open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Кадан-К’юн

**Востраў Кадан**, або **Кадан-К’юн** () — найбуйнейшы востраў у архіпелагу М’ёй. Уваходзіць у склад дзяржавы М’янма. Плошча — 449,8 км². 

Востраў гарысты. Найвышэйшы пункт — гара Французскай бухты (767 м). Значная частка пакрыта трапічным лесам, у тым ліку манграмі. 

Еўрапейскія мараплаўцы ведалі пра існаванне вострава К’юн з XVI ст. Французскія і брытанскія караблі выкарыстоўвалі шырокую бухту на поўначы вострава для часовых стаянак. У нашы дні мясцовае насельніцтва займаецца сельскай гаспадаркай і рыбалоўствам. На ўзбярэжжы жывуць «марскія цыганы» мокен. 

## Спасылкі 
* Kadan Kyun Also Known As: King Island 
* Island Database: Islands of Myanmar

Катэгорыя:Астравы Індыйскага акіяна
Катэгорыя:Астравы М’янмы
Муравейка

**Муравейка** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Іван Андрэевіч Муравейка (1921—2021) — беларускі паэт.
* Павел Мікалаевіч Муравейка (нар. 1971) — беларускі ваенны.
Вольны ўніверсітэт Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі

**Вольны ўніверсітэт Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі** () — італьянская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова каталіцкай скіраванасці са статусам універсітэта з сядзібай у Рыме. 

Гэта другі старэйшы ўніверсітэт у Рыме пасля ўніверсітэта «Ла Сапіенца». Універсітэт вылучаецца тым, што мае найлепшыя ў Італіі суадносіны студэнтаў і выкладчыкаў: 1 выкладчык на кожныя 11 студэнтаў.

## Структура 
* Дэпартамент юрыспрудэнцыі, эканомікі, паліталогіі і сучасных замежных моў (Рым)
* Дэпартамент юрыспрудэнцыі (Палерма)
* Дэпартамент гуманітарных навук (Рым)

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Італіі
Катэгорыя:Рым
Уладзімір Яўгенавіч Улаховіч

**Уладзімір Яўгенавіч Улаховіч** (нар. ) — беларускі дыпламат.

Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Венгерскай Рэспубліцы і па сумяшчальніцтве ў Босніі і Герцагавіне і Рэспубліцы Харватыя (з 2022 года).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 6 верасня 1957 года.

У 1985 годзе скончыў з адзнакай Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. З 1986 года па снежань 1990 гады працаваў у Мінскім абкаме УЛКСМ, затым — у ЦК УЛКСМ Беларускай ССР. Са студзеня 1991 па красавік 1997 года працаваў у Сакратарыяце Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь на пасадах рэферэнта, старэйшага рэферэнта, вядучага спецыяліста, памочніка Старшыні Вярхоўнага Савета. З 1997 па красавік 2000 году працаваў намеснікам генеральнага дырэктара інфармацыйнага агенцтва «Інтэрфакс».

З красавіка 2000 па кастрычнік 2011 года працаваў дырэктарам Цэнтра міжнародных даследаванняў Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 2012 годзе падрыхтаваў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Станаўленне і асаблівасці знешняй палітыкі Рэспублікі Беларусь (1921—2005 гг.)».

З кастрычніка 2011 года — намеснік старшыні Беларускай гандлёва-прамысловай палаты (БелГПП). У 2016 годзе на пасяджэнні Савета быў абраны старшынёй БелГПП.

10 лютага 2022 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Венгрыі і па сумяшчальніцтве ў Босніі і Герцагавіне і Рэспубліцы Харватыя.

## Узнагароды 
* падзяка Прэм’ер-міністра Рэспублікі Беларусь (2016),
* ганаровая грамата Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (2017),
* Ордэн Зоркі Італіі.

Катэгорыя:Выпускнікі БДУ
Катэгорыя:Дыпламаты Беларусі
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Венгрыі
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Харватыі
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Босніі і Герцагавіне
Аляксандр Караткевіч

**Алякса́ндр Каратке́віч**:
* Аляксандр Вікенцьевіч Караткевіч — беларускі вучоны ў галіне механізацыі сельскагаспадарчай вытворчасці.
* Аляксандр Цімафеевіч Караткевіч — беларускі гісторык.
Павел Мікалаевіч Муравейка

**Павел Мікалаевіч Муравейка** (нар. , Мар’іна Горка, Пухавіцкі раён, Мінская вобласць) — беларускі ваенны. Генерал-маёр. Першы намеснік Дзяржаўнага сакратара Савета Бяспекі Рэспублікі Беларусь (2022—2024), Начальнік Генеральнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь (з 2024). Фігурант санкцыйных спісаў ЕС і шэрагу іншых краін.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 26 верасня 1971 года ў Мар’інай Горцы Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці, беларус.

У 1992 годзе скончыў Мінскае вышэйшае ваенна-палітычнае агульнавайсковае вучылішча з дыпломам з адзнакай і з залатым медалём і ў далейшым ваенную службу праходзіў ва Узброеных Сілах Рэспублікі Беларусь на пасадах камандзіра мотастралковага ўзвода, роты, начальніка штаба — намесніка камандзіра мотастралковага батальёна, камандзіра мотастралковага батальёна.

Пасля заканчэння ў 2001 годзе камандна-штабнога факультэта Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь з дыпломам з адзнакай і з залатым медалём ваенную службу праходзіў на пасадах старшага афіцэра аддзела (планавання) аператыўнага ўпраўлення Генеральнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, старшага афіцэра, начальніка групы, начальніка арганізацыйна-аналітычнай групы галоўнага аператыўнага ўпраўлення Генеральнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, начальніка аддзела галоўнага аператыўнага ўпраўлення Генеральнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.

23 мая 2024 года прызначаны Начальнікам Генеральнага штаба Узброеных сіл Рэспублікі Беларусь.

### Выказванні 
У верасні 2023 года Муравейка заявіў: «У першую чаргу хацеў бы зберагчы ад тых вар'яцкіх думак і шалёных ідэй праверыць на практыцы, ці ўмеюць беларусы прымяняць гэту зброю. У нас ёсць дух, воля і гатоўнасць у выпадку неабходнасці ўсімі сродкамі абараняць нашу краіну», а ў кастрычніку 2023 года сказаў, што Беларусь мае права «прасячы калідор» праз Літву сілай зброі ў адказ на санкцыі.

У лістападзе 2024 года Муравейка назваў расейскі ўдар ракетай «Арэшнік» па Дняпры «жэстам добрай волі».

### Міжнародныя санкцыі 
18 снежня 2023 года Муравейку дадалі ў санкцыйны спіс Еўрапейскага саюза, накіраваны супраць асоб, якія маюць дачыненне да ўварвання Расіі ва Украіну. Праз некалькі дзён пасля гэтага да еўрапейскага пакета санкцый далучылася Швейцарыя, а ў лютым 2024 года — Албанія, Боснія і Герцагавіна, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Малдова, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя, Украіна.

З 9 жніўня 2024 года Муравейка знаходзіцца у санкцыйным спісе Канады.

З 24 лютага 2025 года знаходзіцца у санкцыйным спісе Аўстраліі.

