open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Максіміліян Бадэнскі

**Максіміліян Аляксандр Фрыдрых Вільгельм, прынц Бадэнскі** (; ,  — , ) — нямецкі палітык і ваенны дзеяч, апошні канцлер Германскай імперыі (з 3 кастрычніка па 9 лістапада 1918 года). Абвясціў пра адрачэнне Вільгельма II і пакінуў сваю пасаду, перадаўшы паўнамоцтвы Фрыдрыху Эберту. Яго імем названы палац прынца Макса ў Карлсруэ.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сям’і прынца Вільгельма Бадэнскага і Марыі, князёўны Раманаўскай і герцагіні Лейхтэнбергскай (з роду Багарнэ). Унук вялікага герцага Леапольда Бадэнскага, прынцэсы Сафіі Шведскай, герцага Максіміліяна Лейхтэнбергскага і вялікай княгіні Марыі Мікалаеўны.

У ліпені 1900 года Максіміліян ажаніўся з Марыяй Луізай, прынцэсай Гановерскай (1879—1948), дачкой Эрнста Аўгуста II Гановерскага. У іх нарадзіліся двое дзяцей:
* Марыя Аляксандра (1902—1944), замужам за прынцам Вольфгангам Морыцам Гесэн-Касельскім (1896—1989);
* Бертольд (1906—1963).
thumb|Максіміліян Бадэнскі з сям’ёй
Прытрымліваўся ліберальных поглядаў і да, і падчас Першай сусветнай вайны. Увосень 1918 года Максіміліян быў прызначаны канцлерам Германіі, каб дамовіцца аб перамір’і з саюзнікамі і захаваць манархію. Сфарміраваў урад, які ўпершыню ўключаў прадстаўнікоў сацыял-дэмакратаў: Фрыдрыха Эберта і Філіпа Шэйдэмана. 1 лістапада 1918 года ён застудзіўся. «Празмерная доза снатворнага, — пісаў Дэвід Лойд Джордж, — пагрузіла яго ў забыццё на 36 вырашальных гадзін з 1 па 3 лістапада. Калі ён прачнуўся, апынулася, што апошнія саюзнікі Германіі — Турцыя і Аўстра-Венгрыя — ужо выйшлі з вайны. А беспарадкі, якія распальваліся бальшавіцкімі агітатарамі, успыхнулі па ўсёй Германіі». Высілкі дыпламатаў забяспечыць перамір’е былі перапынены ўспышкай рэвалюцыі ў Германіі ў першыя дні лістапада. Максіміліян, разумеючы, што кайзер не зможа захаваць трон, пераконваў яго адрачыся своечасова, каб прадухіліць грамадзянскую вайну. Вільгельм II адпрэчыў гэту прапанову і загадаў генералам рыхтавацца да паходу на Берлін. Аднак генералы запярэчылі, што армія не падпарадкуецца такому загаду. Кайзер вагаўся; не чакаючы фармальнага акту, Максіміліян Бадэнскі абвясціў у Берліне пра адрачэнне Вільгельма і пра сваю адстаўку. Адразу ж пасля гэтага Шэйдэман абвясціў стварэнне Веймарскай рэспублікі.

Максіміліян Бадэнскі адышоў ад палітычных спраў. Пасля смерці свайго стрыечнага брата, апошняга кіруючага манарха Бадэна — вялікага герцага Фрыдрыха II, у 1928 годзе ўзначаліў бадэнскі вялікагерцагскі дом. Памёр у Залеме 6 лістапада 1929 года.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Кіраўнікі ўрада Прусіі
Катэгорыя:Міністры замежных спраў Прусіі
Катэгорыя:Рэйхсканцлеры Германіі
Катэгорыя:Цэрынгены
Экзашкілет (біялогія)

страказы]]

**Экзашкілет** — вонкавы тып шкілета ў некаторых беспазваночных жывёл.

Самыя старыя скамянелыя экзашкілеты датуюцца часам прыблізна 550 мільёнаў гадоў таму. Экзашкілет падтрымлівае і абараняе цела жывёлы, а таксама з’яўляецца механічным бар’ерам, які служыць першым этапам абароны ад інфекцыі.

Экзашкілет характэрны для большасці беспазваночных, у якіх ён прадстаўлены ў выглядзе ракавіны (многія прасцейшыя, малюскі) або хіцінізаванай кутыкулы (членістаногія). Характэрнай асаблівасцю гэтых утварэнняў з’яўляецца тое, што яны не ўтрымліваюць клеткавых элементаў.

Хіцінізаваная кутыкула параўнальная па трываласці з металам, мяжа трываласці кутыкулы каля 10 кг/мм². Акрамя механічнай аховы, хіцінізаваная кутыкула забяспечвае ненамакальнасць покрыва і перашкаджае празмернаму выпарэнню вады: служыць месцам прымацавання мускулатуры, ахоўвае ўнутраныя органы, надае форму целу членістаногіх. У час галадання і лінькі з’яўляецца крыніцай ежы, удзельнічае ва ўтварэнні органаў пачуццяў, высцілае трахеі і часткі іншых органаў. Пігменты кутыкулы забяспечваюць разнастайнасць афарбоўкі членістаногіх, у тым ліку і ахоўнай.

## Літаратура 
* Біялогія: вучэб. дапам. для 8-га кл. агульнаадукац. устаноў з беларус. мовай навучання / Л. В. Камлюк, А. С. Шалапёнак; пер. з рус. мовы Г. І. Кулеш. — 3-е выд., дап. — Мінск: Нар. асвета, 2010. — 222 с. ISBN 978-985-03-1367-6.

Катэгорыя:Анатомія жывёл
Сусветнае гран-пры па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі 2009

**Сусветнае гран-пры па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі 2009** (, таксама вядомы як *SangSom 6-red World Grand Prix 2009*) — турнір па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі, які праходзіў з 7 па 12 ліпеня 2009 года ў Montien Riverside Hotel, у Бангкоке, Тайланд. Турнір стаў другім розыгрышам сусветнага першынства ў гэтым відзе снукера, якое было заснавана ў 2008 годзе пад назвай .

Катэгорыя:Чэмпіянат свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі
Катэгорыя:Ліпень 2009 года
Міжнародны чэмпіянат па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі 2008

**Міжнародны турнір па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі 2008** (, таксама вядомы як *SangSom 6-red Snooker International 2008*) — турнір па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі, які праходзіў з 8 па 13 ліпеня 2008 года ў Montien Riverside Hotel, у Бангкоке, Тайланд. Турнір стаў першым розыгрышам сусветнага першынства ў гэтым відзе снукера.

Катэгорыя:Чэмпіянат свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі
Катэгорыя:Ліпень 2008 года
Генерал пяхоты

**Генерал ад інфантэрыі**, часам **Генерал пяхоты** () — воінскае званне ва ўзброеных сілах Германіі, адпавядае званню Рускай Імператарскай арміі «генерал ад інфантэрыі». Званне генерал-палкоўнік у Германіі таксама існуе, але гэта званне вышэй па чыне на адзін ранг за званне «генерал пяхоты». Гэта званне правільней называць «генерал роду войскаў», гэта значыць магчымыя чыны «генерал кавалерыі», «генерал артылерыі», «генерал танкавых войскаў», «генерал горнастралковых войскаў», «генерал авіяцыі». З'явілася ў прускай арміі і адтуль перайшло ў армію Германскай імперыі. Да ўвядзення ў 1854 годзе звання «генерал-палкоўнік» з'яўлялася вышэйшым генеральскім званнем, пасля якога ішло толькі выключна рэдкае званне генерал-фельдмаршал, якое можна было атрымаць толькі ў ваенны час.

