open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Юзаф Твардоўскі

**Юзаф (Восіп Пятровіч) Твардоўскі** (; ; 1786—1840) — матэматык, прафесар і рэктар Імператарскага Віленскага ўніверсітэта у 1823—1824 гг.; надворны саветнік.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Твардоўскіх герба «Агоньчык». Нарадзіўся ў сям’і генерал-маёр Пятра Антонія Твардоўскага.

Скончыў Віленскі ўніверсітэт у 1807 годзе са ступенню доктара філасофіі. У канцы 1822 года саветам Віленскага ўніверсітэта па прапанове князя Адама Чартарыйскага ён быў выбраны (у пачатку 1823 года зацверджаны) на пасаду рэктара і зроблены ардынарным прафесарам чыстай матэматыкі.

Да свайго абрання Твардоўскі стаяў убаку ад акадэмічнага жыцця і жыў у сваім багатым маёнтку Велясніца, займаючыся матэматыкай. Быў віцэ-маршалкам шляхты Пінскага павета Мінскай губерні. Знаходжанне Твардоўскага на пасадзе рэктара прыпала на час працэсу філаматаў, які паслужыў нагодай да закрыцця ўніверсітэта. З мэтай барацьбы з гэтым рухам Твардоўскі распрацаваў «Правілы для слухачоў універсітэта», якімі быў уведзены ўзмоцнены нагляд за студэнтамі ў сценах і па-за ўніверсітэтам. Аднак меры, прадпрыманыя ўніверсітэцкім начальствам, не прывялі да жаданых вынікаў, 17 мая 1823 года Твардоўскі нават быў арыштаваны, але неўзабаве вызвалены. Калі ж у 1824 годзе Навасільцаў заявіў Твардоўскаму, што ўрад не давярае ўніверсітэту і вымушаны будзе рэарганізаваць яго, ён, бачачы сваё бяссілле, падаў у адстаўку і вярнуўся ў свой маёнтак.

## Узнагароды 
Кавалер ордэна Святой Ганны 2-й ступені.

## Сям’я 
У 1812 годзе ажаніўся з Тэафіліяй з Мікульскіх (1784/1785 — 24.03.1878). Меў дзяцей:
* Казімір (1813—1886). Ажаніўся з Міхалінай з Валовічаў, дачкой Юзафа Валовіча. Атрымаў у спадчыну ад бацькі маёнтак Велясніца.
* Эдвард. Ажаніўся з Геленай са Стравінскіх, дачкой Адама Стравінскага, суддзі Слонімскага павета. Міравы пасрэднік у Ваўкавыскім павеце. За ўдзел у паўстанні 1863 года сасланы ў Нарым Томскай губерні, але, верагодна, па просьбе жонкі, па стане здароўя быў пакінуты ў Томску. Памёр 22 чэрвеня 1866 года ад інсульту (напэўна, не ў Томску, бо яго там не пахавалі).
* Марыя (1840-?), у шлюбе з Генрыкам Скірмунтам з Моладава.

Жонка Тэафілія пахаваная на Старых могілках у Пінску.

## Працы 
* «Zagajenie posiedzenia publicznego cesarskiego universytetu Wilenskiego» (Wilno);
* «О terazniejszym stanie oswiecenia pospolstwa tadziez o szkolach. parafialnych i o funduszach na ubogich uczniów w gubernii Minskiéj» (Wilno 1819).
* «Kniaze Adam Czartoryski i Jósef Twardowski korrespondenza 1822—1824»

## Літаратура 
* 
* Twardowski Józef

Катэгорыя:Матэматыкі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Матэматыкі Беларусі
Катэгорыя:Рэктары
Катэгорыя:Надворныя саветнікі
Юзаф
Катэгорыя:Павятовыя маршалкі пінскія
Верхняя вуліца (Гомель)

**Верхняя вуліца** — вуліца ў Чыгуначным раёне горада Гомеля. Адносіцца да жылога масіву Прудок. Праходзіць ад вуліцы Каменшчыкава да вуліцы Свірыдава. Перасякаецца з безыменным правулкам. Дае пачатак іншаму безыменнаму правулку, які ідзе да вуліцы Агарэнкі. На яе выходзіць 8-я Навасёлкавая вуліца. Складаецца з індывідуальнай забудовы пераважна сядзібнага тыпу. 

## З гісторыі 
Забудоўвалася ў канцы 1950-х – пачатку 1960-х гадоў. Старажылы сцвярджалі, што назву вуліца атрымала ад таго, што на момант фарміравання яна была апошняй у гэтай частцы Прудка. У рэальнасці назва адлюстравала асаблівасці рэльефу, прынамсі, на час станаўлення вуліцы – вуліца будавалася на больш узвышанай частцы мясцовасці адносна Ніжняй вуліцы. Да будаўніцтва тут знаходзілася калгаснае поле. Забудоўваліся тут прыезджыя з Гомельскай вобласці.

Катэгорыя:Вуліцы Гомеля
Антоніа Грэйвс

**Антоніа Грэйвз (Грэйвс)** (нар. , Штат Агая, ЗША) — амерыканскі баскетбаліст, абаронца.

## Кар’ера 
З 2003 па 2007 гады выступаў за каманду ўніверсітэта Пітсбурга ў NCAA, у апошнім сезоне набіраючы ў сярэднім 9.2 ачка і 2.4 перадачы.

У Еўропу пераехаў у 2008 годзе: абаронцу на год падпісаў турэцкі «Галатасарай». Пасля гэтага на сезон з’ехаў у харвацкую «Цыбону», каб потым вярнуцца ў Турцыю: у паслугах абаронцы меў патрэбу «Банвіт». Атрымаўшы шанец у 2011 годзе пагуляць у ЗША, Грэйвз не выстаяў і сезон выступаў за каманду Д-Лігі «Кантон». Пасля Амерыкі на год затрымаўся ў Італіі, а з 2013 года гуляў у чэмпіянаце Германіі за «Артланд», «Крайльсхайм» і « Франкфурт Скайлайлнерс».

У складзе «Скайлайнерс» з’яўляецца першым чэмпіенам Кубка ФІБА і правеў усяго паўгады. Абаронца паспеў згуляць 16 матчаў у чэмпіянаце Германіі (9.3 ачка, 3.3 перадачы) і 11 у Лізе чэмпіенаў (7.7 ачка, 2.5 падбора, 2.4 перадачы).

Мае досвед гульні ў Еўралізе і Еўракубку. Таксама абаронца выходзіў у паўфіналы чэмпіянатаў турэцкай і нямецкай ліг, быў уключаны ў пяцерку лепшых абаронцаў чэмпіяната Турцыі ў сезоне-2008/09, атрымаў званне самага карыснага гульца фінальнай серыі ў Італіі, выступаючы ў 2013-м годзе за «Пістою».

У студзені 2017 года падпісаў кантракт з баскетбольным клубам «Цмокі-Мінск».

Катэгорыя:Баскетбалісты ЗША
Катэгорыя:Ігракі «Цмокі-Мінск»
Катэгорыя:Ігракі «Хапаэля» Халон
Катэгорыя:Ігракі «Бандырмы»
Катэгорыя:Ігракі «Скайлайнерса» Франкфурт
Катэгорыя:Ігракі «Пістоі 2000»
Пётр Антоні Твардоўскі

**Пётр Анто́ні Твардо́ўскі** (XVIII—XIX стст.) — ваенны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага, генерал-маёр.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Твардоўскіх герба «Агоньчык».

Генерал-маёр, камандуючы кавалерыяй у Другой дывізіі літоўскіх войскаў у 1793 годзе, камендант-брыгадзір 1-й брыгады народнай кавалерыі войскаў Вялікага Княства Літоўскага і 2-й брыгады народнай кавалерыі войскаў Вялікага Княства Літоўскага ў 1790 годзе.

Удзельнік вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1792 года. Падчас Таргавіцкай канфедэрацыі заставаўся на службе. Адведаў Станіслава Аўгуста Панятоўскага на высылцы ў Гародні.

