырвонай Зоркі, медалямі.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Героі Савецкага Саюза
Катэгорыя:Заслужаныя настаўнікі БССР
Катэгорыя:Партызаны Вялікай Айчыннай вайны
Лукрэцый

**Лукрэцый**, **Ціт Лукрэцый Кар** (; ~95 да н.э. — 55 да н.э.) — рымскі паэт і філосаф, паслядоўнік Эпікура.

Пра жыццё Лукрэцыя вядома толькі ад св. Ераніма, які, верагодна цытуючы Святонія, пісаў: «*Апоены любоўным зеллем, Лукрэцый пазбавіўся розуму, у прагалы прасвятлення ён напісаў некалькі кніг, пазней выдадзеных Цыцэронам, і пазбавіў сябе жыцця*». Цыцэрон, у лісце брату Квінту, да лютага 54 да н.э., згадвае паэму Лукрэцыя «Пра прыроду» і прызнае ў ёй «шматлікія пробліскі генія, а таксама і немалое майстэрства». Антычныя каментатары прызнавалі ўплыў Лукрэцыя на Вергілія. Пазнейшыя паэты антычнасці, напр. Авідзій (43 да н.э. — 17) і Стацый (~ок. 45 — 96), выказвалі захапленне Лукрэцыям, праўда за паэтычны ўзор бралі Вергілія.

Лукрэцый з’яўляецца адным з заснавальнікаў лацінскага вершаскладання, ён пераняў і развіў лацінскі гекзаметр эпічнага паэта Энія (239—169 да н.э.), запазычаў у яго некаторыя архаічныя звароты мовы і традыцыйную фразеалогію гераічнай паэзіі. Лексіку і тэхніку Лукрэцый збольшага пераняў са «З’яў» Арата (у перакладзе Цыцэрона). Магчыма, былі і іншыя ўзоры пра якія даследнікам творчасці Лукрэцыя нічога не вядома. Гісторыя вар’яцтва і самагубства Лукрэцыя пакладзеная ў аснову паэмы А. Тэнісана «Лукрэцый» (*Lucretius*, 1868).

Паэма Лукрэцыя «Пра прыроду» з’яўляецца самым вялізным з дайшоўшых пераказаў філасофіі Эпікура (~340 да н.э. — 270 да н.э.). У 6-ці кнігах паэмы Лукрэцый паслядоўна асвятляе касмалагічныя гледжанні, у т.л. вучэнне пра атамы і пустэчы як пачаткі, пра спантанае адхіленне атама, канцэпцыю множнасці светаў, аспрэчвае ідэі лёсу (правідэнцтва) і ўдзелу багоў у стварэнні Сусвету, крытыкуе ўяўленні пра неўміручасць душы і перасяленні душ, называе страх перад смерцю нікчэмным. Лічыць, што душа матэрыяльная, таму гіне разам з целам, і смерць для яе — толькі збаўленне ад пакут. У 5-й кнізе Лукрэцый аддае хвалу Эпікуру як герою-дабрадзею, які вызваліў людзей ад забабонаў, страху перад багамі і смерцю і тым самым паказаў людзям праўдзівы шлях да шчасця. У паэме таксама змешчаная канцэпцыя развіцця прыроды і чалавечай культуры, у аснове якой ляжыць паняцце «патрэбы», што палемічна накіравана супраць ідэй пра правідэнцыйнае кіраўніцтва з боку багоў. Паэма паўплывала на Гётэ і Вальтэра, яе ўплыў прасочваецца ў сучаснай англійскай літаратуры, напр. у Э. Спенсара, А. Э. Хаўсмана і інш., наогул паэма аказала значны ўплыў на развіццё матэрыялістычных філасофскіх вучэнняў эпохі Адраджэння і Новага часу.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Лосев, А. Ф. История античной эстетики. Ранний эллинизм. — М.: 2-ое изд., 2000.
* Лукреций. О природе вещей / Ред. лат. текста и перевод: Петровский Ф. А. / Т.1. М.-Л., 1945; Т.2 (Статьи, комментарии). М.-Л., 1947.