У вермахце папярэдняе званне — генерал-лейтэнант, наступнае — генерал-палкоўнік. У войсках СС адпавядала званне обергрупенфюрар СС і генерал войскаў СС.

Катэгорыя:Воінскія званні Узброеных сіл Германіі
Адмірал Флоту Савецкага Саюза

Адмірала флоту Савецкага Саюза|150пкс]]
**Адміра́л Фло́ту Саве́цкага Саю́за** — вышэйшае воінскае званне Ваенна-марскога Флоту СССР. Уведзена Указам Прэзідыума ВС СССР ад 03.03.1955 «Аб воінскім званні Адмірал Флоту». Адпавядала званню Маршал Савецкага Саюза.

Раней, з мая 1945 года, да звання «Маршал Савецкага Саюза» прыраўноўвалася званне «адмірал флоту».

Скасавана ў сувязі з распадам СССР у 1991 годзе.

Званне Адмірала флоту Савецкага Саюза было прысвоена толькі тром военачальнікам: М. Г. Кузняцову, І. С. Ісакаву і С. Г. Гаршкову.

## Літаратура 
Катэгорыя:Ваенна-марскія званні
Катэгорыя:Ваеннае кіраванне
Катэгорыя:Ваенная гісторыя
Катэгорыя:Воінскія званні Узброеных сіл СССР
US (значэнні)

**US** — абрэвіятура:

* United States — Злучаныя Штаты Амерыкі, ЗША
* .us — дамен верхняга ўзроўню ЗША
* Urban Symphony — эстонскі музычны гурт
* us, µs — мікрасекунда

## Гл. таксама 
* Злучаныя Штаты, значэнні
Чырвонаармеец

на гімнасцёрку чырвонаармейца РСЧА з 1924 па 1943 гады|100px]]
 чырвонаармейца РСЧА-пехацінца з 1943 па 1946 гады|100px]]
**Чырво́наарме́ец** (баец) — воінскае званне і пасада ваеннаслужачага радавога складу Рабоча-сялянскай Чырвонай арміі (РСЧА) Савецкай Расіі і СССР з лютага 1918 да 1946, сінонім слова «салдат», ад якога адмовіліся, як ад «контррэвалюцыйнага».

Як персанальнае воінскае званне ўведзена ў 1935 годзе.

У ВМФ ў 1918—1946 гадах званню чырвонаармейца адпавядала званне Чырванафлоцец.

У лютым 1946 года званне чырвонаармеец заменена званнем радавы.

## Знакі адрознення 
У 1924 годзе ў РСЧА была ўведзена форма адзення новага ўзору. Адмяняліся нагрудныя клапаны і нарукаўныя знакі адрознення, на шынелі і гімнасцёрцы нашываліся пятліцы:

*  1924—1935 — пяхота і агульнавайсковыя часці і ўстановы — малінавыя пятліцы з чорным кантам;
*  пяхота — з маліновага сукна з чорнай акантоўкай;
*  кавалерыя — з сіняга сукна з чорнай акантоўкай;
* артылерыя и бранетанкавыя войскі — з чорнага сукна з пунсовай акантоўкай;
* тэхнічныя войскі і сувязь — з чорнага сукна з сіняй акантоўкай;
* авіяцыя (ВПС) — з блакітнага сукна з чырвонай акантоўкай;
* адміністрацыйна-гаспадарчы склад — цёмна-зялёныя з чырвонай акантоўкай;

У чырвонаармейцаў на пятліцах пазначаўся нумар палка.

## Галерэя 
## Спасылкі 
* Персанальныя воінскія званні, устаноўленныя Пастановай ЦВК і СНК СССР ад 22.09.35 з далейшымі дапаўненнямі.
* Персанальныя воінскія званні ваеннаслужачых (1935—1945)

Катэгорыя:Воінскія званні Узброеных сіл СССР
Ціханскае абацтва

**Ці́ханскае абацтва** ( [ˈtihɒɲ]) — абацтва на паўвостраве Ціхань на возеры Балатан на захадзе Венгрыі.

## Гісторыя 
Кляштар быў заснаваны ў 1055 годзе каралём Андрашам у якасці пахавальні членаў яго сям'і. Размешчаная пад кляштарным касцёлам крыпта належыць да найстарэйшых захаваных да нашага часу раманскіх пабудоў рэгіёна. У часы супрацьстаяння туркам абацтва было перабудавана ў фартэцыю. У 1752 былі надбудаваны дзве вежы, якія дагэтуль з'яўляюцца сімвалам паўастравы Ціхань. Унутры абацтва знаходзіцца галерэя, у якой у летнія месяцы ладзяцца шматлікія культурныя мерапрыемствы. Насценныя малюнкі ў касцёле былі намаляваны Караем Лоцам.

У 1921, пасля няўдалай спробы рэстаўрацыі манархіі, апошні венгерскі кароль Карл IV быў на короткі час інтэрнаваны ў Ціханскім абацтве.

## Галерэя 

Abtei Tihany.jpg|Від на Ціханскае абацтва
Tihany abbey interor.JPG|Унутры касцёла
TihanyAltar.jpg|Алтар касцёла
TihanyOrgel.jpg|Арган
Tihany1.jpg|Від на абацтва
Andrew_I_Tihany.JPG|Помнік ля Ціханскага абацтва венгерскаму каралю Андрашу I і яго жонцы Анастасіі Яраслаўне (з надпісам па-венгерску і па-ўкраінску)

## Спасылкі 
Катэгорыя:Кляштары Венгрыі
Катэгорыя:Веспрэм (медзье)
Катэгорыя:Бенедыкцінскія кляштары
Чырванафлоцец

**Чырво́нафло́цец** — воінскае званне і пасада ваеннаслужачага радавога складу РСЧФ з лютага 1918 года, як персанальнае воінскае званне ўведзена ў 1935 годзе.

У арміі ў 1918-1946 гадах званню чырвонафлоцца адпавядала званне *чырвонаармеец*.

У лютым 1946 года ў ВМФ УС СССР гэтае званне заменена званнем *матрос*.

 СССР ''20 год РСЧА' ', 1938. Чырвонафлоцец]]

Катэгорыя:Воінскія званні Узброеных сіл СССР
Капуя

**Ка́пуя**, **Ка́пуа** () — горад і крэпасць у Паўднёвай Італіі на левым беразе ракі Вальтурна ў правінцыі Казерта ў Кампаніі.

Катэгорыя:Камуны правінцыі Казерта
Георгіеўскі сцяг

[thumb|260px|Мяцежны матрос, у бесказырцы з георгіеўскай стужкай. Плакат фільма [Браняносец «Пацёмкін», фільм|Браняносец «Пацёмкін».]]
**Георгіеўскі сцяг** — сцяг, якім у якасці вышэйшай узнагароды ўзнагароджваўся карабель, чый экіпаж праявіў выключную мужнасць і адвагу ў дасягненні перамогі ці пры абароне гонару ваенна-марскога сцяга.

