Макс Львовіч Шонфельт

**Макс Львовіч Шонфельт** ( у дакументах *Макс Лявінавіч Шэнфельд*; ,  — , ) — расійскі псіхіятр.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Мітаве ў сям’і Лейба Рувінавіча (Лявіна Рубінавіча) Шэнфельда (1832—1871) і Рашы Шмуэлеўны (Разаліі Самуілаўны) Феертаг (1836—?), якія заключылі шлюб там жа ў 1858 годзе. Бацька раптоўна памёр, калі будучаму псіхіятру было 10 гадоў, незадоўга да нараджэння свайго малодшага сына Лявіна (Леапольда). Вучыўся ў гімназіях у Мітаве і Дэрпце, у 1882—1887 гг. вывучаў медыцыну ў Дэрпцкім універсітэце, некаторы час быў асістэнтам Э. Крепеліна. У 1887—1893 гадах лекар-асістэнт ў  у Рызе пад кіраўніцтвам . У 1893 годзе пад кіраўніцтвам  абараніў дысертацыю «аб індукаваным вар’яцтве (folie communiquée)» (), прысвяціўшы яе свайму дзядзьку, заснавальніку Яўрэйскай абшчыннай бальніцы ў Бабруйску Ісідару Феертагу (1843—1912); дысертацыя была апублікаваная асобным выданнем (1893) і ў часопісе  (Bd. 26, S. 202—266, 1894), і разглядаецца адной з асноўных работ у галіне . Пасля гэтага на працягу года стажыраваўся ў Берліне.

З 1894 года вёў прыватную практыку ў Рызе. Як адзначала «Яўрэйская энцыклапедыя Бракгаўза і Эфрона», «да яго з’язджаліся хворыя з аддаленых канцоў Расіі; асаблівай папулярнасцю дзякуючы сваёй спагадлівасці ён карыстаўся сярод яўрэйскага насельніцтва; адрозніваючыся бескарыслівасцю, Шонфельт аказваў у шырокіх памерах бясплатна медыцынскую дапамогу». У 1897 годзе сумесна з братам, Леапольдам Шонфельтам (1871—1932), заснаваў загарадную лякарню для псіхічнахворых у Рыжскім прыгарадзе . Пабудаваў для лякарні некалькі новых будынкаў (архітэктар ). Сярод пацыентаў лячэбніцы летам 1903 года быў мастак Міхаіл Урубель. У 1906—1908 гадах асістэнтам «прыватнай псіхіятрычнай лякарні доктара Шонфельта» ў Рызе быў будучы загадчык кафедры псіхіятрыі Томскага медыцынскага інстытута, прафесар Г. О. Гольдблат (1878—1938).

Актыўна ўдзельнічаў у яўрэйскім грамадскім руху: па словах яўрэйскай энцыклапедыі, «прымаў жывы ўдзел не толькі ў справах Рыжскай яўрэйскай абшчыны, шмат у чым абавязанай яму развіццём сваіх культурных і дабрачынных устаноў, але і ў жыцці ўсяго рускага яўрэйства. Асаблівую энергію ён праявіў у якасці члена Цэнтральнага Камітэта Саюза для дасягнення паўнапраўя яўрэйскага народа у Расіі, Таварыства дапамогі бедным хворым яўрэям, а затым так званай „Ковенскай нарады яўрэйскіх грамадскіх дзеячаў“» (1909). Пераклаў на нямецкую мову следчыя матэрыялы па справе Бейліса і перадаў іх на экспертызу вядомым аўстрыйскім псіхіятрам.

Доктар Шонфельт быў застрэлены сваім пацыентам, баронам Іаганам Генрыхам Берэнсам фон Раўтэнфельдам (1882—1929), які быў змешчаны ў яго лякарню сваякамі (барон дэманстраваў разнастайныя дзівацтвы паводзінаў і ў рэшце рэшт ажаніўся са служанкай сваёй маці), аднак затым збег з яе і стрэліў у свайго лекара, калі той прыехаў, каб вярнуць яго ў клініку. Клініка Шонфельта перайшла да яго брата , а ад яго — да сына Макса Аляксандра і была нацыяналізаваная ў 1940 годзе; Аляксандр Шонфельт быў забіты немцамі ў 1942 годзе, яго сястра Ева, таксама псіхіятр, дэпартаваная ў 1941 годзе і загінула ў Сібіры. Раутэнфельд быў прызнаны бессвядомым. Гісторыя кахання Раутэнфельда і забойства доктара Шонфельта стала тэмай некалькіх літаратурных твораў (у тым ліку п’есы  і рамана ) і аднаго з першых латвійскіх нямых фільмаў «Здабыча для ваўкоў» (; 1922, у галоўнай ролі жонкі Раутэнфельда — , не захаваўся).

## Сям’я 
Пляменнікамі М. Л. Шонфельта былі паэты , Сяргей Горны (Аляксандр Оцуп) і .

## Спасылкі 
* Max Schönfeldt. Ueber das inducirte Irresein (folie communiquée) на сайте Тартуского універсітэта

Катэгорыя:Псіхіятры Расійскай імперыі
Катэгорыя:Псіхіятры Латвіі