Каля 1780 года набыў Халожын і Велясніцу, дзе будуе радавы маёнтак, адзін з самых вялікіх на Піншчыне.

## Сям’я 
Меў сына Юзафа (1786—1840), доктара філасофіі, прафесара матэматыкі і рэктара Віленскага ўніверсітэта ў 1823—1825 гадах.

## Літаратура 
* Mariusz Machynia, Valdas Rakutis, Czesław Srzednicki, Oficerowie wojska Wielkiego Księstwa Litewskiego. Spisy, Kraków 1999
* Henryk P. Kosk, Generalicja polska t. II, Pruszków 2001

Пётр Антоні
Катэгорыя:Удзельнікі вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1792 года
Катэгорыя:Генералы Рэчы Паспалітай
Джасцін Грэй

**Джасцін Грэй** (нар. , Ролі, ЗША) — амерыканскі баскетбаліст.

## Кар’ера 
Скончыў універсітэт «Уэйк Форэст», практычна ўсю кар’еру выступаў у Старым Свеце. Грэй абараняў колеры бельгійскіх «Вэрв’е» і «Дэксіі», грэцкіх ПАОКа і «Кавалы», чэшскага «Німбурка», польскага «Турава», украінскага «Данецка», нямецкага «Франкфурта», французскага «Пуацье», турэцкага «Стамбула» і балгарскага «Рыльскі». Выступаў у першынствах Кітая («Гуанчжоў»), Лівана («Бейрут») і Кіпра («Апалон» з Лімасола).

У лютым 2015 года падпісаў кантракт з баскетбольным клубам «Цмокі-Мінск».

Катэгорыя:Баскетбалісты ЗША
Катэгорыя:Ігракі «Цмокі-Мінск»
Катэгорыя:Баскетбольныя трэнеры ЗША
Катэгорыя:Ігракі «Турава» Згажэлец
Катэгорыя:Ігракі «Данецка» (баскетбол)
Катэгорыя:Ігракі «Клуж-Напокі» (баскетбол)
Катэгорыя:Ігракі «Апалона» Лімасол
Катэгорыя:Ігракі «Німбурка» (баскетбол)
Катэгорыя:Ігракі «Кавалы» (баскетбол)
Адам Скірмунт

Імя Адам мела некалькі прадстаўнікоў роду Скірмунтаў.

* Адам Міхайлавіч Скірмунт (другая палова XVIII ст. — каля 1820 года) — дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай
* Адам Тамашавіч Скірмунт (1790—1842) — пінскі павятовы маршалак, кандыдат філасофіі Віленскага ўніверсітэта
Уорнер

**Уорнер** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Анжэла Уорнер (нар. 1992) — амерыканскі баскетбаліст.
* Даміян Уорнер — канадскі лёгкаатлет.
* Дэніел Бэшыел Уорнер (1815—1880) — ліберыйскі палітык, 3-ці прэзідэнт Ліберыі (1864—1868).
Анжэла Уорнер

**Анжэла Уорнер** (нар. , Арланда, ЗША) — амерыканскі баскетбаліст, разыгрываючы.

## Кар’ера 
Еўрапейская кар’ера пачалася ў клубе «Vogosca Sarajevo» (Боснія і Герцагавіна) у сезоне 2017/18, 2018/19 — Sopron (Венгрыя), 2019/20 — Brescia Leonessa (Італія).

Сезон 2020/21 правёў у вянгерскім клубе «Szolnoki Olajbanyasz», набіраючы ў Кубке ФIБА Еўропа ў сярэднім 14.7 ачкоў, 4 перадачы, 4 падбораў. У мясцовым чэмпіянаце Анжэла правёў 39 гульняў. Адзначаем сярэднюю статыстыку: 26.9 хвілін, 12.8 ачкоў, 4.8 дзейсных перадач, 4.4 падбору.

У ліпені 2021 года падпісаў кантракт з баскетбольным клубам «Цмокі-Мінск».

Катэгорыя:Баскетбалісты ЗША
Катэгорыя:Ігракі «Цмокі-Мінск»
Тамаш Скірмунт

**Тамаш Скірмунт** (? — ?) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Скірмунтаў. Нарадзіўся ў сям’і Міхала Скірмунта, старасты васількаўскага. Меў брата Адама, старосту пінскага.

Харунжы пінскі, у 1792 г. быў старастам пінскім. У 1793 годзе засядаў ужо ў расійскай Ліквідацыйнай камісіі Мінскай губерні па праверцы дакументаў на права валодання нерухомай маёмасцю.

Пры выкананні службовых абавязкаў Тамаш Скірмунт злоўжываў сваім становішчам. Так, 7 мая 1792 г. Станіслаў Аўгуст Панятоўскі зацвердзіў рашэнне Асэсарскага суда Вялікага Княства Літоўскага па выніках разгляду скаргі пінскіх мяшчан на супрацьзаконную дзейнасць гетмана Міхала Казіміра Агінскага, старасты пінскага Тамаша Скірмунта, войта пінскага Адама Скірмунта і камісара Себасцьяна Бароўскага.

У выніку шляхцічы былі прызнаныя каралём і вялікім князем вінаватымі ў тым, што пазбавілі пінскіх мяшчан законных прывілеяў, прысвоілі гарадскую маёмасць, наклалі вялізарныя падаткі на гандаль і прамысловасць і г. д. Суд прызнаў справядлівасць скаргі і прымусіў адмяніць усе незаконныя акты, якія парушалі правы пінчукоў.

Уладальнік часткі маёнтка ў Плотніцы. Плотніца засталася сынам, якія ў 1820 г. падзялілі маёнтак паміж сабой.

## Сям’я 
Меў сыноў:
* Адам, выпускнік Віленскага ўніверсітэта, «кандыдат філасофіі» (1811)
* Аляксандр, маршалак шляхты Пінскага павета.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Харунжыя пінскія
Ян Бутаўт-Андрайковіч

**Ян Тадэвушавіч (Фадзеевіч) Бутаўт-Андрайковіч** (; нар. каля 1784 — ?) — ваенны дзеяч.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Бутаўт-Андрайковічаў герба «Грыф». Нарадзіўся ў сям’і пісара і падстарасты гродзенскага Тадэвуша Бутаўт-Андрайковіча. Бацька ўдзельнічаў у паўстанні 1794 года, падпісаў акцэс пад № 306, суддзя крымінальнага суда парадкавай камісіі Гродзенскага павета. Бацька меў 100 душаў сялянаў у Гродзенскай губерні. Ян меў братоў Міхала і Фелікса.

20 кастрычніка 1803 года прыняты на службу унтэр-афіцэрам у . З 3 лютага 1804 — падпаручнік. 2 лістапада 1804 пераведзены ў лейб-гвардыі Ізмайлаўскі полк. Удзельнік баявых дзеянняў супраць напалеонаўскіх войскаў у 1805—1807 г. (Аўстэрліц, Прэйсіш-Эйлаў, Фрыдланд). З 27 красавіка 1806 — прапаршчык. 27 ліпеня 1806 пераведзены ў лейб-гвардыі Егерскі полк. З 23 кастрычніка 1807 — падпаручнік. З 14 студзеня 1808 — паручнік. З 14 верасня 1810 — штабс-капітан. Удзельнік вайны 1812 года. У 1812—1817 гадах ад’ютант генерала . З 15 ліпеня 1813 — капітан, з 23 верасня 1813 — палкоўнік. З 3 мая 1818 — флігель-ад’ютант. З 1 студзеня 1821 — генерал-маёр 1-й брыгады . У 1819 г. — флігель-ад’ютант ЯІВ, палкоўнік гвардыі. Затым генерал-маёр расійскага войска. З 1822 г. брыгадны начальнік 13-й пяхотнай дывізіі. На службе быў па 1826 год.

Ведаў французскую і нямецкую мовы.

