open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Эдмінас Багдонас

**Эдмінас Багдонас** (; 23 кастрычніка 1963, Каўнас, Літоўская ССР, CССР — 22 мая 2021, Вільнюс, Літва) — літоўскі палітычны дзеяч, дыпламат. Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Літоўскай Рэспублікі ў Рэспубліцы Беларусь (2007—2011).

## Біяграфія 
1991—1992 — рэферэнт бюро па знешніх сувязях Вярхоўнага Савета — Аднаўленчага Сойма Літоўскай Рэспублікі.

1992—1993 — дырэктар дэпартамента міжпарламенцкіх сувязяў Сойма Літоўскай Рэспублікі.

1994—1997 — консул Пасольства Літоўскай Рэспублікі ва Украіне.

1997—1998 — намеснік дырэктара Дэпартамента дзяржаўнага і дыпламатычнага пратакола МЗС Літоўскай Рэспублікі.

1998—2001 — дырэктар дэпартамента дзяржаўнага і дыпламатычнага пратакола МЗС Літоўскай Рэспублікі.

2001—2004 — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Літоўскай Рэспублікі ў Рэспубліцы Італія і па сумяшчальніцтве ў Сербіі і Чарнагорыі, Швейцарскай Канфедэрацыі, Рэспубліцы Мальта.

2004—2006 — саветнік Прэзідэнта Літоўскай Рэспублікі, кіраўнік групы знешняй палітыкі, каардынатар групы дарадцаў прэзідэнта Літоўскай Рэспублікі, кіраўнік Кансультацыйнага камітэта прэзідэнтаў Літвы — Польшчы.

2006—2007 — пасол па асаблівых даручэннях дэпартамента Усходняй Еўропы і Сярэдняй Азіі МЗС Літоўскай Рэспублікі.

12 студзеня 2007 года дэкрэтам прэзідэнта Літвы Валдаса Адамкуса прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Літоўскай Рэспублікі ў Рэспубліцы Беларусь.

1 лютага 2007 года прыбыў у Мінск. 13 лютага ўручыў даверчыя граматы Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь А. Лукашэнку.

24 ліпеня 2011 года пакінуў пасаду пасла.

Памёр 22 мая 2021 года.

## Узнагароды 
* Камандор ордэна «За заслугі перад Літвой» (19 лютага 2003);
* Медаль памяці 13 студзеня (8 студзеня 2003);
* Памятны знак з нагоды запрашэння Літвы ўступіць у НАТА (2003);
* Дзяржаўныя ўзнагароды Польшчы, Латвіі, Эстоніі, Нарвегіі, Грэцыі, Бельгіі, Украіны, Мальтыйскага ордэна, Іспаніі, у тым ліку:
** Ордэн Крыжа зямлі Марыі II ступені (Эстонія, 30 верасня 2004 года)
** Кавалер Вялікага Крыжа ордэна грамадзянскіх заслуг (Іспанія)
** Афіцэр ордэна Заслуг перад Рэспублікай Польшча (Польшча, 9 красавіка 1999)
** Ордэн «За заслугі» II ступені (Украіна, 5 лістапада 1998)

## Асабістае жыццё 
Жанаты. Бацька дваіх дзяцей. Перад прызначэннем у Беларусь валодаў васьмю мовамі: чэшскай, польскай, славацкай, сербахарвацкай, украінскай, рускай, англійскай і італьянскай.

## Спасылкі 
* Біяграфія на сайте Белтэлерадыёкампаніі

Катэгорыя:Палітыкі Літвы
Катэгорыя:Паслы Літвы ў Беларусі
Катэгорыя:Дыпламаты Літвы
Мікалай Міхайлавіч Асоцкі

**Мікалай Міхайлавіч Асоцкі** (1840 — пасля 1840) — беларускі медык, доктар медыцыны, стацкі саветнік.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 4 снежня 1840 года. Скончыў медыцынскі факультэт Харкаўскага ўніверсітэта.

У 1865 годзе служыў лекарам у Бабруйскім крапасным батальёне.

Абараніў у Маскоўскай хірургічнай акадэміі ў 1870 годзе доктарскую дысертацыю «Пра ўплыў спарыньі на якасць і колькасць малака».

Галоўны ўрач ваеннага шпіталя № 61. Выйшаў у адстаўку ў 1898 годзе.

Пахаваны на Кавалеўскіх могілках у Крапыўныцкым.

## Узнагароды 
Меў ордэн Святога Уладзіміра 4-й ступені.

Аўтар артыкулаў у медыцынскіх выданнях.

Час смерці дакладна невядомы. У розных выданнях пазначаецца па-рознаму — 1 лютага 1898 года або 13 кастрычніка 1903 года.

Катэгорыя:Медыкі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Ваенныя ўрачы Расійскай імперыі
Катэгорыя:Медыкі Беларусі
Катэгорыя:Ваенныя ўрачы Беларусі
Måneskin

**Måneskin** — італьянскі рок-гурт, у склад якога ўваходзяць галоўны вакаліст Давід Даміяна, басістка Вікторыя Дэ Анжэліс, гітарыст Томас Раджы і бубнач Ітан Торкіа. Гурт заняў другое месца ў адзінаццатым сезоне італьянскага шоў талентаў X Factor у 2017 годзе, і, нарэшце, перамог на конкурсе песні Еўрабачанне-2021 з песняй «Zitti e buoni».

## Дыскаграфія 
**Студыйныя альбомы**

* *Il ballo della vita* (2018)
* ''Teatro d'ira: Vol. I* (2021)
* *Rush!'' (2023)

Катэгорыя:Удзельнікі конкурсу песні Еўрабачанне 2021
Катэгорыя:Прадстаўнікі Італіі на конкурсе песні Еўрабачанне
Катэгорыя:Рок-гурты Італіі
Катэгорыя:Пераможцы конкурсу песні Еўрабачанне
Луіс дэ Гонгара

**Луіс дэ Гонгара-і-Арготэ** (; 11 ліпеня 1561, Кордава — 23 мая 1627) — іспанскі паэт эпохі барока.

## Біяграфічныя звесткі 
Вывучаў права ва ўніверсітэце Саламанкі, служыў канонікам у кафедральным саборы Кордавы. З 1589 вандраваў па Іспаніі, выконваючы даручэнні капітула. У 1609 вярнуўся ў родны горад. У 1617 быў прызначаны каралеўскім капеланам, да 1626 жыў пры двары караля Філіпа III у Мадрыдзе. У 1627 сур’ёзна захварэў, страціў памяць і зноў вярнуўся дадому, дзе ў скрайняй беднасці памёр неўзабаве ад апаплексіі.

## Творчасць 
Творчасць Луіса дэ Гонгары прынята дзяліць на два перыяды — «ясны» (да 1610 года) і «цёмны». У першы перыяд ён піша лірычныя і сатырычныя вершы — традыцыйныя санеты, рамансы, летрыльі. Плён другога перыяду — «Ода на ўзяцце Ларачэ» (1610), міфалагічная паэма «Паданне пра Паліфема і Галатэю» (1613). Вяршыня паэзіі Гонгары і адна з вяршыняў іспанскага вершаванага мастацтва — цыкл пастаральных «Паэмаў самоты» (*Soledades*). З задуманых чатырох паэмаў («Самота ў полі», «Самота на беразе», «Самота ў лесе», «Самота ў пустэльні») напісаная толькі першая і частка другой. Створанае ім у гэты перыяд залічваюць да «вучонай» паэзіі, так званага культэранізму, або культызму () — плыні барокавай слоўнасці, якая пры жыцці аўтара выклікала вострую літаратурную палеміку. Яго супернікамі выступалі Лопэ дэ Вега (з якім Гонгара абменьваўся абразлівымі вершамі) і Франсіска дэ Кеведа (санеты апошняга, зрэшты, не чужыя «цёмнай» манеры).

## Спадчына 
Святкаванне 300-годдзя з дня смерці Гонгары (1927), арганізаванае ў Севільі тарэадорам Ігнасіа Санчэсам Мехіясам, стала актам сімвалічнага згуртавання паэтаў, якія групаваліся вакол Федэрыка Гарсія-Лоркі, і дало групе імя «пакалення 27 года». Пасля гэтага створанае Гонгарам, які пры жыцці не апублікаваў ніводнай кнігі (яго вершы перапісваліся ад рукі і друкаваліся толькі ў анталогіях), уваходзіць у класічны канон.

