open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Галасіеўская (станцыя метро, Кіеў)

**«Галасіеўская»** (, ) — 48-я станцыя Кіеўскага метрапалітэна. Размешчана на Абалонска-Тэрэмкоўскай лініі, паміж станцыямі «Васількоўская» і «Дэміеўская». Назва — ад гістарычнай мясцовасці Галасіеў.

## Гісторыя 
### Будаўніцтва 
Збудаваная ў складзе ўчастка падаўжэння Абалонска-Тэрэмкоўскай лініі метрапалітэна ў напрамку Тэрэмкоў ад станцыі «Лыбідская» да станцыі «Васількоўская» ў Галасіеўскім раёне. Спачатку планавалася будаўніцтва ўчастка да станцыі «Выставачны цэнтр», але пазней, праз фінансавыя праблемы, ён быў скарочаны да «Васількоўскай».

Канчатковы праект станцыі быў прыняты на пасяджэнні горадабудаўнічага савета Кіеўглаўархітэктуры 20 красавіка 2005 года.

Заканчэнне будаўніцтва станцыі планавалася на 2007 год, але пазней гэты тэрмін быў перанесены на 2010 год. Гэта здарылася ў сувязі з недастатковым фінансаваннем і тэхнагеннай аварыяй пры будаўніцтве станцыі «Дэміеўская», у выніку якой абрынулася апорная сцяна, збудаваная метадам «сцяна ў грунце», і ў катлаван упаў казлавы кран.

Станцыя ўзведзена метадам «сцяна ў грунце», тунэлі пабудаваныя закрытым спосабам з дапамогай праходніцкіх шчытоў. 5 лістапада быў ажыццёўлены пробны пуск станцыі.

### Пуск 
Да пачатку 2009 года была скончаная праходка перагонных тунэляў ад станцыі «Лыбідская» да станцыі «Васількоўская», сама станцыя пабудавана ў канструкцыях. У сувязі са спыненнем фінансавання будаўнічыя работы на ўчастку ў 2009 — першай палове 2010 года практычна не вяліся. 5 лістапада 2010 года з удзелам прэзідэнта Украіны Віктара Януковіча быў ажыццёўлены пуск пробнага цягніка на ўчастку «Лыбідская» — «Васількоўская».

Урачыстае адкрыццё станцыі адбылося 15 снежня 2010 года пры ўдзеле прэм’ер-міністра Украіны Мікалая Азарава.

6 студзеня 2011 года адкрыты выхад з падземнага пешаходнага перахода пад Галасіеўскім праспектам у бок Цэнтральнай раённай паліклінікі Галасіеўскага раёна; даўжыня перахода — 94 метры, шырыня — 6 метраў.

## Канструкцыя 
Станцыя мелкага залажэння. Мае падземную залу з астраўной пасадачнай платформай. Скляпенні станцыі абапіраюцца на два рады калон. Асаблівасць гэтай станцыі ў тым, што праз рэльеф і неспрыяльныя геалагічныя умовы яна размешчана ніжэй, чым звычайна. Каб візуальна павысіць звод, над кожнай з яе круглых калон убудаваны адмысловыя свяцільні. Зала станцыі злучана лесвіцай з падземным вестыбюлем, які выходзіць у падземны пераход на Галасіеўскую плошчу, вуліцы Васількоўскую і Галасіеўскую, Галасіеўскі праспект. Ва ўсходнім тарцы платформы ўладкаваны супрацьпажарны службовы выхад на паверхню. Наземныя вестыбюлі адсутнічаюць.

## Фотаздымкі 

Голосеевская 06.jpg|Зала станцыі
Голосеевская 04.jpg|Пасадачная платформа 
Holosiivska4.JPG|Шляхавая сцяна
Голосеевская 09.jpg|Лаўка
Голосеевская 12.jpg|Эвакуацыйны выхад 
Голосеевская 03.jpg|Выхад у горад 
Holosiivska3.JPG|Падземны пераход
Holosiivska2.JPG|Адзін з выхадаў з падземнага перахода
Holosiivska1.JPG|Збудаванне падземнага перахода да станцыі, кастрычнік 2010
Голосеевская схема.JPG|Схема станцыі

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт Кіеўскага метрапалітэна  

Катэгорыя:Станцыі Кіеўскага метрапалітэна
Джордж Шульц

**Джордж Прэт Шульц** (, нар. 13 снежня 1920, Нью-Ёрк) — амерыканскі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Нью-Ёрку. У 1938 годзе скончыў школу Loomis Chaffee School ў Канэктыкуце, затым вучыўся ў Прынстанскім універсітэце, дзе атрымаў ступень бакалаўра эканомікі ў 1942 годзе. Пасля гэтага паступіў у Корпус марской пяхоты ЗША, дзе служыў да 1945 года і даслужыўся да капітана. У 1949 г. атрымаў ступень PhD па прамысловай эканоміцы ў Масачусецкім тэхналагічным інстытуце.

Падчас службы на Гаваях сустрэў сваю будучую жонку Алену Марыю О’Браэн (Helena Maria «Obie» O’Brien, 1915—1995). У іх было пяць дзяцей. У 1997 годзе ажаніўся з Шарлотай Мэйліярд Свіг (Charlotte Mailliard Swig) у Сан-Францыска.

Выкладаў на эканамічным факультэце і ў школе менеджменту Масачусецкага тэхналагічнага інстытута з 1948 па 1957, з перапынкам ў 1955, калі ён працаваў у Радзе эканамічных кансультантаў прэзідэнта Эйзенхаўэра. У 1957 году Шульц перайшоў у школу бізнесу Чыкагскага універсітэта, дзе стаў дэканам ў 1962 годзе.

Працаваў міністрам працы ў адміністрацыі Рычарда Ніксана з 1969 па 1970 год, пасля чаго стаў дырэктарам Адміністрацыйна-бюджэтнага кіравання Прэзідэнта ЗША. З траўня 1972 па травень 1974 года быў міністрам фінансаў. У гэты перыяд быў спынены Залаты стандарт долара і згорнутая Брэтан-Вудская сістэма.

У 1974 годзе пакінуў ўрад, каб стаць старшынёй і дырэктарам карпарацыі Bechtel.

## Дзяржаўны сакратар ЗША 
16 ліпеня 1982 года быў прызначаны прэзідэнтам Рональдам Рэйганам Дзяржаўным сакратаром ЗША. Некаторымі лічыўся «голубам» ў знешняй палітыцы. З іншага боку Шульц быў вядучым абаронцам ўварвання ЗША ў Нікарагуа. У 1983 году сказаў у Кангрэсе што: «Мы павінны выразаць Нікарагуанскую ракавую пухліну». Ён таксама быў супраць перамоваў з урадам Даніэля Артэгі. Падчас Першай інтыфады (гл. Араба-ізраільскі канфлікт), Шульц прапанаваў міжнароднае пагадненне аб аўтаноміі для Заходняга берага ракі Ярдан і сектара Газа. Прысутнічаў разам з віцэ-прэзідэнтам ЗША Дж. Бушам-старэйшым на пахаванні Л. І. Брэжнева 15 лістапада 1982 года ў Маскве.

## Наступнае жыццё 
Шульц пакінуў ўрад 20 студзеня 1989 года, але працягвае заставацца адным з стратэгаў Рэспубліканскай партыі. Шульц здзівіў многіх, першым з буйных рэспубліканцаў заклікаўшы да легалізацыі лёгкіх наркотыкаў. Ён падпісаўся пад зваротам, апублікаваным у New York Times 8 чэрвеня 1998 года, які абвяшчае: «Мы лічым, што глабальная вайна з наркотыкамі зараз прыносіць больш шкоды, чым самі наркотыкі».

У жніўні 2003 года Шульц быў прызначаны сустаршынёй (разам з Уорэнам Бафетам) Савета па эканамічнаму аднаўленню Каліфорніі, групы дарадцаў кандыдата ў губернатары Каліфорніі Арнольда Шварцэнэгера.

