open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Салонка

**Салонка** () — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Пустамыціўскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1433 годзе
Касцёл Перамянення Гасподняга (Сцешыцы)

**Касцёл Перамянення Гасподняга** — мураваны каталіцкі храм у аграгарадку Сцешыцах Вілейскага раёна Мінскай вобласці.

## Гісторыя 
Першы вядомы касцёл існаваў у 1786 годзе і быў пабудаваны па фундацыі Людвіга і Ізабеліны Камінскіх. Касцёл быў драўляны, на бутавым падмурку, меў «30 аршын даўжыні і 13,5 аршын шырыні», а таксама вежу-званіцу над уваходным фасадам. Інтэр’ер храма ўпрыгожвалі тры алтары.

Касцёл дзейнічаў да 1866 года, калі неўзабаве пасля падаўлення паўстання 1863—1864 гадоў ён быў закрыты і перабудаваны ў праваслаўную царкву. У 1919 годзе будынак быў вернуты каталіцкай грамадзе. З таго моманту ў Сцешыцах існавала самастойная парафія, якая налічвала перад Другой сусветнай вайной да 2500 вернікаў. Будынак касцёла існаваў да 1957 года.

Новы мураваны храм быў пабудаваны ў 1996 годзе на тым жа месцы, дзе раней размяшчаўся стары драўляны касцёл.

## Архітэктура 
Будынак вырашаны прамавугольным у плане падоўжаным аб’ёмам пад двухсхільным дахам, які на фасадзе завершаны драўлянай трох’яруснай чатырохграннай шатровай званіцай. З тыльнага боку далучана ніжэйшая квадратная ў плане апсіда пад вальмавым пакрыццём. Асіметрыю ў агульнай кампазіцыі надае прыбудова бакавой квадратнай сакрысціі пад двухсхільным дахам. Плоскасныя фасады расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі з руставанымі архівольтамі.

Унутры зала перакрыта лучковай драўлянай столлю, апсіда адкрыта арачным прасветам. Уздоўж сценаў развешаны пано на тэму «Крыжовы шлях Хрыста».

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* 
* У вёсцы | Сцешыцы

Катэгорыя:Касцёлы Вілейскага раёна
Катэгорыя:Касцёлы Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі
Катэгорыя:Сцешыцы
Катэгорыя:1996 год у Беларусі
Ракавэць (Цярнопальскі раён)

**Ракавэць** () — вёска ў Цярнопальскім раёне Цярнопальскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Тэрэбоўлянскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1472 годзе
Касцёл Святых Пятра і Паўла (Бешанковічы)

**Касцёл Святых Пятра і Паўла** — мураваны каталіцкі храм у гарадскім пасёлку Бешанковічы Віцебскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Энгельса, 11.

## Гісторыя 
 (1913)]]
У 1650-м годзе Казімір Леў Сапега пабудаваў у паселішчы першы вядомы каталіцкі касцёл. У 1876 годзе на месцы старога драўлянага касцёла, пабудаванага ксяндзом Ляскоўскім на сродкі ксяндза Кярсноўскага, быў пабудаваны драўляны двухвежавы касцёл пад тытулам Святога Казіміра Каралевіча і Святога Арханёла Рафала. Храм меў чатыры алтары з абразамі Езуса Укрыжаванага, Найсвяцейшай панны Марыі і Святога Антонія. Драўляны касцёл быў разбураны камуністычнымі ўладамі.

Сучасная парафія ў Бешанковічах была зарэгістравана 10 жніўня 2000 года. 1 ліпеня 2011 года быў зацверджаны праект і распачата будаўніцтва.

2 кастрычніка 2011 года быў урачыста асвечаны і ўмараваны краевугольны камень. Урачыстасць узначаліў віцебскі біскуп Уладзіслаў Блін у саслужэнні пробашча кс. Славаміра Самковіча, канцлера віцебскай курыі кс. Аляксандра Дулінца, кс. Алега Буткевіча з Віцебска, кс. Андрэя Бульчака з Чашнікаў, дыякана Данілы Сваяка. Падчас набажэнства таксама быў умураваны, разам з каменем, эрэкцыйны акт.

29 чэрвеня 2019 года касцёл быў асвячоны біскупам віцебскім Алегам Буткевічам.

## Пробашчы парафіі 
* Казімір Гваздовіч
* Павел Самсонаў
* Славамір Самковіч
* Алег Буткевіч
* Аляксандр Півавар

## Спасылкі 
* 
* 
* Бешанковічы — касцёл і каталіцкая парафія Святых Казіміра і Рафала Арханёла radzima.net

Катэгорыя:Касцёлы Бешанковіцкага раёна
Катэгорыя:Касцёлы Віцебскай дыяцэзіі
Катэгорыя:Храмы Бешанковічаў
Катэгорыя:2019 год у Беларусі
Перлаўка высокая

**Пе́рлаўка высокая** (*Melica altissima*) — від кветкавых раслін роду  сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 90—150. Расце на сухіх лугах, палянах і ўзлесках, камяністых россыпах, па берагах вадаёмаў, каля дарог. Святлолюбівая расліна, мезафіт і мезатроф. Цвіце ў чэрвені—ліпені.

Знаходзіцца пад аховай у шэрагу рэгіёнаў Расіі.

Дэкаратыўная расліна.

## Літаратура 
*  — С. 174.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Метлюжковыя
Катэгорыя:Флора Еўразіі
Катэгорыя:Флора Паўночнай Амерыкі
Катэгорыя:Дэкаратыўныя расліны
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1753 годзе
Завулак Соф’і Кавалеўскай (Мінск)

**Завулак Соф’і Кавалеўскай** — завулак у Маскоўскім раёне Мінска, названы ў гонар вучонага С. К. Кавалеўскай. Знаходзіцца ў прамысловай частцы горада каля чыгункі ў раёне п.п. Сталічны і спалучае прамысловыя збудаванні з элементамі жылога прыватнага сектара. Перасякае вул. Папова. Злучаецца з 2-м малым завулкам і вул. Машыністаў.

## Цікавыя факты 
* Завулак С.Кавалеўскай мае незвычайную форму: спачатку ён цягнецца няроўнай лініяй ўздоўж чыгуначнага палатна і амаль пасярэдзіне раздзяляецца перпендыкулярнай няроўнай лініяй, якая ідзе ад вул. Машыністаў да гаражоў і таксама з’яўлаецца часткай завулка Кавалеўскай.
* 10 сакавіка 1972 года ў футлярным цэху радыёзавода, які знаходзіўся на гэтым завулку, адбыўся выбух, ад якога загінула больш за 100 чал.
* Ад вул. Сямашкі завулак Кавалеўскай аддзяляе рака Мышка.

## Спасылкі 
* Завулак Соф’і Кавалеўскай на карце ato.by

Катэгорыя:Маскоўскі раён (Мінск)
Уладзімір Піліпавіч Гарадзецкі

**Уладзімір Піліпавіч Гарадзецкі** (; нар. , вёска Алексіна) — расійскі палітык. Мэр Новасібірска з 26 сакавіка 2000 па 9 студзеня 2014. Губернатар Новасібірскай вобласці з 24 верасня 2014 па 6 кастрычніка 2017.

Катэгорыя:Кіраўнікі Новасібірска
Катэгорыя:Губернатары Новасібірскай вобласці
Ракавэць (Пустамыціўскі раён)

**Ракавэць** () — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Пустамыціўскага раёна
Касцёл Святога Антонія Падуанскага (Магілёў)

**Касцёл Святога Антонія Падуанскага** — мураваны каталіцкі храм у Магілёве. Знаходзіцца на скрыжаванні праспекта Шміта і вуліцы Астроўскага.

