open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ваеннае становішча ў Рэспубліцы Беларусь

**Ваеннае становішча** — асаблівы прававы рэжым, які ўводзіцца ва ўмовах знешняй агрэсіі ці яе пагрозы. Гэтым яно адрозніваецца ад надзвычайнага становішча, якое ўводзіцца ў выпадку ўнутранай пагрозы — спробы перавароту, беспарадкаў або катастроф.

Ваеннае становішча таксама варта адрозніваць ад **стану вайны (ваеннага часу)** — тэрміна, які пазначае перыяд паміж пачаткам ваенных дзеянняў і іх завяршэннем.

Парадак ўвядзення і адмены ваеннага становішча ў Беларусі вызначаны ў рэспубліканскім канстытуцыйным законе «Аб ваенным становішчы» (2003 год).

У Рэспубліцы Беларусь ваеннае становішча ніколі не ўводзілася.

## Сутнасць Закона аб ваенным становішчы 
Закон быў прыняты Палатай прадстаўнікоў 11 снежня 2002 года і ўхвалены Саветам Рэспублікі 20 снежня 2002 года як Закон Рэспублікі Беларусь № 185-З ад 13 студзеня 2003 года «Аб ваенным становішчы», які ўстанаўлівае прававыя асновы *ваеннага становішча* на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь, а таксама парадак яго ўвядзення і яго скасавання. У ім былі вызначаныя меры па забеспячэнні рэжыму *ваеннага становішча* ў Рэспубліцы Беларусь.
*ваеннае становішча* — асаблівы прававы рэжым дзейнасці дзяржавы і грамадства, які часова ўводзіцца на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь у выпадку ваеннай пагрозы Рэспубліцы Беларусь ці нападу на Рэспубліку Беларусь (акта ўзброенай агрэсіі), звязаны з наданнем дзяржаўным органам і органам вайсковага кіравання, мясцовым саветам абароны паўнамоцтваў, неабходных для прадухілення ваеннай пагрозы Рэспубліцы Беларусь ці адбіцця нападу на Рэспубліку Беларусь (акта ўзброенай агрэсіі), а таксама з часовым абмежаваннем правоў і свабод асобы і правоў арганізацый, ускладаннем на іх дадатковых абавязкаў; 

Катэгорыя:Узброеныя сілы Беларусі
Катэгорыя:Права Беларусі
Еўрапейская кінапрэмія 2003

**16-я цырымо́нія прысуджэ́ння Еўрапе́йскай кінапрэ́міі** за дасягненні ў еўрапейскім кінематографе адбылася 6 снежня 2003 года ў Берліне.

## Пераможцы і намінанты 
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны блакітным колерам фона &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; і прыводзіцца першым.

### Узнагароды за фільм 
### Персанальныя ўзнагароды 
### Ганаровыя ўзнагароды 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 16-я Еўрапейская кінапрэмія  на сайце Еўрапейскай кінапрэміі 
* 16-я Еўрапейская кінапрэмія на сайце *Internet Movie Database* 

2003
Катэгорыя:Кінапрэміі 2003 года
Катэгорыя:2003 год у кіно
Катэгорыя:2003 год у Берліне
Катэгорыя:Падзеі ў Берліне
Катэгорыя:Падзеі 6 снежня
Катэгорыя:Снежань 2003 года
Андронік Паўлавіч Пылкоў

**Андронік Паўлавіч Пылкоў** ( — ) — грамадзянскі інжынер, архітэктар.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1843 годзе, у 1883 годзе прылічыўся да Міністэрства і прызначаны аланецкім малодшым архітэктарам, у 1885 годзе пераведзены тэхнікам для вытворчасці работ у табольскую губернскую губернскую будаўнічую і дарожную камісію, у наступным годзе прызначаны малодшым інжынерам будаўнічага аддзялення табольскага губернскага савета. У 1887 годзе выйшаў па хваробе ў адстаўку і праз тры гады сканаў.

Катэгорыя:Архітэктары Расійскай імперыі
Катэгорыя:Архітэктары Расіі
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XIX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары Саратава
Катэгорыя:Архітэктары Петразаводска
Катэгорыя:Архітэктары Табольска
Мерчыцкі сельсавет

**Ме́рчыцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр сельсавета — вёска Мерчыцы (да 1954 года — вёска Масявічы).

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Масявіцкі сельсавет** у складзе Жабчыцкага раёна Пінскай вобласці. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. З 14 кастрычніка 1957 года ў складзе Лагішынскага раёна. 9 сакавіка 1959 года ў склад сельсавета з Парэцкага сельсавета пералічана вёска Цвярдоўка. З 25 снежня 1962 года ў складзе Пінскага раёна. 16 красавіка 1973 года перайменаваны ў Мерчыцкі сельсавет. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 8 населеных пунктаў.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 661 чалавек, з іх 97,9 % — беларусы, 1,1 % — украінцы, 0,6 % — рускія; паводле перапісу 2019 года — 416 чалавек.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Жабчыцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Лагішынскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Генадзь Пятровіч Чысцякоў

**Генадзь Пятровіч Чысцякоў** (, , Арэнбургская вобласць — студзень 2014.
 
Толькі з трэцяй спробы.

У 1991 годзе вярнуўся ў родны Бузулук, дзе выкладаў у будаўнічым тэхнікуме.

## Творчасць 
Асноўныя работы ў Беларусі: жылыя дамы з бібліятэкай на бульвары Шаўчэнкі, дзіцячая спартыўная школа (1966), абласная бібліятэка (1969), дзіцячая спартыўная школа па вул. Дзяржынскага (1968), Палац культуры прафсаюзаў па вул. Маскоўскай.

Аўтар друкаваных прац пра драўлянае дойлідства старажытнага Ноўгарада.

Асноўныя работы ў Расіі: па яго праектах пабудавана і адноўлена больш за 30 храмаў, будынкі Ашчадбанка ў Бузулуку і Кувандыку, правёў рэканструкцыю помнікаў архітэктуры Бузулука — музычнага каледжа, каледжа прамысловасці і транспарту, аўтар больш за 20 аб’ектаў гандлю, аўтобусных прыпынкаў, шматкватэрныя жылыя дамы, катэджаў.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Брэста
Катэгорыя:Архітэктары Масквы
Катэгорыя:Архітэктары Пінска
Катэгорыя:Архітэктары Маларыты
Катэгорыя:Архітэктары Кобрына
Катэгорыя:Архітэктары Бузулука
Мікалай Маркевіч

**Мікалай Маркевіч**:
* Мікалай Андрэевіч Маркевіч (1804—1860) — гісторык, этнограф, паэт, лексікограф.
* Мікалай Мікалаевіч Маркевіч (нар. 1962) — беларускі палітычны і грамадскі дзеяч, дэпутат Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь (1990—1995).
Маркевіч

