open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Петэр Бенуа

**Петэр Леанард Леапольд Бенуа** (; , , правінцыя Заходняя Фландрыя, Бельгія — , ) — бельгійскі кампазітар, гісторык музыкі. Член  (з 1882).

## Біяграфія 
У 1855 годзе скончыў Брусельскую кансерваторыю (клас ).

Арганізатар (1867) і дырэктар (да 1901) Фламандскай музычнай школы ў Антверпене (з 1898 ); правёў рэформу музычнай адукацыі.

## Творчасць 
Адзін з найбольш яркіх прадстаўнікоў фламандскага кірунку ў бельгійскай музыцы, апіраўся на фламандскі фальклор і традыцыі нямецкай музычнай культуры.

Сярод твораў: Рэквіем (1863), араторыі «Люцыфер» (1866), «Шэльда» (1868), кантаты «Забіванне Авеля» (1856), «Рубенс» (1877).

Аўтар кнігі і артыкулаў па гісторыі .

## Літаратура 
* 
* 
* *Ямпольский И. М.* Бенуа́ Петер Леонард Леопольд // Музыкальная энциклопедия : [в 6 т.] / Гл. ред. Ю. В. Келдыш. — М.: Советская энциклопедия: Советский композитор, 1973—1982. — (Энциклопедии. Словари. Справочники. Изд-во «Советская Энциклопедия», Изд-во «Советский композитор»). — Т. 1: А — Гонг. — 1973. — Стб. 412. — 1072 стб., илл. — 102 000 экз.
* 

Катэгорыя:Кампазітары Бельгіі
Катэгорыя:Кампазітары XIX стагоддзя
Катэгорыя:Дырыжоры XIX стагоддзя
Ота Меер-Амдэн

**Ота Фрыдрых Мэер-Амдэн** (; ,  — , ) — швейцарскі мастак і графік.

## Жыццё і творчасць 
Ота Меер нарадзіўся ў небагатай сям’і, у якой быў адным з шасці дзяцей. Пасля смерці маці ў 1888 годзе выхоўваўся ў чужой сям’і, у 1892—1900 гады жыў у дзіцячым доме для сірот. У 1901—1903 гадах (у Берне) і ў 1903—1906 гадах (у Цюрыху) вывучае літаграфію. Паралельна вучыцца ў цюрыхскай Школе прыкладнога мастацтва, у якой знаёміцца з мастаком Германам Хуберам. З Хуберам Меера затым доўгія гады звязваюць сяброўскія адносіны і перапіска. У гэты перыяд сваёй творчасці Ота Меер захапляецца сімвалізмам і акварэльным жывапісам. У 1906—1907 гадах мастак займаецца ў Акадэміі прыгожых мастацтваў у Мюнхене і жыве ў гэтым горадзе ў свайго брата Эрнста. У 1907—1908 гады ён працягвае вучобу ў Акадэміі мастацтваў у Штутгарце і з 1909 года тамака ён — у класе Адольфа Хёльцэля. У Штутгарце Меер знаёміцца з іншымі маладымі жывапісцамі — з Вілі Баўмайстэрам, Оскарам Шлемерам, Альфрэдам Пелегрыні. У 1907 годзе здзяйсняе вучэбную паездку ў Францыю, у Страсбург і ў Парыж. Знаходзіцца пад уплывам творчасці Поля Сезана.

У 1912 годзе Ота Меер атрымаў запрашэнне ад мастакоў Вілі Баўмейстэра і Германа Хубера прыехаць у мястэчка Амдэн у швейцарскім кантоне Санкт-Гален. Абодва жывапісцы жылі там у двух пустых дамах. Меер пасяліўся ў доме ў Хубера, які ў наступным, 1913 годзе пакінуў яго Мееру і з’ехаў. Неўзабаве, пасля сваркі з Меерам, з Амдэна з’яжджае і Баўмейстэр, і Меер застаецца ў Амдэне адзін, і жыве там да 1928 года. Меер вядзе замкнёны лад жыцця, запісвае падзеі ў дзённік (асабліва падрабязны ў 1913—1915 гады) і шмат займаецца з Бібліяй. У 1915—1918 гады мастак малюе серыю графічных работ грыфелем у цёмных танах, блізкіх па сваёй тэхніцы з творамі Жоржа Сера. У 1922 годзе Меер знаёміцца ў Цюрыху з Эрнстам Людвігам Кірхнерам. У 1923 годзе Меер стварае круглявае пано са шкла для «дома Цвінглі» ў Цюрыху. У 1925 годзе на «Вялікай швейцарскай мастацкай выстаўцы» ў Карлсруэ прадстаўлены восем яго прац. У 1929 годзе Меер з 12 працамі выстаўляецца на экспазіцыі «Абстрактны і сюррэалістычны жывапіс і пластыка» ў цюрыхскім Доме мастацтваў. У 1928—1933 гадах выкладае малюнак у Школе прыкладнога мастацтва ў Цюрыху.

Катэгорыя:Мастакі Швейцарыі
Катэгорыя:Мастакі XX стагоддзя
Катэгорыя:Графікі Швейцарыі
Катэгорыя:Мастакі-сімвалісты
Катэгорыя:Мастакі-абстракцыяністы
Маскоўскі трамвай

**Маскоўская трамвайная сетка**, якая падзелена на дзве падсеткі, з’яўляецца ключавым элементам сістэмы грамадскага транспарту Масквы, сталіцы Расіі. Адкрыты ў 1872 годзе, з 1958 года да 2021 года эксплуатуецца дзяржаўнай кампаніяй «Мосгортранс». 

Афіцыйная карта трамвайнай сеткі Масквы (з 02.02.24) 

## Агляд 
Агульная даўжыня трамвайнай сеткі складае 181 кіламетр, што робіць яе чацвёртай па велічыні ў свеце пасля сетак у Мельбурне, Санкт-Пецярбургу і Берліне.

## Гл. таксама 
* Маскоўскі метрапалітэн
* Маскоўская манарэйка

## Спасылкі 
* Мосгортранс — афіцыйны сайт
* Масква (трамваі) на *UrbanRail.net*
* карта маршруту

Катэгорыя:Трамвайныя сістэмы Расіі
Катэгорыя:Транспарт Масквы
Усць-Данецкі

**Усць-Данецкі** () — рабочы пасёлак у Растоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Усць-Данецкага раёна і Усць-Данецкага гарадскога паселішча.

Насельніцтва —  чал. (2021). Пасёлак Усць-Данецкі размешчаны на правым беразе ракі Северскі Данец, за 4 км ад месца яго ўпадзення ў раку Дон. Тып клімату — вільготны кантынентальны з гарачым летам.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Растоўскай вобласці
Георг Майстэрман

**Георг Майстэрман** (; ,  — , ) — нямецкі жывапісец, чарцёжнік і графік. Ён стварыў больш за тысячу вітражоў прыкладна ў 250 месцах Еўропы. Майстэрман выкладаў у Франкфурцкай Штэдэльшуле, у Акадэміі прыгожых мастацтваў у Мюнхене і ў Дзюсельдорфскай акадэміі мастацтваў.

Катэгорыя:Кавалеры ордэна За заслугі перад ФРГ
Катэгорыя:Мастакі Германіі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-вітражысты
Катэгорыя:Графікі Германіі
Катэгорыя:Графікі XX стагоддзя
Луіс Мелендэс

**Луіс Мелэндэс** (; ,  — , ) — іспанскі мастак XVIII стагоддзя, прадаўжальнік найлепшых традыцый майстроў іспанскага нацюрморта.

Мастацкую адукацыю Луіс Мелендэс атрымаў у майстэрні бацькі і ў майстэрні мастака Луі-Мішэля ван Лоа (1707—1771). Даволі раскаваная мастацкая манера ван Лоа з прымешкай моднага ракако прысутнічае і ў ранніх творах Луіса Мелендэса. У 1737—1748 гг. Луіс Мелендэс часта капіяваў партрэты каралеўскай сям’і пэндзля ван Лоа для адпраўкі да двароў іншых еўрапейскіх манархаў.