Катэгорыя:Дзяржаўныя сакратары ЗША
Мікалай Аляксеевіч Горскі

{{Навуковец 
 |Імя                  = Мікалай Аляксеевіч Горскі
 |Арыгінал імя         = 
 |Фота                 = 
 |Шырыня               = 
 |Подпіс               = 
 |Навуковая сфера      = 
 |Месца працы          = Інстытут жывёлагадоўлі Акадэміі навук БССР, Віцебскі ветэрынарны інстытут
 |Навуковая ступень    = 
 |Навуковае званне     = 
 |Альма-матэр          = 
 |Навуковы кіраўнік    = 
 |Знакамітыя вучні     = 
 |Вядомы як            = 
 |Вядомая як           = 
 |Узнагароды і прэміі  = { style="background:transparent"
   
-
 
}
 |Роспіс               = 
 |Шырыня роспісу       = 
 |Сайт                 = 
 |Вікікрыніцы          = 
}}

**Мікалай Аляксеевіч Го́рскі** (; , с. , Кастрамская губерня — , ) — беларускі вучоны ў галіне селекцыі сельскагаспадарчай жывёлы. Доктар сельскагаспадарчых навук (1967), прафесар (1968).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 4 жніўня 1904 года ў сяле Боршчына Кастрамской губерні. У 1926 годзе скончыў . У 1927—1931 гадах працаваў заатэхнікам па племянной справе на Казанскай станцыі малочнай жывёлагадоўлі ў Спаску.

У 1934—1951 гадах працаваў заатэхнікам па племянной справе ў Іванаўскай і Кастрамской абласцях. У 1951 годзе скончыў завочную аспірантуру пры Казанскім сельскагаспадарчым інстытуце. У 1951—1954 гадах — на Кастрамской дзяржаўнай комплекснай сельскагаспадарчай доследнай станцыі — загадчык аддзела жывёлагадоўлі. У 1954—1959 гадах — намеснік дырэктара па навуковай рабоце, загадчык аддзелам генетыкі і развядзення сельскагаспадарчай жывёлы Інстытута жывёлагадоўлі Акадэміі навук БССР. З 1954 года М. А. Горскі працаваў у Віцебскім ветэрынарным інстытуце, загадчык кафедры прыватнай жывёлагадоўлі (1959—1968), дэкан заатэхнічнага факультэта (1960—1965).

## Навуковая дзейнасць 
М. А. Горскаму належаць працы па метадам фарміравання вытворчага статка  і  парод. З’яўляецца адным са стваральнікаў кастрамской пароды буйной рагатай жывёлы.

Сярод апублікаваных прац:
* Каталог племенных быков Костромского ГПР / Н. А. Горский. — Кострома, 1937.
* Опыт создания массива крупного рогатого скота костромской породы в колхозах госплемрассадника : дис. … канд. с.-х. наук / Н. А. Горский. — Кострома, 1949.
* Костромская порода скота в колхозах / Н. А. Горский. — Москва : Сельхозгиз, 1952.
* Система разведения в ведущих стадах костромской породы в БССР / Н. А. Горский, Г. М. Сидоренко // Научные труды / Белорусский научно-исследовательский институт животноводства. — Минск, 1958. — Т. 1.

## Узнагароды і прэміі 
* Ордэн Леніна
* Медаль «За доблесную працу ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.»
* Залаты медаль імя І. У. Мічурына
* Дзяржаўная прэмія СССР 1945 года за суаўтарства кастрамской пароды буйнога рагатага ската
* Грамата Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1961)
* Медалі і граматы ВДНГ СССР (1939, 1940, 1954, 1955)

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Горский Николай Алексеевич // Сайт УА «Віцебская ордэна „Знак Пашаны“ дзяржаўная акадэмія ветэрынарнай медыцыны» (ВДАВМ) 

Катэгорыя:Выкладчыкі Віцебскай дзяржаўнай акадэміі ветэрынарнай медыцыны
Катэгорыя:Біёлагі СССР
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Асака)

**Свята-Раства-Багародзіцкая царква** — драўляны праваслаўны храм у вёсцы Асака Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.

## Гісторыя 
Пабудавана ў 1883 годзе замест царквы, якая згарэла ў 1881 годзе. З пачатку 1930-х гадоў не выкарыстоўвалася ў якасці культавага збудавання. Аднаўленчыя работы пачаты ў 2008 годзе.

З 2015 года ўваходзіць у 2-ую Пухавіцкую благачынную акругу

## Гл. таксама 
* Храмы Пухавіцкага раёна

## Літаратура 
* Церковь в деревне Осока Пуховичского района: методика восстановительных работ / Курносов М. А. [и др.] // Архитектура : сборник научных трудов. ― 2010. ― Вып. 2. ― С. 30―33.
* Исторические данные о церкви Рождества Пресвятой Богородицы в деревне Осока Пуховичского района / Акулич Ю. Г. [и др.] // Архитектура : сборник научных трудов. ― 2010. ― Вып. 2. ― С. 5―9.

## Спасылкі 
* Царква Раства Прасвятой Багародзіцы (Асака, вёска; Пухавіцкі раён) — http://unicat.nlb.by/
* Царква | Асака — http://www.radzima.org/
* Мінская Вобласць | Пухавіцкі Раён | Асока | Царква  — http://hram.by/
* 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Пухавіцкага раёна
Катэгорыя:Асака (Пухавіцкі раён)
Катэгорыя:1883 год у Беларусі
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Шайтан-гара

**Шайтан-гара** — узгорак у горадзе Мазыр Гомельскай вобласці Беларусі, размешчаны на рагу вуліц Інтэрнацыянальнай і Ульянаўскай. Частка Мазырскай грады.

## Паданне 
Паводле падання, чорт Шайтан злаваў на Мазыр і меўся яго знішчыць. Ён схапіў вялікую гару і панёс на горад, каб уначы скінуць яе туды. Але, калі нёс раптам праспяваў певень — птушка, якая суадносіцца з Перуном. Ад пярэпалаху чорт скінуў гару раней часу адразу каля горада.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Мазыр
Катэгорыя:Узгоркі Мазырскага раёна
Найвышэйшы пункт Гомельскай вобласці

**Найвышэйшы пункт Гомельскай вобласці** — безназоўны ўзгорак на ўсходзе Мазырскага раёна. Знаходзіцца за 0,5 км на паўночны захад ад в. Булаўкі, за 0,6 км на поўдзень ад горада Мазыр і за 2,5 км на паўднёвы захад ад ракі Прыпяць. Частка Мазырскай грады. Вышыня ўзгорка складае 220,7 м над узроўнем мора. Гара размешчана на ўзлеску прыгараднага ляснога масіва. Вяршыня забяспечана не толькі геадэзічнай адзнакай вышыні, але і абсталяванай назіральнай вышкай.

Катэгорыя:Узгоркі Мазырскага раёна
Царква Святога Ільі (Дукора)

**Царква Святога Ільі** — праваслаўны храм у Беларусі, у аграгарадку Дукора Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці. Уваходзіць у 1-ую Пухавіцкую благачынную акругу.

## Гісторыя 
Пабудавана ў пачатку XIX ст. Да 1831 г. была грэка-ўніяцкай, потым дзейнічала як касцёл. У 1851 годзе ў касцёлы быў пахаваны дзяржаўны і ваенны дзеяч Леў Францавіч Оштарп.

Пасля здушэння нацыянальна-вызваленчага паўстання ў 1864 годзе расійскія ўлады гвалтоўна перарабілі касцёл у царкву Маскоўскага патрыярхату.

Да 1990-х гг. будынак выкарыстоўваўся пад клуб.

## Назва 
Варыянтная форма назвы:
* Дукорская Успенская царква
* Свята-Ільінская царква
* Царква Святога Ільі
* Царква Святога Прарока Іліі
* Царква Успення Прасвятой Багародзіцы

## Архітэктура 
Помнік архітэктуры позняга класіцызму. Вырашана прастакутным у плане аб’ёмам пад гонтавым дахам, які пасярэдзіне і над апсідай раней завяршаўся купаламі. Галоўны фасад фланкіравалі 2 купальныя вежы, якія выходзілі за сцены храма асобнымі прастакутнымі ў плане аб’ёмамі. Уваходны партал фланкіраваны паўкалонамі на вышыню фасада. Да прамавугольнай у плане апсіды з правага боку далучана рызніца. Атынкаваныя і пабеленыя фасады члянёны 2 ярусамі прамавугольных аконных праёмаў і 3 уваходнымі дзвярамі.