Катэгорыя:Паэты Іспаніі
Разня ў Махберэ Дэго

**Разня ў Махберэ Дэго** — масавае забойства, здзейсненае 15 студзеня 2021 года ў горадзе Махберэ Дэго (Тыграй, Эфіопія) падчас Тыграйскага канфлікту. Вайскоўцамі Узброеных Сіл Эфіопіі тут было забіта ад 50 да 74 мірных жыхароў.

У сетку патрапілі відэазапісы масавых забойстваў. Канкрэтны дзень падзей не паказваецца, але некаторымі крыніцамі называецца дата 15 студзеня, прычым расправы працягваліся яшчэ некалькі дзён. Мэтай ваенных сталі мужчыны, у асноўным гандляры і фермеры, падазраваныя ў сувязях з паўстанцамі НФВТ. Дзесяткі грамадзянскіх асобаў былі згрупаваны ў пустыні за межамі горада, падведзены на край скалы і пакараны смерцю эфіопскі вайскоўцамі. Дзякуючы асаблівай геамарфалогіі навакольнага асяроддзя выявы можна было геалыцыраваць.

Пасля некалькіх месяцаў адмаўлення эфіопскімі ўладамі факту масавых забойстваў у сакавіку было абвешчана аб сумесным расследаванні УВКПЧ і ўрадавай камісіі па правах чалавека.

## Спасылкі 
* Twitter: author @tvbempt; hashtags #NeverForget #SayTheirNames #mahberedego
* World Peace Foundation: Starving Tigray
* Tigray: Atlas of the humanitarian situation
* TGHAT: A compilation of the verified list of civilian victims from different sources

Катэгорыя:Студзень 2021 года
Катэгорыя:Масавыя забойствы падчас Тыграйскага канфлікту
Катэгорыя:Забойствы, здзейсненыя ў 2021 годзе
Катэгорыя:2021 год у Эфіопіі
Катэгорыя:Падзеі 15 студзеня
Генадзь Барысавіч Хасін

**Генадзь Барысавіч Хасін** (, Барысаў — , Мінск) — беларускі футбаліст, нападаючы

## Клубная кар’ера 
Нарадзіўся ў Барысаве, дзе і пачаў займацца футболам. У 14 гадоў патрапіў у каманду «Батоўцы», якая выступала ў першынстве БССР. Хаця да паўналецця гуляць на дарослым узроўні ў Савецкім Саюзе было забаронена, гуляў пад чужым прозвішчам. Пасля заканчэння вучобы Хасін пераехаў у Мінск, дзе паступіў у тэхнікум харчовай прамысловасці і разам з тым трапіў у мясцовую каманду «Харчавік», пазней стаў гульцом сталічнага армейскага клуба СКА.

У 1954-м годзе на зборах армейцаў ў Сочы маладога футбаліста запрыкмецілі трэнеры Дынама. Стаўшы гульцом «Спартака», правёў той сезон у дублі і забіваў практычна ў кожным матчы.

Дэбют адбыўся ў 1955 годзе з маскоўскім «Дынама», здолеўшы вызначыцца забітым мячом брамніку Яшыну.

У 1961 годзе Хасін стаў найлепшым бамбардзірам «Беларусі», забіўшы 13 мячоў. У апошнім туры першай частцы чэмпіянату СССР мінчукі дома сустракаліся з маскоўскім «Дынама» адзначыўся дублем.
 
Свой апошні матч за «Дынама» Хасін адгудяў у 1-м туры чэмпіянату СССР 1963 года, замяніўшы Мустыгіна ў хатнім паядынку супраць аднаклубнікаў з Кіева. Усяго ж за дынамаўцаў нападаючы згуляў у 175-ці гульнях, у якіх забіў 46 галоў.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Шыннік Яраслаўль
Катэгорыя:Ігракі ФК Металург Запарожжа
Катэгорыя:Ігракі ФК Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Спутнік Мінск
Разня ў Бора

**Разня ў Бора** — масавае забойства, здзейсненае 8—10 студзеня 2021 года ў вёсцы Бора і суседніх населеных пунктах (Тыграй, Эфіопія) падчас Тыграйскага канфлікту. Тут вайскоўцамі Узброеных Сіл Эфіопіі было забіта 187 чалавек. Салдаты хадзілі па будынках у Бора і пакаралі смерцю больш за 160 чалавек. Здзейсніўшы забойства, яны не дазволілі сем’ям забраць сваіх загінуўшых. Толькі праз два дні пасля бойні магільшчыкам дазволілі прыступіць да работы; адзін з іх пахаваў 26 трупаў на могілках царквы Абунэ Арэгаві. Пасля гэтага масавыя забойствы дасягнулі бліжэйшых вёсак Ады Шэгла, Чамела і Чэлена

## Спасылкі 
* Twitter: author @tvbempt; hashtags #NeverForget #SayTheirNames #Bora #BoraSelewa
*World Peace Foundation: Starving Tigray
*Tigray: Atlas of the humanitarian situation
*TGHAT: A compilation of the verified list of civilian victims from different sources

Катэгорыя:Студзень 2021 года
Катэгорыя:Масавыя забойствы падчас Тыграйскага канфлікту
Катэгорыя:Забойствы, здзейсненыя ў 2021 годзе
Катэгорыя:2021 год у Эфіопіі
Леанард Эдуардавіч Гадлеўскі

**Леанард Эдуардавіч Гадлеўскі** (, г. Менск — ) — беларускі мастак.

## Біяграфія 
Скончыў у 1965 годзе Мінскае мастацкае вучылішча. Вучыўся ў А. Луцэвіча, А. Малішэўскага. Удзельнік мастацкіх выставак з 1966 года.

Член Беларускага саюза мастакоў з 1970 года, член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1972 года.

## Творчасць 
Працаваў у галіне тэатральна-дэкарацыйнага мастацтва, пераважна на тэлебачанні. Асноўныя творы: афармленне тэлеспектакляў «Цягнік далёкага накірунку», «Жыта», «Перад сном», «Сляды на снезе», «Прыгоды Бураціна», «Гаворыць сёмы паверх», «Навагодняя казка», «Званочкі»; кінаканцэртная праграма «Піянерская турысцкая», а таксама графічныя лісты «Стары Тбілісі», «Батумскі порт», «Стары Мінск». 

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Сцэнографы Беларусі
Констфак

**Констфак** () — найбуйнейшы ў Швецыі мастацкі каледж у галіне мастацтва, дызайну і дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, размешчаны ў Стакгольме.

У цяперашні час у каледжы навучаецца каля 900 студэнтаў і працуе 200 супрацоўнікаў. Каледж прапануе навучанне на ўзроўні бакалаўра, магістра і доктара, мае адну з найбуйнейшых бібліятэк Швецыі ў галіне мастацтва, рамёстваў і дызайну, адкрытую для публікі.

## Гісторыя 
Констфак меў некалькі розных імёнаў з моманту свайго заснавання ў 1844 годзе этнолагам і мастаком Нільсам Монсанам Мандэльгрэнам у якасці мастацкай школы для рамеснікаў па сумяшчальніцтве пад назвай «Нядзельная школа малявання для рамеснікаў» (). Школа была прынята ў *Svenska Slöjdföreningen* (сёння вядомая як *Svensk form*) у наступным годзе і перайменавана ў «Школу шведскай асацыяцыі рамёстваў» ().

У 1857 годзе былі прыняты першыя дзве студэнткі (Софі Гранберг і Мацільда Андэрсан), а ў наступным годзе студэнткам было афіцыйна прапанавана падаць заяўку.

Школа, якая доўгі час знаходзілася ў Нормальме, паміж царквой святой Клары і Хётаргетам, была перанесена ў 1959 годзе ў новы будынак на Валхалавогене з добра абсталяванымі майстэрнямі, спраектаванымі архітэктарамі Гестай Эбергам і Таге Херцэлем. У 2004 годзе школа зноў пераехала ў былую штаб-кватэру LM Ericsson на Тэлефонплан у муніцыпалітэце Стакгольма. Інтэр’ер старога будынка завода плошчай 20 300 квадратных метраў быў перароблены, у прыватнасці, архітэктарам Гертам Уінгардам.