У 1744 годзе ў Мадрыдзе заснавалі Каралеўскую акадэмію мастацтваў Сан-Фернанда. У яе кіраўніцтва трапілі ван Лоа і Мелендэс. Нягледзячы на пануючы ў эпоху класіцызму падзел жанраў на высокія і нізкія, кіраўніцтва Каралеўскай Акадэміі мастацтваў Сан-Фернанда вітала стварэнне іспанскімі мастакамі непрэстыжных у Францыі нацюрмортаў.

Да гэтага перыяду адносіцца і аўтапартрэт Луіса Мелендэса з акадэмічным малюнкам натуршчыка ў руцэ, створаны ў 1746 годзе (цяпер — Луўр, Парыж). З-за канфліктаў у акадэміі бацька (Франсіска Мелендэс) быў пазбаўлены пасады прафесара. Акадэмію ў 1748 годзе быў вымушаны пакінуць і Луіс Мелендэс.

Катэгорыя:Мастакі Іспаніі XVIII стагоддзя
Катэгорыя:Майстры нацюрморта Іспаніі
Ліпа Мемі

**Ліпа Мемі** (; працаваў з 1317 па 1350, Сіена) — італьянскі мастак, сіенская школа.

## Біяграфія 
Яго бацька, Мема дзі Філіпуча, таксама быў мастаком, таму асновам рамяства Ліпа навучаўся хутчэй за ўсё ў яго майстэрні. Аднак самы вялікі ўплыў на яго творчасць аказаў Сімонэ Марціні, сумесна з якім Ліпа Мемі, верагодна, працаваў ужо ў 1315 годзе над фрэскай «Маэста» ў сіенскай ратушы. У 1324 годзе Марціні ажаніўся з дачкой Мема дзі Філіпуча, і сястрой Ліпа Мемі, Джаваннай. Уплыў Сімонэ Марціні выявіўся як у станковых працах, так і ў фрэсках. У далейшым іх творчае ўзаемадзеянне набыло бачныя формы: над знакамітым «Дабравешчаннем» (1333, Галерэя Уфіцы, Фларэнцыя) яны працавалі разам. Ліпа, і яго брат Тэдэрыка Мемі працавалі ў майстэрні Марціні, і верагодна суправаджалі яго падчас паездкі ў Авіньён.

Катэгорыя:Мастакі Італіі XIV стагоддзя
Бартэлемі Мен

**Бартэлемі Мен** (; ,  — ) — швейцарскі мастак-пейзажыст эпохі рамантызму. Вучыўчя ў Парыжы ў Жана Леанара Люгардона, які пазнаёміў яго з жывапісам Энгра, што аказала значны ўплыў на раннюю творчасць Мена.

Катэгорыя:Мастакі-пейзажысты Швейцарыі
Катэгорыя:Мастакі Швейцарыі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі рамантызму
Мен

**Мен** — прозвішча, тапонім.

## Прозвішча 
* Бартэлемі Мен, швейцарскі мастак

## Тапонім 
* Мен (рака)
Джуста дэ Менабуоі

**Джуста дэ Менабуоі** (; каля 1320—1391) — італьянскі мастак эпохі ранняга рэнесансу; вядомы таксама пад мянушкай Джуста з Падуі (). Яго творчы стыль склаўся пад уплывам работ Джота і яго паслядоўнікаў, у прыватнасці, Маза дзі Банка.

Найбольш вядомымі працамі Джуста дэ Менабуоі з’яўляюцца:

* «Страшны Суд» (фрэска) у царкве Вібальдонскага абацтва () каля Мілана (каля 1350)
* Роспіс капэлы Св. Аўгусціна ў царкве Эрэмітані (; Падуя, каля 1370).
* Роспіс Базілікі Святога Антонія (Падуя, каля 1375).
* Буйнамаштабны фрэскавы ансамбль баптыстэрыя, размешчанага побач з саборам Падуі (каля 1376).

   
Катэгорыя:Мастакі Італіі XIV стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі готыкі
Легія Варшава (баскетбольны клуб)

**«Легія»** — польскі прафесійны баскетбольны клуб з горада Варшава. Створаны ў 1929 годзе.

## Дасягненні 
**Чэмпіянат Польшчы**
*  **Чэмпіён (7)**: 1955/1956, 1956/1957, 1959/1960, 1960/1961, 1962/1963, 1965/1966, 1968/1969
*  **Сярэбраны прызёр (5)**: 1954/1953, 1954/1955, 1957/1958, 1967/1968, 2021/2022
*  **Бронзавы прызёр (2)**: 1951/1952, 1961/1962

**Кубак Польшчы**
*  **Чэмпіён (1)**: 1969/1970
*  **Фіналіст (5)**: 1951/1952, 1956/1957, 1958/1959, 1971/1972, 1980/1981
Кёнігсвінтэр

**Кёнігсвінтэр** () — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Рэйн-Зіг. Насельніцтва —  чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 76,19 км². Афіцыйны код — 05 3 82 024.

Горад падзяляецца на 50 гарадскіх раёнаў.

Катэгорыя:Гарады Паўночнага Рэйна-Вестфаліі
Райнэ

**Райнэ** () — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Штайнфурт. Насельніцтва —  чалавекі (на 31 снежня 2013 года). Плошча — 145,08 км². Афіцыйны код — 05 5 66 076.

## Насельніцтва 
## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Карла Мензэ, мастак

## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Паўночнага Рэйна-Вестфаліі
Хёрт

**Хёрт** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Джон Хёрт — англійскі акцёр
* Уільям Хёрт — амерыканскі акцёр
Кубак Польшчы па баскетболе 2015/2016

**Кубак Польшчы па баскетболе 2015/2016** — 52-ы кубак Польшчы па баскетболе.
 

## Спасылкі 
*  Афіцыйны сайт
*  PUCHAR POLSKI DLA ROSY RADOM!

2016
Катэгорыя:2015 год у баскетболе
Катэгорыя:2016 год у баскетболе
Катэгорыя:Спорт у Польшчы ў 2015 годзе
Катэгорыя:Спорт у Польшчы ў 2016 годзе
Ібенбюрэн

**Ібенбюрэн** () — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Штайнфурт. Насельніцтва —  чалавек (на 2009 года). Плошча — 108,54 км². Афіцыйны код — 05 5 66 028. Горад размешчаны на паўночна-заходнім канцы Тэўтабурга. Сярэдняя вышыня — 75 м над узроўнем мора.

Горад падзяляецца на 9 гарадскіх раёнаў.

## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Зіман Рольфес, нямецкі футбаліст

Катэгорыя:Гарады Паўночнага Рэйна-Вестфаліі
Карла Мензэ

**Карла Мензэ** (; , Райнэ — , Кёнігсвінтэр) — нямецкі мастак — экспрэсіяніст, прадстаўнік такіх плыняў у германскім жывапісе XX стагоддзя, як рэйнскі экспрэсіянізм і новая рэчыўнасць, прафесар мастацтваў.

Пасля ўступлення ў шлюб у 1919 годзе з Верай Баске майстар часта прыязджае і падоўгу жыве ў Мюнхене, дзе быў блізка знаёмы з Паўлем Клее, Оскарам Какошкам, Георгам Шрымпфам, Аляксандрам Канальтам. У 1920—1925 гадах здзяйсняе паездку ў Італію. У 1925 годзе К. Мензэ ўдзельнічае ў выставе «Новая рэчыўнасць» у мастацкім музеі Мангейма. У тым жа годзе ён становіцца прафесарам Акадэміі прыкладнога мастацтва ў Брэслау (цяпер — Уроцлаў), дзе ўстанаўлівае сяброўскія адносіны з такімі мастакамі, як Оскар Шлемер і Оскар Мол. Пасля закрыцця Акадэміі ў Брэслау ў 1932 годзе і атрымання ў 1933 годзе Рымскай прэміі К. Мензэ з’яжджае ў Рым, дзе працуе пры Нямецкай акадэміі Віла Масіма.

