open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Сонечнае зацьменне 18 ліпеня 1860 года

**Сонечнае зацьменне 18 ліпеня 1860 года** — поўнае сонечнае зацьменне 124 сараса.

Зацьменне мела велічыню 1,0500 і дасягнула свайго максімуму ў 14:26:24 UTC у пункце з каардынатамі 52° пн. ш. 20° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 39 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 198 км.

Зацьменне 18 ліпеня 1860 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1860 годзе і 148-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 23 студзеня 1860 года, наступнае — 11 студзеня 1861 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XIX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1801 — 1900
* Каталог сонечных зацьменняў 124 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1860 год у астраноміі
1860-07-18
1860-07-18
1860-07-18
Катэгорыя:Падзеі 18 ліпеня
Катэгорыя:Ліпень 1860 года
Сонечнае зацьменне 23 студзеня 1860 года

**Сонечнае зацьменне 23 студзеня 1860 года** — кольцападобнае сонечнае зацьменне 119 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,9168 і дасягнула свайго максімуму ў 00:27:31 UTC у пункце з каардынатамі 72° пд. ш. 117° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 6 хв. 7 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 719 км.

Зацьменне 23 студзеня 1860 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1860 годзе і 147-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 28 жніўня 1859 года, наступнае — 18 ліпеня 1860 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XIX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1801 — 1900
* Каталог сонечных зацьменняў 119 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1860 год у астраноміі
1860-01-23
1860-01-23
1860-01-23
Катэгорыя:Падзеі 23 студзеня
Катэгорыя:Студзень 1860 года
Вышкава (Закарпацкая вобласць)

**Вышкава** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Закарпацкай вобласці Украіны ў складзе Хусцкага раёна над ракой Цісай каля мяжы з Румыніяй.

## Гісторыя 
З 1329 г. Вышкава мела статус «вольнага каралеўскага горада» Мармарошскага камітату; каля мястэчка існаваў Вышкаўскі замак (аб чым сведчыць назва гары ў ваколіцах пасёлка — Вархэдзь (). У XIX ст. - гэта гандлёвае мястэчка Хусцкага павета. З 1620 г. вядомы герб мястэчка: на срэбным фоне дзікі казёл натуральнага колеру, які стаіць на зялёнай гары з трыма вярхамі. У канцы XIV — пачатку XV ст. Вышкава на некаторы час пераходзіць ва ўласнасць валашскіх ваяводаў Драга і Балка. Да гэтага перыяду значэнне Вышкаўскага замку паступова памяншалася. За 20 кіламетраў на паўночны захад ад гэтага замка будуецца магутны каменны замак у горадзе Хуст, які бярэ на сябе функцыі галоўнага ўмацавання Мармарошскага камітата. Паралельна з ростам магутнасці Хуста працягваўся заняпад Вышкаўскага замка, які страціў былое значэнне. Верагодна, ужо да пачатку XV ст. замак быў цалкам закінуты і больш не аднаўляўся. Вышкаўскі замак праіснаваў адносна нядоўга - каля 100 гадоў.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Закарпацкай вобласці
Сонечнае зацьменне 21 лістапада 1862 года

**Сонечнае зацьменне 21 лістапада 1862 года** — частковае сонечнае зацьменне 111 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,0580 і дасягнула свайго максімуму ў 18:29:48 UTC у пункце з каардынатамі 69° пд. ш. 99° у. д..

Зацьменне 21 лістапада 1862 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1862 годзе і 153-ім у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 27 чэрвеня 1862 года, наступнае — 21 снежня 1862 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XIX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1801 — 1900
* Каталог сонечных зацьменняў 111 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1862 год у астраноміі
1862-11-21
1862-11-21
1862-11-21
Катэгорыя:Падзеі 21 лістапада
Катэгорыя:Лістапад 1862 года
Сквер імя М. В. Рамашкі

**Сквер імя М. В. Рамашкі** — сквер у Магілёве, размешчаны па вуліцы Лазарэнкі каля брацкай магілы. Названы ў гонар Героя Савецкага Саюза Мікалая Васілевіча Рамашкі, які пахаваны ў гэтай магіле. Плошча складае 2 га.

На тэрыторыі сквера таксама размяшчаюцца брацкая магіла апалчэнцаў, помнік падпольшчыкам Магілёва, мемарыял «Дзеці міру — дзецям вайны».

## Спасылкі 
Катэгорыя:Скверы Магілёва
Катэгорыя:вуліца Лазарэнкі (Магілёў)
Чынадзіева

**Чынадзіева** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Закарпацкай вобласці Украіны ў складзе Мукачэўскага раёна над ракой Латарыцай.

## Гісторыя 
Паселішча вядома з 1214 г. Да 1944 г. называлася Сэнт-Міклаш (мясцовы варыянт ад «Святы Мікалай»), мела статус заштатного мястэчка Мукачэўскага павета Бэрэзскага камітата Каралеўства Венгрыя (у складзе Аўстра-Венгерскай імперыі).

Суворая крэпасць з двума вуглавымі вежамі, са сценамі метровай таўшчыні, збудаваная ў XIV ст. баронам Пэрэні (захавалася да нашага часу) і за некалькі кіламетраў ад яе ёсць яшчэ замак Бэрэгвар (365 вокнаў, 52 пакоя, 12 уваходаў). Эрвін-Фрыдрых Шэнбарн — прадстаўнік пятага пакалення Шэнбарнаў — будуе ў 1889 г. замак Бэрэгвар, які некалькі разоў потым перабудоўваўся. Апошні з дынастыі Шэнбарнаў — граф Георг-Эрвін фон Шэнбарн-Бухгейм — у 1944 г. пакінуў замак Бэрэгвар і вярнуўся ў Аўстрыю. З 1945 г. мясцовыя лясы перайшлі ва ўласнасць дзяржавы, а землі былі перададзеныя сялянам, якія затым перайшлі ў калгасы. На базе замка быў адкрыты санаторый «Карпаты».

На тэрыторыі пасялковага савета з’яўляюцца прадпрыемствы лясной і дрэваапрацоўчай галіны, вядомыя з пачатку XX ст. Як сведчаць надпісы на старай кацельні СП «фактар-Прасперыта», яшчэ ў 1902 г. закладзеныя першыя цэхі запалкавай вытворчасці, затым у пасляваенныя гады пачалася вытворчасць пратэзаў для інвалідаў, калодкі і абцасы для абутковай прамысловасці.

З 1992 г. на базе калодачна-каблучнай фабрыкі пачало дзейнасць украінска-славацкае прадпрыемства «Фактар-Праспэрыту». Прадпрыемства пачала глыбокую перапрацоўку драўніны і паралельна вытворчасць дзіцячых драўляных цацак, якія з’яўляюцца адзінымі ва Украіне і маюць попыт як на ўласным рынку, так і на замежных рынках. На прадпрыемстве працуе амаль 200 чал.

Дзіцячы дом адкрыты ў ліпені 1980 г. і разлічаны на 150 дзяцей дашкольнага ўзросту. У 1998 г. адкрыты пачатковыя класы, паколькі ўзрост знаходжання дзяцей павялічыўся. Па стане на сёння ўсяго налічваецца 152 васпітанікаў, з іх дашкольнага ўзросту — 57, школьнага — 95. У дзіцячым доме працуе 110 чал.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Закарпацкай вобласці
Айк Мусаханян

**Айк Мусаханян** (нар. , , Беларусь) — французскі футбаліст армянскага паходжання, нападнік фінскага клуба «Хака» з Валкеакаскі.