Катэгорыя:Вышэйшыя навучальныя ўстановы Швецыі
Катэгорыя:Мастацкія вышэйшыя навучальныя ўстановы
Галіноўская

**Галіноўская** — жаночая форма прозвішча Галіноўскі.

## Вядомыя носьбіты 
* Марыя Анатолеўна Галіноўская (нар. 1984) — беларуская хакеістка (хакей на траве).
* Наталля Віктараўна Галіноўская (нар. 1975) — беларускі ўрач-неўролаг.
* Ніна Васільеўна Галіноўская (1935—2025) — беларуская паэтэса.
Zitti e buoni

**«Zitti e buoni»** або **«ZITTI E BUONI»** *(«Ціхія і смірныя»)* — песня італьянскай групы «Måneskin», якая была выпушчана 3 сакавіка 2021 года гуказапісвальнай кампаніяй «Sony Music Entertainment Italy» як другі сінгл у падтрымку другога студыйнага альбома гурта «Teatro d’ira: Vol. 1».

З гэтай песняй «Måneskin» атрымалі права прадставіць Італію на «Еўрабачанні-2021» у Ротэрдаме (Нідэрланды), атрымаўшы перамогу ў фестывалі песні ў Сан-Рэма — 2021. Песня прынесла перамогу выканаўцам на конкурсе «Еўрабачанне-2021».

Катэгорыя:Песні конкурсу Еўрабачанне 2021
Рутэны

Назву **Рутэны** маюць:

* Рутэны — гістарычны этнонім лацінскага паходжання, які выкарыстоўваўся ў дачыненні да жыхароў Русі
* Рутэны — кельцкае племя на тэрыторыі Галіі

## Гл. таксама 
* Рутэнія
* Рутэній
* Рутэнка
* Русіны
Міхаіл Нікіфаравіч Вяргеенка

**Міхаіл Нікіфаравіч Вяргеенка** () — беларускі футбаліст і трэнер, гуляў на пазіцыі варатара. Чэмпіён СССР 1982 года. Заслужаны трэнер Беларусі.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 12 студзеня 1950 года ў Гомелі. Выхаванец гомельскага «Спартака».

Выступаў за «Дынама» (Мінск) з 17 верасня 1968 года па верасень 1983 года. Правёў 281 матч у рамках чэмпіянату СССР (забіў 1 гол: 17 чэрвеня 1982, бакінскаму «Нефтчы», з пенальці) і 28 гульняў у Кубку СССР. На працягу многіх гадоў быў капітанам каманды.

У 1972 годзе ў складзе маладзёжнай зборнай СССР ён стаў срэбным прызёрам першага ў гісторыі маладзёжнага чэмпіянату Еўропы. Быў асноўным галкіперам мінскага «Дынама» ў чэмпіёнскім сезоне 1982 года.

З верасня 1983 па май 1991 года працаваў трэнерам і начальнікам каманды «Дынама». З чэрвеня 1991 па май 1994 года быў галоўным трэнерам ФК «Дынама-Мінск». Пад яго кіраўніцтвам клуб выйграў свае першыя трафеі ў суверэнных чэмпіянатах Беларусі: чэмпіянат і Кубак Беларусі па футболе 1992. Галоўны трэнер нацыянальнай зборнай Беларусі (чэрвень 1992 — май 1994, лістапад 1996 — верасень 1999). З 1998 па 2000 год быў генеральным дырэктарам ФК «Дынама-Мінск».

Памёр 16 ліпеня 2024 года ў Мінску. Пахаваны на мінскіх Паўночных могілках.

## Палітычныя погляды 
Падпісаў адкрыты ліст у падтрымку дзеючай улады Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў масавых пратэстаў у 2020 годзе.

## Сям’я 
Сын — футбаліст і футбольны трэнер Аляксей Міхайлавіч Вяргеенка (нар. 1975).

## Зноскі 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Футбольныя трэнеры Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Мінск
Катэгорыя:Заслужаныя трэнеры БССР
Катэгорыя:Трэнеры ФК Дынама Мінск
Катэгорыя:Футбольныя функцыянеры Беларусі
Катэгорыя:Трэнеры зборнай Беларусі па футболе
Багушэўскі

**Багушэўскі** — прозвішча.

## Выбітныя асобы 
* Міхаіл Пятровіч Багушэўскі — расійскі і беларускі медык, ваенны ўрач
* Стафан Багушэўскі — дзеяч рэвалюцыйнага руху, рэдактар
Культура Грузіі

Культура Грузіі стваралася на працягу шматвяковай гісторыі і ўяўляе сёння багатую нацыянальную культуру і літаратуру, якая грунтуецца на нацыянальных мове і пісьме. Моцнае пачуццё нацыянальнай ідэнтычнасці дапамагло захаваць адметнасць грузінскай культуры, нягледзячы на неаднаразовыя перыяды замежнай акупацыі.

## Культура старажытнай Грузіі 
Традыцыйна лічыцца, што грузінскі алфавіт быў вынайдзены ў III стагоддзі да н. э. і рэфармаваны каралём Іберыі Парнавазам I у 284 да н. э. Некаторыя сучасныя навукоўцы лічаць, што алфавіт быў створаны пазней, у пачатку 5 стагоддзя нашай эры, таму што менавіта гэтым часам датуюцца самыя раннія прыклады грузінскага пісьма.

На сярэднявечную культура Грузіі моцна ўплывала праваслаўнае хрысціянства і Грузінская праваслаўная апостальскай царква, замаўлялі і спансавалі стварэнне рэлігійных твораў мастацтва. Акрамя таго, было напісана таксама шмат свецкіх прац нацыянальнай гісторыі, міфалогіі і агіяграфіі.

### Царкоўнае выяўленчае мастацтва 
* Ікона Зарзмскага манастыра 886 г.
* Ікона Цылкані 9-а ст;
* Іверская ікона 10-а ст.;
* Ікона Божай Маці з Хакулі, 12-е. ст;

### Архітэктурныя помнікі 
* Грузінская царква ў Віфлееме 4-га ст.;
* Манастыр у Ікальта 4-е ст.;
* Манастыр Некрэсі, 4-9-е ст.;
* Манастыр Шыомгвіме, 6-е ст.;
* Комплекс пячорных манастыроў Давід Гарэджа, 6-е ст.;
* Манастыр Джвары, 6-е ст.
* Царква Анчысхаці, 6-е ст.;
* Манастыр у Бачкава, 6-е ст.;
* Манастыр Атэнскі Сіон, 7-е ст.;
* Іверскі Манастыр на гары Афон, 10-е ст.;
* Манастыр Даліскана, 10-е ст.;
* Храм Светыцхавелі, 11-е ст.;
* Хірскі манастыр, 11-е ст.;
* Гелацкі манастыр, 12-е ст.;
* Комплекс пячорных манастыроў Вардзіа, 12-е ст.

### Літаратурныя творы 
Сярод сярэднявечных перыядаў вядомыя грузінскія пісьмовыя працы:

* Пакутніцтва каралевы Шушанік — помнік літаратуры, датуецца паміж 476 і 483 гадамі б жыцці і смерці армянскай прынцэсы Шушанік;
* Шен хар венахі — гімн Дзеве Марыі, 12-е ст.;
* Віцязь у тыгравай шкуры — гераічны эпас 12-га ст.;
* Картліс Цхаўрэба — летапісы з 12 да 19-га стагоддзя;
Уладзімір Шыманец

**Уладзімір Аляксандравіч Шыманец** ( — ) — беларускі грамадскі дзеяч у Францыі, інжынер, мастак, міністр фінансаў БНР.

## Біяграфія 
Нарадзіўся  года ў Рызе, дзе ў той час працаваў яго бацька Аляксандр Васільевіч, што паходзіў з вёскі Засулле на Стаўпеччыне. Маці — Вольга Ігнацьеўна. Ахрышчаны 22 мая (4 чэрвеня) года ў рыжскай Пакроўскай царкве. Хроснымі бацькамі былі селянін Засульскай воласці Міхаіл Ільіч Сацінскі і жонка селяніна Ліксенскай воласці Эмілія Канстанцінаўна Сініца.

Падчас Першай сусветнай вайны ў 1915 г. сям’я была эвакуяваная ва ўкраінскае Дняпро, і толькі ў 1919 годзе ўдалося вярнуцца на радзіму ў Засулле. Уладзімір Шыманец вучыўся ў школе ў Негарэлым, апошнія класы — у Стоўпцах. Ад дзяцінства пачаў маляваць.