## Узнагароды 
* ордэн «За службу Радзіме» ІІІ ступені (2016).

Катэгорыя:Генерал-маёры (Беларусь)
Катэгорыя:Беларускія асобы ў Чорным спісе ЕС
Катэгорыя:Начальнікі Генеральнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь
Оскар (кінапрэмія, 2018)

**90-я цырымонія ўручэння ўзнагарод прэміі «Оскар»** за заслугі ў вобласці кінематографа за 2017 год адбылася 4 сакавіка 2018 года ў тэатры «Долбі» (). Намінанты былі абвешчаны 23 студзеня 2018 года. Фільм Гільерма дэль Тора «Форма вады» стаў лідарам па колькасці намінацый — 13 катэгорый.

Дату ўручэння прэміі перанеслі на нязвыкла позні тэрмін з-за супадзення з датай правядзення зімовых Алімпійскіх гульняў. Вядучым цырымоніі другі раз стаў комік . З 20 лютага 2018 года на працягу тыдня болей за пяць тысяч членаў амерыканскай кінаакадэміі галасавалі, прычым як анлайн, так і традыцыйна запаўняючы папяровыя бюлетэні. З наступнага года арганізатары пяройдуць да поўнага анлайн-галасавання.

Многія зоркі выйшлі на чырвоную дарожку са значкамі руху па абароне жанчын ад сэксуальных дамаганняў «», актрыса Эма Уотсан зрабіла такую тату.

## Спіс лаўрэатаў і намінантаў 
### Асноўныя катэгорыі 
### Іншыя катэгорыі 
## Крытыка 
Кінакрытык Аляксандр Паўлаў адзначыў, што Гільерма дэль Тора цалкам можа быць цікавым рэжысёрам і здымаць фільмы без аглядкі на грамадскую думку, але цяперашні фільм ён здымаў для таго, каб нарэшце атрымаць доўгачаканую ўзнагароду:

## Крыніцы 
## Спасылкі 
2018
Катэгорыя:Кінапрэміі 2018 года
Катэгорыя:Сакавік 2018 года
Катэгорыя:Падзеі 4 сакавіка
Катэгорыя:2018 год у Каліфорніі
Мінскі НДІ радыёматэрыялаў

**Адкрытае акцыянернае таварыства «Мінскі НДІ радыёматэрыялаў»** — навукова-даследчае прадпрыемства ў складзе Аддзялення фізікі, матэматыкі і інфарматыкі НАН Беларусі. Працуе ў галіне распрацоўкі і вытворчасці электроннай кампанентнай базы ЗВЧ-тэхнікі.

## Гісторыя 
Інстытут створаны загадам Міністэрства прамысловасці сродкаў сувязі СССР ад 16 верасня 1982 года № 420 дсп «Аб арганізацыі Мінскага навукова-даследчага інстытута радыёматэрыялаў» для распрацоўкі і арганізацыі вытворчасці электроннай кампанентнай базы ЗВЧ-тэхнікі на аснове перспектыўных паўправадніковых матэрыялаў злучэнняў А3В5.

Датай стварэння Мінскага НДІ радыёматэрыялаў з правам юрыдычнай асобы лічыцца 01 кастрычніка 1982 года.

У адпаведнасці са Статутам МНДІРМ, зацверджаным 30 верасня 1982 года намеснікам Міністэрства прамысловасці сродкаў сувязі, асноўным напрамкам работ МНДІРМ з’яўляюцца распрацоўка, выраб вопытных партый і прамысловае ўкараненне спецыяльных матэрыялаў і тэхналогій, неабходных для вырабу элементаў, схем і прылад мікраэлектронікі, функцыянальнай электронікі ў апаратуры сродкаў сувязі.

У перыяд з 1983 па 1989 гады было ажыццёўлена будаўніцтва адміністрацыйнага і лабараторна-вытворчага карпусоў інстытута, аснашчэнне інстытута неабходным сучасным навукова-даследчым і тэхналагічным абсталяваннем, камплектаванне штата інстытута спецыялістамі неабходных спецыяльнасцей, разгорнуты навукова-даследчыя і доследна-канструктарскія работы па накіраванні дзейнасці інстытута.

3 2001 па 2010 МНДІРМ — навукова-даследчае рэспубліканскае унітарнае прадпрыемства, з 14.12.2010 — адкрытае акцыянернае таварыства.. З 2003 — у складзе Дзяржкамваенпрама, з 2020 — у складзе НАН Беларусі.

Інстытут валодае адзінай у рэспубліцы базай для распрацоўкі і вытворчасці оптаэлектронных вырабаў і ЗВЧ-маналітных інтэгральных сістэм падвышанай ступені інтэграцыі, сэнсарнай тэхнікі на аснове мікрамеханікі.

27 траўня 2023 года Украіна ўвяла санкцыі супраць інстытута.

## Напрамкі дзейнасці 
* распрацоўка і вытворчасць элементнай базы і функцыянальных вузлоў ЗВЧ-тэхнікі (цвёрдацельныя ЗВЧ маналітна-інтэгральныя схемы — малашумныя ўзмацняльнікі і ўзмацняльнікі магутнасці, ахоўныя прылады, перамыкачы, атэнюятары, пераўтваральнікі частаты ЗВЧ-модулі і інш.)
* распрацоўка і вытворчасць оптаэлектронных кампанентаў і модуляў на іх аснове (фотадэтэктары, святловыпрамяняльныя дыёды, паўправадніковыя лазеры, аптычныя модулі прыёму і перадачы)
* вытворчасць матэрыялаў для паўправадніковай вытворчасці — падкладкі арсеніду галію стандарту «epi-ready»
* распрацоўка сэнсарнай тэхнікі, модуляў і сістэм (датчыкі кута нахілу, ціску, паскарэння, электронны компас і інш.)
* распрацоўка і выраб медыцынскай тэхнікі

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка 

Катэгорыя:З’явіліся ў 1982 годзе
Катэгорыя:Інстытуты Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі
Катэгорыя:Радыёэлектроніка ў Беларусі
Катэгорыя:Вуліца Лейтэнанта Кіжаватава (Мінск)
Сіялавыя кіслоты

**Сія́лавыя кісло́ты** — монацукрыды, аднаасноўныя поліаксіамінакіслоты, вытворныя нейрамінавай кіслаты. Моцныя кіслоты.

Бясколерныя крышталі, раствараюцца ў вадзе, мала раствараюцца ў метаноле, не раствараюцца ў эфіры.

У звязаным стане прысутнічаюць у тканках чалавека, жывёл і некаторых мікраарганізмаў, дзе ўваходзяць у склад глікапратэінаў, глікаліпідаў і інш. У свабодным стане выяўлены ў спіннамазгавой вадкасці, шчытападобнай залозе, слізістай абалонцы страўніка, ікры некаторых відаў рыб. Вызначаюць антыгенныя і рэцэптарныя ўласцівасці клетак, удзельнічаюць у іх узаемадзеянні з вірусамі, таксінамі, гармонамі і інш. Надаюць вязкасць сакрэтам слізістых абалонках, што ахоўвае іх ад механічных пашкоджанняў і пранікнення бактэрый.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Монацукрыды
Катэгорыя:Кетозы
Уладзімір Караткевіч (значэнні)

**Уладзі́мір Каратке́віч**:
* Уладзімір Аляксандравіч Караткевіч — беларускі тэатральны рэжысёр.
* **Уладзімір Сямёнавіч Караткевіч** — беларускі пісьменнік.
Улаховіч

**Улаховіч** — беларускае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Мікалай Дзмітрыевіч Улаховіч (нар. 1951) — беларускі палітык.
* Уладзімір Яўгенавіч Улаховіч (нар. 1957) — беларускі дыпламат.

