open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Белае (Жыткавіцкі раён)

**Бе́лае** (, ) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Юркевіцкага сельсавета.

Вакол лес. На поўдні і ўсходзе батанічны заказнік рэспубліканскага значэння.

## Геаграфія 
Каля вёскі знаходзіцца возера Белае.

### Размяшчэнне 
У 22 км на паўночны захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Жыткавічы (на лініі Лунінец — Калінкавічы), 251 км ад Гомелю.

## Транспартная сетка 
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Лунінец - Калінкавічы. Драўляныя сялянскія сядзібы ўздоўж прасёлкавай дарогі.

## Гісторыя 
Паводле пісьмовых крыніц вядомая з XIX стагоддзя як паселішча ў Жыткавіцкай воласці Мазырскага павета Мінскай губерні. Паводле перапісу 1897 года сяліба Белае Возера. У 1929 годзе жыхары ўступілі ў калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў лютым 1943 года нямецкія карнікі цалкам спалілі вёску і забілі 4 жыхароў. 6 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 года ў складзе рыбгаса "Белае" (цэнтр - пасёлак Азёрны).

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2004 год - 9 гаспадарак, 16 жыхароў.

### Дынаміка 
* 1897 год - 63 жыхара (паводле перапісу).
* 1917 год - 94 жыхара.
* 1925 год - 19 двароў.
* 1940 год - 32 двары, 184 жыхара.
* 1959 год - у вёсцы 49, у пасёлку рыбнай гаспадаркі 175 жыхароў (паводле перапісу).
* 2004 год - 9 гаспадарак, 16 жыхароў.

## Вядомыя выхадцы 
* Ф. П. Алексіевіч - Герой Сацыялістычнай Працы.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. - Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0

## Спасылкі 
Катэгорыя:Юркевіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёна
Каламбус Блю Джэкетс

«**Каламбус Блю Джэкетс**» () — амерыканскі прафесійны хакейны клуб, выступае ў Нацыянальнай хакейнай лізе ў Цэнтральным дывізіёне Заходняй канферэнцыі. Каманднай сталіцай з’яўляецца горад Калумбус, штат Агая, ЗША.
Год заснавання клуба: 2000

У залежнасці ад месца гульні, каманда выкарыстоўвае наступныя колеры формы: Сіні, чырвоны і белы.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйная спасылка 

Катэгорыя:Клубы НХЛ
Катэгорыя:Хакейныя клубы ЗША
Катэгорыя:Калумбус (Агая)
Вахтанг Кікабідзэ

**Вахтанг Кікабідзэ** (; нар. , Тбілісі — ) — грузінскі і савецкі эстрадны , , , , аўтар песень.

## Біяграфія 
Вахтанг Кікабідзэ нарадзіўся 19 ліпеня 1938 года ў Тбілісі. Ён скончыў інстытут замежных моў, затым стаў артыстам Тбіліскай філармоніі. Кар’еру Кікабідзэ пачынаў як спявак, але кінематаграфічную славу яму прынеслі працы ў фільмах Георгія Данеліі. Кікабідзэ таксама выступаў як сцэнарыст і рэжысёр.

У 1978 годзе ён стаў лаўрэатам Дзяржаўнай прэміі СССР. У 1980 годзе Вахтангу Кікабідзэ было прысвоена званне народнага артыста Грузіі.

Ён адмовіўся ад расійскага Ордэна Дружбы ў сувязі з канфліктам у Паўднёвай Асеціі ў жніўні 2008 года. Акрамя таго, Кікабідзэ адмяніў свае юбілейныя канцэрты ў Маскве, заявіўшы, што ён паважае рускі народ, але ў сувязі з ваеннымі дзеяннямі Расіі супраць Грузіі — не можа прымаць узнагароды і выступаць з канцэртамі. З тых часоў ён не наведваў Расію.

5 снежня 2019 года ў Мінску, на «Алеі сяброў», адкрылі помнік Валіко Місандары, герою фільма «Міміно». Помнік адкрыў Вахтанг Кікабідзэ.

З 2020 года ён быў дэпутатам парламента Грузіі.

## Фільмаграфія 
### Акцёрскія працы 
* 1966 — Сустрэча ў гарах — Гія
* 1968 — Серэнада
* 1969 — Не бядуй! — Бенжамен Глонці
* 1971 — Хатабала
* 1972 — Я, следчы — Георгій Мікеладзэ
* 1973 — Зусім прапалы — Герцаг
* 1974 — Мелодыі Верийского квартала — рамізнік Паўле
* 1976 — Зніклая экспедыцыя — камісар
* 1977 — Камень чыстай вады
* 1977 — Псеўданім: Лукач — Дуруці
* 1978 — Міміно — Валянцін Канстанцінавіч Мізандары, Міміно
* 1980 — Дзюма на Каўказе — Аркапос
* 1981 — Будзь здаровы, дарагі
* 1984 — ТАСС упаўнаважаны заявіць — Джон Глэб
* 1984 — Вольга і Канстанцін — Кастусь Гагуадзэ
* 1985 — Раніца без адзнак — Джон Глэб
* 1985 — Мужчыны і ўсе астатнія
* 1994 — Весяленькая паездка
* 2000 — Фартуна — капітан Фама Арчылавіч
* 2008 — Каралева — Дадыяні Іраклій Надаравіч
Браніслаў (Жыткавіцкі раён)

**Бранісла́ў** (, ) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Людзяневіцкага сельсавета. Чыгуначная станцыя (на лініі Лунінец — Гомель).

На захадзе мяжуе з лесам.

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
За 22 км на захад ад Жыткавічаў, за 258 км ад Гомеля.

## Транспартная сетка 
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Лунінец — Калінкавічы. Планіроўка складаецца з доўгай, выгнутай мерыдыянальнай вуліцы, да якой з усходу далучаюцца 2 завулка. Забудова двухбаковая, драўляная, сядзібнага тыпу.

## Гісторыя 
Паводле пісьмовых крыніц вядомая з XVIII стагоддзя як паселішча ў Мазырскім павеце Мінскай губерні. У 1879 годзе згадваецца ў ліку паселішчаў Людзяневіцкага царкоўнага прыходу. Пасля ўводу ў эксплуатацыю 15 лютага 1886 года чыгункі Лунінец — Калінкавічы пачала дзейнічаць чыгуначная станцыя. У 1908 годзе ў Жыткавіцкай воласці.

З 20 жніўня 1924 года цэнтр Браніслаўскага сельсавета Жыткавіцкага раёна Мазырскай акругі (да 26 ліпеня 1930 года і з 21 чэрвеня 1935 года да 20 лютага 1938 года), з 20 лютага 1938 года Палескай, з 8 студзеня 1954 года Гомельскай абласцей. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Прамень камуны», працавала гамарня. Падчас Вялікай Айчыннай вайны вызвалена ад акупантаў 5 ліпеня 1944 года. 58 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 года ў складзе саўгаса «Людзяневічы» (цэнтр — вёска Людзяневічы). Дзейнічаюць 9-гадовая школа, клуб, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, крама, швейная майстэрня.

Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Браніслаўскага сельсавета.

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2004 год — 106 гаспадарак, 242 жыхара.

### Дынаміка 
* 1897 год — 23 двары, 163 жыхары (паводле перапісу).
* 1908 год — 24 двары, у аднайменнай сялібе 5 двароў, 33 жыхары.
* 1917 год — 186 жыхароў.
* 1921 год — 32 двары.
* 1925 год — 37 двароў.
* 1959 год — 524 жыхары (паводле перапісу).
* 2004 год — 106 гаспадарак, 242 жыхары.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0

## Спасылкі 
Катэгорыя:Людзяневіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёна
Абцас

**Абцас** (ад ) — дэталь абутку ў выглядзе вертыкальнай падстаўкі, якае прыўздымае пятку вышэй за ўзровень наска. Абцас на абутку з'явіўся ў познім сярэднявеччы. 

Катэгорыя:Абутак
Каміль Пісаро

**Жако́б Абрахам Камі́ль Пісаро́** (; ) — французскі мастак, адзін з першых і найбольш паслядоўных прадстаўнікоў імпрэсіянізму.

Coin de jardin à l'Hermitage. Pontoise.jpg|Coin de jardin à l’Hermitage. Pontoise, 1877. Музей Арсэ.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Pissarro L. R., Venturi L., Camille Pissarro, son art, son œuvre, v. 1-2, P., 1940;
* Rewald J., Camille Pissarro, N. Y., 1963.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Мастакі Францыі
Катэгорыя:Мастакі-імпрэсіяністы
Катэгорыя:Яўрэйскія мастакі
Канцылярская кнопка

**Канцылярская кнопка** (ад «канцылярыя») — металічны выраб для прымацавання якога-небудзь прадмета да чаго-небудзь (напрыклад, паперы да дошкі аб'яў). Названа так, бо яе часта выкарыстоўваюць у канцылярыя. 

Класічная кнопка  складаецца з капялюшыку і ляза. У капялюшыку зроблена трохвугольная адтуліна, якая паўтарае форму ляза, бо лязо выразаецца з капялюшыку і загінаецца перпендыкулярна капялюшыку. Як правіла, гэты «трохвугольнік» роўнабаковы. Капялюшык мае форму дыска. Але ёсць і альтэрнатыўныя кнопкі, якія маюць рознакаляровыя (як правіла, пластмасавыя) ручкі, форма якіх падобная на цыліндр. Нярэдка ён мае колцападобныя бакавыя выпукласці, зробленыя для таго, каб кнопку было зручней трымаць. Знізу з цэнтра ручкі выходзіць металічнае лязо. 

## Гісторыя 
Канцылярская кнопка была вынайдзена гадзіншчыкам Ёганам Кірстэнам (Johann Kirsten) паміж 1902 і 1903 гадамі ў горадзе Ліхен у Германіі. Ён прадаў сваю ідэю купцу Ота Ліндштэдту, яго брат Паўль запатэнтаваў яе ў 1904 годзе. Дзякуючы патэнту Ліндштэдт стаў мільянерам, гадзіншчык заставаўся бедным. 

Катэгорыя:Канцтавары
Гілігін

**Гілігін**, **Калігін** (*Коликгинъ*) — легендарны літоўскі князь.

Паводле літоўска-беларускіх летапісаў, сын вялікага князя літоўскага Свінтарога. Пасля смерці бацькі падзяліў з братам Трабусам спадчыну -- Трабус стаў княжыць у Жамойцкай зямлі, а Гілігін — у Літоўскай і Рускай зямлі. Княжыў шмат гадоў і пакінуў свае ўладанні сыну Раману.

Катэгорыя:Легендарныя літоўскія князі
Бярэжцы

**Бярэ́жцы** (, ) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Рычоўскага сельсавета.

## Геаграфія 
За 42 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Жыткавічы (на лініі Лунінец — Калінкавічы), 247 км ад Гомелю.

На рацэ Сцвіга (прыток ракі Прыпяць). На поўдні і ўсходзе нацыянальны парк «Прыпяцкі».

Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Тураў — Лельчыцы. Планіроўка складаецца з дугападобнай вуліцы мерыдыянальнай арыентацыі, побач з якой на ўсходзе паралельна да яе знаходзяцца 3 кароткія вуліцы. Забудова драўляная, сядзібнага тыпу.

## Гісторыя 
Паводле пісьмовых крыніц вядомая з XIX стагоддзя як вёска ў Тураўскай воласці Мазырскага павета Мінскай губерні. У 1879 годзе згадваецца ў ліку паселішчаў Рычоўскага царкоўнага прыходу. У выніку пажару 29 чэрвеня 1885 года згарэла 28 двароў. З 1896 года працаваў вадзяны млын. Паводле перапісу 1897 года знаходзілася капліца.

У 1930 годзе арганізаваны калгас «Прагрэс», працавала гамарня. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў сакавіку 1944 года нямецкія карнікі цалкам спалілі вёску і забілі 21 жыхара. 102 жыхара загінулі на франтах. Паводле перапісу 1959 года ў складзе калгасу «Шлях да камунізму» (цэнтр — вёска Хільчыцы). Дзейнічаюць пачатковая школа, клуб, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт.

У 1979 годзе абстаўлены помнік М. М. Марозу — юнаку, які, ратуючы школьнікаў, загінуў ад выбуху снарада знойдзенага падчас уборкі бульбы.

## Насельніцтва 
* 1897 год — 46 двароў, 302 жыхара (паводле перапісу).
* 1917 год — у вёсцы і фальварку 331 жыхар.
* 1925 год — 51 двор.
* 1940 год — 94 двары, 460 жыхароў.
* 1959 год — 408 жыхароў (паводле перапісу).
* 2004 год — 112 гаспадарак, 270 жыхароў.
* 2019 год — 132 чал.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Рычоўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёна
Бячанская Буда

**Бяча́нская Бу́да** (, ) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Азяранскага сельсавета.

На поўдні і ўсходзе мяжуе з лесам.

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
За 37 км на поўдзень ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Жыткавічы (на лініі Лунінец — Калінкавічы), 270 км ад Гомелю.

## Транспартная сетка 
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Чэрнічы — Жыткавічы. Планіроўка складаецца з 2 плыўна выгнутых шыротных вуліц, злучаных паміж сабой на ўсходзе і захадзе. Забудова двухбаковая, драўляная, сядзібнага тыпу.

## Гісторыя 
Паводле пісьмовых крыніц вядомая з XIX стагоддзя як вёска ў Тураўскай воласці Мазырскага павета Мінскай губерні. У 1930 годзе жыхары ўступілі ў калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў ліпені 1943 года нямецкія акупанты спалілі 30 двароў і забілі 9 жыхароў. 17 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 года ў складзе калгасу «Савецкая Беларусь» (цэнтр — вёска Азяраны).