У 1932 годзе скончыў Віленскую тэхнічную школу. Па заканчэнні школы цягам году не мог знайсці працы і жыў з бацькамі, толькі пазней знайшлася праца ў Стоўпцах. У 1935 годзе ажаніўся. У 1938 годзе польскія ўлады перавялі яго ў Брэст.

У 1939 годзе здолеў уладкавацца ў Баранавічах, працаваў намеснікам начальніка электрастанцыі чыгуначнай станцыі Баранавічы-Цэнтральная. Пасля прыходу саветаў быў арыштаваны — 23 кастрычніка 1940 г. Асуджаны 22 лютага 1941 г. «асобай нарадай» за «антысавецкую агітацыю» на 5 гадоў савецкіх канцлагераў у Омску, аднак адпраўцы туды перашкодзіў пачатак нямецка-савецкай вайны. Падчас нямецкай акупацыі настаўнічаў у Баранавічах, публікаваў артыкулы пра архітэктуру.

З лета 1944 года разам з сям’ёй на эміграцыі. Спачатку апынуўся ў Даніі, у Капенгагене, дзе арганізаваў Згуртаванне беларусаў Даніі. У 1948 годзе з дапамогай Лявона Рыдлеўскага і Міколы Абрамчыка змог разам з сям’ёй пераехаць у Францыю. З 1952 года жыў у Сартрувілі пад Парыжам. Браў удзел у працы Аб’яднання беларускіх работнікаў у Францыі, Сусветнага аб’яднання беларускай эміграцыі (САБЭ), дзейнасці ўрада БНР (некаторы час займаў пасаду міністра фінансаў). Праз усё жыццё працягваў маляваць. Быў аўтарам праектаў паваенных марак БНР. Удзельнічаў у мастацкіх выстаўках у Сартрувілі, Версалі, Парыжы, у 1970-х некалькі выставак яго працаў былі арганізаваныя ў БІНіМам у Нью-Ёрку. Пісаў у эміграцыйнай перыёдыцы пра творчасць беларускіх мастакоў на эміграцыі.

Памёр 27 жніўня 1977 года ў Сартрувілі.

## Сям’я 
* Дзеці:
** Івонка Сурвіла, Старшыня Рады БНР
** Лявон Шыманец, грамадскі дзеяч
* Унучкі:
** Паўліна Сурвіла, музыказнаўца
** Вірджынія Шыманец, літаратарка, тэатразнаўца і даследчыца беларускага тэатру

## Цікавыя факты 
* Рэабілітаваны 7 верасня 1989 г. Пракуратурай Брэсцкай вобласці (архіўная справа: УКГБ Брэсцкай вобласці 10013-с).
* Біяграфія Уладзіміра Шыманца была надрукаваная ў газеце «Беларус» № 241 за 1977 год

## Спасылкі 
* [Адкрыты спіс. Шыманец Уладзімір Аляксандравіч (1911)](https://by.openlist.wiki/%D0%A8%D1%8B%D0%BC%D0%B0%D0%BD%D0%B5%D1%86_%D0%A3%D0%BB%D0%B0%D0%B4%D0%B7%D1%96%D0%BC%D1%96%D1%80_%D0%90%D0%BB%D1%8F%D0%BA%D1%81%D0%B0%D0%BD%D0%B4%D1%80%D0%B0%D0%B2%D1%96%D1%87_(1911))

Катэгорыя:Мастакі Беларусі
Катэгорыя:Інжынеры Беларусі
Катэгорыя:Члены Рады Беларускай Народнай Рэспублікі
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя ў БССР
Катэгорыя:Імігравалі ў Данію з Беларусі
Мікалай Аляксандравіч Гугнін

**Мікалай Аляксандравіч Гугні́н** (нар. , г. Ноўгарад, РСФСР — , ) — беларускі мастацтвазнавец, педагог, графік. Кандыдат мастацтвазнаўства (1982), дацэнт.

## Біяграфія 
Скончыў у 1970 годзе мастацка-графічны факультэт Віцебскага педагагічнага інстытута. Вучыўся ў І. Сталярова, Ф. Гумена. 

З 1971 года працаваў у Віцебскім педагагічным інстытуце.

Член Беларускага саюза мастакоў з 1991 года, член Беларускага саюза літаратурна-мастацкіх крытыкаў з 1997 года. 

## Творчасць 
Працы ў галіне тэорыі і гісторыі мастацтва, акварэлі, экслібрысе.

Удзельнік мастацкіх выставак з 1978 года.

Асноўныя работы: мастацтвазнаўчыя артыкулы «Апошні год дзейнасці Віцебскага мастацка-практычнага інстытута (1922—1923)», «3 гісторыі Віцебскай мастацкай школы», нарысы аб мастаках Віцебшчыны, па праблемах беларускай кніжнай графікі. У творчасці пераважае пленэрны падыход, стрыманасць лінейна-жывапісных рытмаў, някідкія каларыстычныя інтанацыі («Зіма. Богаяўленскі сабор», 1993).

Творы знаходзяцца ў Віцебскім абласным краязнаўчым музеі.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Графікі Беларусі
Катэгорыя:Кандыдаты мастацтвазнаўства
Катэгорыя:Графікі XX стагоддзя
Катэгорыя:Экслібрысісты Беларусі
Катэгорыя:Мастацтвазнаўцы Беларусі
Жаночая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2015

**Жаночая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2015** (24-ы жаночы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе) — чэмпіянат Беларусі па футболе сярод беларускіх жаночых каманд 2015 года.

## Турнірная табліца 
## Вынікі матчаў 
Прыведзены вынікі ўсіх матчаў, згуляных на 9 жніўня 2015 года.

Крыніца:

**Колеры:** сіні = перамога гаспадараў; жоўты = нічыя; чырвоны = перамога гасцей.

## Бамбардзіры 
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2015 годзе
Катэгорыя:2015 год у жаночым футболе
Катэгорыя:Жаночая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе
Вышэйшая эканамічная школа ў Празе

**Вышэйшая эканамічная школа ў Празе** () — чэшская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова эканамічнага профілю з сядзібай у Празе.

## Агульная характарыстыка 
Установа была заснавана ў 1919 годзе як кафедра Чэшскага тэхнічнага ўніверсітэта ў Празе, якая спецыялізавалася на аптовым гандлі, банкаўскай справе і арганізацыі прамысловых прадпрыемстваў.

У 1949 годзе была створана Вышэйшая школа палітычных і эканамічных навук, якая ў 1953 годзе была рэарганізвана і атрымала новую назву. Установа зведала значную рэформу ў 1989 годзе пасля Аксамітнай рэвалюцыі.

З 2020 года ўстанова на англійскай мове афіцыйна называецца **Пражскім універсітэтам эканомікі і бізнесу** ().

## Факультэты 
* Факультэт фінансаў і ўліку
* Факультэт міжнародных адносін
* Факультэт эканомікі бізнесу
* Факультэт інфарматыкі і статыстыкі
* Факультэт народнай гаспадаркі
* Факультэт менеджменту

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Вышэйшыя навучальныя ўстановы Прагі
Катэгорыя:Эканамічныя навучальныя ўстановы
Лепча

**Лепча**, або **ронгкап** (саманазва: ᰛᰩᰵᰀᰪᰱ, літаральна «дзеці далін») — народ, карэннае насельніцтва паўднёвых Гімалаяў. Насяляюць Сікім у Індыі, суседнія раёны Непала і Бутана. Агульная колькасць (2021 г.) — 81 800 чалавек.  

## Паходжанне 
Лепча адносяцца да сіна-тыбецкай групы народаў. Доўгі час даследчыкі лічылі іх нашчадкамі перасяленцаў з суседняга Тыбета, якія з'явіліся на поўдні Гімалаяў раней за бхотыя. Аднак вывучэнне іх мовы паказала, што яна бліжэй да моў кіратаў і горных народаў паўночнага ўсходу Індыі, чым да тыбецкай. Мяркуецца, што старажытныя продкі лепча мігрыравалі на поўдзень праз тэрыторыю сучаснай М'янмы, а потым паступова рушылі на захад пакуль не апынуліся на сучаснай населенай імі тэрыторыі. Самі лепча лічаць сябе спрадвечнымі тубыльцамі Сікіма і называюць сябе **ронгкап**, «дзецьмі далін». Больш распаўсюджаная назва **лепча** з'яўляецца экзонімам, паходзіць ад непальскай мянушкі людзей, што размаўляюць невыразна. 