Катэгорыя:Беларускія прозвішчы
П’ер Буль

**П’ер Буль** (, ,  — , Парыж) — французскі пісьменнік.

## Біяграфія 
Атрымаўшы спецыяльнасць электрыка, Буль паехаў на Далёкі Усход. Падчас Другой сусветнай вайны ўдзельнічаў у ваенных дзеяннях у складзе сіл «Свабоднай Францыі» (фр. France libre) у Кітаі, Бірме і Інданезіі. Пра гэты цяжкі перыяд свайго жыцця ў якасці ваеннапалоннага ў Паўднёва-Усходняй Азіі Буль расказаў у сваім самым вядомым творы «Мост цераз раку Квай». Каб вярнуць жаданне жыць, ён стаў употай пісаць дзённік. У канцы 1944 г. Булю ўдалося ўцячы з палону. Пасля вайны Буль уладкаваўся ў Малайзіі, і толькі пазней, вярнуўшыся на радзіму, ён прысвяціў сябе літаратуры.

## Беларускія пераклады 
*  Планета малпаў // Замежная фантастыка. — Мн., 1990.
*  Загадкавы святы // Французская навела XX стагоддзя. — Мн., 1992.

Катэгорыя:Пісьменнікі Францыі XX стагоддзя
Катэгорыя:Сцэнарысты Францыі
Катэгорыя:Сцэнарысты XX стагоддзя
Катэгорыя:Удзельнікі Другой сусветнай вайны
Крыстэрс Апар’ёдс

**Крыстэрс Апар’ёдс** (; нар. , Сігулда) — латвійскі саначнік, прызёр чэмпіянату свету і Еўропы. Удзельнік зімовых Алімпійскіх гульняў 2018 года, бронзавы прызёр зімовых Алімпійскіх гульняў 2022 года.

## Біяграфія 
Пачаў практыкавацца ў спорце з 8 гадоў, з 2013 года пачаў спаборнічаць за зборную Латвіі ў адзіночных санях.

Вызначыўся на розных маладзёжных спаборніцтвах. Заваяваў два залатыя і адзін сярэбраны медаль на юнацкім чэмпіянаце свету (у камандных спаборніцтвах у Лілехамеры 2015 і ў адзіночках у Сігулдзе 2017), два сярэбраныя медалі і бронзавы медаль на маладзёжным чэмпіянаце Еўропы. Ён таксама выйграў золата на юнацкіх Алімпійскіх гульнях у Лілехамеры ў 2016 годзе. Заняў другое месца ў выніковым рэйтынгу маладзёжнага заліку Кубка свету ў сезоне 2015/16.

На высокім прафесійным узроўні дэбютаваў на этапе Кубка свету 27 лістапада 2016 года ў Вінтэрбергу, заняўшы 23-е месца ў адзіночках. Першы подыум для яго адбыўся ў эстафетных спаборніцтвах на этапе 19 лютага 2017 года ў Пхёнчхане. Свае першыя спаборніцтвы ён выйграў 13 студзеня 2019 года ў эстафеце ў Сігулдзе.

Браў удзел у зімовых Алімпійскіх гульнях у Пхёнчхане (2018), дзе заняў 11 месца ў адзіночках і 7 месца ў эстафеце.

На чэмпіянаце Еўропы 2019 года выйграў бронзавы медаль у адзіночках.

Катэгорыя:Саначнікі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 года
Катэгорыя:Саначнікі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 года
Катэгорыя:Саначнікі Латвіі
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры зімовых Алімпійскіх гульняў 2022 года
Ясатхон (правінцыя)

**Ясатхон** (тайск. ยโสธร) — правінцыя на паўночным усходзе Тайланда, размешчана на рацэ Чы. Мяжуе з правінцыямі: Мукдахан, Амнатчарэн, Убонратчатхані, Сісакет і Роет. У паўночнай частцы правінцыі шмат раўнін з невысокімі ўзгоркамі. Паўднёвая частка абмываецца ракой Чы, з некалькімі сажалкамі і балотамі. Уся тэрыторыя правінцыі — плато Карат з сярэдняй абсалютнай вышынёй каля 200 м. Глебы Ясатхона сфарміраваны ў Трыясавага перыяду. Правінцыя была ўтворана 1 сакавіка 1972 года, калі аддзялілася ад правінцыі Убонратчатхані.

Катэгорыя:Правінцыі Тайланда
Канчанабуры (правінцыя)

**Канчанабуры** (тайск. กาญจนบุรี) — адна з 77 правінцый Тайланда, найбуйнейшая па плошчы сярод заходніх правінцый. Канчанабуры не мае прамога выхаду да мора, мяжуе з правінцыямі Так, Утхайтхані, Супханбуры, Накхонпатхом, Ратбуры, на захадзе мяжуе з М’янмай — штатамі Карэн і Мон, адміністрацыйнай вобласцю Танінтайі.

Катэгорыя:Правінцыі Тайланда
Канчанабуры

**Канчанабуры** (тайск. กาญจนบุรี) — горад на захадзе Тайланда, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі.

## Гісторыя 
Заснаваны ў XVIII стагоддзі як крэпасць для абароны ад нападу бірманцаў. У 1942 годзе ў горадзе, які знаходзіўся пад японскай акупацыяй, пачалося будаўніцтва чыгуначнага моста цераз раку Кхвэяй, які з’яўляўся ўчасткам Тайска-Бірманскай чыгункі, вядомай таксама як «Дарога смерці». Каля паловы зняволеных, якія працавалі на будаўніцтве, памерлі ад хвароб, жорсткага абыходжання або няшчасных выпадкаў. Гэтыя падзеі леглі ў аснову рамана П’ера Буля «Мост цераз раку Квай», па якім Карл Форман і Майкл Уілсан напісалі сцэнарый шырока вядомага аднайменнага фільма, знятага брытанскім рэжысёрам Дэвідам Лінам і які атрымаў 7 прэмій «Оскар», а таксама шэраг іншых кінематаграфічных узнагарод.

Катэгорыя:Гарады Тайланда
Юлія Уладзіміраўна Гатоўка

**Юлія Уладзіміраўна Гатоўка** (нар. ) — беларуская тэнісістка; пераможца 15 турніраў серыі ITF (з іх 10 у адзіночным разрадзе). Удзельніца Кубка Федэрацыі (2021) у складзе нацыянальнай зборнай Беларусі.