## Галерэя 

Church of Elias Prophet in Dukora 01.JPG|Былы касцёл
Church of Elias Prophet in Dukora 06.JPG|Былы касцёл, бакавы фасад
Дукора. Могілкі на тэрыторыі царквы.jpg|Могілкі на тэрыторыі царквы
Church of Elias Prophet in Dukora 02.JPG
Church of Elias Prophet in Dukora 03.JPG
Gravestone of Shimanowsky Family in Dukora.JPG
Cemetery near Church of Elias Prophet in Dukora.jpg

## Гл. таксама 
* Храмы Пухавіцкага раёна

## Спасылкі 
* Дукорская Ільінская царква — http://unicat.nlb.by/
* Касцёл | Дукора — http://www.radzima.org/

Катэгорыя:Колішнія ўніяцкія храмы Мінскай вобласці
Катэгорыя:Колішнія касцёлы Мінскай вобласці
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Пухавіцкага раёна
Катэгорыя:Славутасці Дукоры
Катэгорыя:Храмы Барысаўскай епархіі
Лядна (возера)

**Ля́дна** — возера ў Беларусі, у Лепельскім раёне Віцебскай вобласці, за 8 км на паўночны ўсход ад горада Лепель, каля аграгарадка Старое Лядна, у басейне ракі Ула.

Плошча паверхні 0,58 км². Даўжыня 1,92 км, найбольшая шырыня 0,51 км. Найбольшая глыбіня 22,0 м, сярэдняя — 7,5 м. Даўжыня берагавой лініі 4,81 км. Аб’ём вады ў возеры 4,35 млн м³. Плошча вадазбору 14,2 км².

Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Схілы катлавіны вышынёй 12—19 м, разараныя, на ўсходзе і поўначы параслі лесам. Берагі высокія, месцамі зліваюцца са схіламі, на паўночным захадзе пад хмызняком. Дно да глыбіні 1,5—2 м (на поўначы да 6,5 м) выслана пяском, ніжэй — сапрапелем і ілам. Зарастае слаба, расліннасць пашырана да глыбіні 1,5—2 м. Упадае ручай з возера Шчыбат, выцякае ручай у возера Огзіна. Забруджваецца сцёкавымі водамі.

## Літаратура 
* 
* 
* 
* Ліст карты N-35-46. Выданне 1980 года.

## Спасылкі 
* Агульная характарыстыка азёр Віцебскай вобласці // Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь»  
* Морфаметрычныя параметры азёр Віцебскай вобласці // Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь»  

Катэгорыя:Азёры Лепельскага раёна
Катэгорыя:Басейн Улы
Малое Святое

**Мало́е Свято́е** — возера ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці, за 11 км на захад ад горада Сянно, на ўсход ад вёскі Замошша, у басейне ракі Свячанка.

Плошча паверхні 0,11 км². Даўжыня 0,4 км, найбольшая шырыня 0,35 км. Даўжыня берагавой лініі 1,22 км. Плошча вадазбору 1,25 км².

Размешчана сярод меліяраванага балота. Схілы невыразныя, берагі забалочаныя. Выцякае ручай у раку Свяча. З-за торфараспрацовак значна змялела.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Агульная характарыстыка азёр Віцебскай вобласці / Даведнік «Водныя аб'екты Рэспублікі Беларусь» 
* Морфаметрычныя параметры азёр Віцебскай вобласці / Даведнік «Водныя аб'екты Рэспублікі Беларусь» 

Катэгорыя:Азёры Віцебскай вобласці
Катэгорыя:Азёры Сенненскага раёна
Плоч

**Плоч** — возера ў Беларусі, у Лепельскім раёне Віцебскай вобласці, за 12 км на паўднёвы захад ад горада Лепель, за 1,2 км на захад ад вёскі Рудня, у басейне ракі Эса.

Плошча паверхні 0,06 км². Даўжыня 0,38 км, найбольшая шырыня 0,2 км. Даўжыня берагавой лініі 0,9 км.

Размешчана сярод лесу. Уздоўж паўднёвага берага озавая града вышынёй да 5 м.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Агульная характарыстыка азёр Віцебскай вобласці // Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь» 
* Морфаметрычныя параметры азёр Віцебскай вобласці // Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь» 

Катэгорыя:Азёры Лепельскага раёна
Катэгорыя:Басейн Эсы
Макараўскае

**Мака́раўскае** — возера ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, за 24 км на паўночны ўсход ад горада Лепель, каля вёскі Макараўшчына, у басейне ракі Тураўлянка.

Плошча паверхні 0,23 км². Даўжыня 0,94 км, найбольшая шырыня 0,38 км. Найбольшая глыбіня 13,3 м, сярэдняя — 5,3 м. Даўжыня берагавой лініі 2,16 км. Аб’ём вады ў возеры 1,22 млн м³. Плошча вадазбору 7,32 км².

Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з захаду на ўсход. Схілы катлавіны вышынёй 10—22 м (на поўдні 6—8 м), разараныя, у ніжняй частцы пад хмызняком. Берагі зліваюцца са схіламі, на ўсходзе і захадзе нізкія, пясчаныя, пад хмызняком, на поўначы на невялікіх участках сплавінныя. На захадзе забалочаная пойма шырынёй да 70 м. Дно да глыбіні 1,5 м пясчанае, ніжэй — сапрапелістае. Возера зарастае ўздоўж берагоў да глыбіні 2,7 м. Пратокай ў паўднёвай частцы злучаецца з возерам Мелкае.

## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

* Ліст карты N-35-34. Выданне 1987 г. Стан мясцовасці на 1984 г.

## Спасылкі 
* Агульная характарыстыка азёр Віцебскай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь» 
* Морфаметрычныя параметры азёр Віцебскай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь» 

Катэгорыя:Азёры Віцебскай вобласці
Катэгорыя:Азёры Лепельскага раёна
Школьнае

**Шко́льнае**, **Ка́мень** (**Каменскае**) — возера ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці, за 20 км на паўночны ўсход ад горада Лепель, каля аграгарадка Камень, у басейне ракі Дзіва.

Плошча паверхні 0,22 км². Даўжыня 0,74 км, найбольшая шырыня 0,49 км. Найбольшая глыбіня 5,2 м, сярэдняя — 3,2 м. Даўжыня берагавой лініі 2,08 км. Аб'ём вады ў возеры 0,7 млн м³. Плошча вадазбору 6,9 км².

Схілы катлавіны вышынёй 3—5 м, разараныя, на поўдні месцамі да 15 м. Берагі пясчаныя, забалочаныя, участкамі сплавінныя. Пойма на поўначы і поўдні шырынёй 10—15 м, на захадзе і ўсходзе 150—250 м, забалочаная і парослая хмызняком. Дно да глыбіні 2—2,5 пясчанае, ніжэй ілістае і сапрапелістае. Зарастае да глыбіні 2 м. Упадаюць 6 ручаёў, на ўсходзе выцякае ручай у возера Чаросава.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Агульная характарыстыка азёр Віцебскай вобласці / Даведнік «Водныя аб'екты Рэспублікі Беларусь» 
* Морфаметрычныя параметры азёр Віцебскай вобласці / Даведнік «Водныя аб'екты Рэспублікі Беларусь» 

Катэгорыя:Азёры Віцебскай вобласці
Катэгорыя:Азёры Лепельскага раёна
Каршакова Гара

**Каршакова Гара** — узгорак у Мазырскім раёне Гомельскай вобласці, размешчаны на паўднёвы захад ад горада Мазыра, на тэрыторыі ландшафтнага заказніка «Мазырскія яры». Частка Мазырскай грады. Вышыня ўзгорка складае 189 м над узроўнем мора.