Масон, прысвечаны ў масонства, верагодна, падчас замежных паходаў рускай арміі. Затым быў членам гродзенскай масонскай ложы «Сябры чалавецтва» і нясвіжскага масонскага капітула «Святыні спакою». У 1818 годзе далучыўся да пецярбургскага масонскай ложы «Белага арла». У 1820—1821 гадах быў другім вялікім наглядчыкам Вялікай ложы «Астрэя» у Пецярбургу.

## Сям’я 
Жонка — дачка .

## Узнагароды 
* Узнагароджаны ордэнам Св. Георгія 4-й ступені (№ 4048; 26 лістапада 1827).
Таксама ўзнагароджаны іншымі ордэнамі Расійскай імперыі.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Бутаўт-Андрайковічы
Катэгорыя:Генерал-маёры (Расійская імперыя)
Азербайджан на Алімпійскіх гульнях

Азербайджан упершыню ўдзельнічаў на Алімпійскіх гульнях як незалежная дзяржава ў 1996 на зімовай Алімпіядзе ў Атланта. У 1992 азербайджанскія спартсмены ўваходзілі ў склад Аб’яднанай каманды.

Нацыянальны алімпійскі камітэт Рэспублікі Азербайджан заснаваны ў 1991, 1992 — прызнаны часовым членам, 1993 — прызнаны афіцыйна.

## Медальны залік 
### Медалі летніх Алімпійскіх гульняў 
### Медалі па відах спорту 
## Гл. таксама 
* Спіс сцяганосцаў Азербайджана на Алімпійскіх гульнях
* Азербайджан на Паралімпійскіх гульнях

## Спасылкі 
* Статыстыка на Sports-reference.com  
* Азербайджан на афіцыйным сайце Алімпійскага руху 
* Нацыянальны алімпійскі камітэт Рэспублікі Азербайджан   


Алімпійскіх гульнях
Фларыян Вайніловіч

**Фларыян Вайніловіч** () — ваенны дзеяч.

## Біяграфія 
Маёр гусараў. У 1820—1821 г. — былы генерал Войска Польскага. Падкрэсліваў сваю палітычную лаяльнасць, што бачна са зместу яго запісаў.

Член масонскіх ложаў «Гара Табар» у Мінску, «Вузел еднасці» ў Навагрудку, ніжэйшага капітула «Святыні Спакою» ў Нясвіжы. Масонскі патэнт на 4-ю ступень выдадзены 12 жніўня 1817.

## Сям’я 
Жонка — дачка віленскага губернскага пракурора Гераніма Батвінкі, які адыграў ролю ката філаматаў і філарэтаў у 1823 годзе.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Фларыян
Катэгорыя:Генералы Расійскай імперыі
Катэгорыя:Масоны Беларусі
Геранім Батвінка

**Геранім Батвінка** (, ; 1779 — 29 жніўня 1875) — расійскі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Ураджэнец Магілёўскага намесніцтва, за выкананне тайных загадаў і за асаблівы давер, ён заслужыў найвышэйшую падзяку: за панесеныя страты і нягоды пры наступленні варожых войскаў, ён быў узнагароджаны гадавым дараваннем, а за дбайную службу і старанную справу ордэнам Св. Уладзіміра Батвінка быў прызначаны ў 1816 годзе гродзенскім губернскім пракурорам. Разглядаў справу філаматаў, браў грошы з багатых абвінавачваемых, якіх за гэта вызваляў з вязніцы. У 1818 годзе яму было даручана праца над кадыфікацыяй законаў у Літве.

## У культуры 
Выведзены Ф. В. Булгарыным у рамане «Іван Выжыгін» пад імем пракурора Скацінка.

## Сям’я 
Дзеці:
* Вольга, у шлюбе з Фларыянам Вайніловічам.
* Соф’я, у шлюбе з Мікалаем Пятровічам Страмілавым (10.03.1816-29.04.1856).
і інш.

## Літаратура 
* Вильна 1823—1824: Перекрестки памяти / Сост. Федута А. И.; вступ. ст., коммент. Лав­ри­нец П. М., Рейтблат А. И., Федута А. И. — Минск: Ли­ма­риус, 2008. — 244 с. ISBN 978-985-6740-82-7.

Катэгорыя:Калежскія саветнікі
Катэгорыя:Пракуроры Расійскай імперыі
Катэгорыя:Удзельнікі вайны 1812 года
Юркавіцкі сельсавет (Лагойскі раён)

**Ю́ркавіцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лагойскага раёна Мінскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Юркавічы.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Моладскі сельсавет** у складзе Лагойскага раёна Мінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Моладзі. 29 кастрычніка 1924 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Юркавічы, сельсавет перайменаваны ў Юркавіцкі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лагойскім раёне БССР. 11 чэрвеня 1932 года рэарганізаваны ў **Юркавіцкі нацыянальны польскі сельсавет**, які 26 мая 1935 года быў рэарганізаваны ў беларускі сельсавет. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 25 ліпеня 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Чырванашвабаўскага сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Лагойскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1959 годзе
Катэгорыя:Нацыянальныя польскія сельсаветы БССР
Дзяніс Яўгенавіч Івашын

**Дзяніс Яўгенавіч Івашын** (нар. ) — беларускі журналіст і палітычны зняволены.

## Біяграфія 
Вырас і пражываў у Гродне. Паводле адукацыі эканаміст і палітолаг.

З 2018 года пазаштатны карэспандэнт газеты «Новы Час». У 2018 годзе газета апублікавала серыю артыкулаў Івашына «*Хто і як павінен будаваць*» аб магчымых уладальніках рэстаранна-забаўляльнага комплексу «» каля мемарыяла Курапаты. У жніўні прадпрымальнік Аркадзь Ізраілевіч падаў у суд пазоў аб абароне гонару, годнасці і дзелавой рэпутацыі, запатрабаваўшы кампенсацыю 40000 BYN ад «Новага Часу» і 1000 BYN ад Івашына. У верасні суд Савецкага раёна Мінска адмовіў Ізраілевічу ў задавальненні пазову і абавязаў пазоўніка кампенсаваць адказчыкам паслугі адвакатаў — 600 BYN.

Акрамя забудовы Курапатаў, апублікаваў расследаванні пра ўплыў расійскіх нацыяналістаў у Беларусі, пра пераход былых байцоў украінскага спецыяльнага аддзела міліцыі «Беркут» у сілавыя структуры рэжыму Лукашэнкі ў Беларусі. Абвінавачаны ва «*ўмяшальніцтве ў дзейнасць супрацоўнікаў органаў унутраных спраў*» (арт. 365 КК). Калегі і блізкія звязваюць яго арышт з прафесійнай журналісцкай дзейнасцю, у прыватнасці, з публікацыяй расследавання пра «Беркут».

Яго затрыманне выклікала занепакоенасць у Міністэрстве замежных спраў Украіны, якое 15 сакавіка 2021 года заявіла, што Івашын толькі *«дапамагаў расказваць свету пра злачынствы падчас расійскай агрэсіі супраць Украіны»*, у той час як журналісцкая дзейнасць не можа і не павінна быць падставай для пераследу.

24 сакавіка 2021 года сумеснай заявай васьмі арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларуская асацыяцыя журналістаў, Беларускі Хельсінкскі камітэт, Беларускі ПЭН-цэнтр, быў прызнаны палітычным зняволеным. Міжнароднае таварыства правоў чалавека таксама прызнала Івашына палітвязнем.

Восенню 2021 года Івашыну выставілі яшчэ адно абвінавачванне за *«здраду дзяржаве»* (арт. 366 КК). У час зняволення Івашына шматразова кідалі ў карцар.

