open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Пабла Аймар

**Пабла Сезар Аймар** (; нар.  года, Рыа-Куарта, Аргенціна) — былы аргенцінскі футбаліст, атакуючы паўабаронца. У 1999—2009 гадах — ігрок нацыянальнай зборнай Аргенціны.

## Кар’ера 
### Першыя гады 
Пабла Аймар пачаў займацца футболам у школе аргенцінскага клуба «Эстудыянтэс». Там на яго звярнуў увагу тагачасны трэнер «Рывер Плэйт» — Даніэль Пасарэлла, і неўзабаве Аймар далучыўся да юніёрскай каманды «Рыверу». 11 жніўня 1996 года ва ўзросце 16 гадоў, Аймар дэбютаваў у чэмпіянаце Аргенціны за галоўную каманду «мільянераў» і ў тым жа сезоне ўпершыню за кар’еру стаў чэмпіёнам краіны. Праз некалькі гадоў Аймар заваяваў месца ў асноўным складзе «Рывер Плэйт» і рэпутацыю аднаго з самых таленавітых футбалістаў Паўднёвай Амерыкі.

### «Валенсія» 
На Пабла прэтэндавалі адразу «Інтэр» і «Барселона», але сам Аймар абраў «Валенсію» для працягу кар’еры, дзе тады гулялі трое яго суайчыннікаў. Трансфер Аймара, гэта значыць 24 млн долараў, стаў самым буйным у гісторыі «кажаноў».

У «Валенсіі» Аймар адразу заявіў пра сябе як ігрок стартавага складу. Ён дапамог валенсійцам дабрацца да фіналу Лігі чэмпіёнаў 2000—2001 гадоў, аднак там яго і ўсю каманду спасцігла няўдача — «Валенсія», якая вяла ў ліку па ходзе гульні, атрымала паражэнне ў серыі пенальці мюнхенскай «Баварыі». У наступным сезоне з «Валенсіяй» Аймар атрымаў перамогу ў чэмпіянаце Іспаніі, у 2004 годзе «кажаны» паўтарылі гэты поспех, дадаўшы да іспанскага тытулу перамогу ў Кубку УЕФА і Суперкубку Еўропы.

### Працяг 
У 2006 годзе Аймар перайшоў з «Валенсіі» ў «Сарагоса», якая заплаціла за аргенцінца 11 млн еўра. Афіцыйныя прадстаўнікі новай каманды Пабла назвалі гэты трансфер «самым важным у гісторыі клуба». Але надоўга затрымацца ў сталіцы Арагона ў Аймара не атрымалася, бо ў 2008 годзе «Сарагоса» вылецела з Ла Лігі, і ён вырашыў змяніць клуб. Новым месцам працы Аймара стала «Бенфіка».

## Міжнародная кар’ера 
У 1999 годзе Пабла ўпершыню быў выкліканы ў асноўную каманду зборнай Аргенціны. Аймар браў удзел у чэмпіянатах свету 2002 і 2006 гадоў у складзе зборнай Аргенціны.

## Дасягненні 
### Клубныя 
**«Рывер Плэйт»**:
* Чэмпіён Аргенціны (3): 1997, 1999 (а), 2000 (к)
* Уладальнік Суперкубка Лібертадорэс: 1997

**«Валенсія»**:
* Чэмпіён Іспаніі (2): 2002, 2004
* Уладальнік Кубка УЕФА: 2004
* Уладальнік Суперкубка УЕФА: 2004

**«Бенфіка»**:
* Чэмпіён Партугаліі: 2010
* Уладальнік Кубка партугальскай лігі (4): 2009, 2010, 2011, 2012

**«Джахор Дарул Такзім»**:
* Чэмпіён Малайзіі: 2014

### Міжнародныя 
**Аргенціна**:
* Сярэбраны прызёр Кубка Амерыкі: 2007

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Профіль на афіцыйным сайце «Бенфікі»
* Профіль на сайце PortuGOAL
* Статыстыка на сайце ForaDeJogo
* Статыстыка на National Football Teams

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:футбалісты Аргенціны
Катэгорыя:Ігракі зборнай Аргенціны па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Рывер Плэйт
Катэгорыя:Ігракі ФК Валенсія
Катэгорыя:Ігракі ФК Рэал Сарагоса
Катэгорыя:Ігракі ФК Бенфіка Лісабон
Катэгорыя:Ігракі ФК Джахор Дарул Такзім Джахор-Бару
Ашраф Хакімі

**Ашра́ф Хакі́мі** (; нар. ) — мараканскі футбаліст, абаронца французскага клуба «Пары Сен-Жэрмен» і нацыянальнай зборнай Марока. Звычайна гуляе як правы абаронца, але час ад часу далучаецца да атакуючых дзеяў. Вылучаецца хуткасцю, выніковымі забегамі на флангу і галавымі здольнасцямі, дзякуючы чаму лічыцца адным з найлепшых правых абаронцаў у сусветным футболе.

## Кар’ера 
Хакімі прайшоў праз моладзевую акадэмію мадрыдскага «Рэал» з роднага горада. У 2016 годзе пачаў прыцягвацца да рэзервовай каманды мадрыдцаў, а наступным годам быў пераведзены ў асноўны склад. Ты не менш, замацавацца ў складзе «сметанковых» у футбаліста не атрымалася. На гады ён перабраўся ў Германію, дзе гуляў за дортмундскую «Барусію», з якой здабыў Суперкубак Германіі 2019 года. Па вяртанні з арэны за 40 млн еўра быў набыты італьянскім «Інтэрнацыянале». Хакімі правёў шыкоўны сезон, з'явіўшыся амаль ва ўсіх матчах клуба, прапусціўшы толькі хатнюю гульню з «Джэноа» праз дыскваліфікацыю. Ігрок зарабіў 7 галоў і 10 асістэнцкіх пунктаў, а клуб упершыню за адзінаццаць сезонаў здабыў скудэта. Яго выступы выклікалі цікавасць некалькіх еўрапейскіх клубаў, але іграка перахапіў «Пары Сен-Жэрмен», які выклаў за мараканца 60 млн еўра.

## Дасягненні 
**«Рэал»**:
* Уладальнік Суперкубка Іспаніі: 2017
* Пераможца Лігі чэмпіёнаў: 2028
* Уладальнік Суперкубка Еўропы: 2017
* Пераможца клубнага чэмпіянату свету: 2017

**«Барусія»**:
* Уладальнік Суперкубка Германіі: 2019

**«Інтэрнацыянале»**:
* Чэмпіён Італіі: 2021

**«Пары Сен-Жэрмен»**:
* Чэмпіён Францыі: 2022, 2023, 2024
* Уладальнік Кубка Францыі: 2024
* Уладальнік Суперкубка Францыі: 2022, 2023, 2024

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Марока
Катэгорыя:Ігракі зборнай Марока па футболе
Катэгорыя:Футбалісты на летніх Алімпійскіх гульнях 2024 года
Катэгорыя:Ігракі ФК Рэал Мадрыд Кастылья
Катэгорыя:Ігракі ФК Рэал Мадрыд
Катэгорыя:Ігракі ФК Барусія Дортмунд
Катэгорыя:Ігракі ФК Інтэрнацыянале Мілан
Катэгорыя:Ігракі ФК Пары Сен-Жэрмен
Салі Мунтары

**Сулейман Алі «Салі» Мунтары** (; нар. , Кананго, Гана) — былы ганскі футбаліст, паўабаронца нацыянальнай зборнай Ганы.

## Кар’ера 
Салі займаўся футболам у сябе на радзіме і часцяком удзельнічаў у міжнародных юнацкіх турнірах, дзе яго заўважылі селекцыянеры італьянскага «Удынезэ». Да клуба ён далучыўся ў 2001 годзе і ўжо ў 2002 годзе дэбютаваў у складзе матчам супраць «Мілана». У 2007 годзе Мунтары перайшоў у англійскі «Портсмут» за 7,1 млн фунтаў, падпісаўшы кантракт на 5 гадоў. Аднак праз фінансавыя абставіны клуба ў 2008 годзе ён пераехаў у «Інтэр», дзе некалькі сезонаў атрымаў шэраг тытулаў.