## Мова 
Родная мова лепча адносіцца да сіна-тыбецкай групы моў. У XVII стагоддзі будысцкі манах Тыкунг Менсалонг склаў пісьмовасць лепча на аснове тыбецкага пісьма. З 1845 года еўрапейскія місіянеры друкавалі на ёй кнігі. У нашы дні мова лепча з’яўляецца адной з афіцыйных моў Сікіма, вывучаецца ў школах. Аднак вобласць яе ўжывання скарачаецца. ЮНЕСКА разглядае яе як адну з моў, што мае пагрозу знікнення.

## Спасылкі 
* Lepchas — Encyclopedia.com
* The Lepchas of Sikkim
* VANISHING LEPCHA
* The Lepchas: From Legends to the Present Day

Катэгорыя:Народы Азіі
Катэгорыя:Народы Індыі
Катэгорыя:Народы Непала
Катэгорыя:Народы Бутана
Марат Васілевіч Клімаў

**Марат Васілевіч Клі́маў** (нар. , , Магілёўская вобласць) — беларускі археолаг. Кандыдат гістарычных навук (2005).

## Біяграфія 
Скончыў у 1994 годзе БДУ. У 1994—1995 выкладаў у Полацкім універсітэце, з 1995 у Інстытуце гісторыі НАН Беларусі.

## Навуковая дзейнасць 
Вывучае вясковыя паселішчы і сістэму рассялення, генезіс і гістарычную тапаграфію гарадоў Полацкага Падзвіння X—XVI стст. Даследаваў паселішчы Астроўшчына-2, Двор-Гомель, Лучна-1, Субаўшчына-3, Рудня Полацкага, Сакалова Мёрскага, Княжыцы і Лісна Верхнядзвінскага раёнаў, сакральны цэнтр і курганы Заскаркі Полацкага раёна.

Выявіў больш за 180 старажытных паселішчаў. Адзін з аўтараў «Гісторыі Беларусі» ў 6 тамах (т. 1, 2000), «Археалогіі Беларусі» ў 4 тамах (т. 4, 2001, з В. У. Шаблюком).

## Творы 
### Артыкулы ў перыядычных і серыйных выданнях 
* Аб фарміраванні Ліснянскай воласці ў Полацкім княстве / М. В. Клімаў // Гісторыя і археалогія Полацка і Полацкай зямлі: матэрыялы V Міжнароднай навуковай канферэнцыі (24―25 кастрычніка 2007 г.) / [укладальнік Т. А. Джумантаева]. — Полацк, 2009. — С. 287—294.
* Сярэднявечны культавы помнік Заскаркі ў ваколіцах г. Полацка // ГАЗ. Мінск, 2002. № 17;
* Асаблівасці рассялення ў акрузе Полацка: X — сярэдзіна XVI ст. // ГАЗ. Мінск, 2006. № 21;
* Тапаграфія і планіроўка вясковых паселішчаў у акрузе Полацка// МАБ. 2005. № 9;
* Праблема вялікіх курганоў у сувязі з пытан-нем аб з’яўленні новай пахавальнай абраднасці ва ўмовах рассялення на Поўначы Беларусі // МАБ. 2008. № 15.

### Артыкулы ў энцыклапедыях, даведнікаў і слоўніках 
* Лісна / Л. У. Дучыц, М. В. Клімаў // Археалогія Беларусі: энцыклапедыя: у 2 т. / [склад. Ю. У. Каласоўскі; рэдкал.: Т. У. Бялова (гал. рэд.) і інш.]. Т. 2: Л — Я. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 2009. — 492, [1] c. — С. 20—21. — ISBN 978-985-11-0354-2.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Археолагі Беларусі
British Gas plc

**British Gas plc** — была пастаўшчыком энергетычных і бытавых паслуг у Вялікабрытаніі.

Яна была ўтворана, калі Брытанская газавая карпарацыя была прыватызавана ў снежні 1986 года ў выніку прыватызацыі, ініцыяванай урадам Маргарэт Тэтчэр.

## Гісторыя 
Кампанія была ўтворана, калі кансерватыўны ўрад Вялікабрытаніі на чале з прэм’ер-міністрам Маргарэт Тэтчэр увёў Закон аб газе 1986 года, які прывёў да прыватызацыі Брытанскай газавай карпарацыі, і 8 снежня 1986 года яе акцыі былі выпушчаныя на Лонданскай фондавай біржы. Каб заахвоціць людзей стаць акцыянерамі, прапанова была інтэнсіўна рэкламавана з дапамогай рэкламных ролікаў «калі вы ўбачыце Сіда... скажы яму!». Сід — абстрактнае імя і кожны персанаж роліка перадае наступнаму інфармацыю пра кампанію і кажа гэтую фразу.

Першапачатковае публічнае размяшчэнне акцый у памеры 135 пені за акцыю ацаніла кампанію ў 9 мільярдаў фунтаў стэрлінгаў, што стала самай высокай прапановай акцый у той час. Урад таксама стварыў індустрыяльную рэгуляцыю газазабеспячэння (Ofgas), каб абараніць патрэбы кліентаў. Пазней ён стаў часткай кіравання рынкаў газу і электраэнергіі (Ofgem).

У межах падрыхтоўкі да адкрыцця рынка паставак газу для канкурэнцыі, ў 1996 годзе British Gas plc давялося прайсці сур’ёзную рэструктурызацыю, якая падзяліла кампанію на пяць падраздзяленняў:

# Грамадскае газазабеспячэнне (бытавое газазабеспячэнне);
# Гандаль кантрактамі (бізнес-пастаўкі);
# Транспарціроўка і захоўванне, пазней называлася «Transco» (транспарціроўка і захоўванне газу);
# Абслугоўванне і ўстаноўка, пазней называлася «Services»;
# Раздробны гандаль, пазней называлася «Energy Centres».

У чэрвені 1991 года старшыня кіравання Роберт Эванс выклікаў спрэчкі, пагадзіўшыся на павышэнне заробка на 66%, што ў дзесяць разоў перавышала ўзровень інфляцыі ў той час. Гэта прывяло да таго, што яго зарплата вырасла з 222 000 да 370 000 фунтаў стэрлінгаў, што было асуджана Лейбарысцкай партыяй як «відавочная неўтаймаваная прагнасць». Гэта рушыла ўслед за абвінавачваннямі ў прагнасці супраць кампаніі месяцам раней, калі яна паведаміла пра рост прыбытку да падаткааблажэння на 42%.

## Дэмергер 
У лютым 1997 года кампанія была падзелена на асобныя часткі, якія ўтварылі Centrica, BG Group і Transco. Асноўны брэнд па-ранейшаму выкарыстоўваецца сёння ў якасці дачэрняй кампаніі Centrica.
Дэмергер

**Дэмергер** — гэта форма карпаратыўнай рэструктурызацыі, пры якой бізнес-аперацыі прадпрыемства падзяляюцца на адзін або некалькі кампанентаў. Гэта супрацьлегласць зліцця або паглынання.

Дэмергер можа быць ажыццёўлены праз вылучэнне арганізацыі шляхам размеркавання або перадачы акцый дачэрняй кампаніі, якая валодае бізнесам, акцыянерам кампаніі, якая ажыццяўляе дэмергер. Дэмергер таксама можа адбыцца шляхам перадачы адпаведнага бізнесу новай кампаніі або бізнесу, у якім затым акцыянеры гэтай кампаніі выпускаюць акцыі.

## Гл. таксама 
Вылучэнне ўласнага капіталу

Катэгорыя:Раздзелы фінансаў
Роберт Эванс (бізнесмен)

Сэр **Роберт Эванс** (28 мая 1927, Ліверпул, Паўночна-Заходняя Англія, Англія, Вялікабрытанія — 24 ліпеня 2020, Англія, Вялікабрытанія) — брытанскі бізнесмен, старшыня праўлення British Gas plc з 1989 па 1993 год.