**Маркевіч** — беларускае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аўгустын (Маркевіч) (сапр. Адам Маркевіч, нар. 1952) — мітрапаліт.
* Аляксандр Іванавіч Маркевіч (нар. 1968) — беларускі палітык.
* Анатоль Мечыслававіч Маркевіч (нар. 1971) — беларускі дзяржаўны дзеяч, Міністр культуры Рэспублікі Беларусь (з 2020).
* Антон Маркевіч (1925—2009) — беларускі грамадскі дзеяч у Канадзе.
* Ануфрый Маркевіч — войскі галіцкі. Сын Яцака.
* Васіль Пятровіч Маркевіч (нар. 1958) — беларускі гаспадарчы і палітычны дзеяч.
* Іван Станіслававіч Маркевіч (нар. 1966) — беларускі палітык.
* Казімір Маркевіч — харунжы войск літоўскіх, уладальнік маёнтка Моснеж. Сын Яцака.
* Юзаф Маркевіч (1834—1923) — удзельнік Паўстання 1863—1864 гг.
* Ян Ануфрыевіч Маркевіч (нар. 1795) — памешчык. Рэгент Галоўнай семінарыі ў 1829—1833 г. Інспектар духоўнай Віленскай акадэміі ў 1833—1839 г. Сын Ануфрыя, войскага галіцкага. Магчыма, што гэта ён быў аўтарам артыкула «Аб удасканальванні прыроды ў стварэнні чалавека» («Віленскі дзённік», 1806), у якім выказваў ідэі эвалюцыянізму, матэрыялізму ў антрапагенезе, антрапалагічнага гуманізму.
* Яцак Маркевіч — стараста пружанскі (1751). Меў сыноў Матэвуша, Казіміра, Ануфрыя і Яна.
Дзмітрый Валяр’янавіч Знабішын

**Дзмітрый Валяр’янавіч Знабішын** ( — 1914) — грамадзянскі інжынер, архітэктар.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 10 жніўня 1844 года. З 1882 года ганаровы член губернскага апякунства аб дзіцячых прытулках, А. Багданава
** Мураваны дом спадара П. Жаўтабрухава, таксама вядомы як дом , сучасны адрас вул. Марата, 17
** Таварная станцыя 
** Восем драўляных дамоў В. Фёдарава
** Вытворчыя будынкі тытунёвай фабрыкі А. М. Багданава
* у 1880-84 у Варонежы і Варонежскай губерні
***  ў сяле  (1881)
*** у сяле  
*** у сяле   (1895)
*** Свята-Феадосіеўская царква ў Бутурлінаўцы  (1892, не захавалася
*** у сяле  
*** Свята-Праабражэнская царква ў Падасінаўцы 
*** Свята-Троіцкая царква ў   (1885)
*** у сёлах , , Нікольскім, , , , Старой Крыўшы, Новай Крыўшы, Багамолаве, Беразняках, у хутары Дубовікаве, у сёлах Пасіцы, Асінаўцы і ў слабадзе Белай Горцы 
*** Царква Іаана Прадцечы ў хутары   (1853)
*** Свята-Петра-Паўлаўская царква ў Петрапаўлаўцы 
*** Аляксандра-Неўская могілкавая царква ў с. Калачы  (1887, будаўніцтва завершана )
*** Свята-Васільеўская царква ў   (1896)
*** Свята-Троіцкая царква ў   (1884-89)
*** Царква Стрэчання Гасподняга ў   (1880-я)
*** Царква Стрэчання Уладзімірскай іконы Божай Маці ў Папоўцы  (1880)
*** у сёлах Буйлове, Пузецы 
*** Царква Святога Лукі ў хутары   (1890)
*** Архангельская царква ў сяле   (1889, не захавалася)
*** Казанская царква ў с. Верхнім Мамоне  (1887, не захавалася)
*** Аляксандра-Неўская царква ў с.  ў памяць імператара Аляксандра II
** Драўляныя цэркві:
*** у с. , у пагосце  і ў с. Мартыне 
*** у хутарах  і  
** у хутарах  і Цітарове і сёлах Рудаеве і  Багучарскага павета
*** у х.  і Салавецкіх выселках
** Драўляныя царкоўныя пабудовы для жаночай абшчыны «»
* у г. Мінску і Мінскай губерні:
** Мураваныя дамы Лур’е, Фота, Ругера, Румера, Мачыза і Мінскага
** Будынак паштова-тэлеграфнай канторы
** Дом гарадскога ламбарду
** Мураваны дом графа К. Э. Чапскага

## Спасылкі 
* Некаторыя пабудовы і перабудовы Д. В. Знабішына ў Санкт-Пецярбургу

Катэгорыя:Архітэктары Расійскай імперыі
Катэгорыя:Архітэктары Расіі
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XIX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары Варонежа
Аляксей Шваб

**Аляксей Шваб** — беларускі дойлід першай паловы XVII ст. Жыў у былой в. Задворнае (Дзяржынскі раён). Будаваў сядзібы і палацы ў мястэчку Койданава (цяпер Дзяржынск) і ў в. Рубяжэвічы (Стаўбцоўскі раён).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XVII стагоддзя
Катэгорыя:Постаці Дзяржынскага раёна
Катэгорыя:Архітэктары Дзяржынска
Язвінскі сельсавет (Лунінецкі раён)

**Я́звінскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лунінецкага раёна Пінскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Брэсцкай вобласці БССР. Адміністрацыйны цэнтр сельсавета — вёска Язвінкі.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 5 населеных пунктаў. Скасаваны 11 жніўня 1980 года, тэрыторыя сельсавета далучана да Дварэцкага сельсавета.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 5 населеных пунктаў: вёскі Любажэрдзе, Ракітна, Сасноўка, Яжаўкі і Язвінкі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Лунінецкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1980 годзе
Язвінскі сельсавет

Назву **Я́звінскі сельсавет** маюць:

* Язвінскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лунінецкага раёна Брэсцкай вобласці
* Язвінскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шумілінскага раёна Віцебскай вобласці
Макс Моўшавіч Шляймовіч

**Макс Моўшавіч Шляймовіч** (, Пенза — 13 верасня 2024) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Бацькі паходзілі з Мінска. Пасля пачатку Вялікай Айчыннай вайны маці ўдалося эвакуіравацца ў Пензу, дзе  года і нарадзіўся Макс. Бацька прайшоў усю вайну, а пасля яе заканчэння некаторы час служыў у Германіі, куды да яго пераехала жонка з сынам. У 1947 годзе бацьку дэмабілізавалі, сям’я вярнуліся ў Мінск. Маці ўдалося атрымаць пакой у кватэры на вуліцы Даўгабродскай каля вайсковых могілак. Тры гады служыў у Савецкай Арміі ў Маскве, дзе яму дазволілі наведваць падрыхтоўчыя курсы пры Маскоўскім архітэктурным інстытуце.

## Творачасць 
Асноўныя работы ў Наваполацку: удзельнік рэалізацыі генеральнага плана горада (1969), праекта дэталёвай планіроўкі, праектаў забудовы мікрараёнаў 4, 5, 6, 7, 8, 9, шэрага жылых і адміністрацыйных будынкаў (Дзяржаўная прэмія БССР 1984). Удзельнічаў у распрацоўцы мікрараёнаў 1 (1988—1989) і 2 (1998) жылога раёна «Аэрапорт» у Полацку, праекта школы № 18.