Пасля нядоўгай арэнды ў «Сандэрлендзе» 31 студзеня 2012 года Салі далучыўся да складу «Мілану», спачатку на ўмовах арэнды, а пасля як паўнавартасны ігрок клуба.

## Дасягненні 
**«Портсмут»**:
* Уладальнік Кубка Англіі: 2008

**Інтэрнацыянале**
* Чэмпіён Італіі: 2009, 2010
* Уладальнік Кубка Італіі: 2010
* Уладальнік Суперкубка Італіі: 2010
* Пераможца Лігі чэмпіёнаў: 2010
* Пераможца клубнага чэмпіянату свету па футболе: 2010

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт
* Статыстыка на National Football Teams
* Профіль на RAI Sport
* Профіль на Gazzetta dello Sport

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Ганы
Катэгорыя:Ігракі зборнай Ганы па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Удзінезэ
Катэгорыя:Ігракі ФК Портсмут
Катэгорыя:Ігракі ФК Інтэрнацыянале Мілан
Катэгорыя:Ігракі ФК Сандэрленд
Катэгорыя:Ігракі ФК Мілан
Катэгорыя:Ігракі ФК Аль-Ітыхад Джыда
Катэгорыя:Ігракі ФК Пескара
Катэгорыя:Ігракі ФК Дэпартыва Ла-Карунья
Катэгорыя:Ігракі ФК Альбасетэ
Квадва Асамоа

**Ква́два Асамо́а** (; нар. , , Гана) — былы ганскі футбаліст, паўабаронца нацыянальнай зборнай Ганы. Найлепшы футбаліст Ганы паводле вынікаў 2012 і 2013 гадоў.

## Кар’ера 
Квадва быў знойдзены селекцыянерамі з швейцарскай «Белінцоны». У чэрвені 2008 года быў куплены італьянскім «Удынезэ», дзе і дэбютаваў у прафесійным футболе. Пасля ўдалых выступаў на Кубку афрыканскіх нацый 2010 года, Асамоа стаў прыярытэтнай мэтай топ-клубаў Еўропы.

Асамоа і яго партнёр па «Удынезэ» Маўрысіа Ісла ў абодвух далучыліся да складу «Ювентуса» ў ліпені 2012 года паводле дамове сумеснай уласнасці, «Ювентус» заплаціў 9 млн еўра за 50% кантракту Асамоа.

## Дасягненні 
**«Ювентус»**:
* Чэмпіён Італіі: 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018
* Уладальнік Кубка Італіі: 2015, 2016, 2017, 2018
* Уладальнік Суперкубка Італіі: 2012, 2013, 2015

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт
* Бачына на афіцыйным сайце ФК «Ювентус»
* Статыстыка на National Football Teams

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Акры
Катэгорыя:футбалісты Ганы
Катэгорыя:Ігракі зборнай Ганы па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Удзінезэ
Катэгорыя:Ігракі ФК Ювентус
Катэгорыя:Ігракі ФК Інтэрнацыянале Мілан
Катэгорыя:Ігракі ФК Кальяры
Джордан Аю

**Джордан П’ер Аю** (; , , Францыя) — ганскі футбаліст, нападнік англійскага клуба «Лестэр Сіці» і нацыянальнай зборнай Ганы.

## Кар’ера 
П’ер з’яўляецца сынам вядомага ганскага іграка Абедзі Аю. У 2006 годзе далучыўся да «Марселя», за які раней гуляў яго бацька. Дэбютаваў у складзе каманды 16 снежня 2009 года ў матчы супраць «Лар’яна». 6 студзеня 2014 года выправіўся ў арэнду ў клуб «Сашо», які рабіў высілкі па захаванні месца ў Лізе 1, аднак застацца ў элітным дывізіёне не здолеў. 8 ліпеня 2014 года Аю падпісаў 4-гаддовы кантракт з «Лар’янам».

У складзе зборнай Ганы дэбютаваў 5 верасня 2010 года ў адборачным матчы да Кубку афрыканскіх нацый супраць зборнай Эсваціні.

## Дасягненні 
**«Марсель»**:
* Чэмпіён Францыі: 2010
* Уладальнік Кубка французскай лігі: 2010, 2011, 2012
* Уладальнік Суперкубка Францыі: 2010, 2011

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Старонка на Footballdatabase
* Статыстыка на National Football Teams

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Марселі
Катэгорыя:Футбалісты Ганы
Катэгорыя:Ігракі ФК Алімпік Марсель
Катэгорыя:Ігракі ФК Сашо
Катэгорыя:Ігракі ФК Лар’ян
Катэгорыя:Ігракі ФК Астан Віла
Катэгорыя:Ігракі ФК Суонсі Сіці
Катэгорыя:Ігракі ФК Крыстал Пэлас
Катэгорыя:Ігракі ФК Лестэр Сіці
Даламедэсы

**Даламедэсы** (*Dolomedes*) — род вялікіх павукоў сямейства . Павукі сустракаюцца паблізу вадаёмаў, палююць на дробных прэснаводных жывёл, уключаючы малявак рыб, таму часта маюць мясцовыя назвы «павукі-рыбаловы», «драпежныя павукі» і да таго падобнае. Хутка бегаюць па паверхні вады, нядрэнна плаваюць. Багаты відамі род, які налічвае каля 100 відаў, распаўсюджаных на ўсіх кантынентах. У Еўропе прадстаўлены 2 відамі.

## Апісанне 
Сярэдняга памеру і вялікія павукі, цела якіх дасягае 1-2 см у даўжыню, маюць доўгія і магутныя ногі з вялікімі шчацінкамі.

## Спосаб жыцця 
Значная частка відаў, хоць і не ўсе, насяляюць паблізу прэсных вадаёмаў, дзе актыўна палююць на вадзяных і каляводных дробных жывёл: насякомых, іншых павукоў, ракападобных, дробных пазваночных, у прыватнасці апалонікаў і малявак рыб.

## Таксанамія 
Тыпавы від быў апісаны шведскім арахнолагам Карлам Аляксандрам Клеркам у працы 1757 года «» як *Araneus plantarius*. У 1804 годзе французскі энтамолаг П’ер Андрэ Латрэйль вылучыў яго ў асобны род, які і назваў *Dolomedes*.

## Разнастайнасць 
Згодна з каталогам павукоў свету Платніка, па стане на жнівень 2018 года вядома 100 відаў гэтага роду *Dolomedes*. Віды гэтага роду распаўсюджаныя па ўсім свеце, акрамя Антарктыды. Найбольшая колькасць відаў апісана з Усходнеазіяцка-Ціхаакіянскага рэгіёну: 13 відаў насяляюць у кантынентальнай Паўднёва-Усходняй Азіі і Кітаі, 12 на Японскіх астравах, не менш за 19 — у астраўной Паўднёва-Усходняй Азіі, а таксама 12 відаў сустракаюцца ў Аўстраліі і 4 у Новай Зеландыі. 2 віды таксама насяляюць у Паўднёвай Азіі, 3 — у Цэнтральнай і Паўночнай, 3 на Блізкім Усходзе і ў Паўночнай Афрыцы. Фаўна трапічнай Афрыкі налічвае 19 відаў. У Паўночнай Амерыцы вядома 8 відаў, па 4 выяўлена ў Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыцы.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* The fen raft spider website 
* araneae Version 08.2018. Nentwig W, Blick T, Gloor D, Hänggi A, Kropf C (2018) . Version 08.2018. Online at https://www.araneae.nmbe.ch , accessed on 11.08.2018. doi: 0.24436/1

Катэгорыя:Пізаўрыды
Франсіска Медзіна Луна

**Франсіска Медзіна Луна** (), больш вядомы як **Піці** (; нар. , Рэус, Іспанія) — былы іспанскі футбаліст, нападнік.

## Кар’ера 
Піці ў 2004 годзе, гуляючы ў асноўным у аматарскіх лігах, падпісаў кантракт з «Сарагосай». Клуб з Сарагосы заўважыў іграка, калі той забіў 23 галы за свой клуб «Рэус Дэпортыю» ў Тэрсеры. Падчас свайго знаходжання ў новым клубе Піці, у асноўным, праводзіў матчы за другую каманду клуба, з'явіўшыся толькі ў трох гульнях Ла Лігі на агульную колькасць у 37 хвілін. Сезон 2005—2006 гадоў ігрок правёў у арэндзе ў клубе «Мурсія», які выступаў у Сегундзе.