Роберт Эванс нарадзіўся ў Ліверпулі 28 мая 1927 года ў сям’і Флорэнс і Гвіліма Эвансаў. У пачатковай школе Кноці Эш у Ліверпуле ён пасябраваў з Кенам Додам.

Эванс працаваў у British Gas plc амаль усю сваю кар’еру, даслужыўшыся да выканаўчага дырэктара і старшыні праўлення з 1989 па 1993 год.

Памёр 24 ліпеня 2020 года ў Англіі.

Катэгорыя:Прадпрымальнікі Вялікабрытаніі
Танга (1980)

**«Танга»** () — мультыплікацыйны фільм, створаны ў 1980 годзе польскай студыяй Se-ma-for, якая базуецца ў Лодзі.

## Сюжэт 
Месца знаходжання камеры не змяняецца і паказвае пакой, у якім розныя людзі выконваюць розныя дзеянні. У пакоі ёсць ложак, стол, крэслы, шафа. Першы рух у фільме — мяч, які залятае ў пакой праз акно, за ім залазіць хлопчык і выносіць яго назад. Паступова ў пакой уваходзіць больш людзей, якія робяць нейкія рэчы, працэсы паўтараюцца і з’яўляюцца іншыя людзі. Сярод іншага паказаны закаханая пара, хлопчык з паветраным шарыкам, бабуля і спартсмен. Людзі праходзяць міма адзін аднаго і не ўзаемадзейнічаюць. Адзіны гук — гэта музыка танга.

## Водгукі 
Mitternachtskino піша: *«Танга — гэта неверагодна ажыўлены, забаўляльны калаж з фрагментаў жывых дзеянняў, які Рыбчынскі, як звычайна, тэхнічна рэалізуе амаль ідэальна. Грандыёзны твор анімацыйнага мастацтва, і, безумоўна, адзін з найпрыгажэйшых, разнастайных кароткаметражных фільмаў у сваім родзе»*.

## Узнагароды 
*  Міжнародны фестываль анімацыйнага кіно ў Ансі
** Гран-пры&nbsp;— Збігнеў Рыбчынскі
*  Узнагарода Кракаўскага кінафестывалю (Польшча):
** прыз «Бронзавы лайконік»&nbsp;— Збігнеў Рыбчынскі
*  Узнагароды Кінафестывалю ў Оберхаўзене (Германія):
** вялікая ўзнагарода горада Оберхаўзен&nbsp;— Збігнеў Рыбчынскі
** узнагарода Міжнароднай федэрацыі кінапрэсы
** узнагарода кінаклубаў *FICC*
** узнагарода евангельскага журы
*  Узнагароды Міжнароднага фестываля анімацыі ў Атаве:
** прыз глядацкіх сімпатый&nbsp;— Збігнеў Рыбчынскі
** рэкамендацыя журы&nbsp;— Збігнеў Рыбчынскі
*  Прэмія «Оскар» Акадэміі кінематаграфічных мастацтваў і навук (ЗША):
** за найлепшы анімацыйны фільм&nbsp;— Збігнеў Рыбчынскі

## Наступствы 
Фільм паклаў канец працы Рыбчынскага са студыяй «Se-ma-for». Нягледзячы на ваеннае становішча ў Польшчы яму дазволілі паехаць у ЗША, каб атрымаць Оскар, але адтуль ён не павярнуўся.

Катэгорыя:Мультфільмы 1980 года
Катэгорыя:Фільмы Польшчы 1980 года
Катэгорыя:Мультфільмы Польшчы
Катэгорыя:Кароткаметражныя фільмы Польшчы
Сяргей Васільевіч Кухто

**Сяргей Васільевіч Кухто** (,  — ) — беларускі мастак.

## Біяграфія 
У 1978 годзе скончыў Мінскае мастацкае вучылішча імя А. Глебава. Экспанавацца пачаў з сярэдзіны 1990-х гадоў.

## Творчасць 
Працаваў у неаміфалагічным жанры. У аснове большасці работ — аўтарская інтэрпрэтацыя міфаў пра кентаўра. Творы адрозніваюцца дакладнай выверанасцю дэталяў кампазіцыі, вытанчаным малюнкам, дасканалым выкананнем класічнай тэхналогіі жывапісу.

Сярод твораў: «У канцы зімы» (1992), «Кентаўр» (1992), «Хірон са спартанкамі» (1993), «Прывал» (1993), «Прыгожая правінцыялка» (1994), «Палкан на паляванні» (1996), «Палкан на лежні» (1998), «Дзяцінства Палкана» (1998), «Возера Лосвіда» (1998), «Арлекін з драўляным мячом» (1998), «Выкраданне Еўропы» (1999), «Выхаванне Ахіла» (1995), «Вясёлка» (1997), «Мяцеліца» (1997), «Пераправа» (1994—1997), «У канцы зімы» (1998) і інш.

Работы мастака знаходзяцца ў прыватных калекцыях Чэхіі, Галандыі, Швейцарыі, ЗША, Ізраіля, Расіі, Беларусі.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Мастакі Беларусі
Жаночая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2014

**Жаночая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2014** (23-ы жаночы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе) — чэмпіянат Беларусі па футболе сярод беларускіх жаночых каманд 2014 года.

## Турнірная табліца 
## Бамбардзіры 
## Спасылкі 
* Belarus (Women) 2014
* PREMIER LEAGUE WOMEN

Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2014 годзе
Катэгорыя:2014 год у жаночым футболе
Катэгорыя:Жаночая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе
Двор Гомель (археалагічны помнік)

**Двор Гомель** — археалагічны помнік: селішча каля в. Двор Гомель Полацкага раёна Віцебскай вобласці. Размешчана за 0,5 км на паўночны захад ад вёскі і 0,2 км на захад ад шашы Мінск—Полацк . Пляцоўка выцягнута ўздоўж паўночнага берага возера Гомель на даўжыню 400 м, плошча 2,4 га. Культурны пласт 0,5—1 м. Выяўлена Э. М. Зайкоўскім, у 1997 годзе М. В. Клімаў даследаваў 48 м². Знойдзены фрагменты глінянага посуду 5 ст., у т.л. кераміка «з расчосамі», фрагменты ляпнога посуду трэцяй чвэрці 1-га тыс. н.э. старажытна-рускага перыяду і 16—17 стст. Сярод металічных вырабаў вылучаецца жалезная шпора сярэдзіны 1-га тыс., рыбалоўны кручок, крэсіва. Пляцоўка паселішча разворваецца.

## Літаратура 
* *Клімаў М. В.* Тапаграфія і планіроўка вясковых паселішчаў у акрузе Полацка // МАБ. 2005. Вып.9;
* *Лопатин Н. В., Фурасьев А. Г.* Северные рубежи раннеславянского мира в III—V веках н.э. — М., 2007.
* 

Катэгорыя:Археалагічныя аб’екты Полацкага раёна
Катэгорыя:Двор Гомель
Катэгорыя:Селішчы Полацкага раёна
ЖФК Бабруйчанка

**«Бабруйчанка»** — беларускі жаночы футбольны клуб з горада Бабруйск, заснаваны ў 1991 годзе. Выступае ў жаночай лізе чэмпіянату Беларусі.

У красавіку 2025 года было абвешчана аб спыненні існавання клуба.