## Сям’я 
Мае дачку (нар. 1969).

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* М. М. Шлеймович: «Архитектор — это художник, инженер и ученый!» 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Наваполацка
Катэгорыя:Архітэктары Полацка
Катэгорыя:Галоўныя архітэктары Наваполацка
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Наваполацка
Катэгорыя:Дэпутаты Наваполацкага гарадскога Савета дэпутатаў
Гаўрыльчыцкі сельсавет

**Гаўры́льчыцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Салігорскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр сельсавета — вёска Гаўрыльчыцы.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Лунінецкага раёна Пінскай вобласці, з 8 студзеня 1954 г. — Брэсцкай вобласці. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 4 населеныя пункты. 14 жніўня 1979 года перададзены ў склад Салігорскага раёна Мінскай вобласці. У 1982 годзе ў склад сельсавета з Хорастаўскага сельсавета перададзена вёска Вейна. Скасаваны 28 мая 2013 года, тэрыторыя далучана да Капацэвіцкага сельсавета.

Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складала 1350 чалавек, з іх 99,0 % — беларусы.

На момант скасавання ў сельсавет уваходзілі 5 населеных пунктаў: вёскі Вейна, Гаўрыльчыцы, Дубіца, Пясчанка і Цясна.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2013 годзе
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Салігорскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Лунінецкага раёна
Вулькаўскі сельсавет (Лунінецкі раён)

**Ву́лькаўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лунінецкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр сельсавета — вёска Вулька 2.

Утвораны 16 ліпеня 1954 года шляхам аб’яднання скасаваных Вулькаўскага 2-га і Краснавольскага сельсаветаў. У 1970-х гадах на тэрыторыі сельсавета ўзнікла вёска, якая 17 сакавіка 1972 года атрымала назву Міжлессе. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 6 населеных пунктаў.

11 жніўня 1980 года ў склад сельсавета з Дварэцкага сельсавета перададзена вёска Бродніца.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 4087 чалавек, з іх 98,9 % — беларусы; паводле перапісу 2019 года — 3223 чалавекі.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / С.Д. Гриневич и др. — Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 2: (1944―1980 гг.). — Минск: «Беларусь», 1987. — 283 с.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1954 годзе
Манітобскі ўніверсітэт

**Манітобскі ўніверсітэт** () — канадская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам даследчага ўніверсітэта, якая месціцца ў горадзе Вініпег у правінцыі Манітоба, Канада.

## Агульная характарыстыка 
Заснаваны ў 1877 годзе, гэта першы універсітэт у Заходняй Канадзе. Манітобскі ўніверсітэт з'яўляецца буйнейшым універсітэтам правінцыі як па колькасці студэнтаў, так і па плошчы кампуса. Сярод выпускнікоў універсітэта ёсць лаўрэаты Нобелеўскай прэміі, лаўрэаты прэміі Акадэміі, узнагароджаныя ордэнам «За заслугі» і алімпійскія медалісты.

## Структура 
* Факультэт сельскай гаспадаркі і харчавання
* Школа сельскай гаспадаркі
* Факультэт архітэктуры
* Школа мастацтва
* Факультэт мастацтваў
* Школа бізнесу
* Факультэт адукацыі
* Факультэт інжынерыі
* Факультэт навакольнага асяроддзя, зямлі і рэсурсаў
* Факультэт магістратуры і аспірантуры
* Факультэт навук пра здароўе
* Школа стаматалагічнай гігіены
* Каледж стаматалогіі
* Каледж медыцыны
* Каледж медсястрынства
* Каледж фармацыі
* Каледж навук пра рэабілітацыю
* Факультэт кінезіялогіі і рэкрэацыйнага менеджменту
* Факультэт права
* Факультэт музыкі
* Факультэт прыродазнаўчых навук
* Факультэт сацыяльнай працы

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы з англійскай мовай навучання
Катэгорыя:Універсітэты паводле алфавіта
Катэгорыя:Універсітэты Канады
Нута Аўрум-Эльевіч Шпігельман

**Нута Аўрум-Эльевіч Шпігельма́н** (, г. п. Валадарск-Валынскі, Жытомірская вобласць — ) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар Беларусі (1974).

## Біяграфія 
Скончыў у 1945 годзе Маскоўскі архітэктурны інстытут. 3 1945 года ў розных праектных арганізацыях Мінска, у Белдзяржпраекце, начальнікам аддзела планіроўкі і забудовы Упраўлення па справах будаўніцтва і архітэктуры Мінска, галоўным архітэктарам праектаў Беларускага аддзялення Саюздзіпрагандлю, з 1950 года галоўны архітэктар інстытута «Белпрампраект», з 1961 па 1974 г. у інстытуце «Мінскпраект», кіраўніком майстэрні, у 1964—1971 гадах галоўным архітэктарам.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1947 года.

## Творчасць 
 і завода ЭВМ па плошчы Якуба Коласа]]

 па вул. Казінца]]

Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): адміністрацыйны будынак Полацкага абкама КПБ (1946), у Мінску — будынак прыгараднага чыгуначнага вакзала (1953), паліграфічны камбінат імя Я. Коласа (1956), будынкі праектных арганізацый на пл. Свабоды (1960), карпусы завода ЭВМ імя Арджанікідзэ і Мінскага педінстытута замежных моў (1961), гадзіннікавага завода (1963), НДІ водных праблем і Рэспубліканскі вылічальны цэнтр па вул. Я. Коласа (усе 1963), комплекс інтэрнатаў універсітэта па вул. Кастрычніцкай (1964), жылыя дамы на плошчы Я. Коласа (1957), Бранявым і Вайсковым завулках (1969), вул. Чкалава (1979), рэстаран «Журавінка» (1968), Інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (1968), Цэнтральны навукова-даследчы і праектна-тэхналагічны інстытут арганізацыі і тэхнікі кіравання (1967—1973) па Партызанскім праспекце, Інстытут электронікі АН Беларусі па вул. Я. Коласа (1973), бальніца хуткай дапамогі па Слуцкай шашы (1972), дзіцячая бальніца па вул. Кіжаватава (1977), гасцініца па вул. Камуністычнай (1977), НДІ глебазнаўства і аграхіміі (1972), жылая забудова квартала па праспекце Партызанскім (1967), па праспекце Машэрава (1974, усе ў сааўт.); дывановы і панчошны камбінаты (1968) у Брэсце; заводы швейных машын (1950—1953) і дарожных машын у Жодзіне (1953, абодва ў сааўтарстве). Распрацаваў серыі 5—9-павярховых жылых дамоў для масавага будаўніцтва (1966, у сааўт.).