Гара паводле падання з’яўляецца магілай магутнага волата Коршака.

Катэгорыя:Узгоркі Мазырскага раёна
Царква ў гонар Раства Хрыстова (Дружны)

**Царква ў гонар Раства Хрыстова** — храм у п. Дружны Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці. Набажэнствы праходзяць у ніжнім храме. З 2015 года з’яўляецца цэнтрам 2-ой Пухавіцкай благачыннай акругі.

## Гісторыя 
У пасёлку з 1998 года вядзецца будаванне храма ў гонар Ражства Хрыстова. Спачатку па праекце планавалася яго ўзвесці да 50 метраў вышыню, з пяццю купаламі. У выніку няхваткі фінансавых сродкаў праект змянілі. Зараз вышыня храма будзе 36 метраў з адным цэнтральным купалам.

На 2016 год быў завершаны мур сцен да роўня 8 метраў. 27 кастрычніка 2017 года на храме былі ўсталяваны асноўны цэнтральны купал і крыж.

Пасёлак Дружны, Царква ў гонар Раства Хрыстова.jpg
Пасёлак Дружны. Царква ў гонар Раства Хрыстова, будова (2019-04-09).jpg
Царква ў гонар Раства Хрыстова (Дружны) 2.jpg
Царква ў гонар Раства Хрыстова, будова (2019-06-27).jpg
Пасёлак Дружны, Царква ў гонар Раства Хрыстова 2018 2.jpg
Царква ў гонар Раства Хрыстова (Дружны) 1.jpg
Пасёлак Дружны, Царква ў гонар Раства Хрыстова 2018 3.jpg
Пасёлак Дружны, Царква ў гонар Раства Хрыстова 2018 4.jpg

## Настаяцелі 
* Аляксандр Шрамко (1995)
* Віктар Машлякевіч

## Гл. таксама 
* Храмы Пухавіцкага раёна

## Спасылкі 
* Вобласць | Пухавіцкі Раён | Дружны | Царква ў гонар Раства Хрыстова — http://hram.by/
* Пуховщина православная — http://www.pukhovichi.minsk-region.by/ 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Пухавіцкага раёна
Катэгорыя:Дружны (Пухавіцкі раён)
Катэгорыя:Храмы Барысаўскай епархіі
Камсамольская вуліца (Мазыр)

**Камсамольская вуліца**, былая **Замкавая** — вуліца у г. Мазыр Мазырскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.

## Размяшчэнне 
Арыентавана з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Пачынаецца ад скрыжавання з вуліцай Ленінскай на плошчы Леніна, з паўночнага ўсходу прымыкае вуліца Гара Камунараў, з паўднёвага захаду — вуліца Фрунзэ, завяршаецца скрыжаваннем з вуліцамі Калініна і Інтэрнацыянальнай на плошчы Горкага.

## Гісторыя 
У XIX стагоддзі на Замкавай вуліцы знаходзілася павятовае вучылішча, крыху вышэй, на месцы цяперашняга ваенкамата, знаходзіўся парафіяльны драўляны касцёл, на процілеглым баку вуліцы размяшчалася павятовае казначэйства (цяпер будынак дзіцячаюнацкай спартыўнай школы). Ніжэй быў будынак каменнага кляштара і касцёла бернардзінцаў.

## Забудова 
* № 14-16 — Комплекс былога кляштара бернардзінцаў: касцёл і жылы корпус (першая палова XVIII стагоддзя). — 
* Гарадзішча старажытнага Мазыра на Замкавай гары (ХІІ — ХІІІ стагоддзі), з паўночнага боку вуліцы, за 0,2 км на поўдзень ад цэнтра горада — 

## Зялёныя зоны 
Сквер насупраць Мазырскага райвыканкама, на рагу Камсамольскай і Ленінскай.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Вуліцы Мазыра
Замкавая гара (Мазыр)

**Замкавая гара**, або **Спаская гара**, **Гара Камунараў** — узгорак у цэнтральнай частцы г. Мазыр Гомельскай вобласці Беларусі. Уяўляе сабой мыс карэннага берага ракі Прыпяць, размешчаны паміж двума ярамі. Вышыня Замкавай гары складае 15-20 метраў. Пляцоўка ромбападобнай формы памерамі 12-140 х 100 м.

Тэрыторыя Замкавай гары абмежавана вуліцай Савецкай з паўночнага ўсходу, плошчай Горкага з паўднёвага ўсходу, вуліцай Камсамольскай з паўднёвага захаду, плошчай Леніна з паўночнага захаду.

## Гісторыя 
У XII—XIII стагоддзях на гары размяшчаўся дзяцінец Мазыра. Замкавая гара складала ядро горада — знаходзілася каля скрыжавання Кіеўскай і Свідаўскай вуліц, побач размяшчалася гандлёвая плошча, працягам якой былі прычалы на беразе Прыпяці. З паўднёвага ўсходу Замкавую гару абкружала вуліца Замкавая.

У XVII ст. на гары была ўзведзена драўляная Спасаўская царква, якая дзейнічала да сярэдзіны XIX ст. Побач з ёй знаходзіліся прыходскі могільнік. У сярэдзіне XIX ст. Спаская гара шчыльна забудоўваецца драўлянымі і каменнымі жылымі і гаспадарчымі будынкамі.

Катэгорыя:Узгоркі Беларусі
Катэгорыя:Мазыр
Катэгорыя:Замчышчы Беларусі
Царква Святой Тройцы (Блонь)

**Царква Святой Тройцы** — драўляны праваслаўны храм у аграгарадку Блонь Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці, помнік архітэктуры класіцызма.

Уваходзіць у 1-ую Пухавіцкую благачынную акругу.

## Гісторыя 
Царква была пабудавана ў 1826 годзе з драўлянага бруса на месцы згарэлага ў 1820 г. храма. Капітальна адраманавана ў 1873 г. на сродкі прыхаджан і казны (5975 руб.).

## Архітэктура 
З’яўляецца помнікам архітэктуры класіцызму. Будынак сіметрычна прамавугольны ў плане, з пяціграннай апсідай. Кампазіцыя будынка заснавана на чаргаванні рознавысокіх аб’ёмаў. Званіца з высокім шпілем над бабінцам (васьмярык на чацверыку), васьмігранны светлавы барабан са шлемападобным купалам над сяродкрыжжам. Галоўны і бакавыя фасады маюць высокую цэнтральную частку і фланкіруючыя нізкія аб'ёмы. Трохвугольны франтон галоўнага фасада падтрымліваюць чатыры мураваныя калоны, утвараючыя манументальны ўваходны порцік. Гарызантальна ашаляваныя сцены завершаны карнізам с поясам «сухарыкаў», разным фрызам геаметрычнай арнаменцікі, а таксама прарэзаны прамавугольнымі і васьміграннымі аконнымі праёмамі. У барабане аконныя праёмы паўцыркульныя.

Асноўная частка інтэр’еру раздзелена 2-ма радамі невысокіх калон з цэглы на тры нефы. Бакавыя нефы значна ніжэйшыя за цэнтральны. Над бабінцам на такіх жа калонах размешчаны хоры. Столь падшыўная, плоская, у барабане — пірамідальная, гранёная

Файл:Błoń Church of Holy Trinity. Fencing.jpg
Царква Святой Тройцы (Блонь).jpg
Файл:Błoń Church of Holy Trinity 03.JPG
Файл:Błoń Church of Holy Trinity 01.JPG
Файл:Błoń Church of Holy Trinity 04.JPG

## Літаратура 
* 
* Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Мінская вобласць /АН БССР. Ін-т мастацтвазнаўства, зтнаграфіі і фальклору; Рэдкал.: С. В. Марцэлеў (гал. рэд.) і інш.— Мн.: БелСЭ, 1987,— 308 с.: іл.
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Пухавіцкага раёна
Катэгорыя:Славутасці Блоні
Катэгорыя:Храмы Барысаўскай епархіі
Катэгорыя:1826 год у Беларусі
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Левабярэжная (станцыя метро)

**Левабярэжная** (, ) — 9-я станцыя Кіеўскага метрапалітэна, размешчаная на Святошынска-Броварскай лініі паміж станцыямі «Гідрапарк» і «Дарніца». Была адкрыта 5 лістапада 1965 года.