## Сям’я 
Івашын мае ўкраінскія карані па бацьку, які паходзіць з Дніпра, і статус «».

## Спасылкі 
* Старонка Дзяніса Івашына на сайце Праваабарончага цэнтра «Вясна»

Катэгорыя:Журналісты Беларусі
Катэгорыя:Журналісты XXI стагоддзя
Катэгорыя:Палітвязні Беларусі
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя рэжымам Лукашэнкі
Катэгорыя:Асобы, прызнаныя палітычнымі зняволенымі праваабарончым цэнтрам «Вясна»
Клясціцкі сельсавет

**Кля́сціцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Расонскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Клясціцы.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Расонскага раёна Полацкай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Расонскім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Полацкай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. 23 лістапада 1959 года ў склад сельсавета з Сяляўшчынскага сельсавета перададзены вёскі Замошша і Канцавыя, з Сакалішчанскага сельсавета — вёскі Абухава і Купелішча. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Верхнядзвінскага раёна, за выключэннем вёскі Замошша, якая была перададзена ў склад Полацкага раёна. З 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Расонскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Клясціцкага сельсавета 21 населены пункт. 4 сакавіка 1987 года ў склад сельсавета з Сакалішчанскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (вёскі Валатоўкі і Галоўчыцы). 8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаваных Марачкоўскага (5 населеных пунктаў: вёскі Залессе, Марачкова, Маторына, Мілавіды і Роўнае Поле) і Юхавіцкага (4 населеныя пункты: вёскі Красны Бор, Сасновы Бор, Хаданы і Юхавічы) сельсаветаў, у склад Сакалішчанскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў, якія знаходзіліся ў межах камунальнага ўнітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «Гвардыя» (Валатоўкі, Галоўчыцы, Забалоцце, Купелішча і Маркова). 22 снежня 2009 года скасавана вёска Залессе. 1 ліпеня 2021 года ў склад Верхнядзвінскага раёна перададзены хутар Дабраплёсаўскі.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1570 чалавек, з іх 89,6 % — беларусы, 8,5 % — рускія, 0,9 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 1143 чалавекі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Верхнядзвінскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Чартоўшчына

Назву **Чарто́ўшчына** мелі:

* Чартоўшчына — назва вёскі Рассвет Сенненскага раёна Віцебскай вобласці да 1964 года
* Чартоўшчына — назва вёскі Сонечная Дрыбінскага раёна Магілёўскай вобласці да 1969 года
Стэфан Карабанка

**Стэфан Карабанка** — магілёўскі купец і дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
У XVIII ст. Магілёў, як і іншыя тагачасныя беларускія гарады, ахапіла зацятая ўнутрыцэхавая барацьба. Збяднелыя рамеснікі былі вымушаны ісці на паслугі да больш заможных цэхавікоў ці купцоў. Да гэтага іх вымушалі крайняя галеча або немагчымасць аддаць пазычаныя раней грошы. У 1740-х — 1750-х гг. багаты магілёўскі купец Стэфан Карабанка, выступаючы ў якасці скупшчыка-ліхвяра, падпарадкаваў сабе бедных мяшчан-рамеснікаў з гарбарскага, цяслярскага, кушнерскага, маслабойнага, пякарскага і іншых цэхаў. Апошнія былі павінны яму велізарныя сумы грошаў (за пазыкі злотымі і сыравінай). Не аддаўшы іх у строга вызначаны тэрмін, збяднелыя цэхавікі трапілі ў кабалу. У кошт пагашэння запазычанасцяў яны аддавалі або прадавалі ўсю сваю маёмасць (рамесныя вырабы, хаты, прылады працы) і наймаліся да Карабанкі на працу ў якасці наёмных рабочых.

З дапамогай подкупу і шматлікіх фальсіфікацый Стэфану Карабанку ўдалося атрымаць пасаду магілёўскага бурмістра. 10 снежня 1729 года ён паскардзіўся на мяшчан-кажэўнікаў Андрэя Князевіча і яго двух сыноў, Антона і Германа. Паводле слоў гарадскога кіраўніка, азначаныя рамеснікі тройчы падраджаліся зрабіць партыі па 178 пар юфтавых ботаў, аднак так і не зрабілі ніводнай пары. Карабанка патрабаваў ад іх або выканання «двайнога заказу» (356 пар), або выплаты грашыма поўнага кошту матэрыялаў і гатовага абутку. Князевічы заявілі перад магістрацкім судом аб сваёй неплацёжаздольнасці, і той перадаў бурмістру ўсю іх маёмасць (рухомую і нерухомую).

У 1740-х — 1750-х гг. абвастрылася барацьба паміж мяшчанскімі групоўкамі. Яна тычылася верхавенства ў магістраце і была даволі ўпартай і зацятай. У ход ішлі подкуп, падман, падбухторванне да бунтаў, пагрозы, забойствы і іншыя нядобрасумленныя дзеянні. Найбольш адмоўна сябе паказаў магілёўскі войт і былы бурмістр Стэфан Карабанка, які ўтрымліваў магілёўскае войтаўства на
працягу амаль усіх 1750-х гг. і нават прысвоіў сабе шляхецтва. Ён разам з набліжанымі асобамі рабаваў, забіваў і саджаў у турмы мяшчан і купцоў, тавары і маёмасць іх канфіскоўваў. Чуткі *«аб злых справах войта места магілёўскага»* дайшлі да караля Аўгуста III, які 31 снежня 1757 г. выпусціў
спецыяльны ліст, дзе забараніў дапускаць Стэфана Карабанку *«не тое, што да пасады войта, а і нават да саміх выбараў»*.

## Літаратура 
* Мядзведзеў К. А. МАГІЛЁЎСКАЕ МЯШЧАНСТВА Ў XVIII ст. 

Катэгорыя:Купцы
Стэфан
Ігар Аляксандравіч Грышчук

**Ігар Аляксандравіч Грышчук** (нар. , Мінск, Беларусь) — беларускі баскетбаліст, трэнер.

## Кар’ера 
Выступаў на пазіцыі нападнага абаронцы за каманды РТІ (1982—1984, 1986—1991), «Дынама» (Масква, 1984—1986), «Анвіль» (былы «Нобілес», Влоцлавек (Польшча, 1991—2002).

У складзе нацыянальнай зборнай Беларусі правёў 9 матчаў (сярэдняя выніковасць — 19,8 ачкі), і ва ўсіх быў капітанам каманды.

З 2002 года — на трэнерскай працы. Узначальваў польскія клубы «Слупск» і «Анвіль». У 2010 годзе працаваў галоўным трэнерам нацыянальнай зборнай Польшчы, якую вывеў у фінальную частку чэмпіянату Еўропы-2011.

З 2014 года па 2017 год быў галоўным трэнерам «Цмокі-Мінск».

## Дасягненне 
Чэмпіён Польшчы (2003), пяціразовы сярэбраны (1993, 1994, 1999, 2000, 2001) і бронзавы прызёр чэмпіянату Польшчы (1995), двухразовы ўладальнік Кубка Польшчы (1995, 1996). Удзельнік «Матчу зорак» першынства Польшчы (1994, 1995, 1996, 1999), пераможца конкурсу трохачковых кідкоў (1994). Лепшы снайпер польскай лігі (1993), лідар па выніковым перадачам (1999). Паўфіналіст Кубка Сапорты (2002). Лепшы снайпер Кубка Еўропы (1996).

Катэгорыя:Баскетбалісты Беларусі
Катэгорыя:Баскетбалісты СССР
Катэгорыя:Баскетбольныя трэнеры Беларусі
Катэгорыя:Выпускнікі БДУФК
Катэгорыя:Трэнеры «Цмокі-Мінск»
Катэгорыя:Трэнеры «Чарні» Слупск
Катэгорыя:Ігракі «Дынама» Масква (баскетбол)
Катэгорыя:Ігракі РТІ
Катэгорыя:Ігракі зборнай Беларусі па баскетболе
Катэгорыя:Ігракі «Анвіля» Улацлавак
Катэгорыя:Трэнеры «Анвіля» Улацлавак
Saule, Pērkons, Daugava

**«Saule, Pērkons, Daugava»** — латышская патрыятычная песня. Словы песні з'яўляюцца часткай паэмы Райніса «Даўгава» (1916), музыка напісана кампазітарам Марціньшам Браунсам у 1988 годзе.