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2004 год — 19 гаспадарак, 25 жыхароў.

### Дынаміка 
* 1897 год — 19 двароў, 76 жыхароў (паводле перапісу).
* 1908 год — 89 жыхароў.
* 1917 год — 110 жыхароў.
* 1940 год — 31 двор, 170 жыхароў.
* 1959 год — 251 жыхар (паводле перапісу).
* 2004 год — 19 гаспадарак, 25 жыхароў.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0

## Спасылкі 
Катэгорыя:Азяранскі сельсавет (Жыткавіцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёна
Жан Батыст Каміль Каро

». 1865. Нацыянальная галерэя мастацтва, Вашынгтон]]
**Жан Батыст Каміль Каро** (, , Парыж — , там жа) — французскі мастак і гравёр, адзін з самых паспяховых і пладавітых пейзажыстаў эпохі рамантызму, які аказаў ўплыў на імпрэсіяністаў. Замалёўкі і эскізы Каро цэняцца амаль гэтак жа высока, як і скончаныя карціны. Колеравая гама Каро заснаваная на тонкіх адносінах серабрыста-шэрых і жамчужна-перламутравых тонаў. Вядомы яго выраз — « перш за ўсё».

## Біяграфія 
Коро атрымаў свае першыя ўрокі жывапісу ў пейзажыста , а пасля яго смерці навучаўся ў .

Даследчыкі знаходзяць пэўную сувязь паміж працамі Каро і яго папярэднікамі — Каналета, Гвардзі і Ларэна. Але ў цэлым яго мастацтва вельмі самабытна. У прыватнасці, яно адрозніваецца ад паралельна існаваўшага мастацтва , чые пейзажы, прысвечаныя побыту французскай вёскі, былі занадта статычнымі.

Вялікае значэнне для творчасці Каро мела падарожжа ў Італію 1825—1828 гадоў. Пазней ён вяртаўся туды яшчэ два разы: у 1834 і ў 1843 гадах. Коро ездзіў у Бельгію і Нідэрланды, Англію, рэгулярна наведваў Швейцарыю. Шмат падарожнічаў і па Францыі: Нармандыя, Бургундыя, Праванс, Іль-дэ-Франс.

Працуючы на пленэры, Каро стварыў цэлыя альбомы эцюдаў. Узімку ён пісаў у студыі карціны на міфалагічныя і рэлігійныя тэмы, імкнучыся дамагчыся поспеху ў Салоне, першыя свае карціны ён адправіў туды ўжо ў 1827 годзе. Такія, напрыклад, « у пустыні» (1835), «Гамер і пастухі» (1845). Аднак найбольшай славы Каро дабіўся ў партрэце і, асабліва, у пейзажы.

## Літаратура 
* БЭ ў 18 тамах., Т.8. Мн., 1999, С.86-87
* Алпатов М. В. Камиль Коро. Изобразительное искусство. 1984

## Спасылкі 
* Жизнь и творчество Камиля Коро на сайте Картины Импрессионистов 
* Самин Д. К. Камиль Коро 

Катэгорыя:Мастакі Францыі
Катэгорыя:Мастакі-пейзажысты Францыі
Вароніна (Жыткавіцкі раён)

**Варо́ніна** (, ) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Верасніцкага сельсавета.

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
У 33 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Жыткавічы (на лініі Лунінец — Калінкавічы), 266 км ад Гомелю.

## Транспартная сетка 
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Тураў — Лельчыцы. Планіроўка складаецца з просталінейнай мерыдыянальнай вуліцы, якая на поўдні далучаецца да цэнтра шыротнай просталінейнай вуліцы. Забудова двухбаковая, няшчыльная, драўляная, сядзібнага тыпу.

## Гісторыя 
Выяўленыя археолагамі бескурганны магільнік ранняга жалезнага стагоддзя (у цэнтры вёскі) і 2 селішчы ранняга жалезнага стагоддзя (у 0,3-0,8 км на поўнач ад вёскі) сведчаць пра засяленне гэтых месцаў з даўніх часоў. Паводле пісьмовых крыніц вядомая з XVII стагоддзя як паселішча ў Мазырскім павеце Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. У 1671 годзе фальварак Варонічы, валоданне Радзівілаў. Пасля 2-га падзела Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі.

У 1931 годзе жыхары ўступілі ў калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны 10 жыхароў загінулі на франтах. Паводле перапісу 1959 года ў складзе калгасу «Перамога» (цэнтр — вёска Запясочча).

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2004 год — 53 гаспадаркі, 109 жыхароў.

### Дынаміка 
* 1959 год — 262 жыхара (паводле перапісу).
* 2004 год — 53 гаспадаркі, 109 жыхароў.

## Славутасці 
* Селішча-1 перыяду ранняга жалезнага веку і сярэднявечча (1-е тысячагоддзе да н.э. — пачатак 2-га тысячагоддзя н.э.), на ўскраіне вёскі, на правым беразе старыцы р. Вароніна — 
* Селішча-2 перыяду ранняга жалезнага веку (V стагоддзе да н.э. — V стагоддзе н.э.), за 0,5 км на поўнач ад вёскі — 
* Селішча-3 перыяду ранняга жалезнага веку (ІІІ стагоддзе да н.э. — V стагоддзе н.э.), за 0,3 км на поўнач ад кароўніка, на беразе р. Вароніна — 
* Бескурганны могільнік перыяду ранняга жалезнага веку (ІІ стагоддзе да н.э. — І стагоддзе н.э.), у цэнтры вёскі — 

## Вядомыя асобы 
* Міхаіл Іванавіч Русы — беларускі дзяржаўны дзеяч.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0

## Спасылкі 
Катэгорыя:Верасніцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёна
Відошын

**Відо́шын** (, ) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чырвоненскага сельсавета.

На захадзе мяжуе з лесам.

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
У 15 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Жыткавічы (на лініі Лунінец — Калінкавічы), 232 км ад Гомелю.

## Транспартная сетка 
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Лунінец — Калінкавічы. Планіроўка складаецца з кароткай просталінейнай шыротнай вуліцы, да якой з поўдня далучаюцца 2 кароткія вуліцы і завулак. Забудова няшчыльная, драўляная, сядзібнага тыпу.

## Гісторыя 
Заснавана ў канцы XIX стагоддзя як сяліба ў Жыткавіцкай воласці Мазырскага павета Мінскай губерні. У 1930 годзе жыхары ўступілі ў калгас. У 1930-х гадах у вёску пераселены жыхары з найблізкіх сяліб, і ў выніку сфарміравалася новая вуліца. Падчас Вялікай Айчыннай вайны 17 жыхароў загінулі на франтах. Паводле перапісу 1959 года ў складзе саўгаса "Чырвоны Бор" (цэнтр - вёска Семенча). Дзейнічае клуб.

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2004 год - 66 гаспадарак, 151 жыхар.