## Клубная кар’ера 
Нарадзіўся ў Мінску ў армянскай сям’і, якая пераехала ў Беларусь у савецкія часы. Ва ўзросце 7 гадоў разам з бацькамі пераехаў у Францыю, у горад Кальмар, дзе і пачаў займацца футболам. Пазней выступаў таксама за юнацкія каманды «Вітэнгайма» і «Бельфора». Аднак, ва ўзросце 18 гадоў не падпісаў у Францыі прафесійнага кантракта ні з адным клубам, і ў 2017 годзе пераехаў у Беларусь, далучыўшыся да клуба Першай лігі «Энергетык-БДУ».

У складзе мінскага клуба стаў пераважна выхадзіць на замену. У сезоне 2018 забіў 4 галы і дапамог камандзе выйсці ў Вышэйшую лігу. Сезон 2019 пачаў у дубліруючым складзе «Энергетыка-БДУ». Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 27 красавіка 2019 года, калі выйшаў на замену ў другім тайме ў матчы з салігорскім «Шахцёрам» і праз хвіліну адзначыўся голам, а ўжо ў дадатковы час забіў другі гол, чым прынёс сваёй камандзе перамогу з лікам 4:3. У далейшым трывала з’яўляўся ў асноўным складзе, выкарыстоўваўся на розных пазіцыях ад апорнага паўабаронцы да нападніка. Пасля сезона 2021 стаў з 75 гульнямі лідарам сярод усіх ігракоў па колькасці праведзеных матчаў за «Энергетык-БДУ» ў Вышэйшай лізе.

У студзені 2022 года пакінуў мінскі клуб і неўзабаве стаў іграком армянскага «Ноа», дзе гуляў да канца сезона 2022/23. У жніўні 2023 года далучыўся да фінскага клуба «Хака».

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Францыі
Катэгорыя:Ігракі ФК Энергетык-БДУ
Катэгорыя:Ігракі ФК Ноа
Катэгорыя:Ігракі ФК Хака
Кур’ер (часопіс)

**«Кур’ер»** — беларускі грамадска-палітычны часопіс, які выдаваўся з 2000 па 2002 год.

## Спасылкі 
* Журнал «Кур’ер» Беларусь 

Катэгорыя:Часопісы Беларусі
Катэгорыя:Часопісы Беларусі на беларускай мове
Ясіня

**Ясіня** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Закарпацкай вобласці Украіны ў складзе Рахіўскага раёна на Гуцульшчыне.

## Гісторыя 
Першая згадка ў пісьмовых крыніцах — 1555 г. (заснавальнікі — гуцулы з галіцкайга боку Карпат). У гэтым згадванні гаворыцца аб тым, што паселішча належыць вугорскаму феадалу Драгфі, а ў 1583 г. яно перайшло ва ўласнасць феадала Каролі.

Паводле легенды, галічанін Іван Струк пас на гэтым боку авечак, але раптоўны глыбокі снег перашкодзіў яму перагнаць статак дадому. Таму ён зрабіў з ясеня аўчарню для авечак, а сам накіраваўся дадому. Калі вярнуўся, застаў атару цэлай, ды яшчэ і з прыплодам. У знак падзякі Богу ён збудаваў драўляную цэркаўку, якую празвалі Струкаўскай. А ясень з тых часоў стаў сімвалам пасёлка і яго назвай. І цяпер на гербе Ясіні — оваўчар Струк, зялёнае дрэва і атара авец.

У ХІХ ст. Ясіня — мястэчка Цісадалынянскага павета Мармарошскага камітата. Карысталася мястэчка і ўласнай пячаткай з гербам: на срэбным фоне зялёнае ясеневае дрэва, пад якім селянін пасе авец.

У 1914 г. пасля пачатку Першай сусветнай вайны аўстра-венгерскія ўлады пакаралі смерцю 65 чалавек за сімпатыі да расійскіх войскаў.

9 лістапада 1918 г. народны савет у Ясіні абвясціў Гуцульскую Рэспубліку (прэзідэнт — Сцяпан Клачурак) як частку Заходне-Украінскай Народнай Рэспублікі. У чэрвені 1919 г. румынскія войскі занялі Ясіню. Пасля па рашэнні Сен-Жэрменскай мірнай канферэнцыі Ясіня, як і ўсе Закарпацце, было далучана да Чэхаславакіі.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Закарпацкай вобласці
Балатнакветнік

**Балатнакве́тнік**, **Німфейнік** (*Nymphoides*) — род кветкавых раслін сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Шматгадовыя травяністыя водныя расліны з паўзучым карэнішчам. Сцёблы доўгія, дасягаюць паверхні вады. Лісце шчыльнае, скурыстае, плавае на паверхні вады. Кветкі на доўгіх кветакносах, жоўтага або белага колеру, сабраныя ў парасонападобныя суквецці. Плод — шматнасенная каробачка.

## Віды і распаўсюджанне 
Род налічвае каля 25), распаўсюджаных пераважна ў трапічных і субтрапічных раёнах абодвух паўшар’яў. Ва ўмераным поясе, у т.л. на тэрыторыі Беларусі на рацэ Нёман у Карэліцкім раёне сустракаецца .

Растуць у стаячай вадзе заток азёр і рэк, старыцах, сажалках.

## Літаратура 
*  — С. 240.

## Спасылкі 
* 
* *Мотяшенко Г. В.* Болотноцветник // Программа «Энциклопедический фонд России» Russika.Ru  
* Nymphoides // The Plant List

Катэгорыя:Бабковыя
Сквер па праспекце Міру (Магілёў)

**Сквер па праспекце Міру** — сквер у Магілёве. Размешчаны на плошчы Леніна, абмежаваны праспектам Міру, вуліцай Першамайскай, бульварам Леніна і з поўдня домам па праспекце Міру, 41 (дзе раней размяшчаўся магазін «Лявоніха»). Плошча складае 0,5 га.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Скверы Магілёва
Катэгорыя:Праспект Міру (Магілёў)
Катэгорыя:Плошча Леніна (Магілёў)
Катэгорыя:Першамайская вуліца (Магілёў)
Катэгорыя:бульвар Леніна (Магілёў)
Сонечнае зацьменне 25 красавіка 1865 года

**Сонечнае зацьменне 25 красавіка 1865 года** — поўнае сонечнае зацьменне 136 сараса.

Зацьменне мела велічыню 1,0584 і дасягнула свайго максімуму ў 14:08:34 UTC у пункце з каардынатамі 15° пд. ш. 26° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 5 хв. 23 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 219 км.

Зацьменне 25 красавіка 1865 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1865 годзе і 159-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 30 кастрычніка 1864 года, наступнае — 19 кастрычніка 1865 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XIX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1801 — 1900
* Каталог сонечных зацьменняў 136 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1865 год у астраноміі
1865-04-25
1865-04-25
1865-04-25
Катэгорыя:Падзеі 25 красавіка
Катэгорыя:Красавік 1865 года
Сонечнае зацьменне 11 лістапада 1863 года

**Сонечнае зацьменне 11 лістапада 1863 года** — кольцападобнае сонечнае зацьменне 121 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,9943 і дасягнула свайго максімуму ў 08:09:03 UTC у пункце з каардынатамі 75° пд. ш. 15° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 0 хв. 22 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 42 км.