## Сям’я 
У шлюбе з архітэктарам Людмілай Гафо, з якой, верагодна, меў сына Юрыя Натанавіча Гафо, спецыяліста ў вобласці металургіі і матэрыялазнаўства

## Узнагароды 
Дзяржаўная прэмія БССР 1968 за ўдзел у стварэнні архітэктурнага ансамбля Ленінскага праспекта (цяпер праспект Ф. Скарыны) у Мінску.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары Брэста
Катэгорыя:Архітэктары Жодзіна
Мітраполія

**Мітрапо́лія** () — епіскапская кафедра, а таксама тэрыторыя або горад, якую ўзначальвае мітрапаліт. Гістарычна, мітраполіяй называліся розныя царкоўна-адміністрацыйныя ўтварэнні: першапачаткова так называлі горад, які быў цэнтрам епархіі; затым - япіскапскую кафедру, якая мела ў сваім падначаленні некалькі епіскопій. Пасля мітраполіяй называлі таксама епархію, якую ўзначальвае мітрапаліт, але які не мае падначаленых епіскапаў. Аналагічная сітуацыя захоўваецца ў Эладскай праваслаўнай царквы, дзе дэ-факта ўсе кіруючыя архіреэі (акрамя кіраўніка) маюць тытул мітрапаліта і ўзначальваюць «мітраполіі».

## У часы Рымскай імперыі 
У апостальскую эпоху (у асноўным у І-м стагоддзі) хрысціянская царква складалася з неабмежаванай колькасці мясцовых цэркваў, якія ў першыя гады разглядалі першую царкву ў Ерусаліме ў якасці свайго асноўнага цэнтра і кропкі адліку. Але да IV стагоддзя склалася сістэма, у якой епіскап сталіцы кожнай свецкай правінцыі (мітрапаліт) звычайна меў пэўныя правы над епіскапамі іншых гарадоў правінцыі. Першы Нікейскі сабор 325 года, шосты канон якога ўпершыню ўводзіць званне "мітрапаліта", санкцыянаваў існае групаванне кафедраў па правінцыях Рымскай імперыі. У гэтай сістэме епіскап сталіцы кожнай рымскай правінцыі (мітрапаліт) валодаў пэўнымі правамі ў дачыненні да епіскапаў іншых гарадоў правінцыі.

## Каталіцкая царква 
У сучаснай каталіцкай царкве мітраполію называюць правінцыяй — гэта аб'яднанне некалькіх дыяцэзій (епархій) і арцыдыяцэзій (архіепархій), якое ўзначальвае арцыбіскуп (архіепіскап) — гэта значыць мітрапаліт. У склад мітраполіі абавязкова павінен уваходзіць як мінімум адзін архідыяцэз (магчыма і больш). Цэнтр мітраполіі абавязкова супадае з цэнтрам архідыяцэзіі. Тры арцыбіскупы-мітрапаліта ў лацінскім абрадзе каталіцкай царквы гістарычна носяць тытул патрыярха (Патрыярх Венецыі, Патрыярх Лісабона і Патрыярх Іерусаліма).

## Праваслаўная царква 
Праваслаўная мітраполія, якая ўключала некалькі епархій, на тэрыторыях так званай Кіеўскай Русі існавала ў юрысдыкцыі Канстанцінопальскай Царквы пачынаючы з утварэння Кіеўскай мітраполіі ў канцы X стагоддзя, пасля хрышчэння Русі.

Эпізадычныя спробы мясцовых князёў мець у сваіх княствах адасобленыя мітраполіі адбываліся ў XI-XII стагоддзях і прывялі да ўтварэння ў XIV стагоддзі Літоўскай і Галіцкай мітраполій.

З 1461 года існавала дэ-факта незалежная Маскоўская мітраполія, кіраўнік якой у 1589 годзе атрымаў ад Канстанцінопальскага Патрыярха права называцца таксама патрыярхам (а падначаленая яму тэрыторыя - патрыярхатам). Маскоўскі Патрыярхат спачатку не ўключаў у сябе мітраполіі як аб'яднанні некалькіх епархіі, хоць Наўгародскі, Казанскі і Растоўскі архіепіскапы, а таксама епіскап Сарскі і Падонскі (Круціцкі) атрымалі тытул мітрапаліта.

У 1596-1620 гадах Кіеўская мітраполія пасля Берасцейскай уніі была падпарадкавана Святому Прастолу. Пасля аднаўлення, яна існавала ў складзе Канстанцінопальскага Патрыярхату аж да далучэння да Маскоўскага Патрыярхату ў 1687 годзе.

Катэгорыя:Эклезіялогія
Чона

**Чо́на** () — рака ў Азіяцкай частцы Расіі, у Сібіры, у Іркуцкай вобласці і Рэспубліцы Саха (Якуція), правы прыток ракі Вілюй (басейн ракі Лена).

Даўжыня ракі 802 км. Плошча вадазбору 40 600 км². Сярэдні расход вады ў ніжнім цячэнні складае 93,3 м³/с, аб’ём сцёку 2,945

Рака суднаходная на адлегласці 400 км ад вусця.

## Літаратура 
* Чона // 

## Спасылкі 
* Река ЧОНА // Государственный водный реестр РФ
* *Иванов В. В.* Чона // Научно-популярная энциклопедия «Вода России»

Катэгорыя:Рэкі Іркуцкай вобласці
Катэгорыя:Рэкі Якуціі
Катэгорыя:Басейн Лены
Васіліса Паўлаўна Шыльнікоўская

**Васіліса Паўлаўна Шыльнікоўская** (, Масква — , Мінск) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар БССР (1979).

## Біяграфія 
Скончыла ў 1951 годзе Маскоўскі архітэктурны інстытут. Працавала ў праектных арганізацыях Новасібірска. З 1966 па 1982 год — галоўны архітэктар праектаў у інстытуце «Мінскпраект».

## Узнагароды 
Дзяржаўная прэмія СССР за архітэктурна-ландшафтныя комплексы ўсходніх раёнаў Мінска (1989, у аўтарскім калектыве).

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары СССР
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары Новасібірска
Катэгорыя:Ландшафтныя архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары Кемерава
Аналітычная філасофія

**Аналітычная філасофія** () — стыль і кірунак у філасофіі, які дамінаваў на Захадзе ў пачатку XX стагоддзя. Тэрмін можа адсылаць да некалькіх інтэлектуальных з’яў:

