Ян Генрык Дамброўскі

**Ян Генрык Дамброўскі** (, , Пярховец, Малапольскае ваяводства, Рэч Паспалітая — , Венская Гура, Вялікае Княства Познаньскае, Каралеўства Прусія) — польскі генерал, удзельнік паўстання Касцюшкі, ініцыятар стварэння польскіх легіёнаў у Італіі, галоўнакамандуючы польскімі войскамі ў 1813 годзе, сенатар-ваявода Каралеўства Польскага ў 1815 годзе, генерал кавалерыі арміі Каралеўства Польскага ў 1815 годзе.

Спачатку Дамброўскі служыў у саксонскім войску і ў 1792 годзе, незадоўга да другога падзелу Польшчы, далучыўся да Рэчы Паспалітай. У паўстанні Касцюшкі 1794 года даслужыўся да звання генерала. Пасля заканчэння Трэцяга падзелу Польшчы, які паклаў пачатак падзенню Польшчы як незалежнай дзяржавы, актыўна ўдзельнічаў у аднаўленні незалежнасці Польшчы з-за мяжы.

Стаў заснавальнікам Польскіх легіёнаў у Італіі, якія служылі Напалеону Банапарту з 1797 года, і як генерал французскай і італьянскай армій, спрычыніўся да кароткачасовага аднаўлення незалежнасці Польшчы падчас вайны Чацвёртай кааліцыі ў 1806 годзе. Удзельнічаў у напалеонаўскіх войнах, у прыватнасці ў польска-аўстрыйскай вайне і франка-расійскай вайне 1812 года. Пасля падзення Напалеона заняў пасаду сенатара ў Царстве Польскім і быў адным з заснавальнікаў польскай арміі.

## Гімн Польшчы («Мазурка Дамброўскага») 
У польскім нацыянальным гімне «Jeszcze Polska nie zginęła», напісаным і ўпершыню выкананым польскімі легіянерамі, імя Дамброўскага згадваецца кожны раз у прыпеве, таму ён таксама вядомы як *«Мазурка Дамброўскага»*.

Легіянеры меркавалі, што перамога над Аўстрыяй адкрые ім шлях да незалежнай Польшчы. І таму сярод іх была папулярнай песня Юзэфа Выбіцкага, якая пазней стала нацыянальным гімнам Польшчы.

Марш, марш Дамброўскі
З італьянскай зямлі ў Польшчу.
Пад тваім кіраўніцтвам
Аб’яднаемся з народам.

## Біяграфія 
Сын палкоўніка Яна Міхала Дамброўскага і Зоф’і Марыі Дамброўскай.

Пакінуў Польшчу ў 1766 годзе. Пачаў службу ў 1771 годзе ў званні капрала ў саксонскай арміі. У 1779 годзе прыняў удзел, без асаблівага поспеху, у вайне за баварскую спадчыну. Гэтая вайна не была поўная буйных бітваў, бо была манеўранай, мэтай якой было акружыць ворага і аддзяліць яго ад складоў без узброеных сутыкненняў . Падчас васямнаццацігадовага знаходжання на чужыне ён пераняў нямецкую культуру і дрэнна размаўляў па-польску.

У 1779 годзе памёр бацька Дамброўскага. Пасля адкрыцця завяшчання высветлілася, што спадчына ацэньваецца прыкладна ў 60 тысяч талераў (300 тысяч злотых), але большая частка маёмасці была ненадзейнай, у выніку чаго Дамброўскі страціў сямейныя Печавіцы, і ў яго застаўся толькі заручальны пярсцёнак ад маці, меч ад бацькі і некалькі коней. З 1780 года ў званні лейтэнанта ён служыў у гвардыі курфюрства ў Дрэздэне.

У 1792 годзе ён уступіў у польскае войска, што адбылося не без угавораў і самога караля Станіслава Аўгуста, які асабіста пераканаў курфюрста вызваліць неацэннага афіцэра. 28 чэрвеня ён быў прыняты ў польскае войска ў званні падпалкоўніка, а 14 ліпеня 1792 года хутка дасягнуў звання віцэ-брыгадзіра. Служыў у 1-й брыгадзе Нацыянальнай кавалерыі, але актыўнага ўдзелу ў бітвах 1792 года не прымаў.