### Дынаміка 
* 1917 год - 60 жыхароў.
* 1921 год - 12 двароў.
* 1959 год - 241 жыхар (паводле перапісу).
* 2004 год - 66 гаспадарак, 151 жыхар.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. - Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0

## Спасылкі 
Катэгорыя:Чырвоненскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёна
Востранка

**Во́странка** (, ) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Руднянскага сельсавета.

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
У 5 км на ўсход ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Жыткавічы (на лініі Лунінец — Калінкавічы), 228 км ад Гомелю.

## Гідраграфія 
На рацэ Навуць (прыток ракі Прыпяць).

## Транспартная сетка 
Побач аўтадарога Жыткавічы — Петрыкаў. Планіроўка складаецца з падзеленых ракой 2 частак: усходняй (бессістэмная забудова ўздоўж ракі) і заходняй (плыўна выгнутая вуліца, арыентаваная з паўднёвага ўсходу на паўночны захад). Забудова драўляная, сядзібнага тыпу.

## Гісторыя 
Заснавана напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1931 годзе жыхары ўступілі ў калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны 13 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 года ў складзе саўгаса «Жыткавічы» (цэнтр — пасёлак Грабянёўскі). Дзейнічалі клуб, бібліятэка.

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2004 год — 58 гаспадарак, 103 жыхара.

### Дынаміка 
* 1925 год — 18 двароў.
* 1959 год — 251 жыхар (паводле перапісу).
* 2004 год — 58 гаспадарак, 103 жыхара.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0

## Спасылкі 
Катэгорыя:Руднянскі сельсавет (Жыткавіцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёна
Буразь

**Бу́разь** (, ) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Верасніцкага сельсавета.

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
У 32 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Жыткавічы (на лініі Лунінец — Калінкавічы), 266 км ад Гомелю.

## Гідраграфія 
На поўдні сетка меліярацыйных каналаў.

## Транспартная сетка 
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Тураў — Лельчыцы. Планіроўка складаецца з просталінейнай, блізкай да шыротнай арыентацыі вуліцы, да якой з поўначы далучаецца кароткая мерыдыянальная вуліца. Забудова драўляная, сядзібнага тыпу.

## Гісторыя 
Выяўленыя археолагамі стаянка каменнага веку, селішчы розных перыядаў жалезнага стагоддзя, магільнік I стагоддзе да н.э. — I стагоддзе н.э. сведчаць пра засяленне гэтых месцаў з даўніх часоў. Паводле пісьмовых крыніц вядомая з XVIII стагоддзя. Пасля 2-га падзела Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі. У 1816 годзе сяло ў Мазырскім павеце Мінскай губерні. У 1834 годзе валоданне графіні Мастоўскай. Была цэнтрам аднайменнага фальварка, гаспадар якога дваранін Кавалеўскі валодаў у 1857 годзе 4628 дзесяцінамі зямлі. У другой палове 1890-х гадоў Заходняя экспедыцыя І. І. Жылінскага правяла ў маёнтку шэраг меліярацыйных работ. Паводле перапісу 1897 года ў Тураўскай воласці, працавала гамарня.

У 1922 годзе ў нацыяналізаваным будынку адкрыта школа. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Чырвоная Тураўшчына». Падчас Вялікай Айчыннай вайны вызвалена ад захопнікаў 5 ліпеня 1944 года. 31 жыхар загінуў на фронце. Паводле перапісу 1959 года ў складзе калгасу «Перамога» (цэнтр — вёска Запясочча). Дзейнічаюць клуб, бібліятэка.

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2004 год — 90 гаспадарак, 183 жыхара.

### Дынаміка 
* 1816 год — 10 двароў 67 жыхароў.
* 1834 год — 81 жыхар.
* 1897 год — 23 двары, 199 жыхароў; у фальварку 7 двароў, 64 жыхара (паводле перапісу).
* 1917 год — 262 жыхара.
* 1959 год — 402 жыхара (паводле перапісу).
* 2004 год — 90 гаспадарак, 183 жыхара.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0

## Спасылкі 
Катэгорыя:Верасніцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёна
Вязаў Лес

**Вя́заў Лес** (, ) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Людзяневіцкага сельсавета.

Вакол лес.

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
У 9 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Жыткавічы (на лініі Лунінец — Калінкавічы), 242 км ад Гомеля.

## Транспартная сетка 
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Лунінец — Калінкавічы. Планіроўка складаецца з ледзь выгнутай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход і забудаванай драўлянымі сялянскімі сядзібамі.

## Гісторыя 
Заснавана напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1931 годзе арганізаваны калгас імя В. У. Куйбышава. У сярэдзіне 1930-х гадоў у вёску пераселены жыхары з побач размешчаных сяліб. Падчас Вялікай Айчыннай вайны 5 ліпеня 1944 года вызвалена ад акупантаў. У складзе саўгаса «Людзяневічы» (цэнтр — вёска Людзяневічы). 26 сакавіка 1987 года перададзена з адміністрацыйнага падпарадкавання Жыткавіцкага гарсавета ў склад Людзяневіцкага сельсавета.

## Насельніцтва 
* 2004 год — 28 гаспадарак, 40 жыхароў.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць / С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2004. — 632с.: іл. — 4000 экз. — ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0

## Спасылкі 
Катэгорыя:Людзяневіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёна
Мазырскі павет (Вялікае Княства Літоўскае)

**Мазы́рскі паве́т** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кіеўскага, пазней Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. Сталіца — Мазыр.

У Мазырскі павет уваходзіла тэрыторыя Мазырскага гродавага і Бчыцкага (Пціцкага) старостваў (дзяржаўных валасцей) і прылеглыя прыватнаўласніцкія маёнткі.

Найбольш значныя мястэчкі — Капаткевічы, Каралін, Лельчыцы, Ленін, Нароўля, Петрыкаў, Скрыгалаў

Самымі заможнымі і ўплывовымі шляхецкімі родамі рэгіянальнай эліты Мазырскага павета ў XVIII ст., якія займалі самыя важныя земскія пасады, валодалі буйнымі маёнткамі і трымалі пажыццёва староствы, былі Яленскія, Аскеркі, Абуховічы, Богушы, Жудры, Кеневічы, Лянкевічы, Прыборы.

Ваеннае ліхалецце (сярэдзіна XVII ст.) прычыніла павету вялікае спусташэнне. Колькасць дымаў скарацілася на 56%.

## Літаратура
*Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / рэд. Г. П. Пашкоў і інш. Т. 2: Кадэцкі корпус — Яцкевіч. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. — 788 с.: іл. ISBN 985-11-0378-0.
*Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Мінска. У 4 кн. Кн. 1-я. — Мн.: БЕЛТА, 2001. — 576 с.: іл. ISBN 985-6302-33-1.
*Powiat mozyrski // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich.Tom V: Kutowa Wola — Malczyce. — Warszawa, 1884. S. 339—340


Катэгорыя:Гісторыя Мазыра
Вільча (Жыткавіцкі раён)

**Ві́льча** (, ) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Людзяневіцкага сельсавета.

На тэрыторыі біялагічнага заказніка рэспубліканскага значэння «Нізоўе Случы».

