open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Сіндром Бюлербу

, Лен Кальмар, Швецыя, мадэль і месца здымак Бюлербу.]]
 у Охтрупе, Паўночным Рэйне-Вестфаліі, Германія.]]
**Сіндром Бюлербу** (, ) — ідэалізацыя Швецыі ў нямецкамоўных краінах. Ён уключае ў сябе стэрэатыпнае ўспрыманне Швецыі выключна са станоўчымі асацыяцыямі. Прыкладамі такіх наіўна-рамантычных уяўленняў могуць быць: драўляныя дамы, чыстыя азёры, зялёныя лясы, ласі, светлыя валасы, шчаслівыя людзі, свята Мідсамар.

Тэрмін узнік з назвы серыі дзіцячых кніг «Усе нашы дзеці з Булербю» () шведскай пісьменніцы Астрыд Ліндгрэн, дзе адлюстроўваецца рамантычная ідылія прыроды і грамадства ў маленькай шведскай вёсачцы Бюлербу (са шведск.: — «шумная вёска»).

У 2007 годзе дырэктар Інстытута імя Гётэ ў Стакгольме Бертольд Франке спрыяў распаўсюджванню тэрміна, апублікаваўшы высока ацэнены артыкул пра гэты феномен у шведскай штодзённай газеце Svenska Dagbladet.

Паводле яго інтэрпрэтацыі, сіндром Бюлербу — гэта хутчэй не любоў немцаў да Швецыі, а большае іх жадання найлепшай Германіі. Швецыя прэзентуе ў сваім вобразе здаровае наша грамадства і некранутую чалавекам прыроду.

У лютым 2008 года Шведская моўная рада афіцыйна ўнесла шведскі эквівалент тэрміна, Bullerbysyndromet, у слоўнік мовы, і тэрмін стаў «словам месяца».

Прыклады сіндрому Бюлербу, якія таксама прыводзіць Франк, можна знайсці ў творах нямецкай сцэнарысткі і пісьменніцы , вядомай пад псеўданімам Інга Ліндстром (Inga Lindström). З 2004 года больш за 40 яе твораў былі з вялікім поспехам экранізаваны для нямецкай тэлекампаніі ZDF. Фільмы здымаліся ў Швецыі, але іх змест не звязаны з рэальным шведскім жыццём.

## Літаратура 
* Michael Ebert, Timm Klotzek (Hrsg.): *Neon unnützes Wissen.* Wilhelm Heyne Verlag, München 2008.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Стэрэатыпы
Катэгорыя:Культура Швецыі
Катэгорыя:Культура Германіі
Катэгорыя:Астрыд Ліндгрэн
Гарш

**Гарш** () — горад і камуна ў Францыі ў рэгіёне Іль-дэ-Франс, дэпартамент О-дэ-Сен. Размешчаны на паўднёвым захадзе ад Сен-Клу на адлегласці каля 12 км на захад ад Парыжа, 6 км на ўсход ад адміністрацыйнага цэнтра дэпартамента г. Нантэра.
## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Францыі
Сяа І

**Сяа І** (; XIV стагоддзе да н. э. — 1325 да н.э.) — кіраўнік з дынастыі Шан.

## Запісы 
]]
Паводле «Шы цзі» гісторыка Сыма Цяня, І быў дваццаць першым кіраўніком дынастыі Шан, змяніўшы свайго старэйшага брата Сяа Сіня. Ён быў каранаваны ў сталіцы Шан-горадзе Інь. Ён кіраваў на працягу дзесяці гадоў пад імем Цзы Лянь () і атрымаў пасмяротнае імя Сяа І. Яго спадчыннікам стаў яго сын У Дзін.

Цзягувэнь, знойдзеныя ў Іньсу надпісы на костках, таксама пацвярджаюць, што Сяа быў дваццаць першым кіраўніком з дынастыі Шан.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Кіраўнікі з дынастыі Шан
Катэгорыя:Кіраўнікі Азіі XIV стагоддзя да н.э.
Катэгорыя:Нарадзіліся ў XIV стагоддзі да н.э.
У Дзін

**У Дзін** (, храмавае імя **Гаа-цзун** (); нар. XIV ст. да н.э. — пам. 1266 г. да н.э., па іншых даных — кіраваў у 1250 г. да н.э. — 1192 г. да н.э.) — кіраўнік старажытнакітайскай дзяржавы Шан-Інь.

## Біяграфія 
У Дзін быў сынам кіраўніка Сяа І і пляменнікам Пань Гэна. Кіраваў на працягу 57 гадоў. У Дзін арганізаваў паходы супраць суседніх плямёнаў фан, , туфан, чжоу,  і іншых, якія ладзілі набегі на тэрыторыю Іньскай дзяржавы і разграміў іх, а таксама далучыў да сваёй дзяржавы шэраг новых тэрыторый (пра што кажуць захаваныя надпісы на костках і панцырах чарапах). У Дзін — гэта першы імператар Кітая, імя якога згадваецца ў сучасных яму надпісах. Аб выбітнай ролі У Дзіна як кіраўніка паказвае ў сваім больш познім складанні «*Шы цзі*» і Сыма Цянь.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Кіраўнікі з дынастыі Шан
BAFTA (прэмія, 2025)

**78-я цырымонія ўручэння кінапрэміі Брытанскай акадэміі кінамастацтва**, больш вядомая як BAFTA, адбылася 16 лютага 2025 года, на ёй былі адзначаны фільмы, якія дэманстраваліся ў брытанскіх кінатэатрах у 2024 годзе.

Лонг-лісты BAFTA былі абнародаваны 3 студзеня 2025 года. Намінанты на прэмію «Узыходзячая зорка», якая з’яўляецца адзінай катэгорыяй, за якую галасуе брытанская публіка, былі абнародаваны 7 студзеня 2025 года, а канчатковыя намінанты на ўсе астатнія катэгорыі былі абвешчаныя 15 студзеня 2025 года.

Фільм «Канклаў» атрымаў найбольшую колькасць намінацый — дванаццаць, за ім ідзе «Эмілія Перэс» з адзінаццаццю і «Бруталіст» з дзевяццю. У канчатковым выніку «Бруталіст» і «Канклаў» атрымалі найбольшую колькасць узнагарод — па чатыры кожны, а апошні перамог у намінацыі «Найлепшы фільм».

## Намінацыі і ўзнагароды 
### Найлепшы фільм 
* **«Канклаў»**

### Найлепшы брытанскі фільм 
* **«Канклаў»**

### Найлепшая рэжысура 
* **Брэдзі Корбет** («Бруталіст»)

### Найлепшая мужчынская роля 
* **Эдрыен Броўдзі** («Бруталіст»)

### Найлепшая жаночая роля 
* **Майкі Мэдысан** («Анора»)

### Найлепшая мужчынская роля другога плана 
* **Кіран Калкін** («Сапраўдны боль»)

### Найлепшая жаночая роля другога плана 
* **Зоі Салдана** («Эмілія Перэс»)

### Найлепшы анімацыйны фільм 
* **«Уолес і Громіт: Птушыная помста»**

### Найлепшы неангламоўны фільм 
* **«Эмілія Перэс»** (Францыя)

### Найлепшы арыгінальны сцэнарый 
* **Джэсі Айзенберг** («Сапраўдны боль»)

### Найлепшы адаптаваны сцэнарый 
* **Пітэр Страган** («Канклаў»)

### Найлепшы кароткаметражны фільм 
* **«Камень, папера, нажніцы»**

### Найлепшы дзіцячы і сямейны фільм 
* **«Уолес і Громіт: Птушыная помста»**

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Спіс лаўрэатаў і намінантаў на афіцыйным сайце
* BAFTA 2025 на сайце IMDb 

Катэгорыя:Цырымоніі прысуджэння кінапрэміі BAFTA
Катэгорыя:Кінапрэміі 2025 года
Катэгорыя:2025 год у Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Люты 2025 года
Катэгорыя:Падзеі 16 лютага
Катэгорыя:Падзеі ў Лондане
Анук Грынбер

**Анук Грынбер** (таксама сустракаецца **Грынберг**; ; ) — французская  тэатра і кіно, пісьменніца і мастачка.

## Біяграфія 
Дачка празаіка і драматурга Мішэля Вінавера, праўнучка расійскага палітычнага дзеяча пачатку XX стагоддзя, члена I Дзяржаўнай думы Максіма Вінавера. На тэатральнай сцэне з 13 гадоў, была занята ў пастаноўках буйных французскіх рэжысёраў. З таго ж часу іграе ў кіно. Выступае з літаратурнымі чытаннямі на розных пляцоўках, у тым ліку — на Авіньёнскім фестывалі. У 2007 паставіла ў парыжскім Тэатр дэ ла Віль п’есу Анжалікі Ёнатас «Каханне і смерць». Выставы яе жывапісных работ праходзілі ў галерэях Парыжа і Бруселя ў 2009 і 2012 гадах.