* Як філасофская практыка, аналітычная філасофія характарызуецца надзвычайнай роляю аргументацыйнай празрыстасці і дасканаласці, выкарыстаннем фармальнай логікі, канцэптуальнага аналізу, і, у меншай ступені, матэматыкі і прыродазнаўчых навук.
* Як гістарычнае развіццё, аналітычная філасофія адсылае да дробных напрамкаў у ранішняй філасофіі XX стагоддзя, якія папярэднічалі існай цяпер практыцы. Цэнтравыя фігуры ў гэтым развіцці — Бертран Расел, Людвіг Вітгенштэйн, Д. Э. Мур, Готлаб Фрэге, і лагічныя пазітывісты. У гэтым, больш спецыфічным сэнсе, аналітычная філасофія атаясняецца з асобнымі філасофскімі рысамі (многія з якіх адкінутыя мноствам сучасных аналітычных філосафаў), такімі як:
** Логіка-пазітывісцкі прынцып, які сцвярджае, што не існуе ніякіх спецыфічна-філасофскіх фактаў, і што аб’ектам філасофскага даследавання ёсць лагічнае праясненне мыслення. Гэта можа супярэчыць традыцыйнаму фундаменталізму, які разглядае філасофію як асобную навуку (то бок дысцыпліну пра веды), якая вывучае фундаментальныя прычыны і прынцыпы ўсяго. У выніку, мноства філосафаў-аналітыкаў разглядалі свае даследаванні як падоўжаныя з, ці падпарадкаваныя да, прыродазнаўчых навук. Такое стаўленне пачынаецца з Джона Лока, які апісаў сваю працу як працу «падначаленага» дасягненням прыродазнаўчых навукоўцаў, такіх як Ньютан. У XX стагоддзі найбольш уплывовым заступнікам погляду на філасофію як на працяг іншых навук быў Уілард Куайн.
** Прынцып, згодна з якім лагічнае праясненне мыслення можа быць дасягнута толькі аналізам лагічных формаў філасофскіх сцверджанняў. Лагічныя формы сцверджанняў ёсць шляхам іх рэпрэзентацыі (часта з выкарыстаннем фармальнай граматыкі і сімвалізму лагічных сістэм) дзеля рэдукцыі іх да больш простых частак і дзеля таго, каб паказаць іхную сходнасць з іншымі сцверджаннямі таго ж самага тыпу. Аднак, філосафы-аналітыкі не пагаджаюцца паміж сабой наконт карэктнай лагічнай формы штодзённай мовы.
** Прынцып грэбавання агульнымі філасофскімі сістэмамі на карысць больш абмежаваных праблем, заяўленых строга або звычайнай мовай.

Паводле Расела:

«Сучасны аналітычны эмпірызм  адрозніваецца ад таго ж у Лока, Берклі і Юма сваім інкарпараваннем матэматыкі і развіццём моцнай лагічнай тэхнікі. Так ён можа ў дачыненні некаторых праблем дасягнуць дакладных адказаў, якія маюць хутчэй навуковую якасць, чым філасофскую. Ён, у параўнанні з агульнымі філасофскімі сістэмамі, лепш здольны развязваць свае праблемы па адной, замест таго каб вынаходзіць адным махам суцэльную тэорыю сусвету. Ягоныя метады, такім чынам, паходзяць да навуковых». 

У Злучаным Каралеўстве, Злучаных Штатах, Канадзе, Аўстраліі, Новай Зеландыі і Скандынавіі большасць універсітэцкіх факультэтаў філасофіі сёння ідэнтыфікуюць сябе як «аналітычныя» факультэты. Аналітычная філасофія часта разглядаецца асобна ад іншых філасофскіх традыцый, у першую чаргу кантынентальных філасофій, такіх як экзістэнцыялізм і фенаменалогія, а таксама Тамізм і марксізм.
Сяргей Аляксандравіч Волкаў

**Сяргей Волкаў** (нар. ) — беларускі футбаліст, паўабаронца казахстанскага клуба «Жэніс» з Астаны.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец полацкай ДЮСШ, пачынаў кар’еру ў «Віцебску», у 2016 годзе пачаў выступаць за дубль клуба. У ліпені 2017 года быў аддадзены ў арэнду ў «Оршу», дзе да канца сезона згуляў у пяці матчах Першай лігі. У снежні 2017 года вярнуўся ў «Віцебск».

У сезоне 2018 зноў стаў выступаць за дубль «Віцебска», а са жніўня 2018 года стаў трапляць у заяўку асноўнай каманды. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 30 верасня 2018 года ў матчы супраць «Тарпеда-БелАЗ» (0:2), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы. У сезоне 2019 трывала прыцягваўся да асноўнай каманды, спачатку звычайна выхадзіў на замену, пазней стаў з’яўляцца і ў стартавым складзе.

У сезоне 2020 стаў адным з асноўных ігракоў віцебскага клуба. У ліпені 2020 года было абвешчана аб пераходзе Волкава ў барысаўскі БАТЭ, кантракт пачаў дзейнічаць з 1 студзеня 2021 года. Не здолеў замацавацца ў аснове барысаўчан, выкарыстоўваўся як ігрок ратацыі. У лютым 2022 года на правах арэнды вярнуўся ў «Віцебск». Рэгулярна гуляў у стартавым складзе, але не выратаваў віцебскі клуб ад вылету ў Першую лігу.

У пачатку 2023 года, пасля вяртання з арэнды, стаў шукаць варыянты працягу кар’еры, аднак у выніку пачаў сезон у складзе БАТЭ. Пакінуў барысаўскі клуб у снежні 2023 года.

У лютым 2024 года стаў іграком казахстанскага «Жэніса».

## Міжнародная кар’ера 
10 верасня 2019 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, калі выйшаў у стартавым складзе ў адборачным матчы чэмпіянату Еўропы супраць Партугаліі (0:2) і быў заменены ў другім тайме. У далейшым стаў трывала прыцягвацца да моладзевай зборнай.

26 лютага 2020 года дэбютаваў за нацыянальную зборную Беларусі ў таварыскім матчы супраць Балгарыі (1:0), выйшаўшы на замену ў другім тайме.

## Дасягненні 
*   Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі: 2021
*  Уладальнік Кубка Беларусі: 2021

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Беларусі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Віцебск
Катэгорыя:Ігракі ФК Орша
Катэгорыя:Ігракі ФК БАТЭ
Катэгорыя:Ігракі ФК Жэніс Астана
Шылюк (дойлід)

**Шылюк** — беларускі дойлід першай паловы XVII ст. У 1620-я гады прымаў удзел у будаўніцтве сядзібы ў в. Ялова (Пружанскі раён).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XVII стагоддзя
Марцін Яўгенавіч Арцюх

**Марцін Арцюх** (нар. ) — беларускі футбаліст, нападнік клуба «Баранавічы».

## Клубная кар’ера 
Да 2018 года не гуляў на прафесійным узроўні, выступаючы за родную ваўкавыскую «Змену» ў чэмпіянаце Гродзенскай вобласці. У пачатку 2018 года разам з аднаклубнікам Вадзімам Дзярнейкам праходзіў прагляд у клубе Першай лігі «Слонім-2017» і ў выніку пачаў у яго складзе сезон 2018. У складзе слонімскай каманды стаў рэгулярна з’яўляцца на полі, у асноўным выходзячы на замену.