Катэгорыя:Тэнісісткі Беларусі
Азербайджан на Паралімпійскіх гульнях

**Азербайджан на Паралімпійскіх гульнях** — Азербайджан дэбютавала на Паралімпійскіх гульнях у 1996 годзе на летніх гульнях у Атланце. Да гэтага азербайджанцы ўдзельнічалі ў складзе дэлагацыі зборнай СССР у 1988 годзе і ў складзе Аб'яднанай каманды ў 1992 годзе. Пасля атрымання незалежнасці ад СССР у 1991 годзе Азербайджан не ўдзельнічаў у Зімовых Паралімпійскіх гульнях. З таго часу зборная Азербайджана паспяхова ўдзельнічала ва ўсіх розыгрышах Паралімпійскіх гульняў.

## Медалі 
### Летнія Паралімпійскія гульні 
## Гл. таксама 
* Азербайджан на Алімпійскіх гульнях

## Спасылка 
* Медальны залік па гадах на сайце Paralympic.org 


Катэгорыя:Спорт у Азербайджане
Сурын (правінцыя)

**Сурын** () — правінцыя ў паўночна-ўсходняй частцы Тайланда, у рэгіёне Ісан. Адміністрацыйны цэнтр — горад Сурын. Правінцыя знаходзіцца на поўдні рэгіёна Ісан, прыкладна за 340 км на ўсход ад Бангкока. Агульная плошча правінцыі — 8124,1 км² і займае 24-е месца па плошчы сярод усіх рэгіёнаў краіны.

На поўначы мяжуе з правінцыямі Роет і Махасаракхам, на ўсходзе — з правінцыяй Сісакет, на захадзе — з правінцыяй Бурырам, на поўдні — з камбаджыйскай правінцыяй Адармеантыяй.

Катэгорыя:Правінцыі Тайланда
Сурын

**Сурын** — прозвішча, тапонім.

## Прозвішча 
* Віталь Міхайлавіч Сурын (1940—2020) — беларускі спецыяліст у галіне дынамікі, трываласці машын, прыбораў і апаратуры.
* Марцін Акімавіч Сурын (1908—1963) — Герой Савецкага Саюза.

## Тапонім 
* Сурын (горад)
* Сурын (правінцыя)
Казіміраўскі сельсавет (Жлобінскі раён)

**Казімі́раўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Казімірава.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Жлобінскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Жлобінскім раёне БССР. 14 жніўня 1937 года разбуйнены на 2 сельсаветы: Казіміраўскі і Краснабярэжскі. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Малевіцкага сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Жлобінскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Эліза Цірума

**Эліза Цірума** (таксама вядомая як **Цаўцэ**; ; нар. , ) — латвійская саначніца, бронзавая прызёрка Алімпійскіх гульняў 2014 і 2022 гадоў у эстафеце, прызёрка чэмпіянатаў свету. Сястра Маі Цірумы.

У 2015 годзе выйшла замуж за Роберта Цаўцэ, развялася ў 2020 годзе.

Катэгорыя:Саначнікі Латвіі
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры зімовых Алімпійскіх гульняў 2014 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры зімовых Алімпійскіх гульняў 2022 года
Катэгорыя:Саначнікі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 года
Катэгорыя:Саначнікі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 года
Катэгорыя:Саначнікі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 года
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Трох зорак
Ясатхон

**Ясатхон** () — горад на ўсходзе Тайланда, цэнтр аднайменнай правінцыі. Размешчаны ля прытоку ракі Мун, прамая адлегласць ад горада Ясатхон да сталіцы Бангкок — 450 км. Насельніцтва —  чалавек (2014).

Катэгорыя:Гарады Тайланда
Оскар (кінапрэмія, 2019)

**91-я цырымонія ўручэння ўзнагарод прэміі «Оскар»** за заслугі ў вобласці кінематографа за 2018 год адбылася 24 лютага 2019 года ў тэатры «Долбі» у Лос-Анджэлесе. Упершыню з 1996 года на «Оскар» быў вылучаны фільм ад Беларусі — драма «Хрусталь» рэжысёра , але ў выніку ў спіс намінантаў на «Найлепшы фільм на замежнай мове» не трапіў. У сваю чаргу расійскі оскараўскі камітэт вылучыў на кінапрэмію ад Расіі мастацкую стужку «», але і яна не трапіла ў канчатковы спіс намінантаў.

Цырымонія ўручэння прэміі прайшла без вядучага, а прамова пераможцы не павінна была быць даўжэй за 45 секунд. Брытанскі гурт «Queen» выступіў разам са спеваком , а Брэдлі Купер і Лэдзі Гага падняліся на сцэну, каб разам выканаць «» на ўручэнні прэміі. Самым шыкоўным на «Оскары» стаў нарад Лэдзі Гагі, якая з’явілася на чырвонай дарожцы ў доўгай чорнай сукенцы «Alexander McQueen» і калье з адным з самых буйных брыльянтаў у свеце ад «Tiffany» коштам больш за 40 мільёнаў долараў.

## Спіс лаўрэатаў і намінантаў 
### Асноўныя катэгорыі 
### Іншыя катэгорыі 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
2019
Катэгорыя:Кінапрэміі 2019 года
Катэгорыя:Люты 2019 года
Катэгорыя:Падзеі 24 лютага
Катэгорыя:2019 год у Каліфорніі
Бад Спенсер

**Бад Спенсер** (, сапраўднае імя **Карла Педэрсолі** - ; ,  — ) — італьянскі акцёр, сцэнарыст, прадзюсар і кампазітар. Спартсмен, неаднаразовы чэмпіён Італіі па плаванні. Асабліва вядомы па фільмах у жанры «спагеці-вестэрн» у пары з Тэрэнсам Хілам.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Акцёры Італіі
Катэгорыя:Акцёры XX стагоддзя
Катэгорыя:Акцёры XXI стагоддзя
Катэгорыя:Сцэнарысты Італіі
Катэгорыя:Сцэнарысты XX стагоддзя
Катэгорыя:Кампазітары Італіі
Катэгорыя:Кампазітары XX стагоддзя
Катэгорыя:Спартсмены Італіі
Катэгорыя:Плыўцы на летніх Алімпійскіх гульнях 1952 года
Катэгорыя:Удзельнікі летніх Алімпійскіх гульняў 1956 года
Тэрэнс Хіл

**Тэрэнс Хіл** (англ.: *Terence Hill*; сапраўднае імя **Марыё Джыроці** (іт. *Mario Girotti*); нар. 29 сакавіка 1939, Венецыя, Італія) — італьянскі акцёр і кінарэжысёр. 

Марыё нарадзіўся 29 сакавіка 1939 года ў Венецыі, у сям'і італьянскага фармацэўта. З 1943 па 1945 год сям'я правяла на радзіме маці, у мястэчку Ломач, Германія, ратуючыся ад бамбардзіровак Дрэздэна. Праз некаторы час Джыроці пераехалі ў Рым.

## Спасылкі
Уладзімір Леанідавіч Белякоў

**Уладзімір Леанідавіч Белякоў** (нар. , Мсціслаў) — беларускі медык і дзяржаўны дзеяч. Член Беларускага патрыятычнага руха.

## Біяграфія 
У 1972 годзе скончыў Віцебскі медыцынскі інстытут.

З 1991 па 1996 год працаваў начальнікам упраўлення аховы здароўя Мінскага гарадского выканаўчага камітэта.