## Гісторыя 
Адкрыта 5 лістапада 1965 года. Атрымала назву ад найбліжэйшага жылога масіву Левабярэжны. Пасажырапаток — 52,6 тыс. чал./суткі.

У 1976 годзе для павелічэння прапускной здольнасці была праведзена рэканструкцыя станцыі — да парталаў-уваходаў прыбудаваны 2 вестыбюлі.

4 кастрычніка 2011 года паблізу ад станцыі адкрыты прыпыначны пункт Левабярэжная гарадской электрычкі.

## Канструкцыя 
Станцыя знаходзіцца паміж паўночнай і паўднёвай паловамі Левабярэжнага масіву. Побач размешчаны тэатр драмы і камедыі на Левым беразе, гасцініца «Турыст», Левабярэжны паштамт.

Станцыя размешчана на эстакадзе, наземная адкрытага тыпу з астраўной платформай. Пасадачная платформа прычынена навесамі, якія абапіраюцца на калоны, размешчаныя па цэнтры. Платформа злучаная ўваходамі з двума наземнымі вестыбюлямі-парталамі, прыбудаванымі да эстакады.

З вестыбюляў маюцца выхады на вуліцу Яўгена Сверсцюка.

## Абсталяванне 
Абсталяванне станцыі ідэнтычна «Дарніцы» і «Гідрапарку», станцыю адрознівае толькі выкарыстанне ў аздабленні сіняй пліткі.

## Перасадка 
Станцыя мае выхад да прыпыначнага пункта Левабярэжная Кіеўскай гарадской электрычкі.

У перспектывах развіцця Кіеўскага метрапалітэна прадугледжана, што гэтая станцыя будзе перасадачнай на Сырэцка-Пячэрскую лінію і на Левабярэжную лінію (праектуемую).

Станцыя Левабярэжная — адзіная ў Кіеўскім метрапалітэне, з якой будзе перасадка на 2 іншыя лініі метро.

## Рэжым працы 
Адкрыццё — 05:35, закрыццё — 0:06. Адпраўленне першага цягніка ў накірунку:
* ст. «Лясная» — 06:08
* ст. «Акадэмгарадок» — 5:41

Адпраўленне апошняга цягніка ў накірунку:
* ст. «Лясная» — 0:37
* ст. «Акадэмгарадок» — 0:11

## Фотаздымкі 

Лівобережна (станція метро) 1.JPG|Агульны выгляд станцыі
Livoberezhna (Kiev Metro).jpg|Від станцыі з вышыні
Лівобережна (станція метро) 3.JPG|Платформа станцыі
Лівобережна (станція метро) 5.JPG|Вестыбюль станцыі
Kyiv traffic jam.JPG|Аўтамабільны затор ля станцыі метро «Левабярэжная», 23 жніўня 2007 года

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Звесткі на афіцыйным сайце Кіеўскага метрапалітэна
* Старонка станцыі на неафіцыйным сайце Кіеўскага метрапалітэна 
* Станцыя «Левабярэжная» на сайце «Свет метро»

Катэгорыя:Станцыі Кіеўскага метрапалітэна
Іван Кузьміч Запарожац

**Іван Кузьміч Запарожац** (, Белая Царква — ) — савецкі архітэктар, брат вядомага рэвалюцыянера .

## Біяграфія 
Скончыў архітэктурнае аддзяленне Кіеўскага мастацкага вучылішча.

У 1920-х гадах быў загадчыкам будаўнічага аддзела Савета раённых дум Масквы і старшынёй яго тэхнічнага савета.

## Творчасць 
Адзін з аўтараў універсітэцкага гарадка і ў тым ліку даваеннага галоўнага корпуса Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта ў Мінску, стваральнік жылых дамоў у , Сочы і іншых аб’ектаў.

Акрамя гэтага з’яўляецца аўтарам нерэалізаванага праекта Дома Саветаў у Омску і аўтарам аднаго з дамоў у Ансамбле жылых дамоў кааператыва палярнікаў у Маскве.

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары Расіі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Свята-Міхайлаўская царква (Варонічы)

**Царква ў імя Святога архангела Міхаіла** — храм у в. Варонічы Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.

## Гісторыя 
Храм быў пабудаваны ў 1716 г. як уніяцкі. У 1768 годзе ў ім быў цудадзейны абраз Боскай Маткі, што завецца «Вароніцкай», у срэбнай рызе з залатой каронай. Другі храм быў збудаваны з дрэва ў 1838 г. (паводле іншых крыніц – у 1899 г.). 

У 1920-х гадах царква была закрыта камуністычнымі ўладамі, будынак паступова разбураўся.

Варыянтная форма назвы:
* Вароніцкая Свята-Міхайлаўская царква
* Свята-Міхайлаўская царква 
* Храм Святога архістратыга Міхаіла

## Архітэктура 
Твор народнага дойлідства.

## Гл. таксама 
* Храмы Пухавіцкага раёна

## Літаратура 
* Памяць. Пухавіцкі раён. — Мінск: Беларусь, 2003. — С. 682—683.
* Праваслаўныя храмы на Пухавіччыне: Інфармацыйны даведнік. — Мар'іна Горка: Пухавіцкая цэнтральная бібліятэка; аддзел бібліятэчнага маркетынгу. — 2007. — С. 10.

## Спасылкі 
* Варонічы |Царква Святога Міхала Арханёла - http://www.radzima.org/
* Царква ў імя Святога архангела Міхаіла (Варонічы, вёска; Пухавіцкі раён) - http://unicat.nlb.by/
* Вороничская святыня - http://edinenie.by/ 

## Літаратура 
* Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін. — Мінск, 2007.
* Праваслаўныя храмы на Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін. — Мінск, 2001.
* Вороничская святыня / Татьяна Дашкевич // Планета — Семья. ― 2014. ― № 5. ― С. 4―9. (Пабудавана ў 1899 г.)

Катэгорыя:Знішчаныя збудаванні Пухавіцкага раёна
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Пухавіцкага раёна
Катэгорыя:Колішнія ўніяцкія храмы Мінскай вобласці
Катэгорыя:Варонічы (Пухавіцкі раён)
Катэгорыя:Храмы Барысаўскай епархіі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1838 годзе
Катэгорыя:1838 год у Беларусі
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Левабярэжны масіў

**Левабярэжны масіў** () — жылы масіў у Кіеве (Украіна). Масіў быў збудаваны ў 1960-х — 1970-х гадах на большай частцы тэрыторыі знесенай Мікольскай Слабодкі. Масіў падзелены напалову наземнай трасай Святошынска-Броварскай лініі метрапалітэна. З правабярэжжам звязаны мостам Метро. Асноўныя вуліцы — Раісы Акіпнай і Мітрапаліта Андрэя Шаптыцкага (былая Луначарскага). На поўдзень ад Левабярэжнага размешчаны Русанаўка і Беразнякі. Левабярэжны масіў адрозніваецца ад суседніх масіваў наяўнасцю студыі «Укртэлефільм», станцыяй метро «Левабярэжная» і гасцініцай «Турыст», якая з’яўляецца дамінантай гэтага раёна. Каля метро знаходзіцца Міжнародны выставачны цэнтр.

## Фотаздымкі 

File:Броварський проспект Київ 2009 01.JPG|Агульны выгляд Левабярэжнага масіву
File:Вулиця Микільсько-Слобідська (Київ) 2.JPG|Забудова вуліцы Мікольска-Слабадской

## Спасылкі 
* Энцыклапедыя Кіева 
* Київ. Енциклопедичний довідник. За ред. А. В. Кудрицького. Головна редакція Української Радянської енциклопедії. Київ, 1981.