## Гісторыя 
Гісторыя парафіі пачынаецца ў XVII стагоддзі, калі ў 1687 годзе прыбылі бернардзінцы па запрашэнню фундатараў Тэадора Ржавуцкага і Міхала Пятуцкага. У 1702 годзе быў пабудаваны першы драўляны касцёл св. Антонія. У 1708 годзе касцёл згарэў, і на яго месцы ў 1720-я гады быў пабудаваны новы каменны касцёл. У 1957 годзе касцёл быў разабраны.

Парафія ўзнавіла сваю дзейнасць у 2002 годзе, ахапляючы тэрыторыю Задняпроўя. У 2004 годзе ў Магілёў прыбылі кларэтыны і ўзяліся за падрыхтоўку дакументаў, каб распачаць будаўніцтва новага касцёла. У 2007 годзе была пабудавана часовая капліца з класам для заняткаў.

У 2008 годзе была распачата будаўніцтва новага касцёла св. Антонія, але ў іншым месцы. У 2010 годзе быў завершаны нулявы цыкл. У 2017 годзе былі выведзены сцены і распачата будаўніцтва вежы. У 2018 годзе быў пакладзены дах і распачаты ўнутраныя аздабленчыя працы.

Пры парафіі дзейнічаюць розныя суполкі і касцёльныя рухі: Хатні Касцёл, Жывы Ружанец, Легіён Марыі, Дзіцячы Легіён Марыі.

## Архітэктура 
Архітэктарам касцёла з’яўляецца Сяргей Варанец.

Па плане вышыня адзінага нефа касцёла дасягне 40 метраў. У пабудаваным будынку плануецца стварыць цэнтр каталіцкага жыцця, на першым паверсе змясцуюцца сталовая для бедных, школа, бібліятэка.

## Пробашчы парафіі 
* Ежы Вяжхоўскі.
* Віталь Чабатар.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Касцёлы Магілёва
Катэгорыя:Касцёлы Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі
Катэгорыя:Праспект Шміта (Магілёў)
Катэгорыя:Храмы Святога Антонія Падуанскага
Підгайці (Крапыўныцкі раён)

**Підгайці** () — вёска ў Крапыўныцкім раёне Кіраваградскай вобласці Украіны.

## Вядомыя асобы 
* Фёдар Іванавіч Говараў — удзельнік Другой сусветнай вайны. Герой Савецкага Саюза (1944).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Крапыўныцкага раёна
Підгайці (Крэмэнэцкі раён)

**Підгайці** () — вёска ў Крэмэнэцкім раёне Цярнопальскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Цярнопальскай вобласці
Малыніўка (Пакроўскі раён, Днепрапятроўская вобласць)

**Малыніўка** () — вёска ў Пакроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Пакроўскага раёна (Днепрапятроўская вобласць)
Підгірнэ (Васыліўскі раён)

**Підгірнэ** () — вёска ў Васыліўскім раёне Запарожскай вобласці Украіны. 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Васыліўскага раёна
Підгірнэ (Старабэшэўскі раён)

**Підгірнэ** () — вёска ў Старабэшэўскім раёне Данецкай вобласці Украіны.

З 2014 года вёска знаходзіцца на непадкантрольнай тэрыторыі ўкраінскага ўрада, з-за акупацыі тэрарыстаў.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Старабэшэўскага раёна
Підгірнэ (Мыхайліўскі раён)

**Підгірнэ** () — вёска ў Мыхайліўскім раёне Запарожскай вобласці Украіны. 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Мыхайліўскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1922 годзе
Кубак Дэвіса

**Кубак Дэвіса** () — найбуйнейшыя міжнародныя камандныя спаборніцтвы ў мужчынскім тэнісе. Праводзяцца штогод з 1900 года, з 1979 года — пад эгідай Міжнароднай тэніснай федэрацыі. Каманды тэнісістаў з розных краін гуляюць матчы паміж сабой з выбываннем з турніру каманды, якая прайграла.

## Рэкорды і статыстыка 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 

Катэгорыя:Тэнісныя турніры
Підгірнэ (Чутаўскі раён)

**Підгірнэ** () — вёска ў Чутаўскім раёне Палтаўскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Чутаўскага раёна
Підгірнэ (Севастопальскі гарсавет)

**Підгірнэ** () — вёска ва Украіне, у Балаклаўскім раёне Севастопаля.

## Заўвагі 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Балаклаўскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты Севастопальскага гарсавета
Будынак Белпрампраекта

**Будынак Белпрампраекта** — офіснае збудаванне, у якім першапачаткова месціўся Белпрампраект. Знаходзіцца ў Мінску па адрасе пл. Свабоды,17. Збудаваны ў 1969 г. (архітэктары Н. Шпігельман, Л. Мацкевіч).

## Гісторыя 
Раней на гэтым месцы знаходзілася вуліца Школьная, якая вяла ад плошчы Свабоды да Нізкага рынку. Побач з будынкам месцілася Халодная сінагога (пазней знесена). 

У 2011 г. была праведзена рэканстукцыя, якая істотна змяніла знешні выгляд будынка. 

## Зноскі 

Катэгорыя:Верхні горад (Мінск)
Катэгорыя:З’явіліся ў 1969 годзе
Катэгорыя:1969 год у Мінску
Катэгорыя:Плошча Свабоды (Мінск)
Катэгорыя:Вуліца Леніна (Мінск)
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Нуты Шпігельмана
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Льва Мацкевіча
Катэгорыя:Белпрампраект
Підгірнэ (Старакасцянтыніўскі раён)

**Підгірнэ** () — вёска ў Старакасцянтыніўскім раёне Хмяльніцкай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Старакасцянтыніўскага раёна
Піскы (Пустамыціўскі раён)

**Піскы** () — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Пустамыціўскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1370 годзе
Піскы (Навапскоўскі раён)

**Піскы** () — вёска ў Навапскоўскім раёне Луганскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Навапскоўскага раёна
Піскы (Баштанскі раён)

**Піскы** () — вёска ў Баштанскім раёне Мікалаеўскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Баштанскага раёна
Піскы (Лубэнскі раён)

**Піскы** () — вёска ў Лубэнскім раёне Палтаўскай вобласці Украіны.

## Вядомыя асобы 
* Іван Данілавіч Кока (нар. 1931) — беларускі архітэктар.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Лубэнскага раёна
Піскы (Дварычанскі раён)

**Піскы** () — вёска ў Дварычанскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Дварычанскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1720 годзе
Піскы (Данецкая вобласць)

**Піскы** () — пасёлак у Ясынувацкім раёне Данецкай вобласці Украіны.

У 2014—2023 гадах пасёлак разбураны ў час баявых дзеянняў, станам на 2023 год не жылы.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Ясынувацкага раёна
Сэмэніўка (П’ятыхацкі раён)

**Сэмэніўка** () — вёска ў П’ятыхацкім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты П’ятыхацкага раёна
Сэмэніўка (Краматорскі гарсавет)

**Сэмэніўка** () — вёска ва Украіне, у Краматорскім гарсавеце Данецкай вобласці.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Краматорскага гарсавета
Катэгорыя:Краматорскі гарадскі савет
Сэмэніўка (Мэлітопальскі раён)

**Сэмэніўка** () — вёска ў Мэлітопальскім раёне Запарожскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Мэлітопальскага раёна
Сэмэніўка (Палогыўскі раён)

**Сэмэніўка** () — вёска ў Палогыўскім раёне Запарожскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Палогыўскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1793 годзе
Сэмэніўка (Кампанііўскі раён)

**Сэмэніўка** () — вёска ў Кампанііўскім раёне Кіраваградскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Кампанііўскага раёна
Сэмэніўка (Арбузынскі раён)

**Сэмэніўка** () — вёска ў Арбузынскім раёне Мікалаеўскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Арбузынскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1781 годзе
Катастрофа Eurocopter AS 355 NP на Пастаўшчыне

**Катастрофа верталёта Eurocopter AS 355 NP** беларускіх пагранічнікаў здарылася 20 кастрычніка 2011 года паблізу беларуска-літоўскай дзяржаўнай граніцы. У яе выніку загінулі 5 чалавек — 2 члены экіпажу і 3 журналісты ТРА «Саюз».