Зацьменне 11 лістапада 1863 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1863 годзе і 156-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 17 мая 1863 года, наступнае — 6 мая 1864 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XIX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1801 — 1900
* Каталог сонечных зацьменняў 121 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1863 год у астраноміі
1863-11-11
1863-11-11
1863-11-11
Катэгорыя:Падзеі 11 лістапада
Катэгорыя:Лістапад 1863 года
Сквер перад Магілёўскім заводам штучнага валакна

**Сквер перад Магілеўскім заводам штучнага валакна** — сквер у Магілёве, размешчаны па вуліцы Чалюскінцаў, перад прахадной былога Магілеўскага завода штучнага валакна. Плошча складае 0,25 га.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Скверы Магілёва
Катэгорыя:Вуліца Чалюскінцаў (Магілёў)
Сквер па вуліцы Мянжынскага (Магілёў)

**Сквер па вуліцы Мянжынскага** — сквер-бульвар у Магілёве, размешчаны ўздоўж вуліцы Мянжынскага. Плошча складае 1,6 га.

У канцы верасня 2018 года Камісія па тапаніміцы і ўвекавечванні гістарычнай і культурнай спадчыны Магілёва, разглядаючы зварот грамадзян з просьбай аб прысваенні найменняў паркам горада, прапанавала надаць зялёнай зоне ўздоўж вуліцы Мянжынскага ў граніцах вуліц Іжэўскай і Прамысловай назву «**сквер Малое Завалле**». Назва прапанавана па гістарычнай назве вуліцы Мянжынскага, якая праходзіла за былым Палявым валам — трэцім кольцам гарадскіх умацаванняў горада. Назва дагэтуль афіцыйна не зацверджана. 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Скверы Магілёва
Катэгорыя:Вуліца Мянжынскага (Магілёў)
Кальчужны койф

**Кальчужны койф** або **капюшон** — () — капюшон з кальчугі, які бараніў галаву, мог быць як часткай хаўберка, так і насіцца асобна.

Першапачаткова складаў з кальчугай адзінае цэлае, у другой палове XIII ст. (а па іншых дадзеных, яшчэ ў сярэдзіне XII ст.) стаў вырабляцца асобна. Па-над койфам звычайна апранаўся канічны «нарманскі» шлем, які да канца XII стагоддзя змяніў топфхэльм. У XIV ст. на змену койфу прыйшоў бацынет з барміцай.

Кальчуга ў Заходняй Еўропе выкарыстоўвалася з часоў антычнасці, аднак яна дрэнна трымае сякучыя і колючыя ўдары і з канца першага тысячагоддзя нашай эры ёй аддавалі перавагу пласціністыя і лускаватыя даспехі. З XI стагоддзя, са з’яўленнем у коннікаў вялікіх міндалепадобных шчытоў, якія зачынялі іх ад аблічча да сярэдзіны галёнкі, кальчуга зноў стала папулярнай, прыкрываючы цела ад выпадковых і слізгальных удараў. Па-над кальчужным капюшонам апранаўся нарманскі шлем, паколькі ж ад прамога ўдару сам капюшон не ратаваў: на Готландзе былі раскапаныя чэрапа ў пасечаных папярочным ударам кальчужных капюшонах. У XIII стагоддзі з’яўляюцца топфхэльмы, якія апраналі на адмысловую, з тоўстым мяккім валікам-вянком, шапку, надзетую па-над кальчужным капюшонам. Узмацненне наступальнага ўзбраення, у прыватнасці развіццё арбалетаў і алебардаў, прывяло да замены кальчужнага койфу на бацынет.

## Спасылкі 
## Гл. таксама 
* Койф

Катэгорыя:Шлемы
Легамовіцкі сельсавет

**Легамо́віцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Юрацішкаўскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Легамовічы.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Юрацішкаўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Лелюкінскага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Юрацішкаўскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Космас раздзельналісты

**Космас раздзельналісты** (*Cosmos bipinnatus*) — тыпавы від кветкавых раслін роду  сямейства .

## Апісанне 
Расліна дасягае вышыні да 150 см. Сцябло прамое густа галінаванае, лісце ажурнае двойчыпёрыстае, рассечана на ніткападобныя дзелькі. Суквецце — кошык да 7 см у дыяметры, асноўная афарбоўка язычковых кветак белая, ружовая і чырвоная.

Лісце двойчы пёрыстарассечанае на ніткападобныя долі. Суквецці буйныя, размяшчаюцца на доўгіх кветканосах з бясплоднымі язычковымі і двухполымі трубчатымі кветкамі, дыяметрам дасягаюць 7-10 см. Суквецці — кошыкі шматкветкавыя на голых кветаносах, адзінкавыя або сабраны ў друзлыя, шчыткападобныя мяцёлкі.

## Арэал 
Расліна паходзіць з паўднёвых раёнаў Паўночнай Амерыкі, распаўсюдзілася ў Расіі і па ўсім свеце як дэкаратыўная садовая расліна.

## Сінонімы 
*  nom. illeg.
* 
*  nom. illeg.
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Флора Паўночнай Амерыкі
Катэгорыя:Астравыя (падсямейства)
Катэгорыя:Дэкаратыўныя садовыя расліны
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1791 годзе
Эдуард Сташкевіч

**Эдуард Сташкевіч** (28 сакавіка 1928 — 19 сакавіка 1974) — сябра мядзельска-смаргонскага антыкамуністычнага падполля, належаў да смаргонскай групы арганізацыі.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 28 сакавіка 1928 г. у в. Дэгісі Віленскага ваяводства ў Польскай Рэспубліцы (цяпер Смаргонскі раён Гродзенскай вобласці).

Хадзіў у сямігодку ў Солы, потым вучыўся ў Смаргонскай сярэдняй школе, дзе, па словах будучых сяброў, адзначаўся здольнасцю. Там далучыўся да мядзельска-смаргонскага антыкамуністычнага падполля Расціслава Лапіцкага. Арганізацыя ў асноўным займалася распаўсюджваннем антысавецкіх улётак, у будучыні планавала перайсці і да больш актыўных дзеянняў. Вядома, што Эдуард Сташкевіч удзельнічаў у складанні тэксту некаторых улётак, што распаўсюджваліся ў Смаргоні.

На пачатку 1950, калі быў вучнем 10 класа, арыштаваны. Летам таго ж году за прыналежнасць да мядзельска-смаргонскай падпольнай арганізацыі ваенным трыбуналам Беларускай Вайсковай Акругі асуджаны на 25 гадоў зняволення ў канцлагерах. Тэрмін адбываў разам з іншымі ўдзельнікамі падполля Зянонам Ахрамовічам і Канстанцінам Іваноўскім пераважна ў Свярдлоўскай вобласці. на лесапавале і будаўнічых работах. 

У 1956 г. вярнуўся ў Беларусь з падарваным здароўем. Спачатку працаваў у Смаргонскай машынна-трактарнай станцыі. Пасля заканчэння Полацкага сельгастэхнікуму быў загадчыкам сельгасучастку ў Солах. У 1959 г. жаніўся, нарадзіўся сын Юрый і дачка Алена. У 1969 годзе захварэў на сэрца.

Памёр 19 сакавіка 1974 г. Пахаваны ў Солах.