## Фільмаграфія 
* (1996) «Мужчына майго жыцця» — Мары Абарт

## Зноскі 
Катэгорыя:Актрысы Францыі
Аліўе Марцінес

**Аліўе Марцінес** (; ) — французскі .

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Парыжы ў 1966 годзе. Бацька акцёра быў баксёрам, ураджэнцам Іспанскага Марока, а маці — сакратарка-францужанка. Асновы акцёрскага майстэрства спасцігаў у Вышэйшай нацыянальнай кансерваторыі драматычнага мастацтва. У 1994 годзе заваяваў прэстыжную ўзнагароду — прэмію «Сезар» за ролю ў фільме «Раз, два, тры... замры!». Найбольш прыкметная праца ў Галівудзе — фільм «Няверная».

## Фільмаграфія 
* (1996) «Мужчына майго жыцця» — *Жан-Франсуа*

## Зноскі 
Катэгорыя:Акцёры Францыі
Бернар Ле Кок

**Бернар Ле Кок** (; ) — французскі акцёр.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Ле-Блан, дэпартамент Эндр у Францыі. У 15-гадовым узросце паступіў у тэатральную школу Клода Вірыа ў Парыжы.

Дэбютаваў у кіно ў 1967 годзе ў камедыі Жана Жыро «Вялікія вакацыі». Першую вялікую ролю атрымаў у 1969 годзе ў фільме «Сонца ў вачах» (рэж. Мішэль Буарон).

У 1991 годзе Марыс Піяла запрасіў Ле Кока на ролю Тэа — брата Вінсэнта ван Гога — у свой біяграфічны фільм пра мастака «Ван Гог». Гэты фільм прынёс акцёру намінацыю на прэмію «Сезар» за найлепшае выкананне ролі другога плана.

У фільме 1994 года рэжысёра Эрыка Роша «Патрыёты» Ле Кок запомніўся ў ролі ўсёмагутнага і бяздушнага агента спецслужбаў. Тавернье зняў яго ў ролі лейтэнанта дэ Сева ў фільме «Капітан Конан». Праз два гады Бернар Ле Кок сыграў разам з Ізабэль Юпэр у фільме «Школа плоці». Роля лекара, спецыяліста па хваробе Альцгеймера ў фільме «Успамінаць аб выдатным» прынесла акцёру прыз «Сезар» за найлепшае выкананне ролі другога плана.

Акрамя кіно і тэлебачання Бернар Ле Блан працягвае працаваць у тэатры.

## Зноскі 
Катэгорыя:Акцёры Францыі
Ле-Блан (Эндр)

**Ле-Блан** () — камуна ў Францыі, у рэгіёне Цэнтр, дэпартамент Эндр. Супрэфектура акругі Ле-Блан. Камуна размешчана за 270 км на поўдзень ад Парыжа, 155 км на паўднёвы захад ад Арлеана, 55 км на захад ад Шатару.
## Насельніцтва 
## Зноскі 
Катэгорыя:Камуны дэпартамента Эндр
Зона тылу групы армій «Цэнтр»

**Зона тылу групы армій «Цэнтр»** ()&nbsp;— адно з трох , створаных падчас уварвання Германіі ў Савецкі Саюз у 1941&nbsp;г. У час камандавання генерала  зона была тэрыторяй пад ваеннай юрысдыкцыяй групы армій «Цэнтр» вермахта.

Афіцыйнай функцыяй зоны было забеспячэнне спакою ў тыле ваюючых войскаў. Фактычна зона таксама стала месцам масавых забойстваў падчас Халакоста; злачынстваў супраць мірнага насельніцтва. Па словах гісторыка Майкла Пэрыша, камандуючы зонай «кіраваў імперыяй тэрору і жорсткасці».

## Арганізацыя 
За бяспеку тылу адказваў камандуючы тылам групы армій «Цэнтр» генерал . Яго штаб падпарадкоўваўся групе армій «Цэнтр», а таксама генерал-кватэрмайстару вермахта , які нёс найвышэйшую адказнасць за бяспеку тылу.

Шэнкендорф кіраваў трыма  і курыраваў падраздзяленні  вермахта. Ён дзейнічаў паралельна і ў супрацоўніцтве з Эрыхам фон&nbsp;дэм&nbsp;Бах-Зялеўскім,  (), прызначаным на гэтую пасаду кіраўніком СС () Генрыхам Гімлерам. 

## Гвалт і злачынствы супраць чалавецтва 
У абавязкі камандавання зоны ўваходзілі: ахова камунікацый і шляхоў забеспячэння, эксплуатацыя тылавой гаспадаркі і барацьба з партызанамі ў тылах вермахта, якая з'яўлялася першачарговай задачай ахоўных дывізій вермахта. Акрамя таго, у тылавых раёнах дзейнічалі ахоўна-паліцэйскія фарміраванні СС і СД (Службы бяспекі СС), якія падпарадкоўваліся адпаведным кіраўнікам СС і СД. Яны ўключалі некалькі эскадронаў смерці , , а таксама дадатковыя  (гл. ). Гэтыя падраздзяленні здзяйснялі масавыя забойствы падчас Халакосту і іншыя злачынствы супраць чалавецтва.

Пералічаныя фарміраванні часта ў каардынацыі з вермахтам або пад яго кіраўніцтвам вялі баявыя дзеянні супраць мірнага насельніцтва. Так званыя антыпартызанскія экспедыцыі ў «бандыцкіх» раёнах зводзіліся да знішчэння вёсак, захопу жывёлы, вывазу працаздольнага насельніцтва на  і забойства асоб непрацаздольнага ўзросту.

## Зноскі 
## Крыніцы 
*
*
*
*
*
*

Катэгорыя:Халакост 
Катэгорыя:Ваенныя злачынствы вермахта 
Катэгорыя:Вермахт
Баравуха (Полацк)

**Баравуха** — мясцовасць у паўночнай частцы Полацка.

## Характарыстыка 
Гэта самы паўночны і самы аддалены ад цэнтра жылы масіў горада. Ад мясцовасці Лазоўка яго аддзяляе аўтадарога Р-20 Віцебск — Наваполацк. Галоўнай транспартнай артэрыяй мікрараёна з'яўляецца вуліца Валогіна. Грамадскі транспарт прадстаўлены авўтобусамі і маршутнымі таксі. Вуліца Баравая, якая таксама пралягае праз мясцовасць, паўночнее гарадской мяжы пераходзіць у аўтадарогу Р-24 Полацк — Расоны. 

Гістарычна ў ваколіцах Полацка мелася тры мясцовасці з назвай «Баравуха», прычым ва ўсіх іх у савецкія часы базаваліся воінскія часткі. Каб адрозніваць іх, да назвы дадавалі парадкавы нумар. Сёння Баравуха-1 з'яўляецца часткай Наваполацка, а Баравуха-2 (раён сучаснай вуліцы Баравая) і Баравуха-3 (у раёне сучаснай вуліцы Валогіна) з'яўляюцца часткай Полацка.