Верталёт Пагранічнага камітэта Беларусі выконваў планавы палёт па ахове дзяржаўнай граніцы. А 15:45 верталёт упаў і загарэўся за 800 м ад вёскі Вілейты Пастаўскага раёна Віцебскай вобласці, прыкладна за кіламетр ад беларуска-літоўскай граніцы.

На борце знаходзіліся два члены экіпажу і здымачная група ТРА «Саюз» — усяго пяць чалавек. Загінулі два лётчыкі, Ігар Скварцоў і Андрэй Пякарскі, і журналісты Юлія Шатэрнік, Віталь Прачкоўскі і Сяргей Шамалаў, якія рабілі спецыяльны рэпартаж з граніцы.

Катэгорыя:Кастрычнік 2011 года
Катэгорыя:Падзеі 20 кастрычніка
Катэгорыя:Катастрофы 2011 года
Катэгорыя:Гісторыя Пастаўскага раёна
Катэгорыя:Авіяцыйныя здарэнні ў Беларусі
Катэгорыя:2011 год у Беларусі
Катэгорыя:Вілейты
Катастрофа Мі-24 пад Пружанамі

**Катастро́фа Мі-24 пад Пружа́намі** — авіяцыйная катастрофа, якая адбылася 29 лістапада 2011 года ў раёне вёскі Новыя Засімавічы (Пружанскі раён).

## Ход падзеяў 
Катастрофа адбылася падчас планавага навучальна-трэніравальнага палёту верталёта 181-й баявой верталётнай базы Узброеных сілаў Беларусі. Верталёт ударыўся аб зямлю пры заходзе на пасадку прыкладна за паўтара кіламетры ад аэрадрома. У найноўшай гісторыі Беларусі гэта першае здарэнне з «Мі-24», якое прывяло да чалавечых ахвяраў.

## Расследаванне 
Расследаванне праводзіла камісія Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь. Брэсцкая міжгарнізонная ваенная пракуратура ўзбудзіла справу на падставе ч. 2 артыкула 465 Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь (парушэнне правілаў палётаў або падрыхтоўкі да іх або іншых правілаў эксплуатацыі ваенных лятальных апаратаў, у выніку чаго мела месца па неасцярожнасці смерць дзвюх і больш асоб); на люты 2012 года следства працягвалася.

## Ахвяры 
* **Алег Кахно**, маёр, камандзір экіпажа (38 гадоў)
* **Валер Бабко**, капітан, бартавы тэхнік (43 гады)
* **Дзяніс Глушчанка**, лётчык-штурман (32 гады)

У дзень пахавання верталётчыкаў 2 снежня на Пружаншчыне была абвешчаная жалоба. Пасля жалобнай паніхіды ў пружанскім саборы Аляксандра Неўскага і грамадзянскай цырымоніі развітання ў Доме культуры лётчыкі былі пахаваныя на Параслянскіх могілках ля Новых Засімавічаў.

## Спасылкі 
* Пад Пружанамі разьбіўся вайсковы гэлікоптэр // Радыё «Свабода», 29 лістапада 2011.

Катэгорыя:Авіяцыйныя здарэнні ў Беларусі
Катэгорыя:Падзеі 29 лістапада
Катэгорыя:Лістапад 2011 года
Катэгорыя:Катастрофы 2011 года
Катэгорыя:Пружанскі раён
Катэгорыя:2011 год у Беларусі
Чэрэпын (Корсунь-Шэўчэнкіўскі раён)

**Чэрэпын** () — вёска ў Корсунь-Шэўчэнкіўскім раёне Чаркаскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Корсунь-Шэўчэнкіўскага раёна
Сэмэніўка (Дэргачыўскі раён)

**Сэмэніўка** () — вёска ў Дэргачыўскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Дэргачыўскага раёна
Сакільныкы (Львоўскі раён)

**Сакільныкы** () — вёска ў Львоўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Львоўскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1397 годзе
Сэмэніўка (Білгарад-Дністроўскі раён)

**Сэмэніўка** () — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Білгарад-Дністроўскага раёна
Сакаліўка (Пустамыціўскі раён)

**Сакаліўка** () — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Пустамыціўскага раёна
Тарасіўка (Пустамыціўскі раён)

**Тарасіўка** () — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.

## Вядомыя асобы 
* Соф’я Іванаўна Яблонская (1907—1971) — украінская і французская пісьменніца, журналістка, падарожніца, фатографка.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Населеныя пункты Пустамыціўскага раёна
Сэмэніўка (Вэлыкабагачанскі раён)

**Сэмэніўка** () — вёска ў Вэлыкабагачанскім раёне Палтаўскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Вэлыкабагачанскага раёна
Асмапор

**Асмапор** (*Osmoporus*)&nbsp;— род грыбоў сямейства . Назва ўпершыню апублікаваная ў 1955 годзе.

## Класіфікацыя 
Да роду *Osmoporus* адносяць 2 віды, распаўсюджаныя па ўсім зямным шары:

* 
* 

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Агарыкаміцэты
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Старыя Дарогі)

**Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі** — мураваны каталіцкі храм у горадзе Старыя Дарогі Мінскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Парыжскай камуны.

## Гісторыя 
Парафія існуе з 1994 года, была пабудавана часовая капліца.

Касцёл пачалі будаваць у 2014 годзе. 13 жніўня 2016 года мітрапаліт Мінска-Магілёўскі Тадэвуш Кандрусевіч заклаў капсулу з каменем са Святой зямлі ў сцяну касцёла.

5 студзеня 2017 года было завершана ўзвядзенне купала на касцёле.

З 2019 года ў касцёле праводзяцца службы.

## Архітэктура 
Пабудаваны з чырвонай цэглы. Праект касцёла распрацаваў салігорскі архітэктар Уладзімір Гаралікоў. Паводле праекта касцёл шырынёй — 12,3 м, даўжынёй — 23,1 м, вышынёй — 21 м.

## Пробашчы парафіі 
* Алексій Рамановіч.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Касцёлы Старадарожскага раёна
Катэгорыя:Касцёлы Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі
Катэгорыя:Славутасці Старых Дарог
Катэгорыя:2010-я ў Беларусі
Адаміўка (Крынычанскі раён)

**Адаміўка** () — вёска ў Крынычанскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Крынычанскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1793 годзе
Адаміўка (Славянскі раён)

**Адаміўка** () — вёска ў Краматорскім раёне Данецкай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Краматорскага раёна
Адаміўка (Врадзііўскі раён)

**Адаміўка** () — вёска ў Врадзііўскім раёне Мікалаеўскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Врадзііўскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1923 годзе
Літоўскі пасольскі двор

**Літоўскі пасольскі двор** (**Панскі польскі двор**) існаваў у XVI—XVII стст. Першы вядомы пасольскі двор Вялікага Княства Літоўскага размяшчаўся на , паміж  і Цвярской. У 1520-я гг. тут пабудаваны двор для імператарскіх паслоў, у 1530-я г. ён адведзены для паслоў Вялікага Княства Літоўскага, з таго часу называўся *Літоўскім*.