Катэгорыя:Гістарычныя раёны Кіева
Спіс банкаў Азербайджана

**Спіс банкаў Азербайджана** — пералік крэдытна-фінансавых устаноў Азербайджана.

## Цэнтральны банк 
* Цэнтральны Банк Рэспублікі Азербайджан

## Асноўныя камерцыйныя банкі 
* AccessBank
* AFB Bank
* AGBank
* Amrahbank
* ASB
* AtaBank
* Atrabank
* Azər-Türk Bank
* Azerbaijan Credit Bank
* Bank BTB
* Bank Eurasia
* Bank Melli Iran
* Bank of Azerbaijan
* Bank of Baku
* Bank Respublika
  
* Bank Silk Way
* Bank Standard
* Bank Technique
* Caucasus Development Bank
* DekaBank
* DemirBank
* EBRD
* Evrobank
* Expressbank
* Ganjabank
* Günay Bank
* International Bank of Azerbaijan
* Kapital Bank
* KredoBank
* MuganBank

* Nakhchivanbank
* National Bank of Pakistan
* NBCBank
* Nikoil Bank
* Parabank
* PAŞA Bank
* Rabitabank
* TuranBank
* Unibank
* United Credit Bank
* VTB Bank Azerbaijan
* Xalq Bank
* Yapi Kredi Bank Azerbaijan
* Zaminbank

## Гл.таксама 
* Банкаўская сістэма Азербайджана
* Азербайджанскі манат

## Спасылкі 
* Спіс банкаў Азербайджана  Banks.az 

 

*
Томас Юінг

**Томас Юінг** (,  — ) — амерыканскі палітык, 1-ы міністр унутраных спраў ЗША і 14-ы міністр фінансаў ЗША.

## Біяграфія 
Томас Юінг нарадзіўся ў Уэст-Ліберці (штат Вірджынія). Яго сям’я спавядала прэсвітарыянства, але Юінг на працягу многіх гадоў прымаў удзел у каталіцкіх набажэнствах. У 1815 годзе скончыў універсітэт Агая са ступенню бакалаўра мастацтваў. У 1816 годзе, пасля прыняцця ў калегію адвакатаў, заснаваў уласную юрыдычную кантору ў Ланкастэра.

У 1830 годзе Юінг быў абраны ў Сенат ЗША. З 1831 па 1837 год у Сенаце ён, член Нацыянальнай рэспубліканскай партыі, прадстаўляў інтарэсы штата Агая, але пазней Томас Юінг далучыўся да партыі вігаў.

4 сакавіка 1841 года прэзідэнт Уільям Генры Гарысан прызначыў Юінга на пасаду міністра фінансаў. Нягледзячы на тое, што Гарысан памёр праз месяц пасля інаўгурацыі, Юінг застаўся на пасадзе пры новым прэзідэнце, Джоне Тайлеры, да сваёй адстаўкі 11 верасня 1841 года. Прычынай адстаўкі паслужыла нязгода з планамі па стварэнні Трэцяга банка ЗША.

8 сакавіка 1849 года прэзідэнт Закары Тэйлар зацвердзіў Юінга першым міністрам унутраных спраў. Гэтую пасаду ён займаў да 22 ліпеня 1850 года.

У 1871 годзе, незадоўга да смерці, Томас Юінг прыняў каталіцтва. На яго пахаванні сярод апорных труну быў губернатар штата Агая, будучы прэзідэнт ЗША, Ратэрфорд Хейс.

* Catholic Encyclopedia information

Катэгорыя:Міністры фінансаў ЗША
Катэгорыя:Сенатары ад штата Агая
Мбошы

thumb|Металічныя бранзалеты мбошы
**Мбошы** — народ групы банту ў Рэспубліцы Конга. Жывуць у сярэднім цячэнні ракі Конга і далінах яе прытокаў Ліквала і Аліма. Агульная колькасць (2016 г.) - 167 000 чалавек. 

Лігвісты сцвярджаюць, што мбошы паходзяць з рэгіёна Вялікіх азёр і мігрыравалі ў сучаснае месца рассялення да сярэдзіны XIX ст. 

Падзяляюцца на субэтнічныя групы: *мбошы*, *мбока*, *аква*, *ангарэ*, *квала*, *куба*. Адносяцца да негрскай расы вялікай негроіднай расы. Гавораць на мове лімбошы. Большасць мбошы — каталікі, частка прытрымліваецца традыцыйных вераванняў.

Традыцыйныя заняткі — трапічнае, ручное падсечна-агнявое земляробства (маніёк, ямс, батат, бананы), якім пераважжна займаюцца жанчыны. У забалочаных нізінах выкарыстоўваюць насыпныя грады, выкарыстоўваюць зялёныя ўгнаенні; збіральніцтва; ручное рыбалоўства; працуюць на лесанарыхтоўках. Распаўсюджана міграцыя ў г.Бразавіль.

У мінулым пераважалі раскіданыя паселішчы, цяпер узрасла колькасць кампактных вёсак, заснаваных вакол рэк і дарог, чатырохвугольнай планіроўкі, дамы будуюць фасадам да цэнтральнай плошчы; у паселішчах ёсць мужчынскія дамы. Жытло — прамавугольнае ў планіроўцы, з каркаснымі, аплеценымі пруццем сценамі і высокім дахам з лісця пальмы рафіі.

Традыцыйныя стравы — кашы, цестападобныя пасты з маніёка, бананаў, з садавінавымі і гароднінавымі прыправамі, рыба. Традыцыйнае адзенне не захавалася. Распаўсюджаны складаныя прычоскі. Асноўная сацыяльная ячэйка — вялікасямейная абшчына. Лік радства матрылінейны, развіта палігінія.

## Літаратура 
* Народы мира, «Советская энциклопедия», М., 1988 // С.295

Катэгорыя:Народы Афрыкі
Катэгорыя:Народы банту
Катэгорыя:Народы Рэспублікі Конга
Тэке

**Тэке**, **батэке**, **дзінг**, **тыа** — народ групы банту ў памежных раёнах Рэспублікі Конга, Габона і ДРК (нізоўі ракі Касаі, прытокі Кванга, Куілу, Лукеніе). Агульная колькасць — 1,1 млн.чалавек. 

Адносяцца на нергскай расы вялікай негроіднай расы. Гавораць на мове тэке (паўночная тэке). Дыялекты: кан'інгі, джыкіні, тэгэ. Вернікі — каталікі, частка прытрымліваецца традыцыйных вераванняў.

Паселішчы складаюцца з сядзіб палігамных сем'яў і дасягаюць 2,5-5 тысяч чалавек. Традыцыйнае жытло — круглая хаціна. Традыцыйнае адзенне — паясное ў мужчын і жанчын.

Найбольш тыповым з'яўляецца шлюб па абмене, існавалі шлюбы дагаварныя. Працяглы час захоўваліся левірат і сарарат. Традыцыйныя вераванні — культы продкаў і духаў, вядзьмарства. Маюць развіты фальклор (казкі, песні, гістарычныя паданні)

## Літаратура 
* Народы мира, «Советская энциклопедия», М., 1988 // С.435-436

Катэгорыя:Народы Афрыкі
Катэгорыя:Народы банту
Пуэнт-Нуар

**Пуэнт-Нуар** () — горад у Рэспубліцы Конга, другі па велічыні пасля г.Бразавіль, порт на Атлантычным акіяне, праз які праходзіць амаль увесь знешнегандлёвы абарот краіны. Да 2004 года быў цэнтрам дэпартамента Куілу, затым вылучаны ў асобны дэпартамент.

Насельніцтва горада па дадзеных на 2010 год складае 829 134 чалавек; (195 000 чалавек ў 1980 годзе, 294 000 — у 1984 годзе, 455 000 — у 1996 годзе).

## Гісторыя 
У 1484 годзе партугальскія мараплаўцы ўбачылі тут чорныя скалы і назвалі гэтую мясцовасць Чорны Мыс (фр. Пуэнт-Нуар). Горад заснаваны ў 1883 годзе экспедыцыяй Саварн’яна дэ Браза як ваенны пост на месцы невялікага рыбацкага пасёлка. 1950—1958 гадах сталіца французскай калоніі Сярэдні Конга. У 1924—1934 гадах горад быў злучаны чыгункай са сталіцай.