## Сацыяльныя аб'екты 
* Школа №15
* Дзіцячы сад №6
* аддзяленне Белпошты
* Усходнія могілкі

Катэгорыя:Полацк
Сяэрэ (Хіюмаа)

**Сяэрэ** () — вёска ў воласці Хіюмаа (да 2017 года: воласць Пюхалепа). Размешчана на другім па велічыні эстонскім востраве Хіюмаа, непасрэдна на ўзбярэжжы Балтыйскага мора.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Пад сонцам Сатаны

**«Пад сонцам Сатаны»** () — мастацкі фільм, экранізацыя аднайменнага рамана Жоржа Бернаноса.

## Сюжэт 
Малады каталіцкі абат Данісан апантана верыць, чытае кніг ночы напралёт, але сумняваецца ў сваім прызначэнні быць парафіяльным святаром і займаецца самабічаваннем. Заблудзіўшыся ўначы на сельскай дарозе, ён сустракае незнаёмца, які прапанаваў сябе ў спадарожнікі, і згаджаецца прыняць яго дапамогу, але потым з жудасам пазнае ў ім сатану і, дужаючыся са спакусай, губляе прытомнасць. Раніцай да Данісана звяртаецца шаснаццацігадовая Жэрмена Маларты па мянушцы Мушэта, якая забіла свайго палюбоўніка і нарадзіла ў псіхіятрычнай лякарні мёртвае дзіцяці. Данісан аказваецца не ў стане дапамагчы дзяўчыне, а яго ўгаворванні выклікаюць новы прыступ вар’яцтва: вярнуўшыся дадому, Мушэта кліча сатану і здзяйсняе самагубства, у якім абат вінаваціць сябе…

## Зноскі 
Катэгорыя:Фільмы 1987 года
Сяэрэ (Пярнумаа)

**Сяэрэ** () — адна з чатырох вёсак на востраве Кіхну на паўднёвым захадзе Эстоніі. Адміністрацыйна адносіцца да воласці Кіхну павета Пярнумаа. Вёска размешчана ў паўночнай частцы вострава.
## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Марыс Піяла

**Морыс Піяла** (; ) — французскі , , , вядомы строгім і несентыментальным стылем сваіх фільмаў.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Кунла, Пюі-дэ-Дом, Францыя. Спачатку Піяла хацеў стаць мастаком, але не дамогся поспеху на гэтай ніве. У 1960 годзе зняў першы кароткаметражны фільм, «Каханне існуе» (фр. L’amour existe), але ўжо з 16 гадоў спрабаваў нешта здымаць на ўласную камеру.

Першы паўнаметражны фільм Піяла паставіў толькі ў 1968 годзе, калі яму было ўжо 43 гады. Гэта быў фільм «Аголенае дзяцінства», адным з прадзюсараў якога стаў лідар французскай «Новай хвалі» Франсуа Труфо. За «Аголенае дзяцінства» Піяла атрымаў Прыз Жана Віго. Агулам Піяла паспеў паставіць толькі 10 поўнаметражных карцін. Чатыры разы яго фільмы траплялі ў асноўны конкурс Канскага кінафестывалю, прычым у 1987 стужка «Пад сонцам Сатаны» заваявала там галоўны прыз — «Залатую пальмавую галіну».

У пасмяротным артыкуле, напісаным для французскага кіначасопіса Positif, крытык Наэль Эрпэ назваў стыль Піяла «натуралізмам, які нарадзіўся з фармалізму». У англамоўнай кінакрытыцы яго часта параўноўваюць з яго амерыканскім сучаснікам Джонам Касавецісам.
## Фільмаграфія 
* (1985) «Паліцыя»

## Зноскі 
Катэгорыя:Кінарэжысёры Францыі
Мужчына майго жыцця

**«Мужчына майго жыцця»** () — фільм рэжысёра Бертрана Бліе, зняты ў 1996 годзе з удзелам Анук Грынбер і Жэрара Ланвена. Фільм быў прадстаўлены на 46-м Берлінскім міжнародным кінафестывалі, дзе Грынберг атрымала «Сярэбранага мядзведзя» за найлепшую жаночую ролю.

## Сюжэт 
Мары Абарт, паспяховая прастытутка, апантаная сваёй прафесіяй, падбірае на вуліцы бруднага валацугу і прыводзіць яго да сябе ў дом. Больш за тое, яна пакідае яго ў сябе і прапануе яму стаць яе сутэнёрам. Клопатамі Мары валацуга ператвараецца ў важнага дэндзі, які бессаромна эксплуатуе сваю выратавальніцу. Ён заводзіць сабе палюбоўніцу і спрабуе яе таксама вывесці на панэль.

Бертран Бліе ў сваёй звычайнай сюррэалістычнай манеры даследуе вечныя праблемы ўзаемаадносін мужчын і жанчын, адлюстроўваючы іх у сваім фільме, як у крывым люстэрку. Межы рэальнасці нібы злёгку размытыя. Даведзеныя да абсурду сітуацыі — гэта горкая ўсмешка аўтара над «нязручнымі» тэмамі.

## У ролях 
* Анук Грынбер — Мары Абарт
* Жэрар Ланвен — Жано
* Валерыя Бруні-Тэдэскі — Сангвін
* Аліўе Марцінес — Жан-Франсуа
* Бернар Ле Кок — інспектар Марв’е

## Зноскі 
Катэгорыя:Фільмы 1996 года
Катэгорыя:Фільмы Бертрана Бліе
Алесандра Бастоні

**Алесандра Бастоні** (; нар. ) — італьянскі футбаліст, цэнтральны абаронца клуба «Інтэрнацыянале» і нацыянальнай зборнай Італіі. Уважаецца адным з найлепшых цэнтральных абаронцаў у свеце, вядомы сваімі дасканалымі падкатамі і здольнасцю абыходзіцца з мячом.

## Кар’ера 
### Клубная 
Бастоні прайшоў праз розныя ўзроставыя групы ў Бергама, перш чым далучыцца да моладзевай каманды Прымаверы, дзе замацаваўся як асноўны цэнтральны абаронца. Упершыню трапіў у заяўку першай каманды 30 кастрычніка 2016 года на матч «Аталанты» супраць «Джэноа». Дэбют футбаліста прыпаў на матч Кубак Італіі, які ладзіўся месяцам пазней. У ім бергамцы гулялі супраць «Пескары». Бастоні правёўшы на полі ўвесь матч, які скончыўся перамогай яго каманды з лікам 3:0. 22 студзеня 2017 года абаронца паклаў пачатак кар’еру ў матчы Серыі А ў гульні супраць «Сампдорыі» (1:0). Футбаліст згуляў усе 90 хвілін матчу.

31 жніўня 2017 года «Інтэрнацыянале» афіцыйна абвясціў аб падпісанні з Бастоні кантракту, што каштавала міланцам 31 мільён еўра. У той жа дзень было пацверджана, што ён застанецца ў «Аталанце» на правах арэнды яшчэ на два сезоны. 14 ліпеня 2018 года «Інтэрнацыянале» датэрмінова вярнуў Бастоні з арэнды і працягнуў з ім кантракт да 2023 года. Улетку 2018 года ў рамках дагаворы пазыкі абаронца сезон правёў у складзе «Пармы».

### Міжнародная 
Яшчэ з маладога веку прыцягваўся да выступаў за зборныя Італіі розных узростаў. Упершыню атрымаў выклік у нацыянальную зборную Італіі ад галоўнага трэнера Раберта Манчыні на матчы Лігі нацый супраць зборных Босніі і Герцагавіны і Нідэрландаў у верасні 2020 года. Дэбютаваў у складзе зборнай 11 лістапада, звіўшыся ў першай адзінаццатцы ў таварыскім матчы супраць зборнай Эстоніі. Гэты матч ладзіўся ў Фларэнцыі і скончыўся перамогай гаспадароў з лікам 4:0.

## Дасягненні 
**«Інтэрнацыянале»**:
* Чэмпіён Італіі: 2021, 2024
* Уладальнік Кубка Італіі: 2022, 2023
* Уладальнік Суперкубка Італіі: 2021, 2022, 2023

**Італія**:
* Чэмпіён Еўропы: 2020

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:футбалісты Італіі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Італіі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Аталанта
Катэгорыя:Ігракі ФК Інтэрнацыянале Мілан
Катэгорыя:Ігракі ФК Парма
Сезон 2019/2020 «Камунальніка» Магілёў

У сезоне 2019—2020 валейбольны клуб «Камунальнік» з Магілёва прымаў удзел у наступных турнірах:
* Чэмпіянат Беларусі 2019/2020 (**9-е месца**),
* Кубак Беларусі 2019 (**кваліфікацыйны раўнд	**).

