Сіямская акупацыя Германіі

**Сіямская акупацыя Германіі** (, , таксама **Тайская акупацыя Германіі**) — невялікі анклаў у складзе акупацыйнай зоны Рэйнскай вобласці Германіі ў 1918—1919 гадах, які знаходзіўся пад кантролем Сіяма (сучасны Тайланд) і цалкам акружаны Французскай акупацыйнай зонай.

## Перадгісторыя 
Як адзіны атрад незалежнай краіны Паўднёва-Усходняй Азіі, Сіамскі экспедыцыйны корпус прымаў удзел у ваенных дзеяннях у Еўропе падчас Першай сусветнай вайны. Аднак яго адносіны з Францыяй былі азмрочаны моўным непаразуменнем і расісцкімі праявамі з боку французскага камандавання. Сітуацыя настолькі пагоршылася, што сіамскі кароль Вачыравуд і яго старэйшыя саветнікі думалі перапыніць знаходжанне экспедыцыйнага корпуса.

Аднак 11 лістапада 1918 года было падпісана перамір’е, і баявыя дзеянні спыніліся. Пасля вайны французскае Міністэрства замежных спраў прымусіла ваеннае камандаванне аддаць загад сіямскаму корпусу перайсці на нямецкую тэрыторыю ззаду ўласных сіл. 3 снежня 1918 года першыя французскія часці прыбылі ў Гайнсхайм і затым былі змененыя 15 снежня 200 салдатамі з сіямскага аўтамабільнага атрада. 16 снежня тайскія сілы занялі горад Нойштат-ан-дэр-Хаардт (цяпер Нойштат-ан-дэр-Вайнштрасэ). Галоўнай задачай сіямскіх часцей было забеспячэнне ўмоў перамір’я. 

Сіямская акупацыя Германіі была не вынікам тактычнага ваеннага рашэння, а палітычнай спробай зняць напружанне ў адносінах паміж Сіямам і Францыяй. Гэта рашэнне задаволіла ўсіх удзельнікаў працэсу, пачынаючы ад ваеннага камандавання ў Еўропе і заканчваючы самім каралём у Бангкоку. Сіямцы былі гатовыя пакінуць варожасць у мінулым і засяродзіцца на атрыманні палітычных выгод ад удзелу ў акупацыі. Яшчэ дзесяць гадоў таму акупацыя Германіі тайскімі войскамі здавалася немагчымай.

## Ход акупацыі 
Спыненне баявых дзеянняў значна палепшыла становішча сіямскіх войск у параўнанні з першымі месяцамі ў Францыі. Харчаванне палепшылася дзякуючы мясцовым прадуктам і пастаўкам кансерваў з Сіяма. Экспедыцыйны корпус размясціў свой штаб у гасцініцы «Hotel zum Löwen» побач з чыгуначным вакзалам, а войскі былі размеркаваны паміж Мусбахам, Гайнсхаймам і Хохшпаерам. Корпус адказваў за падтрыманне грамадскага парадку, патрабуючы павагі з боку нямецкага насельніцтва, але, тым не менш, паводзіў сябе стрымана. Зносіны з мясцовымі жыхарамі былі вельмі абмежаваны з-за няведання мовы, і ў асноўным пасрэднікамі выступалі французы. Каляды і Дзень нараджэння караля 1 студзеня 1919 года тайцы адзначалі разам са сваімі французскімі саюзнікамі ў гатэлі «Hotel zum Löwen», з баляваннем, шампанскім і тайскай музыкай.

Штодзённае жыццё сіямскіх акупантаў было даволі спакойным. Каб заставацца ў форме, яны займаліся спортам, у тым ліку тайскім боксам. Гэта настолькі ўразіла французскіх саюзнікаў, што ў красавіку 1919 года ў Мецы яны арганізавалі спартыўны фестываль з тайцамі.

Семнаццаць сіямцаў памерлі пасля перамір’я, у асноўным ад іспанскага грыпу, большасць страт было падчас перыяду акупацыі. У перыяд з канца 1918 па пачатак 1919 года сіямскія войскі знаходзіліся ва ўмовах практычна бесперапынных снегападаў. Нізкія тэмпературы апынуліся адным з найбольш значных фактараў, якія паўплывалі на ўзровень смяротнасці сярод вайскоўцаў. Амаль палова смяротных зыходаў кантынгенту была звязана з уздзеяннем холаду. Восем чалавек афіцыйна зарэгістраваныя як ахвяры пнеўманіі, выкліканай пераахаладжэннем. Непрыстасаванасць да суровага еўрапейскага клімату ў спалучэнні з недастатковым харчаваннем прывяла да таго, што некаторыя тайскія салдаты адчувалі сур’ёзныя праблемы са здароўем. Сярод распаўсюджаных захворванняў адзначаліся абмаражэнні, лёгачныя захворванні і «траншэйная ступня». 