## Папярэднія назвы 
* 1991—1992: «Трыкатажніца»
* 1993—1995: «Трыкатажніца-Арніна»
* 1996: «Белкар»
* 1997—2025: «Бабруйчанка»

## Дасягненні 
### Чэмпіянат Беларусі 
*  Чэмпіён (12): 1994, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2010, 2011, 2012
*  Срэбраны прызёр (5): 1993, 1995, 2004, 2008, 2013
*  Бронзавы прызёр (2): 1992, 2009

### Кубак Беларусі 
*  Уладальнік (10): 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2008
*  Фіналіст (6): 1993, 1994, 2004, 2009, 2010, 2013

### Суперкубак Беларусі 
*  Уладальнік Суперкубка Беларусі (2): 2011, 2012

### Лігі чэмпіёнаў УЕФА 
* Удзельнік Лігі чэмпіёнаў УЕФА (6): 2001/2002, 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005, 2011/2012, 2013/2014

### Чэмпіянат Беларусі па міні-футболе 
*  Срэбраны прызёр: 1994

### Чэмпіянат Беларусі па пляжным футболе 
*  Чэмпіён: 2017

### Кубак Беларусі па пляжным футболе 
*  Фіналіст: 2022

## Чэмпіянат і Кубак Беларусі 
## Легіянеры 
*  Прамісе Сіке (2012, 2014)
*  Эмануэль Чойс (2012—2013)
*  Тачукву Алуэхі (2013)
*  Джой Джэгедэ (2013)
*  Куін Эйва Акімувет (2013)
*  Квін Эйова (2013)
*  Джэйн Дэвід (2013)
*  Блесінг Дыяла (2013)
*  Лавец Аіла (2013)
*  Джуліяна Обі (2014)
*  Ілабякеме Алабі Элас (2014—2015)
*  Эна Умакх (2014—2015)
*  Глорыя Чынаса (2015)
*  Юлія Стэц (2015)
*  Кацярына Ларына (2015)
*  Карына Гаварунова (2018)
*  Хорнэла Мэціефанг (2020)
*  Маклінс Чынаньярэм (2020)
*  Мішэль Тчуйсе (2021)
*  Гіфт Еле Атуве (2021)
*  Прэшэс Эмуабар (2021)
*  Долі Вабеўа (2021)

## Галоўныя трэнеры 
* Мікалай Касаткін (1991—1996>)
* Алег Волах (2001—2003)
* Мікалай Касаткін (2003—2023)
* Аксана Шпак (з 2023)

## Спасылкі 
* Бобруйский футбольный клуб «Бобруйчанка»


Катэгорыя:1991 год у Бабруйску
Катэгорыя:2025 год у Бабруйску
Уладзімір Аляксеевіч Дзіўніч

**Уладзімір Аляксеевіч Дзіўніч** (нар. , ст. Гудагай, Астравецкі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі мастак.

## Біяграфія 
Пасля заканчэння Баравухскай сярэдняй школы Полацкага раёна (1963) працаваў у групе прамысловай эстэтыкі вытворчага аб’яднання «Палімір» у Наваполацку (1968—1972). Удзельнік мастацкіх выставак з 1972 года. Член Беларускага саюза мастакоў (1993). Жыве на станцыі Баравуха Полацкага раёна.

## Творчасць 
Працуе ў станковым жывапісе і акварэлі.

Асноўныя творы: лісты «Возера званае», «Сон-трава», «Восеньскі матыў», «Чырвоны нацюрморт», «Раніца на Дзвіне», «Бэз», «Меліярацыя», «Блакітныя бярозы», «Вясновая цішыня», «Восеньскі настрой».

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Мастакі Беларусі
Катэгорыя:Акварэлісты Беларусі
Вылучэнне ўласнага капіталу

**Вылучэнне ўласнага капіталу (ВУК)** — таксама вядомае як падзеленае ППП або частковае вылучэнне. Уяўляе сабой тып карпаратыўнай рэарганізацыі, пры якой кампанія стварае новую даччыную кампанію і пасля праводзіць яе першую публічную прапанову, захоўваючы пры гэтым кантроль над кіраваннем. Толькі частка акцый прапануецца грамадскасці, таму кампанія-маці захоўвае долю ўдзелу ў даччынай кампаніі. Як правіла, да 20 % акцый даччыных кампаній прапануецца грамадскасці.

## Сутнасць 
Пагадненне стварае дзве асобныя юрыдычныя асобы: мацярынскую і даччыную кампаніі, кожная з якіх мае сваю ўласную раду дырэктараў, кіраўнічую каманду, генеральнага дырэктара і фінансавыя паказчыкі. Вылучэнне ўласнага капіталу павялічвае доступ да рынкаў капіталу, даючы даччынай кампаніі вялікія магчымасці для росту, пазбягаючы пры гэтым негатыўных сігналаў, звязаных з тэрміновай прапановай акцый з мацярынскага капіталу.

## Перавага 
Калі мацярынская кампанія хоча цалкам пазбавіцца ад даччынай кампаніі, то вылучэнне ўласнага капіталу дазваляе папярэдне ацаніць рынкавы кошт даччынай кампаніі і стварае крэдытную гісторыю транзакцый.

Пры падзеле ўласнага капіталу фірма прадае акцыі даччынай кампаніі грамадскасці і захоўвае за сабой частку, якая часта з’яўляецца значнай і ўяўляе сабой кантрольнае валоданне даччынай кампаніяй.

## Праблемы 
Складаныя пытанні бухгалтарскага толку могуць узнікнуць пры набыцці выдзеленых арганізацый. Выдзеленыя арганізацыі маюць патрэбу ў выразным разуменні таго, што азначае іх новы аўтаномны статус з пункту гледжання бухгалтарскага ўліку. Таксама яны павінны распрацаваць уліковую палітыку ў адпаведнасці са сваімі аперацыямі.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* EQUITY CARVE-OUT (ECO)AS A FINANCIAL INSTRUMENT FOR CORPORATE RESTRUCTURING
* The Pricing of Equity Carve-Outs
* Equity carve-outs in favour across power companies

Катэгорыя:Раздзелы фінансаў
Катэгорыя:Фінансы
Жаночы Кубак Беларусі па футболе 2018

**Жаночы Кубак Беларусі па футболе 2018** — 27-ы розыгрыш Жаночы Кубак Беларусі.

## Чвэрцьфіналы 
### Першыя матчы 
### Матчы ў адказ 
## Паўфіналы 
### Першыя матчы 
### Матчы ў адказ 
## Фінал 
## Спасылкі 
* WOMEN’S CUP 2018 

Катэгорыя:2018 год у жаночым футболе
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2018 годзе
2018
Сяргей Пятровіч Прывада

**Сяргей Пятровіч Прывада** (, в. Валова Гара, Лепельскі раён — ) — беларускі мастак, графік.

## Біяграфія 
Скончыў Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут (1984). Член Беларускага саюза мастакоў (1995). Жыў у Наваполацку.

## Творчасць 
Працаваў у розных графічных тэхніках: эстампе, пастэлі, алоўку, станковым жывапісе.

Сярод работ: графічныя кампазіцыі «Зіма ў горадзе» (1989), «Вёска» (1990), «Цішыня» (1998), «Буслянка над возерам» (2000), «Развітанне з летам» (2003), «Навагодняя ноч» (2004), «Урочышча чорнага бусла» (2008); аўталітаграфіі «Партрэт Ф. Скарыны» (1980), «Партрэт Я. Коласа» (1981), «Беларускі фальклор» (1988); серыі «Помнікі архітэктуры Беларусі» (1983), «Беларускія народныя святы»; цыклы пастэляў «Браслаўшчына» (1991), акварэляў «Полаччына — край азёрны» (1988), «Астравы на далёкіх азёрах» (2004). Аўтар жывапісных палотнаў «Прыдзвінскія камяні» (2008), «Лепельшчына» (2008), «Зімовы вечар» (2009) і інш.

## Літаратура 
* *Цыбульский, М. Л.* Привадо Сергей Петрович / М. Л. Цыбульский // Регионы Беларуси : энцикл. : в 7 т. / редкол.: Т. В. Белова (гл. ред.) [и др.]. — Мн. : Беларус. Энцыкл. імя П. Броўкі, 2011. — Т. 2 : Витебская область. Кн. 2. — С. 373—374.

## Спасылкі 
* Прывада Сяргей Пятровіч // Мастакі Віцебшчыны
* 

Катэгорыя:Графікі СССР
Катэгорыя:Графікі Беларусі
Яўген Пятровіч Панамарэнка

**Яўген Георгіевіч Панамарэнка** (нар. , г. , Гомельская вобласць) — беларускі акварэліст.

## Біяграфія 
Скончыў мастацка-графічны факультэт Віцебскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута (1970). Член Беларускага саюза мастакоў (1989). Жыве ў Наваполацку.