У 1937 годзе, падчас кампаніі нацыянал-сацыялістаў супраць т. зв. дэгенератыўнага мастацтва, 37 работ К. Мензэ былі канфіскаваны з нямецкіх музеяў і знішчаны. Сам жа мастак у якасці афіцэра германскай арміі быў прызваны на фронт. Пасля таго, як пры бамбардзіроўцы Кёльна была знішчана яго рабочая майстэрня, мастак жыў у Бад-Гонефе. Да яго 70-годдзя ў 1956 годзе прайшла персанальная выстаўка яго палотнаў у Кёнігсвінтэры. У 1961 годзе К. Мензэ быў узнагароджаны ордэнам «За заслугі перад ФРГ».

Катэгорыя:Мастакі Германіі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты Германіі
Катэгорыя:Мастакі-пейзажысты Германіі
Катэгорыя:Мастакі-экспрэсіяністы Германіі
Катэгорыя:Удзельнікі Першай сусветнай вайны (Германія)
Катэгорыя:Удзельнікі Другой сусветнай вайны
Страта і любоў (саўндтрэк)

«**Страта і любоў**» (, ) — саўндтрэк Збігнева Прайснера да аднайменнага фільма 2015 года. Альбом быў выдадзены 16 верасня 2019 года лэйблам «*Caldera records*».

## Спіс кампазіцый 
## Зноскі 
## Спасылкі 
* «Страта і любоў» на сайце «*AllMusic*» 
* «Страта і любоў» на сайце «*Discogs*» 
* «Страта і любоў» на сайце «*Soundtrack.net*» 
* «Страта і любоў» на сайце «*Soundtrack Collector*» 

Катэгорыя:Саўндтрэкі Збігнева Прайснера
Катэгорыя:Саўндтрэкі 2019 года
Катэгорыя:Саўндтрэкі
Пажаскі корпус

**Пажаскі корпус** (; ) — ваеннае вучылішча ў імператарскай Расіі, якое рыхтавала сыноў арыстакратыі і вышэйшага афіцэрства да ваеннай службы, як Імператарская школа юрыспрудэнцыі да дзяржаўнай службы. Сучаснымі адпаведнікамі Пажаскага корпуса і іншых імператарскіх ваенных вучылішч можна лічыць сувораўскія ваенныя вучылішчы.

## Гісторыя 
, спраектаваны Растрэлі каля 1749 года (на выяве выгляд станам на 1858 год).]]
Пажаскі корпус заснаваны ў 1759 годзе ў Санкт-Пецярбургу як вучэбна-выхаваўчая школа пажоў і камерных пажоў. Праз патрэбу ў належна падрыхтаваных афіцэрах для гвардзейскіх часцей, у 1802 годзе Пажаскі корпус рэарганізаваны ў навучальную ўстанову, падобную да кадэцкіх школ. У Корпус прымалі сыноў спадчыннага дваранства Расіі, а таксама сыноў вышэйшых афіцэраў, у званнях ад генерал-лейтэнанта і віцэ-адмірала, а таксама ўнукаў поўных генералаў і адміралаў. У 1802 годзе навучальны план Пажаскага корпуса быў зменены і пазней грунтаваўся на ідэалах Ордэна Святога Іаана .

У 1810 годзе вучылішча пераведзена ў палац Суверэннага ордэна святога Іаана Іерусалімскага, таксама вядомы як Варанцоўскі палац. Корпус размяшчаўся ў гэтым месцы Санкт-Пецярбурга болей за сто гадоў, да бальшавіцкага перавароту ў 1917 годзе

У мемуарах Пётр Крапоткін падрабязна апаведзена пра дзедаўшчыну і іншыя злоўжыванні, чым Корпус стаў сумна вядомы. Пры гэтым, адукацыя была адносна высокага ўзроўню з курсамі матэматыкі, моў, прыродазнаўчых навук і ваенных дысцыплін.

## Прыдворная роля і прывілеі 
Студэнты служылі на ратацыйнай аснове як пажы пры двары і пры цырымоніях, у тым ліку ў прысутнасці членаў імператарскай сям'і.

Выпускнікі Пажаскага корпуса мелі ўнікальны прывілей паступаць у полк па ўласным жаданні, незалежна ад наяўных вакансій (аднак, паводле этыкету, папярэдне патрабавалася згода камандзіра часці). Ужо як дзейныя афіцэры, яны насілі на левым баку кіцеля знак Пажаскага корпуса на ўзор крыжа ордэна Святога Яна.

Па заканчэнні вучобы кадэты атрымлівалі званне падпаручніка (карнета ў кавалерыі). Тых, хто аддаў перавагу службе дыпламатам або дзяржаўным чыноўнікам, узводзілі ў чыны 10, 12 і 14 класаў.

## Уніформа 
Пажаскі корпус меў шэраг уніформы для розных мэт. Самай эфектнай была ўрачыстая, якую насілі на прыдворных мерапрыемствах, яна складалася са спічастага шлема з белым плюмажам, цёмна-зялёную тунікі, упрыгожанай залатой тасьмой спераду, белых брыджаў і высокіх ботаў.

## Расфарміраванне 
Ад заснавання і да 1917 года Пажаскі корпус выпусціў 4505 афіцэраў. Яшчэ 200 не скончылі курс праз рэвалюцыю 1917 года. Школа фактычна спыніла сваю дзейнасць пасля звяржэння імператара Мікалая II у лютым 1917 года і была канчаткова закрыта ў чэрвені 1917 года загадам Аляксандра Керанскага, ваеннага міністра Часовага ўрада.

Катэгорыя:XVIII стагоддзе ў Санкт-Пецярбургу
Катэгорыя:Адукацыя ў Санкт-Пецярбургу
Катэгорыя:Гісторыя Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Адукацыя ў Расіі
Катэгорыя:Узброеныя сілы Расійскай імперыі
Катэгорыя:Старонкі з недагледжанымі перакладамі
Бекум

**Бекум** () — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Варэндорф. Насельніцтва —  чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 111,39 км². Афіцыйны код — 05570008.

Горад падзяляецца на 4 гарадскія раёны.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Паўночнага Рэйна-Вестфаліі
Дрэнштайнфурт

**Дрэнштайнфурт** () — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Варэндорф. Насельніцтва —  чалавекі (на 30 чэрвеня 2020 года). Плошча — 106,42 км². Афіцыйны код — 05 5 70 016. Горад падзяляецца на 3 гарадскія раёны.

Катэгорыя:Гарады Паўночнага Рэйна-Вестфаліі
Настасся Кузьмінічна Чадовіч

**Настасся Кузьмінічна Чадовіч** () — беларускі работнік сельскай гаспадаркі (кіраўнік звяна па вырошчванні ільну), Герой Сацыялістычнай Працы (1966).

## Біяграфія 
Нарадзілася 2 жніўня 1912 года ў в. Жываглодавічы.

У 1930 годзе ўступіла ў калгас «Шлях Леніна», працавала ў паляводстве. Яшчэ да вайны ўвайшла ў шэраг перадавых працаўніц калгаса.

Пасля вызвалення раёна ад нямецка-фашысцкай акупацыі працягнула працу ў калгасе, актыўна ўдзельнічала ў аднаўленні разбуранай гаспадаркі. У 1950-х гадах перайшла ў ільнаводства і хутка здолела авалодаць майстэрствам вырошчвання гэтай складанай па агратэхніцы культуры. У 1956 годзе ўзначаліла спецыялізаванае звяно па вырошчванні льну. Спалучэнне высокай агратэхнікі, своечасовай уборкі, ранняга рассцілання і стараннага сартавання дазволілі звяну Настассі Кузьмінічны сабраць па 7,8 цэнтнераў насення і 8,9 цэнтнераў валакна з кожнага гектара. Пры гэтым нумар валакна аказаўся самым высокім.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 30 красавіка 1966 года за поспехі, дасягнутыя ў павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак ільну, Настассі Кузьмінічне Чадовіч было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля «Серп і Молат».

Выбіралася дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР (1962—1966), сельскага Савета дэпутатаў працоўных. У 1973 годзе выйшла на заслужаны адпачынак і пераехала на пастаяннае месца жыхарства ў Салігорск. Узнагароджана ордэнам Леніна, медалямі.