## Літаратура 
* Антысавецкія рухі ў Беларусі. 1944—1956. Даведнік, — Мінск, 1999. — ISBN 985-6374-07-3.
* *Чарняўскі Міхась* Ня бойцеся ахвяраў і пакут. — Вільня, 2006. — ISBN 978-9857-0620-58.
* *Чарняўскі М. М.* Да гісторыі Мядзельска-Смаргонскага вучнёўскага падполля // Палітычныя рэпрэсіі на Беларусі ў ХХ стагоддзі: Матэрыялы нав.-практ. канферэнцыі (Менск, 27—28 лютага 1998 г.). — Мн., 1998.

Катэгорыя:Члены мядзельска-смаргонскага антыкамуністычнага падполля (1947)
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя ў БССР
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Смаргонскім раёне
Глог алтайскі

**Глог алтайскі** (*Crataegus wattiana*) — азіяцкі від глогу. Мае жоўтыя плады з пяццю костачкамі *Crataegus wattiana* var. *wattiana* натуралізаваны ў Сіэтле, у амерыканскім штаце Вашынгтон..

Дзве разнавіднасці прызнаныя праектам  у 2015 годзе:

* var. *wattiana*
* var. *incisa* C.K.Schneid.

Катэгорыя:Яблыневыя
Міжгір’я (Закарпацкая вобласць)

**Міжгір’я** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Закарпацкай вобласці Украіны на тэрыторыі Бойкаўшчыны, цэнтр Міжгірскага раёна, вядомы курорт і турыстычны цэнтр у Карпатах.

## Геаграфія 
Размешчаны за 133 км на ўсход ад абласнога цэнтра — Ужгарада, у Міжгірнай катлавіне, якую атачаюць горныя масівы Баржава (з захаду) і паўднёва-заходняя частка ўнутраных Гарган (з усходу). Высокія вяршыні, размешчаныя паблізу: на паўночным усходзе-Каменка (1587 м) і на паўднёвым захадзе — Кук (1365 м). Праз пасёлак праходзяць аўтадарогі Далына — Хуст і Ніжнія Вароты — Калачава-Буштына.

## Гісторыя 
Першая згадка пра Валавэ (Валавэ Полэ) датуецца 1415 г., паселішча ўзгадваецца як адно з уладанняў венгерскіх феадалаў Урмезэіў. Пасля — Довгаіў, Ліпчаіў. З сярэдзіны XIX ст. вядомая пячатка паселішча з выявай вала (што абыгрывала назву паселішча) і кірылічным надпісам: «Пячатка вёскі Валавэ».

Па народных паданнях і па самай распаўсюджанай версіі даследчыкаў назвалі паселішча Валавэ першыя пасяленцы-жывёлагадоўцы, якія пасвілі валоў пад гарамі Кук (1365 м) і Каменка (1587 м). Гэтыя пастухі будавалі для сябе калыбы, а пасля — невялікія хаціны, так з’явілася невялікае сяло. Новаму селішчу жыхары далі назву самай вялікай сваёй каштоўнасці — сваіх валоў, якія дапамаглі выжыць першым пасяленцам у цяжкіх горных умовах.

Па іншай версіі, першымі даліну асвойвалі лесарубы, якіх зацікавіў тут хвойны лес, бо ўніз па тячэнню рэчак Рака і Ціса пераважаў ліставы лес. Транспартавалі драўніну з гор да ракі па пракладзеных спецыяльных драўляных жолабах, якія называліся «валовы» (гэта слова і цяпер бытуе на Верхавіне). Вось так паселішча, дзе праводзілася нарыхтоўка лесу, выкарыстоўваючы валовы, атрымала назву — Валавэ (Валавэ Поле). З часам жолабы (валовы) для транспарціроўкі лесу сталі называцца рызамі — у часы з’яўлення ў краі нямецкіх каланістаў.

У савецкія часы, у 1953 г. ужо вялікаму райцэнтру Валавэ прысвоілі больш паэтычную назву — Міжгір’я, што адпавядае натуральнаму размяшчэнню пасёлка (існуюць таксама здагадкі, што назва была зменена, каб прадухіліць блытаніну з назвай іншага раённага цэнтра Закарпацця — Валавэць).

У канцы XIX ст. Валавэ стала цэнтрам павета Мармарошскага камітату, які ахопліваў увесь басейн рэчкі Рака. Пасля Першай сусветнай вайны ў 1919 г. паселішча адыйшло да Чэхаславакіі. Пасля абвяшчэння 15 сакавіка 1939 г. поўнай самастойнасці Карпацкай Украіны, Валавэ ўвайшло ў яе склад. У 1945 г. яна адышла да СССР у складзе УССР. У 2001 г. пасёлак атрымаў новы герб, яго аўтарам стаў вядомы мастак-геральдыст, аўтар герба Івана-Франкоўска Іван Марчук.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Закарпацкай вобласці
Катэгорыя:Курорты Украіны
Міжгір’я

Назву **Міжгір’я** маюць:

## Украіна 
* Міжгір’я — пасёлак гарадскога тыпу ў Закарпацкай вобласці
* Міжгір’я — вёска ў Білагірскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым
* Міжгір’я — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці
* Міжгір’я — вёска ў Багарадчанскім раёне Івана-Франкоўскай вобласці
* Міжгір’я — вёска ў Дыканьскім раёне Палтаўскай вобласці
* Міжгір’я — вёска ў Білагірскім раёне Хмяльніцкай вобласці
* Міжгір’я — да 2003 г. назва вёскі Уніў Львоўскай вобласці
* Міжгір’я — да 1992 г. назва вёскі Манастырак Цярнопальскай вобласці
* Міжгір’я — запаведнае ўрочышча ў Івана-Франкоўскай вобласці

## Гл. таксама 
* Межыгір’я — былая рэзідэнцыя Віктара Януковіча ў вёсцы Наві Пэтрыўці Вышгарадскага раёна Кіеўскай вобласці
Дайдзё тэна

— тытул Імператара Японіі, які адрокся ад трона і выйшаў у адстаўку. Скарочаная назва: . Часта перакладаецца на еўрапейскія мовы як *экс-імператар* або *імператар на спакоі*.

## Гісторыя 
Тытул дайдзе тэна мае кітайскае паходжанне. Кітайскі Сын Неба, які сышоў у адстаўку са свайго паста, называўся *тайшан-хуан* — «Вярхоўны гаспадар» або *тайшан-хуандзі* — «Вярхоўны імператар».

У Японіі тытул дайдзё тэна ўпершыню быў выкарыстаны ў VII стагоддзі падчас праўлення Імператрыцы Суйко. З тых часоў яго атрымалі 62 чалавекі.

У сярэднявечных японскіх крыніцах дайдзе тэнно часта называлі . Гэта назва паходзіць ад японскай назвы сядзібы, дзе адстаўны манарх жыў са сваёй прыслугай, стаўшы ў баку ад вялікай палітыкі. Дайдзё тэна працягвалі называць «пустэльікамі» нават пасля 1086 года, калі экс-Імператар Сіракава парушыў традыцыю і стаў актыўна ўмешвацца ў дзяржаўныя справы з мэтай аслабіць прыдворную арыстакратыю і ўзмацніць кантроль Імператарскага дома над краінай. Умяшанне дайдзе тэна ў палітыку працягвалася да 1840 года і атрымала ў японскай гістарыяграфіі назву «праўленне Імператараў-пустэльнікаў» — інсэй. Звычайна адстаўныя Імператары станавіліся будыйскімі манахамі і называліся .