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
У 26 км на захад ад Жыткавіч, 10 км ад чыгуначнай станцыі Дзедаўка (на лініі Лунінец — Калінкавічы), 259 км ад Гомелю.

## Гідраграфія 
На рацэ Случ (прыток ракі Прыпяць).

## Транспартная сетка 
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Лунінец — Калінкавічы. Планіроўка складаецца з крывалінейнай вуліцы, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі. Жылыя хаты драўляныя, сядзібнага тыпу.

## Гісторыя 
Паводле пісьмовых крыніц вядомая з XVI стагоддзя як вёска Вельча ў Слуцкім павеце Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. Пасля 2-га падзела Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі. У 1834 годзе маёнтак Ленін, у валоданні князя Л. П. Вітгенштэйна. Паводле перапісу 1897 года знаходзілася ў Ленінскай воласці Мазырскага павета Мінскай губерні.

У 1921 годзе ў наёмнай хаце адкрыта школа, а ў 1923 годзе для яе пабудаваны свой будынак. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Чырвоны памежнік», працавала гамарня. У 1932 годзе пабудаваны новы будынак для пачатковай школы. Падчас Вялікай Айчыннай вайны 26 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 года ў складзе калгасу «XX партз'езд» (цэнтр — вёска Града). Дзейнічалі клуб, пачатковая школа, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт.

Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Браніслаўскага сельсавета.

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2004 год — 60 гаспадарак, 107 жыхароў.

### Дынаміка 
* 1834 год — 33 двары.
* 1897 год — вёска — 163 жыхара, сяліба — 12 жыхароў і фальварак — 8 жыхароў (паводле перапісу).
* 1917 год — 324 жыхара.
* 1925 год — 50 двароў.
* 1959 год — 445 жыхароў (паводле перапісу).
* 2004 год — 60 гаспадарак, 107 жыхароў.

## Славутасці 
* Каменны крыж — адзін з т.зв. тураўскіх крыжоў, які стаіць на курганным могільніку. Паводле падання, крыж пастаўлены на магіле нейкага шведскага князя ці военачальніка, забітага падчас вайны, а побач у невялікіх курганах пахаваны шведскія воіны.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0
## Спасылкі 
Катэгорыя:Людзяневіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёна
Менскі павет

**Ме́нскі паве́т** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Віленскага, пазней Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага ў XIV—XVIII стст. Сталіца — Менск.

Ваеннае ліхалецце прычыніла павету моцнае спусташэнне. Колькасць дымаў скарацілася на 60%.

У склад Менскага павета ўваходзілі тэрыторыі Менскага гродавага, Гайненскага, Краснасельскага і Радашкоўскага старостваў (дзяржаўных воласцяў) і прылеглыя прыватнаўласніцкія маёнткі.

Апроч Менска, уключаў наступныя гарады і мястэчкі: Барысаў (да 1662), Бярэзань-Любашанская, Гайна, Докшыцы, Заслаўе, Ігумен, Койданаў, Лагойск, Маладзечна, Радашковічы, Ракаў, Смалявічы, Свіслач.

Меў павятовую харугву чырвонага колеру з выявай «Пагоні».

## Літаратура 
* 
* Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Мінска. У 4 кн. Кн. 1-я. — Мн.: БЕЛТА, 2001. — 576 с.: іл. ISBN 985-6302-33-1. — С. 209—210.
* Powiat miński // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich.Tom V: Kutowa Wola — Malczyce. — Warszawa, 1884. S. 339


Катэгорыя:З’явіліся ў XIV стагоддзі
Катэгорыя:XIV стагоддзе ў Мінску
Людовік II (кароль Італіі)

**Імператар Людовік ІI** (825 — 12 жніўня 875) — кароль Італіі ў 844—875, кароль Праванса ў 863—875, імператар Захаду ў 850—875 гадах з дынастыі Каралінгаў. Сын імператара Лотара I і Ірменгарды Турскай, жанаты з 851 або 852 года на Ангельберзе.

## Біяграфія 
Неўзабаве пасля заключэння Вердэнскага дагавора (843) бацька адаслаў Людовіка ў Італію. Папа Рымскі Сергій II пайшаў насустрач маладому гасудару і зладзіў у яго гонар цудоўны прыём і ў чэрвені 844 урачыста каранаваў яго каралём Італіі.

У 846 арабы падняліся па Тыбры да самага Рыма і захапілі яго, у тым ліку разрабавалі сабор святога Пятра. Кароль Людовік ўступіў у бітву з імі, але пацярпеў паразу і ледзь здолеў выратавацца. У 850 Папа Леў IV вянчаў Людовіка імператарскай каронай. Князь Салерна Сіконульф з’явіўся да Людовіка, прысягнуў яму на вернасць і заплаціў значную суму грошай. Заручыўшыся саюзам з ім, Людовік рушыў супраць арабаў з усімі знаходзіліся ў Італіі войскамі франкаў. Князь Беневента выдаў яму знаходзіўшыхся ў яго горадзе арабаў, і Людовік загадаў пакараць смерцю іх, але гэтая лютасць не спыніла ворагаў, якія рабілі жудасныя спусташэнні. Людовік дарэмна аблажыў Бары і неўзабаве адступіў.

Па Прумскім падзеле, зробленым яго бацькам Лотарам I 19 верасня 855 года, Людовік II захаваў за сабой Італьянскае каралеўства і імператарскі тытул.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Каралінгі
Катэгорыя:Каралі італьянскія
Катэгорыя:Кіраўнікі Еўропы IX стагоддзя
Катэгорыя:Імператары Захаду
Катэгорыя:Каралі праванскія
Катэгорыя:Імператары Свяшчэннай Рымскай імперыі
Каралінгі

**Каралі́нгі** (, , , ) — каралеўская і імператарская дынастыя ў дзяржаве франкаў, а пасля яе распаду — у Заходне-Франкскім каралеўстве, ва Усходне-Франкскім каралеўстве, у Італіі і ў некаторых дробных дзяржавах.

Назва паходзіць ад лацінізаванага імя Карла Вялікага — лац. Carolus Magnus. Заснавальнікам жа роду лічыцца Арнульф, біскуп Меца.

Каралінгі прыйшлі да ўлады ў 751 годзе, калі бацька Карла Вялікага, Піпін Кароткі (Pépin le Bref), зрынуў апошняга караля з роду Меравінгаў, Хільдэрыка III. Піпін каранаваўся франкскім кіраўніком у 754 годзе ў базіліцы Сен-Дэні недалёка ад Парыжа. Але ў 787 годзе яго спадчыннік Карл Вялікі ўпадабаў горад Ахен (сёння тэрыторыя Германіі).