Памерла 11 красавіка 1999 года ў Салігорску.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Памяць : Салігорскі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / уклад.: М. З.
* Башлакоў, Л. І. Шырын, А. І. Пляшэвіч; рэдкал.: Л. М. Драбовіч і інш. — Мінск, 2004. — С. 478.
* Регионы Беларуси : энциклопедия : в 7 т. — Минск, 2019. — Т. 5, кн. 3 : Минская область. — С. 321.
* Твои герои, Беларусь! Герои Социалистического Труда : биографический справочник. — Минск, 2014. — С. 231.
* Беларуская ССР : кароткая энцыклапедыя : у 5 т. — Мінск, 1981. — Т. 5. — С. 645.

Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 6-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты мясцовых саветаў Беларусі
Ілля Іванавіч Мусатаў

**Ілля Іванавіч Мусатаў** (, Тульская губерня — , г. Масква) — Герой Савецкага Саюза (1944), палкоўнік (1961).

## Біяграфія 
З 1923 года жыў у Маскве. У 1936 годзе скончыў 7 класаў школы. Працаваў токарам на заводзе ў Маскве. У 1940 годзе скончыў Ленінградскі аэраклуб (Масквы).

У войску з красавіка 1940 года. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Ваяваў на Крымскім , Сталінградскім і Паўднёва-Заходняй франтах. Удзельнічаў у абароне Крыма і Данбаса, Сталінградскай бітве.

За мужнасць і гераізм, праяўленыя ў баях, указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 19 жніўня 1944 года прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» .

Пасля вайны да 1950 года працягваў службу намеснікам камандзіра авіяэскадрыллі ў Далёкай авіяцыі. У 1962 годзе скончыў Ваенную акадэмію Генштаба.

У 1973—1980 гадах працаваў намеснікам начальніка Упраўлення аварыйна-выратавальных работ і аховы аэрапортаў Міністэрства грамадзянскай авіяцыі СССР, у 1981—1983 — начальнікам аддзела і начальнікам сектара ў Дзяржаўным навукова-даследчым інстытуце Грамадзянскай авіяцыі.

Дэпутат Вярхоўнага Савета Беларускай ССР 6-га склікання (1963—1967).

Жыў у Маскве. Пахаваны на Кунцаўскі могілках у Маскве.

## Спасылкі 
* Мусатов, Илья Иванович

Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 6-га склікання
Катэгорыя:Лётчыкі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Палкоўнікі СССР
Модрыч

**Модрыч** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Лука Модрыч — харвацкі футбаліст
* Пол Модрыч — амерыканскі вучоны-біяхімік
Алімпіяда Адамаўна Трыгубовіч

**Алімпіяда Адамаўна Трыгубовіч** (, в. Ленявічы, злілася з в. Карзуны, Капыльскі раён, Мінская вобласць — , в. Астрэйкі, Капыльскі раён) — беларускі работнік сельскай гаспадаркі (свінарка), Герой Сацыялістычнай Працы (1966)

## Біяграфія 
Нарадзілася ў засценку Ленявічы (цяпер вёска Карзуны Капыльскага раёна Мінскай вобласці) у сям’і сялян.

Пасля заканчэння пачатковай школы працавала ў калгасе «Чырвоны баец». Перажыла нямецка-фашысцкую акупацыю. Пасля вызвалення Капыльскага раёна прымала актыўны ўдзел у аднаўленні разбуранага калгаса. Працавала ў паляводстве, на жывёлагадоўчай ферме.

У 1960 годзе перайшла на свінагадоўчую ферму. Спачатку даглядала групу ў 150 парсючкоў, затым яе група складалася з пяці соцень жывёл, а праз пэўны час дасягла тысячы. Набіралася вопыту і хутка стала прызнаным майстрам сваёй справы. У 1963 годзе яна выгадавала 965, у 1964 годзе — 1010, а ў 1965 годзе — 1095 парсючкоў.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 22 сакавіка 1966 года за дасягнутыя поспехі ў развіцці жывёлагадоўлі, павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак мяса, малака, яек, воўны і іншай прадукцыі было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля «Серп і Молат».

Працавала жывёлаводам да выхаду на заслужаны адпачынак у 1971 годзе. Прымала актыўны ўдзел у грамадскім жыцці, выбіралася дэпутатам Вярхоўнага Савета Беларускай ССР, мясцовых Саветаў дэпутатаў працоўных.

## Узнагароды 
Узнагароджана ордэнам Леніна, медалямі. Імя А. А. Трыгубовіч занесена ў Кнігу народнай славы Капыльскага раёна.
 

## Літаратура 
* Беларуская ССР : кароткая энцыклапедыя : у 5 т. — Мінск, 1981. — Т. 5. — С. 604.
* Белорусская ССР : краткая энциклопедия : в 5 т. — Минск, 1982. — Т. 5. — С. 633.
* Памяць : Капыльскі раён: гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / укладальнік А. А. Марціновіч. — Мінск, 2001. — С. 506.
* Регионы Беларуси : энциклопедия : в 7 т. — Минск, 2019. — Т. 5, кн. 3 : Минская область. — С. 270.
* Твои герои, Беларусь! Герои Социалистического Труда : биографический справочник. — Минск, 2014. — С. 220.
* Труд, талант, доблесть : [документально-художественные очерки] : в 2 ч. / [составители: Е. Э. Павлюць, Б. И. Сушкевич, В. В. Шарпило]. — Минск : Беларусь, 1981. — Ч. 2. — С. 286—289.
 

Катэгорыя:Дэпутаты мясцовых саветаў Беларусі
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 7-га склікання
Per stirpes

***Per stirpes (***/pɜr ˈstɜr piz/; «па караням»)  — юрыдычны тэрмін з лацінскай мовы, які выкарыстоўваецца звычайна ў спадчынным і маёнткавым праве Англійскай юрыдычнай сістэмы. Маёнтак спадчынніка размяркоўваецца per stirpes*,* калі кожнае *адгалінаванне* сям'і павінна атрымаць роўную долю маёмасці . Калі спадчыннік у першым пакаленні адгалівання памёр перад спадчыннікам, доля, якая была б дадзена спадчынніку, размяркоўвалася б паміж спадчыннікам роўнымі долямі. Гэты тэрмін таксама можа быць вядомы як **the old English approach** (стары ангільскі падход)  і адрозніваецца ад размеркавання per capita (*на душу насельніцтва)*, паколькі члены аднаго пакалення могуць успадкоўваць розныя сумы.  У раздзеле 33 Закона аб завяшчаннях 1837 года ў Англіі і Уэльсе гэта называецца **according to their stock** (ў адпаведнасці з акцыямі/каранямі) . 

## Прыклады 
**Прыклад 1А:** Завяшчальнік *А* вызначае ў сваім завяшчанні, што яго маёмасць павінна быць падзелена паміж яго нашчадкамі роўнымі долямі *per stirpes* . *У A* трое дзяцей: *B*, *C* і *D.* *B* ужо памёр, але пакінуў двух дзяцей (унукаў *A* ), *B1* і *B2*. Калі завяшчанне *А* выконваецца, у адпаведнасці з размеркаваннем *per stirpes*, *C* і *D* атрымліваюць па адной траціне маёмасці, а *B1* і *B2* атрымліваюць па адной шостай. *B1* і *B2* складаюць адно "адгалінаванне" сям'і і ў сукупнасці атрымліваюць долю, роўную долі, атрыманай *C* і *D* у якасці адгалявання (малюнак 1).

**Прыклад 1B:** Калі б унук *B1* памёр раней *A*, пакінуўшы двух дзяцей *B1a* і *B1b*, і ўнук *B2* таксама памёр, пакінуўшы трох дзяцей *B2a*, *B2b* і *B2c*, то размеркаванне *per stirpes дало* б па адной траціне кожнаму *C* і *D*; па адной дванаццатай для *B1a* і *B1b*, якія будуць складаць адгалінаванне; і па адной васемнаццатай для *B2a*, *B2b* і *B2c* . Такім чынам,  *B*, *C* і *D* атрымліваюць роўныя долі ўсёй маёмасці, адгалінаваня *B1* і *B2* атрымліваюць роўныя долі ад долі адгалінавання *B*, *B1a* і *B1b* атрымліваюць роўныя долі ад долі адгалінавяння *B1*, а *B2a*, *B2b* і *B2c* атрымлівюць роўныя долі ад долі адгалінавання *B2*.