Падчас паўстання Касцюшкі праславіўся абаронай Варшавы (асабліва 28 жніўня пад Павонзкамі) і паходам у Вялікую Польшчу, дзе быў узведзены ў званне генерал -лейтэнанта . 18 лістапада 1794 года быў захоплены расіянамі пад Радошыцамі і вымушаны (разам з Касцюшкам) адмовіцца ад барацьбы супраць Расіі і яе саюзнікаў у будучыні. Сустрэўся ў Варшаве з Аляксандрам Суворавым, які высока ацаніў вайсковы талент Дамброўскага і прапанаваў яму службу ў расійскім войску, але той адмовіўся і выехаў у Францыю.

## Польскі легіён 
Францыя стала галоўнай крыніцай дапамогі палякам і арэнай значнай палітычнай актыўнасці ў Польшчы. Дамброўскі выступіў з ініцыятывай стварэння пры рэвалюцыйнай французскай арміі польскіх легіёнаў і ўзначаліў іх.

Дамброўскі адправіўся ў Мілан, дзе знаходзіўся галоўнакамандуючы італьянскай арміі — генерал Напалеон Банапарт. Сустрэча адбылася 4 снежня.

9 студзеня 1797 года ў Мілане быў падпісаны дагавор з урадам Ламбардыі, які заклікаў польскія легіёны да барацьбы. Мундзіры і штандарты былі зроблены па польскім узоры, мова каманд і званняў таксама была польскай. На пагонах быў надпіс  (*Усе* *свабодныя людзі — браты*). Кукарды, прышпіленыя да формы, былі трохкаляровымі, што ў сувязі з Французскай рэвалюцыяй сімвалізавала саюз і абарону Рэспублікі. Дамброўскі гарантаваў добраахвотнікам ламбардскае грамадзянства з правам вярнуцца ў краіну.]]
Спачатку легіянеры змагаліся на флангу Напалеона ў Рыміні, Вероне і на возеры Гарда. Пасля прымірэння з Аўстрыяй легіянеры ўвайшлі ў склад экспедыцыйнага корпуса Цызальпінскай рэспублікі. Частка легіянераў была адпраўлена ў Рым, дзе Францыя зрынула папскую ўладу. У прыватнасці, у лістападзе 1798 года яны ўдзельнічалі ў абароне Рымскай рэспублікі.

У 1799 годзе польскія легіянеры (каля 8 тысяч чалавек) удзельнічалі ў баях супраць войскаў другой антыфранцузскай кааліцыі. Страты першага легіёна дасягнулі 2 тысяч забітымі і параненымі; у другім легіёне, якім тады асабіста камандаваў Дамброўскі, засталося толькі 800 салдат, здольных змагацца. У такіх умовах у 1799 годзе быў сфарміраваны легіён над Рэйнам пад назвай Дунайскі легіён пад камандаваннем генерала Князевіча, а ў 1800 годзе Дамброўскі рэарганізаваў 6-тысячны легіён пад назвай Першы польскі легіён.

Адначасова французы разграмілі сваіх ворагаў, а пазней падпісалі з імі мірныя дамовы. Але гэта не прывяло да вырашэння польскага пытання, у выніку чаго палякі пачалі масава пакідаць войска, часам даходзячы да публічнай крытыкі французскай палітыкі. Таму польскія легіянеры былі адпраўлены на востраў Санта-Дамінга для падаўлення антыфранцузскага паўстання. Пасля ў Еўропу вярнулася толькі некалькі сотняў легіянераў, астатнія альбо загінулі ад рук тубыльцаў, альбо засталіся ў Амерыцы.

Усяго ў польскіх легіёнах служыла каля 35 тысяч чалавек, загінула каля 20 тысяч. Яны рыхтавалі выдатныя кадры для будучага афіцэрскага корпуса.

## Варшаўскае герцагства 
7 лістапада 1806 г., пасля пераможнай бітвы пад Енай і ўступлення французскіх войскаў на тэрыторыю Польшчы, Дамброўскі разам з Выбіцкім апублікаваў у Познані маніфест, у якім заклікаў да захавання міру і спакою і да паслухмянасці новым уладам (галоўным рэдактарам быў Выбіцкі, бо Дамброўскі не валодаў дасканала польскай мовай). Дзейнічаючы ў прынцыпе без паўнамоцтваў, без Напалеона, Дамброўскі і Выбіцкі арганізавалі камісію, якая ўзяла на сябе паўнамоцтвы прускіх уладаў.