Улетку 2006 года, Піці далучыўся да клуба «Эркулес», які гуляў у Сегундзе. У студзені наступнага года Франсіска перайшоў на правах арэнды ў склад мадрыдскага клуба «Рая Вальекана», які прадстаўляў лігу больш ніжэйшую. У мадрыдскім клубе кар’ера іграка рэзка пайшла на ўздым. У сезоне 2007—2008 гадоў ігрок забіў 7 мячоў у 21 сустрэчы, дапамогшы клуба вярнуцца ў Сегунду. У наступных сезонах другога дывізіёна Піці стаў значным нападнікам клуба.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Профіль на афіцыйным сайце ФК «Рая Вальекана»
* Профіль на BDFutbol
* Профіль на Futbolme
* Профіль на сайце transfermarkt.co.uk

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Футбалісты Іспаніі
Катэгорыя:Ігракі ФК Рэал Сарагоса
Катэгорыя:Ігракі ФК Мурсія
Катэгорыя:Ігракі ФК Эркулес Алікантэ
Катэгорыя:Ігракі ФК Гранада
Катэгорыя:Ігракі ФК Рая Вальекана
Катэгорыя:Ігракі ФК АЭЛ Лімасол
Катэгорыя:Ігракі ФК АЭЛ Льярыса
Катэгорыя:Ігракі ФК Ламія
Катэгорыя:Ігракі ФК Джамшэдпур
Ясін Буну

**Ясін Буну** (; нар. ) — мараканскі футбаліст, брамнік саудаўскага клуба «Аль-Гіляль» і нацыянальнай зборнай Марока. Спартсмен нарадзіўся ў канадскім Манрэалі ў мараканскай сям’і, якая, калі малому было тры гады, вярнулася ў Марока.

## Кар’ера 
### Клубная 
Ігрок далучыўся да акадэміі клуба «Выдад», якую скончыў і быў залічаны ў шэрагі асноўнай каманды клуба. Дэбютаваў у складзе клуба ў 2011 годзе. Сваімі нешматлікімі выступамі прыцягнуў увагу мадрыдскага «Атлетыка», які набыў футбаліста 14 чэрвеня 2012 года. У Іспаніі мараканец не здолеў прабіцца ў асноўны склад, час ад часу з'яўляючыся ў заяўцы на гульні як рэзервовы брамнік. Пасля сыходу ўлетку 2014 года Цібо Куртуа і Даніэля Арансубіі брамнік стаў часцей з'яўляцца на лаве запасных ігракоў, аднак 1 верасня на правах арэнды перайшоў у «Сарагосу», якая тым часам знаходзілася ў другім дывізіёне. Першы час мараканец не выходзіў на пляцоўку, дэбютаваўшы толькі 11 студзеня ў прагуляным матчы супраць «Лас-Пальмасу» з лікам 5:3. Па вяртанні ў Мадрыд пасля двухгадовай арэнды, ігрок сышоў у «Жырону». Мараканец чаргаваў гульні з іншым брамнікам клуба Рэнэ Раманам, а клуб прабіўся да ўдзелу ў розыгрышу Ла-Лігі. На пачатку 2019 годзе стаў асноўным бранікам клуба, але паводле вынікаў сезона 2019—2020 гадоў каталонскі клуб страціў месца ў элітным дывізіёне. Тым не менш, Буну застаўся выступаць у Ла-Лізе, бо быў прыдбаны «Севільяй». Брамнік, аднак, быў рэзервай для Томаша Вацліка, але пасля сыходу чэха мараканец стаў часцей з'яўляцца на пляцоўцы.

### Міжнародная 
Буну меў магчымасць выступаць як за зборную Канады, гэтак і за зборную Марока. Брамнік абраў Марока, за зборную якой дэбютаваў 15 жніўня 2013 года ў таварыскім матчы супраць зборнай Буркіна-Фасо.

## Дасягненні 
**«Выдад»**:
* Чэмпіён Марока: 2010

**«Атлетыка»**:
* Уладальнік Суперкубка Іспаніі: 2014

**«Севілья»**:
* Пераможца Лігі Еўропы: 2020, 2023

**«Аль-Гіляль»**:
* Чэмпіён Саудаўскай Аравіі: 2024
* Уладальнік Кубка Саудаўскай Аравіі: 2024
* Уладальнік Суперкубка Саудаўскай Аравіі: 2023

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:футбалісты Марока
Катэгорыя:Ігракі зборнай Марока па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Выдад Касабланка
Катэгорыя:Ігракі ФК Рэал Сарагоса
Катэгорыя:Ігракі ФК Жырона
Катэгорыя:Ігракі ФК Севілья
Катэгорыя:Ігракі ФК Аль-Гіляль Рыяд
Філіп VI

**Філіп VI**:
* Філіп VI дэ Валуа (1293—1350) — кароль Францыі з 1328 года, першы з дынастыі Валуа.
* Філіп VI дэ Бурбон (нар. 1968) — кароль Іспаніі з 2014 года.
* Філіп VI, герцаг Бургундыі (1578—1621) — больш вядомы як Філіп III, кароль Іспаніі і Філіп II, кароль Партугаліі.
Фрыдрых Калькбрэнер

**Фрыдрых Вільгельм Міхаэль Калькбрэнер** (; ) — нямецкі піяніст, педагог, кампазітар.

## Біяграфія 
Яго бацька, Крысціян Калькбрэнэр (1755—1806), музычны тэарэтык, аўтар прац па тэхніцы кампазіцыі і гісторыі музыкі. У 1801 г. Ф. Калькбрэнэр скончыў Парыжскую кансерваторыю па класе фартэпіяна А. Адана. У 1803—1804 гг. наведаў Вену, дзе пазнаёміўся з М. Клеменці, які аказаў моцны ўплыў на фартэпіянную тэхніку і стыль кампазіцыі Калькбрэнера. Як піяніст дэбютаваў меркавана ў 1806 годзе ў Парыжы.

У 1814—1824 гадах жыў у Лондане, гастраляваў па Вялікабрытаніі, займаўся дапрацоўкай і ўкараненнем «хірапласта» — вынайдзенага І. Б. Лаж’е механічнага апарата для рэгулявання становішча рук і трэнажу пальцаў піяніста. З канца 1824 г. жыў у Парыжы (дзе стаў саўладальнікам фартэпіяннай фабрыкі *Pleyel*), даваў канцэрты, шмат выкладаў. У 1825—1835 гадах славіўся як найлепшы піяніст Еўропы. У 1831 годзе пазнаёміўся з Ф. Шапэнам, спрыяў яго піяністычнай кар’еры (Шапэн прысвяціў Калькбрэнэру свой Канцэрт для фартэпіяна з аркестрам № 1). У 1830-1840-х гадах Калькбрэнэр разам з А. Герцам узначаліў групу парыжскіх піяністаў салоннага кірунку.

Акрамя салоннай музыкі для фартэпіяна ў дзве і чатыры рукі (фантазіі, эцюды, вальсы, ронда, транскрыпцыі оперных арый і папулярных песень і інш.), Фрыдрых Калькбрэнэр напісаў 4 фартэпіянныя канцэрты і 13 санат, вытрыманых у яркай віртуознай і падкрэслена рамантычнай манеры. Яго фартэпіянную школу «Метад вывучэння фартэпіяна пры дапамозе ўтваральніка рукі» (1831) высока ацаніў Роберт Шуман.

## Узнагароды 
Кавалер ордэна Ганаровага легіёна (1828).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Кампазітары Германіі
Катэгорыя:Музычныя педагогі Германіі
Катэгорыя:Піяністы Германіі
Серхіа Гарсія дэ ла Фуэнтэ

**Серхіа Гарсія дэ ла Фуэнтэ** (; нар.  года, Барселона, Іспанія) — былы іспанскі футбаліст, нападнік.

## Кар’ера 
### Клубная 
Гуляў за юнацкія каманды «Барселоны», затым правёў два сезоны за фарм-клуб, у якім вызначыўся высокай выніковасцю, 34 галы ў 59 матчах трэцяга іспанскага дывізіёна. За асноўную каманду «Барселоны» правёў усяго 4 матчы ў сезоне 2003—2004 гадоў пасля чаго сышоў з клуба. У сезоне 2004—2005 гадоў выступаў за аўтсайдэра Ла Лігі «Левантэ», дзе з'яўляўся іграком асноўнага складу.