Катэгорыя:Лацінамоўныя паэты
Катэгорыя:Лацінамоўныя філосафы
Лукрэцый
Катэгорыя:Філосафы Старажытнага Рыма
Катэгорыя:Філосафы I стагоддзя да н.э.
Катэгорыя:Паэты I стагоддзя да н.э.
Лукрэцый
Катэгорыя:Філосафы-самазабойцы
Катэгорыя:Паэты-самазабойцы
Катэгорыя:Зарэзаліся
Катэгорыя:Эстэтыкі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 99 годзе да н.э.
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Жалудок)

**Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі** — каталіцкі храм, помнік архітэктуры позняга класіцызму ў г.п. Жалудок Шчучынскага раёна.

## Гісторыя 
Каталіцкая абшчына ў Жалудку з’явілася ў 1490 годзе. У той жа час тут быў пабудаваны першы касцёл па ініцыятыве Казіміра IV. Сучасны будынак узведзены ў 1853 г. з бутавага каменю і цэглы паводле праекта архітэктара К. Падчашынскага — вучонага і тэарэтыка позняга класіцызму.

## Архітэктура 
Прамавугольны ў плане аб’ём з паўкруглай апсідай, сакрысціямі і крыламі трансепта па баках. Накрыты 2-схільным дахам з 3-вугольным франтонам на галоўным фасадзе, вуглы якога ўвенчваюць скульптуры-пінаклі з Хрыстом. З франтонам галоўнага фасада рытмічна спалучаецца франтон масіўнага 4-калоннага дарычнага порціка, якім аформлены партал увахода, і бакавыя арачныя нішы-экседры са скульптурамі евангелістаў. Тымпаны абодвух франтонаў запаўняюць гарэльефныя кампазіцыі. Сцены апяразвае масіўны антаблемент, расчлянёны шырокімі пілястрамі з перакінутымі паміж імі аркамі над арачнымі аконнымі праёмамі ў прафіляваных ліштвах — павапнаваныя і атынкаваныя, яны кантрастна вылучаюцца на паліхромнай бутавай муроўцы. Да пачатку 20 ст. над галоўным фасадам узвышалася 8-гранная шатровая званіца і такая ж па форме сігнатурка над алтарнай часткай.

На паўднёвай сцяне побач з уваходам захаваўся сонечны гадзіннік.

Побач з касцёлам — 2-ярусная 4-гранная бутавая званіца.

### Крыпта 
Пад алтаром знаходзіцца крыпта з пахаваннямі, сярод іх пахаванне падскарбія надворнага Антонія Тызенгаўза — уладальніка Жалудка. На бакавых сценах прэсбітэрыя 2 белыя мармуровыя мемарыяльныя дошкі з барэльефнымі выявамі графіні Г. Тызенгаўз (1822 — 91) і графа С. Урускага, маршалка шляхты Варшаўскай губерні (1817—1890).

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Каталіцкія храмы Беларусі / А. М. Кулагін; фатограф А. Л. Дыбоўскі. — Мінск: Беларус. Энцыклапедыя імя П.Броўкі, 2008. 488 с.: іл.

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Славутасці Жалудка
Катэгорыя:Касцёлы Гродзенскай дыяцэзіі
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў стылі класіцызм
Катэгорыя:З’явіліся ў 1853 годзе
Катэгорыя:Касцёлы Шчучынскага раёна
Асабісты нумар (фільм)

**Асабі́сты ну́мар** () — мастацкі кінафільм, баявік.

## У ролях 
* Аляксей Макараў — маёр Смолін
* Луіз Ламбард — Кэтрын Стоўн
* Вячаслаў Разбягаеў — Умар Таміеў
* Ягор Пазенка — Саўлюс Бойкіс
* Юрый Цурыла — генерал Карпаў
* Віктар Вяржбіцкі — Пакроўскі
* Раміль Сабітаў — Хасан
* Джон Амас — Адмірал Мэлары