## Творчасць 
Працуе пераважна ў акварэлі.

Сярод твораў: «Каля старой ратушы. Віцебск» (1980), «Залатая восень» (1980), «Горад над Нёманам» (1981), «Наш двор» (1986), «Крыгаход» (1986), «Зялёныя прасторы» (1986), «Памяць стагоддзяў» (1987), «Восень. Зямля Полацкая» (1988), «Букет» (1992), «Таямніца ночы» (1993), «Чаканне» (1993), «Разважанне» (1993), «Вянчанне» (1994), «Настрой» (1995), «Бэз» (1996), «Вясновыя кветкі» (1999), «Маладыя» (2000), «Сустрэча» (2002), «Вясна над Дзвіной. Полацк» (2004), «Возера Язна. Восень» (2005), «Букет кветак» (2006), «Астры» (2006) і інш

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Мастакі Беларусі
Катэгорыя:Акварэлісты Беларусі
Георгій Лявонавіч Танковіч

**Георгій Лявонавіч Танковіч** (нар., в. Ярашова, Шумілінскі раён, Віцебская вобласць) — беларускі мастак.

## Біяграфія 
Скончыў мастацка-графічны факультэт Віцебскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута (1969). Вучыўся ў І. Сталярова, Ф. Гумена. Удзельнік мастацкіх выстаў з 1969 года. Член Беларускага саюза мастакоў (1991). Жыве ў Наваполацку.
## Творчасць 
Працуе ў акварэлі.

Асноўныя працы: палотны «Нацюрморт з кветкамі», «Акно», «Двор», «Нацюрморт з кактусам», «Ноч у вёсцы», «Першы снег», «Гарлачыкі», «Да непагоды»; трыпціх «Радзіма Ф. Скарыны».

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Танковіч Георгій. Біяграфія // Мастакі Віцебшчыны
* *Нелли Радько* Выдающийся новополоцкий акварелист Георгий Танкович отметил свой юбилей (+фото картин)  // Наваполацкая гарадская газета «Новополоцк сегодня»

Катэгорыя:Мастакі Беларусі
ЖФК Гомель-СДЮШАР-8

**«Гомель-СДЮШАР-8»** — беларускі жаночы футбольны клуб з горада Гомель.

## Гісторыя 
Заснаваны ў 2007 годзе на падставе пастановы Гомельскага абласнога выканаўчага камітэта ад 17 сакавіка 2007 года № 211. У 2015 годзе каманда не змагла знайсці фінансаванне і прайсці ліцэнзаванне.

## Чэмпіянат і Кубак Беларусі 
## Галоўныя трэнеры 
* Эдуард Дземенкавец (з 2007)

Катэгорыя:2007 год у Гомелі
Анатоль Ільіч Марышаў

**Анатоль Ільіч Марышаў** (нар. , г. Новакузнецк, Кемераўская вобласць, РСФСР) — беларускі мастак.

## Біяграфія 
Скончыў Яраслаўскае мастацкае вучылішча (1968). Выкладаў у Краснадарскай мастацкай школе (1968—1970). З 1974 г. і па цяперашні час працуе ў Аршанскім філіяле Віцебскага камбіната «Мастацтва». Удзельнік выстаў з 1982 г. Член Беларускага саюза мастакоў (1996). Жыве ў Оршы.

## Творчаць 
Працуе ў станковым жывапісе і графіцы. Апошнія дзесяць год мастак займаецца іканапісам, мае сваіх вучняў.

Спіс асноўных работ: графічны цыкл «Кампазіцыя» — 22 работы (1980—1985); серыя «Людзі-дамы, дамы-людзі» — 9 работ (1986—1988); серыя «Асацыяцыя» — 12 работ (1987); «Паганскі цыкл» — 16 работ (1988—1989); серыя «Аплакванне Ягняці» — 8 работ (1989—1991); «Плоскія кампазіцыі» — 10 работ (1991—1992); серыі кампазіцый «Тыя, што блукаюць» — 7 работ (1994—1995), «Без эмоцый» — 6 работ (1993—1994), «Пад чорным сонцам», «Чарнобыль» — 12 работ (1995—1996).

Работы знаходзяцца ў Беларускім музеі сучаснага мастацтва, замежных калекцыях і зборах.

## Літаратура 
* Анатоль Марышаў // Саюз творцаў [Выяўленчы матэрыял] = A Union of creators : фотаальбом / уклад. і аўт. тэксту М. Цыбульскі; аўт. уступ. У. Андрэйчанка; фат. В. Балоціна, М. Цыбульскага. — Мн. : Беларусь, 2005. — С. 92. — На беларус. і англ. мовах.

Катэгорыя:Іканапісцы Беларусі
Катэгорыя:Графікі СССР
Катэгорыя:Графікі Беларусі
Аляксандр Аляксандравіч Салаўёў

**Аляксандр Аляксандравіч Салаўёў** (, в. Салані, Ленінградская вобласць, РСФСР — ) — беларускі мастак тэатра. Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1982).

## Біяграфія 
Скончыў Ленінградскае Вышэйшае мастацка-прамысловае вучылішча імя В. І. Мухінай (1957), Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (1965). З 1965 года — у Віцебску. Мастак-пастаноўшчык, у 1977—1990 гадах — галоўны мастак Беларускага дзяржаўнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя Я. Коласа. Член Беларускага саюза мастакоў (1966).

Памёр 23 мая 2021 года. Пахаваны 25 мая на Мазурынскіх могілках у Віцебску.

## Творчасць 
Працаваў у тэатральна-дэкарацыйным мастацтве, станковым жывапісе і графіцы.

Аформіў больш за 100 спектакляў, сярод якіх: «Сымон-музыка» паводле Я. Коласа (1976), «Кастусь Каліноўскі» У. Караткевіча (1978), «Парог» (1982), «Радавыя» (1984) А. Дударава, «Рамэа і Джульета» У. Шэкспіра (1986), «Мудрамер» М. Матукоўскага (1988), «Каварства і любоў» А. Петрушэўскай (1989) і інш.

Аўтар жывапісных работ: «Дзве птушкі» (1984), «Накцюрн» (1998), «Водбліскі» (2003), «Экспромт» (2008), «Папярэджанне» (2008), «Настальгія» (2008), «Рэквіем па дрэве» (2008), «Мара» (2008), «Кампазіцыя» (2009), «Галактыка» (2010), «Метамарфозы» (2010); трыпціха «Прысвячэнне жанчыне» (2007); цыклаў «Фарбы зямлі» (1974—1985), «Русь» (1975—1985), «Тэатр» (1977—1980), «Космас» (1978—1982) і інш.

## Літаратура 
* *Цыбульский, М. Л.* Соловьев Александр Александрович / М. Л. Цыбульский // Регионы Беларуси : энцикл. : в 7 т. / редкол.: Т. В. Белова (гл. ред.) [и др.]. — Мн. : Беларус. Энцыкл. імя П. Броўкі, 2011. — Т. 2 : Витебская область. Кн. 2. — С. 481.
* 

Катэгорыя:Мастакі Беларусі
Катэгорыя:Тэатральныя мастакі Беларусі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Ленінградскай вобласці
Яўген Калістратавіч Красоўскі

**Яўген Калістратавіч Красоўскі** (, г. , Смаленская вобласць, РСФСР — , ) — беларускі жывапісец.

## Біяграфія 
Скончыў Рыжскае мастацкае вучылішча імя Я. Разенталя (1958), Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут (1964). Выкладаў жывапіс і кампазіцыю на мастацка-графічным факультэце ў Віцебскім дзяржаўным педагагічным інстытуце (1964—1973). Член Беларускага саюза мастакоў (1967). Жыў у Віцебску.

## Творчасць 
Працаваў у розных жанрах станковага жывапісу. Творам уласцівыя лірычная ўзнёсласць, экспрэсіўная маляўнічая пластыка.

Сярод работ: кампазіцыя «Аб’яднанне беларускіх партызан з войскамі Чырвонай Арміі» (1981); партрэты «Наддзвінскі дудар Арцём Вярыга» (1979), кампазітараў П. Чайкоўскага, М. Мусаргскага (1983); пейзажы «Віцебская восень» (1969), «Лучоса» (1981), «Віцебск» (1981), «Браслаўскія азёры» (1990), «Браслаўскі матыў» (1990), «Царква Пятра і Паўла» (1999), «Траецкі сабор» (1999); нацюрморты «Нацюрморт з грыбамі» (1990), «Адзінокая ружа» (2001), «Кветкі» (2002) і інш.

## Літаратура 
* Цыбульский, М. Л. Красовский Евгений Калистратович / М. Л. Цыбульский // Регионы Беларуси : энцикл. : в 7 т. / редкол.: Т. В. Белова (гл. ред.) [и др.]. — Мн. : Беларус. Энцыкл. імя П. Броўкі, 2010. — Т. 2 : Витебская область. Кн. 1. — С. 531.