У 1560-я гг. пераведзены на Пакроўку каля Паганага стаўка (цяпер Чыстыя Пруды). Паводле здагадкі Р. Э. Рахматуліна, падклет XVI стагоддзя, на якім пабудаваны , мог быць часткай літоўскага пасольскага двара 1560 года. Уваход у гэты падклет арыентаваны на поўдзень, туды дзе раней знаходзіўся царскі Старасадскі палац.

Не пазней 1601 размяшчаўся на вул. Ільінка ў Кітай-горадзе, тут пабудаваны мураваны 3-павярховы будынак з галерэяй і вялікай агароджанай тэрыторыяй. Ліквідаваны ў сярэдзіне XVII ст. паводле ўказа цара Міхаіла Фёдаравіча.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Адносіны Вялікага Княства Літоўскага з Маскоўскай дзяржавай
Катэгорыя:Гісторыя Масквы
Катэгорыя:Кітай-горад
Катэгорыя:Дыпламатычныя місіі
Катэгорыя:Зніклі ў XVII стагоддзі
Катэгорыя:XVI стагоддзе ў Маскве
Катэгорыя:XVII стагоддзе ў Маскве
Катэгорыя:З’явіліся ў XVI стагоддзі
Адаміўка (Іваніўскі раён)

**Адаміўка** () — вёска ў Іваніўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Іваніўскага раёна (Адэская вобласць)
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1868 годзе
Адаміўка (Любашыўскі раён)

**Адаміўка** () — вёска ў Любашыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Любашыўскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1918 годзе
Адаміўка (Віньківецкі раён)

**Адаміўка** () — вёска ў Віньківецкім раёне Хмяльніцкай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Віньківецкага раёна
Адаміўка (Кам’янэць-Падзільскі раён)

**Адаміўка** () — вёска ў Кам’янэць-Падзільскім раёне Хмяльніцкай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Кам’янэць-Падзільскага раёна
Аглядзіў

**Аглядзіў** () — вёска ў Радэхіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Радэхіўскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1445 годзе
Аспідагастэры

**Аспідагастэр** (*Aspidogaster*) — род паразітычных чарвей сямейства .

## Некаторыя віды 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Літаратура 
* . — С. 151.

Катэгорыя:Смактуны
Налі

**Налі** (**Налейка**, **Наліўкі**) — першая слабада іншаземцаў у Маскве. Вядома паводле звестак С. Герберштэйна. Існавала з пачатку XVI стагоддзя ў раёне вул. Якіманка (за сучасным ). Заснавана па загадзе вялікага князя Васіля III для драбаў (пешых воінаў), у асноўным выхадцаў з Вялікага Княства Літоўскага. Жыхары слабады (у адрозненне ад іншых жыхароў Масквы) мелі права варыць піва і мёд увесь год і, як мяркуе Герберштэйн, назва паходзіць ад слова *«налей»*, якое тут часта гучала. Паколькі слабада была заселена вайскоўцамі, яе размясцілі па суседстве з Крымскім бродам — найбольш небяспечным месцам у час татарскіх наездаў.

Пры ўзнікненні слабады сярод яе насельніцтва пераважалі беларусы, але з-за наплыву людзей з Заходняй Еўропы яна паступова страчвала свой беларускі характар. Як мяркуецца, Налі знішчаны ў 1571 у час наезду хана Даўлет-Гірэя, калі Маскву вынішчыў вялікі пажар.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Беларусы ў Маскве
Катэгорыя:Гістарычныя раёны Масквы
Катэгорыя:Якіманка
Катэгорыя:Зніклі ў 1571 годзе
Катэгорыя:XVI стагоддзе ў Маскве
Катэгорыя:З’явіліся ў XVI стагоддзі
Андрыіўка (Ноўгарад-Сівэрскі раён)

**Андрыіўка** () — былая вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Знята з уліку 26 студзеня 2007 года.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Былыя населеныя пункты Чарнігаўскай вобласці
Літоўскі купецкі двор

**Літоўскі купецкі двор** існаваў з XV ст. на вул. Ільінка ў Кітай-горадзе як **Старапанскі (Панскі) двор**. 3 1508 года размяшчаўся ў раёне Варварскага крыжа (цяпер вул. Варварка). Тут купцы з Вялікага Княства Літоўскага і Польшчы вялі аптовы і рознічны гандаль сваімі таварамі, для чаго былі створаны Панскі рад і Смаленскі іншаземны суконны рад. У канцы XVI ст. купецкі двор перанесены да царквы Грэбнеўскай Божай Маці (на Лубянскай плошчы), дзе створаны **Панскі новы двор**, або **Літоўскі гасціны двор**. Праіснаваў да другой паловы XVII ст.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Адносіны Вялікага Княства Літоўскага з Маскоўскай дзяржавай
Катэгорыя:Гісторыя Масквы
Катэгорыя:Кітай-горад
Катэгорыя:Зніклі ў XVIII стагоддзі
Катэгорыя:XV стагоддзе ў Маскве
Катэгорыя:XVI стагоддзе ў Маскве
Катэгорыя:XVII стагоддзе ў Маскве
Катэгорыя:З’явіліся ў XV стагоддзі
Ганчарная слабада

**Ганчарная слабада** () — гістарычнае паселішча на тэрыторыі сучаснай Масквы, знаходзілася на левым беразе ракі Яўзы, побач з яе вусцем, на Таганскім узгорку (у Заяўззі). З’явілася ў XVI стагоддзі, асноўную масу жыхароў складалі ганчары (адгэтуль і тапонім). Сюды пераселены ганчары і кафляры, паланёныя на тэрыторыі Беларусі ў час вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў.

## Гісторыя 
Ганчарная слабада з’яўляецца адной з найстарэйшых у Земляным горадзе. Калі верыць летапісам, першыя паселішчы ў гэтых месцах размяшчаліся побач з цяперашняй Ганчарнай вуліцай, а ўжо да канца XII стагоддзі перасунуліся на тэрыторыю Крамля. Ганчарная слабада была месцам пасялення ганчароў, цагельнікаў і кафляроў у XVI—XVII стст. У 1638 годзе налічвала 57 двароў.

Сюды пераселены ганчары і кафляры, паланёныя на тэрыторыі Беларусі ў час вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў. У 1667 годзе на жыхарства ў слабаду пераведзены беларускія кафляры з Уваскрасенскага манастыра на Істры. Яны ўвайшлі ў штат «дварцовых» майстроў. У 1679 годзе налічвала 89 двароў. Пасля пасялення беларускіх майстроў ганчарная вытворчасць тут паднялася да ўзроўню мануфактуры: з’явіліся вытворчыя будынкі з саматужным абсталяваннем, аформіўся падзел працы (абпальшчыкі, цагельнікі, чорнарабочыя — «ярыжныя» і г.д.). Беларускія майстры прынеслі ў Маскву вытворчасць паліхромнай кафлі і керамічнай скульптуры. Сярод іх прац у Маскве аздобы , , Успення ў Ганчарах, Верхаспаскага сабора ў Крамлі і інш. У 1672 частка беларускіх майстроў з Ганчарнай слабады пераведзена ў наваствораную Мяшчанскую слабаду.

Акрамя ганчароў, тут сяліліся кавалі-збройнікі — іх пахаванні былі знойдзены пры рэстаўрацыі храма Мікіты Мучаніка. Цяперашні храм пабудаваны пры Фёдары Іаанавічы на месцы драўлянай царквы, пабудаванай яшчэ Іванам III.