У 1995 годзе ў другім туры галасавання быў выбраны дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь ад Мсціслаўскай выбарчай акругі № 171 Магілёўскай вобласці.

## Спасылкі 
* Интервью с В. Л. Беляковым (1996 г.)

Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання
Катэгорыя:Хірургі Беларусі
Катэгорыя:Медыкі Беларусі
Ліз Трас

**Элізабет Мэры «Ліз» Трас** (; нар., ) — брытанскі палітычны і дзяржаўны дзеяч.

Лідар Кансерватыўнай партыі Вялікабрытаніі з 5 верасня па 24 кастрычніка 2022 года, Прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі з 6 верасня па 25 кастрычніка 2022 года. Займала пасаду 50 дзён, стаўшы самым нядоўгім прэм’ерам у гісторыі Вялікабрытаніі.

Стала трэцяй жанчынай Прэм’ер-міністрам Вялікабрытаніі (пасля Маргарэт Тэтчэр і Тэрэзы Мэй). У мінулым — Міністр навакольнага асяроддзя, харчавання і сельскай гаспадаркі Вялікабрытаніі (2014—2016), Міністр юстыцыі Вялікабрытаніі і першая ў гісторыі жанчына лорд-канцлер (2016—2017), Міністр знешняга гандлю Вялікабрытаніі (2019—2021), Міністр замежных спраў Вялікабрытаніі (2021—2022).

## На чале ўрада 
Ліз Трас сутыкнулася з незадаволенасцю з боку аднапартыйцаў. У прыватнасці, Кансерватыўная партыя абяцала скараціць міграцыю ў Брытанію, але Трас фактычна адмовілася выконваць абяцанні. Яна адхіліла Суэлу Брэверман з пасады міністра ўнутраных спраў, бо тая абараняла меркаванне скараціць агульную міграцыю. Больш 20 дэпутатаў-кансерватараў публічна крытыкавалі Ліз Трас, прычым 13 публічна заклікалі яе выйсці ў адстаўку.

Прызначаны Ліз Трас міністр фінансаў Квасі Квартэнг у верасні абвясціў аб новым бюджэце, які прадугледжвае самае вялікае скарачэнне падаткаў за паўстагоддзя. Такім чынам яна хацела стымуляваць эканамічны рост. Рашэнне выклікала падзенне фунта да рэкордна нізкага ўзроўню і крытыку з боку МВФ. План на фоне энергетычнага крызісу аказаўся нерэалістычным.

Папулярнасць Трас моцна зменшылася, выбаршчыкаў непакоіў магчымы эканамічны хаос у краіне. Банку Англіі давялося ўмяшацца, каб стабілізаваць рынак дзяржаўнай запазычанасці і аднавіць давер.

Палітычны хаос павялічыўся ў наступныя дні на фоне міжпартыйнай барацьбы. Урэшце кансерватары рашылі прымусіць Ліз Трас пайсці. Многія заканадаўцы-кансерватары палічылі, што ў іх няма шанцаў выйграць выбары ў 2024 годзе з Трас на чале.

Ліз Трас выйшла ў адстаўку праз 6 тыдняў пасля прызначэння. Гэта антырэкорд знаходжання на пасадзе брытанскага прэм’ера.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Міністры замежных спраў Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Міністры Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Палітыкі Вялікабрытаніі
Неакаланіялізм

**Неакаланіялізм** — сістэма адносін паміж развітымі заходнімі дзяржавамі і іх былымі калоніямі, якая змяніла формы каланіяльнага панавання, але захавала важныя яго рысы.

## Тлумачэнне 
Упершыню тэрмін быў выкарыстаны ў працы Квамэ Нкрума «Неакаланіялізм як апошняя стадыя імперыялізму» (1965 год). Паняццем «неакаланізм» ён назваў тое становішча, якое прыйшло на змену каланіяльнаму праўленню. Зараз паняцце мае на ўвазе форму латэнтнай, не заснаванай на прамым прымусе і пазбаўленне дзяржаўнага суверэнітэту эксплуатацыі з боку эканамічна развітых сусветных дзяржаў. Неакаланіялізм уяўляе асаблівую сістэму дыскрымінацыйных эканамічных і палітычных адносін, а таксама спецыфічную экспансію.

Адным з распаўсюджаных праяўленняў з’яўляецца «балканізацыя», то ёсць штучны падзел. Найбольш ярка падобная з’ява выказана ў Афрыцы, дзе значная частка дзяржаў ўтвораны на базе каланіяльных абласцей, а іх межы акрэслены еўрапейцамі. Па выніку дзяржавы, якія атрымалі незалежнасць, фактычна ўяўлялі з сябе асобны рэгіён, чым паўнавартасную краіну. Яны, валодаючы маленькім рынкам і невялікімі рэсурсамі, станавіліся няздольнымі ствараць буйныя вытворчасці. Усё гэта ўскладнялася адсутнасцю гаспадарчых сувязяў паміж прадпрыемствамі і цэнтралізаваным планаваннем.

Другім фактарам стаў механізм дапамогі былым калоніям, якім мае на ўвазе масавыя пастаўкі прамысловых тавараў з былых метраполій у абмен на сельгаспрадукцыю і мінеральныя тавары, цана якіх значна заніжаецца. Гэтаму становішчу спраў спрыяе прыхільнасць да валют былых каланіяльных дзяржаў. Так, напрыклад, многія афрыканскія дзяржавы, што раней былі залежныя ад Францыі, гандлююць пераважна франкамі. Такім чынам, яны сутыкаюцца з пастаянным дэфіцытам плацежнага балансу.

Палітычныя і гвалтоўныя сродкі праявы неакаланіялізму стала серыя дзяржаўных пераваротаў у Габоне, Тога, Камеруне, Буркіна-Фасо, Чадзе ў XX і пачатку XXI стагоддзях, што ад часткі стала следствам незадаволенасці метраполіяй палітыкай дзеючых уладаў.

## Неакаланіяльныя дзяржавы 
Найбольш вядомымі праявамі неакаланізму ёсць дзейнасць Францыі і Бельгіі ў Афрыцы. У пачатку XXI стагоддзя да іх таксама далучыліся ЗША, Кітай і Індыя. Неакаланіяльная палітыка апошніх двух у асноўным праяўляецца ў эканамічнай сферы.

## Гл. таксама 
* Посткаланіялізм

## Літаратура 
* From the Introduction. Kwame Nkrumah. Neo-Colonialism, The Last Stage of Imperialism. Thomas Nelson & Sons, Ltd., Лондон (1965).
* Филиппов В. Р. Колониализм: второе пришествие // Российский совет по международным делам. 23 июля 2012.
* Шульга А. А. Неоколониальное противостояние в XXI веке // Теории и проблемы политических исследований. 2016. № 3. С 156—166.