У цэлым, акупацыя насіла мірны характар. Паўстанняў супраць сіямскіх акупантаў не было, адзначаліся толькі нязначныя інцыдэнты.

## Рэакцыя 
### Сіямцаў 
Кароль Вачыравуд з энтузіязмам паставіўся да прапановы саюзнікаў аб удзеле ў акупацыі Германіі, паколькі бачыў у гэтым магчымасць апынуцца ў ліку пераможцаў вайны і абараніць інтарэсы сваёй краіны на Парыжскай мірнай канферэнцыі. 17 снежня 1918 года васпан атрымаў тэлеграфнае паведамленне, што сіямскія войскі разам з акупацыйнай арміяй саюзнікаў уварваліся ў Германію. У газетнай прамове кароль назваў дзень уступлення войск на тэрыторыю Германіі самым гордым днём у сваім жыцці.

Паколькі іспанскі грып быў прызнаны вірусным толькі ў 1933 годзе, сярод сіямцаў спачатку хадзілі чуткі, што грып выкліканы нямецкай атрутай. Гэтыя чуткі спыніліся, калі нямецкія жыхары далі ім мыла і шакалад. Сіямскія акупацыйныя войскі былі ўражаны паўсядзённым жыццём у Германіі, якое, здавалася, не было моцна закранута вайной, за выключэннем недахопу харчавання. Яны былі захопленыя прыгажосцю жанчын, і, нягледзячы на моўны бар’ер, некаторыя вайскоўцы ўступілі ў стасункі з немкамі.

### Немцаў 
Магчыма, насельніцтва акупаванай тэрыторыі ўпершыню ўбачыла азіятаў. Мясцовыя нямецкія газеты *Pfälzischer Burger Zeitung*, *General Anzeiger* і *Stadt und Dorf Anzeige* не згадвалі пра Сіямскія Узброеныя сілы, памылкова мяркуючы, што яны з’яўляюцца французскімі каланіяльнымі войскамі. Напрыклад, газета *Pfälzischer Burger Zeitung* паведаміла, што палова Пфальца была занятая французскімі войскамі да 12 чэрвеня 1918 года, і што ў гэты дзень прыбыло некалькі новых груп. 7 снежня вячэрняя газета *Stadt und Dorf Anzeige* паведаміла, што «каля 300 чалавек каланіяльных войск» з некалькімі афіцэрамі сышлі з цягніка з Кайзерслаўтэрна ў 13:45 і ў касках, з вінтоўкамі і пісталетамі наперавес пайшлі па Фрыдрыхштрасэ ў бок вёскі Мусбах. Паводле выдання, гэта былі «французы і мараканцы ... смуглявыя і чарнаскурыя...». Паведамлялася, што яшчэ 500 каланіяльных салдат павінны былі прыбыць у другой палове дня і размясціцца ў школе. Сіямскія салдаты або якія-небудзь нефранцузскія саюзнікі не згадваліся. 

Не ўсе былі рады кантактам нямецкіх жанчын і сіямцаў. Напрыклад, нямецкі настаўнік Карл Берг быў незадаволены кантактамі нямецкіх дзяўчынак з замежнікамі.

## Канец акупацыі 
10 ліпеня 1919 года быў аддадзены загад аб вывадзе сіямскіх войск. Перш чым адправіцца на радзіму, кантынгент прыняў удзел у парадах перамогі, арганізаваных саюзнікамі ў Парыжы, Лондане і Бруселі. Калі сіямцы пакідалі Нойштат, мясцовыя жыхары праводзілі іх з кветкамі і падарункамі. Сіямскі кантынгент быў заменены французскім.

## Гл. таксама 
* Тайланд у Першай сусветнай вайне
* Люксембургская зона акупацыі Германіі (1945—1955)

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Наступствы Першай сусветнай вайны
Катэгорыя:Гісторыя Рэйнланд-Пфальца
Катэгорыя:Акупацыя