## Гісторыя 
З-за таго, што ў Айчыннай вайне 1812 года і вайне Шостай кааліцыі расійскі ваенны флот практычна не прымаў удзелу, у 1813 годзе, Марскі Гвардзейскі экіпаж, у складзе Гвардзейскага корпуса, ваяваў у складзе сухапутных войскаў. За перамогу ў бітве пад Кульмам прускі кароль Фрыдрых Вільгельм&nbsp;III узнагародзіў усіх гвардзейцаў Жалезным крыжам, які быў заснаваны 10 сакавіка 1813 года. Расійскі імператар Аляксандр I, узнагародзіў Гвардзейскі экіпаж калектыўнай узнагародай — Георгіеўскім сцягам.

 года для караблёў, якія камплектаваліся з матросаў і афіцэраў Гвардзейскага экіпажа, былі зацверджаны Георгіеўскі сцяг адмірала, Георгіеўскі шлюпкавы сцяг віцэ-адмірала, Георгіеўскі шлюпкавы сцяг контр-адмірала, Георгіеўскі вымпел і Георгіеўскі брэйд-вымпел.

У памяць бітвы пры Кульме, у мінулую Французскую вайну, дараваўшы за адрозненне Гвардзейскаму Экіпажу Георгіеўскі сцяг, Загадваю: гэты знак адрознення паводле прыкладзеных малюнкаў змясціць на сцягу, брэйд-вымпеле і вымпеле, і выкарыстоўваць іх на брэйд-стэньгах па чынах замест звычайных на караблях і іншых суднах, таксама і на шлюпках, якія будуць укамплектаваны з гэтага Экіпажа.

Адрозненне Георгіеўскіх сцягоў складалася ў тым, што ў цэнтры перакрыжавання Андрэеўскага сцяга быў змешчаны чырвоны геральдычны шыты з кананічнай выявай Святога Георгія Пераможца.
* Брыг «Меркурый» — быў узнагароджаны Георгіеўскім сцягам  года за перамогу ў няроўным баі з двума турэцкімі караблямі.

Гэтыя заслугі былі гэтак высокія, што больш ніводны імператар не ўзнагароджваў падобным чынам. Аднак гэтыя сцягі пераходзілі па спадчыне да караблёў-пераемнікаў, названых у гонар гэтых караблёў: «Памяць Азова» і «Памяць Меркурыя».

Да лета 1918 года Георгіеўскі сцяг выкарыстоўвалі на баявых караблях Савецкай Расіі, да канца 1924 на караблях ВМФ белагвардзейцаў (эскадра, эвакуіраваная ў 1920 годзе ў порт Бізерта, Туніс).

## Гл. таксама 
* Сцяг узброеных сіл

## Літаратура 
* Тираж — 5 000.
* Георгіеўскі флаг. 

Катэгорыя:Ваенна-марскія сцягі
Катэгорыя:Сцягі Расіі
Маршал роду войск

**Ма́ршал ро́ду во́йск (сіл) і спецыя́льных во́йск** — група воінскіх званняў ва Узброеных Сілах СССР: маршал авіяцыі (род сіл), маршал артылерыі (род войск), маршал бранятанкавых войск (род войск), маршал войск сувязі (спецыяльныя войскі), маршал інжынерных войск (спецыяльныя войскі).

Да воінскага звання маршала, які знаходзіцца ў запасе, або знаходзiцца ў адстаўцы, дадаюцца адпаведна словы «запасу» або «у адстаўцы».

## Заснаванне 
Званні маршала родаў войск (авіяцыі, артылерыі і бранятанкавых войск) былі ўведзеныя ўказам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР 16 студзеня 1943 года. 9 кастрычніка 1943 года былі ўведзены таксама званні маршала спецыяльных войск: маршала інжынерных войск і маршала войск сувязі. Усе гэтыя пяць званняў адпавядалі агульнавайсковаму званню генерала арміі. Раней, у 1940—1943 гадах, падобнымі званнямі былі «генерал-палкоўнік артылерыі», «… авіяцыі» і гэтак далей.

Персанальныя воінскія званні генералаў у танкавых войсках мелі прыстаўку «… танкавых войск», а вышэйшае кіраўніцтва (пасады начальніка ўпраўлення і іншыя, то бок звязаныя з усімі АБТВ РСЧА УС — Намеснік Наркама абароны маршал і Галоўны маршал) — «… бранятанкавых войск».

На стварэнне гэтых званняў паўплывала павелічэнне Узброеных Сіл СССР (вылучыліся «галоўныя (асноўныя)» роды войскаў (сіл) РСЧА, ад дзеянняў якіх залежалі поспехі ў аперацыях), а не брытанскія «маршальскія» званні ВПС, па змесце адпаведныя агульнавайсковым генеральскім («Маршал каралеўскіх ВПС», «галоўны маршал», «маршал», «віцэ-маршал»). 

Акрамя таго, сама сістэма гэтых савецкіх званняў паходзіць ад сістэмы традыцыйных чыноў (воiнскiх пасад — воінскіх званняў), прысвойваліся поўным генералам родаў зброі: «генерал ад артылерыі», «генерал ад кавалерыі», «інжынер-генерал». Да кастрычнікa 1917 года пералічаныя генеральскія званні былі ў Рускай імператарскай арміі. Існавалі ў 1940-я гады і ў германскім вермахце, з’яўляючыся нямецкімі па паходжанні.

Выява:SA AF F9Mars 1974v.svg|Маршала авіацыі
SA A-artil F9Mars 1974v.png|Маршала артылерыі
Выява:SA A-armour F9Mars 1974v.png|Маршала бранятанкавых войск
Выява:SA A-sign F9Mars 1974v.png|Маршала войск сувязі
Файл:SA A-engin F9Mars 1974v.png|Маршала інжынерных войск

## Маршалы роду войск — беларусы і ўраджэнцы Беларусі 
* Сцяпан Акімавіч Красоўскі (1897—1983) — маршал авіяцыі (1959).
* Уладзімір Міхайлавіч Міхалкін (1927—2017) — маршал артылерыі (1989).
* Іван Іванавіч Пстыга (1918—2009) — маршал авіяцыі (1975).

## Літаратура 
*  — С. 152

Катэгорыя:Ваеннае кіраванне
Катэгорыя:Ваенная гісторыя
Катэгорыя:Воінскія званні Узброеных сіл СССР
Галоўны маршал рода войск

**Гало́ўны ма́ршал роду войск** — група воінскіх званняў ва Узброеных Сілах СССР: галоўны маршал артылерыі (род войск), галоўны маршал авіяцыі (від сіл), галоўны маршал бранятанкавых войск (род войск), галоўны маршал інжынерных войск (спецвойск) і галоўны маршал войск сувязі (спецвойск).

Стаялі рангам вышэй званняў «маршал роду войск (сіл) і спецвойск» (роўных агульнавайсковому званню «генерал арміі» і ваенна-марскому «адмірал флота»).

Уведзены 9 кастрычніка 1943 года.

За ўвесь час існавання званне «Галоўны маршал» атрымалі 4 артылерысты, 7 лётчыкаў і 2 танкісты. У інжынерных войсках і войсках сувязі гэтыя званні існавалі, але ніколі не прысвойваліся.

Кожны раз званне «Галоўны маршал» прысвойвалася асобам, якія маюць званне маршала таго ж роду войскаў (віду сіл) і спецвойскаў, за адзіным выключэннем — В. Ф. Талубка, які ў 1983 годзе атрымаў званне Галоўнага маршала артылерыі пасля агульнавайсковага звання «генерал арміі».