Назва слабады дайшла да нас у назвах Ганчарнай вуліцы, Ганчарных завулкаў і Ганчарнай набярэжнай, а таксама царквы Успення ў Ганчарах і палаты XVII стагоддзя. Пачынаючы з XVIII стагоддзя, калі знікла слабадская арганізацыя, тэрыторыя Ганчарнай слабады стала забудоўвацца дваранскімі сядзібамі і дамамі купцоў, якія вызнавалі стараверства.

У наш час на Ганчарнай набярэжнай існуе памятны знак з гадзіннікам, які нагадвае пра Ганчарную слабаду, што існавала ў гэтай мясцовасці. Лічыцца, што лічбы на знаку азначаюць, што апошнія рэшткі заснаванай у XVI стагоддзі слабады былі страчаны ў XX стагоддзі. Пастаўлены знак побач з Вялікім Краснахолмскім мостам, на рагу Ганчарнай набярэжнай і Ганчарнага праезда.

## Літаратура 
* Рабинович М. Г., Гончарная слобода в Москве в XVI—XVIII вв., в книге: Материалы и исследования по археологии СССР, в. 7, М., 1947
* 

Катэгорыя:Таганскі раён
Катэгорыя:З’явіліся ў XVI стагоддзі
Катэгорыя:Беларусы ў Маскве
Катэгорыя:XVI стагоддзе ў Маскве
Адаміўка (Білгарад-Дністроўскі раён)

**Адаміўка** () — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Білгарад-Дністроўскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1798 годзе
Бронная слабада

**Бро́нная слабада́** () — гістарычная мясцовасць на тэрыторыі сучаснай Масквы, у паўночна-заходняй частцы Землянога горада, недалёка ад Нікіцкай брамы Белага горада. Месца пасялення майстроў па вырабу броні (адсюль і назва), панцыраў, кальчуг і халоднай зброі ў XVI—XVII стагоддзях. Знаходзілася паміж Малой Нікіцкай і Цвярской вуліцамі і паміж Вялікай Броннай вуліцай і Спірыдонаўскім завулкам.

У 1570 годзе цар Іван IV Грозны пасяліў тут яшчэ іншаземных майстроў-шабельнікаў, паланёных у час Інфлянцкай вайны 1558—1582 гадоў. Сярод іх былі і беларусы. У 1632 годзе налічвала 103 двары. Пазней у слабадзе паселены збройнікі, вывезеныя з Беларусі ў час вайны 1654—1667 гадоў. У выніку гэтага склад насельніцтва слабады да канца XVII стагоддзя змяніўся: тут не засталося ніводнага «бронніка», а жылі пераважна кавалі і збройнікі. Сярод іх беларускія майстры: пішчальнікі (Васіль Быхавец, Максім Іваноў і іншыя), шабельнікі (Рыгор Іваноў, Іван Анісімаў і іншыя), станочнікі (Максім Міхайлаў, Андрэй Трафімаў і іншыя), разьбяры (Іван Дракула і іншыя). У 1672 годзе частка беларускіх майстроў пераведзена з Броннай слабады ў наваствораную Мяшчанскую слабаду.

Зброя беларускіх майстроў захоўваецца ў зборы агнястрэльнай зброі Крамлёўскай Аружэйнай палаты.

Першапачаткова Бронная слабада падпарадкоўвалася Прыказу Вялікага палаца, пазней — Збройнай палаце. Да нашых дзён захавалася царква Іаана Багаслова на Броннай (1652—65, 1694; Багаслоўскі завулак, 4). У XVIII стагоддзі слабоды былі скасаваны, на гэтай тэрыторыі пачалі будавацца дамы вяльможаў і ваенных. Назва слабады дайшла да нас у назвах Вялікай і Малой Бронных вуліц. Заняткі насельніцтва Броннай слабады замацаваліся ў назвах Палашоўскага завулка і кірмаша.

## Літаратура 
* 
* *Сорокин В.* За Белым городом в Бронной слободе // Наука и жизнь. — 1973. — № 9.
* 
* 

Катэгорыя:Прэсня
Катэгорыя:Беларусы ў Маскве
Стаяніў

**Стаяніў** () — вёска ў Радэхіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Радэхіўскага раёна
Старапанская слабада

**Старапанская слабада** (**Іншаземная слабада**) — гістарычны раён Масквы, які быў населены выхадцамі з Рэчы Паспалітай. Знаходзілася ў XVII ст. ў Земляным горадзе каля , паміж  і Мельніцкай слабодамі (раён сучаснай вул. Варанцова Поле, Сырамятніцкага і ). Большасць насельніцтва слабады складалі вайскоўцы з Рэчы Паспалітай. У 1638 годзе тут былі 52 двары, і толькі адзін належаў «нямчыну». У другой палове XVII ст. насельніцтва слабады было асімілявана.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Гістарычныя раёны Масквы
Катэгорыя:Таганскі раён
Катэгорыя:Беларусы ў Маскве
Панская слабада

**Панская слабада** — гістарычны раён Масквы, які існаваў у XVII ст. ў канцы вул. Якіманка каля , у раёне сучасных  і  завулкаў. Мела невялікую колькасць двароў (дакладная лічба не захавалася), дзе пражывалі выхадцы з Рэчы Паспалітай. Паводле вопісу 1669 года, большасць іх належала да афіцэраў маскоўскіх палкоў «іншаземнага» (рэгулярнага) ладу. Да канца XVII ст. насельніцтва слабады страціла сваю нацыянальную адметнасць. Памяць пра слабаду захоўвалася ў назве .

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Гістарычныя раёны Масквы
Катэгорыя:Якіманка
Катэгорыя:Беларусы ў Маскве
Катэгорыя:XVII стагоддзе ў Маскве
Мяшчанская слабада

**Мяшчанская слабада**   — гістарычны раён Масквы, які быў месцам кампактнага пражывання беларусаў у другой палове XVII — пачатку XVIII ст.

Утворана ў верасні 1672 паводле царскага ўказа на тэр. «дварцовай» Напруднай слабады і Троіцкага падвор’я спецыяльна для беларускіх рамеснікаў, вывезеных з Беларусі ў час вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў. У 1676 годзе ў слабадзе было 565 двароў, у 1684 — 679, у 1695 — 787. Слабадой кіравалі асобыя стольнікі, прызначаныя Пасольскім прыказам. Сюды былі пераведзены тыя беларусы, якія, пасяліўшыся у Маскве, мелі свае двары. Бяздворных і некаторых майстроў, якія працавалі пры царскім двары і жылі ў дварцовых і чорных слабодах і сотнях, у Мяшчанскую слабаду не ўзялі. Каля 200 сем’яў беларусаў з-за недахопу зямлі ў слабадзе, жылі ў іншых слабодах. У 1680-я г. беларусы складалі каля 20 % насельніцтва Масквы, палова з іх жыла ў Мяшчанскай слабадзе. Паводле перапісу 1676 года, у Мяшчанскай слабадзе жылі рамеснікі больш як 60 спецыяльнасцей. Каля 36 % жыхароў слабады былі пісьменныя, тут працавала школа для дзяцей (трымаў беларус Якаў Якаўлеў) і багадзельня.

Адметную ролю слабада адыграла ў станаўленні : 26 дзяцей жыхароў слабады ў 1675 годзе паставілі спектакль «Жалосная камедыя», пасля чаго трупа пашырана да 60 чалавек і створана спецыяльная артыстычная школа, 20 акцёраў займаліся ў асобнай балетнай школе. У 1676 годзе пастаўлены спектакль «Пра Давыда і Галіяфа» і «Пра Бахуса і Венус». Аднак пасля смерці цара Аляксея Міхайлавіча ў 1676 годзе трупа распушчана.