## На душу насельніцтва (Per Capita) ў кожным пакаленні 
**На душу насельніцтва ў кожным пакаленні** - гэта альтэрнатыўны спосаб размеркавання, дзе спадчыннікі аднаго пакалення будуць атрымліваць аднолькавую суму. Маёнтак дзеліцца на роўныя долі паміж пакалення бліжэйшага да памерлага з ацалелымі спадчыннікамі. Колькасць доляў роўна колькасці першапачатковых членаў, якія засталіся ў жывых або з выжылымі нашчадкамі. Кожны  спадчыннік гэтага пакалення, які выжыў атрымлівае долю. Астатняя частка затым такім жа чынам дзеліцца паміж нашчадкамі наступнага пакалення памерлых нашчадкаў.

**Прыклад 2A:** У першым прыкладзе дзеці *C* і *D* выжываюць, таму маёмасць дзеліцца на іх пакаленне. Дзяцей было трое, таму кожнае ацалелае дзіця атрымлівае траціну. Затым, астатняя частка - доля *B -*  дзеліцца такім жа чынам паміж жывымі нашчадкамі *B.* Вынік такі ж, як і пры *per stirpes, таму* што адна траціна *B* размяркоўваецца паміж *B1* і *B2* (па адной шостай кожнаму).

## Зноскі 
Катэгорыя:Спадчыннае права

Катэгорыя:Права
Катэгорыя:Юрыспрудэнцыя
Людвіг Майднер

**Людвіг Майднер** (; , Бярутаў, Сілезія — , ) — нямецкі мастак і пісьменнік, прадстаўнік экспрэсіянісцкага кірунку ў мастацтве.

## Біяграфія 
У 1901—1902 гадах вучыўся на муляра. У 1903—1905 гадах вучыўся ў імператарскай школе мастацтваў у Брэслаў (цяпер Уроцлаў). Пасля заканчэння пераязджае ў Берлін. У 1906—1907 гадах вучыўся ў Акадэміі Жуліяна і ў Акадэміі Кармон у Парыжы, сябраваў з Мадыльяні. У 1911 годзе — супрацоўнік часопіса Die Aktion. У 1912 годзе заснаваў сумесна з Янтур і са Штайнгардам мастацкую групу «Патэтыкі». У 1914 годзе член берлінскай групы «Свабодны сецэсіён». У 1916—1918 гадах — на фронце. У 1918—1921 гадах — член «Рабочага савета для мастацтва» і «Лістападаўскай групы». У 1924—1925 гадах выкладаў у Студыі-атэлье жывапісу і пластыкі ў Берліне. У 1935 годзе пераязджае ў Кёльн.

У 1937 годзе абвешчаны нацыстамі належачым да «дэгенератыўнага мастацтва», 84 яго карціны выдалены з нямецкіх музеяў і канфіскаваны. У 1939 годзе эмігрыруе ў Англію. У 1940—1941 гадах інтэрнаваны на востраве Мэн. У 1952 годзе вярнуўся ў Германію.

Катэгорыя:Мастакі Германіі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-экспрэсіяністы Германіі
Катэгорыя:Удзельнікі Першай сусветнай вайны (Германія)
Катэгорыя:Яўрэйскія мастакі
Катэгорыя:Мастакі-жанрысты Германіі
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты Германіі
Катэгорыя:Графікі Германіі
Катэгорыя:Гравёры Германіі
Катэгорыя:Імігравалі ў Вялікабрытанію з Германіі
Алексанян

**Алексанян** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Артур Геворкавіч Алексанян — армянскі барэц грэка-рымскага стылю
* Дзіран Алексанян — франка-амерыканскі віяланчэліст
Міхаіл Іванавіч Лагір

**Міхаіл Іванавіч Лагір** (, в. Ражава, Нараўлянскі раён, Гомельская вобласць — , г. Мінск) — партыйны і дзяржаўны дзеяч Беларусі.

## Біяграфія 
З 1939 года — на гаспадарчай, грамадскай і палітычнай працы. У 1939—1990 гадах — педагагічны працаўнік у Хойніцкім раёне, чырвонаармеец, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, 1-ы сакратар Палескага і 1-ы сакратар Мазырскага гаркама, сакратар Палескага і 1-ы сакратар Гомельскага абкамаў ЛКСМБ, інспектар ЦК КПБ, 1-ы сакратар Лагойскага РК КПБ, намеснік загадніка, загаднік аддзелам партыйных органаў ЦК КПБ, сакратар, 2-і сакратар Мінскага абкама КПБ, старшыня Камітэта народнага кантролю Беларускай ССР.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Беларуская ССР : кароткая энцыклапедыя : у 5 т. — Мінск, 1981. — Т. 5. — С. 351.
* Белорусская ССР : краткая энциклопедия : в 5 т. — Минск, 1982. — Т. 5. — С. 354.
* Рэспубліка. — 1999. — 4 мая (№ 97).

Катэгорыя:Другія сакратары Мінскага абкама КП Беларусі
Катэгорыя:Дэлегаты XXVII з’езда КПСС
Катэгорыя:Дэлегаты XXVI з’езда КПСС
Катэгорыя:Дэлегаты XXV з’езда КПСС
Катэгорыя:Дэлегаты XXIV з’езда КПСС
Катэгорыя:Дэлегаты XXIII з’езда КПСС
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 5-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 6-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 7-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 8-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 9-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 10-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 11-га склікання
Катэгорыя:Першыя сакратары райкамаў КПБ
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Нараўлянскім раёне
Сяргей Мікалаевіч Дзікун

**Сяргей Мікалаевіч Дзікун** (, в. Кнышэвічы, Светлагорскі раён, Гомельская вобласць — , г. Шклоў) — партыйны дзеяч БССР, Герой Сацыялістычнай Працы (1971).

## Біяграфія 
У 1940 годзе закончыў Парыцкую СШ і паступіў у Ленінградскае авіяцыйна-тэхнічнае вучылішча. Пасля яго заканчэння служыў у Чырвонай Арміі.

Ветэран Вялікай Айчыннай вайны. Удзельнік абароны Сталінграда, вызвалення Беларусі, штурму Берліна.

Закончыў Рэспубліканскую партыйную школу пры ЦК КПБ. Працаваў прапагандыстам Бабруйскага абкама партыі, загадчыкам парткабінета аддзела прапаганды і агітацыі, сакратаром, другім сакратаром Старобінскага і Кіраўскага РК КПБ.

На пасадзе першага сакратара Шклоўскага РК КПБ з 1961 года. За ўмелае кіраўніцтва сельскагаспадарчай вытворчасцю раёна ў 1971 годзе прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы.

У 1978 годзе зацверджаны старшынёй партыйнай камісіі пры Магілёўскім абласным камітэце КПБ. Прымаў актыўны ўдзел у грамадска-палітычным жыцці, карыстаўся павагай і даверам працоўных.

## Літаратура 
* Беларуская ССР : кароткая энцыклапедыя : у 5 т. — Мінск, 1981. — Т. 5. — С. 202.
* Белорусская ССР : краткая энциклопедия : в 5 т. — Минск, 1982. — Т. 5. — С. 198.
* Регионы Беларуси : энциклопедия : в 7 т. — Минск, 2012. — Т. 3, кн. 1. — С. 214—215.
* Регионы Беларуси : энциклопедия : в 7 т. — Минск, 2020. — Т. 6, кн. 1 : Могилевская область. — С. 232.
* Дикун Сергей Николаевич // Кто есть Кто в Республике Беларусь. 2005 / ответственный за выпуск И. В. Чекалов. — Минск, 2005. — Т. 1. — С. 164.
* Дикун Сергей Николаевич // Гордость и слава Могилевщины : в 2 ч. / под редакцией А. Т. Глаза. — Могилев, 2005. — Ч. 2. — С.139.
* Чалавек слаўны працай // Памяць : гісторыка-дакументальная хроніка Шклоўскага раёна / галоўны рэдактар У. І. Лемяшонак. — Мінск, 1998. — С. 430.

Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 7-га склікання
Катэгорыя:Дэлегаты XXIV з’езда КПСС
Катэгорыя:Першыя сакратары райкамаў КПБ
Гансала Кейпа дэ Льяна

**Гансала Кейпа дэ Льяна і Сьера** (; 5 лютага 1875 — 9 сакавіка 1951) — іспанскі генерал, адзін з кіраўнікоў паўстання 1936 года, удзельнік грамадзянскай вайны ў Іспаніі на баку франкістаў.

## Біяграфія 
Вучыўся ў каталіцкай семінарыі, адкуль сышоў і завербаваўся ў армію ў якасці стралка. Пазней скончыў каралеўскае кавалерыйскае вучылішча ў Вальядалідзе, пасля гэтага ўдзельнічаў у якасці афіцэра кавалерыі ў іспана-амерыканскай вайне 1898 года ў Кубе і ў Рыфскай вайне ў Марока.

З 1923 года — брыгадны генерал.

Крытычна ставіўся да сітуацыі ў іспанскай арміі, знаходзіўся ў апазіцыі да дзеючай улады, у сувязі з чым быў заключаны ў турму. Пасля вызвалення ў 1926 годзе працягваў заставацца ў апазіцыі, і ў 1928-м быў звольнены з арміі. У гэты перыяд быў вымушаны зарабляць на жыццё вырабам мыла і гандлем ім. У 1930 годзе ўзначаліў Рэспубліканскую ваенную арганізацыю і супрацоўнічаў з рэспубліканскім рэвалюцыйным камітэтам, які ўзначаліў антыманархічную змову. Пасля няўдачы паўстання супраць караля Альфонса XIII эміграваў у Партугалію і вярнуўся ў Іспанію пасля звяржэння манархіі ў красавіку 1931 года.

Пры новым рэжыме быў генеральным інспектарам карабінераў. Аднак з прыходам да ўлады левага Народнага Фронту зноў сышоў у апазіцыю, дзе далучыўся да нацыяналістаў. У ліпені 1936 года яны арганізавалі бунт. Кейпа быў адказным за захоп Севільі, з чым ён выдатна справіўся. Мяцеж нацыяналістаў прывёў да пачатку грамадзянскай вайны. У ходзе канфлікту Кейпа быў адным з кіруючых дзеячаў прапаганды паўстанцаў. У той жа час ён камандаваў арміяй Поўдня, якая дзейнічала ў Андалузіі і ў лютым 1937 года пры актыўнай падтрымцы італьянскіх войскаў узяла Малагу — стратэгічна важны порт.

Пасля канца вайны ў 1939 годзе Кейпа адпраўлены кіраўніком ваеннай місіі ў Італіі. Пазней прызначаны генерал-капітанам другой ваеннай акругі.

Памёр у сваім маёнтку пад Севільяй і быў пахаваны ў нацыянальнай каталіцкай базыліцы Макарэна.

## Літаратура 
* Томас Х. Гражданская война в Испании. 1931—1939 гг. — М.: Центрполиграф, 2003. — 573 с. — ISBN 5-9524-0341-7.
* Данилов С. Ю. Гражданская война в Испании (1936—1939). — М.: Вече, 2004. — 352 с. — ISBN 5-9533-0225-8.
Катэгорыя:Генералы Іспаніі
Катэгорыя:Удзельнікі грамадзянскай вайны ў Іспаніі (франкісты)
Хуан Ягуэ

**Хуан Ягуэ Бланка** (; 9 лістапада 1891 — 29 кастрычніка 1952) — іспанскі военачальнік, генерал. Удзельнік грамадзянскай вайны ў Іспаніі 1936—1939 гадоў.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сям’і лекара. 

Скончыў пяхотнае вучылішча ў Таледа разам з будучым генералісімусам Франсіска Франка, з якім затым служыў у Афрыцы, удзельнічаў у Рыфскай вайне, быў некалькі разоў паранены і ўзнагароджаны. У 1932 годзе выраблены ў падпалкоўнікі. У 1934 годзе ўдзельнічаў у падаўленні паўстання рабочых у Астурыі.

З прыходам да ўлады ў 1936 годзе Народнага Фронту далучыўся да апазіцыі і стаў адным з актыўных удзельнікаў змовы супраць левага ўрада. У ліпені паўстанцкія войскі пад яго кіраўніцтвам узялі горад Сеута. Пазней удзельнічаў у Эстрэмадурскай аперацыі, бітве пры Бадахосе і баях на Эбра.

Пасля вайны быў выраблены ў дывізіённыя генералы і прызначаны на зноў заснаваную пасаду міністра авіяцыі. У чэрвені 1940-га быў звольнены і адпраўлены ў ссылку з-за крытыкі ў адрас кіраўніка дзяржавы Франсіска Франка. Увосень 1942-га нечакана вернуты на службу і прызначаны камандуючым войскамі ў Мелільі. У 1943 годзе прызначаны камандуючым шостай ваеннай акругай са штабам у Бургасе.

Памёр у 1952 годзе. Пасмяротна атрымаў тытул маркіза.

## Літаратура 
* Томас Х. Гражданская война в Испании. 1931—1939 гг. — М.: Центрполиграф, 2003. — 573 с. — ISBN 5-9524-0341-7.
* Данилов С. Ю. Гражданская война в Испании (1936—1939). — М.: Вече, 2004. — 352 с. — ISBN 5-9533-0225-8.

Катэгорыя:Генералы Іспаніі
Катэгорыя:Удзельнікі грамадзянскай вайны ў Іспаніі (франкісты)
Бязоднае балота

**Бязоднае балота** — балота, якое да сярэдзіны ХХ ст. існавала на паўночны ўсход ад былой вёскі Прудок у Гомелі.

Пачало асушацца для пашырэння тэрыторыі пад жылую забудову, а таксама з мэтай ліквідаваць небяспеку, якая сыходзіла ад балота (там нярэдка танулі людзі і свойская жывёла). Было засыпана разам з невялікім азярцом. На вызваленым ад балота абшары паступова сфармавалася цяперашняя вуліца Юнацкая і іншыя вуліцы Прудка. Рэшткі дрэнажнай сістэмы дагэтуль прысутнічаюць на ўчастку вуліцы Ніжняй, паралельным 2-му завулку Крупскай.

Былое балота доўга давалася прудкоўцам у знакі, асабліва вёснамі і падчас моцных дажджоў. Здаралася, што не толькі на вуліцах, але і ў дамах стаяла вада. Па звестках старажылаў, найбольш адчувальнай была паводка 1966 г. 

Фарманта «Бязоднае» ў тапоніме ўказвае на ўяўленні жыхароў аб надзвычайнай глыбіні балота. Між тым, супаставіць азначаны тапонім з гістарычна вядомымі праблематычна. Балота ў раёне Прудка без указання назвы зафіксавана «Генеральным планам Беліцкага павета» 1784 г. У яго раёне тады працякала невялікая рачулка Камсіна, утвараючы азярцо. Апошняе, па ўсім відаць, мела сугучную назву. Прынамсі, у «Рэестры рэвізіі гаспадарскай Гомельскай воласці» 1560 г. згадваецца аб’ект Камсін (без тлумачэння яго спецыфікацыі), які разам з зямлёй Токарава поле трымаў святар валатаўской Мікольскай царквы.

Назва «Камсін» («Камсіна») можа разглядацца як рэлікт старажытнай балцкай гідраніміі, бо знаходзіць апелятывы ў літоўскай і латышскай мовах: «kamšà» *(літ.)*, «kamsa» *(лат.)*  — 1) суччам і галлём высланая дарога, гаць; 2) багністае месца; 3) запруда ў рацэ; «kamšỹnė» *(літ.)* — 1) гразкае балоцістае месца; 2) гаць.