У 1984 годзе былі пакінутыя толькі званні «Галоўны маршал артылерыі» і «Галоўны маршал авіяцыі»; астатнія выключаныя з пераліку персанальных воінскіх званняў Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 26 красавіка 1984 № 89-XI «Аб воінскіх званнях афіцэрскага саставу Узброеных Сіл СССР».

SA_AF_F9ChiefMars_1974_v.svg|Галоўнага маршала авіяцыі
SA A-artil F9ChiefMars 1974v.png|Галоўнага маршала артылерыі
SA A-armour F9ChiefMars 1974v.png|Галоўнага маршала бранятанкавых войск
SA A-sign F9ChiefMars 1974v.png|Галоўнага маршала войск сувязі
SA A-engin F9ChiefMars 1974v.png|Галоўнага маршала інжынерных войск

Катэгорыя:Ваеннае кіраванне
Катэгорыя:Ваенная гісторыя
Катэгорыя:Воінскія званні Узброеных сіл СССР
Сцяг Брэста

**Сцяг Брэста** — сцяг горада Брэста Брэсцкай вобласці. Сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.

## Апісанне 
Сцяг Брэста ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, якое складаецца з трох роўнавялікіх вертыкальных палос: дзвюх блакітнага колеру, размешчаных па краях, і цэнтральнай паласы белага колеру, на якой намаляваны герб горада Брэста.

## Гл. таксама 
* Герб Брэста
* Сцяг Брэсцкага раёна

## Спасылкі 
* [Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 659]

Катэгорыя:Брэст
Брэст
Катэгорыя:2008 год у Брэсце
Сцяг Пінска

**Сцяг Пінска** — сцяг горада Пінска Брэсцкай вобласці. Сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.

## Апісанне 
Сцяг Пінска ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча жоўтага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры пярэдняга боку якога - выява герба горада Пінска.

## Гл. таксама 
* Герб Пінска
* Сцяг Пінскага раёна

## Спасылкі 
* [Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 659]

Катэгорыя:Пінск
Пінск
Аляксей Сцяпанавіч Кароль

**Аляксей Сцяпанавіч Кароль** (, пас. Копысь Аршанскага раёна Віцебскай вобласці — ) — беларускі гісторык, палітолаг, галоўны рэдактар газеты «Новы Час».

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў пасёлку Копысь на Аршаншчыне. Бацька пасля фронту працаваў партыйным сакратаром і старшынёй выканкамаў у розных раёнах Беларусі. Маці была настаўніцай. Школу скончыў у Маладзечне, потым — Мінскі педагагічны інстытут у 1971 годзе.

Гісторык, кандыдат гістарычных навук, дысертацыю абараніў па тэме пасляваеннай акупацыі Германіі ў 1945—1947 гадах. Працаваў у Інстытуце гісторыі Акадэміі Навук БССР, Інстытуце гісторыі партыі пры ЦК КПБ.

Аўтар кніг і манаграфій пра Першую расійскую рэвалюцыю 1905—1907 гадоў, Другі з’езд РСДРП, пра Усевалада Ігнатоўскага. У канцы 1980-х пісаў даведачную інфармацыю пра рэабілітацыю Змітра Жылуновіча і Усевалада Ігнатоўскага, а таксама іншых «нацдэмаў», рэпрэсаваных у 1920—1930-я гады.

Адзін з заснавальнікаў Партыі народнай згоды. Некалькі разоў быў ініцыятарам аб’яднання сацыял-дэмакратаў. У 2004 годзе балатаваўся ў парламент у Маладзечне. Падчас прэзідэнцкіх выбараў 2006 года быў даверанай асобай Аляксандра Казуліна.

З 1992 года выдаваў незалежную газету «Згода», якую закрылі 17 сакавіка 2006 года. У чэрвені 2015 года выйшаў у свет дакументальны фільм Аляксея Караля «1990-я: Як гэта было, і які шлях мы не прайшлі».

Аляксей Кароль памёр пасля працяглай хваробы. Ён знаходзіўся тады на лячэнні ў сына, які працуе ў Сінгапуры.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Гісторыкі СССР
Катэгорыя:Гісторыкі Беларусі
Катэгорыя:Палітолагі СССР
Катэгорыя:Палітолагі Беларусі
Катэгорыя:Рэдактары Беларусі
Генералісімус Савецкага Саюза

**Генералі́сімус Саве́цкага Саю́за** - вышэйшае воінскае званне ва Узброеных Сілах СССР. Уведзена Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 26 чэрвеня 1945 года на падставе разгляду калектыўнага хадайніцтва рабочых, інжынерна-тэхнічных работнікаў і служачых Маскоўскага завода «Рысора» ад 6 лютага 1943 года і запіскі камандуючых войскамі франтоў, Генеральнага штаба Чырвонай Арміі, Ваенна-Марскога Флота ад 24 чэрвеня 1945 года. На наступны дзень, 27 чэрвеня, па прапанове Палітбюро ЦК ВКП(б) і пісьмоваму прадстаўленню камандуючых франтамі званне было прысвоена І. В. Сталіну «у адзначэнне выключных заслуг у Вялікай Айчыннай вайне». Акрамя таго, ён быў узнагароджаны ордэнам «Перамога» і яму было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.

## Гісторыя 
Па ўспамінах сучаснікаў, пытанне аб прысваенні звання генералісімуса абмяркоўвалася некалькі разоў, аднак Сталін нязменна адхіляў гэтую прапанову. І толькі пасля ўмяшання Маршала Савецкага Саюза К. К. Ракасоўскага даў сваю згоду, калі апошні заявіў: «Таварыш Сталін, вы маршал — і я маршал, вы мяне пакараць не зможаце!».

## Форма і пагоны 
Форма і знакі адрознення Генералісімуса Савецкага Саюза былі распрацаваны службай тылу Чырвонай Арміі, але пры жыцці Сталіна іх не ўдалося зацвердзіць афіцыйна, а пасля яго смерці неабходнасць у гэтым адпала. У адным з варыянтаў на мундзіры былі эпалеты, на якіх размяшчаўся герб СССР і вялікая пяціканцовая зорка ў вянку з дубовых лiстоў. На зацвярджэнне таксама былі прадстаўлены зімовы шынель і форма для верхавой язды, якія нагадваюць генеральскую уніформу сярэдзіны XIX ст.. Вырабленыя ўзоры былі адвергнутыя Сталіным, які палічыў іх залішне раскошнымі і несучаснымі. У цяперашні час яны захоўваюцца ў Цэнтральным музеі Вялікай Айчыннай вайны ў Маскве на Паклоннай гары.
Ніжэй прадстаўлены праекты пагона генералісімуса СССР:

Project of the Generalissimo of the USSR's rank insignia - Variant 1.png
Project of the Generalissimo of the USSR's rank insignia - Variant 2.png
Project of the Generalissimo of the USSR's rank insignia - Variant 3.png
Project of the Generalissimo of the USSR's rank insignia - Variant 4.png
Project of the Generalissimo of the USSR's rank insignia - Variant 5.png
CCCP army Rank generalissimus CCCP infobox.svg|Гэты варыянт прысутнічае на пашытым мундзіры генералісімуса

Фактычна ж генералісімус Сталін насіў стандартны па кроі форменны генеральскі (да ўвядзення пагон) кіцель з адкладным каўняром і чатырма кішэнямі, але унікальнага светла-шэрага колеру. Пагоны на кіцелі - Маршала Савецкага Саюза. Пятліцы генеральскія шынэльныя - чырвоныя з залатой акантоўкай і гузікамі. Гэтая форма была афіцыйнай і выяўлялася на партрэтах і плакатах.