Апошнім дайдзё тэна быў Імператар Какаку, які перадаў свой пост Імператара ў 1817 годзе свайму пераемніку. У сярэдзіне XIX стагоддзя тытул дайдзё тэна быў скасаваны. У XXI стагоддзі тытул быў адноўлены ў парадку выключэння для імператара Акіхіта.

## Сінонімы тытула 
## Гл. таксама 
* Імператар Японіі
* Цырымонія перадачы трона
* Інтранізацыя імператара Японіі

## Літаратура 
* Дайдзё тэна //  : [яп.] = Ниппон дайхякка дзэнсё : 26巻. — 2-е изд. — Токио : Сёгакукан, 1994—1997.

## Спасылкі 
* Спіс дайдзе тэнно
* Праўленне дайдзе тэнно

Катэгорыя:Імператары Японіі
Катэгорыя:Тытулы Японіі
Кантабрыйскія горы

**Кантабрыйскія горы** () — горы на поўначы Іспаніі, цягнуцца ўздоўж паўднёвага ўзбярэжжа Біскайскага заліва.

Даўжыня 500 км. Вышыня да 2613 м. Паўночныя схілы стромкія, расчлянёныя далінамі рэк і цяснінамі, паўднёвыя — пакатыя. Найбольш высокая заходняя частка (каля 2000 м) складзена з палеазойскіх кварцытаў, мармуру, вапнякоў; усходняя частка (Баскскія горы) больш нізкая (1000—1500 м), складзена з мезазойскіх вапнякоў і інш. Вельмі пашыраны карст. Радовішчы жалезных і поліметалічных руд, каменнага вугалю.

Клімат вільготны. Ападкаў больш за 1000 мм за год. Густая сетка рэк. На паўночных схілах лясы з дубу, буку, каштану, хвоі, на паўднёвых — ксерафітавыя хмызнякі і альпійскія лугі.

Нацыянальны парк Кавадонга, рэзерват Саха.

## Літаратура 
* Кантабрыйскія горы // 

Катэгорыя:Горы Іспаніі
Катэгорыя:Горныя сістэмы Еўропы
Бітва за Сірт (2016)

**Трэцяя бітва Сірт** — бітва грамадзянскай вайны ў Лівіі за горад Сірта паміж баевікамі Ісламскай дзяржавай Ірака і Леванта (ІДІЛ) і сіламі Урада нацыянальнай згоды (УНЗ).

## Перадгісторыя 
Сірт з’яўляецца адным з найбуйнейшых гарадоў Лівіі. У 2011 годзе ён стаў апошнім бастыёнам арміі Муамара Кадафі. У 2015 годзе ісламісты разграмілі армію Усеагульнага Нацыянальнага Кангрэса, захапіўшы населены пункт. Сфармаваныя ў сакавіку 2016 г. Прэзідэнцкі савет і Урад нацыянальнай згоды на чале з Ф.Сараджам паставілі задачу аб’яднаць краіну, а таксама пазбавіцца ад джыхадзістаў. Першай буйной аперацыяй новай улады супраць баевікоў стала аперацыя па вызваленні Сірта.

## Ход баёў 
12 мая 2016 годы войскі Урада нацыянальнай згоды пайшлі ў наступленне на Сірт. Касцяк надыходзячых сіл склалі апалчэнцы з Місураты. Ужо ў пачатку чэрвеня яны дасягнулі горада.

4 чэрвеня лівійская армія, верная УНЗ, вызваліла аэрадром Аль-Гардабія за 20 кіламетрах на поўдзень ад Сірта. Удар быў нанесены ў рамках аперацыі «Аль-Буньян Аль-Марсус», мэтай якой з’яўлялася вызваленне падкантрольных ІД тэрыторый. Таксама ўзяты пасёлак Абу-Хадзі, размешчаны за 2 кіламетрах на ўсход ад авіябазы. Пасля авіяцыя нанесла ўдары па пазіцыях ісламістаў на ўзлётна-пасадачнай паласы № 17 і каля горада Ас-Сахаір.

8 чэрвеня армія УНЗ у ходзе аперацыі па вызваленні Сірта здолела прасунуцца ўглыб горада, нягледзячы на жорсткі супраціў баевікоў, і захапіць ключавы гарадскі мост. На наступны дзень лівійскія войскі дасягнулі цэнтра Сірта.

1 жніўня пачаліся ўдары з паветра ВПС ЗША па пазіцыях ісламістаў, а затым і падлучэнне да баёў за Сірт амерыканскіх і брытанскіх спецпрызнаўцаў. Тым часам апалчэнцы з Місураты захапілі ўніверсітэт, які знаходзіцца на поўдні горада.

18 жніўня смяротнікі ІДІЛ падарвалі два аўтамабіля, у выніку загінулі не менш за восем чалавек. 28 жніўня армія УНЗ здзейсніла магутны ўдар па абароне праціўніка, пры гэтым яна панесла страты ў 18 забітых і 120 параненых. Пасля ўрадавыя сілы Лівіі заявілі аб узяцці аднаго з жылых раёнаў у цэнтральнай частцы Сірта. 3 верасня прадстаўнікі войскаў УНЗ паведамілі, што прасунуліся ўглыб раёна нумар 3, аднаго з апірышчаў баевікоў.

5 верасня Халіфа Хафтар, кіраўнік ЛНА, заявіў аб незаконнасці бамбардзіровак Сірта амерыканскай авіяцыяй.

У кастрычніку прасоўванне лівійскай арміі было запаволена з-за актыўнасці снайпераў «Ісламскай дзяржавы».

31 кастрычніка пачаўся штурм раёна Гіза-Бахрыя, які з’яўляўся апошнім бастыёнам радыкалаў. Ужо 5 снежня баевікі спынілі супраціў, і УНЗ абвясцілі аб поўным вызваленні горада.

## Гл. таксама 
* Бітва за Дэрну (2018)

## Заўвагі 
Катэгорыя:Бітвы паводле алфавіта
Катэгорыя:Бітвы грамадзянскай вайны ў Лівіі
Катэгорыя:2016 год у Лівіі
Катэгорыя:Май 2016 года
Катэгорыя:Канфлікты 2016 года
Катэгорыя:Чэрвень 2016 года
Катэгорыя:Ліпень 2016 года
Катэгорыя:Кастрычнік 2016 года
Катэгорыя:Жнівень 2016 года
Катэгорыя:Верасень 2016 года
Катэгорыя:Лістапад 2016 года
Катэгорыя:Снежань 2016 года
Сэрэдне (Закарпацкая вобласць)

**Сэрэдне** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Закарпацкай вобласці Украіны ў складзе Ужгарадскага раёна, размешчаны ў перадгор’і Карпат амаль на сярэдзіне пуці паміж Ужгарадам і Мукачэва (па адной з версій ад гэтага і паходзіць назва паселішча).

## Гісторыя 
Першае пісьмовае згадванне аб паселішчы адносіцца да XIV стагоддзя. Аднак, замак тут быў пабудаваны тампліерамі (і гэта адзіны такі замак на тэрыторыі сучаснай Украіны) яшчэ ў XII стагоддзі. На палову разбураны, ён захаваўся да нашых часоў і паправу лічыцца адным з цікавых гістарычных помнікаў Закарпацця.