Асаbісты нумар
Асаbісты нумар
Асаbісты нумар
Ён Лейфс

**Ён Лейфс** (ісл.: *Jón Leifs*); , , Ісландыя — , ) — ісландскі  і .

## Выбраныя творы 
* *Trilogia piccola* Op. 1 (1920—1924)
* *Torrek — Intermezzo* (piano)
* *Studies for solo violin, Op 3*
* *Concerto for organ and orchestra*, Op. 7
* *Variazioni pastorale*, Op. 8
* *Icelandic Overture*, Op. 9
* ''Overture to 'Loftr', Op 10 *
* *Icelandic Folk Dances, Op 11*
* *Icelandic Cantata*, Op. 13
* *Tveir Söngvar*, Op. 14a
* *Vögguvísa*, Op. 14a No. 2 (1929)
* *Mors et Vita, Op 21*
* *Saga Symphony*, Op. 26
* *Requiem*, Op 33
* *Baldr*, Op. 34 (1943—1947)
* *Vita et Mors*, Op. 36
* *Trois peintures abstraites*, Op. 44 (Þrjú óhlutræn málverk)
* *Edda*
* *Geysir, Op 51* (1961)
* *Hekla, Op 52* (1964)
* *Elegy&&, Op 53
* *Fine I*, Op. 55
* *Fine II*, Op. 55
* *Dettifoss*, Op. 57
* *Nótt*, Op. 59 (1964)
* *Hafis*, Op. 63 (1965)
* *El Greco, Op 64*
* *Consolation, Intermezzo for string orchestra, Op 66* (1968)

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Акадэмічныя музыканты Ісландыі
Фюрт

**Фюрт** () — горад у Германіі, у зямлі Баварыя. Насельніцтва — каля 114 тыс. чалавек.

## Гісторыя 
Першае пасяленне ў месцы зліцця рэк Пегніц і Рэдніц з’явілася каля 800 г. Першае згадванне пра горад Фюрт — 1007 г., калі імператар Генрых II дараваў яго ў валоданне епіскапу Бамбергскаму. Падчас Трыццацігадовай вайны Фюрт быў практычна цалкам разбураны.

У 1632 г. Густаў-Адольф размясціў сваю галоўную кватэру ў Фюрце; у 1634 г. горад спалены харватамі. У 1792 Фюрт перайшоў да Прусіі, якая моцна спрыяла развіццю прамысловасці тагачаснага мястэчка; у 1806 г. Фюрт перайшоў да Баварыі і атрымаў у 1818 г. гарадское кіраванне.

Падчас вайны горад застаўся адным з нешматлікіх гарадоў Германіі, якія захавалі гістарычныя будынкі амаль у поўным аб’ёме.

У 2007 г. горад святкаваў 1000-летні юбілей.

## Культурныя і гістарычныя помнікі 
У Баварыі Фюрт мае найбольшую «шчыльнасць помнікаў».
* Ратуша
* Царква архангела Міхаіла (XIV ст.)
* Тэатр
* Замак Бургфаррнбах (Schloss Burgfarrnbach) (1830)
* Яўрэйскі музей Франконіі (1999)
* Мемарыяльны камень на месцы разбуранай сінагогі (1986)
* Гарадскі парк

## Вядомыя жыхары 
* Якаб Васерман
* Людвіг Эрхард
* Макс Грундзіх
* Генры Кісінджэр
* Сандра Булак
* Бернгард Келерман

## Насельніцтва 
| valign="top" |

| valign="top" |

|}

## Гарады-пабрацімы 
*  Лімож, Францыя
*  Мармарыс, Турцыя
*  Пэйслі, Вялікабрытанія
*  Ксілакастро, Грэцыя

## Фатаграфіі 

Выява:Fuerth_aus_der_Luft.jpg|Від горада Фюрта
Выява:Fuerth Rathaus.jpg|Ратуша
Выява:Fuerth_Stadttheater_2.jpg|Гарадскі тэатр

## Гл. таксама 
* Часныковая зямля

## Спасылкі 
* Сайт горада

Катэгорыя:Гарады Баварыі