## Далейшы лёс звання 
Па сведчанні В. М. Молатава, «Сталін шкадаваў, што пагадзіўся на Генералісімуса. Ён заўсёды шкадаваў. І правільна. Гэта перастараліся Кагановіч, Берыя ... Ну і камандуючыя настойвалі ».
Пасля І. В. Сталіна званне Генералісімуса Савецкага Саюза не прысвойвалася, аднак лічылася ў статутах да 1993 года.

Катэгорыя:Ваеннае кіраванне
Катэгорыя:Ваенная гісторыя
Катэгорыя:Воінскія званні Узброеных сіл СССР
Маршал Расійскай Федэрацыі

**Маршал Расійскай Федэрацыі** — вышэйшае воінскае званне Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі, зацверджанае 11 лютага 1993 г. Законам Расійскай Федэрацыі «Аб воiнскiм абавязку і вайсковай службе», а на падставе Федэральнага Закона ад 28 сакавіка 1998 года № 53-ФЗ прысвойваецца Прэзідэнтам Расійскай Федэрацыі.

21 лістапада 1997 года званне Маршала Расійскай Федэрацыі было прысвоена Міністру абароны Расіі Ігару Дзмітрыевічу Сяргееву (1938—2006). Па цяперашні час званне Маршала Расійскай Федэрацыі больш нікому не прысвойвалася.

## Галерэя 

Russia-Army-OF-10-1994-parade.svg|Пагон да параднага абмундзіравання
Russia-Army-OF-10-1994-field.svg|Пагон да паўсядзённага абмундзіравання (1994-2010 гг.)
Russia-Army-OF-10-1994-camo.svg|Пагон да палявога абмундзіравання (1994-2010 гг.)
Marshal-Star big1.jpg|Маршальская Зорка

Катэгорыя:Воінскія званні Узброеных сіл Расіі
Герб Сінкевічаў

**Герб Сінкевічаў** — герб вёскі Сінкевічы Лунінецкага раёна. Герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.

## Апісанне 
Герб Сінкевічаў уяўляе сабой варажскі шчыт, у блакітным полі якога намалявана сярэбраная чапля, якая трымае ў дзюбе лілеяпадобная кветка таго ж металу, паніжаны зялёны хвалісты пояс аддзяляе сярэбраны ўскраек.

## Сімволіка 
На гербе намалявана шэрая чапля, якая, як і яшчэ звыш 60 відаў птушак, робіць у наваколлях вёскі свае гнёзды, мясцовая калонія гэтай птушкі з'яўляецца найбуйнейшай у сярэдняй паласе Еўропы. Увогуле ваколіцы Сінкевічаў адрозніваюцца багатай прыродай, так тут у 1985 г. быў створаны першы ў Беларусі Дзяржаўны біялагічны заказнік «Вусце Лані», жывёльны свет якога лічыцца эталонам для фаўны Палесся. Лілея ў дзюбе птушкі быццам бы заклікае жыхароў края захаваць галоўную славутасць раёна — лабелію Дортмана. Хвалісты пояс зялёнага колеру гэта сімвал натуральнай абароны ўнікальнага кутка флоры і фаўны — шлях у заказнік ускладнены багністай мясцовасцю. Поле сярэбранага колеру ў ніжняй частцы герба сімвалізуе маляўнічасць наваколляў, якімі захапляліся шматлікія беларускія пісьменнікі, у тым ліку Якуб Колас — у памяць пра яго знаходжанне ў вясковай школе створаны музей.

## Спасылкі 
* [Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 659]

Катэгорыя:Сінкевічы
Сінкевічы
Герб Рыдзігерава

**Герб Рыдзігерава** — герб аграгарадка Рыдзігерава Лунінецкага раёна. Герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.

## Апісанне 
Герб Рыдзігерава ўяўляе сабой варажскі шчыт, які мае чатырохчастковы падзел. У верхнім правым і ніжнім левым палях блакітнага колеру намаляваны па сярэбранай лілеяпадобнай кветцы, у верхнім левым і ніжнім правым палях чырвонага колеру - па залатым лістку лубіна.

## Спасылкі 
* [Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 659]

Катэгорыя:Рыдзігерава
Рыдзігерава
Юзаф Харытон

**Юзаф Харытон** (, в. Крупіцы каля Сямятыч, Бельскі павет Гродзенскай губерні — ) — мастак.
## Біяграфія 
Нарадзіўся ў мнагадзетнай сям'і. Пазней матэрыяльнае становішча вымусіла бацькоў пераехаць у в. Тумін, а затым у Высока-Літоўск. Скончыў школу і гімназію ў Высока-Літоўску. У 1928 годзе паступіў у Варшаўскую школу выяўленчых мастацтваў, але праз год спыніў навучанне і на працягу семестру быў вольным слухачом на аддзяленні мастацтва і скульптуры Кракаўскай Акадэміі прыгожых мастацтваў. У 1932 годзе Харытон вярнуўся ў Высока-Літоўск, быў чыноўнікам ў гміне, фатографам, распісваў касцёльныя крыпты.

Падчас 2-й сусветнай вайны дом Юзафа Харытона суседнічаў з гета. Пасля вайны займаўся рэканструкцыяй і роспісам касцёлаў і цэркваў. З сярэдзіны 1950-х гадоў, асэнсаваўшы убачанае ў Высокаўскім гета, мастак стварыў шмат твораў-сведчанняў Халакосту, якія прынеслі яму вядомасць, асабліва за мяжой.

У 1964 годзе пераехаў ў Сямятычы, уступіў у Саюз польскіх мастакоў, займаўся творчасцю. Працаваў інструктарам жывапісу ў павятовым Доме культуры.

Найбольш вядомыя яго карціны «Камянец-Літоўск. Ветракі», «Камянец-Літоўск. Школьная вуліца», «Камянец-Літоўск. Вежа з боку вуліцы Пахілай».

## Літаратура 
* *Волкович А.* Высоковский Шагал: штрихи к портрету художника Юзефа Харитона // Брестский курьер № 33, 2007. — С. 22.
* *Мусевіч Г.* Юзэф Харытон — мастак незвычайны // Навіны Камянеччыны, 1 верасня 2007. — С. 7;

Катэгорыя:Мастакі Беларусі
Катэгорыя:Мастакі Польшчы
Герб Вулькі 2

**Герб Вулькі 2** — герб аграгарадка Вулька 2 Лунінецкага раёна. Герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.

## Апісанне 
Герб Вулькі 2 уяўляе сабой варажскі шчыт, у чырвоным полі якога намаляваны перакрыжаваныя залатыя цэп і каса, у ніжняй частцы шчыта — трохвугольны ўскраек блакітнага колеру, на якой размешчана сярэбраная лілеяпадобная кветка.

## Спасылкі 
* [Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 659]

Катэгорыя:Вулька 2
Вулька 2
Герб Бастыні

**Герб Бастыні** — герб аграгарадка Бастынь Лунінецкага раёна. Герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.

## Апісанне 
Герб Бастыні ўяўляе сабой варажскі шчыт, рассечаны «ў слуп», у правым чорным полі якога зверху намалявана лілеяпадобная сярэбраная кветка, левае поле — сярэбранае. У цэнтры шчыта размешчана выява пеўня чырвонага колеру.