У 1927 годзе ў горад была падведзена пітная вада, у 1932 годзе пабудаваны аэрапорт, у 1936 годзе першая бальніца, у 1942 годзе пабудаваны новы порт. Грамадзянская вайна 1997—1999 гадоў выклікала масавае перасяленне народа ў горад з унутраных рэгіёнаў, што павялічыла насельніцтва ўдвая.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
Катэгорыя:Гарады Рэспублікі Конга
Аліма

**Аліма** — рака ў Афрыцы, правы прыток ракі Конга.

Працякае па тэрыторыі Рэспублікі Конга, бярэ свой пачатак на плоскім ўзвышшы Акакуе, праходзіць праз былыя каланіяльныя французскія станцыі Дыелэ, Аліму і Лекаці.

У вярхоўі Аліма адрозніваецца хуткасцю цячэнні, суднаходная. З правага боку ў Аліму ўпадаюць у верхнім цячэнні Лекеці і Парма, а ў ніжнім — Мпама.

Рака Аліма была адкрыта ў 1878 годзе П'ерам Саварн'янам дэ Бразам.

Катэгорыя:Рэкі Рэспублікі Конга
Футра

**Футра** — валасяное покрыва на целе жывёл, таксама вырабленая шкура пушнога звера і зімовая вопратка з яе. 

У адрозненне ад поўсці, паняцце футра прымяняецца толькі да сямейства куніцавых і атраду зайцападобных, а таксама да некаторых відаў грызуноў (бабёр, вавёрка) і сабачых (лісы), а таксама каціных — рысь, леапард і г.д.

Галоўная функцыя футра — стварэнне мікраклімату, засцярога ад неспрыяльных умоў навакольнага асяроддзя, ахоўная афарбоўка.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарбарная прамысловасць
Катэгорыя:Паляванне
Катэгорыя:Покрыўная сістэма жывёл
Куілу

**Куі́лу** () — рака ў Рэспубліцы Конга. У сярэднім цячэнні называецца **Ніяры**. Працякае па тэрыторыі дэпартаментаў Ніяры і Куілу, названых па рацэ, а таксама па дэпартаменту Буэнза і па мяжы дэпартамента Лекуму. Рака была даследавана ў 1882 годзе харватам Драгуцінам Лерманам.

Катэгорыя:Рэкі Рэспублікі Конга
Катэгорыя:Рэкі, якія ўпадаюць у Атлантычны акіян
Катэгорыя:Басейн Атлантычнага акіяна ў Афрыцы
Альфонс Масамба-Дэба

**Альфонс Масамба-Дэба** (; , Нкола — , Бразавіль) — кангалезскі сацыялістычны палітык і дзяржаўны дзеяч, кіраўнік дзяржавы ў 1963—1968 гадах. Удзельнік антыкаланіяльнага руху. Пасля звяржэння прэзідэнта Юлу ў 1963 — прэзідэнт Рэспублікі Конга. Праводзіў сацыялістычны курс ва ўнутранай і знешняй палітыцы. Скінуты ў выніку ваеннага паўстання ў жніўні 1968 года. У сакавіку 1977 года абвінавачаны ў змове і забойстве прэзідэнта Нгуабі, арыштаваны і расстраляны. Рэабілітаваны ў 1991 годзе.

Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Рэспублікі Конга
Катэгорыя:Прэзідэнты Рэспублікі Конга
Катэгорыя:Міністры Рэспублікі Конга
Катэгорыя:Антыкаланіялісты
Катэгорыя:Зрынутыя прэзідэнты
Катэгорыя:Пакараныя смерцю прэзідэнты
Катэгорыя:Расстраляныя
Катэгорыя:Пасмяротна рэабілітаваныя
Марыян Нгуабі

**Марыян Нгуабі** (, , Форт-Русэ — , Бразавіль) — кангалезскі ваенны, палітычны і дзяржаўны дзеяч, кіраўнік дзяржавы з 1968, прэзідэнт Народнай Рэспублікі Конга ў 1970—1977 гадах. Заснавальнік і лідар кангалезскай партыі працы. Праводзіў палітыку, заснаваную на ідэалогіі марксізму-ленінізму, арыентаваўся на СССР. Забіты ў выніку змовы.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Прэзідэнты Рэспублікі Конга
Катэгорыя:Забітыя прэзідэнты
Катэгорыя:Марксісты
Катэгорыя:Ваенныя Рэспублікі Конга
Фюльбер Юлу

**Фюльбер Юлу** (, , Мадзіба — , Мадрыд) — кангалезскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, лідар руху за незалежнасць, першы прэзідэнт незалежнага Конга. Святар Рымска-каталіцкай царквы. Праводзіў курс эканамічнага лібералізму, антыкамунізму. Зрынуты ў выніку масавых пратэстаў у жніўні 1963 года. Завочна асуджаны да смяротнага пакарання. Памёр у эміграцыі. Рэабілітаваны ў 1991 годзе.

Катэгорыя:Постаці Рэспублікі Конга
Гімн Кувейта

**Нацыянальны гімн** () — дзяржаўны гімн Кувейта. Быў зацверджаны 25 лютага 1978 года замест ранейшага гімна «Салют Эміру», аднак выконваецца толькі па урачыстых выпадках і не мае шырокага ўжывання.

## Арабскі тэкст 
## Лацінская транслітэрацыя гімна 
Прыпеў

: Watani ´l-Kuwait salemta Li ´l-majdi
: Wa `ala jabeeneka talio ´s-sa`di
: Watani ´l-Kuwait watani ´l-Kuwait
: Watani ´l-Kuwait salemta Li ´l-majdi

1

: Yaa mahda aabaai ´l-`ola katabou
: Sifra ´l-kholoudi fa-naadate ´sh-shohobou
: Allaho akbaro ennahom arabou
: Tala`at Kawaakebo jannato ´l-kholdi

2

: Bourekta Ya Watanil Kuwaita Lana
: Sakanan Wa Eshta Alal Mada Watana
: Yafdeeka Horron Fi Hemaka Bana
: Sarhol Hayati Be Akramil Aydi

3

: Nahmeeka Ya Watani Wa Shahidona
: Sharoul Hoda Wal Haqqo Ra-Edona
: Wa Amirona Lil Ezzi Qa-Edona
: Rabbol Hamiyati Sadqol Waadi

## Спасылкі 
* Гімн на сайце nationalanthems.info

Катэгорыя:Дзяржаўныя сімвалы Кувейта
Паскаль Лісуба

**Паскаль Лісуба** (, нар. , Цынгуідзі) — кангалезскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, першы дэмакратычна абраны прэзідэнт Рэспублікі Конга. Быў прэм’ер-міністрам пры прэзідэнце Альфонсе Масамба-Дэба, займаў ўрадавыя пасады пры кіраванні Марыяна Нгуабі. Абвінавачваўся ў датычнасьці да змовы і забойства Нгуабі, пасля рэабілітаваны. У 1992 годзе абраны прэзідэнтам Конга, праводзіў ліберальныя рэформы. Зрынуты Дэні Сасу-Нгесо падчас грамадзянскай вайны пры ангольскай ваеннай падтрымцы. У цяперашні час палітычны эмігрант.

Катэгорыя:Прэзідэнты Рэспублікі Конга
Малеба

**Малеба** () — возера на рацэ Конга, папярэднічае вадаспадам Лівінгстана ніжэй па цячэнні. У дакаланіяльныя часы звалася возерам Нкунда (), таксама раней насіла назву Стэнлі-Пул () у гонар Г. М. Стэнлі.

Мае даўжыню 35 кіламетраў, шырыню 23 км і агульную плошчу каля 500 км². Яе цэнтральная частка занятая востравам Мбаму агульнай плошчай 180 км², які належыць Рэспубліцы Конга. Возера мае глыбіні ад 3 да 10 метраў, узровень вады можа змяняцца на 3 метра на працягу года, у сярэднім застаючыся на вышыні 272 метра над узроўнем мора.

Возера з’яўляецца пачаткам суднаходнага ўчастка Конга ўверх па цячэнні ракі да гарадоў Мбандака, Кісангані і Бангі.

