Спавяданне Пятра

thumb|145px|Вітраж Спавяданне Пятра
**Спавяданне Пятра** () ў Хрысціянстве эпізод ў Новым Запавеце, у якім апостал Пётр абвяшчае Ісуса як Хрыста - чаканага Месію. Спавяданне апісана ў трох сінаптычных Евангеллях: ад Матфея 16:13-20, Марка 8:27-30 і Лукі 9:18-20.

Абвяшчэнне Ісуса Хрыста з'яўляецца асновай Хрысталогіі і спавяданне Пятра, і прыняцце Ісусам гэтага тытулу з'яўляецца вызначальным сцвярджэннем у апявяданні Новага Запавету. У гэтым эпізодзе Новага Запавету, Ісус не толькі прымае тытулы Хрыста і Сына Божага, але заяўляе, што гэтае спавяданне было Боскім адкрыцьцём, і што Яго Айцец Нябесны адкрыў гэта Пятру, адназначна заявіўшы, што Ён з'яўляецца і Хрыстом і Божым Сынам.

У гэтым эпізодзе Ісус таксама выбірае Пятра ў якасці лідара апосталаў, і заяўляе, што "*на камені гэтым Я збудую Царкву Маю*". Большасць хрысціянскіх канфесій згодныя, што заява адносіцца да Пятра, але яны разыходзяцца ў інтэрпрэтацыях таго, што адбываецца пасля Пятра.

Спавяданне Пятра з'яўляецца таксама назвай літургічнага святкавання, якое адзначаецца ў некалькіх хрысціянскіх цэркваў, часцяком у рамках Тыдня малітваў за адзінства хрысціянаў.
## Біблейскае апавяданне
У Новым Запавеце спавяданню Пятра папярэднічаюць падзеі Пасхі і Праабражэння Ісуса, якія з'яўляюцца ў сярэдзіне Евангельскага апавядання і азначаюць пачатак паступовага раскрыцця асобы Ісуса Сваім вучням.

Спавяданне Пятра пачынаецца як дыялог паміж Ісусам і яго вучнямі ў Евангеллі ад Матфея 16:13, Марка 08:27 і Лукі 09:18. Ісус пытаецца аб меркавання пра Сябе сярод "натоўпу": "За каго людзі ўважаюць Мяне?" У адказ вучні прадастаўляюць розныя меркаванні, пачынаючы ад Яна Хрысціцеля і да Іллі, Ераміі, або аднаго з прарокаў. Раней у Евангельскім апавяданні гэтыя меркаванні пра асобу Ісуса былі прадастаўлены ў Евангеллі ад Марка 6:14-16 на судзе Ірада Анціпы, калі Іраду здавалася, што Ісус быў Янам Хрысціцелем, вернутым да жыцця.

Ва ўсіх Евангеллях пасля высвятлення поглядаў народа, Ісус пытаецца ў сваіх вучняў аб іх уласным меркаванні: "*А вы за каго ўважаеце Мяне?*" Толькі Сымон Пётр адказвае Яму: "*Ты Хрыстос, Сын Бога жывога*". У адказ у Матфея 16:17 Ісус дабраслаўляе Пятра за яго адказ, а потым паказвае на яго як на галоўны камень Царквы. Словы добраславення пачынаецца з:

*Дабрашчасны ты, Сымоне, сыне Ёнаў, бо не плоць і кроў адкрылі табе гэта, але Айцец Мой, Які ёсць у нябёсах*.

У дабраславенні Пятра, Ісус не толькі прымае тытул Хрыста і Сына Божага, з якімі Пётр звяртаецца да Яго, але заяўляе пра Божае адкрыццё, таму што Яго Айцец Нябесны адкрыў гэта Пятру. У гэтым сцвярджэнні, ухваліўшы абодва тытулы як Божае адкрыццё, Ісус недвухсэнсоўна заяўляе пра Сябе як пра Хрыста, так і пра Сына Божага.

У Евангеллі ад Матфея 16:18 Ісус працягвае:

*І Я кажу табе: ты Пётр, і на камені гэтым Я збудую Царкву Маю, і брамы пякельныя не адолеюць яе. І дам табе ключы Царства Нябеснага*.

Слова "*царква*" (па-грэчаску *экклесія*), якое выкарыстоўваецца ў дадзеным выпадку, з'яўляецца ў Евангеллі яшчэ толькі адзін раз, у Матфея 18:17 і адносіцца да суполцы вернікаў. "Брамы пякельныя" (ці Аід) адносіцца да мясцін мёртвых, і да сілаў, якія супрацьстаяць Богу, і якія не змогуць атрымаць перамогу над царквой. Ключы Царства Нябеснага з'яўляюцца метафарай Царства Нябеснага як месца, куды ўваход у можа быць зачынены.
## Дэнамінацыйныя інтэрпрэтацыі
thumb|left|180px|Надпіс у Нантскім саборы: "*Ты - Пётр, і на гэтай скале я збудую Маю царкву*"
Тэкст Матфея 16:18 хрысціянскія канфесіі інтэрпрэтуюць па-рознаму.

У рымска-каталіцкай царкве, словы Ісуса: "На камяні гэтым Я збудую Царкву Маю" інтэрпрэтуюцца як аснова дактрыны папства, калі Царква Хрыстова заснавана на лідарстве Пятра і яго пераемнікаў, біскупаў Рыма. Наступнае сцвярджэнне Ісуса: "*і брамы пякельныя не адолеюць яе*" інтэрпрэтуюцца як аснова вучэння аб папскай бязгрэшнасці.

Пратэстанты лічаць, што верш абвяшчае, што Пётр быў першы каменямём у падмурку царквы, але не прызнаць, што гэта адносіцца і да бесперапыннай паслядоўнасці папаў, як біскупаў Рыма. Зацвярджэнне "і брамы пякельныя не перамогуць яго", як правіла, азначае, што Царква ніколі не будзе знішчана.

Праваслаўныя і ўсходнія праваслаўныя царквы таксама адпрэчваюць пераемнасць папаў і разглядаюць словы Ісуса: "*што звяжаш на зямлі, тое будзе звязана ў нябёсах*", якія датычыліся спярша Пятра, а пазней распаўсюдзіліся на ўсіх апосталаў. Праваслаўныя вераць у бязгрэшнасьць Царквы ў цэлым, але, што любы чалавек, незалежна ад яго становішча, можа быць схільным да памылак.

Некаторыя пратэстанцкія евангельскія групы прытрымлівацца тлумачэння, што словы "*скала, на якой будзе пабудавана Царква Ісуса*" адносяцца да Царквы, якая будзе пабудавана на адным Ісусе як каменю у падмурку сваёй Царквы. Гэтая інтэрпрэтацыя звычайна выкарыстоўвае аргумент аб розніцы паміж грэчаскіх словаў Петрас і Петра ("Ты - Пётр [Петрас], і на гэтым камяню [Пятра] Я збудую Царкву Маю").

Катэгорыя:Хрысціянства