Катэгорыя:Капіталізм
Катэгорыя:Каланіялізм
Верхнеалбянскі сельсавет

**Верхнеалбя́нскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Верхняя Алба.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Верхнеалбянскі (Вышнеалбянскі) сельсавет** у складзе Стрэшынскага раёна Бабруйскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Жлобінскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Жлобінскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. З 28 чэрвеня 1939 года ў складзе адноўленага Стрэшынскага раёна, з 17 снежня 1956 года ў складзе Жлобінскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 4 населеныя пункты. 23 лістапада 2022 года Верхнеалбянскі сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Стрэшынскага сельсавета.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 585 чалавек, з іх 96,9 % — беларусы, 1,5 % — рускія, 0,9 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 349 чалавек.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 4 населеныя пункты: вёскі Верхняя Алба, Гарадок, Ніжняя Алба і Шыхаў.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Жлобінскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Стрэшынскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2022 годзе
Стрэшынскі сельсавет

**Стрэ́шынскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — гарадскі пасёлак Стрэшын.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Стрэшынскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — мястэчка Стрэшын. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Жлобінскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Жлобінскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 27 верасня 1938 года Стрэшын набыў статус гарадскога пасёлка. З 28 чэрвеня 1939 года ў складзе адноўленага Стрэшынскага раёна. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя сельсавета перададзена ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Стрэшынскага пассавета.

30 сакавіка 1972 года скасаваны пасёлак Ніўкі.

12 лістапада 2013 года Стрэшынскі пассавет Жлобінскага раёна рэарганізаваны ў сельсавет. 23 лістапада 2022 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Верхнеалбянскага сельсавета (4 населеныя пункты: вёскі Верхняя Алба, Гарадок, Ніжняя Алба і Шыхаў).

Насельніцтва паводле перапісу 2009 года (4 населеныя пункты) — 1324 чалавекі, з іх 90,9 % — беларусы, 6,7 % — рускія, 0,8 % — украінцы, 0,8 % — малдаване; паводле перапісу 2019 года (4 населеныя пункты) — 987 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Стрэшынскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 2013 годзе
Шыхаўскі сельсавет

**Шы́хаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Стрэшынскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Шыхаў.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Стрэшынскага раёна Бабруйскай акругі БССР. 21 жніўня 1925 года скасаваны.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / А.И. Карпачева и др. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 1: (1917―1941 гг.). — Мн., «Беларусь», 1985. — 390 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Стрэшынскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1925 годзе
Міжнародны дыстанцыйны ўніверсітэт «UniNettuno»

**Міжнародны дыстанцыйны ўніверсітэт «UniNettuno»** () — італьянская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Рыме. 

## Структура 
* Факультэт культурнай спадчыны
* Факультэт эканомікі
* Факультэт правазнаўства
* Факультэт інжынерыі
* Факультэт псіхалогіі
* Факультэт камунікацый

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Італіі
Катэгорыя:Рым
Катэгорыя:Дыстанцыйная адукацыя
New Yorker

**«New Yorker»** (New Yorker Group Services International GmbH & Co.KG) — нямецкі магазін адзення і аксесуараў. Яго штаб-кватэра знаходзіцца ў Браўншвайгу. Крама арыентаваны на мэтавую групу людзей ва ўзросце ад 12 да 39 гадоў.
## Зноскі 
Катэгорыя:Кампаніі Германіі
Катэгорыя:Гандлёвыя сеткі
Катэгорыя:Вытворцы адзення і абутку
Людміла Уладзіміраўна Дучыц

**Людміла Уладзіміраўна Дучыц** (, ) — беларускі археолаг, гісторык. Кандыдат гістарычных навук (1982).

## Біяграфія 
Скончыла ў 1975 годзе БДУ. У 1974—2006 гадах у Інстытуце гісторыі НАН Беларусі.

## Навуковая дзейнасць 
Даследуе этнічную гісторыю, матэрыяльную і духоўную культуру насельніцтва зямель Полацкага княства, зараджэнне беларускага этнасу, старажытны касцюм, сакральныя язычніцкія і язычніцка-хрысціянскія аб’екты, пытанні этнапсіхалогіі. Праводзіла археалагічныя раскопкі на гарадзішчах Маскавічы і Рацюнкі на Браслаўшчыне, гідраархеалагічныя даследаванні ў Падзвінні, раскапала больш за 300 курганоў на поўначы Беларусі.

Аўтар манаграфій «Браслаўскае Паазер’е ў ІХ-ХІУ стст.» (1991), «Касцюм жыхароў Беларусі X—XIII стст.: паводле археалагічных звестак» (3-е выд., 2005), адзін з аўтараў «Археалогіі Беларусі» (т. 4, 2001).

## Творы 
* Сакральная геаграфія Беларусі. Мінск, 2011 (разам і І. Клімковіч).
* Сакральныя ўзгоркі Беларусі / [ В. Ф. Вінакураў і інш. ; навуковы рэдактар С. П. Віцязь] ; Нацыянальная акадэмія навук Беларусі, Цэнтр даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры. — Мінск : Беларуская навука, 2021. — 267, [1] с. : каляр. іл., табл., карты ; 25 см. — Бібліяграфія ў канцы раздзелаў. — Геаграфічны паказальнік: с. 259―266. — 300 экз. — ISBN 978-985-08-2791-3 (у пераплёце)

## Літаратура 
*
Рымскі ўніверсітэт «Італійскі форум»

**Рымскі ўніверсітэт «Італійскі форум»** () — італьянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Рыме.

## Агульная характураытска 
Заснаваны фашысцкім рэжымам у 1928 годзе як мужчынская фашысцкая акадэмія фізічнага выхавання, яна была вядомая на працягу ўсяго пасляваеннага перыяду да 1998 года як **Вышэйшы інстытут фізічнага выхавання**, а з 1998 па 2008 год як **Універсітэцкі інстытут фізічнага выхавання**. Сядзіба ўстановы знаходзіцца на Італійскім форуме — маштабным спартыўным комплексе ў Рыме, створаным у часы фашызму. З 2019 года рэктарам з’яўляецца прафесар Атыліа Парызі.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы 

Катэгорыя:Універсітэты Італіі
Катэгорыя:Рым
Катэгорыя:Вышэйшыя навучальныя ўстановы фізічнай культуры і спорту
Міжнародны ўніверсітэт навук аб здароўі імя Святога Каміла

**Міжнародны ўніверсітэт навук аб здароўі імя Святога Каміла** () — італьянская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Рыме. 

## Агульная характарустыка 
Установа прысвечана выключна медыцынскім навукам і, як паведамляецца, арыентавана, у прыватнасці, на замежных студэнтаў з краін, якія не ўваходзяць у ЕС, а таксама на студэнтаў з краін ЕС, якія праяўляюць навуковы і прафесійны інтарэс да праблем са здароўем, што закранаюць краіны, якія развіваюцца.

У бачанні гуманітарных абавязацельстваў, якія ўніверсітэт дэкларуе выконваць, таксама паведамлялася аб падпісанні мемарандума аб узаемаразуменні з Асацыяцыяй лекараў замежнага паходжання ў Італіі і Супольнасцямі арабскага свету ў Італіі, а таксама пагадненняў аб супрацоўніцтве з Гаіці, Егіптам і іншымі нееўрапейскімі краінамі.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Італіі
Катэгорыя:Рым
Катэгорыя:Медыцынскія вышэйшыя навучальныя ўстановы
Барыс Сцяпанавіч Бікінін

**Барыс Сцяпанавіч Бікінін** (нар. , с. Бакалы, Бакалінскі раён, Башкартастан)— беларускі ваенны і дзяржаўны дзеяч, Генерал-маёр.