У жніўні 2018 года быў запрошаны на прагляд у «Гарадзею» і неўзабаве падпісаў кантракт. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 24 верасня 2018 года ў матчы супраць гродзенскага «Нёмана» (0:2), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы. У сезоне 2018 яшчэ чатыры разы выйшаў на замену ў асноўнай камандзе, гуляў таксама за дубль, у лістападзе адсутнічаў з-за траўмы. У сезоне 2019 гуляў у асноўным за дубль «Гарадзеі», зрэдку прыцягваўся да асноўнай каманды, часам адсутнічаў з-за траўм. У снежні 2019 года падоўжыў кантракт з «Гарадзеяй» на два гады, аднак у красавіку 2020 года па пагадненні бакоў пакінуў каманду і неўзабаве вярнуўся ў «Слонім-2017», дзе спачатку выхадзіў на замену, а хутка замацаваўся ў стартавым складзе.

У сакавіку 2021 года далучыўся да «Баранавічаў», дзе стаў адным з асноўных ігракоў, па выніках сезона 2021 з 9 галамі стаў найлепшым бамбардзірам каманды. У студзені 2022 года адправіўся на прагляд у «Іслач» і ў выніку падпісаў кантракт з клубам. У складзе каманды пераважна выхадзіў на замену. У жніўні 2023 года пакінуў «Іслач» і хутка стаў іграком магілёўскага «Дняпра». Па выніках сезона 2023 дапамог «Дняпру» выйсці ў Вышэйшую лігу. У жніўні 2024 года пакінуў магілёўскі клуб і перайшоў у «Баранавічы».

## Статыстыка выступленняў 
## Грамадзянская пазіцыя 
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Слонім-2017
Катэгорыя:Ігракі ФК Гарадзея
Катэгорыя:Ігракі ФК Баранавічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Катэгорыя:Ігракі ФК Дняпро Магілёў
Уладзіслаў Іванавіч Завадскі

**Уладзіслаў Завадскі** (нар. , Самахвалавічы) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Фалько» з Чаркасаў.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец «Гарадзеі», у 2015 годзе правёў за клуб адзін матч у Першай лізе. У 2016 годзе выступаў за дубліруючы склад, за які забіў 11 галоў.

У лютым 2017 года пасля прагляду быў арандаваны клубам «Смалявічы-СТІ». У якасці аднаго з асноўных ігракоў каманды дапамог ёй выйсці ў Вышэйшую лігу.

У пачатку 2018 года рыхтаваўся да новага сезона разам з «Гарадзеяй», а ў сакавіку быў аддадзены ў арэнду ў мазырскую «Славію». У ліпені 2018 года па заканчэнні арэнды вярнуўся ў «Гарадзею». Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 24 верасня 2018 года ў матчы супраць гродзенскага «Нёмана» (0:2), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы. ДА канца сезона 2018 яшчэ некалькі разоў згуляў за асноўную каманду, а ў сезоне 2019 заставаўся ў дублі гарадзейцаў, толькі аднойчы выйшаў на замену ў матчы Кубка Беларусі.

У пачатку 2020 года трэніраваўся з мазырскай «Славіяй», аднак пераход не адбыўся. Пазней далучыўся да мінскіх «Крумкачоў», з якімі ў лютым падпісаў кантракт. Аднак у камандзе толькі часам выхадзіў на замену. У ліпені 2020 года перабраўся ў «Ашмяны-БДУФК». Гуляў за каманду да канца сезона 2020, пасля чаго яна знялася са спаборніцтваў.

У пачатку 2021 года далучыўся да клуба Другой лігі «Фалько» з Чаркасаў.

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Гарадзея
Катэгорыя:Ігракі ФК Смалявічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Славія Мазыр
Катэгорыя:Ігракі ФК Крумкачы Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Ашмяны-БДУФК
Катэгорыя:Ігракі ФК Фалько Чаркасы
Якаў Іванавіч Герд

**Якаў Іванавіч Герд** (пры нараджэнні **Джэймс Артур Герд**, ; 12 снежня 1799, Грынвіч, Англія— 16 (28) верасня 1875, Санкт-Пецярбург) — арганізатар першай у Расійскай імперыі школы ўзаемнага навучання. Заснавальнік вядомай да гэтага часу расійскай дынастыі навукоўцаў з прозвішчам Герд.

## Біяграфія 
Якаў Герд нарадзіўся ў Англіі ў 1799 годзе.

З маленства ён марыў стаць мараком, на што яго маці, якая страціла мужа і двух сыноў, служыўшых маракамі, ні за што не згаджалася. У 1815 годзе многія зацікавіліся новым метадам першапачатковага навучання, які распрацаваў квакер Ланкастэр. Ён адкрыў школу ў той частцы Лондана, якая была населена самым бедным людам.

Дзяржаўны канцлер Расійскай імперыі граф Н. П. Румянцаў даручыў у 1817 годзе сакратару расійскага пасольства ў Лондане Штрандману адшукаць маладога чалавека, які пагадзіўся б вывучыць ланкастэрскі метад выкладання, а затым адкрыць падобнае вучылішча ў Расеі. Штрандман прапанаваў гэта Я.Герду, якому на той момант было васемнаццаць гадоў. Я. Герд стаў вывучаць падрабязна ланкастэрскі метад навучання, для чаго ён штодня хадзіў на заняткі ў цэнтральнае вучылішча, затым здаў экзамен і атрымаў пасведчанне ад Вучылішчнага камітэта аб знаёмстве з падрабязнасцямі ланкастэрскага метаду, затым ён яшчэ некалькі месяцаў хадзіў для вывучэння гэтага метаду выкладання ў вучылішча доктара Бэла, дзе таксама атрымаў адпаведнае пасведчанне.

Увосень 1817 года Я. Герд, заключыўшы трохгадовы кантракт, прыбыў морам з Лондана праз Кранштат ў Санкт-Пецярбург. Далей ён накіраваўся ў горад Гомель, дзе ў маёнтку графа Н. П. Румянцава было ў далейшым адкрыта першае *вучылішча працавітасці і ўзаемнага навучання* ў Расіі.

З восені 1817 года па снежань 1819 года ішла падрыхтоўка да адкрыцця вучылішча. І пасля ўзвядзення часовага будынка для вучылішча 10 снежня 1819 года ў ім пачаліся заняткі. Першымі вучнямі гэтай навучальнай установы сталі 50 сірот з уладанняў графа Н. П. Румянцава.
 ў Гомелі]]
8 лістапада 1820 года быў пабудаваны новы будынак вучылішча, разлічанага на 200 вучняў а адпаведнасці з тэарэтычнымі патрабаваннямі методыкі выкладання. Школа паспяхова вяла навучанне. 29 сакавіка 1821 года ў сувязі з заканчэннем свайго трохгадовага кантракту Якаў Герд вярнуўся ў Англію.

Пазней Якаў Герд вярнуўся ў Расію і працягнуў сваю педагагічную працу. На падставе свайго унікальнага педагагічнага вопыту ён падрыхтаваў задачнік па арыфметыцы, прызначаны для выкладання арыфметыкі ў вучылішчах ўзаемнага навучання.

Памёр у ноч на 16 верасня 1875 года ў Пецярбургу. Пахаваны на Смаленскіх евангелічных могілках.