Катэгорыя:Гідраграфія Гомеля
Катэгорыя:Гісторыя Гомеля
Катэгорыя:Балоты Гомельскай вобласці
Эмсдэтэн

**Эмсдэтэн** () — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Штайнфурт. Насельніцтва —  чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 71,89 км². Афіцыйны код — 05 5 66 008.

Катэгорыя:Гарады Паўночнага Рэйна-Вестфаліі
Ноенкірхен

**Ноенкірхен**:
* Ноенкірхен (Анклам)
* Ноенкірхен (Грэйфсвальд)
* Ноенкірхен (Оснабрук)
* Ноенкірхен (Штайнфурт)
Карлас Мерыда

**Карлас Мерыда** (; , горад Гватэмала, Гватэмала — , Мехіка, Мексіка) — гватэмальска-мексіканскі жывапісец, літограф і скульптар. Вядомы прадстаўнік мексіканскага муралізму.

## Біяграфія 
Спачатку навучаўся ў Інстытуце мастацтваў Артэзіяніі, дзе сустрэў і з юнацтва пасябраваў з Хаймэ Сабартэсам і Карласам Валенці Перылатам. У 1910 годзе разам з імі накіраваўся ў Еўропу. Вучыўся жывапісу ў Парыжы (1910—1914). З 1912 года наведваў урокі ў Акадэміі Віці. У Парыжы сустрэўся і падтрымліваў сяброўскія адносіны з Пабла Пікаса, Кес ван Донгенам, Эрменехільда Англада Камарасам. Пасля пачатку Першай сусветнай вайны ў 1914 годзе вярнуўся ў Амерыку, дзе ў Гватэмале адбылася яго першая выстаўка.

У 1919 годзе ён ажаніўся з Далілай Гальвес супраць волі сваёй сям’і, што стала прычынай яго ад’езду ў Мексіку. З 1920 года жыў у Мехіка. У 1920-х гадах быў членам Сіндыката рэвалюцыйных жывапісцаў, скульптараў і гравёраў у Мексіцы, дзе працаваў памочнікам Дыега Рыверы.

У 1930—1933 гадах выкладаў у Нацыянальнай школе пластычных мастацтваў у Мехіка. Шмат працаваў у ЗША, Мексіцы, краінах Еўропы. У 1940 годзе прыняў удзел у міжнароднай выстаўцы сюррэалістаў у Мексіцы. З 1942 года выкладаў у Паўночна-Тэхаскім дзяржаўным настаўніцкім каледжы ў Дэнтане, пазней ва Універсітэце Паўночнага Тэхаса.

Катэгорыя:Мастакі Гватэмалы
Катэгорыя:Графікі Гватэмалы
Катэгорыя:Мастакі XX стагоддзя
Катэгорыя:Графікі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-манументалісты
Лідзія Іванаўна Асіюк

**Лідзія Іванаўна Асіюк** (, в Барысы, Польская Рэспубліка — , в. Барысы, Брэсцкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларуская даярка. Герой Сацыялістычнай Працы (1958). Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР і Вярхоўнага Савета Беларускай ССР. Маці Галіны Скакун, Героя Сацыялістычнай Працы.

## Біяграфія 
Працавала да вайны і адразу пасля яе ў агародніцкай брыгадзе, а потым — даяркай у мясцовым калгасе імя Жданава Брэсцкага раёна, цэнтрам якога і была вёска Барысы.

Пачынаючы з 1950 года і прыкладна па 1975 год ёй удавалася атрымліваць вельмі высокія надоі малака. Калі ў 1955-м яна надойвала па 4619 кг малака ад кожнай з 12 кароў у групе, у 1966 годзе гэты паказчык вырас да 7659 кг (тады ў яе было 10 кароў), у 1967 — 7929 кг (10 кароў).

Выбіралася дэпутатам Вярхоўнага Савета Беларускай ССР 7-га і 8-га скліканняў і дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР 7-га і 8-га скліканняў.

## Узнагароды 
18 студзеня 1958 года была ўдастоена звання Героя Сацыялістычнай Працы за выдатныя дасягненні ў развіцці жывёлагадоўлі. Штогод удзельнічала ва Усесаюзнай выстаўцы ВДНГ, па выніках якіх атрымлівала ў падарункі адрэзы на сукенкі, дываны і аўтамабіль «Масквіч».

## Літаратура 
* Як я вырасціла высокапрадуктыўных кароў / Л. І. Асіюк. — Мінск, 1958.
* Беларуская ССР : кароткая энцыклапедыя. У 5 т. Т. 1. — Мінск, 1981.
 
## Спасылкі 
* РЭПАРТАЖ: Два Героі — адна сям’я. Як даяркі маці і дачка сенсацыйна ператварылі ў золата «вялікае» малако

Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 7-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 8-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 7-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 8-га склікання
Меер дэ Хан

**Меер Ісак дэ Хан** (,  — , ) — нідэрландскі жывапісец.

Нарадзіўся ў багатай яўрэйскай сям’і прадпрымальніка. У Амстэрдаме маляваў партрэты, сярод яго вучняў былі Іосіф Якаб Ісааксан, Луіс Харц і Барух Лопес Леа дэ Лагуна. У 1887 годзе адпраўляецца ў Парыж для вывучэння жывапісу, тут ён сустракае і жыве непрацяглы час з Тэа ван Гогам, праз яго знаёміцца з Камілем Пісаро і з Полем Гагенам. Тэа ван Гог прадставіў Меера свайму брату Вінцэнту, з якім ён пазней абмяняўся некалькімі лістамі. У Брэтані дэ Хан падтрымліваў сувязь з Мары Генры, уладальніцай прыморскага гасцінічнага кафэ «Buvette de la plage», дзе дэ Хан і Гаген пасяліліся ў 1890—1891 гадах. Яны пакрывалі сцены сталовай імпрэсіянісцкімі фрэскамі, якія былі надрукаваны толькі ў 1920-х гадах. Мары Генры нарадзіла дачку, якую назвалі Ідай, але Дэ Хан неўзабаве вярнуўся ў Амстэрдам. Працаваў сумесна з мастакамі школы Понт-Авена.

Сёння бар Buvette de la plage быў адноўлены да свайго ранейшага аблічча, з сучаснымі рэпрадукцыямі, усталяванымі для замены арыгінальных насценных роспісаў.

У 2010 годзе ў музеі Арсэ была арганізавана выстава работ дэ Хана.

Катэгорыя:Мастакі Нідэрландаў XIX стагоддзя
Жан Месаж’е

**Жан Месаж’е** (; , XVII акруга Парыжа — , Манбельяр) — французскі мастак, скульптар, гравёр і паэт.

Жан Месаж’е правёў сваю першую персанальную выстаўку ў Парыжы ў «Galerie Arc-en-Ciel» у 1947 годзе. З 1945 па 1949 год мастак працаваў пад уплывам творчасці Пабла Пікаса, Андрэ Масона, Паўля Клее і Франсуа Дэснаера (яго прафесар у Вышэйшай нацыянальнай школе мастацтваў у Парыжы). Месаж’е зноў быў прадстаўлены публіцы на выстаўцы, арганізаванай Шарлем Эцьенам у «Galerie de Babylone» у 1952 годзе, пад назвай «La Nouvelle École de Paris» (Новая школа Парыжа). У наступным годзе Месаж’е свядома адышоў ад сваёй экспрэсіянісцкай формы пост-кубізму, і яго натхненне цяпер засяродзілася на творчасці Жана Фатрые і П’ера Таль-Каата.

Жан Месаж’е часта асацыюецца з лірычнай абстракцыяй, ташызмам, нуагізмам і інфармалізмам, хоць сам мастак ніколі не прымаў ніякіх ярлыкоў, і заўсёды адмаўляўся прызнаваць адрозненне паміж абстракцыяй і фігуратыўнасцю. З 1962 года і да года сваёй смерці Жан Месаж’е выстаўляўся ў Францыі і за мяжой, прымаючы ўдзел у некаторых буйных міжнародных выстаўках у якасці прадстаўніка новых напрамкаў французскага жывапісу.