## Біяграфія 
Быў намеснік старшыні Пастаяннай камісіі Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 1-га склікання па нацыянальнай бяспецы, намеснік Міністра па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь па кадрах.

## Узнагароды 
За вялікі ўклад у падрыхтоўку заканадаўчых актаў, заслугі ў абароне дзяржаўных інтарэсаў 28 верасня 1999 года быў узнагароджаны ордэнам «За службу Радзіме» III ступені.

## Літаратура 
* Нелегальная миграция как угроза международной стабильности и безопасности государств : материалы Международной конференции (Минск, 27 — 28 ноября 2003 г.) / редколлегия: А. М. Баньковский и др. — Минск, 2004.

Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 1-га склікання
Катэгорыя:Ваенныя Беларусі
Катэгорыя:Военачальнікі СССР
Рэчыцкі раённы выканаўчы камітэт

**Рэчыцкі раённы выканаўчы камітэт** — выканаўчы і распарадчы орган мясцовага кіравання базавага тэрытарыяльнага ўзроўню на тэрыторыі Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Падсправаздачны і падкантрольны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і Гомельскаму аблвыканкаму, падсправаздачны таксама Рэчыцкаму раённаму Савету дэпутатаў па пытаннях, аднесеных да яго кампетэнцыі. Агульнае кіраўніцтва дзейнасцю райвыканкама ажыццяўляе Старшыня выканкама. Выканаўчы камітэт размешчаны ў цэнтры горада Рэчыцы, у будынку на плошчы Кастрычніка, 6.

## Структура 
* Упраўленне па працы, занятасці і сацыяльнай абароне;
* Упраўленне сельскай гаспадаркі і харчавання;
* Упраўленне справамі;
* Упраўленне эканомікі, гандлю і паслуг;
* Упраўленне адукацыі;
* Аддзел спорту і турызму;
* Юрыдычны аддзел;
* Сектар па працы са зваротамі грамадзян і юрыдычных асоб;
* Аддзел архітэктуры і будаўніцтва;
* Упраўленне землеўпарадкавання;
* Аддзел ідэалагічнай працы і па справах моладзі;
* Аддзел культуры;
* Аддзел жыллёва-камунальнай гаспадаркі;
* Аддзел арганізацыйна-кадравай працы;
* Аддзел запісу актаў грамадзянскага стану;
* Аддзяленне бухгалтарскага ўліку і справаздачнасці;
* Фінансавы аддзел;
* Аддзел унутраных спраў.

## Старшыні 
* 16 лістапада 2012 — 3 кастрычніка 2022 — Віталь Сямёнавіч Панчанка
* з 3 кастрычніка 2022 — Сяргей Мікалаевіч Даўгалёў

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Арганізацыі Рэчыцы
Катэгорыя:Раённыя выканаўчыя камітэты Гомельскай вобласці
Катэгорыя:Рэчыцкі раён
Міхаіл Герасімавіч Маршын

**Міхаіл Герасімавіч Маршын** (, в. Старая Рудня, Жлобінскі раён, Гомельская вобласць — , Мінск) — беларускі гаспадарчы дзеяч, Герой Сацыялістычнай Працы (1966).

## Біяграфія 
Удзельнік партызанскага руху ў Вялікую Айчынную вайну. У 1948—1979 гадах старшыня калгаса імя Кірава Жлобінскага раёна. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1963—1967 гадах.

## Узнагароды 
Герой Сацыялістычнай Працы (1966), кавалер ордэна Леніна.

## Літаратура 
* Регионы Беларуси : энциклопедия : в 7 т. — Минск, 2013. — Т. 3, кн. 2 : Гомельская область. — С. 35.
* Твои герои, Беларусь! Герои Социалистического Труда : биографический справочник. — Минск, 2014. — С. 150.
* Вызначыліся працай // Памяць: Гіст.- дакум. хроніка Жлобіна і Жлобін. р-на / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (гал. рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн.: БелЭн, 2000. — С. 684.
* Котляров И. Кое-что о себе // Трудовая гвардия Гомельшчины / Сост. А. М. Иванисов и др. — Мн.: Беларусь, 1986. — С. 203—205.
* Маршин Михаил Герасимович // Белорусская ССР: Краткая энциклопедия. В 5 — и т. Т. 5. Биографический справочник / Редкол.: И. П. Шамякин (гл. ред.) [и др.]. — Мн.: Бел. Сов. Энциклопедия, 1981. — C. 409.
* Маршын Михаил Герасимович // Беларуская Савецкая энцыклапедыя. У 12 т. Т. 7. Манцякі — Паддубічы / Рэдкал.: П. У. Броўка (гал. рэд.) і інш.. — Мн.: Гал. рэд. Беларус. Сав. Энцыкл., 1973. — С. 47.

Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 6-га склікання
Катэгорыя:Старшыні калгасаў
Рымскі ўніверсітэт «Тор Вергата»

**Рымскі ўніверсітэт «Тор Вергата»** (), таксама вядомы як **Рымскі другі ўніверсітэт** — італьянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Рыме.

## Агульная характураытска 
Універсітэт, размешчаны ў паўднёва-ўсходнім прыгарадзе Рыма, спалучае традыцыю гуманітарных навук з акцэнтам на кар’ернай арыентацыі ў галіне эканомікі, тэхнікі, матэматыкі і фізікі, прыродазнаўчых навук і медыцыны. Ён быў створаны ў 1982 годзе. Многія выкладчыкі ўніверсітэта з’яўляюцца вядомымі дзеячамі італьянскага культурнага і палітычнага асяроддзя.

## Структура 
* Эканамічны факультэт
* Інжынерны факультэт
* Гуманітарны факультэт
* Юрыдычны факультэт
* Факультэт матэматыкі, фізікі і прыродазнаўчых навук
* Факультэт медыцыны і хірургіі

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Італіі
Катэгорыя:Рым
Рымскі трэці ўніверсітэт

**Рымскі трэці ўніверсітэт** () — італьянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Рыме. 

## Структура 
* Дэпартамент архітэктуры
* Дэпартамент эканомікі
* Дэпартамент філасофіі, камунікацый і забаў
* Дэпартамент права
* Дэпартамент інжынерыі
* Дэпартамент замежных моў, літаратуры і культуры
* Дэпартамент матэматыкі і фізікі
* Дэпартамент (дакладных) навук
* Дэпартамент навук аб адукацыі
* Дэпартамент палітычных навук
* Дэпартамент бізнесу
* Дэпартамент гуманітарных навук

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Італіі
Катэгорыя:Рым
Рымскі еўрапейскі ўніверсітэт

**Рымскі еўрапейскі ўніверсітэт** () — італьянская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова каталіцкай скіраванасці са статусам універсітэта з сядзібай у Рыме.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт быў заснаваны кангрэгацыяй Легіянераў Хрыста і з’яўляецца часткай традыцыі навучальных устаноў Каталіцкай Царквы. Універсітэт арганізаваны ў адзіны дэпартамент гуманітарных навук.