Баярскім «прыгаворам» 23 жніўня 1682 года вызначана асобнае становішча Мяшчанскай слабады, паводле якога жыхары яе як іншаземцы атрымалі розныя льготы і прывілеі, што спрыяла пашырэнню гандлёвай дзейнасці мяшчан, 17 з якіх былі прыняты ў Гандлёвую сотню.

Мяшчанская слабада знікла пасля .

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Гістарычныя раёны Масквы
Катэгорыя:Беларусы ў Маскве
Катэгорыя:Мяшчанскі раён
Катэгорыя:XVII стагоддзе ў Маскве
Мантана (Балгарыя)

**Мантана** () — горад у Балгарыі, на беразе ракі Агоста. Знаходзіцца ў Мантанскай вобласці, уваходзіць у абшчыну Мантана.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Мантанскай вобласці
Астэрадон

**Астэрадон** (*Asterodon*)&nbsp;— род грыбоў сямейства . Назва ўпершыню апублікаваная ў 1894 годзе.

## Класіфікацыя 
Да роду *Asterodon* адносяць 17 відаў:

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Літаратура 
* *Галаўко А. І.* . — С. 160
* Patouillard, N. T. 1894. Asterodon, nouveau genre de la famille des Hydnacés. Bulletin de la Société Mycologique de France. 10(3):129-130 — P. 130

Катэгорыя:Гіменахетавыя
Астэрафора

**Астерофора**, **Нікталіс** (*Asterophora*)&nbsp;— род грыбоў сямейства . Назва ўпершыню апублікавана ў 1809 годзе. Астэрафоры з’яўляюцца паразітамі вышэйшых грыбоў з родаў  і .

## Класіфікацыя 
Да роду *Asterophora* адносяць 4 віды:

* 
* 
* 
* 

## Літаратура 
* 
* Ditmar, L. P. F. 1809. Duo genera fungorum, a L.P.Fr. Ditmar constitua. Neues Journal für die Botanik. 3(3-4):55-57&nbsp;— P. 56

Катэгорыя:Агарыкальныя
Астэрома

**Астэрома** (*Asteroma*)&nbsp;— род грыбоў сямейства . Назва ўпершыню апублікавана ў 1815 годзе.

## Віды 
База дадзеных Species Fungorum па стане на 24.10.2019 налічвае больш за 50 відаў роду *Asteroma*:

*  Roberge ex Desm., 1843
*  (Pers.) B.Sutton, 1980
*  Vleugel, 1911
*  (Sacc.) Bedlan, 2015
*  Sacc., 1908
*  Politis, 1949
*  Krieg. & Bubák, 1912
*  Roberge ex Desm., 1843
*  Bubák & Dearn., 1916
*  (Peck) B.Sutton, 1980
*  Sacc., 1910
*  Politis, 1938
*  Desm., 1843
*  (Fuckel) B.Sutton, 1980
*  P.Karst., 1905
*  Desm., 1851
*  Berk., 1845
*  Grove, 1935
*  Syd. & P.Syd., 1905
*  Gonz.Frag., 1920
*  (DC.) Desm., 1841
*  Desm., 1859
*  Grove, 1935
*  Fuckel, 1874
*  (Cavara) B.Sutton, 1980
*  (Kabát & Bubák) B.Sutton, 1980
*  Died., 1911
*  Cruchet, 1909
*  Rangel, 1926
*  (Peck) B.Sutton, 1980
*  Politis, 1935
*  Syd. & P.Syd., 1905
*  (C.Massal.) B.Sutton, 1980
*  DC., 1815
*  Syd. & P.Syd., 1913
*  Purton, 1825
*  Prasad, Tyagi & Agnihotri, 1962
*  Sacc., 1913
*  (Desm.) Sacc., 1884
*  Schwarzman, 1968
*  (Bubák) B.Sutton, 1980
*  Cooke, 1885
*  Kabát & Bubák, 1908
*  Grognot, 1863
*  Gonz.Frag., 1917
*  (Ellis & Everh.) Rulamort, 1986
*  Speg., 1902
*  Vlassova, 1968
*  DC., 1815
*  (Bubák) B.Sutton, 1980

## Літаратура 
* . — С. 160.
* De Candolle, A. P. 1815. Flore française. 6:1-662&nbsp;— P. 162

Катэгорыя:Аскаміцэты
Ціханоўскі

**Ціханоўскі** — беларускае прозвішча. Утворана ад імя Ціхан.

## Вядомыя носьбіты 
* Пётр Мікалаевіч Ціханоўскі (нар. 1958) — беларускі военачальнік, генерал-маёр.
* Сяргей Іванавіч Ціханоўскі (нар. 1990) — беларускі футбаліст.
* Сяргей Леанідавіч Ціханоўскі (нар. 1978) — беларускі бізнесмен, відэаблогер, палітык.
Бэрэжныця (Самбірскі раён)

**Бэрэжныця** () — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Самбірскага раёна
Бэрэжныця (Стрыйскі раён)

**Бэрэжныця** () — вёска ў Стрыйскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Стрыйскага раёна
Футурыст Мафарка

**«Футурыст Мафарка»** (, з падзагалоўкам «Афрыканскі Раман», *Roman Africain*) — раман Філіпа Тамаза Марынеці, напісаны ў 1909 годзе.

Гэта першы футурыстычны твор Марынеці, напісаны ў той перыяд, калі аўтар задумаў і склаў першы футурыстычны маніфест. Як і ўсе творы Марынеці да 1912 года, ён быў напісаны на французскай мове. На італьянскую мову перакладзены ў 1910 годзе.

Дзеянне рамана адбываецца ва ўяўнай Афрыцы і распавядае аб эпічных прыгодах Мафаркі.

На сённяшні дзень існуе мноства трактовак рамана Марынеці. Іх аўтары абапіраюцца на розныя тэорыі і стратэгіі даследавання: ад міфалагічнай і сімвалісцкай да фрэйдысцкай, ад сацыялагічнай да акультнай, ад палітыка-эканамічнай да феміністычнай. Сам Марынеці, не пакутуючы ад сціпласці, у прадмове да рамана так характарызаваў сваё тварэнне: «мой раман шуміць пад ветрам славы, як штандар неўміручасці, на высокай вяршыні чалавечай думкі».

Раман быў прызнаны амаральным і перавыдадзены ў цэнзурнай форме ў 1920 годзе.

## Гісторыя рэдакцыі 
### Выданне 1910 года
Футурыст Мафарка быў надрукаваны ў Парыжы ў пачатку 1910 года (на вокладцы памылкова быў указаны 1909 год). Італьянскі пераклад пад рэдакцыяй Дэцыё Сінці (асабісты сакратар Марынеці) выйшаў праз некалькі месяцаў пасля футурыстычнага выдання «Паэзіі», што выклікала сенсацыю, асабліва пасля абвінавачвання ў парнаграфіі, якое заслужыў Марынеці на першым судовым працэсе. Абвінавачаны ў амаральнасці, Марынеці мабілізаваў некаторых самых вядомых міланскіх адвакатаў на судовы працэс, які адбыўся ў кастрычніку 1910 г. перад вялікай аўдыторыяй пісьменнікаў, мастакоў, журналістаў і студэнтаў. Абарона таксама скарысталася «тэхнічнай» экспертызай вялікага італьянскага навукоўца Луіджы Капуаны, які захоплена выказаўся аб творчасці Марынеці.

