Гульня ненапраўду

**Гульня ненапраўду**, таксама вядомая як **гульня як быццам, не папраўдзе** — форма гульні, якая звычайна ўключае ў сябе ролевую гульню, падмену аб’ектаў і нелітаральныя паводзіны. Ад іншых паўсядзённых заняткаў такую гульню адрознівае тое, што яна мае кампанент творчасці і вясёласці, а не з’яўляецца дзеяннем, якое выконваецца дзеля выжывання альбо неабходнасці. Дзеці ўдзельнічаюць у дзеяннях ненапраўду па шэрагу прычын. Гэта забяспечвае дзіцяці бяспечную ўстаноўку для выказвання страхаў і жаданняў. Калі дзеці ўдзельнічаюць у гульнявой форме, яны інтэгруюць і ўмацоўваюць раней набытыя веды. Дзеці, якія маюць большую фантазію, таксама пазней праяўляюць лепшую сацыяльную кампетэнтнасць, пазнавальныя здольнасці і здольнасць прымаць перспектыву іншых. Для таго, каб дзейнасць называлася гульнёй ненапраўду, чалавек павінен наўмысна адыйсці ад рэальнасці. Асоба павінна ўсведамляць кантраст паміж рэальнай сітуацыяй і сітуацыяй ненапраўду. Калі дзіця лічыць, што сітуацыя ненапраўду рэальная, ён няправільна інтэрпрэтуе сітуацыю, а не робіць выгляд. Гульня як быццам можа і не ўключаць дзеянні, у залежнасці ад таго, ці вырашыць дзіця праектаваць сваю фантазію на рэальнасць, ці не.

## Гісторыя 
Цікавасць да гульні як быццам прасоўвалася праз тры значныя этапы. Першапачатковы этап быў у 1920-я і 1930-я гады, калі даследаванні гульняў набылі папулярнасць. На працягу гэтага часу было мала ці ўвогуле не было ніякіх эмпірычных высноў аб гульні ненапраўду. Адраджэнне цікавасці, якое пачалося ў канцы 1940-х гадоў, азначала другі этап. Новая місія заключалася ў тым, каб даведацца, як такая гульня звязана з развіццём асобы дзіцяці. Распаўсюджанай гіпотэзай гэтага перыяду было тое, што паводзіны ненапраўду праецыруюць унутраныя пачуцці дзіцяці і адлюстроўваюць яго вопыт у паўсядзённым жыцці. Самы апошні этап, які захоўваецца да сённяшняга дня, пачаўся ў 1970-я гады. На даследаванні на гэтай стадыі вялікі ўплыў аказваюць даследаванні і тэорыі Жана Піяжэ, альбо з пункту гледжання пошуку доказаў яго думак або для іх аправяржэння У гульнявой форме любы прадмет у навакольным асяроддзі дзіцяці можа быць выкарыстаны ў якасці апоры.

#### Замена 
Любы аб’ект можа быць інтэграваны ў гульню ненапраўду як прадстаўленне іншага аб’екта. Такога роду прадстаўніцтва называюць падстаноўкай. Магчымасць замяняць адзін прадмет іншым выяўляецца, калі дзіцяці спаўняецца каля 2 гадоў. Аднак некаторыя культуры імкнуцца не ўхваляць яе і лічаць, што гэта форма зносін з духамі ці д’ябламі. Гэтыя розныя погляды, як правіла, уплываюць на колькасць часу, адведзенага на падобныя гульні і тэмы, з якімі дзеці ўзаемадзейнічаюць. Тым не менш, хаця многія культуры перашкаджаюць гульні ненапраўду, яе непазбежнае ўзнікненне сведчыць аб тым, што яна развіваецца з унутраных пазнавальных здольнасцей, а не са знешняга асяроддзя ці назірання.