Ва ўніверсітэцкай бібліятэцы, прысвечанай Пію XII, захоўваюцца дакументы, публікацыі, базы даных і электронныя рэсурсы па дысцыплінах, якія выкладаюцца ва ўніверсітэце, а таксама калекцыі, у тым ліку кніжная спадчына Фонду Альсіда Дэ Гасперы.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Італіі
Катэгорыя:Рым
Катэгорыя:Каталіцкія ўніверсітэты
Краязнаўчая газета

**Краязнаўчая газета** — штотыднёвая газета, якая выдаецца з красавіка 2003 года, заснавана Беларускім фондам культуры. Галоўны рэдактар Максім Гальпяровіч (з 2022). У 2024 годзе рэгістрацыя газеты не была працягнута.

На старонках выдання змяшчаюцца артыкулы мясцовых краязнаўцаў, прысвечаныя гісторыі і традыцыям рэгіёнаў Беларусі, даследаванні навукоўцаў пра гісторыю, этнаграфію, фальклор і архітэктуру, пра гістарычныя падзеі і асоб, тэксты пра вядомых дзеячаў з Беларусі.

## Спасылкі 
* kazeta.by 

Катэгорыя:Газеты Беларусі
Катэгорыя:Газеты на беларускай мове
Папскі Латэранскі ўніверсітэт

**Папскі Латэранскі ўніверсітэт** () — каталіцкая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам ўніверсітэта з сядзібай у Рыме, якая кіруецца Святым Прастолам. 

## Гісторыя 
Універсітэт быў заснаваны ў 1773 годзе Папам Кліментам XIV пасля таго, як ён забараніў Ордэн Іезуітаў, і афіцыйна даверыў духавенству Рымскай дыяцэзіі місію выкладаць тэалогію і філасофію навучэнцам рымскіх вучэльняў.

У 1824 годзе Папа Леў XII аднавіў Ордэн іезуітаў і вярнуў ім тое, што стала Папскім Грыгарыянскім універсітэтам. На месцы, дзе ў 1853 годзе стаяў палац Святога Апалінарыя, Папа Пій IX заснаваў факультэт кананічнага і цывільнага права і Папскі інстытут Utriusque Iuris. Новая ўстанова атрымала назву Папская рымская семінарыя.

Папа Пій XI даў вучэльне пастаяннае месца ў базіліцы святога Яна на Латэране, а ў 1932 годзе генеральны вікарый Рыма быў прызначаны яго канцлерам. У наступным годзе Папа Ян XXIII узвёў інстытут ва ўніверсітэт і даў яму назву Папскі Латэранскі ўніверсітэт.

У 1981 годзе Папа Ян Павел ІІ заснаваў ва ўніверсітэце Папскі інстытут па вывучэнні шлюбу і сям’і, які мае права надаваць навуковыя ступені. Папа Францыск І змяніў яго місію ў верасні 2017 года, перайменаваўшы яго ў Папскі тэалагічны інстытут навук аб шлюбе і сям’і імя Яна Паўла ІІ. Інстытут мае паўнамоцтвы прысуджаць уласныя вучоныя ступені.

У 2001 годзе было створана выдавецтва Латэранскага ўніверсітэта для выдання навуковых публікацый і часопісаў.

Згодна з пастановай Міністэрства універсітэтаў і навуковых даследаванняў Італьянскай Рэспублікі ад 21 верасня 2006 года дыпломы ўніверсітэта вызнаны эквівалентнымі дыпломам, выдаваемым італьянскімі дзяржаўнымі ўніверсітэтамі.

## Структура 
* Факультэт філасофіі
* Факультэт тэалогіі
* Факультэт кананічнага права
* Факультэт цывільнага права

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Папскія ўніверсітэты
Катэгорыя:Каталіцкія ўніверсітэты
Катэгорыя:Рым
Рымскі міжнародны ўніверсітэт

**Рымскі міжнародны ўніверсітэт** () — італьянская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Рыме. 

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт заснаваны ў Рыме ў 1996 годзе Інстытутам палітычных даследаванняў імя Святога Пія V як **Вольны ўніверсітэт імя Святога Пія V**. Назва была зменена ў 2010 годзе на **Свабодны ўніверсітэт інавацый і арганізацыі**. Цяперашняя назва датуецца сакавіком 2013 года. З 2011 года ўніверсітэт кіруецца Фондам даследаванняў міграцыі і інтэграцыі тэхналогій.

## Структура 
* Факультэт эканомікі
* Факультэт інтэрпрэтацыі і перакладу
* Факультэт псіхасацыяльных і палітычных навук

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Італіі
Катэгорыя:Рым
Антон Уладзіміравіч Дзянісаў

**Антон Уладзіміравіч Дзянісаў** () — беларускі гісторык. Кандыдат гістарычных навук (2009).

## Біяграфія 
Сын архівіста Уладзіміра Дзянісава, першыя пяць гадоў жыў з бацькамі ў Мінску.

Скончыў з адзнакай БДПУ імя Максіма Танка ў 2005 годзе, спецыяльнасць «гісторыя» з дадатковай спецыяльнасцю «рэлігіязнаўства». У 2005—2008 гадах аспірант кафедры гісторыі Беларусі і паліталогіі Беларускага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта. У 2008 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Краязнаўчы рух у БССР у 20-30-я гг. ХХ ст.».

З 2005 года выкладаў на кафедры гісторыі Беларусі і паліталогіі факультэта інфармацыйных тэхналогій БДТУ, з 2008 года — асістэнт, з 2015 года — дацэнт. Дацэнт кафедры «Гісторыя беларускай дзяржаўнасці» факультэта тэхналогій кіравання і гуманітарызацыі БНТУ.

Вядзе тэлеграм-канал «Батискаф историка» (). Выступае з лекцыямі па гісторыі ў Silver Screen Cinemas.

## Навукова-даследчыцкая дзейнасць 
Мае звыш 40 навуковых публікацый. Сфера навуковых інтарэсаў: адносіны паміж інтэлігенцыяй і ўладай у БССР у 1920-я гады, дзяржаўная палітыка ў сферы культуры, навукі і рэлігіі; праблематыка і гісторыя развіцця краязнаўчай дзейнасці ў 20 ст.; нацыянальныя праблемы Беларусі (гісторыя і сучаснасць). На аснове архіўных дадзеных, мемуараў і публікацый прааналізаваў перыяд творчасці фінскага мастака Алексантэры Ахола-Вало ў Савецкай Беларусі ў 1925—1930 гады.

## Выбраная бібліяграфія 
* Развіццё краязнаўчага руху ў БССР у 1920-1930-я гг. / Дзянісаў А. У. // Беларускі гістарычны часопіс. — 2008. — № 4. — С. 24-32.
* Минское общество истории древностей / А. В. Денисов // Беларуская думка. 2016. № 10. — С. 94-99.
* Мифы и факты из жизни «белорусского финна» / А. В. Денисов // Беларуская думка. 2018. № 7. — С. 86-94.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* Працы супрацоўнікаў БДТУ. Аўтары — Дзянісаў, Антон Уладзіміравіч // Каталог бібліятэкі БДТУ
* 

Катэгорыя:Гісторыкі Беларусі