## Склад каманды 
2. Уладзіслаў Грозны (2000)
3. Станіслаў Кубар (1998)
4. Дзмітрый Ляонаў (1999)
5. Дзяніс Тхораў (2000)
6. Антон Скварцоў (1998)
7. Аляксандр Каспер (2000)
8. Мікалай Казлоў (1999)
9. Арцём Караткевіч (1993) 
10. Максім Фралянкоў (2001)
11.	Ягор Марозаў (2002)
12. Артур Сірата (2001)
13. Павел Галота (2002) 
15. Антон Лунькоў (2001)
16. Алег Хмялеўскі (1985)
99. Уладзіслаў Карэнка (1997)
99. Ягор Міцін (1998; Расія)

## Трэнеры каманды 
*  Сяргей Троцкі (галоўны трэнер)

## Гл. таксама 
* Сезон 2018/2019 «Камунальніка» Магілёў
* Сезон 2020/2021 «Камунальніка» Магілёў

## Спасылкі 
* players 
* Западный Буг (Брест) vs Коммунальник-Могилев (Могилев). Тур 6
* Коммунальник-Могилев (Могилев) vs Западный Буг. Тур 15
* Коммунальник-Могилев (Могилев) — Западный Буг (Брест). Тур 23
2019/2020
Камунальнік Магілёў
Катэгорыя:2019 год у Магілёве
Катэгорыя:2020 год у Магілёве
Федэрыка Дзімарка

**Федэры́ка Дзіма́рка** (; нар. ) — італьянскі футбаліст, абаронца клуба «Інтэрнацыянале» і нацыянальнай зборнай Італіі.

## Кар’ера 
### Клубная 
Выхаванец акадэміі «Інтэрнацыянале». Дэбютаваў у складзе клуба ва ўзросце 17 гадоў у матчы Лігі Еўропы супраць азербайджанскага «Карабаха». Дзімарка ў тым матчы выйшаў на змену Даніла Д’Амброзіа на 84-й хвіліне. У Серыі А першы матч ігрок правёў 31 мая 2015 года супраць «Эмпалі». Гэта быў апошні матч сезону, а сам абаронца з’явіўся на пляцоўцы замест Радрыга Паласіа на 89-й хвіліне. У студзені 2016 года Дзімарка выправіўся ў арэнду ў клуб Серыі Б «Асколі». Пасля сканчэння сезона на правах арэнды далучыўся да «Эмпалі», але не здолеў дапамагчы клубу захаваць месца ў найвышэйшым дывізіёне.

Улетку 2017 года Дзімарка быў набыты швейцарскім «Сіёнам» за 3,91 млн еўра, але ўжо праз год за 7 млн еўра вярнуўся назад у міланскі клуб. Па вяртанні ў «Інтэр» ігрок зноў бавіў час у арэндах, абараняючы колеры «Пармы», а потым «Вероны». З сезона 2021—2022 гадоў пачаў стала выступаць у асноўным складзе «Інтэрнацыянале». У снежні 2021 года падоўжыў працоўнае пагадненне з клубам да чэрвеня 2026 года.

### Міжнародная 
Прыцягваўся да матчаў юніёрскай, юнацкай і моладзевай зборных Італіі. Толькі пасля таго як замацаваўся ў складзе «Інтэрнацыянале» пачаў таксама выклікацца да нацыянальнай зборнай Італіі. Дэбютаваў у складзе зборнай 16 лістапада 2022 года ў таварыскім матчы супраць зборнай Албаніі, які скончыўся перамогай апенінцаў з лікам 1:3. Праз чатыры дні ігрок таксама згуляў 90 хвілін матчу супраць зборнай Аўстрыі ў чарговай таварыскай сустрэчы.

## Дасягненні 
**«Інтэрнацыянале»**:
* Чэмпіён Італіі: 2024
* Уладальнік Кубка Італіі: 2022, 2023
* Уладальнік Суперкубка Італіі: 2021, 2022, 2023

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Італіі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Італіі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Інтэрнацыянале Мілан
Катэгорыя:Ігракі ФК Асколі
Катэгорыя:Ігракі ФК Эмпалі
Катэгорыя:Ігракі ФК Сіён
Катэгорыя:Ігракі ФК Парма
Катэгорыя:Ігракі ФК Элас Верона
Радрыга Паласіа

**Радры́га Себа́сціян Пала́сіа** (; нар. 5 лютага 1982, Баія-Бланка, Аргенціна) — былы аргенцінскі футбаліст. Ігрок нацыянальнай зборнай Аргенціны. Паводле амплуа гуляў на пазіцыі нападніка.

## Кар’ера 
### Аргенцінскія выступы 
У раннія гады Рыдрыга займаўся футболам у клубе свайго роднага горада «Уракан», пасля чаго некаторы час правёў у складзе «Банфілда». У 2005 годзе Паласіа быў набыты адным з наймацнейшых клубаў Аргенціны, «Бока Хуніярс», з якім дамогся мноства тытулаў як у нацыянальным чэмпіянаце, гэтак і ў міжнародных спаборніцтвах.

### «Джэноа» 
У ліпені 2009 года Радрыга падпісаў чатырохгадовы кантракт з італьянскім клубам «Джэноа», які заплаціў за яго пераход 5 млн долараў. 23 жніўня 2009 года нападнік дэбютаваў у Серыі А сезона 2009—2010 гадоў, выйшаўшы на замену ў пачатку другога тайму матчу супраць «Ромы» (3:2).

### «Інтэрнацыянале» 
22 мая 2012 года прэзідэнт «Джэноа» Энрыка Прэцыёзі пацвердзіў, што Паласіа стане іграком «Інтэрнацыянале», пачынаючы з сезона 2012—2013 гадоў.

## Міжнародная кар’ера 
Выступы Паласіа за «Бока Хуніярс» прыцягнулі ўвагу трэнера нацыянальнай зборнай Аргенціны Хасэ Пекермана, які вызваў іграка ў склад каманды. Дэбют Радрыга адбыўся 9 сакавіка 2005 года ў матчы супраць зборнай Мексікі, які скончыўся ўнічыю з лікам 1:1.

## Дасягненні 
**«Бока Хуніярс»**:
* Чэмпіён Аргенціны: 2005(а), 2006(к), 2008(а)
* Пераможца Рэкопы: 2005, 2006, 2008
* Уладальнік Паўднёваамерыканскага кубка: 2005
* Уладальнік Кубка Лібертадорэс: 2007

**Аргенціна**:
* Сярэбраны прызёр Кубка Амерыкі: 2007

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Профіль на афіцыйным сайце «Джэноа»
* Статыстыка на сайце FootballDatabase.com
* Статыстыка на сайце ESPN

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Аргенціны
Катэгорыя:Ігракі зборнай Аргенціны па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Банфілд
Катэгорыя:Ігракі ФК Бока Хуніярс
Катэгорыя:Ігракі ФК Джэноа
Катэгорыя:Ігракі ФК Інтэрнацыянале Мілан
Катэгорыя:Ігракі ФК Балоння
Катэгорыя:Ігракі ФК Брэшыя
Камень, папера, нажніцы (фільм, 2024)

**«Камень, папера, нажніцы»** або **«Камень, нажніцы, папера»** () — кароткаметражны фільм 2024 года рэжысёра Франца Бёма. Фільм быў дыпломнай работай Бёма пры атрыманні ступені магістра ў Нацыянальнай школе кіно і тэлебачання (NFTS) у Бікансфілдзе (Англія).

Сусветная прэм’ера фільма адбылася на кінафестывалі Show Me Shorts у 2024 годзе, які праходзіў у рамках адборачнага конкурсу на атрыманне кваліфікацыі на прэмію «Оскар». Фільм быў паказаны на розных міжнародных кінафестывалях, у тым ліку Aesthetica Short Film Festival і Norwich Film Festival.

Фільм атрымаў прэмію BAFTA за найлепшы брытанскі кароткаметражны фільм. Таксама музыка да фільма была намінаваная на 15-ю прэмію Hollywood Music in Media Awards.

## Сюжэт 
Іван і яго бацька працуюць у невялікім шпіталі на перадавой. Калі да іх бункера набліжаецца ўзвод расійскіх салдат, Іван прымае цяжкае рашэнне, каб абараніць сваіх пацыентаў і сваю сям’ю.

## У ролях 
* Аляксандр Рудзінскі — Іван
* Сяргей Калантай — Багдан

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Фільмы на ўкраінскай мове
Катэгорыя:Кароткаметражныя фільмы Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Вялікабрытаніі
Маркас Роха

**Фаўсці́на Ма́ркас Альбе́рта Ро́ха** (; нар. 20 сакавіка 1990, Ла-Плата, Аргенціна) — аргенцінскі футбаліст, абаронца клуба «Бока Хуніярс» і нацыянальнай зборнай Аргенціны.

## Кар’ера 
### Клубная 
Маркас Роха з'яўляецца выхаванцам клуба «Эстудыянтэс», у якім выступаў за ўсё юнацкія каманды. З 2008 года ён стаў выступаць за асноўны склад клуба, дэбютаваўшы 7 снежня ў гульні супраць «Калона», дзе правёў на поле 10 хвілін. 5 ліпеня 2009 года Роха забіў свой першы мяч у прафесійнай кар’еры, паразіўшы браму «Рывер Плэйт» і прынёсшы перамогу сваёй камандзе з лікам 2:1. У тым жа годзе футбаліст стаў уладальнікам Кубка Лібертадорэс.