З галоўнага штаба ў Познані 3 снежня 1806 года генерал Ян Генрык Дамброўскі аддаў знакаміты загад аб стварэнні Польскай арміі — зачатак будучай Арміі Варшаўскага герцагства. Першапачаткова гэта былі 3 легіёны Варшаўскага герцагства — познаньскі, калішскі і варшаўскі. Польска-італьянскі легіён быў сфарміраваны на падставе ўказа Напалеона ад 6 красавіка 1807 года і быў размешчаны ва Вроцлаве, Бжэгу і Нысе .

Імператар прыбыў у Познань вечарам 27 лістапада, а на наступны дзень адбыліся ўрачыстасці з гэтай нагоды. У сваёй прамове Напалеон сказаў: «*Гэта вайна з яе хваляваннем, з яе небяспекамі»,* і запатрабаваў забеспячэння арміі і стварэння ўласнай, польскай арміі. 29 лістапада прыйшла вестка, што Іаахім Мюрат увайшоў у Варшаву. Дамброўскі прыбыў у сталіцу 6 снежня ў якасці «*паўнамоцнага губернатара ў польскіх землях пад абаронай Яго Праасвяшчэнства Імператара Францыі і галоўнага арганізатара польскіх войскаў*».

6 сакавіка 1808 года быў узнагароджаны Камандорскім крыжам ордэна Virtuti Militari. Прыняў удзел у кампаніі 1809 года, прадставіўшы польскаму камандаванню план экспедыцыі ў Галіцыю, і паспяхова змагаўся супраць аўстрыйцаў пад Радзымінам і Лэнчыцай.

У 1812 годзе камандаваў адной з трох польскіх дывізій V корпуса і асабліва вызначыўся пад Магілёвам і Барысавам . 26 лістапада ў бітве на Бярэзіне быў цяжка паранены падчас абароны аднаго з двух мастоў на Бярэзіне.

У 1813 годзе удзельнічаў у бітве пад Лейпцыгам. Пасля смерці Юзафа Панятоўскага стаў галоўнакамандуючым войска Варшаўскага герцагства, у якім засталося ледзь 5 тысяч салдат.

## У Каралеўстве Польскім 
У 1815 годзе, пасля паразы Напалеона, ён вярнуўся ў Варшаву і стаў кіраўніком Ваенна-арганізацыйнага камітэта, мэтай якога была арганізацыя войска новаўтворанага Каралеўства Польскага, дзе атрымаў званне генерала ад кавалерыі. Адмовіўся ад пасады губернатара Каралеўства Польскага, якую яму прапанаваў цар Аляксандр I, і 24 лістапада 1815 года выйшаў у адстаўку. Быў сенатарам і ваяводам, пакінуў дзяржаўныя пасады і пачаў жыць у сваіх маёнтках у Вялікім княстве Познанскім, дзе і памёр 6 чэрвеня 1818 года.

Быў пахаваны ў мясцовым касцёле, а з 1863 года перапахаваны ў саркафагу бакавой капліцы. Урна з яго сэрцам спачатку была пахавана ў палацы ў Вялікай Польшчы, пазней у Кракаве і познанскай ратушы, а пазней, у 1997 годзе, у крыпце знакамітых людзей Вялікай Польшчы ў падзямеллі касцёла Святога Войцеха ў Познані.

Аўтар успамінаў пра паўстанне 1794 года і стварэнне польскіх легіёнаў.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Святой Ганны
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Святога Уладзіміра
Катэгорыя:Кавалеры Вялікага крыжа ордэна Ганаровага легіёна
Катэгорыя:Польская арыстакратыя
Катэгорыя:Удзельнікі вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1792 года
Катэгорыя:Удзельнікі паўстання 1794 года
Катэгорыя:Генералы Польшчы
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Жалезнай кароны 3-й ступені
Катэгорыя:Таргавіцкія канфедэраты
Катэгорыя:Вікіпедыя:Артыкулы з крыніцамі з Вікіданых
Катэгорыя:Памерлі ў 1818 годзе
Катэгорыя:Памерлі 6 кастрычніка
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1755 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся 2 жніўня
Катэгорыя:Старонкі з недагледжанымі перакладамі