Катэгорыя:Азёры Дэмакратычнай Рэспублікі Конга
Катэгорыя:Азёры Рэспублікі Конга
Катэгорыя:Басейн Конга
Карл фон Фасбендэр

{{Дзяржаўны дзеяч
 | беларускае імя            = 
 | арыгінальнае імя          = 
 | партрэт                   = 
 | шырыня партрэта           =  
 | подпіс                    = 
 | герб                      = 
 | подпіс герба              =

 | дата нараджэння           = 
 | месца нараджэння          = 
 | дата смерці               = 
 | месца смерці              = 
 | пахаваны                  = 
 | дынастыя                  = 
 | бацька                    = 
 | маці                      = 
 | муж                       = 
 | жонка                     = 
 | у шлюбе                   = 
 | дзеці                     =

 | гады службы               = 1872 — 1918
 | прыналежнасць             =  
 | род войскаў               = 
 | званне                    =  
 | камандаваў                = 4-я баварская пяхотная дывізіяІ баварскі рэзервовы корпус19-я армія
 | бітвы                     = Першая сусветная вайна

 | навуковая сфера           = 
 | месца працы               = 
 | вядомы як                 =

 | партыя                    = 
 | дзейнасць                 = 
 | прафесія                  = 
 | адукацыя                  = 
 | вучоная ступень           = 
 | манаграма                 = 
 | рэлігія                   = 
 | узнагароды                = { style="background: transparent"
     
}
 | аўтограф                  = 
 | Commons                   = 
}}
**Карл фон Фасбе́ндэр** (;  — , г. ) — германскі ваенны дзеяч, генерал ад інфантэрыі.

## Біяграфія 
Скончыў Ваенную акадэмію (1888). 

Службу пачаў ў 1875 годзе лейтэнантам баварскай арміі. У 1890 годзе быў камандзіраваны ў Вялікі Генштаб. З 1893 года выкладаў у Ваеннай акадэміі, з 1895 года служыў у штабе 4-й пяхотнай дывізіі ў Вюрцбургу. З 1897 года камандзір 3-га батальёна 10-га пяхотнага палка, з 1898 года — 1-га егерскага батальёна. У 1901 годзе прызначаны начальнікам ваенных устанаўленняў у Аўгсбургу. З 1902 года камандзір 3-га пяхотнага палка, з 1905 — 9-й пяхотнай брыгады. З 1907 года начальнік штаба баварскага АК. З верасня 1908 года камандзір 4-й баварскай пяхотнай дывізіі. 12 сакавіка 1912 года звольнены ў адстаўку. 

### Першая сусветная вайна 
Пры мабілізацыі прызваны з адстаўкі і 2 жніўня 1914 года прызначаны камандзірам 1-га баварскага рэзервовага корпуса. 10 лістапада 1918 года прызначаны камандуючым 19-й арміяй на Заходнім фронце. 18 снежня армія была расфармаваная, а Фасбендэр выйшаў у адстаўку і вярнуўся ў Мюнхен.

13 верасня 1916 года узнагароджаны ордэнам Pour le Mérite. 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Удзельнікі Першай сусветнай вайны
Вогзіна

**Во́гзіна** — возера ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці, за 28 км на паўночны ўсход ад горада Лепель, каля вёскі Суша, у басейне ракі Тураўлянка.

Плошча паверхні 0,67 км². Даўжыня 1,78 км, найбольшая шырыня 0,69 км. Найбольшая глыбіня 9,3 м, сярэдняя — 3,0 м. Даўжыня берагавой лініі 4,96 км. Аб'ём вады ў возеры 2,02 млн м³. Плошча вадазбору 5,5 км².

Схілы катлавіны вышынёй 10—17 м, на поўначы і захадзе нізкія, забалочаныя, пад хмызняком. Берагі на поўначы і захадзе сплавінныя. Мелкаводдзе шырокае, пясчанае, глыбей 2,5 м дно выслана сапрапелямі. Расліннасць уздоўж берагоў утварае паласу шырынёй да 60 м, на заходнім плёсе расце ахоўны від флоры ў Беларусі — наяда марская. У возера ўпадае ручай з возера Какісіна, выцякае ручай Праскавея ў раку Дзіва.

## Літаратура 
* 
* Ліст карты N-35-35. Выданне 1991 г. Стан мясцовасці на 1987 г.

## Спасылкі 
* Агульная характарыстыка азёр Віцебскай вобласці // Даведнік «Водныя аб'екты Рэспублікі Беларусь»  
* Морфаметрычныя параметры азёр Віцебскай вобласці // Даведнік «Водныя аб'екты Рэспублікі Беларусь»  

Катэгорыя:Азёры Лепельскага раёна
Катэгорыя:Басейн Дзівы
Сырэцка-Пячэрская лінія (Кіеў)

**Сырэцка-Пячэрская лінія** (, з 2014 года на афіцыйных схемах адзначаецца як **Зялёная лінія метро** ці лінія **М3**) — гістарычна трэцяя лінія Кіеўскага метрапалітэна, мае найбольшую даўжыню з трох галінак. Колькасць станцый — 16, працягласць лініі — 23,9 км, час праезду — 39 мін.

Нумарацыя шляхоў: «Сырэц» — «Чырвоны хутар» — I, «Чырвоны хутар» — «Сырэц» — II.

## Гісторыя будаўніцтва 
## Перайменавання 
* «Клоўская» — да 1993 г. Мечнікава *(укр. Мечникова)*

## Перспектыва развіцця 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт Кіеўскага метрапалітэна  
* Спіс складаў Сырецко-Пячэрскай лініі  
* фота Сырецко-Пячэрскай лініі  ў фотагалерэі метрапалітэнаў СНД 

Катэгорыя:Лініі Кіеўскага метрапалітэна
Яганес фон Эбен

{{Дзяржаўны дзеяч
 | беларускае імя            = 
 | арыгінальнае імя          = 
 | партрэт                   = 
 | шырыня партрэта           =  
 | подпіс                    = 
 | герб                      = 
 | подпіс герба              =

 | дата нараджэння           = 
 | месца нараджэння          = 
 | дата смерці               = 
 | месца смерці              = 
 | пахаваны                  = 
 | дынастыя                  = 
 | бацька                    = 
 | маці                      = 
 | муж                       = 
 | жонка                     = 
 | у шлюбе                   = 
 | дзеці                     =

 | гады службы               = 1873 — 1919
 | прыналежнасць             =  
 | род войскаў               = 
 | званне                    =  
 | камандаваў                = 30-я пяхотная дывізіярэзервовы X корпусІ корпус9-я армія
 | бітвы                     = Першая сусветная вайна

 | навуковая сфера           = 
 | месца працы               = 
 | вядомы як                 =

 | партыя                    = 
 | дзейнасць                 = 
 | прафесія                  = 
 | адукацыя                  = 
 | вучоная ступень           = 
 | манаграма                 = 
 | рэлігія                   = 
 | узнагароды                = { style="background: transparent"
     
}
 | аўтограф                  = 
 | Commons                   = 
}}
**Яга́нес фон Э́бен** (;  — ) — германскі ваенны дзеяч, генерал ад інфантэрыі.

## Біяграфія 
Перад пачаткам вайны камандаваў 30-й пяхотнай дывізіяй. З 30 жніўня 1914 года — камандзір X рэзервовага корпуса. 11 чэрвеня 1915 года пераведзены на пасаду камандзіра I АК на месца генерала Роберта фон Коша. 10 чэрвеня 1917 года змяніў генерала Коша на чале 9-й арміі, якая дзейнічала супраць Румыніі. 18 чэрвеня 1918 года камандаванне арміі было перакінута ў Францыю, а фон Эбен пастаўлены на чале армейскай групы «А», якой былі падпарадкаваны войскі, дзейнічаючыя ў Латарынгіі.

14 лютага 1919 года быў звольнены ў адстаўку.

7 кастрычніка 1916 года ўзнагароджаны ордэнам Pour le Mérite. 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Удзельнікі Першай сусветнай вайны