З 2005 года гуляў за клуб «Сарагоса», выходзячы ў стартавым складзе або на замену. У сезоне 2007—2008 гадоў адгуляў усе 38 матчаў, але арагонскі клуб не ўтрымаўся ў Ла Лізе. У пачатку сезона 2008—2009 гадоў хадзілі чуткі аб зацікаўленасці Гарсіі шэрагам англійскіх клубаў, як «Ліверпул», «Тотэнхэм Хотспур», «Вест Хэм Юнайтэд» і «Сток Сіці».

1 верасня 2008 года ў апошнія хвіліны трансфернага акна, пасля бесперапынных чуткаў, Гарсія падпісаў кантракт з «Рэал Бетысам», які заплаціў за іграка каля 10 млн еўра. Свой першы гол забіў за свой новы клуб 27 верасня ў хатнім матчы супраць «Рэал Мадрыд».

### Міжнародная 
Выступаў за розныя юнацкія і моладзевыя зборныя Іспаніі, у складзе якіх дасягнуў шэрагу поспехаў. За асноўную зборную правёў два матчы, з іх адзін — на пераможным для іспанцаў чэмпіянаце Еўропы 2008 года супраць зборнай Грэцыі.

## Дасягненні 
**«Аль-Раян»**:
* Чэмпіён Катара: 2016

**Іспанія**
* Чэмпіён Еўропы: 2008

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Профіль на афіцыйным сайце ФК «Эспаньёл»
* Профіль на BDFutbol 
* Статыстыка на National Football Teams
* Профіль на сайце Transfermarkt

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Барселоне
Катэгорыя:футбалісты Іспаніі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Іспаніі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Барселона
Катэгорыя:Ігракі ФК Левантэ
Катэгорыя:Ігракі ФК Рэал Сарагоса
Катэгорыя:Ігракі ФК Рэал Бетыс
Катэгорыя:Ігракі ФК Эспаньёл
Катэгорыя:Ігракі ФК Аль-Раян
Вуліца Петруся Броўкі (Полацк)

**Вуліца Петруся́ Броўкі** (, ) — вуліца ў Полацку.

## Агульная характарыстыка 
Вуліца названа ў гонар класіка беларускай літаратуры Петруся Броўкі.

Пралягае ў паўднёвай частцы горада з усходу на захад ад вуліцы Юбілейнай і маста праз рэчку Бяльчанка да мяжы горада з вёскай Экімань-2.

Забудова вуліцы змяшаная: правы (паўночны) бок вуліцы, які адносіцца да мясцовасці Задзвінне, мае пераважна аднапавярховую жылую забудову сядзібнага тыпу; значная частка левага (паўднёвага) боку вуліцы, які адносіцца да мясцовасці Марыненка, забудавана шматкватэрнымі панэльнымі і цаглянымі дамамі ў 5-9 паверхаў.

Вуліца мае развітую інфраструктуру і з'яўляецца важнай транспартнай артэрыяй горада, забяспечваючы зручныя зносіны паміж рознымі раёнамі Полацка і Наваполацкам. Грамадскі транспарт прадстаўлены шматлікімі аўтобусамі і машрутнымі таксі.

## Сацыяльныя аб'екты 
* Полацкая цэнтральная раённая бальніца
* Супермаркет «Дыяніс»
* Прадуктовы рынак

## Гл. таксама 
* Спіс вуліц Полацка

Катэгорыя:Вуліцы Полацка
Прэмія «Оскар» за найлепшую жаночую ролю

**Прэмія «Оскар» за найлепшую жаночую ролю** (, афіц. ) — прэстыжная ўзнагарода , якая прысуджаецца штогод і ўручаецца з 1929 года. Намінантаў прэміі (не больш за пяць) вылучаюць шляхам тайнага галасавання па спісе дапушчаных фільмаў члены акадэміі, якія самі з’яўляюцца акцёрамі і актрысамі. Пераможца вызначаецца агульным галасаваннем усіх актыўных пажыццёвых членаў акадэміі.

Лідарам па колькасці ўзнагарод у гэтай намінацыі з’яўляецца актрыса Кэтрын Хепбёрн. Яна была адзначана як найлепшая актрыса чатыры разы: у 1934 годзе за фільм «», у 1968 годзе за фільм «», у 1969 годзе за фільм «Леў узімку» і ў 1982 годзе за фільм «».

## Пераможцы і намінанты 
### 2010-я 
### 2020-я 
## Крыніцы 
Жаночая роля
Оскар
Катэгорыя:З’явіліся ў 1929 годзе
Taurus TX22

**Taurus TX22** — паўаўтаматычны пісталет пад патрон .22 Long Rifle. Ён вырабляецца ў Бэйнбрыджы, штат Джорджыя, ЗША, амерыканскім падраздзяленнем бразільскай Taurus Armas, Taurus USA. Пісталет пазіцыянуецца як трэніровачны пісталет для спартсменаў аматараў практычнай стральбы.

## Асаблівасці 
**TX22** мае затвор з анадаванага алюмінію і палімерную раму са знешнім ручным засцерагальнікам, у дадатак да засцерагальніка спускавога кручка і ахоўнага блока ўдарніка. Ёсць магчымасць выкарыстоўваць глушыцель (з вонкавай разьбой 1/2-28 цаляў, выкарыстанне глушыцеля патрабуе спецыяльнага «доўгага» ствала). Ствол мае шэсць нарэзаў. УСМ толькі адзінарнага дзеяння, а рама мае планку Пікаціні. Прыцэльныя прыстасаванні — адкрыты мушка і цэлік (рэгулюемы).

Даступна мноства варыянтаў з кампактнымі рамамі, рознай канфігурацыяй затвора і ствала сярод іншых адрозненняў.

Па завярэнням вытворцы, высілак пры «спуску курка» не больш за 2,3 кгс.

## Узнагароды 
У 2019 годзе амерыканскі часопіс Guns and Ammo прысвоіў TX22 тытул «Пісталет года».

## Спасылкі 
Катэгорыя:Пісталеты
Катэгорыя:Зброя паводле алфавіта
Гюнтэр (карная аперацыя)

**Аперацыя «Гюнтэр»** () — кодавая назва карнай аперацыі нямецкіх войск у Валожынскім, Заслаўскім, Лагойскім, Плешчаніцкім, Радашковіцкім раёнах у канцы чэрвеня — пачатку ліпеня 1943 года.

## Ход аперацыі 
Аперацыя праводзілася з мэтаю знішчэння вёсак, у якіх жыхары спачувалі партызанам, захопу насельніцтва і рэквізіцыі сельскагаспадарчай прадукцыі для вывазу ў Германію. У баявую групу ўваходзілі палкі Грыпа і Гольца, асобы батальён СС Дырлевангера. Кіраваў аперацыяй групенфюрэр СС і лейтэнант паліцыі Карзэман, камандны пункт якога знаходзіўся ў Астрашыцкім Гарадку.

Карнікі пазбягалі непасрэднага сутыкнення з партызанскімі фарімраваннямі, якія дыслацыраваліся ў раёне аперацыі. Яны прачасалі мясцовасць на поўнач ад Мінска ўздоўж дарогі Астрашыцкі Гарадок — Радашковічы і да Плешчаніц (вёскі Калачы, Янушкавічы, Вялікія Бясяды і іншыя), хапалі мужчынскае працаздольае насельніцтва ва ўзросце ад 10 да 50 гадоў і канваіравалі на зборныя пункты. Асобы, западозраныя ў спачуванні або прыналежнасці да партызан, у тым ліку хворыя і параненыя, расстрэльваліся.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
Катэгорыя:Карныя аперацыі нямецкага войска
Катэгорыя:Бітвы Вялікай Айчыннай вайны ў Беларусі
Катэгорыя:1943 год у Беларусі
Катэгорыя:Чэрвень 1943 года
Катэгорыя:Ліпень 1943 года
Катэгорыя:Гісторыя Валожынскага раёна
Катэгорыя:Гісторыя Лагойскага раёна
Гета ў Антопалі

**Гета ў Антопалі** (вясна — 15 кастрычніка 1942) — яўрэйскае гета, месца прымусовага перасялення яўрэяў гарадскога пасёлка Антопаль Драгічынскага раёна падчас Халакосту.