## Гісторыя 
Тэкст з васьмі строф, напісаны ў 1916 годзе, з'яўляецца часткай драматычнай паэмы «Даўгава», якая была выдадзена ў верасні 1919 года, незадоўга да нападу Заходняй Добраахвотніцкай арміі на Рыгу і дэкларуе патрабаванне суверэнітэту Латвіі. Першае выданне паэмы было раскуплена на працягу двух тыдняў. Пасля паразы Заходняй Добраахвотніцкай арміі ў лістападзе 1919 года паэма была выкананая ў Нацыянальным тэатры ў гонар першай гадавіны абвяшчэння незалежнасці Латвійскай Рэспублікі.

У поўным сімвалізму тэксце, дзе прысутничаюць старажытныя балцкія паганскія багі   і , рака Даўгава і латышскі народ, гаворка ідзе аб прывабнасці для замежных дзяржаў краіны з «Белым морам, зялёнай зямлёй». Рака лёсу Латвіі Даўгава змяшчае ваду жыцця і ваду смерці, а таксама душы тых, хто спявае. Тэкст спалучае рэальную сітуацыю ў краіне, якая змагаецца за незалежнасць ад варагуючых вялікіх дзяржаў, з паганскімі міфамі: барацьбой паміж Пяруном і д'яблам, легендамі аб жывой і мёртвай вадзе і аб паходжанні Даўгавы.

Верш атрымаў папулярнасць ў 1988 годзе, калі кампазітар Марціньш Браунс паклаў арыгінальны тэкст Райніса на музыку для спектакля ў Валміерскім драматычным тэатры, што было творчым адказам на пратэсты эколагаў і грамадскасці супраць будаўніцтва Даўгаўпілскай ГЭС у 1980-я гады на рацэ Даўгава, якія ў выніку спрычыніліся да росту латышскага нацыянальна-дэмакратычнага руху ў другой палове 1980-х.

У 1990 годзе песня была ўпершыню выкананая на маладзёжным Фестывалі песні і танца школьнай моладзі Латвіі (цалкам), а затым на свяце песні і танца Латвіі ў скарочанай версіі без пятага куплета. Песня хутка стала музычным сімвалам так званай Спяваючай рэвалюцыі і з тых часоў рэгулярна ўваходзіць у праграму шматлікіх песенных фестываляў.

Пасля аднаўлення незалежнасці Латвіі песня стала вельмі папулярнай, а ў 2011 годзе ўзнікла нават ідэя зрабіць яе гімнам Латвіі.

У 2018 годзе «Saule, Pérkons, Daugava» была прызнана лепшай латышскай песняй стагоддзя ў апытанні «Radio SWH», у якім прынялі ўдзел амаль 137 тысяч чалавек. У тым жа годзе песня ў выкананні хору Латвійскага радыё была выдадзена ў музычным альбоме «Даўгава», які атрымаў прэмію «Залаты мікрафон» у 2019 годзе.

У 2014 годзе каталонская адаптацыя песні «Ara és l'hora» («Цяпер самы час») стала гімнам сепаратысцкага руху за аддзяленне Каталоніі ад Іспаніі. Гэтая версія была створана музыказнаўцам Жаўме Аятс-i-Абея на словы верша «Meditació última» каталонскага паэта Мікеля Марці-i-Поль на музыку Марціньша Браўнса і з яго кансультацыяй.

Катэгорыя:Песні на латышскай мове
Катэгорыя:Песні 1988 года
Катэгорыя:Песні Латвіі
Аляксандр Андрэевіч Кудраўцаў

**Аляксандр Андрэевіч Кудраўцаў** (нар. , Мінск, БССР, СССР) — беларускі баскетбаліст. Атакуючы абаронца. Майстар спорту Рэспублікі Беларусь. Выступаў за зборную Беларусі.

## Біяграфія 
Выхаванец мінскай СДзЮШАР №10. Першы трэнер — Вадзім Мікалаевіч Алексін. Кар’еру пачаў у сезоне 1997/98 у клубе «Гродна-93». З 2001 года быў у складзе сталічнай каманды «Мінск-БНТУ», праз два гады выступаў у клубах Польшчы, Славакіі і Украіны. У 2010 годзе перайшоў у клуб «Мінск-2006» і стаў лідарам. У 2013 годзе перабраўся ў турэцкі «Газіянтэп», а потым у літоўскі «Піена», дзе таксама быў на вядучых ролях. У 2003—2019 гадах абараняў колеры нацыянальнай зборнай і неаднаразова прызнаваўся лепшым баскетбалістам Беларусі.

У 2014 годзе вярнуўся ў «Цмокі-Мінск», дзе выступаў да 2019 года.

Пасля заканчэння гульнявой кар’еры працуе менеджарам жаночай зборнай Беларусі.

## Кар’ера 
* 1997—1998 — Гродна-93
* 1998—2000 — Гродна-2 
* 2000—2001 — РШВСМ-БДПА (Мінск)
* 2001—2002 — БК Мінск
* 2002—2003 — Мінск-БНТУ
* 2003—2004 — АЗС Кашалін (Кашалін, Польшча)
* 2004 — СПУ Нітра (Нітра, Славакія)
* 2004—2005 — Асторыя (Быдгашч, Польшча)
* 2005—2008 — Чарні Слупск (Слупск, Польшча)
* 2008—2009 — Палітэхніка-Галічына (Львоў, Украіна)
* 2009—2010 — Гаверла (Івана-Франкоўск, Украіна)
* 2010—2012 — Мінск-2006
* 2012—2013 — Цмокі-Мінск
* 2013 — Газіянтэп (Турцыя)
* 2013—2014 — Піена Жвайгждэс (Пасваліс, Літва)
* 2014—2019 — Цмокі-Мінск

## Дасягненні 
*  Чэмпіён Беларусі (9): 1997/1998, 2010/2011, 2011/2012, 2012/2013, 2014/2015, 2015/2016, 2016/2017, 2017/2018, 2018/2019.
*  Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі (1): 2002/2003.
*  Бронзавы прызёр чэмпіянату Польшчы (1): 2005/2006.
*  Бронзавы прызёр Украінскай баскетбольнай лігі (1): 2008/2009.
*  Уладальнік Кубка Беларусі (7): 2010, 2011, 2012, 2014, 2015, 2016, 2018.

Катэгорыя:Баскетбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Беларусі па баскетболе
Катэгорыя:Ігракі «Цмокі-Мінск»
Катэгорыя:Ігракі «Гродна-93»
Катэгорыя:Ігракі «Асторыі» Быдгашч
Катэгорыя:Ігракі «Чарні» Слупск
Катэгорыя:Ігракі АЗС Кашалін (баскетбол)
Катэгорыя:Ігракі «Галічыны» Львоў (баскетбол)
Катэгорыя:Ігракі БНТУ (баскетбол)
Катэгорыя:Ігракі СПУ Нітра
Катэгорыя:Ігракі «Гаверлы» Івана-Франкоўск
Катэгорыя:Ігракі «Газіянтэпа» (баскетбол)
Сезон 2020/2021 ЖБК «Цмокі-Мінск»

У сезоне 2020/2021 жаночы баскетбольны клуб «Цмокі-Мінск» з Мінска прымаў удзел:
* Чэмпіянат Беларусі 2020/2021 ( **2 месца**),
* Кубак Беларусі 2020 (4 месца).