Абвінавачванне ў непрыстойнасці галоўным чынам тычылася першых двух раздзелаў (эпізод «згвалтавання неграў»). Юрысты і Капуана правялі добрую гульню ў дэманстрацыі таго, што на самай справе грубыя вобразы на самай справе мелі глыбокія літаратурныя карані (усходнія апавяданні, Франсуа Рабле, Арыстафан і г.д.) і не пераследвалі панагых мэтаў і імкнуліся выключна выказаць жорсткасць інстынктаў, выкананых самім галоўным героем, які ў ходзе рамана паўстаў на своеасаблівы шлях ачышчэння.

Працэс скончыўся апраўдальным прысудам і на практыцы стаў адным з першых буйных публічных мерапрыемстваў маладога руху футурызма.

### Рэдакцыя 1920 года
У 1920 годзе (па некаторых звестках у 1922) выданнем *Sonzogno* была выдадзена «*Mafarka il futurista / Romanzo processato*», дзе адсутнічалі самыя жорсткія сцэны.

### Выданне 2003 года
Раман быў перавыдадзены толькі ў 2003 годзе (за аснову ўзята версія 1910 года).

У 2005 годзе Ларэнца Мірэці ў эсэ аналізуе наяўнасць у кнізе шматлікіх і значных успамінаў вершаў старажытнасці, у прыватнасці, Адысеі.

Катэгорыя:Раманы на французскай мове
Катэгорыя:Футурызм
Катэгорыя:Фантастычныя раманы
Катэгорыя:Кнігі 1909 года
Пётр Мікалаевіч Ціханоўскі

**Пётр Мікала́евіч Ціхано́ўскі** (нар. , в. Сідараўка, , Магілёўская вобласць) — беларускі военачальнік, намеснік Генеральнага секратара АДКБ, былы начальнік Генеральнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь — першы намеснік Міністра абароны Рэспублікі Беларусь у 2009—2013 гадах, генерал-маёр (2003).

## Біяграфія 
Скончыў Ленінградскае вышэйшае агульнавайсковае каманднае вучылішча імя С. М. Кірава з адзнакай (1980), Ваенную акадэмію імя М.В.Фрунзе з адзнакай (1991), Ваенную акадэмію Генеральнага штаба Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі з адзнакай (1999).

Службу праходзіў на пасадах камандзіра ўзвода, камандзіра роты, начальніка штаба мотастралковага батальёна, намесніка начальніка штаба мотастралковага палка, з 1991 года на пасадах старшага афіцэра, начальніка аператыўнага аддзялення штаба танкавай арміі, старшага афіцэра і начальніка групы планавання аператыўнага ўпраўлення Галоўнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, намесніка начальніка аддзела аператыўнага ўпраўлення Галоўнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь. З 1999 года займаў пасаду намесніка начальніка аператыўнага ўпраўлення Галоўнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь. Далей праходзіў службу на пасадах намесніка начальніка Галоўнага штаба Узброеных Сіл — начальніка аператыўнага ўпраўлення Галоўнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, намесніка начальніка Генеральнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь — начальніка галоўнага аператыўнага ўпраўлення Генеральнага штаба, першага намесніка начальніка Генеральнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.

Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь у снежні 2009 года прызначаны начальнікам Генеральнага штаба Узброеных Сіл — першым намеснікам Міністра абароны Рэспублікі Беларусь. Па сумяшчальніцтве са снежня 2010 года па май 2012 года, з’яўляўся начальнікам Аб’яднанага штаба АДКБ.

У снежні 2013 года звольнены ў запас па дасягненню гранiчнага ўзросту знаходжання на ваеннай службе.

З сакавіка 2014 па сакавік 2015 — кансультант вышэйшага камандавання Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.

У лютым 2018 года прызначаны на пасаду намесніка генеральнага сакратара АДКБ.

Узнагароджаны шматлікімі ордэнамі і медалямі.

Жанаты, дзве дачкі.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Генерал-маёры (Беларусь)
Катэгорыя:Начальнікі Генеральнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь
Білокы

**Білокы** () — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Самбірскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1400 годзе
Атэлія

**Атэлія** (*Athelia*)&nbsp;— род грыбоў сямейства . Назва ўпершыню апублікаваная ў 1818 годзе.

## Класіфікацыя 
Да роду *Athelia* адносяць 102 віды:

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Літаратура 
* *Галаўко А. І.* . — С. 168.
* Persoon, C. H. 1818. Traité sur les Champignons Comestibles.  :1-276&nbsp;— P. 57

Катэгорыя:Агарыкаміцэты
Ігар Іванавіч Марковіч

**Ігар Іванавіч Марковіч** (нар. 1960, в. Ніжняе Хаміно, Верхнядзвінскі раён) — беларускі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1960 годзе ў вёсцы Ніжняе Хаміно Верхнядзвінскага раёна. Мае сястру, яна працуе настаўніцай рускай мовы. У дзяцінстве сярод захапленняў былі ровары і матацыклы.

У 1982 годзе скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію па спецыяльнасці «Механізацыя сельскай гаспадаркі». У 2009 годзе — Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае і мясцовае кіраванне». Свой стыль кіраўніцтва называе «дэмакратычным».

## Сям’я 
Мае дваіх сыноў. Адзін з іх жыве ў Наваполацку, працуе юрыстам.

## Спасылкі 
* В должности председателя Полоцкого райисполкома утвердили Игоря Марковича 31.12.2019 

Катэгорыя:Старшыні Верхнядзвінскага раённага выканаўчага камітэта
Катэгорыя:Старшыні Полацкага раённага выканаўчага камітэта
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Чавусы)

**Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі** — мураваны каталіцкі храм у горадзе Чавусы Магілёўскай вобласці. Знаходзіцца на вуліцы Фрунзэ, 27.

## Гісторыя 
, 1905 год]]
Парафія існуе з 1651 года. Да 1832 года ў Чавусах дзейнічаў кляштар кармелітаў, але пасля паўстання 1830—1831 гадоў айцы кармеліты былі выгнаны, а парафія стала філіялам чэрыкаўскага касцёла. Пасля паўстання 1863—1864 гадоў касцёл быў закрыты і знаходзіўся ў запусценні. У 1868 годзе будынак касцёла быў перададзены пад юрысдыкцыю праваслаўнай царквы.

У 1913 годзе жыхары Чавусаў пабудавалі новы неагатычны касцёл Дзевы Марыі — Каралевы. Пасля Другой сусветнай вайны, падчас хрушчоўскай антырэлігійнай кампаніі быў разабраны на цэглу ў канцы 1950-х — пачатку 1960-х гадоў.

17 снежня 1994 года ў прыватным доме была здзейснена першая літургія адроджанай парафіі ў Чавусах. Ад вясны 1995 года вернікі сталі збірацца на могілках, дзе кожную суботу здзяйснялася літургія. Праз нейкі час была афіцыйна зарэгістраваная парафія Найсвяцейшай Дзевы Марыі — Маці Касцёла.

Увосень 1996 года ксёндз Караль Тамэцкі набыў дом пад часовую капліцу. Летам 1997 года ў парафію быў прызначаны новы пробашч Францішак Рудзь, які вырашыў пабудаваць новы касцёл. Тэрыторыя пад будынак была асвечана 31 жніўня 1999 года.

1 чэрвеня 2002 года касцёл быў асвечаны кардыналам Казімірам Свёнткам, архібіскупам Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі. З 5 жніўня 2007 года ў парафіі працуюць манахі з Ордэна Пабожных Школаў (айцы піяры).