3 лістапада 2010 года Роха дасягнуў дамоўленасці аб тым, што ў выпадку паспяховага медыцынскага абследавання стане іграком маскоўскага «Спартаку» за 3 або 4 млн долараў. Таксама на футбаліста прэтэндавалі іншыя клубы — ЦСКА, «Палерма», ПСВ, «Бенфіка» і «Валенсія». 18 лютага Роха дэбютаваў у афіцыйнай гульні за «Спартак» у матчы Лігі Еўропы супраць швейцарскага «Базелю»; ў гэтай гульні «чырвона-белыя» перамаглі з лікам 3:2.

У 2012 годзе ігрок перайшоў у склад партугальскага клуба «Спортынг». Партугальцы выклалі «Спартаку» 3,5 млн еўра за яго паслугі. 19 жніўня 2014 года было абвешчана пра пераход іграка ў склад «Манчэстэр Юнайтэд» за 20 млн еўра. На наступны дзень таксама было заяўлена пра пераезд Нані ў «Спортынг» на адзін сезон, як частка пагаднення па трансферу Роха.

### Міжнародная 
У студзені 2011 года Роха быў выкліканы ў склад зборнай Аргенціны на таварыскі матч супраць зборнай Партугаліі, у якім і дэбютаваў.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Профіль на Goal.com
* Профіль  на Soccerway

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:футбалісты Аргенціны
Катэгорыя:Ігракі зборнай Аргенціны па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Эстудыянтэс
Катэгорыя:Ігракі ФК Спартак Масква
Катэгорыя:Ігракі ФК Спортынг Лісабон
Катэгорыя:Ігракі ФК Манчэстэр Юнайтэд
Катэгорыя:Ігракі ФК Бока Хуніярс
Маліна (значэнні)

* Маліна
* Маліна звычайная
## Прозвішча 
* Марыа Маліна — мексіканскі хімік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі
* Наўэль Маліна — аргенцінскі футбаліст
Кыпу

**Кы́пу** () — пасёлак у воласці Пых’я-Сакала павета Вільяндзімаа, Эстонія. Да адміністрацыйнай рэформы мясцовых самакіраванняў Эстоніі 2017 года быў адміністрацыйным цэнтрам аднайменнай воласці. Размешчаны каля шашы Тарту — Вільяндзі — Кілінгі-Нымэ. Знаходзіцца за 20 кіламетраў на захад ад павятовага цэнтра — горада Вільяндзі. За 185 км ад Таліна. Вышыня над узроўнем мора — 59 метраў.
## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Гета ў Ясені

**Гета ў Ясене** (лета 1941 — 2 сакавіка 1942) — яўрэйскае гета, месца прымусовага перасялення яўрэяў вёскі Ясень Асіповіцкага раёна і бліжэйшых населеных пунктаў падчас Халакосту.

## Гісторыя 
Вёска Ясень была захоплена нямецкімі войскамі ў канцы чэрвеня 1941 года.

Эвакуявацца вялікая частка габрэяў не змагла ці не паспела. А некаторыя не беглі, таму што не маглі паверыць чуткам пра зверствы нацыстаў у дачыненні да габрэяў.

## Памяць 
У 1967 годзе сваякі загінулых габрэяў выкапалі парэшткі загінулых, вывезлі іх у Бабруйск і там перапахавалі. Само месца расстрэлу абнеслі жалезнай агароджай і ўсталявалі помнік.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

Ясень
Катэгорыя:Гісторыя Асіповіцкага раёна
Сезон 2018/2019 «Камунальніка» Магілёў

У сезоне 2018—2019 валейбольны клуб «Камунальнік» з Магілёва прымаў удзел у наступных турнірах:
* Чэмпіянат Беларусі 2018/2019 (**10-е месца**),
* Кубак Беларусі 2018 (**кваліфікацыйны раўнд	**).

## Склад каманды 
2. Станіслаў Кубар (1998)
3. Мікіта Каляснікаў
4. Дзмітрый Ляонаў (1999)
5. Дзяніс Тхораў (2000)
6. Антон Скварцоў (1998)
7. Аляксандр Каспер (2000)
8. Мікалай Казлоў (1999)
9. Влад Кубаркоў (1997)
10. Уладзіслаў Драпчынскі (1996)
12. Артур Сірата (2001)
13. Уладзіслаў Грозны (2000)
14. Ягор Міцін (1998; Расія)
15. Мікалай Густыр (1980)
99. Уладзіслаў Карэнка (1997)

## Трэнеры каманды 
*  Аляксандр Пазнякоў (галоўны трэнер)
*  Аляксандр Лявонаў (трэнер)

## Гл. таксама 
* Сезон 2017/2018 «Магілёва» (валейбол)
* Сезон 2019/2020 «Камунальніка» Магілёў

## Спасылкі 
* players 
* Коммунальник vs Западный Буг. Тур 18
* Коммунальник vs Западный Буг. Тур 18
* Западный Буг vs Коммунальник. Тур 9
* Западный Буг vs Коммунальник. Тур 9
2018/2019
Камунальнік Магілёў
Катэгорыя:2018 год у Магілёве
Катэгорыя:2019 год у Магілёве
Эстэбан Камб’яса

**Эстэбан Маціяс Камб’яса Дэло** (; нар.  года, Буэнас-Айрэс, Аргенціна) — аргенцінскі футбаліст і былы ігрок нацыянальнай зборнай Аргенціны. Перш за ўсё вядомы дзякуючы выступам за італьянскі клуб «Інтэрнацыянале», у якім правёў 10 гадоў.

## Кар’ера 
### «Рэал» 
Камб’яса з’яўляецца выхаванцам школы «Архенцінас Хуніярс», хаця ўжо ў шаснаццаць гадоў, разам са сваім братам, пераехаў у Іспанію, дзе пачаў выступаць за юнацкія каманды мадрыдскага «Рэала». Аднак зайграць у аснове «Рэала» гэтак і не здолеў, пасля чаго ў 1998 годзе быў адпраўлены на радзіму ў арэнду ў «Індэпенд’ентэ», адкуль у 2001 годзе перайшоў у «Рывер Плэйт», адразу ж атрымаўшы з клубам перамогу ў чэмпіянаце Аргенціны.

У 2002 годзе тагачасны трэнер «Рэала» Вісентэ дэль Боске вярнуў Камб’яса ў каманду, і Эстэбан з камандай тут жа выйграў Суперкубак Еўропы. У 2003 годзе ігрок стаў чэмпіёнам Іспаніі і ўладальнікам Міжкантынентальнага кубка. Аднак, з-за вялікай колькасці высакакласных паўабаронцаў Камб’яса па-ранейшаму вельмі рэдка трапляў у асноўны склад «Рэала», і кіраўніцтва «каралеўскага клуба» вырашыла не падаўжаць з ім кантракт, які мінуў 30 чэрвеня 2004 года.

### «Інтэрнацыянале» 
У ліпені 2004 года Эстэбан, на правах вольнага агента, перайшоў у «Інтэр», падпісаўшы з клубам чатырохгадовы кантракт. У жніўні 2006 года Камб’яса падоўжыў кантракт з «Інтэрам» да лета 2010 года, а ў сакавіку 2009 года — да 30 чэрвеня 2014 года.

### «Лестэр Сіці» 
28 жніўня 2014 года як вольны агент падпісаў гадавы кантракт з англійскім клубам «Лестэр Сіці», каб дапамагчы наваку Прэм’ер-лігі захаваць сваё месца ў турніры.

## Міжнародная кар’ера 
У нацыянальнай зборнай Аргенціны Эстэбан дэбютаваў 20 снежня 2000 года ў матчы супраць зборнай Мексікі ў Лос-Анджэлесе. Камб’яса звычайна выконваў ролю асноўнага апорнага паўабаронцы, пра што кажа футболка з пятым нумарам.