### Умяшанне дарослых 
#### Гендэрныя ролі 
Гендэрныя асаблівасці гульні, як правіла, усталёўваюцца ва ўзросце ад 4 да 9 гадоў. Дзеці, здаецца, найбольш цікавяцца тэкстамі, напрыклад, са значным узроўнем напружанасці. Дзеці, якія выкарыстоўваюць больш фантастычныя вычварныя тэмы, як правіла, разумеюць паняцце прытворства на больш раннім этапе. Даследаванні пацвярджаюць, што дзеці ва ўзросце ад 4 да 6 гадоў больш здольныя асэнсаваць альтэрнатыўныя вынікі, калі сітуацыя нерэальная або ненапраўду У цэлым папярэднія даследаванні паказалі, што гульнявыя дзеянні ненапраўду могуць палепшыць выканаўчыя функцыі дзіцяці, але пытанне аб тым, што акт прыкідвання альбо нейкая іншая частка дзейнасці, напрыклад, практыка вынаходства гісторыі ці пабудова крэпасці, з’яўляецца адказным за гэта, застаецца адкрытым.

## Навучанне і набыццё ведаў 
Гульня ненапраўду звязана не толькі з развіццём агульных кагнітыўных здольнасцей. У некаторых выпадках падобна, што дзеці не ў стане рэгуляваць свае эмоцыі, асабліва страх, і гэта прыводзіць да таго, што можа здацца блытанінай паміж рэчаіснасцю і прыдумкай, напрыклад, вера ў монстраў, якія хаваюцца ў сметніцы. Такія негатыўныя эмоцыі, як страх і гнеў, таксама негатыўна адбіваюцца на схільнасці дзяцей верыць у тое, што падзея можа быць рэальнай альбо фантазіяй.

### Папярэднія веды 
Дзеці ўжо ва ўзросце 15 месяцаў дзеці дэманструюць як разуменне прытворства, так і чаканні рэчаіснасці, якія адлюстроўваюцца ў прытворстве. Часам гульня ненапраўду можа датычыць жывёл, прадметаў ці месцаў, пра якія дзіця мала або зусім нічога не ведае, і любая інфармацыя пра гэтыя прадметы, якая ўводзіцца падчас гульні, робіцца лёгка звязанай з прадметам.

### Праўдападобнасць і давер 
Дзеці не адносяцца да ўсёй новай інфармацыі аднолькава, і на самой справе шэраг сітуатыўных і крыніцазнаўчых фактараў уплывае на тое, наколькі верагодна, што дзеці вераць, што інфармацыя праўдзівая ці дастасавальная да рэальнасці, як гэта адбываецца ў гульнявой форме. Гуляючы з дарослым, дзеці выяўляюць агульную тэндэнцыю даверыцца праўдзівасці інфармацыі, хаця ступень, у якой яна супярэчыць таму, што яны ўжо ведаюць ці вераць, усё яшчэ паўплывае на тое, наколькі яны абагульняюць інфармацыю ў рэчаіснасці. Аднак пры правядзенні некалькіх гульняў з чалавекам, факт таго, наколькі надзейныя і дакладныя звесткі ў яго былі ў мінулым, будуць прапарцыйна ўплываць на тое, наколькі верагодна, што дзіця паверыць новай інфармацыі. Таксама іншыя меркаванні дарослага ці аднагодкаў могуць паўплываць на меркаванні дзіцяці. Было паказана, што дзеці адчувальныя да сацыяльна-эканамічных сігналаў і адрозненняў. Дзеці таксама глядзяць на пазіцыю інфарматара адносна ўспрыманай групы, няхай гэта будзе група, якая ўдзельнічае ў гульні, альбо большая сацыяльная група, з якой дзіця атаясамлівае сябе, і пакажа прадузятасць да інфармацыі, якая паступае з менш супярэчлівай пазіцыі з большасцю. У цэлым дзеці, хоць і ўхіляюцца ад даверу дарослым, усё ж прымяняюць рацыянальныя меркаванні да новай інфармацыі, прадстаўленай падчас гульні ненапраўду, што ўплывае на іх схільнасць верыць, наколькі гэтая інфармацыя абагульняецца на самай справе.

Катэгорыя:Дзіцячыя гульні
Катэгорыя:Дзіцячая псіхалогія