Дзякуючы спрыятліваму клімату тут значнае развіццё атрымала вінаградарства. Пра гэта ёсць пісьмовае згадванне ў 1417 годзе. Колькасць насельніцтва мястэчка ўвесь час расла, бо праз сярэдняе праходзіў яшчэ і гандлёвы шлях Львоў — Ужгарад.

У сярэдзіне XIV стагоддзя мястэчку прадастаўляюцца гарадскія прывілеі, а кароль Карл І Роберт дорыць мястэчка магнатам Другетам. Асноўную масу жыхароў складалі прыгонныя, якія на працягу XIV—XV стагоддзяў страцілі сваю незалежнасць, а ў далейшым былі цалкам запрыгонены феадаламі. У 1526 годзе пасля бітвы пад Могачем замак перайшоў пад уладу роду Добо. Пачынаецца новая эпоха ў гісторыі паселішча, звязаная з родам Добо. Новыя ўладары ўмацоўваюць замак і развіваюць вінаробства.

У XVII—XVIII стагоддзях адбывалася шматразовая змена гаспадароў замка. А ў 1703—1711 гадах замку быў нанесены вялікі ўрон падчас нацыянальна-вызваленчага паўстання пад кіраўніцтвам Ферэнца II Ракацы.

У перыяд з 1919 па 1939 год у паселішчы пражывала 2000—2550 чал. Русіны складалі каля 1200 чал., чэхі і славакі — 600 чал., астатнія былі габрэямі і прадстаўнікамі іншых нацыянальнасцяў. Насельніцтва пасёлка ў 1982 годзе складала 3300 чалавек, у 1990 годзе — 3500 чалавек.

## Зноскі 
## Літаратура 
* 
* ; ISBN 5-88500-020-4 (т. 3).
* Сере́днє //  — Т. 10: Салют — Стогові. — 1983. — С. 129. — 543 стор.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Закарпацкай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты Ужгарадскага раёна
Бадзіўка

**Бадзіўка** () — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Астрожскага раёна
Балоткіўці

**Балоткіўці** () — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Астрожскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1745 годзе
Усць-Чорна

**Усць-Чорна** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Закарпацкай вобласці Украіны ў складзе Цячыўскага раёна ў Карпатах.

## Гісторыя 
Гісторыя паселішча пачынаецца ў 1775 г., калі сюды па загадзе аўстрыйскай імператрыцы  Марыі-Тэрэзіі, накіравалі 108 сем'яў лесарубаў для асваення лесу і будаўніцтва. Першыя немцы-перасяленцы (майстры па дрэваапрацоўцы і іншыя спецыялісты лясной галіны) прыйшлі сюды на жыхарства з аўстрыйскіх раёнаў Эбен Зес, Бад Ішль, Гоізерн. Новыя жыхары нарыхтоўвалі і сплаўлялі лес аж да Аўстрыі. Развіваць пасёлак пачалі ад моста праз Чорны паток і далей у напрамку да Рускай Мокрай. Калі колькасць насельніцтва вырасла, то будаўніцтва пачалі ў напрамку вёскі Красна.

1929 г. адзначыўся пабудовай вузкакалейкі з Дубовага да Усць-Чорнай уладай Чэхаславакіі. Праіснавала дадзеная вузкакалейка да 1990-х гг., а потым яе змыла паводка ў 1999 г. 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Закарпацкай вобласці
Інтранізацыя імператара Японіі

ў інтранізацыйнай вопратцы (1926).]]
 (1846).]]

 **імператара Японіі** — цырымонія публічнага абвяшчэння спадчынніка імператарскага прастола Японіі новым манархам.

## Кароткія звесткі 
У старажытныя часы абрад інтранізацыі імператара Японіі быў складовай часткай цырымоніі перадачы трона. Гэты абрад згадваецца ў кодэксе Еро (718), у раздзеле, прысвечаным бажаствам Неба і Зямлі. У «Аналах Японіі» (720) апісваецца інтранізацыя Імператрыцы Дзіта, праведзеная ў 690 годзе. Падчас абраду кіраўнік роду Манатобэ трымаў вялікі шчыт, кіраўнік роду Накатомі чытаў малітвы бажаствам Неба, а кіраўнік роду Інбе ўручаў новай кіраўніцы святыя рэгаліі Імператарскай улады — меч і люстэрка. На інтранізацыі прысутнічалі сотні чыноўнікаў, якія пляскалі ў ладкі і кланяліся Імператару.

У праўленне імператара Каму (781—806) абрад інтранізацыі быў праведзены за некалькі дзён да цырымоніі перадачы трона. З тых часоў абодва дзейства былі падзеленыя і выконваліся асобна. Інтранізацыя стала своеасаблівай дэкларацыяй бажаствам, духам Імператарскіх продкаў і насельніцтву краіны Ўзыходзячага Сонца, што трон атрымаў у спадчыну новы манарх і з Указам аб уступленні на прастол 1909 года інтранізацыя павінна была праводзіцца восенню ці зімой у старой японскай сталіцы Кіёта.

## Гл. таксама 
* Імператарскі палац Токіа
* Імператарскі палац у Кіёта
* Спіс імператараў Японіі
* Вярхоўны Імператар Японіі
* Прынц крыві
* Цырымонія перадачы трона
* Вялікі сын Імператара

## Літаратура 
* Інтранізацыя імператара Японіі //  : [яп.] = 日本大百科全書 : 全26冊巻. — 2版. — 東京 : 小学館, 1994—1997.

## Спасылкі 
*  Закон аб Імператарскім доме. Рэдакцыя 1889
* Указ аб уступленні на прастол ад 1909
*  Закон аб Імператарскім доме. Рэдакцыя 1947 года
*  Цырымонія інтранізацыі Яго Вялікасці Акіхіта (1) / / Youtube
*  Цырымонія інтранізацыі Яго Вялікасці Акіхіта (2) / / Youtube
*  Цырымонія інтранізацыі Яго Вялікасці Акіхіта (3) / / Youtube
*  Цырымонія інтранізацыі Яго Вялікасці Акіхіта (4) / / Youtube

Катэгорыя:Імператары Японіі
Лелюкінскі сельсавет

**Лелюкінскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Лелюкі.

Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Юрацішкаўскага раёна Маладзечанскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Бараўскага і Легамовіцкага сельсаветаў. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці. 19 жніўня 1985 года скасаваны хутар Пацельцы. 22 снежня 1986 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Лежневіцкага сельсавета (10 населеных пунктаў: вёскі Вялікая Чапунь, Карэшаняты, Козевічы, Круплі, Лежневічы, Малая Чапунь, Песевічы, Шыльвы, Яськавічы і хутар Мунцавічы), скасавана вёска Старая Бярэзіна.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1482 чалавекі, з іх 96,2 % — беларусы, 2,9 % — палякі; паводле перапісу 2019 года — 947 чалавек.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Юрацішкаўскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1954 годзе
Rolz'n'Rulz

«'''Rolz'n'Rulz'''» () — другі сінгл з альбома «Gentleman» беларускага інды-рок і паўэр-поп гурта «Hair Peace Salon», выпушчаны 15 верасня 2010 года. Складаецца з адной песні «Rolz'n'Rulz», напісанай Алегам Вялем і Канстанцінам Карманам.

## Гісторыя 
Сінгл «Rolz’n'Rulz» трапіў у вольны доступ 15 верасня 2010 года, у адзін дзень з самотнікам рэміксаў «HPS Remixed».