## Гісторыя 
Паводле перапісу насельніцтва 1940 года яўрэі складалі каля паловы жыхароў — прыкладна 1500 чалавек. Усяго ў Антопалі і размешчаных побач вёсках, разам з бежанцамі з Польшчы, да пачатку вайны знаходзіліся каля 2600 яўрэяў.

Пасёлак знаходзіўся пад нямецкай акупацыяй больш за тры гады — з 25 чэрвеня 1941 года да 16 ліпеня 1944 года.

Увесну 1942 года габрэяў Антопаля і бліжэйшых вёсак (больш за 2500 чалавек) сагналі ў два гета — «А» і «В».

15 кастрычніка 1942 года Антопальскае гета было знішчана канчаткова. За некалькі дзён нацысты і калабарацыяністы расстралялі каля Антопаля ва ўрочышчы Хвойнікі ад 2000 да 2500 (4000.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Антопаль (Драгічынскі раён)
Антопаль
Катэгорыя:Гісторыя Драгічынскага раёна
Буравеснік (карная аперацыя)

**Аперацыя «Буравеснік»** () — кодавая назва карнай аперацыі нямецкіх войск супраць партызан і мясцовага насельніцтва ў Клімавіцкім раёне 10—15 ліпеня 1943 года.

## Ход аперацыі 
Аперацыя праводзілася сіламі начальніка аховы тылу 4-й нямецкай арміі, у тым ліку 774-га батальёна 96-га ахоўнага палка, паліцыі парадку, 624-га  асобнага ўсходняга батальёна.

На поўдзень ад вёскі Студзянец, каля вёсак Сасноўка і Антонаўка карнікі былі спынены, а потым контратакаваны байцамі 13-й Касцюковіцкай партызанскай брыгады. Насельніцтва з вёсак, якім пагражалі карнікі было схавана ў глыбіні партызанскай зоны. Кіраўніцтва карнай аперацыяй «Буравеснік» у справаздачы вышэйшаму камандаванню прызнала поўны яе правал.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
Катэгорыя:Карныя аперацыі нямецкага войска
Катэгорыя:Бітвы Вялікай Айчыннай вайны ў Беларусі
Катэгорыя:1943 год у Беларусі
Катэгорыя:Ліпень 1943 года
Катэгорыя:Гісторыя Клімавіцкага раёна
Алена Генадзеўна Піірайнен

**Алена Генадзьеўна Піірайнен** () — беларуская лыжніца. Удзельніца зімовых Алімпійскіх гульняў 1994 года. Першая жанчына, якая прадстаўляла Беларусь на Алімпійскіх гульнях.

## Біяграфія 
Нарадзілася 15 сакавіка 1969 года ў горадзе Мінск.

Займалася лыжнымі гонкамі.

У 1994 годзе ўвайшла ў склад зборнай Беларусі на зімовых Алімпійскіх гульнях у Лілехамеры. На дыстанцыі 5 км класічным ходам заняла 44-е месца, паказаўшы вынік 16 хвілін 25,0 секунды. На дыстанцыі 15 км вольным ходам заняла 51-е месца з вынікам 48.45, 3. У гонцы пераследу на 10 км вольным ходам заняла 49-е месца з вынікам 34.06, 4. У эстафеце 4х5 км зборная Беларусі, за якую таксама выступалі Святлана Камоцкая, Людміла Дзідзелева і Алена Сінкевіч, заняла апошняе, 14-е месца з вынікам 1 гадзіна 4 хвіліны 25,8 секунды. Таксама была заяўлена на дыстанцыі 30 км класічным ходам, але не выйшла на старт.

Піірайнен стала першай жанчынай, якая прадстаўляла Беларусь на Алімпійскіх гульнях.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Лыжнікі на зімовых Алімпійскіх гульнях 1994 года
Катэгорыя:Лыжніцы Беларусі
Alpheus randalli

***Alpheus randalli*** — від крэветак сямейства . Жыве на Маркізскіх астравах і ў некаторых частках Індыйскага акіяна, у тым ліку на Сейшэльскіх астравах, у асацыяцыі з рыбамі роду . Крэветкі празрыстыя ці белыя з ярка выяўленымі чырвонымі меткамі.

## Біялогія 
Рыба і крэветка дзеляць адну і тую ж шырокую нару, якую крэветка выкопвае ў пясчаных або глейкіх участках марскога дна. У ёй ёсць адна або некалькі адтулін, становішча якіх пастаянна змяняецца па меры таго, як крэветка капае нару. На працягу дня бычок ляжыць на дне нары, уткнуўшыся галавой у адтуліну, ці можа высунуцца далей. Ён харчуецца, выбіраючы дробных бесхрыбтовых з субстрату, які быў патрывожаны крэветкамі, або набіраючы поўную глотку асадку і здабываючы ядомыя арганізмы і дэтрыт. Крэветкі ў асноўным харчуюцца дэтрытам. У крэветкі дрэнны зрок, і яна ўважліва сочыць за дзеяннямі бычка. Крэветкі больш уразлівыя для драпежнікаў і хутка ўцякаюць у бяспечнае месца, нават калі ўзровень небяспекі невялікі. Калі рыба заплывае ў нару галавой наперад, каб пазбегнуць больш непасрэднай небяспекі, крэветка неадкладна кідаецца туды. Ноччу абодва адступаюць углыб нары, і ўваходы ў яе запячатваюцца.

Рыба, верагодна, адкладае ікру ў нару, як гэта адбываецца з іншымі прадстаўнікамі гэтага роду. Крэветка жыве ў нары паасобку і падчас размнажэння, верагодна, робіць адтуліну побач з суседняй нарой, занятай крэветкай супрацьлеглага полу. Самка крэветкі адкладае яйцы пад брушкам.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Дзесяціногія ракападобныя
Васілевіцкая нізіна

**Васілевіцкая нізіна** — геамарфалагічны раён Беларусі, водна-ледавіковая і азёрна-алювіяльная нізіна ў міжрэччы Дняпра, Бярэзіны і Прыпяці на тэрыторыі Гомельскай вобласці. Мяжуе з Хойніцкай, Азарыцкай і Светлагорскай нізінамі.

У морфаструктурным плане тэрыторыя прымеркавана да паўночна-ўсходняй часткі Прыпяцкага прагіну са складанай будовай падмурка, які залягае на глыбіні 2000—3000 м. Раён размешчаны ў зоне падняццяў лакальных морфаструктур. Магутнасць антрапагенавага чахла ў асноўным складае 15-50 м, а ў месцах ледавіковага выворвання дасягае 150—198 м. Паверхня характарызуецца абсалютнымі вышынямі 123—140 м, максімальнай адзнакай 157 м, і мінімальнай — 120 м.

На поўначы і ўсходзе нізіна прадстаўлена водна-ледавіковымі і марэннымі спадзістахвалістымі паверхнямі з гляцыядыслакацыямі і адзіночнымі камавымі ўзгоркамі вышынёй 5-10 м. На павышаных участках раўніны распаўсюджаны масівы перавяваных пяскоў.

Складаны і разнастайны характар ​​гідралагічнай сеткі. Апроч радыяльнага малюнка, вылучаецца цэнтрабежны. Даліны рэк слаба выяўлены, урэзаны ў нізінныя тарфяныя адклады на глыбіню да 1 м. Пачаткам большасці малых рэк з’яўляюцца затарфаваныя балотныя паніжэнні. Рэкі атрымалі ў спадчыну сістэму спушчаных азёр, у паніжэннях якіх магутнасць торфу дасягае 5 м. Мяжу спушчаных азёр падкрэсліваюць берагавыя валы вышынёй 1-2 м, дзе назіраюцца перавяваныя пяскі. На поўдні Васілевіцкай нізіны вылучаецца шэраг азёр. У межах правабярэжжа Дняпра развіта сетка яроў. Інтэнсіўная асушальная меліярацыя актывізавала ветравую эрозію на тарфяніках і на старажытнаазёрных берагавых утварэннях.

