Жыццё

.]]
**Жыццё́** — асаблівая форма існавання матэрыі, якая характарызуецца сукупнасцю працэсаў самападтрымання і самаўзнаўлення. Паводле сучасных навуковых і філасофскіх уяўленняў, жыццё не мае простага і агульнапрынятага азначэння, таму яно часцей за ўсё апісваецца праз набор характэрных уласцівасцей і працэсаў. Да ключавых прыкмет жывога адносяць упарадкаваную структуру, здольнасць да размнажэння, рост і развіццё, перапрацоўку энергіі або метабалізм, рэгуляцыю ўнутранага асяроддзя або гамеастаз, рэакцыю на раздражняльнікі з навакольнага асяроддзя і эвалюцыйную адаптацыю. Вывучэннем жыцця займаецца біялогія.

Усе вядомыя формы жыцця маюць клетачную будову, дзе клетка з’яўляецца найменшай адзінкай, здольнай да самастойнай жыццядзейнасці. Арганізмы могуць складацца з адной клеткі (аднаклетачныя) або мноства (мнагаклетачныя). Многія рэлігійныя вучэнні разглядаюць жыццё як вынік стваральнага акту Бога або багоў і, такім чынам, указваюць на духоўную і фізічную сувязь паміж жыццём чалавека і космасам. Паняцце жыцця таксама спараджае маральныя і прававыя дыскусіі. Гэтыя дыскусіі часта засяроджваюцца на пытаннях пачатку індывідуальнага жыцця (у кантэксце кантрацэпцыі і абортаў) і яго заканчэння (у сувязі з развіццём медыцынскіх тэхналогій). Пры гэтым сама па сабе біялогія не дае адназначнага адказу наконт дакладнага моманту пачатку жыцця чалавека як асобы, што пакідае прастору для разнастайных інтэрпрэтацый. Аднак развіццё навукі, у прыватнасці тэорыя эвалюцыі Чарлза Дарвіна, прапанавала натуралістычнае тлумачэнне. Згодна з гэтай тэорыяй, складаныя адаптацыі, што выглядаюць як вынік мэтанакіраванай задумы, насамрэч з’яўляюцца вынікам працяглага працэсу натуральнага адбору, дзе выпадковыя змены замацоўваюцца, калі яны спрыяюць выжыванню і размнажэнню. Нягледзячы на гэта, нават у сучаснай біялогіі часта выкарыстоўваецца мова з тэлеалагічным адценнем (напрыклад, словы «прызначэнне», «механізм», «канструкцыя»), але ў навуковым кантэксце гэтыя тэрміны з’яўляюцца метафарамі для апісання функцый, сфарміраваных у ходзе эвалюцыі.

### Выкарыстанне энергіі 
, каб здабыць энергію для палёту і іншых відаў дзейнасці.]]
Жыццё патрабуе пастаяннай перадачы і трансфармацыі энергіі і матэрыі. Усякая жыццядзейнасць, у тым ліку рух, рост, размнажэнне і разнастайныя клетачныя працэсы, ёсць работай, для выканання якой неабходна энергія. Вывучэннем таго, як энергія праходзіць праз жывыя арганізмы, займаецца біяэнергетыка.

Энергія і матэрыя трансфармуюцца ў жывых арганізмах у выніку хімічных рэакцый. Сукупнасць усіх хімічных рэакцый арганізма называецца метабалізмам. Існуюць два тыпы метабалічных шляхоў — ланцужкоў хімічных рэакцый у клетках:
* Катабалічныя шляхі (шляхі распаду) вызваляюць хімічную энергію шляхам расшчаплення складаных малекул да больш простых. Асноўны прыклад катабалізму — клетачнае дыханне, пры якім глюкоза і іншыя арганічныя рэчывы расшчапляюцца ў прысутнасці кіслароду.
* Анабалічныя шляхі (шляхі біясінтэзу) спажываюць энергію для пабудовы складаных малекул з простых (напрыклад, сінтэз бялкоў з амінакіслот). Энергія, вызваленая ў катабалічных рэакцыях, можа быць назапашана і выкарыстана для забеспячэння анабалічных працэсаў.

Арганізмы класіфікуюцца паводле спосабу атрымання хімічнай энергіі. Большасць аўтатрофаў (напрыклад, расліны) выкарыстоўваюць энергію святла для сінтэзу багатых энергіяй арганічных малекул. Большасць гетэратрофаў (напрыклад, жывёлы) атрымліваюць хімічную энергію з ежы, сілкуючыся іншымі арганізмамі або іх рэшткамі. Напрыклад, матыль атрымлівае паліва ў выглядзе нектару кветак і ператварае назапашаную ў ім хімічную энергію ў энергію для палёту і іншай працы.

Клеткі жывых арганізмаў маюць адмысловыя арганелы для трансфармацыі энергіі. Хларапласты ў клетках раслін і водарасцей адказваюць за фотасінтэз. Яны ператвараюць сонечную энергію ў хімічную, выкарыстоўваючы святло для сінтэзу арганічных злучэнняў (цукраў) з вуглякіслага газу і вады. Мітахондрыі, што знаходзяцца амаль ва ўсіх эўкарыятычных клетках, у тым ліку ў раслін, жывёл, грыбоў і пратыстаў, ажыццяўляюць клетачнае дыханне. У працэсе дыхання кісларод рэагуе з цукрамі, тлушчамі, і іншым палівам для атрымання малекул АТФ — асноўных пераносчыкаў энергіі ў арганізме.

Арганізмы паглынаюць энергію (светлавую або хімічную) з навакольнага асяроддзя і вылучаюць у яго цяпло і прадукты метабалізму, такія як вуглякіслы газ. Калі арганізм выкарыстоўвае хімічную энергію для выканання работы, частка гэтай энергіі непазбежна губляецца, ператвараючыся ў цяпло. У выніку энергія цячэ праз экасістэму ў адным кірунку: звычайна яна паступае ад Сонца да раслін, затым пераходзіць да іншых арганізмаў і ў рэшце выходзіць з жывых сістэм у выглядзе цяпла.

## Гл. таксама 
* Прыкметы жыцця
* Гамеастаз
* Жыццё чалавека
* Размнажэнне
* Развіццё

* Біялагічная эвалюцыя
* Паходжанне жыцця
* Пазаземнае жыццё

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Біялогія

*
Катэгорыя:Вікіпедыя:Істотныя артыкулы