Пасля распаду Франкскай імперыі Каралінгі кіравалі: у Італіі — да 905 года, ва Усходне-Франкскім каралеўстве (Германіі) — да 911 года (з 919 года зацвердзілася Саксонская дынастыя), у Заходне-Франкскай каралеўстве (Францыі) — з перапынкамі да 987 года (змененыя Капецінгамі).

## Спасылкі
Рэчыцкі павет (Вялікае Княства Літоўскае)

**Рэ́чыцкі паве́т** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага ў XVI—XVIII стст. Павет займаў 30 тыс. км² і з’яўляўся найбольшым у ваяводстве. Сталіца знаходзілася ў горадзе Рэчыца. У склад павета ўваходзілі староствы: Бабруйскае, Гомельскае, Прапойскае, Рагачоўскае, Рэчыцкае, Чачэрскае.

На поўначы межаваў з Менскім паветам і Мсціслаўскім ваяводствам, на ўсходзе — з Мціслаўскім ваяводствам і Старадубскім паветам Смаленскага ваяводства і Чарнігаўскім княствам (пазней з Расійскай дзяржавай), на поўдні — з Кіеўскім ваяводствам, на захадзе — з Мазырскім паветам і Слуцкім княствам Новагародскага ваяводства. Ахопліваў тэрыторыю ўсходняй часткі сучаснай Гомельскае вобласці, паўднёвай і паўднёва-заходняй Магілёўскай вобласці, а таксама прылеглыя часткі Бранскай вобласці Расіі і Чарнігаўскай Украіны.

Меў павятовую харугву чырвонага колеру з выявай «Пагоні». Мундзір павятовых урадоўцаў складаўся з малінавага кунтуша, белых адваротаў і жупана.

Ваеннае ліхалецце (сярэдзіна XVII ст.) прычыніла павету моцнае спусташэнне. Колькасць дымаў скарацілася на 58 %.

## Літаратура 
* «Беларуская дзяржава Вялікае княства Літоўскае», Ермаловіч М., изд. «Беллітфонд», Мінск, 2003 г. ISBN 985-6576-08-3
* Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / рэд. Г. П. Пашкоў і інш. Т. 1: Абаленскі — Кадэнцыя. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. — 684 с.: іл. ISBN 985-11-0314-4.
* Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / рэд. Г. П. Пашкоў і інш. Т. 2: Кадэцкі корпус — Яцкевіч. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. — 788 с.: іл. ISBN 985-11-0378-0.
* Powiat rzeczycki // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich.Tom V: Kutowa Wola — Malczyce. — Warszawa, 1884. S. 340 
* Powiat rzeczycki // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich.Tom X: Rukszenice — Sochaczew. — Warszawa, 1889. S. 134 
* Rohaczew // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. — T. IX. — Warszawa, 1880—1914. — S. 688. 
* Lietuvos Valstybes Istorijos Archyvas — f.11 a.1 b.1159 N.katalog. 3612 J.katalog.3876  
* стар. 181, Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т. Т. 5 кн. 1: М — Пуд / Беларус. Энцыкл.; Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (галоўны рэд.) і інш.; Мн.: БелЭн, 2001 г. ISBN 985-11-0214-8.

## Спасылкі 
* Насевіч В. // Тэрыторыя, адміністрацыйны падзел , Вялікае княства Літоўскае, энцыклапедыя у 3 т., — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя імя П. Броўкі, 2005. — Т. 1: Абаленскі — Кадэнцыя. — С. 34—39. — 684 с. — ISBN 985-11-0314-4
Перытаніт

**Перытаніт** ( брушына +  суфікс, які паказвае на запаленне) — гэта запаленне парыетальнага і вісцаральнага лісткоў брушыны, якое суправаджаецца цяжкім агульным станам арганізма.

Акадэмічнае агульнае вызначэнне не цалкам адлюстроўвае праблемнай паталогіі — з пункту гледжання практычнага хірурга абсцэсы брушной поласці варта выключыць з агульнага вызначэння.

Як правіла, перытаніт пагражае жыццю пацыента і патрабуе неадкладнай медыцынскай дапамогі. Прагноз у выпадку несвоечасовага ці неадэкватнага лячэння перытаніту вельмі неспрыяльны.

## Прычыны 
Перытаніт узнікае з прычыны ўздзеяння інфекцыйных або хімічных раздражняльнікаў з прычыны траплення ў свабодную брушную поласць страўнікавага змесціва (змяшчае саляную кіслату), жоўці, мачы, крыві.

Найбольш частая прычына бактэрыяльнага перытаніту — перфарацыя полага органа страўнікава-кішачнага тракта, з прычыны якой у брушную поласць трапляе страўнікавае або кішэчнае змесціва і мікрафлора, г.зн. бактэрыі, якія жывуць у прасвеце страўніка/кішэчніка.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Хірургічныя хваробы
Катэгорыя:Ургентныя станы
Апендыцыт

**Апендыцыт** () — запаленне чэрвепадобнага адростка сляпой кішкі (апендыкса). Адно з найбольш частых, якія патрабуюць хірургічнага лячэння, захворванняў брушной поласці. 

## Частата і распаўсюджванне 
Апендыцыт выяўляецца ў любым узросце, аднак часцей ва ўзросце 10-30 гадоў, частата сустракаемасці ў дзяцей не больш за 1-3 %; хварэюць і мужчыны, і жанчыны. Захворванне вострым апендыцытам складае 4-5 выпадкаў на 1000 чалавек у год. Сярод вострых хірургічных захворванняў органаў брушной поласці востры апендыцыт складае 89,1 %, займаючы сярод іх першае месца. Востры апендыцыт — найбольш частая прычына развіцця перытаніту.

Катэгорыя:Хірургічныя хваробы
Катэгорыя:Захворванні тоўстай кішкі
Сэндай

— японскі горад, вызначаны ўказам ўрада, адміністрацыйны цэнтр прэфектуры Міягі.

Горад быў заснаваны ў 1600 у даймё Датэ Масамунэ.

## Геаграфія 
Горад прасціраецца ад Ціхага акіяна да гор Оў, якія ўтвараюць ўсходнюю і заходнюю мяжы прэфектуры Міягі. Усходні Сэндай размешчаны на раўніне, у цэнтры горада пагоркі, а на захадзе — горы. Самая высокая кропка горада — гара Фунагата, вышыня якой складае 1500 м над узроўнем мора. Большая частка гор Сэндая — спячыя вулканы. Тым не менш, мноства гарачых крыніц, размешчаных у межах горада, паказвае на гідратэрмальную актыўнасць.

Рака Хірасэгава цячэ праз горад на працягу 45 км.

### Землетрасенне 2011 года 
11 сакавіка 2011 года ў паўночна-ўсходняга ўзбярэжжа Японіі адбылося землетрасенне магнітудай 8,9 балаў. Землетрасенне выклікала разбуральнае цунамі ў Японіі. Больш за ўсё пацярпела прэфектура Міягі і горад **Сэндай**, дзе вышыня хвалі дасягнула 10 м. На ўзбярэжжа горада **Сэндай** былі знойдзеныя ад 200 да 300 целаў загінулых.