## Літаратура 
* Геоморфология Беларуси: Учебное пособие для студентов геогра­фических и геологических специальностей / О. Ф. Якушко, Л. В. Марьина, Ю. Н. Емельянов — Мн.: БГУ, 1999. — 173 с. — 400 экз.

Катэгорыя:Нізіны Беларусі
Катэгорыя:Рэльеф Гомельскай вобласці
Вуліца Петруся Броўкі (Гомель)

**Вуліца Петруся Броўкі** — вуліца ў паўночна-заходняй частцы Гомеля (Чыгуначны раён). Названа ў 1981 годзе ў гонар Народнага паэта Беларусі Пятра Усцінавіча Броўкі.

Пачынаецца ад скрыжавання з вуліцай Алімпійскай, канчаецца скрыжаваннем з вуліцай Каменшчыкава. Працягласць каля 1150 м.

Пачала фармавацца ў 1980-я гады забудовай пераважна 9-ці павярховымі жылымі дамамі. Забудаваны толькі няцотны бок, з цотнага боку вуліцы размешчаны каскад невялікіх азёр.

## Сучаснасць 
На вуліцы знаходзяцца:

* яслі-сады № 121 і № 143;
* сярэдняя школа № 49;
* інтэрнат № 4 Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Ф. Скарыны;
* Гарадская бібліятэка № 1 імя І. Мележа;

## Крыніцы 
Катэгорыя:Аб’екты, названыя ў гонар Петруся Броўкі
Хасэ Рэйна

**Хасэ Мануэль Рэйна Паэс** (; нар. 31 жніўня 1982, Мадрыд, Іспанія) — іспанскі футбаліст, брамнік італьянскага клуба «Кома» і нацыянальнай зборнай Іспаніі. Сын брамніка Мігеля Рэйны, які абараняў колеры клубаў «Барселона» і «Атлетыка» (Мадрыд), а таксама зборнай Іспаніі.

## Кар’ера 
### Раннія гады 
Рэйна пачаў сваю кар’еру ў клубе «Мадрыд Аэстэ», але гуляў там нядоўга. Як толькі з'явілася магчымасць перайсці ў акадэмію «Барселоны», ён адразу ёю скарыстаўся, і пераехаў у Каталонію ў 1995 годзе ва ўзросце 13 гадоў. У 2002 годзе ён, не праходзячы ў асноўны склад свайго клуба, быў адпраўлены ў арэнду ў «Вільярэаль». У 2004 годзе яго кантракт з «Вільярэалам» быў аформлены на сталай аснове.

### «Ліверпул» 
У ліпені 2005 года новы трэнер «Ліверпулу», іспанец Рафаэль Бенітэс, набыў Рэйну з «Вільярэала», назваўшы яго пры гэтым «найлепшым брамнікам Іспаніі». Бенітэс разглядаў Рэйну ў якасці асноўнага брамніка каманды. Ён дэбютаваў у «Ліверпуле» ў матчы першага кваліфікацыйнага раўнду Лігі чэмпіёнаў 2005—2006 гадоў супраць Уэльскага клуба «ТНС».

У сезоне 2005—2006 гадоў Рэйна стаў асноўным брамнікам «Ліверпула», адправіўшы на лаўку запасных героя Лігі чэмпіёнаў 2005 года, Ежы Дудака.

### «Напалі» 
У канцы сезона 2012—2013 гадоў з'явіліся чуткі аб пераходзе Рэйны ў склад «Барселоны», бо была верагоднасць таго, што Вальдэс пяройдзе ў «Манака». Аднак, хоць агент Хасэ правёў падрыхтоўчую працу з «Ліверпулам» аб пераходзе брамніка, Вальдэс вырашыў застацца ў «Барселоне» яшчэ на адзін сезон, але «Ліверпул» ужо набыў на гэты момант бельгійскага брамніка Сімона Міньяле з «Сандэрленда». У выніку 26 ліпеня 2013 года Рэйна вырашыў далучыцца да «Напалі» на правах арэнды, каб уз’яднацца са сваім былым трэнерам Рафаэлем Бенітэсам.

### «Баварыя» 
8 жніўня 2014 года «Ліверпул» пацвердзіў, што Рэйна далучыўся да нямецкага клуба «Баварыя», склаўшы з клубам трохгадовы кантракт.

## Міжнародная кар’ера 
17 жніўня 2005 года Рэйна дэбютаваў у таварыскім матчы за зборную Іспаніі супраць зборнай Уругвая, у якім перамогу атрымалі іспанскія футбалісты з лікам 2:0.

### «Лацыа Рым» 
У жніўні 2020 года перайшоў у «Лацыа Рым».

## Дасягненні 
**«Ліверпул»**:
* Уладальнік Кубка Англіі: 2006
* Уладальнік Кубка футбольнае лігі: 2012
* Уладальнік Суперкубка Англіі: 2006
* Уладальнік Суперкубка УЕФА: 2005

**«Напалі»**:
* Уладальнік Кубка Італіі: 2014

**«Баварыя»**:
* Чэмпіён Германіі: 2015

**Іспанія**:
* Чэмпіён Еўропы: 2008, 2012
* Чэмпіён свету: 2010

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Профіль на афіцыйным сайце «Ліверпулу»
* Профіль на BBC Sport
* Статыстыка на soccerbase.com

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Мадрыдзе
Катэгорыя:футбалісты Іспаніі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Іспаніі па футболе
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Барселона
Катэгорыя:Ігракі ФК Вільярэаль
Катэгорыя:Ігракі ФК Ліверпул
Катэгорыя:Ігракі ФК Напалі
Катэгорыя:Ігракі ФК Баварыя Мюнхен
Катэгорыя:Ігракі ФК Мілан
Катэгорыя:Ігракі ФК Астан Віла
Катэгорыя:Ігракі ФК Лацыа
Катэгорыя:Ігракі ФК Вільярэаль
Катэгорыя:Ігракі ФК Кома
Springfield model 1863

**Springfield Model 1863** — наразны мушкет 58-га калібра, які выпускаўся зброевай фірмай Springfield Armory з 1863 па 1865 год. Апошні дульназарадны даўгаствольны мушкет, які выкарыстоўваўся у арміі ЗША.

Мадэль 1863 была толькі нязначным паляпшэннем у параўнанні з мадэллю Springfield 1861. Такім чынам, яго часам класіфікуюць як проста варыянт мадэлі 1861. Мадэль 1861, з усімі яе варыянтамі, была найбольш часта выкарыстоўванай доўгай зброяй у Грамадзянскай вайне ў ЗША, было выраблена больш за 700 000. Мадэль 1863 таксама адрозніваецца тым, што з’яўляецца апошняй дульназараднай доўгай зброяй, вырабленай Springfield Armory.

Springfield Model 1863 была толькі нязначным удасканаленнем Springfield Model 1861. Таму гэты мушкет часам класіфікуюць проста як варыянт мадэлі 1861 года. Мадэль 1861 года, з усімі яе варыянтамі (у т.л. і Springfield Model 1863), была найбольш часта выкарыстоўваемай агнястрэльнай зброяй у грамадзянскай вайне ў ЗША, было выпушчана больш за 700 000 адзінак. Мадэль 1863 года таксама адрозніваецца тым, што з’яўляецца апошнім дульназарадным даўгаствольным мушкетам, выпушчаным Springfield Armory.

Напрыканцы грамадзянскай вайны ў ЗША, вінтоўкі і мушкеты, якія зараджаліся з дула, ужо лічыліся састарэлымі. У пасляваенныя гады многія мушкеты ўзору 1863 года былі пераробленыя ў «вінтоўкі Спрынгфілда», зараджалыя з казённай часткі. Ручная зброя таго часу, якую трэба было зараджаць з казённай часткі (а не з дула), мела хуткастрэльнасць да васьмі-дзесяці стрэлаў у хвіліну (замест 3-4 для дульназараднай). Таму на Springfield Armory знайшлі спосаб каб Springfield Model 1863 можна было перарабіць у казназарадную прыкладна за пяць долараў, у той час як новая вінтоўка каштавала б каля дваццаці долараў. Такім чынам, пераабсталяванне вінтовак узору 1863 года давала б значную эканомію сродкаў амерыканскім вайскоўцам. Узброеныя сілы ЗША ў выніку часткова прынялі на ўзбраенне розныя «пераробленыя» мадэлі, такія як Springfield Model 1866.