## Дасягненні 
**«Рывер Плэйт»**:
* Чэмпіён Аргенціны: 2002(к)

**«Рэал»**:
* Чэмпіён Іспаніі: 2003
* Уладальнік Кубка Іспаніі: 2005, 2006, 2010
* Уладальнік Суперкубка Іспаніі: 2003
* Уладальнік Суперкубка УЕФА: 2003

**«Інтэрнацыянале»**:
* Чэмпіён Італіі: 2006, 2007, 2008, 2009, 2010
* Уладальнік Кубка Італіі: 2005, 2006, 2010, 2011
* Уладальнік Суперкубка Італіі: 2005, 2006, 2010
* Пераможца Лігі чэмпіёнаў: 2010
* Пераможца клубнага чэмпіянату свету: 2010

**«Алтмпіякос»**:
* Чэмпіён Грэцыі: 2016, 2017

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт
* Профіль на афіцыйным сайце ФК «Інтэрнацыянале»
* Профіль на сайце sports.ru
* Статыстыка на сайце footballplayers.ru

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Аргенціны
Катэгорыя:Ігракі зборнай Аргенціны па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Рэал Мадрыд
Катэгорыя:Ігракі ФК Рывер Плэйт Буэнас-Айрэс
Катэгорыя:Ігракі ФК Індэпенд’ентэ Авельянеда
Катэгорыя:Ігракі ФК Інтэрнацыянале Мілан
Катэгорыя:Ігракі ФК Лестэр Сіці
Катэгорыя:Ігракі ФК Алімпіякос Пірэй
Леблан

**Лебла́н**, **Ле Блан** ( — белы) — французскае прозвішча і тапонім. У некаторых выпадках прозвішчы адных і тых жа асоб пішуцца як паасобна, так і разам.

## Вядомыя носьбіты 
* Мэт Леблан — амерыканскі акцёр.

## Тапонім 
* Ле-Блан (Эндр) — камуна ў Францыі, у рэгіёне Цэнтр, дэпартамент Эндр.
Мэт Леблан

**Мэцью Стывен Леблан** (; ) — амерыканскі 

Сусветную вядомасць атрымаў дзякуючы ролі Джоі Трыбіяні ў сіткоме NBC «Сябры» і ў яго спін-офе «Джоўі». За сваю працу над «Сябрамі» Леблан атрымаў тры намінацыі на прэмію «Эмі». Таксама зняўся ў ролі выдуманай версіі самога сябе ў серыяле «Эпізоды» (2011–2017), за якую атрымаў прэмію «Залаты глобус» і чатыры дадатковыя намінацыі на прэмію «Эмі». Быў сувядучым Top Gear з 2016 па 2019 год. З 2016 па 2020 год ён іграў Адама Бернса ў сіткоме CBS «Чалавек з планам».

## Зноскі 
## Спасылкі 
*
Янь Чжэньцын

**Янь Чжэньцын** (; 709—785) — вядучы каліграф,  і чыноўнік імперыі Тан. Вучань . Згодна з В. Г. Белазёравай, да сённяшняга дня вывучэнне кітайскай каліграфіі пачынаецца са стылю Янь Чжэньцына.

Прымаў удзел у падаўленні бунту генерала Ань Лушаня ў 755 годзе.

У 783 годзе Янь Чжэньцын быў адпраўлены да мяцежных войскаў для перамоваў аб іх здачы. Перамовы мелі катастрафічныя для паэта наступствы, ён быў узяты ў палон і, пасля адмовы перайсці на бок паўстанцаў, пакараны смерцю.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* *Белозёрова В. Г.* Янь Чжэнь-цин. // www.synologia.ru
* *Белозёрова В. Г.* Искусство китайской каллиграфии. — , 2007.

## Спасылкі 
* Янь Чжэнь-цин и его искусство на сайте China Online Museum
* страница Янь Чжэнь-цин на сайте China the beautiful

Катэгорыя:Кітайскамоўныя паэты
Катэгорыя:Каліграфы Кітая
Катэгорыя:Паэты Кітая
Хрыстос у Марфы і Марыі (карціна Вермера)

**Хрыстос у Марфы і Марыі** () — карціна галандскага мастака Яна Вермера, напісаная, меркавана, у перыяд між 1654—1656 гадамі. Сюжэт для твору ўзяты Евангелля. Карціна захоўваецца ў , размешчанай у Эдынбургу.

## Гісторыя стварэння 
Карціна «Хрыстос у Марфы і Марыі» з’яўляецца адной з самых ранніх прац Яна Вермера. На пачатку свайго творчага шляху мастак часта звяртаўся да міфалагічных матываў (напрыклад, карціна «Дыяна з німфамі») і рэлігійных тэм (у прыватнасці, карціны «Хрыстос у Марфы і Марыі»). Нетыповы для Вермера стыль выканання карціны навёў многіх даследчыкаў творчасці галандскага мастака на думку, што дадзеная праца магла быць выканана на замову.

## Сюжэт карціны 
Падчас свайго вандравання Хрыстос прыйшоў у Віфанію і спыніўся на начлег у доме сясцёр Лазара — Марыі і Марфы. Марфа завіхалася на кухні і скардзілася, што Марыя сядзіць ля ног Ісуса і не дапамагае. На яе словы Хрыстос адказаў, што Марыя выбрала найлепшы занятак — слухаць слова Госпада.

## Аналіз 
Карціна «Хрыстос у Марфы і Марыі» выканана ў традыцыях утрэхцкай школы мастацтваў. Пры стварэнні карціны Вермер выкарыстоўваў цёмныя, охравыя і цёплыя залацістыя тоны, яркасць якіх ён вылучаў пры дапамозе цёмных колераў. Размяшчэнне фігур, выдуманыя інтэр’ер і пейзаж з’яўляюцца перайманнем італьянскай рэнесанснай традыцыі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Карціна на сайце 
* Карціна на сайце 

Катэгорыя:Карціны Яна Вермера
Катэгорыя:Карціны XVII стагоддзя
Катэгорыя:Карціны са збораў Нацыянальнай галерэі Шатландыі
Катэгорыя:Ісус Хрыстос у жывапісе
Вальяла-Арыстэ

**Вальяла-Арыстэ** () — вёска на самым вялікім эстонскім востраве Саарэмаа. Уваходзіць у склад воласці Саарэмаа (да 2017 г.: воласць Вальяла) ў павеце Саарэмаа.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Зігмантас Кяупа

**Зігмантас** **Кяупа** (; ) — літоўскі гісторык, доктар гуманітарных навук.

## Біяграфія 
З 1944 г. жыў у Вільнюсе. У 1959 г. скончыў 9-ю гарадскую сярэднюю школу працоўнай моладзі. Потым працаваў рэнтгенатэхнікам 1-й гарадской клінічнай бальніцы. Хутка стаў старшым лабарантам Інстытута хіміі і хімічнай тэхналогіі АН Літоўскай ССР. У 1960–1965 гг. вучыўся на гісторыка-філалагічным факультэце Віленскага ўніверсітэта.

У 1965–1966 гг. і 1968–1970 гг. служыў у савецкім войску. З 1970 г. працаваў у Віленскім архіве, потым у Інстытуце гісторыі Літвы. У 1993–1997 гг. быў загадчыкам аддзела гісторыі Вялікага Княства Літоўскага. У 1993 г. стаў доктарам гуманітарных навук. У 1982–1986 гг. чытаў лекцыі студэнтам Віленскага педагагічнага інстытута. У 1992 г. пачаў выкладаць у Віленскім універсітэце. З 1993 г. працаваў выкладчык Універсітэта Вітаўта Вялікага. З 2003 г. прафесар. У 1999–2000 гг. займаў пасаду намесніка дырэктара па навуковых пытаннях Інстытута гісторыі Літвы.

## Навуковая дзейнасць 
Даследаваў палітычную і культурную гісторыю Вялікага Княства Літоўскага, гісторыю літоўскіх гарадоў і мястэчак, літоўскія гістарычныя крыніцы і культурную спадчыну за мяжой. Напісаў першую пасля 1990 года палітычную гісторыю Літвы. Апублікаваў шмат навуковых артыкулаў у навуковых выданнях Польшчы, Германіі, Расіі, Украіны і іншых краін. Быў суаўтарам зборніка дакументаў «Інструкцыя па кіраванні феадальнымі маёнткамі ў Літве ў XVII–XIX стст.» (1985). Апублікаваў гістарычныя крыніцы гарадоў Каўнас, Шаўляй, Цяльшэй і іншых.

## Узнагароды 
* 2003 год: Кавалерскі крыж ордэна Вітаўта Вялікага
* 2009 год: Афіцэрскі крыж ордэна «За заслугі перад Рэспублікай Польшча» 
* 2013 год: Літоўская прэмія навукі 
* 2014 год: Ганаровы грамадзянін горада Каўнаса
* 2017 год: Камандорскі крыж ордэна «За заслугі перад Літвой»

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Zigmantas Kiaupa: bibliografijos rodyklė, 1973–2001 / sud. Irena Tumelytė, Darius Vilimas. – Vilnius: Lietuvos istorijos instituto leidykla, 2002. – 36 p.: portr. – ISBN 9986-780-39-X

Катэгорыя:Выкладчыкі Універсітэта Вітаўта Вялікага
Катэгорыя:Гісторыкі Літвы
Ліям Канінгем

**Ліям Канінгем** (; ) — ірландскі .

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Дубліне, Ірландыя, у каталіцкай сям’і. У яго таксама ёсць тры сястры і брат. У цяперашні час пражывае ў Дубліне са сваёй жонкай, Калет, дачкой Элен і сынамі — Шонам і Ліямам-малодшым.

