Герменегільд Ірачак

**Герменегільд І́рачак** (таксама вядомы як *Ірачак рыцар са Самакава*, ; ) — чэшскі гісторык, правазнавец і літаратуразнавец. З’яўляўся абаронцам чэшскай нацыянальнай ідэі ў сваёй грамадскай дзейнасці і працах. Брат Ёсефа Ірачака.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 13 красавіка 1827 года ў горадзе Высаке-Міта. У 1839—1843 гадах вучыўся ў піярскай гімназіі ў Літамышлі, пасля пераезду ў Прагу скончыў мясцовую Акадэмічную гімназію. Вышэйшую адукацыю атрымаў у Пражскім універсітэце, дзе скончыў філасофскі (1846) і юрыдычны (1850) факультэты.

Падчас вучобы пісаў артыкулы для часопісаў *«Květy»* і *«Česká včela»*, а ў 1848—1850 гадах супрацоўнічаў з К. Гаўлічакам-Бораўскім у выданні *«Národní noviny»*. У 1850 годзе пераехаў у Вену, дзе працаваў рэдактарам выдання *«Vídeňský deník»* («Венскі штодзённік») і заснаваў літаратурны дадатак да яго пад назвай *«Vesna»* («Вясна»). Шматлікія артыкулы навукоўца па гэтым пытанні былі апублікаваны ў розных чэшскіх часопісах. Паводле ацэнкі чэшскага гісторыка Ё. Пекаржа, Герменегільд Ірачак з’яўляецца апошнім вялікім прадстаўніком Чэшскага нацыянальнага адраджэння.

У 1867—1898 гадах пры садзейнічанні свайго брата Ёсефа ён выдаў шматтомны звод чэшскіх юрыдычных помнікаў *«Codex juris bohemici»* (у 11 частках). У 1863—1873 гадах апублікаваў фундаментальнае трохтомнае даследаванне *«Slovanské právo v Čechách a na Moravě»* («Славянскае права ў Чэхіі і Маравіі»).

Навуковец з’яўляўся членам шэрагу акадэмічных супольнасцей. У 1858 годзе ён стаў членам-карэспандэнтам Каралеўскага чэшскага таварыства навук, а ў 1897 годзе — яго правадзейны членам. У 1882 годзе быў абраны замежным членам-карэспандэнтам Пецярбургскай акадэміі навук. Таксама з’яўляўся членам-карэспандэнтам акадэмій навук у Вене і Заграбы. За свае гісторыка-прававыя публікацыі ў 1890 годзе быў прызначаны членам I класа Чэшскай акадэміі навук і мастацтваў імператара Франца Іосіфа I па спецыяльнасці юрыдычнай гісторыі.

## Узнагароды 
* Ордэн Жалезнай кароны (8 чэрвеня 1877 года). Узнагарода была ўручана за выкладанне чэшскай мовы і літаратуры кронпрынцу Рудольфу. Разам з ордэнам быў узведзены ў рыцарскую годнасць. Пры выбары тытула ён узяў прыдомак «са Самакава» (*ze Samokova*), каб падкрэсліць, што «выкаваў» свой поспех самастойна, а таксама ў гонар сваіх продкаў, якія былі кавалямі.

## Бібліяграфія 
* *Über Eigentumsverletzungen und deren Rechtsfolgen nach dem altböhmischen Recht* (1855)
* *Slovanské právo v Čechách a na Moravě* (1863—1873)
* *Codex juris Bohemici* (11 частак, 1867—1892)
* *Spisy zábavné a rozpravné I, II* (1876 і 1878)
* *Svod zákonův slovanských* (1880)
* *Královské věnné město Vysoké Mýto* (1884)
* *Korunní archív český* (1896)
* *Právnický život v Čechách* (1903)
* *Prove. Historický slovar slovanského prava* (1904)
* *Rusové v Čechách* (выдадзена ў 1921)
* *Paměti města a kraje vysokomýtského*

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Нарадзіліся 13 красавіка
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1827 годзе
Катэгорыя:Памерлі 29 снежня
Катэгорыя:Памерлі ў 1909 годзе
Катэгорыя:Гісторыкі Чэхіі
Катэгорыя:Гісторыкі права
Катэгорыя:Юрысты Чэхіі
Катэгорыя:Выпускнікі Карлава ўніверсітэта
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Жалезнай кароны
Катэгорыя:Замежныя члены-карэспандэнты Пецярбургскай акадэміі навук
Катэгорыя:Літаратуразнаўцы Чэхіі