## Літаратура 
* Я. И. Герд Герд, Яков Иванович  // Русский биографический словарь: в 25 томах. — СПб—М., 1896—1918.

## Спасылкі 
* *Я. И. Герд* «Записки об открытии первого училища взаимного обучения в России» // Журнал для воспитания. — 1858, № 12. с. 327-342.
* С. В. Телешов. «Ланкастерская школа в России» // Педагогіка, № 10, 2005, с. 73.
* James Muckle «Arthur James Heard (1798-1875) and the education of the poor in Russia»//Bramcote Press, 81 Rayneham Road, Ilkeston, Derbyshire DE7 8RJ, United Kingdom. ISBN 978-1-900405-20-1.

Катэгорыя:Вучоныя XIX стагоддзя
Яўген Уладзіміравіч Красноў

**Яўген Красноў** (нар. , ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Віцебск».

Малодшы брат Яўгена, Мікіта Красноў, таксама футбаліст.

## Клубная кар’ера 
З 2017 года, пасля выхаду магілёўскага «Дняпра» ў Вышэйшую лігу, пачаў гуляць за дубліруючы склад клуба. У жніўні 2017 года разам з іншымі маладымі ігракамі падпісаў паўнавартасны трохгадовы кантракт з магіляўчанамі.

У 2018 годзе стаў прыцягвацца і да асноўнага складу. Дэбютаваў у асноўнай камандзе магіляўчан 28 ліпеня 2018 года ў матчы Кубка Беларусі супраць гомельскага «Лакаматыва» (2:3), выйшаўшы на замену ў другім тайме. 29 верасня 2018 года згуляў у сваім першым матчы ў Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў другім тайме ў матчы супраць «Мінска» (0:4).

У лютым 2019 года, калі стала вядома пра аб’яднанне «Дняпра» з мінскім «Промнем», накіраваўся на прагляд у сталічны клуб, але не падышоў і пазней далучыўся да «Іслачы», з якой у сакавіку 2019 года падпісаў трохгадовы кантракт. Спачатку рэгулярна прыцягваўся да асноўнай каманды, дзе часцей заставаўся на лаўцы запасных, часам з’яўляючыся на полі, а са жніўня 2019 года стаў выступаць толькі за дубль. У 2020 годзе зноў стаў прыцягваццца да асноўнай каманды, дзе часцей выхадзіў на замену ці заставаўся на лаўцы запасных.

У ліпені 2020 года па пагадненні бакоў пакінуў «Іслач» і далучыўся да «Віцебска». У сезоне 2020 у складзе віцебскай каманды з’яўляўся на полі эпізадычна, а ў 2021 годзе замацаваўся ў стартавым складзе. У студзені 2022 года падоўжыў кантракт з «Віцебскам». У снежні 2023 года зноў падоўжыў пагадненне з клубам.

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Дняпро Магілёў
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Катэгорыя:Ігракі ФК Віцебск
Яўген Аляксандравіч Абрамовіч

**Яўген Абрамовіч** (нар. , ) — беларускі футбаліст, брамнік жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ».

## Клубная кар’ера 
З 2015 года пачаў выступаць за дубль жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ», дзе гуляў на працягу трох з паловай гадоў. Прыцягваўся таксама да асноўнай каманды ў якасці трэцяга брамніка, аднак так і не дэбютаваў за яе.

У жніўні 2018 года на правах арэнды перайшоў у «Смалявічы». 7 кастрычніка 2018 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, правёўшы на полі ўсе 90 хвілін у матчы з мінскім «Дынама» (0:2). У далейшым стаў рэгулярна з’яўляцца ў стартавым складзе каманды. У снежні 2018 года падоўжыў пагадненне са «Смалявічамі». Сезон 2019 пачынаў асноўным брамнікам, з верасня перастаў з’яўляцца на полі. У студзені 2020 года пакінуў «Смалявічы».

З пачатку 2020 года трэніраваўся з дзяржынскім «Арсеналам» і ў сакавіку падпісаў кантракт з клубам. Стаў асноўным брамнікам дзяржынскай каманды.

У студзені 2021 года вярнуўся ў «Тарпеда-БелАЗ». Быў другім брамнікам каманды, у сезоне 2021 правёў два матчы. У студзені 2022 года быў аддадзены ў арэнду ў «Арсенал», дзе ў сезоне 2022 замацаваўся ў якасці асноўнага брамніка ў Вышэйшай лізе.

У снежні 2022 года пасля вяртання з арэнды стаў трэніравацца з «Тарпеда-БелАЗ». У студзені 2023 года падпісаў новы кантракт з клубам. У сезоне 2023 быў асноўным брамнікам жодзінцаў. У лістападзе 2023 года падоўжыў пагадненне да канца 2025 года.

## Дасягненні 
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі: 2023
*  Уладальнік Кубка Беларусі: 2023
*  Уладальнік Суперкубка Беларусі: 2024

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбольныя варатары
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда-БелАЗ
Катэгорыя:Ігракі ФК Смалявічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Арсенал Дзяржынск
Барыс Алегавіч Юрцін

**Барыс Алегавіч Ю́рцін** (н. , г. Чыта) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў у 1958 годзе Львоўскі політэхнічны інстытут. У 1958—1963 гадах працаваў у інстытуце «Кузбасгарпраект» у Новакузнецку, у 1963—1971 гадах у Алма-Аце, у 1971—1973 гадах намеснік начальніка Галоўнага архітэктурна-планіровачнага ўпраўлення ў Мінску, у 1973—1990 гадах начальнік майстэрні, галоўны архітэктар майстэрні, галоўны архітэктар праектаў інстытута «Мінскпраект», Міхайлаўскага сквера і інш.

## Узнагароды 
Узнагароджаны дыпломам і медалём СА СССР за Вілейска-Мінскую водную сістэму (1984). Дзяржаўная прэмія СССР за архітэктурна-ландшафтныя комплексы ўсходніх раёнаў Мінска (1989, у аўтарскім калектыве).

## Сям'я 
У шлюбе з архітэктарам Верай Юрціной.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* Прогулка с архитектором. Как обустраивали Минск раньше и как сделать его комфортным сегодня 
* Борис Олегович Юртин: Все проекты — как дети

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары Новакузнецка
Катэгорыя:Архітэктары  Алматы
Катэгорыя:Ландшафтныя архітэктары Беларусі
Спіс Сусветных серый

**Сусветная серыя** — штогадовая чэмпіёнская серыя ў Галоўнай лізе бейсбола (МЛБ) і заключная частка пост-сезона.

## Спіс 
Ніжэй прадстаўлены спіс усіх Сусветных серый. У дужках пазначаныя парадкавы нумар удзелу каманды ў серыі, а таксама лік перамог і паразаў у Сусветных серыях.