## Спасылкі 
* [Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 659]
* 

Катэгорыя:Бастынь
Бастынь
Герб Вялікіх Чучавічаў

**Герб Вялікіх Чучавічаў** — герб аграгарадка Вялікія Чучавічы Лунінецкага раёна. Герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.

## Апісанне 
Герб Вялікіх Чучавічаў уяўляе сабой варажскі шчыт, перасечаны патройным дугападобным падзелам, у верхнім блакітным полі якога намалявана сярэбраная лілеяпадобная кветка, у ніжнім сярэбраным — рыба-ўюн чорнага колеру.

## Спасылкі 
* [Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 659]

Катэгорыя:Вялікія Чучавічы
Вялікія Чучавічы
Герб Багданаўкі

**Герб Багданаўкі** — герб аграгарадка Багданаўка Лунінецкага раёна. Герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.

## Апісанне 
Герб Багданаўкі ўяўляе сабой варажскі шчыт, перасечаны «ў пояс», у верхнім блакітным полі якога намалявана сярэбраная лілеяпадобная кветка, у ніжнім зялёным — палова кола сярэбранага колеру.

## Гісторыя 
У пачатку XIX ст. вёска Багданаўка была досыць буйным населеным пунктам з 51 сялянскім дваром, двума дварамі чыншавай шляхты і панскім домам з гаспадарчымі пабудовамі (фальваркам). Насельніцтва Багданаўкі скаладала больш за трыста чалавек. У XIX–XX стст. багданаўскія майстры, якія спецыялізаваліся на вырабе дугаў і вобадаў для вазоў, славіліся на ўсю акругу.

У міжнароднай геральдыцы прыём адлюстравання ў сімвалічнай форме асноўных заняткаў жыхароў ўжываецца даўно і паўсюдна. Для прыкладу можна згадаць златое кола на гістарычным гербе чэшскага горада Златы Горы і срэбнае – на гербе раёна «Бегавы» Паўночнай адміністрацыйнай акругі Масквы.

Дзяленне «ў пояс» таксама вядома як адзін з асноўных спосабаў дзялення шчыта. У верхняй частцы герба Багданаўкі змешчана выява Лабеліі Дортмана – знакавага сімвала Лунінецкага раёна, унізе, у зялёным полі – срэбнае кола. Зялёны колер сімвалізуе імкненне жыхароў да лепшага дабрабыту вёскі, якое было увасоблена ў праваслаўным храме ў імя пакунтніц Веры, Надзеі і Любові.

## Спасылкі 
* [Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 659]
* 

Катэгорыя:Багданаўка (Лунінецкі раён)
Багданаўка
Герб Ляхчыцаў

**Герб Ляхчыцаў** — герб вёскі Ляхчыцы Кобрынскага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.

## Апісанне 
Герб Ляхчыцаў уяўляе сабой варажскі шчыт, у сярэбраным полі якога намалявана жаночая фігура ў чырвона-сініх адзеннях, залатой кароне, якая стаіць на ўскрайку зялёнага колеру і трымае ў правай руцэ залаты меч лязом уніз.

## Гл. таксама 
* Сцяг Ляхчыцаў

## Спасылкі 
* [Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 659]

Катэгорыя:Ляхчыцы
Ляхчыцы
Ігар Барысавіч Зелянкевіч

**І́гар Бары́савіч Зелянке́віч** () — беларускі дзяржаўны дзеяч, Міністр аховы здароўя Рэспублікі Беларусь (1997—2001).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 19 кастрычніка 1952 года ў Мінску.

У 1976 годзе скончыў Мінскі медыцынскі інстытут.

У 1976—1977 гадах — урач-інтэрн 4-й Мінскай гарадской клінічнай бальніцы, у 1977—1978 гадах — урач-уролаг гэтай бальніцы.

У 1978—1980 гадах — урач воінскай часці № 2133 у г. Кінгісеп Эстонскай ССР.

У 1980 годзе вярнуўся ў Мінск і працаваў у Мінскай гарадской клінічнай бальніцы спачатку на пасадзе ўрача-уролага, а затым у 1984—1986 гадах — намеснік галоўнага ўрача 4-й клінічнай бальніцы г. Мінска.

У 1986—1990 гадах загадваў аддзелам, з’яўляўся начальнікам упраўлення аховы здароўя ў Мінскім гарадскім выканаўчым камітэце.

У 1987 годзе скончыў курсы ўдасканалення па сацыяльнай гігіене і арганізацыі аховы здароўя.

У 1990—1996 гадах займаў пасады намесніка старшыні Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта, старшыні Камітэта аховы здароўя і сацыяльнай абароны насельніцтва г. Мінска.

У 1993 годзе скончыў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.

У 1996−1997 гадах — намеснік старшыні Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта.

З 7 лютага 1997 года па 1 лістапада 2001 года — Міністр аховы здароўя Рэспублікі Беларусь.

У цяперашні час працуе ў Выканаўчым камітэце СНД намеснікам начальніка аддзела аналітыкі; займаецца грамадскай і педагагічнай дзейнасцю.

## Дзейнасць на пасадзе міністра 
У гады працы І. Зелянкевіча канцэптуальна замацаваны прафілактычны кірунак развіцця айчыннай аховы здароўя, а прыярытэтам стала першасная меддапамога. У гэтых мэтах вызначаны статус урача агульнай практыкі, адкрыты кафедры і клінічная ардынатура падрыхтоўкі ўрача агульнай практыкі. У сувязі з канцэнтрацыяй спецыялістаў у сталіцы ў 2000—2001 гадах прынята рашэнне аб правядзенні рэструктурызацыі вышэйшай медадукацыі: адкрыты факультэты — стаматалогіі ў Віцебскім, медыка-прафілактычны ў Гомельскім дзяржмедуніверсітэтах.

Падрыхтавана галіновая праграма развіцця сястрынскай службы. Важнай падзеяй стала адкрыццё сучаснага дзіцячага анкагематалагічнага цэнтра, пачаты эксперымент па змене фінансавання на аднаго жыхара. У 1998—2000 гадах выконваліся 10 навукова-тэхнічных дзяржаўных праграм па ахове здароўя.

Кандыдат сацыялагічных навук. Тэма дысертацыі — «Сацыяльныя рэсурсы здароўя ў сістэме павышэння якасці жыцця насельніцтва як аб’ект сацыяльнага кіравання: на матэрыялах Рэспублікі Беларусь»

## Спасылкі 
* І. В. Пантюк. «Камісары і міністры аховы здароўя Беларусі: гісторыка-біяграфічныя звесткі»

Катэгорыя:Уролагі СССР
Катэгорыя:Уролагі Беларусі
Катэгорыя:Намеснікі старшыні Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта
Герб Гарадца

**Герб Гарадца** — герб вёскі Гарадзец Кобрынскага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.

## Апісанне 
Герб Гарадца ўяўляе сабой барочны шчыт, у сярэбраным полі якога на залатым ускрайку намаляваны немаўля Ісус Хрыстос у сярэбраных адзеннях, які стаіць на каленах Прачыстай Дзевы Марыі, апранутай у адзенне чырвонага колеру на зялёны хітон, і Святая Ганна ў блакітных адзеннях з сярэбраным покрывам на галаве, якая трымае немаўля за руку; над іх галовамі — залатыя німбы.