## Літаратура 
* Earl J. Coates and Dean S. Thomas, *An Introduction to Civil War Small Arms*
* Ian V. Hogg, *Weapons of the Civil War*

Катэгорыя:Вінтоўкі ЗША
Катэгорыя:Зброя паводле алфавіта
Загадчык кафедры

**Загадчык кафедры** — гэта пасада ў вышэйшай навучальнай установе, якую займае выкладчык або навуковец, які кіруе кафедрай, каардынуе навучальны і навукова-даследчы працэс, а таксама выконвае адміністрацыйныя функцыі. Гэтая роля патрабуе высокага ўзроўню прафесійнай кампетэнцыі, кіраўніцкіх навыкаў і навуковых дасягненняў.

## Прызначэнне 
Для заняцця пасады загадчыка кафедры да кандыдатаў звычайна прад'яўляюцца наступныя патрабаванні:
* Як правіла наяўнасць навуковай ступені (кандыдат ці доктар навук) ці хаця б навуковага звання (дацэнт, прафесар) без наяўнасці навуковай ступені — пераважна ў галіне мастацтваў, фізкультуры і спорту.
* Досвед выкладчыцкай і навукова-даследчай дзейнасці.
* Адміністрацыйныя навыкі і досвед кіравання калектывам.
* Апублікаваныя навуковыя працы і ўдзел у грантах.

Загадчык кафедры назначаецца на пасаду кіраўніцтвам ВНУ на аснове конкурснага адбору або рэкамендацыі Рады ўніверсітэта. Тэрмін паўнамоцтваў можа вар'іравацца, але часцей за ўсё складае ад 3 да 5 гадоў з магчымасцю падаўжэння.

## Абавязкі 
Загадчык кафедры выконвае шырокае кола абавязкаў, у тым ліку:
* Акадэмічнае кіраўніцтва — арганізацыя і кантроль навучальнага працэсу на кафедры, распрацоўка навучальных планаў і праграм, каардынацыя працы выкладчыкаў і супрацоўнікаў кафедры.
* Навукова-даследчая дзейнасць — кіраўніцтва навуковымі даследаваннямі, якія выконваюцца кафедрай, падтрымка публікацыйнай актыўнасці супрацоўнікаў, арганізацыя канферэнцый, сімпозіумаў і навуковых семінараў.
* Адміністрацыйныя функцыі — размеркаванне навучальнай нагрузкі сярод супрацоўнікаў кафедры, кантроль якасці навучальнага працэсу і адукацыйных праграм, узаемадзеянне з кіраўніцтвам універсітэта і іншымі кафедрамі.
* Праца са студэнтамі — кіраўніцтва дыпломнымі і курсавымі работамі, арганізацыя кансультацый і падтрымкі студэнтаў, распрацоўка праграм дадатковай адукацыі.
* Развіццё кафедры — пошук магчымасцей фінансавання навуковых даследаванняў, прыцягненне новых спецыялістаў і кадравы менеджмент, укараненне сучасных тэхналогій у адукацыйны працэс.

Загадчык кафедры адыгрывае ключавую ролю ў развіцці навучальнай установы, забяспечваючы высокую якасць адукацыі, стымулюючы навуковую дзейнасць і садзейнічаючы міжнароднаму супрацоўніцтву. Дзякуючы яго рабоце кафедра можа дасягаць значных поспехаў у падрыхтоўцы спецыялістаў, правядзенні даследаванняў і ўкараненні інавацый. Такім чынам, загадчык кафедры — гэта не толькі адміністратар, але і лідар, які натхняе калектыў на прафесійны і навуковы рост.

## Гл. таксама 
* Рэктар
* Прарэктар
* Дэкан

## Літаратура 
* Кваліфікацыйны даведнік «Пасады служачых устаноў адукацыі ўсіх тыпаў» // Дадатак да Пастановы Міністэрства працы Рэспублікі Беларусь  № 53 ад 28.04.2001 г.

Катэгорыя:Адукацыя
Катэгорыя:Пасады
Антон Аляксандравіч Сушынскі

**Антон Аляксандравіч Сушынскі** () — беларускі валейбаліст. Кандыдат у мастры спорту па валейболе.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 3 жніўня 2001 года ў Віцебскай вобласці.

У валейбольную секцыю прыйшоў вучыўся ў пачатковых класах, першым трэнерам была Любоў Бабова. Затым пачаў трэніравацца ў Аляксея Паршыкава.

З верасня 2015 года вучыўся ў Рэспубліканскім дзяржаўным вучылішчы алімпійскага рэзерву.

Вучыцца ў Віцебскім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце. Працуе ў Віцебскім гарадскім аддзеле па надзвычайных сітуацыях.

## Дасягненні 
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі (3): 2020/21, 2019/20, 2018/19
*   Сярэбраны прызёр Кубка Беларусі (1): 2021/22
*   Бронзавы прызёр Кубка Беларусі (3): 2022/23, 2019/20, 2018/19

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Знакомьтесь — волейболист Антон Сушинский
* Сушинский Антон/ Сушинский Антон
* Связующий Антон Сушинский покидает Марко-ВГТУ
* Антон Сушинский 

Катэгорыя:Валейбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Беларусі па валейболе U-17
Сухопаль (значэнні)

Назву **Сухопаль** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Сухопаль — аграгарадок у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці.

### Расія 
* Сухопаль — вёска ў Інзерскім сельсавеце Архангельскага раёна Рэспублікі Башкартастан.
Драгічынскае гета

**Гета ў Драгічыне** (ліпень 1941 — 15 кастрычніка 1942) — яўрэйскае гета, месца прымусовага перасялення яўрэяў горада Драгічын Брэсцкай вобласці падчас Халакоста.

## Гісторыя 
У перадваенныя гады сярод 3125 — каля паловы жыхароў. Перад вайной у горадзе знаходзіліся 2675 яўрэяў. Горад быў захоплены нямецкімі войскамі 25 чэрвеня 1941 года і знаходзіўся пад акупацыяй больш за тры гады — да 17 ліпеня 1944 года.

У ліпені 1941 года немцы сагналі ўсіх пакінутых у горадзе габрэяў у гета, і пад страхам смерці абавязалі іх нашыць на адзенне спераду і ззаду жоўтыя латы.

Неўзабаве Драгічынскае гета падзялілі на два гета, пераходы паміж якімі забараняліся. У адно гета змясцілі рамеснікаў, якіх прымушалі шыць вопратку і абутак для немцаў, і больш заможных габрэяў, у якіх шантажом выманьвалі каштоўнасці. У другім гета сабралі нямоглых і бедных яўрэяў, якіх планавалі забіць у першую чаргу, і паступова вывозілі эшалонамі на расстрэлы ля Броннай Гары.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

Драгічын
Катэгорыя:Драгічын
Катэгорыя:Гісторыя Драгічынскага раёна
Дзве гітары

**«Дзьве гіта́ры»** — пяты музычны альбом беларускага барда Зміцера Бартосіка, які выйшаў у 2013 годзе і змяшчае рускую аўтарскую песню ў перакладзе Рыгора Барадуліна.
## Апісанне
Музычны дыск змяшчае класікаў рускай аўтарскай песні праз беларускамоўныя пераклады Рыгора Барадуліна і выкананне Зміцера Бартосіка. Для напісання назвы альбому ў студыі распрацавалі адмысловую гарнітуру, якая грунтуецца на найбольш знакамітых плытках 1960—1970 гадоў, колеры афармлення абраныя ў адпаведнасці з густам і тэхнічнымі магчымасцямі тых часоў — цьмяны васільковы і вохрысты. У дадатку да дыска ёсьць буклет з словамі песень альбома на мове арыгінала і ў перакладзе. Буклет змяшчае і сціслую біяграфію паэтаў-выканаўцаў аўтарскае песні, творы якіх запісаныя на кружэлку.
## Змест 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
*«Дзьве гітары» Зміцера Бартосіка на «Радыё Свабодная Еўропа/Радыё Свабода»
*«Дзьве гітары» Зміцера Бартосіка. Поўнае відэа на «Радыё Свабодная Еўропа/Радыё Свабода»

Катэгорыя:Альбомы 2013 года
Катэгорыя:Альбомы Зміцера Бартосіка
Нюрнберг (карная аперацыя)

**Аперацыя «Нюрнберг»** () — кодавая назва карнай аперацыі нямецкіх войск супраць партызанскага атрада «Спартак», часткова партызанскай брыгады «Няўлоўныя», партызанскай брыгады імя К. Я. Варашылава, спецгруп ЦК КП(б) Літвы і Латвіі і мясцовага насельніцтва ў Браслаўскім, Пастаўскім і Шаркаўшчынскім раёнах (паміж азёрамі Богінскае і Дрывяты) 22—28 лістапада 1942 года. Гэтай аперацыяй карнікі намераваліся закончыць агульны план ліквідацыіпартызанскага руху на тэрыторыі так званай генеральнай акругі «Беларусь».