, — такімі словамі музычны партал Тузін Гітоў заклікаў сваіх чытачоў спампаваць новы сынгл.

Аднайменная песня сінгла «Rolz'n'Rulz», у якой разважваецца пра ўстояныя правілы, мараль і размеркаваныя грамадствам ролі, была напісана ў калажнай манеры, якая адметна да ранняга перыяду творчасці калектыву. Сам другі сінгл з будучага альбому прыадчыніў яго таямніцу надалей, паказаў зрух у бок больш тлустых інструментальных і вакальных партый у спевах.

*«Працэс слухання не павінен быць лёгкім, песня павінна паступова прыадчыняцца ўсё больш і больш, з кожным з’яўленнем у плэеры»,* — апісвалі для Experty.by свой твор удзельнікі гурта «Hair Peace Salon».

Як складаная частка альбома 2012 года «Gentleman» песня «Rolz'n'Rulz» была заўважана і ў другі раз, атрымаў добрую прэсу: ''«„Rolz’n'Rulz“ чапляе»* (Алег Клімаў, Experty.by), *«цудоўная „Rolz’n'Rulz“»* (Сяргей Будкін, Experty.by, Будзьма беларусамі!, Тузін Гітоў) — і, на думку Змітра Падбярэзскага з сайта Experty.by, стала доказам разнастайнасці рэпертуару ўсёй плыты.

## Удзельнікі 
**Hair Peace Salon**:
* Алег Вяль — вакал, гітары.
* Канстанцін Карман — вакал, сінтэзатар.
* Максім Дзевічэнскі — бас, бэк-вакал, мастацкі свіст.
* Аляксей Кузняцоў — барабаны.

**Вытворчасць**:
* Яўген *«Yellow Kid»'' Сухавей — звядзенне. 
* Павел Сініла, студыя «Еverest Studio» — мастэрынг.
* Slap — дызайн вокладкі.

## Узнагароды і прэміі 
У траўні 2011 года за трэк «Rolz'n'Rulz» гурт выйграў галоўны прыз (сесія гуказапісу на студыі «RecPublica Studios») у конкурсе ад польскага музычнага партала «Fabryka Zespołów».

## Рэміксы 
У 2010 годзе дыджэй мінскага электроннага праекту «**Vacuum Government**» GRAF стварыў версію песні ў транс апрацоўцы працягласцю 6 хвілін 39 секунд пад назвай «Rolz'n'Rulz (GRAF Trance Mix)», і яна разам з другімі рэміксамі трапіла на самотнік «HPS Remixed» таго ж году. «Супрацоўніцтва атрымалася цікавым, — рэзюміраваў для Тузін Гітоў рэмікс Алег Вяль, суаўтар арыгінальнай песні і лідар гурта «Hair Peace Salon». — *Вобразнае бачанне гэтых людзей аказалася вельмі блізкім нашаму».*

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Спампаваць сінгл (Bandcamp)
Быстрычы

**Быстрычы** () — вёска ў Бэрэзніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.

## Вядомыя асобы 
* Тарас Бульба-Баравец (1908—1981) — дзеяч украінскага паўстанцкага руху часоў Другой сусветнай вайны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Бэрэзніўскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1629 годзе
Тры колеры: Сіні (саўндтрэк)

«**Тры ко́леры: Сі́ні**» () — саўндтрэк фільма «*Тры колеры: Сіні*», знятага польскім кінарэжысёрам Кшыштафам Кеслёўскім. Сёмы альбом Збігнева Прайснера. Выдадзены 7 снежня 1993 года. Пазней неаднойчы перавыдаваўся.

## Спіс кампазіцый 
## Выканаўцы 
* Аркестр — , Філарманічны хор Сілезіі
* Дырыжор — 
* Салісты:
** Эльжбета Таварніцка (сапрана)
** Яцак Асташэўскі (блокфлейта)
**  (фартэпіяна)
**  (вакал)

## Аналіз і крытыка 
Тэс Джэймс у аглядзе для выдання «*Music Theory Online*» апісаў галоўную музычную тэму фільма наступным чынам: 

## Узнагароды і намінацыі 
## Выкарыстанне музыкі 
### Уключэнні ў альбомы Прайснера 
Асобныя кампазіцыі саўндтрэка сталі неад’емнай часткай канцэртных праграм Прайснера, а таксама ўваходзілі ў канцэртныя і кампіляцыйныя альбомы кампазітара.

### Уключэнні ў альбомы-кампіляцыі 
Пачынаючы з наступнага года пасля выпуску альбома, асобныя яго трэкі перыядычна траплялі ў разнастайныя альбомы-кампіляцыі.

### Выкарыстанне ў кіно і на тэлебачанні 
Музычныя кампазіцыі з альбома «*Тры колеры: Сіні*» выкарыстоўваліся ў якасці саўндтрэка ў іншых фільмах.

10 снежня 2016 года падчас 29-й цырымоніі прысуджэння Еўрапейскай кінапрэміі, якая праходзіла ва Уроцлаве, кампазіцыю «*Song For The Unification Of Europe*» выканаў хор Эканамічнага ўніверсітэта ва Уроцлаве.

## Зноскі 
## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Саўндтрэкі Збігнева Прайснера
Катэгорыя:Саўндтрэкі 1993 года
Катэгорыя:Саўндтрэкі
Жураўлынэ (Валадымырэцкі раён)

**Журавлынэ** () — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Валадымырэцкага раёна
Вэлыкі Тэлковычы

**Вэлыкі Тэлковычы** () — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Валадымырэцкага раёна
Іванчы

**Іванчы** () — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Валадымырэцкага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1700 годзе
Часлаў Цыбоўскі

**Часлаў Цыбоўскі** (1 студзеня 1932 — 7 жніўня 1978) — сябра мядзельска-смаргонскага антыкамуністычнага падполля, належаў да смаргонскай групы арганізацыі. Малодшы брат Леакадзіі Цыбоўскай.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 1 студзеня 1932 г. у Смаргоні Ашмянскага павету Віленскага ваяводства ў Польскай Рэспубліцы (цяпер Гродзенская вобласць). 

Вучыўся ў Смаргонскай сярэдняй школе. Восенню 1949 г. разам з сястрой і іншымі вучнымі далучыўся да мядзельска-смаргонскага антыкамуністычнага падпольнага вучнёўскага руху. Моладзевая арганізацыя, кіраўніком якой быў Расціслаў Лапіцкі, у асноўным займалася распаўсюджваннем антысавецкіх улётак, але ў будучыні планавалася перайсці і да больш актыўных дзеянняў. У хаце бацькоў Леакадзіі і Часлава Цыбоўскіх адбываліся рэгулярныя сходы вучняў-падпольшчыкаў. 

Арыштаваны ў лютым 1950 г. Летам таго ж году прыгавораны да расстрэлу ваенным трыбуналам Беларускай ваеннай акругі за прыналежнасць да мядзельска-смаргонскай падпольнай арганізацыі, аднак, як малалетняму, гэтае пакаранне было заменена на 25 гадоў зняволення ў канцлагерах. Тэрмін адбываў на мядзяных рудніках Джэзказгана ў Казахстане, нейкі час разам з Юзафам Качэргай і Канстанцінам Іваноўскім.

У сярэдзіне 50-х гадоў вярнуўся ў Смаргонь з падарваным здароўем і неўзабаве выехаў у Польшчу. 

Памёр 7 жніўня 1978 г. Пахаваны ў Дзяржоневе.