## Заўвагі 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Склады пераможцаў Сусветных серый

Катэгорыя:Галоўная ліга бейсбола
Сусветныя серыі
Дзмітрый Рыгоравіч Рэдзькін

{{Ваенны дзеяч
|імя              = Дзмітрый Рыгоравіч Рэдзькін
|арыгінал імя     = 
|дата нараджэння  = 
|месца нараджэння = 
|дата смерці      = 
|месца смерці     = 
|выява            = Дзмітрый_Рыгоравіч_Рэдзькін.jpg
|памер            = 
|мянушка          = 
|прыналежнасць    = 
|гады службы      = 1941—1944
|званне           = 
|род войскаў      = пяхота
|пасада           = 
|часць            = 
|бітвы            = Вялікая Айчынная вайна
|узнагароды       = {
 
}
{
 
}
|сувязі           = 
|у адстаўцы       = 
}}
**Дзмітрый Рыгоравіч Рэдзькін** (1915—1944) — старшы сяржант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).

## Біяграфія 
Дзмітрый Рэдзькін нарадзіўся 10 чэрвеня 1915 года ў вёсцы Панікавец (цяпер — Апушкіна Лівенскага раёна Арлоўскай вобласці). Пасля заканчэння сямі класаў школы працаваў на Макееўскім металургічным заводзе імя С. М. Кірава. У 1941 годзе Рэдзькін быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. З пачатку Вялікай Айчыннай вайны — на яе франтах.

Да лютага 1944 года старшы сяржант Дзмітрый Рэдзькін быў памочнікам камандзіра ўзвода 350-га стралковага палка 96-й стралковай дывізіі 48-й арміі Беларускага фронту. Вызначыўся падчас вызвалення Гомельскай вобласці Беларускай ССР. У ноч з 1 на 2 лютага 1944 года Рэдзькін падняў свой узвод у атаку на вышыню 142,7 на паўднёвым-ўсходзе ад пасёлка Шацілкі (цяпер — Светлагорск). У крытычны момант бою ён кінуўся на замінаваны бруствер варожай траншэі, загінуўшы пры гэтым. Дзякуючы яго самаахвяравання ўзвод здолеў захапіць траншэі. Пахаваны ў брацкай магіле ў вёсцы Замосце Светлагорскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 23 ліпеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» старшы сяржант Дзмітрый Рэдзькін пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнам Леніна і медалём.

У гонар Рэдзькіна названая вуліца ў Макееўцы і ўсталяваны бюст у Светлагорску.

## Літаратура 
* 
* Навечно в сердце народном. — 3-е изд., доп. и испр. — Минск, 1984.
* *Фролов П. И., Пирогов В. А., Макушев А. Ф.* Боевое созвездие орловцев. — Минск, 1985.

Катэгорыя:Пехацінцы Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Пахаваныя ў Светлагорскім раёне
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Арлоўскай вобласці
Альгомельскі сельсавет

**Альго́мельскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Давыд-Гарадоцкага раёна Пінскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Альгомель.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года. Скасаваны 16 ліпеня 1954 года, тэрыторыя сельсавета далучана да Азданіцкага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / С.Д. Гриневич и др. — Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 2: (1944―1980 гг.).

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Давыд-Гарадоцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Алютарскі паўвостраў

**Алю́тарскі паўвостраў** () — паўвостраў у паўночна-ўсходняй частцы паўвострава Камчатка, у Камчацкім краі Расіі. Да 1930-х гадоў меў назву *Пахачынскі Нос*.

Удаецца на 70 км у Берынгава мора і аддзяляе ад яго Алютарскі заліў. Вышыні да 933 м. Крайняя кропка паўвострава — мыс Алютарскі. Рэльеф пераважна горны, з шырокімі і глыбокімі далінамі ледавіковага паходжання, пераходзячымі ў залівы і лагуны. Характэрны камяністыя россыпы, скалы-астанцы, горная тундра, месцамі зараснікі хмызнякоў (кедравы сланік, вольхавы сланік), бярозы, вярбы.

## Літаратура 
* Олюторский полуостров // 

## Спасылкі 
* Олюторский полуостров // «Мегаэнциклопедия Кирилла и Мефодия» megabook.ru

Катэгорыя:Паўвостравы Камчацкага края
Іван Васільевіч Фралоў

{{Ваенны дзеяч
|імя              = Іван Васільевіч Фралоў
|арыгінал імя     = Иван Васильевич Фролов
|дата нараджэння  = 
|месца нараджэння = 
|дата смерці      = 
|месца смерці     =
|выява            = 
|памер            = 
|прыналежнасць    = пяхота
|гады службы      = 1941—1944
|званне           = 
|род войскаў      = пяхота
|пасада           = 
|часць            = 
|бітвы            = Вялікая Айчынная вайна
|узнагароды       = {
 
}
{
 
}
|сувязі           = 
|у адстаўцы       = 
}}
**Іван Васільевіч Фралоў** (1918—1944) — лейтэнант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 12 ліпеня 1918 года ў вёсцы Міціна (цяпер — Нерахцкі раён Кастрамской вобласці). Скончыў пачатковую школу. У ліпені 1941 года быў прызваны на службу ў РСЧА. З кастрычніка таго ж года — на франтах Вялікай айчыннай вайны. У баях некалькі разоў быў паранены.

Да верасня 1943 года гвардыі лейтэнант І. Фралоў камандаваў мінамётным узводам 234-га гвардзейскага стралковага палка 76-й гвардзейскай стралковай дывізіі 61-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро. У ноч з 27 на 28 верасня 1943 года яго ўзвод пераправіўся праз Днепр у раёне сяла Мысы Рыпкынскага раёна Чарнігаўскай вобласці Украінскай ССР і прыняў актыўны ўдзел у баях за захоп і ўтрыманне плацдарма на заходнім беразе ракі, пасля чаго адбіў усе нямецкія контратакі, знішчыўшы каля 100 салдат і афіцэраў праціўніка. Ордэн Леніна і медаль «Залатая Зорка» ён атрымаць не паспеў, так як 17 мая 1944 года памёр ад цяжкай хваробы. Пахаваны ў брацкай магіле ў вёсцы Асташкавічы Светлагорскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.

Быў таксама узнагароджаны шэрагам баявых медалёў.

## Памяць 
У гонар Фралова названая вуліца ў Нерахце.

## Літаратура 
* 
* *Голубев Е. П.* Боевые звёзды. — Ярославль: Верх.-Волж.кн.изд., 1972.

Катэгорыя:Пехацінцы Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Удзельнікі бітвы за Дняпро
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Кастрамской вобласці
Аляксандр Васільевіч Няктар’еўскі

**Аляксандр Васільевіч Няктар’еўскі** ( — ?) — грамадзянскі інжынер.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1853 годзе.

## Творчасць 
]]

* кіраўніцтва будаўніцтвам Свята-Пакроўскай царквы ў Турцы (1886)
* нагляд за будаўніцтвам будынка Дзяржаўнага банка ў Мінску (1902, цяпер будынак перабудаваны, у ім змяшчаецца Нацыянальны гістарычны музей Рэспублікі Беларусь)

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары Расійскай імперыі
Катэгорыя:Архітэктары XIX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Мінскія губернскія інжынеры