Катэгорыя:Мастакі-абстракцыяністы
Катэгорыя:Мастакі Францыі XX стагоддзя
Катэгорыя:Графікі Францыі
Катэгорыя:Графікі XX стагоддзя
Лотэ

**Лотэ** () — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Штайнфурт. Насельніцтва —  чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 38 км². Афіцыйны код — 05 5 66 048.

Камуна падзяляецца на 5 сельскіх акруг.

Катэгорыя:Камуны Паўночнага Рэйна-Вестфаліі
Лар (Штайнфурт)

**Лар** () — абшчына ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Штайнфурт. Плошча — 35,05 км².

Абшчына падзяляецца на 2 сельскія акругі — Лар і Гольтгаўзен.

Катэгорыя:Камуны Паўночнага Рэйна-Вестфаліі
Адольф фон Менцэль

**Адольф фон Менцэль** (; , Брэслау — , ) — нямецкі мастак і ілюстратар, адзін з лідараў рамантычнага гістарызму.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў горадзе Брэслау ў сям’і прускага двараніна Карла Эрдмана фон Менцэля, які валодаў у горадзе ўласнай літаграфічнай майстэрняй. У 1830 годзе Адольф фон Менцэль пераехаў з сям’ёй у Берлін.

Першай мастацкай школай стала для Адольфа літаграфічная майстэрня бацькі. Стаўшы ў 1833 годзе карміцелем сям’і пасля смерці бацькі, ён браўся за любую працу: рабіў абедзенныя меню, запрашальныя квіткі і г. д. Адольф нядоўга (усяго 6 месяцаў) наведваў класы акадэміі майстэрстваў у Берліне і быў амаль самавукам. Упершыню зрабіўся вядомы ў 1833 годзе сшыткам малюнкаў, выкананых пяром і якія адлюстроўвалі «Жыццё мастака».

За гэтай юнацкай працай Менцеля ішлі шэраг ім самім літаграфаваных «Выдатнасцяў Брандэнбургскай гісторыі» (1834—1839, 12 аркушаў) і некалькі першых яго спроб у жывапісе алейнымі фарбамі, напрыклад, «Гульня ў шахматы» (1836), «Юрыдычная кансультацыя» (1837), «Судовае паседжанне» (1837) і іншыя працы. Але неўзабаве яму прыйшлося адкласці ў бок палітру і пэндзлі, каб заняцца стварэннем ілюстрацый да «Гісторыі Фрыдрыха Вялікага» Франца Куглера (1839—1842) і пасля ілюстраваннем раскошнага выдання твораў Куглера (1843—49).

Катэгорыя:Кавалеры ордэна Pour le Mérite
Катэгорыя:Ганаровыя члены Імператарскай Акадэміі мастацтваў
Катэгорыя:Графікі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Графікі Германіі
Катэгорыя:Мастакі Германіі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-жанрысты Германіі
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты Германіі
Катэгорыя:Мастакі рамантызму
Катэгорыя:Мастакі-ілюстратары
Катэгорыя:Мастакі гістарычнага жанру
Багалюбава

**Багалюбава**:
* Багалюбава (Уладзімірская вобласць)
* Багалюбава (Холм-Жыркоўскі раён)
Хендрык Вілем Месдаг

**Хендрык Вілем Месдаг** (; , Гронінген — , ) — нідэрландскі мастак-марыніст.

## Жыццё і творчасць 
Х. В. Месдаг нарадзіўся ў сям’і банкіра Класа Месдага. У дзяцінстве авалодваў жывапісам пры дапамозе бацькі, мастака-самавучкі. Вывучаў маляванне ў Бруселі ў Вілема Рулафса і, з 1868 года — у Гаазе. Удзельнічаў у 1870 годзе ў Парыжскім салоне і заваяваў залаты медаль за сваё палатно «Хвалярэзы ў Паўночным моры». Член мастацкага таварыства *Пульхры студыё (Pulchri Studio)*, у 1889 годзе абіраецца яго старшынёй. У 1903 годзе мастак перадаў Нідэрландскай дзяржаве свой яму дом у Гаазе і калекцыю жывапісу. Цяпер у гэтым будынку знаходзіцца музей, які носіць назву Калекцыя Месдага ().

Мастак пісаў пераважна марскія віды ў рэалістычным стылі і належаў да гаагскай школы. Яго найвядомейшае палатно — «Панарама Схевенінгена», у стварэнні якога прынялі ўдзел таксама і члены сям’і Месдага — брат, жонка. Карціна вышынёй 14 м і даўжынёй 120 м адлюстроўвае рыбацкую вёску Схевенінген канца XIX стагоддзя, на месцы якой цяпер размясціўся папулярны прыморскі курорт. У 1975 годзе карціна была рэстаўравана і зараз выстаўляецца ў Гаазе ў спецыяльна пабудаваным для яе будынку.

Катэгорыя:Мастакі Нідэрландаў XIX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі Нідэрландаў XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-марыністы Нідэрландаў
Эшвайлер

**Эшвайлер** (, ) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Ахен. Насельніцтва —  чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 76,559 км². Афіцыйны код — 05 3 54 012. Горад падзяляецца на 22 гарадскія раёны.

## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Марцін Шульц, нямецкі палітык

Катэгорыя:Гарады Паўночнага Рэйна-Вестфаліі
Старая пратэстанцкая кафедральная царква (Быдгашч)

**Старая пратэстанцкая кафедральная царква** — былая мураваная пратэстанская царква, якая знаходзілася ў старым горадзе Быдгашча. Храм знаходзіўся на месцы сённяшняга рынку.

## Гісторыя 
Існаваў у 1787—1903 гадах. Будынак храма пабудаваны ў стылі класіцызму. З-за кепскага тэхнічнага стану ён быў знесены, а яго функцыі пераняў новы парафіяльны храм, які знаходзіўся побач на пл. Касцялецкіх.

Быдгашч. Старая пратэстанцкая кафедральная царква 14.jpg|Новая і падмурак старай пратэстанцкай кафедральнай царквы.
Быдгашч. Старая пратэстанцкая кафедральная царква 13.jpg
Быдгашч. Старая пратэстанцкая кафедральная царква 6.jpg
Быдгашч. Старая пратэстанцкая кафедральная царква 5.jpg 

## Спасылкі 
* Znasz te kościoły? Wszystkie kiedyś były ewangelickie &#91;ZDJĘCIA&#93;
 

Катэгорыя:Храмы Быдгашча
Катэгорыя:Пратэстанцкія храмы Польшчы
Міхаіл Дзмітрыевіч Дзеруноў

**Міхаіл Дзмітрыевіч Дзеруноў** (нар. , в. Пароеўка, Чавускі раён) — Герой Сацыялістычнай Працы (1966).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сям'і селяніна. У калгасе «Перамога» працуе з 1946 года, спачатку калгаснікам, а затым з 1949 года — трактарыстам. Працаваў на трактары ДТ-54, МТЗ, быў звеннявым па вырошчванню льну, бульбы. У 1978 годзе ураджайнасць бульбы ў яго звяне склала 380 ц з гектара.

12 красавіка 1979 года за выдатныя поспехі, дасягнутыя ў вытворчасці і продажу дзяржаве прадуктаў земляробства і высокі ўзор працоўнага гераізму, Указам Прэзідыўма Вярхоўнага Савета СССР яму было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля «Серп і молат».

Прымаў актыўны ўдзел у грамадскім жыцці, выбіраўся дэпутатам мясцовых Саветаў, у 1985 годзе быў абраны дэпутатам Вярхоунага Савета БССР.

## Спасылкі 
* Героі Сацыялістычнай Працы 

 
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 11-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты мясцовых саветаў Беларусі
Тэкленбург

**Тэкленбург** () — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Штайнфурт. Насельніцтва — 9159 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 70,37 км². Афіцыйны код — 05 5 66 088.

Горад падзяляецца на 17 гарадскіх раёнаў. З 1263 па 1806 год належаў графам Бентгайм.

Катэгорыя:Гарады Паўночнага Рэйна-Вестфаліі