## Склад каманды 
*  Ксенія Вабішчэвіч
*  Ірына Венская
*  Паліна Верабей
*  Брытні Джонс
*  Кацярына Ерамеева
*  Яўгенія Ігнаценка
*  Кацярына Карчэўская
*  Паліна Касцюкавец
*  Яна Макуца
*  Ала Мураўская
*  Кацярына Рыбалка
*  Джордан Хупер (прыйшла ў каманду падчас сезона)

## Трэнеры каманды 
*  Андрэй Ваўлеў (галоўны трэнер)
*  Сяргей Светнік
*  Уладзiмiр Шарко

## Гл. таксама 
* Сезон 2019/2020 ЖБК «Цмокі-Мінск»
* Сезон 2021/2022 ЖБК «Цмокі-Мінск»

## Спасылкі 
* Жаночая каманда 2020-2021 

2020/2021
Цмокі-Мінск
Катэгорыя:2020 год у Мінску
Катэгорыя:2021 год у Мінску
Говардс Энд (фільм)

«**Говардс Энд**» () — мастацкі фільм 1992 года рэжысёра . Галоўныя ролі выканалі Эма Томпсан, Энтані Хопкінс, Хелена Бонэм Картэр, , Ванеса Рэдгрэйв.

## Сюжэт 
Англія, пачатак XX стагоддзя. Фільм апавядае гісторыю трох сямей, якія прадстаўляюць розныя сацыяльныя класы. Уілкаксы — багатыя капіталісты, прадстаўнікі класа, які прыходзіць на змену старой арыстакратыі. Сёстры Шлегель прадстаўляюць інтэлігенцыю, адукаваную буржуазію. Сямейства Бастаў належыць да нізоў сярэдняга класа.

Аднаго разу малодшую з сясцёр Шлегель запрашаюць пагасціць у маёнтак «*Говардс Энд*», і ў яе завязваецца раман з адным з сыноў Уілкаксаў. Неабдуманыя заручыны запускаюць чараду падзей, у выніку якіх лёсы трох сямействаў шчыльна пераплятаюцца. Маёнтак «*Говардс Энд*» пераходзіць ад аднаго ўладальніка да іншага, нібыта ставячы перад гледачом пытанне «*Хто атрымае Англію ў спадчыну?*».

## Акцёрскі склад 
* Эма Томпсан — *Маргарэт Шлегель*
* Энтані Хопкінс — *Генры Уілкакс*
* Хелена Бонэм Картэр — *Хелен Шлегель*
*  — *Леанард Баст*
* Ванеса Рэдгрэйв — *Рут Уілкакс*

## Крытыка 
Вядомы амерыканскі кінакрытык Роджэр Эберт адзначыў фільм чатырма зоркамі з чатырох магчымых і занёс у свой спіс «*Выдатных фільмаў*».

## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 32 кінаўзнагародамі і яшчэ 49 намінацыямі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы Вялікабрытаніі 1992 года
Катэгорыя:Фільмы Японіі 1992 года
Катэгорыя:Фільмы ЗША 1992 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы 1992 года
Катэгорыя:Фільмы-меладрамы 1992 года
Катэгорыя:Гістарычныя фільмы
Катэгорыя:Фільмы-драмы Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Японіі
Катэгорыя:Фільмы-драмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы-меладрамы Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Фільмы-меладрамы Японіі
Катэгорыя:Фільмы-меладрамы ЗША
Катэгорыя:Гістарычныя фільмы Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Гістарычныя фільмы Японіі
Катэгорыя:Гістарычныя фільмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы Джэймса Айвары
Катэгорыя:Фільмы — лаўрэаты прэміі BAFTA
Катэгорыя:Выдатныя фільмы (Роджэр Эберт)
Праабражэнская

**Праабражэнская** — жаночая форма славянскага прозвішча Праабражэнскі.

* Вольга Іосіфаўна Праабражэнская (1871—1962), руская балерына, педагог.
* Соф’я Пятроўна Праабражэнская (1904—1966), савецкая оперная спявачка (мецца-сапрана).
Трафім Батвінка

**Трафім Батвінка** (; 1782 — пасля 1814) — расійскі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Паходзіў ён з Магілёўшчыны.

На дзяржаўнай службе з 31 снежня 1806 года. Сваю службовую кар’еру Батвінка распачаў у Магілёўскім земскім судзе.

Атрымаў за шматгадовую службу чын тытулярнага саветніка, а таксама пасаду в. а. асэсара ў Магілёўскай казённай палаце. 22 мая 1846 года атрымаў чын сапраўднага стацкага саветніка. Адміністратар Княства Ловіцкага. Меў дараванне 2700 рублёў і казённую кватэру.

## Узнагароды 
* Ордэн Святога Уладзіміра 4-й ступені (1822);
* Ордэн Святой Ганны 2-й ступені (30 студзеня 1825);
* Брыльянтавы знак ордэна Святой Ганны (1827);
* Ордэн Святога Уладзіміра 3-й ступені (1840).

Катэгорыя:Дзяржаўныя дзеячы Расійскай імперыі
Катэгорыя:Правадзейныя стацкія саветнікі
Катэгорыя:Удзельнікі вайны 1812 года
Сем (фільм, 1995)

«**Сем**» () — мастацкі фільм 1995 года рэжысёра Дэвіда Фінчэра. Галоўныя ролі выканалі Брэд Піт, Морган Фрымэн, Гвінет Пэлтрау, Кевін Спейсі.

## Сюжэт 
Дэтэктыў Уільям Сомерсет — ветэран крымінальнага вышуку, які марыць сысці на пенсію і з’ехаць падалей ад горада і яго грэшных жыхароў. За 7 дзён да пенсіі на Сомерсета звальваюцца дзве непрыемнасці: малады напарнік Мілс і асабліва пачварнае забойства. Востры розум дасведчанага сышчыка адразу вызначае, што за гэтым злачынствам, хутчэй за ўсё, будуць іншыя. Навіны пацвярджаюць яго здагадку. Зразумеўшы, што забойца карае свае ахвяры за ўчыненыя iмi смяротныя грахі, дэтэктыў устае перад выбарам: вярнуцца да працы альбо сысці і перадаць справу свайму менш дасведчанаму напарніку.

## Акцёрскі склад 
* Брэд Піт — *дэтэктыў Дэвід Мілс*
* Морган Фрымэн — *дэтэктыў Уільям Сомерсет*
* Гвінет Пэлтрау — *Трэйсі Мілс*
* Кевін Спейсі — *Джон Доў*

## Крытыка 
Вядомы амерыканскі кінакрытык Роджэр Эберт адзначыў фільм чатырма зоркамі з чатырох магчымых і занёс у свой спіс «*Выдатных фільмаў*».

## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 29 кінаўзнагародамі і яшчэ 42 намінацыямі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы ЗША 1995 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы 1995 года
Катэгорыя:Фільмы-трылеры 1995 года
Катэгорыя:Крымінальныя фільмы 1995 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы-трылеры ЗША
Катэгорыя:Крымінальныя фільмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы пра рэлігію
Катэгорыя:Фільмы Дэвіда Фінчэра
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Говард Шор
Катэгорыя:Выдатныя фільмы (Роджэр Эберт)
Мешчаракоў

**Мешчаракоў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Мікіта Валер’евіч Мешчаракоў (нар. 1988) — беларускі баскетбаліст.
* Павел Мацвеевіч Мешчаракоў (1912—1989) — падпалкоўнік Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1943).
* Ягор Мешчаракоў (нар. 1976) — беларускі баскетбаліст, трэнер. Выступаў за нацыянальную зборную Беларусі.
Казімір Ваньковіч

**Казімір-Антоні Ваньковіч** (хр.  — да 1856 года) — дзяржаўны дзеяч, памешчык.

## Біяграфія 
Належаў да сярэднезаможнага каталіцкага шляхецкага роду Ваньковічаў герба «Ліс». Сын Юзафа Ваньковіча, маршалка шляхты Мінскага павета, і яго першай жонкі Марыяны.

Жыў у Мінску на вул. Дамініканскай, 151 (1828), валодаў маёнткам Вяпраты Вілейскага павета (1843).