## Літаратура 
* Антысавецкія рухі ў Беларусі. 1944—1956. Даведнік, — Мінск, 1999. — ISBN 985-6374-07-3.
* Чарняўскі Міхась. Ня бойцеся ахвяраў і пакут. — Вільня, 2006. — ISBN 978-9857-0620-58.
* Чарняўскі М. М. Да гісторыі Мядзельска-Смаргонскага вучнёўскага падполля // Палітычныя рэпрэсіі на Беларусі ў ХХ стагоддзі: Матэрыялы нав.-практ. канферэнцыі (Менск, 27—28 лютага 1998 г.). Мн., 1998.

Катэгорыя:Члены мядзельска-смаргонскага антыкамуністычнага падполля (1947)
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя ў БССР
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Ашмянскім павеце (1920—1940)
Валянцін Вячаслававіч Базыльчык

**Валянцін Вячаслававіч Базы́льчык** (,  — , ) — вучоны ў галіне арганічнай хіміі, доктар хімічных навук (1986), прафесар (1987), Заслужаны дзеяч навукі Чувашыі (1992).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Полацку. У 1960 годзе скончыў хімічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1960—1968 гг. працаваў у Беларускім тэхналагічным інстытуце і Інстытуце фізіка-арганічнай хіміі Акадэміі навук БССР. Займаў пасады асістэнта, малодшага і старэйшага навуковага супрацоўніка. З 1969 года — дацэнт Чувашскага дзяржаўнага ўніверсітэта, з 1986 года — загадчык кафедрай арганічнай хіміі і тэхналогіі арганічных рэчываў. У 1986 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Синтез и химические превращения соединений ряда орто- и параментана».

## Навуковая дзейнасць 
В. В. Базыльчыку належаць навуковыя працы па хіміі тэрпентоідаў і іх сінтэтычных аналагаў. У супрацоўніцтве з беларускімі вучонымі новыя біялагічна актыўны прэпараты (пестыцыды) і займаўся даследаваннямі іх эфектыўнасці. Упершыню прапанаваў прамысловы і танны спосаб атрымання з араматычных злучэнняў іх 1, 4-дыгідравытворных вытворных, выкарыстоўваемых у сінтэзе вітамінаў, антыбіётыкаў і іншых біялагічна актыўных рэчываў.

Аўтар больш за 200 навуковых прац, уладальнік 67 аўтарскіх пасведчанняў на вынаходніцтвы і патэнтаў.

Сярод апублікаванага:
* Установление структуры органических соединений физико-химическими методами : учеб. пособие. — Чебоксары, 1978.
* Хроматографические методы анализа и выделения органических веществ. — Чебоксары, 1994. (у сааўтарстве)

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Базыльчик, Валентин Вячеславович (доктор химических наук ; 1935—1993) // Нацыянальная бібліятэка Беларусі

Катэгорыя:Выпускнікі хімічнага факультэта БДУ
Катэгорыя:Хімікі СССР
Катэгорыя:Хімікі Расіі
Катэгорыя:Постаці Чэбаксараў
Катэгорыя:Супрацоўнікі Інстытута фізіка-арганічнай хіміі НАНБ
Катэгорыя:Вынаходнікі СССР
Катэгорыя:Выкладчыкі БДТУ
Загорскія могілкі (Магілёў)

**Загорскія могілкі** — дзеючыя могілкі ў Магілёве, размешчаныя ў раёне абласной бальніцы, на захад ад гаражоў і Загорскага пасёлка. Адкрыты для пахаванняў у 1978 годзе, у 1990 годзе — 2 га.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Могілкі Магілёва
Катэгорыя:Кастрычніцкі раён (Магілёў)
Катэгорыя:З’явіліся ў 1978 годзе
Катэгорыя:1978 год у Магілёве
Бабын (Гошчанскі раён)

**Бабын** () — вёска ў Гошчанскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Бабынскай вясковай абшчыны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Гошчанскага раёна
Тэрэсва

**Тэрэсва** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Закарпацкай вобласці Украіны ў складзе Цячыўскага раёна на мяжы з Румыніяй на рацэ Ціса.

## Агульная характарыстыка 
Размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы Мармарошскай катлавіны, пры ўпадзенні ракі Тэрэсвы ў Цісу. Адлегласць да райцэнтра складае каля 10 км і праходзіць па трасе Н09 Мукачэва - Хуст - Цячыў - Рахіў - Івана-Франкоўск. У мястэчку размешчана аднайменная станцыя Львоўскай чыгункі.

Паблізу мястэчка размешчаны аднайменны пункт пропуску на мяжы з Румыніяй. З румынскага боку знаходзіцца пункт пропуску "Кімпілунг ла Ціса", жудэца Марамурэш, аўтадарога № 19 у напрамку Сігету-Мармацыей.

У другой палове XIX ст. Тересва была цэнтрам павета Мараморашскага камітату. З 1848 г. паселішча карысталася пячаткай з гербам - выявай дрэва, пад якім стаяць воўк і ліса.

У савецкі час у пасёлку працаваў буйны дрэваапрацоўчы камбінат, была развіта харчовая прамысловасць. Таксама дзейнічала вузкакалейная чыгунка Тэрэсва - Усць-Чорна (цяпер разабрана).
## Крыніцы 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Закарпацкай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1450 годзе
Пашкаўскія могілкі

**Па́шкаўскія могілкі** — дзеючыя могілкі каля Магілёва, размешчаныя на паўночна-заходняй ускраіне горада, паміж Пячэрскам і вёскай Старое Пашкава. Адкрыты для пахаванняў у 1982 годзе, у 1990 годзе — 2,75 га.

## Вядомыя асобы, пахаваныя на могілках 
* Анатоль Ціханавіч Любчанка (1936—2017) — грамадскі дзеяч, старшыня савета Магілёўскай абласной арганізацыі ветэранаў вайны і працы.

## Заўвагі 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Могілкі Магілёва
Катэгорыя:Кастрычніцкі раён (Магілёў)
Катэгорыя:З’явіліся ў 1982 годзе
Катэгорыя:1982 год у Магілёве
Бэрэг (Дубенскі раён)

**Бэрэг** () — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Смыгскай пасялковай абшчыны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Дубенскага раёна
Шкарыў

**Шкарыў** () — вёска ў Гошчанскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Гошчанскага раёна
Залатая галіна

**Залатая галіна: даследаванне магіі і рэлігіі** () — параўнальнае даследаванне міфалогіі, рытуалаў і рэлігій свету, найбольш значная праца шатландскага антраполага Джэймса Джорджа Фрэзера. Першае выданне з’явілася ў двух тамах у 1890, трохтомнае другое выданне — у 1900, а разгорнутае дванаццацітомнае трэцяе выданне — з 1906 па 1915. У 1922 выйшаў аўтарскі скарочаны аднатомны варыянт.

Аўтар вылучае і спрабуе вытлумачыць агульныя элементы розных сістэм міфаў і рытуалаў, у тым ліку абрады ўрадлівасці, чалавечыя ахвярапрынашэнні, паміранне і ўваскрасанне бога і г.д.

Катэгорыя:Антрапалогія
Катэгорыя:Немастацкія кнігі
Буды (Млыніўскі раён)

**Буды** () — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Поўчанскай вясковай абшчыны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Млыніўскага раёна
Біркы (Дубенскі раён)

**Біркы** () — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Дубенскага раёна