## Архітэктура 
Будынак цяперашняга касцёла — твор сучаснай авангарднай архітэктуры. Вырашаны прамавугольным у плане аб’ёмам пад двухсхільным дахам, які над фасадам завершаны прамавугольнай сценкай-званічкай з люкарнай па цэнтры. Да алтарнай сцяны далучана паўкруглая апсіда пад канічным пакрыццём, крапаваная высокай і глыбокай аркатурай. Плоскасныя бакавыя фасады рытмічна расчлянёны ўзнятымі пад карніз даху стральчатымі аконнымі праёмамі, ліштвы якіх выступаюць і ствараюць гафрыраваны пояс уздоўж яго.

Паралельна побач з храмам пастаўлена аднапавярховая прамавугольная ў плане плябанія, злучаная з алтарнай часткай храма крылом-пераходам.

## Пробашчы 
* Караль Тамэцкі.
* Францішак Рудзь.
* Гжэгаж Ксёнжак.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Касцёлы Чавускага раёна
Катэгорыя:Касцёлы Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі
Катэгорыя:Славутасці Чавусаў
Катэгорыя:2002 год у Беларусі
Аўрэабазідый

**Аўрэабазідый** (*Aureobasidium*)&nbsp;— род мікраскапічных аскамікотавых грыбоў сямейства . Змяшчае 3 віды.

## Распаўсюджанне 
Касмапалітычны род. Сапратрофы. Трапляецца на самых вільготных гнілых субстратах, у глебе, на лісці раслін і ўнутры іх, зрэдку&nbsp;— на харчовых прадуктах.

## Віды 
* 
* 
* 

## Літаратура 
*  — С. 170

Катэгорыя:Датыдэяльныя
Катэгорыя:Роды грыбоў
Клаўкала

**Клаўкала** (, ) — вёска ў паўднёвай частцы муніцыпалітэта Нурміярві, Усіма, Фінляндыя, недалёка ад возера Валькярві. Гэта самая вялікая з вёсак Нурміярві і часта памылкова лічыцца асобным горадам. Адлегласць ад Клаўкала да мяжы Эспа, а таксама да мяжы Ванта складае каля 5 км, а да Хельсінкі — менш за 30 км.

Насельніцтва Клаўкалы складае амаль 18 000 чалавек і гэта найбольш хуткарослы рэгіён Нурміярві; у Клаўкале жыве амаль палова ўсяго насельніцтва муніцыпалітэта. Адбываецца значная міграцыя ў асноўным з Хельсінкскай канурбацыі; з’яўляючыся вёскай у паўгадзіне язды ад цэнтра Хельсінкі, яна асабліва прыцягвае сем’і з дзецьмі. З-за велізарнага прыросту насельніцтва, Клаўкала таксама славіцца сваім узрастаючым трафікам, які выклікае мясцовыя праблемы раніцай і пасля абеду.

Магчымая турыстычная славутасць — гэта сучасная, пакрытая меддзю царква, распрацаваная архітэктарам Ансі Ласілам у старым цэнтры Клаўкалы. Міко Хейка, біскуп лютэранскай царквы Евангелля, асвяціў яе 28 лістапада 2004 года. У вёсцы таксама ёсць драўляная царква, пабудаваная ў 1995 годзе.

Катэгорыя:Населеныя пункты Фінляндыі
Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Ісуса (Лебедзева)

**Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Ісуса** — мураваны каталіцкі храм у аграгарадку Лебедзева Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці. Знаходзіцца на цэнтральнай плошчы вёскі па вуліцы Савецкай, 40.

## Гісторыя 
Першы касцёл у паселішчы быў збудаваны ў 1476 годзе. У 1847 годзе быў збудаваны новы драўляны касцёл.

Ля вытокаў адраджэння рэлігійнага жыцця мясцовай парафіі, пасля атрымання Беларуссю незалежнасці ў 1991 годзе, стаяў ксёндз Эдмунд Даўгіловіч-Навіцкі. У 2008 годзе быў пабудаваны новы мураваны касцёл на месцы колішняга драўлянага. Касцёл быў асвячоны 18 верасня 2010 года архібіскупам Мінска-Магілёўскім Тадэвушам Кандрусевічам. Побач з касцёлам перад асвячэннем быў усталяваны дубовы крыж.

## Пробашчы 
У парафіі калісьці служыў вядомы ксёндз Міхал Сапоцька.

* Андрэй Сцяцкевіч
* Уладзімір Русак

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Касцёлы Маладзечанскага раёна
Катэгорыя:Касцёлы Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі
Катэгорыя:Лебедзева (Маладзечанскі раён)
Катэгорыя:2010 год у Беларусі
Савет міністраў Польшчы

**Савет міністраў Польшчы** () — орган выканаўчай улады Рэспублікі Польшча. У адпаведнасці з Канстытуцыяй Польшчы ад 2 красавіка 1997 года Савет міністраў складаецца з прэм’ер-міністра і міністраў.

## Функцыі і паўнамоцтвы 
У адпаведнасці з Канстытуцыяй Савет міністраў вызначае асноўныя напрамкі ўнутранай і знешняй палітыкі Рэспублікі Польшча (арт. 146, п.1 Канстытуцыі), у аб’ёме і на ўмовах, указаных у Канстытуцыі і нацыянальным заканадаўстве, у прыватнасці:
* забяспечвае выкананне законаў, выдае нарматыўныя акты;
* каардынуе i кантралюе працу дзяржаўных органаў;
* абараняе інтарэсы казны, рыхтуе праект дзяржаўнага бюджэту;
* кантралюе выкананне дзяржаўнага бюджэту;
* зацвярджае закрыццё рахункаў дзяржавы і дакладвае аб выкананні бюджэту;
* забяспечвае дзяржаўную бяспеку краіны і грамадскі парадак;
* забяспечвае знешнюю бяспеку дзяржавы;
* ажыццяўляе агульнае кіраўніцтва ў галіне адносін з іншымі краінамі і міжнароднымі арганізацыямі, заключэнне міжнародных пагадненняў, якія патрабуюць ратыфікацыі, а таксама іншых міжнародных пагадненняў;
* ажыццяўляе агульны кантроль у галiне забеспячэння абароны краіны і штогод вызначае колькасць грамадзян для прызыву на сапраўдную ваенную службу;
* вядзе іншыя пытанні, не аднесеныя да кампетэнцыі іншых органаў дзяржаўнага і мясцовага самакіравання (артыкул 146 п.2 Канстытуцыі).

Члены Савета міністраў нясуць салідарную адказнасць перад Сеймам за працу ўрада, яны таксама могуць несці індывідуальную адказнасць за выкананне задач, ускладзеных на іх прэм’ер-міністрам або тых, што адносяцца да кампетэнцыі сваіх міністэрстваў. Парушэнні закону і злачынствы, звязаныя з дзейнасцю міністраў, разглядаюцца ў спецыяльным дзяржаўным судзе, які прызначаецца Соймам.

Разам з корпусам дзяржаўных служачых, канцылярыя прэм’ер-міністра і ўсе міністэрствы маюць палітычных дарадцаў — каманды кансультантаў, якія працуюць у кожным міністэрстве і распрацоўваюць асноўныя прынцыпы палітыкі.

## Склад урада 
Пасля мінулых парламенцкіх выбараў 13 лістапада 2015 года прэзідэнт Анджэй Дуда прызначыў прадстаўніцу ПіС Беату Шыдла прэм’ер-міністрам, даручыўшы ёй сфармаваць новы склад урада. Згодна з Канстытуцыяй Польшчы, новы ўрад павінен атрымаць вотум даверу з боку Сейма. 16 лістапада 2015 года новы ўрад быў прыведзены да прысягі.

Польшча
Катэгорыя:Дзяржаўны лад Польшчы