## Гл. таксама 
* Сцяг Гарадца

## Спасылкі 
* [Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 659]

Катэгорыя:Гарадзец (Кобрынскі раён)
Гарадзец
Герб Івацэвічаў

**Герб Івацэвічаў** — герб горада Івацэвічы і Івацэвіцкага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.

## Апісанне 
Герб Івацэвічаў уяўляе сабой варажскі шчыт, скошаны злева, у яго правым зялёным полі намаляваны герб «Газдава» — сярэбраная падвойная лілея з залатым кольцам; левае поле — залатое.

## Гл. таксама 
* Сцяг Івацэвічаў

## Спасылкі 
* [Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 659]

Катэгорыя:Івацэвічы
Івацэвічы
Катэгорыя:Івацэвіцкі раён
Герб Жабінкі

**Герб Жабінкі** — герб горада Жабінкі і Жабінкаўскага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.

## Апісанне 
Герб Жабінкі ўяўляе сабой варажскі шчыт, у блакітным полі якога намаляваны сярэбраны хвалісты вілападобны крыж, які суправаджаецца зверху і па баках трыма кветкамі жабінкі, кожная з якіх мае па тры сярэбраныя пялёсткі і тры лісткі зялёнага колеру.

## Гл. таксама 
* Сцяг Жабінкі

## Спасылкі 
* [Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 659]

Катэгорыя:Жабінка
Жабінка
Катэгорыя:Жабінкаўскі раён
Герб Бярозы

**Герб Бярозы** — герб горада Бярозы і Бярозаўскага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.

## Апісанне 
Герб Бярозы ўяўляе сабой іспанскі шчыт, у блакітным полі якога намалявана сярэбраная брама Бярозаўскага кляштара картэзіянцаў. У ніжняй частцы поля размешчана сярэбраны ўскраек, які суправаджаецца двума хвалістымі паясамі: верхнім — сярэбраным, ніжнім — блакітным.

## Гл. таксама 
* Сцяг Бярозы

## Спасылкі 
* [Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 659]

Катэгорыя:Бяроза (горад)
Бяроза
Катэгорыя:Бярозаўскі раён
Сцяг Бярозы

**Сцяг Бярозы** — сцяг горада Бярозы і Бярозаўскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.

## Апісанне 
Сцяг Бярозы ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, якое мае ніжнюю паласу белага колеру, якая аддзелена ад верхняй часткі двума хвалістымі паясамі: верхнім — белым, ніжнім — блакітным. У цэнтры пярэдняга боку палотнішча — брама Бярозаўскага кляштара картэзіянцаў белага колеру.

## Гл. таксама 
* Герб Бярозы

## Спасылкі 
* [Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 659]

Катэгорыя:Бяроза (горад)
Бяроза
Катэгорыя:Бярозаўскі раён
Герб Луніна

**Герб Луніна** — герб вёскі Лунін Лунінецкага раёна. Герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.

## Апісанне 
Герб Луніна ўяўляе сабой варажскі шчыт, у блакітным полі якога намалявана сярэбраная птушка лунь, якая трымае ў кіпцюрах лілеяпадобную кветку таго ж металу.

## Спасылкі 
* [Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 659]

Катэгорыя:Лунін
Лунін
Сцяг Івацэвічаў

**Сцяг Івацэвічаў** — сцяг горада Івацэвічы і Івацэвіцкага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.

## Апісанне 
Сцяг Івацэвічаў уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, падзеленае па дыяганалі з левага ніжняга ў правы верхні вугал на дзве роўнавялікія паловы — зялёную і жоўтую. У зялёнай частцы намаляваны герб «Газдава» — белая падвойная лілея з жоўтым кольцам.

## Гл. таксама 
* Герб Івацэвіцаў

## Спасылкі 
* [Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 659]

Катэгорыя:Івацэвічы
Івацэвічы
Катэгорыя:Івацэвіцкі раён
Сцяг Ляхчыцаў

**Сцяг Ляхчыцаў** — сцяг вёскі Ляхчыцы Кобрынскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.

## Апісанне 
Сцяг Ляхчыцаў уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у левай частцы пярэдняга боку якога размешчана выява герба вёскі Ляхчыцы.

## Гл. таксама 
* Герб Ляхчыцаў

## Спасылкі 
* [Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 659]

Катэгорыя:Ляхчыцы
Ляхчыцы
Roewe

**Roewe** — аўтамабільная марка, створаная кітайскай аўтавытворчай кампаніяй SAIC Motor у 2006 годзе. Аўтамабілі Roewe першапачаткова былі заснаваныя на тэхналогіях, атрыманых ад зніклай брытанскай аўтамабілебудаўнічай кампаніі MG Rover. SAIC не ўдалося набыць правы на брэнд «Rover», і ў якасці замены была створана марка «Roewe».

Roewe з’яўляецца адной з нямногіх кітайскіх аўтамабільных марак класа люкс. На большасці рынкаў за межамі Кітая яе мадэлі прадаюцца пад назвай «MG».

## Крыніцы 
Катэгорыя:SAIC Motor
Катэгорыя:Гандлёвыя маркі Кітая
Сцяг Жабінкі

**Сцяг Жабінкі** — сцяг горада Жабінкі і Жабінкаўскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.

## Апісанне 
Сцяг Жабінкі ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, якое складаецца з дзвюх роўнавялікіх вертыкальных палос: левай — белай і правай — блакітны. У правай паласе намалявана кветка жабінкі з трыма пялёсткамі белага і трыма лісткамі зялёнага колеру.

## Гл. таксама 
* Герб Жабінкі

## Спасылкі 
* [Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D1%8D%D0%B7%D1%96%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D1%82_%D0%A0%D1%8D%D1%81%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D1%96%D0%BA%D1%96_%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D1%8C) ад  г. № 659]

Катэгорыя:Жабінка
Жабінка
Катэгорыя:Жабінкаўскі раён
Гаёўкі

**Гаёўкі** — у беларускай міфалогіі міфічныя насельніцы лясоў і гаёў, унучкі Гаёвага дзеда.

## Апісанне 
Сяляне апісвалі іх як маладых гарэзлівых дзяўчат, толькі прыгажэйшых за смяротных. Але на зіму гаёўкі зарасталі снежна-белай поўсцю, чыстым заставаўся толькі твар, вясною поўсць спадала. Мелі русыя косы. Іх любіць усё жывое, па дапамогу звяртаюцца ўсе лясныя жывёлы — і паранены лось, і нямоглая птушка, і гаёўкі залечваюць ім раны. Чалавек не можа злавіць і прыручыць гаёўку. Калі гаёўкам нешта пагражае, яны могуць рабіцца нябачнымі. Гаёвы дзед не дазваляе ім пакідаць лес. Але, калі ў вёсцы адбываецца вялікае гулянне, яны бягуць туды і, схаваўшыся, назіраюць, як забаўляецца моладзь, у якіх прыгожых строях танчаць вясковыя дзяўчаты (гл. вілейскі строй). Калі нейкая дзяўчына адасобіцца, дзікія гаёўкі могуць зняць з яе сукенку, пусціць як у споднім ці зусім голую. А на Купалле гаёўкі часта выходзяць да святочнага вогнішча, забаўляюцца ў росным жыце, шукаюць зёлкі, а апоўначы вяртаюцца ў лес, каб паглядзець на папараць-кветку. Чалавек, якому такім часам трапяцца гаёўкі, можа непрыкметна пайсці за імі, і тыя прывядуць яго да чароўнай кветкі. Гаёўкі часткова маюць рысы русалак.