## Клімат 
## Насельніцтва 
## Рэлігія 
### Каталіцызм 
## Культура 
З 2001 года кожныя тры гады праходзіць Міжнародны конкурс піяністаў і скрыпачоў.

## Галерэя 
thumb|250px|right|Рака Хірасэгава.

## Гарады-пабрацімы 
## Гл. таксама 
* Сэндайскі сквер

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 
* 

Катэгорыя:Гарады прэфектуры Міягі
Катэгорыя:Гарады, вызначаныя ўказамі ўрада
Вялікія Сцяблевічы

**Вялі́кія Сцябле́вічы** (, ) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Ленінскага сельсавета.

Вакол лес.

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
У 48 км на паўночны захад ад Жыткавіч, 20 км ад чыгуначнай станцыі Мікашэвічы (на лініі Лунінец — Калінкавічы), 281 км ад Гомелю.

## Транспартная сетка 
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Мікашэвічы — Слуцк. Планіроўка складаецца з просталінейнай мерыдыянальнай вуліцы, да цэнтра якой з усходу далучаецца кароткая выгнутая вуліца. Забудова драўляная, сядзібнага тыпу.

## Гісторыя 
Паводле пісьмовых крыніц вядома з пачатку XIX стагоддзя як вёска Сцяблевічы ў Мазырскім павеце Мінскай губерні. Паводле інвентара 1820 года ў складзе фальварка Ленін, якім валодаў палкоўнік Бабанскі. Крыху пазней частка яе жыхароў заснавала новую вёску, старая атрымала назву Вялікія Сцяблевічы, а новая — Малыя Сцяблевічы. У 1834 годзе працавала карчма, ва ўладанні князя Л. П. Вітгенштэйна. У 1879 годзе згадваецца ў ліку паселішчаў Ленінскага царкоўнага прыходу. У 1908 годзе ў Ленінскай воласці Мазырскага павета Мінскай губерні.

Паводле Рыжскага дагавора ад 18 сакавіка 1921 года ў складзе Польшчы. З верасня 1939 года ў складзе БССР. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў лютым 1943 года нямецкія карнікі цалкам спалілі вёску і забілі 7 жыхароў. 21 жыхар загінуў на фронце. Паводле перапісу 1959 года ў складзе саўгаса «Ленінскі» (цэнтр — вёска Ленін).

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2004 год — 77 гаспадарак, 154 жыхара.

### Дынаміка 
* 1811 год — 11 двароў, 46 жыхароў мужчынскага полу.
* 1820 год — 12 двароў.
* 1834 год — 13 двароў.
* 1897 год — 156 жыхароў (паводле перапісу).
* 1908 год — 24 двары, 194 жыхара.
* 1940 год — 49 двароў, 205 жыхароў.
* 1959 год — 471 жыхар (паводле перапісу).
* 2004 год — 77 гаспадарак, 154 жыхара.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0

## Спасылкі 
Катэгорыя:Ленінскі сельсавет (Жыткавіцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёна
Вятчынская Рудня

**Вятчы́нская Ру́дня** (, ) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Марохараўскага сельсавета.

## Геаграфія 
Месціцца за 45 км на паўночны ўсход ад Жыткавічаў, за 20 км ад чыгуначнага раз’езда Старушкі (на лініі Лунінец — Калінкавічы), за 278 км ад Гомеля. Побач аўтадарога Марохарава — Любань.

Планіроўка складаецца з амаль просталінейнай, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі вуліцы. Забудова няшчыльная, драўляная, сядзібнага тыпу. Вакол вёскі лес.

## Гісторыя 
Заснавана ў другой палове XIX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. Паводле перапісу 1897 года знаходзіўся вадзяны млын. У 1917 годзе ў Дзякавіцкай воласці Мазырскага павета Мінскай губерні.

У 1931 годзе арганізаваны калгас «Прагрэс». У другой палове 1930-х гадоў у вёску пераселены жыхары побач размешчаных сяліб. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў сакавіку 1943 года нямецкія акупанты цалкам спалілі вёску. 15 жыхароў загінулі на фронце.

Паводле перапісу 1959 года ў складзе калгаса «Кастрычнік» (цэнтр — вёска Дзякавічы). Дзейнічаў клуб. Да 26 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Дзякавіцкага сельсавета.

## Насельніцтва 
* 1897 год — 4 двары, 31 жыхар (паводле перапісу).
* 1917 год — 76 жыхароў.
* 1925 год — 21 двор.
* 1940 год — 49 двароў.
* 1959 год — 257 жыхароў (паводле перапісу).
* 2004 год — 36 гаспадарак, 71 жыхар.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0

## Спасылкі 
Катэгорыя:Марохараўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёна
Грабянёўскі

**Грабянёўскі** (, ) — пасёлак у Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Руднянскага сельсавета.

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
У 12 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Жыткавічы (на лініі Лунінец — Калінкавічы), 221 км ад Гомеля.

## Транспартная сетка 
Паблізу аўтадарога Жыткавічы — Петрыкаў. Планірўка складаецца з просталінейнай мерыдыянальнай вуліцы з драўлянымі хатамі.

## Гісторыя 
З 1920-х гадоў тут, на распрацоўцы тарфяных радовішчаў працавалі арцелі. Пасля Вялікай Айчыннай вайны торфараспрацоўкі значна пашырэлі, было створана торфапрадпрыемства, склаўся пасёлак. 21 студзеня 1969 года Указам Прэзідыума Вярхоўнай Рады БССР пасёлку пры торфапрадпрыемстве «Рудня-Грэбень» дадзена назва Грабянёўскі. З 17 снежня 1980 года да 27 лістапада 2009 года цэнтр Руднянскага сельсавета. Цэнтр саўгаса «Жыткавічы». Дзейнічаюць клуб, бібліятэка.

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2004 год — 75 гаспадарак, 183 жыхары.

### Дынаміка 
* 1996 год — 250 жыхароў, 82 двары.
* 2004 год — 75 гаспадарак, 183 жыхары.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т. 1, кн. 1. Гомельская вобласць / С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн, 2004. — 632с.: іл. — Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0
*  — С. 381.
* Ліст карты N-35-140. Выданне 1991 г. Стан мясцовасці на 1981 г.
 
## Спасылкі
Града (Жыткавіцкі раён)

**Града́** (, ) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Людзяневіцкага сельсавета.

На захадзе біялагічны заказнік рэспубліканскага значэння «Нізоўе Случы».

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
У 25 км на паўднёвы захад ад Жыткавіч, 9 км ад чыгуначнай станцыі Дзедаўка (на лініі Лунінец — Калінкавічы), 263 км ад Гомелю.