## Сям’я 
У шлюбе з Кацярынай Любашчынскай. Дзеці:
* Юзаф-Герард-Антоні (1837). Ахрышчаны 12 верасня 1837 года ў Мінскім Траецкім касцёле;
* Аляксандр-Ян-Антоні (нар. 15.10.1841). Ахрышчаны 26 кастрычніка 1841 года ў Гайненскім касцёле;
* Вінцэнт-Каэтан-Антоні (нар. 19.07.1843). Ахрышчаны 24 ліпеня 1843 года ў Гайненскім касцёле.
Усе 22 лютага 1845 г. былі запісаны ў дваранскую кнігу Мінскай губерні.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Суддзі Расійскай імперыі
Мікіта Валер’евіч Мешчаракоў

**Мікіта Валер’евіч Мешчаракоў** (нар. , Мінск) — беларускі баскетбаліст, форвард. Член свабоднага аб’яднання спартсменаў Беларусі.

## Кар’ера 
Кар’еру пачаў у студзені 2005 года ў клубе «Мінск-БНТУ». У 2013—2015 гадах гуляў за «Цмокаў».

У 2015 годзе перайшоў у шведскі клуб «Лулеа», у складзе якога заняў другое месца ў рэгулярным чэмпіянаце і дайшоў да паўфіналу ў плэй-оф. У 40 матчах шведскай баскетбольнай лігі набіраў 5,5 бала і 3,6 падбору ў сярэднім за матч.

У кастрычніку 2016 года вярнуўся ў «Цмокі», дзе гуляў да 2019 года. У 2019 годзе перайшоў у «Спартак» з Санкт-Пецярбургу.
 

Катэгорыя:Баскетбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Беларусі па баскетболе
Катэгорыя:Ігракі БНТУ (баскетбол)
Катэгорыя:Ігракі «Цмокі-Мінск»
Катэгорыя:Ігракі «Віталюр-РДВАР» Мінск
Катэгорыя:Ігракі «Спартака» Санкт-Пецярбург (баскетбол)
Катэгорыя:Ігракі «Новасібірска» (баскетбол)
Катэгорыя:Члены Свабоднага аб’яднання спартсменаў Беларусі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Беларусі па баскетболе U-20
Соф’я Пятроўна Праабражэнская

**Соф’я Пятроўна Праабражэ́нская** (, , Расійская імперыя —  , СССР) — савецкая оперная і камерная спявачка (мецца-сапрана). Народная артыстка СССР (1955). Лаўрэат дзвюх Сталінскіх прэмій (1946, 1951).

Валодала моцным прыгожым голасам вялікага дыяпазону, яркім сцэнічным дараваннем.

У гады блакады Ленінграда неадлучна знаходзілася ў горадзе, адмовіўшыся ад эвакуацыі.

## Біяграфія 
У 1928 годзе скончыла Ленінградскую кансерваторыю.

У 1928—1959 гадах працавала ў Ленінградскім тэатры оперы і балета імя Кірава.

У гады вайны адмовілася эвакуіравацца з блакаднага Ленінграда, дала каля 1500 канцэртаў у Філармоніі. У гэтыя гады яна неаднаразова станавілася донарам крыві, за што яе ганаравалі звання «Выдатнік аховы здароўя» ў 1943 годзе.

У 1947—1951 і 1960—1961 выкладала ў Ленінградскай кансерваторыі (з 1949 года прафесар).

Вяла канцэртна-выканальніцкую дзейнасць. У рэпертуары рускія народныя песні і рамансы. Выконвала вакальны цыкл «Песні і танцы смерці» М. Мусаргскага. Сярод партый: Марфа («» М. Мусаргскага), Іаанна, Графіня («Арлеанская дзева», «Пікавая дама» П. Чайкоўскага), Любаша («» М. Рымскага-Корсакава), Ефрасіння («Сям’я Тараса» Дз. Кабалеўскага), Актавіян («» Р. Штрауса) і іншыя.

Аўтар артыкула «Трыццаць гадоў на сцэне» («МЖ», 1958, No 2).

Соф’я Пятроўна Праабражэнская памерла 21 ліпеня 1966 года ў Ленінградзе. Пахавана на Літаратарскіх мастках Волкаўскіх могілак. Яе надмагілле выканала скульптар М. Ц. Літоўчанка.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Оперныя спевакі і спявачкі СССР
Эдвард Станіслававіч Ваньковіч

**Эдвард Станіслававіч Ваньковіч**, **Эдвард-Уладзіслаў-Антоні-Лукаш Ваньковіч** (; ? — 1872) — дзяржаўны дзеяч Беларусі і Расійскай Імперыі, маянтковец.

## Біяграфія 
Належаў да сярэднезаможнага каталіцкага шляхецкага роду Ваньковічаў герба «Ліс». Сын Станіслава Ваньковіча, мінскага губернскага маршалка, і Юдыты з каталіцкага шляхецкага роду Свентаржэцкіх. Ахрышчаны 20 кастрычніка 1793 года ў Заслаўскім касцёле. У гонар Эдварда Станіслававіча Ваньковіча атрымаў сваё імя Эдвард Адамавіч Вайніловіч (1847—1928), унук першага.

У 1814 г. — падсудак Мінскага павятовага суда. У 1820 г. — харунжы Мінскага павета. У 1821 г. — старшыня Мінскага губернскага апеляцыйнага межавага суда. Вядомы і добры гаспадар, перш усяго Сляпянкі Вялікай, дзе вёў узорную гаспадарку, а таксама Камароўкі і Зазерж над Свіслаччу.

Масон. Член масонскай ложы «Паўночная паходня» ў Мінску, ніжэйшага капітула «Святыні Спакою» ў Нясвіжы.

## Сям’я 
]]
Жонка Міхаліна з Манюшкаў, дачка Чэслава, сястра музыканта Станіслава Манюшкі. Дзеці:
* Станіслаў (1819 — да 1882), хрышчаны 2 верасня 1819 года ў Мінскім кафедральным касцёле. Жонка швейцарская падданая Марыя-Сафія Лесер (нар. 1828), шлюб 3 ліпеня 1862 у капліцы в. Сляпянка Мінскага павета, прыпісанай да Мінскага Траецкага касцёла.
* Зыгмунт, хрышчаны 26 снежня 1820 у Мінскім кафедральным касцёле. Валодаў маёнткам Гарадзішча Ігуменскага павета (1878). Жонка Соф’я Мераеўская.
* Габрыэла Эдвардаўна Ваньковіч (1822—1887). Муж: Станіслаў Ігнатавіч Горват (1804—1884)
* Аляксандр (нар. 1823), хрышчаны 19 снежня 1823, жыў на вул. Валошскай горада Мінска (1853). Жонка Алена Венцлавовіч.
* Адам (нар. 1828), хрышчаны 5 мая 1828, які меў маёнтак Князеўка ў Ігуменскім павеце.
* Казімір (нар. 1831), хрышчаны 26 снежня 1831 у Мінскім кафедральным касцёле.
* Уладзіслаў-Антоні-Вільгельм (нар. 1839), выпускнік Мінскай гімназіі (1854).
* Ян (1835—1885), выпускнік Мінскай гімназіі (1854), студэнт Кіеўскага ўніверсітэта, быў вядомым энтамолагам, меў вялікую бібліятэку і калекцыю, трапіўшую ў Музей прыроды ў Варшаве.
* Валерыя-Юдыта-Ева, хр. 08.10.1821 у Мінскім кафедральным касцёле.
* Ганна (1827—1893), у шлюбе з Адамам Вайніловічам (1806—1874).
* Ядвіга, замужам за Рэвеньскім.
* Соф’я-Пелагея (нар. 3 сакавіка 1837), хрышчаны 22 сакавіка 1837 у Мінскім кафедральным касцёле.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Масоны Беларусі
Міркавіч

**Міркавіч** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Бранка Міркавіч (нар. 1982) — сербскі баскетбаліст.
* Фёдар Якаўлевіч Міркавіч (1789—1866) — расійскі ваенны і дзяржаўны дзеяч, педагог.
Бранка Міркавіч

**Бранка Міркавіч** (нар. , Бялград, Югаславія) — сербскі баскетбаліст, разыгрываючы.

## Кар’ера 
У ліпені 2013 года заключыў кантракт з беларускім клюбам «Цмокі-Мінск», у якім выступаў да 2016 года.

У сезоне 2016/2017 прыняў прапанову ад эстонскага «Калеву» і перабраўся ў Талін.