Ліям Канінгем найбольш вядомы дзякуючы ролі Даваса Сіварта, правіцы караля Станіса Баратэона ў тэлесерыяле «Гульня тронаў». Таксама граў у апошнім сезоне тэлесерыяла «Мерлін».

У 2012 годзе Ліям Канінгем зняўся ў кліпе ірландскага індзі-рок гурта Kodaline на трэк «High Hopes».

## Зноскі 
Катэгорыя:Акцёры Ірландыі
Канінгем

**Канінгем** — прозвішча, тапонім.

## Прозвішча 
* Аляксандр Канінгем — брытанскі індолаг
* Ліям Канінгем — ірландскі акцёр
Роджэр Лойд-Пак

**Роджэр Лойд-Пак** (; ) — англійскі .

Дэбютаваў у кіно ў 1965 годзе, сыграў ролю мужчыны з шныпаром у эпізодзе «Горад, адкуль не вяртаюцца» тэлесерыяла «Мсціўцы». У 2005 годзе Лойд-Пак адыграў ролю Бартэміюса Краўча «Гары Потэр і Кубак агню». Агулам ён сыграў у 118 фільмах і тэлесерыялах.

## Зноскі 
Катэгорыя:Акцёры Вялікабрытаніі
Наўэль Маліна

**Наўэ́ль Малі́на** (; нар. ) — аргенцінскі футбаліст, правы абаронца іспанскага клуба «Атлетыка» і нацыянальнай зборнай Аргенціны.

## Кар’ера 
### Клубная 
Маліна браў удзел у спартыўным праекце іспанскай «Барселоны», якая стварыла ў Аргенціне падрыхтоўчы лагер. Маліна атрымаў ухвалу, а таксама быў накіраваны ў Барселону, каб далучыцца да мясцовай акадэміі. У 2012 годзе гэты праект быў інтэграваны ў моладзевы склад «Бока Хуніярс», і Маліна працягнуў трэнавацца з гэтым клубам. 18 лютага 2016 года ён дэбютаваў у першай камандзе «Бока Хуніярс» у матчы айчыннага першынства супраць каманды «Сан-Марцін», згуляўшы ўсю гульню. У студзені 2018 года Маліна быў аддадзены ў арэнду ў «Дэфенсу і Хустысію» на астатнюю частку года. 15 верасня 2020 года ігрок далучыўся да італьянскага «Удынезэ» на правах вольнага агента. 28 ліпеня 2022 года аргенцінец далучыўся да мадрыдскага «Атлетыка», склаўшы пяцігадовы кантракт. Гэты пераход каштаваў іспанцам 10 мільёнаў еўра, а таксама прадугледжваў розныя дадатковыя сплаты ў памеры 5 мільёнаў еўра.

### Міжнародная 
3 чэрвеня 2021 года Маліна дэбютаваў у складзе нацыянальнай зборнай Аргенціны ў адборачным матчы чэмпіянату свету 2022 года супраць зборнай Чылі, выйшаўшы на замену Хуану Фойту на 81-й хвіліне. 9 снежня ў чвэрцьфінальным матчы чэмпіянату свету 2022 года супраць зборнай Нідэрландаў Маліна забіў свой першы гол за зборную.

## Дасягненні 
**Аргенціна**:
* Чэмпіён свету: 2022
* Уладальнік Кубка Амерыкі: 2021, 2024

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Аргенціны
Катэгорыя:Ігракі зборнай Аргенціны па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Бока Хуніярс
Катэгорыя:Ігракі ФК Дэфенса і Хустысія
Катэгорыя:Ігракі ФК Расарыа Сентраль
Катэгорыя:Ігракі ФК Удзінезэ
Катэгорыя:Ігракі ФК Атлетыка Мадрыд
Уолес і Громіт: Птушыная помста

**«Уолес і Громіт: Птушыная помста»** () — брытанскі паўнаметражны анімацыйны фільм 2024 года вытворчасці студыі Aardman Animations. Рэжысёрамі мультфільма выступілі Нік Парк і Мерлін Кросінгем.

Гэта шосты фільм пра Уолеса і Громіта, першы пасля «Справы аб хлебе і смерці» (2008) і другі поўнаметражны фільм пасля «Праклёну труса-пярэваратня» (2005).

Прэм’ера фільма *«Уолес і Громіт: Птушыная помста»* адбылася ў Амерыканскім інстытуце кінамастацтва 27 кастрычніка 2024 года. У Вялікабрытаніі фільм трансліраваўся на BBC One і BBC iPlayer 25 снежня, стаўшы другім па папулярнасці брытанскім фільмам з 2022 года; у міжнародным пракаце ён выйшаў на Netflix 3 студзеня 2025 года. Фільм атрымаў 100% рэйтынг на вэб-сайце агрэгатара рэцэнзій Rotten Tomatoes і быў намінаваны ў катэгорыях мультфільмаў на прэміі «Оскар», «Залаты глобус» і «Эні», а таксама перамог у гэтай катэгорыі на BAFTA і прэмія «Спадарожнік». Ён таксама атрымаў першую прэмію BAFTA за найлепшы дзіцячы і сямейны фільм, а таксама быў намінаваны на найлепшы брытанскі фільм на той жа цырымоніі.

## Сюжэт 
Верны сабака Громіт пачынае турбавацца аб сваім гаспадару Уолесе, які становіцца ўсё больш залежным ад уласных вынаходстваў. Апошнім з іх становіцца «разумны гном» — прылада, якая павінна была палегчыць жыццё, але нечакана пачынае развіваць уласны розум. Першапачаткова задуманы як памочнік, гном ператвараецца ў некантралюемую сілу, якая пагражае не толькі Уолесу, але і ўсім навокал. Громіту трэба будзе праявіць усю сваю мужнасць і кемлівасць, каб справіцца з новым ворагам, абараніць сябра і спыніць вынаходку, якая выйшла з-пад кантролю.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Мультфільмы 2024 года
Катэгорыя:Поўнаметражныя анімацыйныя фільмы
Катэгорыя:Мультфільмы Вялікабрытаніі
Майкл Гэмбан

Сэр **Майкл Джон Гэмбан** (; ) — ірландскі і брытанскі  тэатра, кіно і тэлебачання, які чатыры разы атрымліваў тэлепрэмію BAFTA як найлепшы акцёр (1987, 2000, 2001, 2002), намінаваўся на «Эмі» і «Залаты глобус».

Гэмбан дэбютаваў у кіно ў фільме «Атэла» (1965). Сярод іншых вядомых фільмаў — «Кухар, злодзей, яго жонка і яе палюбоўнік» (1989), «Крылы галубкі» (1997), «Свой чалавек» (1999), «Госфард-парк» (2001), «Дзіўная лёгкасць» (2006), «Прамова караля» (2010), «Квартэт» (2012) і «Вікторыя і Абдул» (2017). Гэмбан таксама з’явіўся ў фільмах Уэса Андэрсана «Воднае жыццё Стыва Зісу» (2004) і «Неверагодны містар Фокс» (2009). Гэмбан атрымаў вядомасць дзякуючы ролі Альбуса Дамблдора ў серыі фільмаў пра Гары Потэра з 2004 па 2011 год, замяніўшы нябожчыка Рычарда Харыса.

## Зноскі 
Катэгорыя:Акцёры Вялікабрытаніі
Кайл Солер

**Кайл Солер** (; ) — амерыканскі  тэатра, кінематографа і тэлебачання. Уладальнік Прэміі Лоўрэнса Аліўе і трохразовы ўладальнік прэміі Evening Standard.

Скончыў RADA ў 2008 годзе, пасля чаго актыўна граў на брытанскай сцэне. Прарыў у кар’еры наступіў у 2011 годзе, калі за 18 месяцаў ён іграў ролю Джыма ў пастаноўцы «Шклянога звярынца», Хлестакова ў адаптацыі «Рэвізора» (абодва ў тэатры Янг Вік) і ў новай сцэне «The Faith Machine» у тэатры, якая атрымала ўхвалу крытыкаў. Гэтыя тры працы прынеслі яму прэмію газеты Evening Standard у намінацыі «Выбітны дэбют».