## Транспартная сетка 
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Лунінец — Калінкавічы. Планіроўка складаецца з дугападобнай вуліцы, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі, да якой з усходу далучаецца просталінейная шыротная вуліца. Забудова драўляная, няшчыльная, сядзібнага тыпу.

## Гісторыя 
Заснавана напачатку XX стагоддзя. У 1908 годзе засценак Грады ў Ленінскай воласці Мазырскага павета Мінскай губерні 1 двор, 4 жыхара. У 1917 годзе ў Жыткавіцкай воласці.

У 1931 годзе арганізаваны калгас «Чырвоная Града». У 1930-х гадах у вёску пераселены жыхары найблізкіх сяліб. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў сакавіку 1943 года нямецкія акупанты спалілі вёску. Вызвалена 5 ліпеня 1944 года. На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 30 жыхароў. У памяць пра загінулых у 1975 годзе ў цэнтры вёскі ўсталяваны абеліск і 3 пліты з імёнамі загінулых. Паводле перапісу 1959 года цэнтр калгасу «XX партз'езд». Змесцаваны пачатковая школа, Дом культуры, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, крама.

Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Браніслаўскага сельсавета.

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2004 год — 119 гаспадарак, 317 жыхароў.

### Дынаміка 
* 1917 год — 301 жыхар.
* 1921 год — 68 двароў, 335 жыхароў.
* 1925 год — 85 двароў.
* 1940 год — 329 жыхароў.
* 1959 год — 418 жыхароў (паводле перапісу).
* 2004 год — 119 гаспадарак, 317 жыхароў.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0

## Спасылкі 
Катэгорыя:Людзяневіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёна
Грабава (Жыткавіцкі раён)

**Гра́бава** (, ) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Мілевіцкага сельсавета.

На поўначы мяжуе з лесам.

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
У 78 км на паўночны захад ад Жыткавіч, 20 км ад чыгуначнай станцыі Мікашэвічы (на лініі Лунінец — Калінкавічы), 311 км ад Гомелю.

## Гідраграфія 
На рацэ Случ (прыток ракі Прыпяць).

## Транспартная сетка 
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Мікашэвічы — Слуцк. Планіроўка складаецца з крывалінейнай мерыдыянальнай вуліцы, якую перасякае злёгку выгінастая вуліца, з захаду да цэнтра галоўнай далучаецца просталінейная кароткая вуліца. Забудова двухбаковая, драўляная, сядзібнага тыпу.

## Гісторыя 
Паводле пісьмовых крыніц вядомая з XIX стагоддзя як вёска ў Ленінскай воласці Мазырскага павета Мінскай губерні. У 1839 годзе ў складзе маёнтка Ленін, валоданне князя Л. П. Вітгенштэйна. У 1850 годзе паблізу працаваў лесапільны завод. Паводле перапісу 1897 года знаходзіліся млын і карчма. У 1914 годзе салдаты запасной часткі разграмілі вінную краму.

Паводле Рыжскага дагавора ад 18 сакавіка 1921 года ў складзе Польшчы. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў лютым 1943 года нямецкія акупанты цалкам спалілі вёску і забілі 35 жыхароў. 37 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 года ў складзе саўгаса «Случ» (цэнтр — вёска Мілевічы). Дзейнічаюць 9-гадовая школа, бібліятэка, клуб, фельчарска-акушэрскі пункт.

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2004 год — 113 гаспадарак, 218 жыхароў.

### Дынаміка 
* 1850 год — 14 двароў.
* 1897 год — 194 жыхара (паводле перапісу).
* 1908 год — 32 двары, 263 жыхара.
* 1940 год — 120 двароў 502 жыхара.
* 1959 год — 652 жыхара (паводле перапісу).
* 2004 год — 113 гаспадарак, 218 жыхароў.

## Вядомыя выхадцы 
* Ф. А. Лахвіч — (нар. 12.4.1945 г.) хімік. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2000); член-карэспандэнт з 1994 года), доктар хімічных навук (1987), прафесар (1991). Дырэктар Інстытута біяарганічнай хіміі НАН Беларусі.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць/С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн, 2004. 632с.: іл. Тыраж 4000 экз. ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0

## Спасылкі 
Катэгорыя:Мілевіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёна
Радзішчаў

**Радзішчаў**:

## Прозвішча 
* Аляксандр Мікалаевіч Радзішчаў — рускі пісьменнік

## Тапонім 
* Радзішчаў (рабочы пасёлак)
Гулевічы (Жыткавіцкі раён)

**Гуле́вічы** (, ) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Юркевіцкага сельсавета.

## Геаграфія 
### Размяшчэнне 
У 25 км на паўночны захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Жыткавічы (на лініі Лунінец — Калінкавічы), 245 км ад Гомелю.

## Транспартная сетка 
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Лунінец — Калінкавічы.

## Гісторыя 
Паводле пісьмовых крыніц вядомая з XVI стагоддзя. Пасля 2-га падзела Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі. Паводле інвентара 1813 года фальварак. У 1850 годзе ў маёнтку Ленін, валоданне князя Л. П. Вітгенштэйна. У 1879 годзе згадваецца ў ліку паселішчаў Ленінскага царкоўнага прыходу. У 1908 годзе ў Ленінскай воласці Мазырскага павета Мінскай губерні.

У 1931 годзе арганізаваны калгас імя А. Г. Чарвякова. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў лютым 1943 года нямецкія акупанты цалкам спалілі вёску і забілі 3 жыхароў. Паводле перапісу 1959 года ў складзе саўгаса «Ленінскі» (цэнтр — вёска Ленін).

## Насельніцтва 
### Колькасць 
* 2004 год — 81 гаспадарка, 185 жыхароў.

### Дынаміка 
* 1850 год — 21 двор.
* 1897 год — 17 двароў, 237 жыхароў (паводле перапісу).
* 1908 год — 39 двароў, 287 жыхароў.
* 1925 год — 50 двароў.
* 1940 год — 65 двароў, 395 жыхароў.
* 1959 год — 476 жыхароў (паводле перапісу).
* 2004 год — 81 гаспадарка, 185 жыхароў.

## Вядомыя выхадцы 
* Ф. І. Лісовіч — камісар, затым камандзір партызанскай брыгады імя С. М. Кірава ў Пінскай вобласці падчас Вялікай Айчыннай вайны.

## Літаратура 
* Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т.1, кн.1. Гомельская вобласць / С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Мн.: Белэн, 2004. — 632с.: іл.  — 4000 экз. — ISBN 985-11-0303-9 ISBN 985-11-0302-0

## Спасылкі 
Катэгорыя:Юркевіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Жыткавіцкага раёна
Дымнікі

**Ды́мнікі** (, ) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Рэчыцкага сельсавета.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Рэчыцкі сельсавет (Камянецкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Камянецкага раёна
Хільмоны

**Хільмоны** (), раней таксама **Хілімоны** — вёска ў Сакольскім павеце Падляскага ваяводства Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Новы Двур.

## Крыніцы 
## Літаратура 
*