У сезоне 2019/2020 правёў за баскетбольны клуб «Цмокі-Мінск». У Кубку-ФІБА серб выходзіў на паркет у 14 матчах з сярэдняй статыстыкай 11.3 ачкі, 3 падборы і 4.5 перадачы за 27.5 хвілін. У Адзінай Лізе ВТБ Міркавіч правёў 19 матчаў з паказнікамі 11.2 ачкі, 1.5 падборы і 4.9 асіста

З 2020 года выступае за «Пена Жвайгждэс».

Катэгорыя:Баскетбалісты Сербіі
Катэгорыя:Ігракі «Цмокі-Мінск»
Катэгорыя:Ігракі «Калева» Талін (баскетбол)
Катэгорыя:Баскетбалісты Сербіі і Чарнагорыі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Балгарыі па баскетболе
Катэгорыя:Баскетбалісты Балгарыі
Катэгорыя:Ігракі «Смедарава 1953»
Катэгорыя:Ігракі «Арадзі» (баскетбол)
Трыбухі

Назву **Трыбухі́** мелі:

* Трыбухі — назва вёскі Малькі Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці да 1964 года
* Трыбухі — назва вёскі Калінавая Магілёўскага раёна Магілёўскай вобласці да 1964 года
Юзаф Верашчака

**Юзаф Мікалай Амбросі Францішак Ксаверы Верашчака** (; 1796, Туганавічы — не раней за 1857) — службовец, памешчык.

## Біяграфія 
Паходзіць са шляхецкага роду Верашчакаў. Нарадзіўся сям’і Антонія Верашчакі, маршалка шляхты Новагародскага павета, і Францішкі з Анцутаў, дачкі берасцейскага суддзі. Меў брата Міхала і сястру Марылю, знакамітую каханую Адама Міцкевіча.

Хрышчаны 11 снежня 1796 года ў Варанчанскім касцёле. Вучыўся разам з братам і Т. Занам у Мінскай гімназіі, потым — у Віленскім універсітэце, належаў да Таварыства прамяністых. Уладальнік маёнтка Смольчыцы (121 душа ў 1838), які вымяняў у Туганоўскіх на дзедзічны маёнтак Туганавічы, таксама атрымаў у пасаг за жонкай маёнтак Райца з фальваркам Сёгда, а пазней і маёнтак Міратычы. У 1814 г. — дэпутат шляхты на гродзенскіх губернскіх выбарах. У 1821 г. — харунжы.

Член масонскай ложы «Шчаслівага Вызвалення» ў Нясвіжы.

Сябраваў з Адамам Міцкевічам, які прыязджаў да яго ў Туганавічы, у 1819 годзе размаўляў з Юзафам і Міхалам Верашчакамі пра масонаў. Жыццё туганаўскага двара Міцкевіч адлюстраваў на прыкладзе Сапліцова ў «Пане Тадэвушы».

У 1826 г. маршалак Навагрудскага павета. У 1833 — эмісар польскай эміграцыі М. Шыманскі прыбыў да Марылі Верашчака з адрасам яе брата Юзафа.

У в. Райца Карэліцкага раёна захаваўся яго сядзібны дом (цяпер будынак шпіталя).

## Узнагароды 
* ордэн Св. Уладзіміра 4-й ст. паводле ўказа імператара Аляксандра І ад 27.12.1825.

## Сям’я 
У шлюбе з Людвікай з Раецкіх, старэйшай дачкой навагрудскага маршалка Францішка Дунін-Раецкага. Дзеці:
* Міхал-Францішак-Канстанцін-Стэфан-Казімір (1831 — не раней за 1876)
* Францішак-Людвік-Аляксандр (1839 — не раней за 1876);
* Соф’я, замужам за паўстанцам 1863 г. К. Туганам.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Масоны Беларусі
Катэгорыя:Павятовыя маршалкі навагрудскія
Лашкевіч

**Лашке́віч** — беларускае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксей Мікалаевіч Лашкевіч (нар. 1978) — беларускі баскетбаліст, трэнер.
* Рыгор Іосіфавіч Лашкевіч (1904—1992) — беларускі вучоны ў галіне меліярацыі. Член-карэспандэнт Акадэміі сельскагаспадарчых навук БССР, Акадэміі навук БССР, доктар сельскагаспадарчых навук, прафесар.
* Сяргей Анатолевіч Лашкевіч (нар. 1978) — беларускі гісторык.
Марачкоўскі сельсавет

**Марачко́ўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Расонскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Марачкова.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Мілавідскі сельсавет** у складзе Расонскага раёна Полацкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Мілавіды. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Расонскім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Полацкай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Асецішча. З 20 верасня 1944 года сельсавет у Расонскім раёне Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Роўнае Поле, сельсавет перайменаваны ў **Раўнапольскі сельсавет**. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Верхнядзвінскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — у складзе адноўленага Расонскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 6 населеных пунктаў. 3 лістапада 1983 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Марачкова, сельсавет перайменаваны ў Марачкоўскі сельсавет. 8 красавіка 2004 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Клясціцкага сельсавета.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 5 населеных пунктаў: вёскі Залессе, Марачкова, Маторына, Мілавіды і Роўнае Поле.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Расонскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Верхнядзвінскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2004 годзе
Чароўная гарэзніца

«**Чароўная гарэзніца**» () — мастацкі фільм 1991 года рэжысёра Жака Рывета. Галоўныя ролі выканалі Мішэль Пікалі, Джэйн Біркін, Эмануэль Беар.

## Сюжэт 
Пажылы мастак Эдуард Фрэнхофер (Мішэль Пікалі) дзесяць гадоў таму пачаў пісаць карціну «*Чароўная гарэзніца*», аднак пасля жаніцьбы з натуршчыцай Ліз (Джэйн Біркін) мастак упаў у зацяжны творчы крызіс і закінуў працу. Калі да мастака прыязджае яго малады калега Нікаля (Давід Бурштэйн) са сваёй юнай сяброўкай Марыянай (Эмануэль Беар), натхнёны яе прыгажосцю Эдуард вырашае завяршыць распачатую карціну. Марыяна пачынае хадзіць у студыю пазіраваць. Эдуард не лічыцца з камфортам натуршчыцы і ставіць яе ў самыя незвычайныя ды нязручныя позы, часам між імі адбываюцца размовы і нават спрэчкі. Неўзабаве пачынае нараджацца шэдэўр. За час працы над карцінай Марыяна мяняецца, нібы адкрываючы ў сабе нешта новае. Яна прымае рашэнне разарваць свае адносіны з Нікаля, які яе раўнуе. Мукі нараджэння шэдэўра таксама атручваюць адносіны Фрэнхофера з жонкай. Мастак прымае рашэнне замураваць карціну ўнутры сцяны сваёй студыі.

## Акцёрскі склад 
* Мішэль Пікалі — *Эдуард Фрэнхофер, мастак*
* Джэйн Біркін — *Ліз, яго жонка*
* Эмануэль Беар — *Марыяна*

## Крытыка 
Вядомы амерыканскі кінакрытык Роджэр Эберт адзначыў фільм чатырма зоркамі з чатырох магчымых і занёс у свой спіс «*Выдатных фільмаў*».

## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 6 кінаўзнагародамі і яшчэ 7 намінацыямі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы Францыі 1991 года
Катэгорыя:Фільмы Швейцарыі 1991 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы 1991 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Францыі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Швейцарыі
Катэгорыя:Фільмы на французскай мове
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы Жака Рывета
Катэгорыя:Выдатныя фільмы (Роджэр Эберт)
Катэгорыя:Фільмы пра мастакоў
Жарабцы

Назву **Жарабцы́** маюць:

* Жарабцы — былая вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці
* Жарабцы — назва вёскі Юр’ева Бабруйскага раёна Магілёўскай вобласці да 1964 года