## Ход аперацыі 
Праводзілася сіламі 1-й матарызаванай брыгады СС, 14-га і 16-га паліцэйскіх і 75-га стралковых палкоў, матарызаваных узводаў жандармерыі і часцей вермахта. Ажыццяўлялася пад кіраўніцтвам начальніка паліцыі бяспекі і СД «Остланд» обергрупенфюрэра Екельна і спецупаўнаважанага рэйхсфюрара СС Гімлера па барацьбе з партызанамі обергупенфюрэра СС і генерала паліцыі Баха-Зелеўскага.

Карнікі не змаглі акружыць і знішчыць партызан, але загубілі каля 3 тысяч мясцовых жыхароў, захапілі жывёлу, разрабавалі маёмасць насельніцтва, спалілі больш за 30 вёсак.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Карныя аперацыі нямецкага войска
Катэгорыя:Бітвы Вялікай Айчыннай вайны ў Беларусі
Катэгорыя:1942 год у Беларусі
Катэгорыя:Лістапад 1942 года
Катэгорыя:Гісторыя Браслаўскага раёна
Катэгорыя:Гісторыя Пастаўскага раёна
Катэгорыя:Гісторыя Шаркаўшчынскага раёна
Дачны (значэнні)

Назву **Дачны** маюць:

* Дачны — пасёлак у Мінскім раёне Мінскай вобласці.
* Дачны — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Гомельскім раёне Гомельскай вобласці.
* Дачны — завулак у Ленінскім раёне Мінска.
Жараўка (значэнні)

Назву **Жараўка** маюць:

* Жараўка — хутар у Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі.
* Жараўка — вёска ў Чарамісінаўскам раёне Курскай вобласці Расіі.
* Жараўка — вёска ў Ягатынскім раёне Кіеўскай вобласці.
* Жараўка — рака на паўночным захадзе Расіі.
Котбус (значэнні)

**Котбус:**
* Котбус — горад на ўсходзе Германіі.
* Котбус — карная аперацыя, праведзеная нямецкімі акупантамі на тэрыторыі Беларусі ў 1943 годзе.
Нюрнберг (значэнні)

* Нюрнберг — горад у Германіі.
* Нюрнберг — карная аперацыя, праведзеная нямецкімі акупантамі на тэрыторыі Беларусі ў 1942 годзе.
Рыга (значэнні)

* Рыга — сталіца Латвіі.
* Рыга — карная аперацыя, праведзеная нямецкімі акупантамі на тэрыторыі Беларусі ў 1942 годзе.
* Рыга — гаспадарчая пабудова для захавання і абмалоту збожжа.
Саво Кастадзіноўскі

**Саво Кастадзіноўскі** (; , в. Горно-Ботуш’е, камуна Македонскі-Брод, СР Македонія, СФР Югаславія – македонска-нямецкі пісьменнік і перакладчык.

## Біяграфія 
Саво Кастадзіноўскі нарадзіўся ў Горна-Ботуш’е, камуна Македонскі Брод, у сучаснай Паўночнай Македоніі. Ён вучыўся ў пачатковай школе ў Горна-Ботуш'е і Гасцівары і працягнуў адукацыю ў Бялградзе і Кёльне. З 1971 года жыве ў Германіі.

Саво Кастадзіноўскі – аўтар вершаў для дзяцей і дарослых, апавяданняў, эсэ, перакладаў, публіцыстычных тэкстаў. Яго творы ўваходзяць у анталогіі і школьныя падручнікі Паўночнай Македоніі. Яны выходзяць на нямецкай, македонскай, сербскай і румынскай мовах.

З’яўляецца членам Асацыяцыі македонскіх пісьменнікаў, Асацыяцыі нямецкіх пісьменнікаў, Асацыяцыі літаратурных перакладчыкаў Македоніі і Асацыяцыі македонскіх журналістаў.

Саво Кастадзіноўскі ўключаны ў *Энцыклапедыю нацыянальнай дыяспары* пад рэдакцыяй летапісца Івана Калаўзовіча Івануса.

## Выбраная бібліяграфія 
### Кнігі для дзяцей 
* *Лето во родниот крај* (Детска радост, 1980)
* *Копнежи* (Дом на културата «Кочо Рацин», 1989)
* *Децата на светот* (Дом на културата «Кочо Рацин», 1990)
* *Песни* (Културно-просветна заедница на Скопје, 1991)
* *Порече* (Мисла, 1995)
* *Илјада и една носталгија* (Детска радост, 2001)
* *Стихувани години* (Антолог, 2013)
* *Македонски знаменитости* (Антолог, 2016)
* *Песни за деца* (Академски печат, 2018)
* *Дедовците и внуците* (Академска мисла, 2023)

### Кнігі для дарослых 
* *Трите века* (Македонска реч, 2005)
* *Роден крај со срце* (Македонска реч, 2005)
* *Поезија за поезијата* (Матица македонска, 2012)
* *Поезијата во животот на поетот* (Македоника литера, 2013)
* *Живот за Ботуше* (Македоника литера, 2014)
* *Историја на војните* (Македоника литера, 2015)
* *Под Добра Вода* (Антолог, 2016)
* *Сѐ од љубов за Порече и поречани* (Антолог, 2017)
* *Писателот од Порече* (Академски печат, 2018)
* *Појаснувања* (Академски печат, 2021)

## Крыніцы 
## Літаратура 
*
Мэркет

**Мэркет** () — незаселены востраў у праліве Паўднёвы Кваркен Балтыйскага мора. Заходняя частка вострава належыць Швецыі, усходняя частка — Аландскім астравам (залежнай тэрыторыі Фінляндыі). Шведская частка вострава падзелена паміж двума ленамі — ленам Стакгольм — камуна Нарталье, а таксама ленам Упсала — камуна Остхамер; Фінская частка вострава адносіцца да камуны Хамарлад Аландскіх астравоў.

Мэркет з’яўляецца адным з самых маленькіх па плошчы (3 га) востравам у свеце, які падзелены паміж краінамі.

Катэгорыя:Астравы Фінляндыі
Катэгорыя:Астравы Швецыі
Амстэл

**Амстэл** () — рака ў паўночнай Галандыі (Нідэрландах), упадае ў заліў Эй. Амстэл утвараецца на мяжы Утрэхцкай правінцыі з Урэхта (з захаду) і Кромен-Міедрэхта (з усходу), прымае справа прыток Ангстэл, працякае многімі рукавамі Амстэрдам і ўліваецца ў Гэй, знаходзячыся ў нідэрландскай правінцыі Паўночная Галандыі.

На канец стагоддзя, у сваім канцы Амстэл была даступная і для марскіх суднаў меншых памераў.

Пасля збудавання дамбы каля вусця ракі рыбалоўчая вёска Амстэлрэдам (Amstelredam) пачала хутка развівацца і каля 1300 года атрымала статус горада, у іншай крыніцы пазначана што горад узнік у пачатку XIII стагоддзя з невялікай крэпасці, пабудаванай амстэлскімі ўладальнікамі. Вёска, якая вырасла ў невялікі горад Амстэлрэдам, мела важнае значэнне з прычыны свайго размяшчэння ў заліве Зейдэрзэ.

Бровар «Амстэл» была размешчана недалёка ад ракі Амстэл, вада з якой выкарыстоўвалася летам для астуджэння піва.
Катэгорыя:Басейн Паўночнага мора