У 2012 годзе ў тэатры «Апола» Солер сыграў ролю Эдмунда Тайрана ў новай пастаноўцы п’есы Юджына О’Ніла «Доўгі дзень сыходзіць у ноч», дзе яго партнёрамі былі Дэвід Сушэ і Лоры Меткалф. Пазней у Нью-Ёрку ў тэатры American Airlines гуляе Крысціяна ў адаптацыі «Сірано дэ Бержэрака». У 2013 годзе ў Каралеўскім нацыянальным тэатры ў п’есе «Эдвард II» выканаў ролю Пірса Гавестана, у 2016 годзе — Георга Тэсмана ў «Гэдэ Габлер».

У 2018 годзе ў тэатры Янг Вік Стывен Долдры паставіў п’есу Мэцью Ларэза «Спадчына». У двухчастковай сямігадзіннай адаптацыі рамана Э. М. Фостэра «Говардс Энд» Кайл Солер адыграў галоўную ролю Эрыка Гласа — правобраз галоўнай гераіні рамана Маргарэт Шлегель. За сваё выкананне акцёр атрымаў Прэмію Лоўрэнса Аліўе, прэмію газеты Evening Standard і прэмію Гуртка тэатральных крытыкаў. Акцёр паўтарыў сваю ролю пры пераносе п’есы ў буйнейшы тэатр Ноэла Каўарда ў Вест-Эндзе і пасля трансферу п’есы ў тэатр Этэль Бэрымар на Брадвеі.

## Зноскі 
Катэгорыя:Акцёры ЗША
Іван Клімавіч Германовіч

**Іван Клімавіч Германовіч** (, в. Садавічы,  — ) — беларускі мовазнавец, спецыяліст у галіне беларускага мовазнаўства. Кандыдат філалагічных навук (1963).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў вёсцы Садавічы Капыльскага раёна. Скончыў Ганцавіцкае педагагічнае вучылішча ў 1948 годзе, у 1952 годзе Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. М. Горкага па спецыяльнасці «Беларуская мова і літаратура».

У 1953—1959 гадах працаваў выкладчыкам кафедры рускай мовы ў Брэсцкім дзяржаўным педагагічным інстытуце, у 1959—1964 гадах у Інстытуце мовазнаўства імя Я. Коласа АН БССР, у 1964—1994 гадах у Беларускім дзяржаўным універсітэце.

Займаўся гісторыяй беларускай мовы, беларускай літаратурнай мовай, праблемамі лексікалогіі, лексікаграфіі, сучаснай рускай мовай.

## Узнагароды 
* 1998 — Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь

## Літаратура 
* Нормализация лексики белорусского литературного языка в 20—30-х годах XX в. : автореферат диссертации … кандидата филологических наук / И. К. Германович. — Минск, 1963.
* Германович Иван Климович / Л. В. Дятко // Регионы Беларуси : энциклопедия : в 7 т. — Минск, 2016. — Т. 5 : Минская область : в 3 кн., кн. 1. — С. 240.
* Германовіч Іван Клімавіч // Хто ёсць хто ў сучаснай беларускай лінгвістыцы. — Мінск, 1997. — С. 26.
* Германовіч Іван Клімавіч // Выкладчыкі Брэсцкага дзяржаўнага ўніверсітэта: 1945—2014 : біябібліяграфічны даведнік. — Брэст, 2015. — С. 251.
* Даследаванне беларускай літаратурнай мовы 1920―30-х гг. у Беларусі ў савецкі час / С. М. Запрудскі // Веснік БДУ. Серыя 4, Філалогія. Журналістыка. Педагогіка / Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. — 2016. ― № 3. ― С. 31―40. ― Са зместу: Працы І. К. Германовіча па беларускай літаратурнай мове 1920—30-х гг. — С. 33—34.
* Запрудскі С. Даследчык літаратурнай мовы і летапісец беларускага мовазнаўства. Да 90-годдзя з дня нараджэння Івана Германовіча // Роднае слова. 2018. № 2. С. 31-33.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:мовазнаўцы Беларусі
Сайман Расел Біл

Сэр **Сайман Расел Біл** (; ) — брытанскі .

## Біяграфія 
Біл нарадзіўся ў малайскім горадзе Пенанг, дзе яго бацька Пітэр Біл служыў ваенным медыкам, а маці Джулія Райт таксама працавала лекарам. У 14 гадоў ён упершыню выйшаў на сцэну ў ролі Дэздэмоны ў пастаноўцы школьнага тэатра «Рэдгрэйв» кліфтанскага каледжа. Вучыўся ў Кембрыджскім універсітэце.

Біл найбольш вядомы як тэатральны акцёр і выканаўца роляў у шэкспіраўскіх п’есах. Газета The Independent назвала яго «найвялікшым тэатральным акцёрам свайго пакалення».

У 2011 годзе сыграў ролю Іосіфа Сталіна ў п’есе «Саўтары» шатландскага кінасцэнарыста і драматурга Джона Ходжа ў Каралеўскім нацыянальным тэатры, гэтая пастаноўка атрымала прэмію Лоўрэнса Аліўе.

У 2003 годзе Біл быў удастоены звання камандора Ордэна Брытанскай імперыі. Біл тройчы атрымліваў прэмію Лоўрэнса Аліўе: у 1996 годзе як найлепшы акцёр другога плана за ролю ў бенджонсанаўскай камедыі «Вальпонэ, або Ліс». У 2000 годзе атрымаў прэмію Аліўе як найлепшы акцёр мюзікла за ролю Пангласа ў пастаноўцы мюзікла Леанарда Бернстайна «Кандыд», а ў 2003 годзе ўжо як драматычны акцёр — за загалоўную ролю ў чэхаўскай п’есе «Дзядзька Ваня». У 2013 годзе атрымаў прэмію BAFTA TV у намінацыі «Найлепшая мужчынская роля другога плана» за выкананне ролі Фальстафа ў міні-серыяле, пастаўленым Бі-бі-сі паводле шэкспіраўскіх п’ес.

## Зноскі 
Катэгорыя:Акцёры Вялікабрытаніі
Олівер Форд Дэвіс

**Олівер Роберт Форд Дэвіс** (; ) — англійскі  і , найбольш вядомы дзякуючы ролі Сіа Бібла ў трылогіі-прыквелаў «Зорныя войны».

Граў ролю каралеўскага адваката Пітэра Фокската ў серыяле «Кавана». Ён таксама з’явіўся ў тэлевізійнай драме ITV «Няпрошаныя» і эпізодзе 2002 года папулярнага серыяла «Вайна Фойла». Яго самай гучнай роляй была роля Сіа Бібла ў фільмах «трылогіі-прыквела» «Зорных войнаў», выпушчаных у 1999, 2002 і 2005 гадах.

З’явіўся ў ролі Паломніі ў пастаноўцы «Гамлета» Каралеўскай шэкспіраўскай кампаніі, нараўне з Дэвідам Тэнантам і Патрыкам Сцюартам, у 2009 годзе з’явіўся ў пастаноўцы «Усё добра, што добра канчаецца» ў Каралеўскім нацыянальным тэатры ў ролі Караля Францыі. У 2010 годзе, ён з’явіўся ў ролі Бальфура ў прэм’еры п’есы Бэна Браўна «Абяцанне», аб Дэкларацыі Бальфура. У 2012 годзе, ён з’явіўся ў пастановачнай адаптацыі кнігі Мішэль Магарыян «Дабранач, містэр Том», дзе ён згуляў галоўнага героя, Томаса Оўклі. Ён вярнуўся ў Каралеўскую шэкспіраўскую кампанію ў 2014 годзе ў ролі Шэла ў п’есе «Генрых IV, частка 2».

## Зноскі 
Катэгорыя:Акцёры Вялікабрытаніі
Белановіч

**Белановіч** — беларускае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Іосіф Іосіфавіч Белановіч (1929—1998) — беларускі мастак.
* Кацярына Уладзіміраўна Белановіч — беларуская лёгкаатлетка.
Вальяла-Когула

**Вальяла-Когула** () — вёска на самым вялікім эстонскім востраве Саарэмаа. Уваходзіць у склад воласці Саарэмаа (да 2017 г.: воласць Вальяла) ў павеце Саарэмаа.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Эстоніі
Нымэ

**Нымэ**:
* Вуліца Нымэ
* Нымэ (прыпыначны пункт)
* Нымэ (раён)
* Нымэ (Саарэмаа)