Гаёўкі, як і Гаёвы дзед, згадваюцца на Вілейшчыне.

## Літаратура 
* *Васілевіч У.* Гаёўкі  // Беларуская міфалогія: Энцыклапедычны слоўнік / С. Санько [і інш.]; склад. І. Клімковіч. — 2-ое выданне, дапоўненае. — Мінск: Беларусь, 2006. — 500 с.: іл
* Міфалогія беларусаў: энцыклапедычны слоўнік / склад. І. Клімковіч, В. Аўтушка; навук. рэд. Т. Валодзіна, С. Санько. — Мн.: Беларусь, 2011. — 607 с.: іл. ISBN 978-985-01-0903-3

Катэгорыя:Беларуская міфалогія
Катэгорыя:Беларуская народная дэманалогія
Гаёвы Дзед

**Гаёвы дзед**, або **Гаюн** — дух лесу ў беларускай міфалогіі, які сочыць за парадкам у лесе, мае слугамі звяроў і птушак. Паданні пра яго вядомы на Вілейшчыне. Падобны да іншых духаў лесу беларускай міфалогіі — лесуна і пушчавіка.

## Апісанне 
Уяўляецца істотай з чалавечай старэчай галавой, сівым мохам замест валасоў і барады. Нагадвае мядзведзя, але ходзіць проста на задніх лапах.

Гаюн ахоўвае лес, сочыць за дрэвамі, а звяры і птушкі яму служаць. Мае ўлюбёныя месцы ў лесе і ахоўвае іх асабліва пільна, каб ніхто не парушыў прыроднай прыгажосці, калі нехта вырашыць рубіць там дрэвы, Гаюн з’явіцца перад чалавекам у сваім сапраўдным пачварным выглядзе. Вядома, пасля гэтага людзі доўга абыходзяць запаведныя мясціны. Калі чалавек паспяваў зрубіць дрэва, гаюн у гневе абвальваў яго на злачынцу.

У даўніну ніхто не рубіў дрэвы на будаўніцтва хаты без дазволу Гаюна. Лічылі, калі атрымаць дазвол Гаюна на будаўніцтва хаты, яна будзе моцнай і даўгавечная. Для гэтага гаспадар увечары ішоў у лес, нёс пачастунак на папярэдне выбранае месца, клаў пачастунак на пень і казаў: *«Прынёс снеданне гаёваму дзеду. Ці сам з’ясі, ці ўнучкам дасі»*. У гэтым дзеянні праглядаецца акт ахвяравання сілам навакольнай прыроды. Калі да раніцы пачастунак знікаў, лічылі, што Гаёвы дзед даў згоду. Калі пачастунак заставаўся на месцы, трэба было шукаць іншае і несці пачастунак зноў. Лічылася, калі рубіць дрэвы на новую хату без дазволу ад Гаюна, лясны дух пасылаў у новую хату зайца (у народнай сімволіцы — сімвал няшчасця) як знак, што жытло не прастаіць доўга.

У гаёвага дзеда ёсць унучкі — гаёўкі.

## Літаратура 
* *Васілевіч У.* Гаюн (Гаёвы дзед) // Беларуская міфалогія: Энцыклапедычны слоўнік / С. Санько [і інш.]; склад. І. Клімковіч. — 2-ое выданне, дапоўненае. — Мінск: Беларусь, 2006. — 500 с.: іл.
* Міфалогія беларусаў: энцыклапедычны слоўнік / склад. І. Клімковіч, В. Аўтушка; навук. рэд. Т. Валодзіна, С. Санько. — Мн.: Беларусь, 2011. — 607 с.: іл. ISBN 978-985-01-0903-3

## Спасылкі 
* Гаёвы дзед і гаёўкі на ілюстрацыі Валерыя Славука

Катэгорыя:Беларуская міфалогія
Катэгорыя:Беларуская народная дэманалогія
Валерый Ігнатавіч Глушакоў

**Валерый Ігнатавіч Глушакоў** () — беларускі савецкі  (лірычны тэнар). Народны артыст БССР (1964).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1926 годзе ў Бабруйску. Валерый Глушакоў гераічна праявіў сябе падчас Вялікай Айчыннай вайны. Знаходзячыся на акупіраванай тэрыторыі, служыў сувязным 9-й Кіраўскай брыгады, быў арыштаваны гестапа, збег.

Скончыў Беларускую кансерваторыю (1956, па класе Я. Віцінга). З 1954 года — саліст Беларускай філармоніі, у 1956-74 гадах — Дзяржаўнага тэатра оперы і балета БССР і Супонькі («Калючая ружа», «Калі ападае лісце» Ю. Семянякі), Уронака (першы выканаўца).

## Літаратура 
* Республика Беларусь : энциклопедия. В 7 т. Т. 3. — Минск, 2006.
* Энцыклапедыя літаратуры і мастацтва Беларусі. У 5 т. Т. 2. — Мінск, 1985.
* Театральная энциклопедия. Том 6/Глав. ред. П. А. Марков — М.: Советская энциклопедия, 1967. — 1136 стб. с илл., 8 л. илл.

Катэгорыя:Народныя артысты Беларускай ССР
Катэгорыя:Оперныя спевакі і спявачкі Беларусі
Катэгорыя:Оперныя спевакі і спявачкі СССР
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Сцяг Луцка

**Сцяг Луцка** — сцяг горада Луцка, зацверджаны 23 жніўня 2007 года рашэннем сесіі гарадскога савета Луцка.

## Апісанне 
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:1, падзеленае на чатыры роўныя часткі. Верхняя ад дрэўка і ніжняя ад краю — чырвоныя. Дзве іншыя часткі — жоўтыя. На верхняй ад дрэўка (чырвонай) частцы знаходзіцца сярэбраны (белы) валынскі крыж. Харугва спалучыла ў сабе колер сімволікі герба горада Луцка і Валыні.

## Спасылкі 
* Луцька міськрада  

Луцк
Сцяг
Іспанскі шчыт

**Іспанскі шчыт** (*закруглены шчыт*) — адна з дзевяці асноўных формаў шчытоў, якія выкарыстоўваюцца ў геральдыцы. Шчыт прамавугольнай формы, з паўколам у ніжняй часткі. У еўрапейскай геральдыцы прынята схема пабудовы іспанскага шчыта з суадносінамі шырыні да вышыні 5:6.

Ляжыць у аснове гербавых шчытоў Латвіі і Літвы, таксама распаўсюджаны на Беларусі і Украіне.

## Галерэя 

Файл:EU Member States' CoA Series- Portugal.svg|Аснова сучаснага герба Партугаліі
Файл:Coat_of_arms_of_Vilnius_Gold.png|Сучасны герб Вільні
Файл:Coat of Arms of Viciebsk, Belarus.svg|Сучасны герб Віцебска
Файл:Coat of arms of Lviv.svg|Сучасны герб Львова
Файл:Herb Rzeczypospolitej Obojga Narodow.svg| Малы герб Рэчы Паспалітай (1569-1795)

## Гл. таксама 
* Французскі шчыт

__NOTOC__

## Спасылкі 
Катэгорыя:Геральдычныя шчыты