open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Вазапісец Поласа

на лекане аўтарства Вазапісца Поласа, каля 600—575 да н. э.Луўр CA 3059]]

**Вазапісец Поласа** — вазапісец, які працаваў у атычным чорнафігурным стылі. Яго працы датуюцца з 575 па 565 год да нашай эры.

## Творчасць 
Палос меў асабісты адметны стыль, хоць і не валодаў выключным мастацкім талентам. Стылістычна ён нагадвае працы вазапісцаў больш ранняй групы Рагуза, якія знаходзіліся пад моцным уплывам Карынфскага вазапісу. Ён быў вельмі прадуктыўным. Яго умоўная назва паходзіць ад штрыхаваных поласаў, якія насілі жанчыны, жывёлы і сірэны, намаляваныя ім. Больш за 100 вядомых ваз і фрагментаў прыпісваюцца яму. Творы гэтага аўтара былі шырока распаўсюджаны на ўсёй тэрыторыі грэчаскага свету, як мяркуецца, сярод менш патрабавальных кліентаў. Яны былі знойдзеныя ад Афін і Атыкі па Паўднёвай Італіі, у Іспаніі, у Кірэнаіке, Егіпце і Малой Азіі. Ён упрыгожваў усе сучасныя яму формы вазапісу, але аддаваў перавагу талеркам і леканам.

## Літаратура 
* John Beazley: *Attic Black-figure Vase-painters*. Oxford 1956, p.&nbsp;43-49. 708.
* A. Arribas; G. Trías: *Un vaso del Pintor del Polos de Ampurias*, in: Archivo español de arqueología 34 (1961) p.&nbsp;168-177.
* John D. Beazley: *Paralipomena. Additions to Attic black-figure vase-painters and to Attic red-figure vase-painters*, Oxford 1971, p.&nbsp;20-22.
* Maria Grazia Costagli Marzi: *Il cratere del Pittore del Polos nel Museo Archeologico di Firenze*, in: Archaeologica. Scritti in onore di Aldo Neppi Modona, Florenz 1975, p.&nbsp;173-181.
* John Boardman: *Schwarzfigurige Vasen aus Athen. Ein Handbuch*, von Zabern, Mainz 1977(Kulturgeschichte der Antiken Welt, Vol 1) , p.&nbsp;22.

Катэгорыя:Вазапісцы Старажытнай Грэцыі
Пестум

**Пестум** (), першапачаткова **Пасейдонія** (, ) — грэчаская (сібарыйская) калонія, заснаваная ў канцы VII стагоддзя да н.э. у заходняй частцы вобласці Луканіі (за 35 км на паўднёвы ўсход ад цяперашняга Салерна).

## Гісторыя 
Пасейдонія перажыла росквіт у 540-я гады да н.э. і наступныя дзесяцігоддзі. Каля 400 года да н.э. яна была заваявана луканамі, што прывяло да змяшання грэчаскай і мясцовай (протаітальянскай) культурных традыцый. У 274 годзе да н.э. горад быў каланізаваны рымлянамі, якія назвалі яго *Paestum*. У канцы IX стагоддзя Пестум быў спустошаны сарацынамі, у XI стагоддзі — нарманамі. Спусташэнню Пестума спрыяла забалочанасць мясцовасці; жыхары, якія засталіся тут, асцерагаючыся малярыі, сышлі на бліжэйшае ўзвышша, заснаваўшы там новы горад Капача.

## Апісанне 
### Храмы 
міні|злева| (кан. VI стагоддзя да н.э.)
міні| (сяр. VI стагоддзя да н.э.)
міні|злева| (сяр. V стагоддзя да н.э.)
У цяперашнім Пестуме добра захаваліся тры дарычныя храмы VI — V стагоддзяў да н.э. Адзін з іх прысвечаны Афіне. Два іншыя ўзведзены ў гонар Геры і называюцца  (так званая «базіліка») і  (а не Пасейдона ці Апалона, як лічылася раней). Храм Міру на форуме часткова карынфскі і належыць да II стагоддзя да н.э.

Гарадскія сцены маюць да шасці метраў у шырыню і пяць кіламетраў у перыметры. Ад рымскага амфітэатра засталося няшмат. Усе гэтыя руіны ўключаны ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.

### Фрэскі 
міні|Фрэска «нырца» (каля 470 гады да н.э.), якая дала сучасную назву грабніцы.
[міні|350пкс|«Сцэна [сімпосій|сімпосія». Фрагмент фрэскі на саркафагу з , каля 475 гады да н.э. ]]
У 1968 годзе ў Пестуме была выяўлена так званая  (; каля 470 г. да н.э.) з выдатна захаванымі фрэскамі. Гэта адзіны цалкам ансамбль грэчаскага фрэскавага жывапісу класічнага перыяду,  які дайшоў да нашых дзён. Фрэска нырца (на якой у рэчаіснасці намаляваны не водныя працэдуры, а сімвалічны «скачок» у замагільны свет) — «адзіны ўзор грэчаскага фігурнага жывапісу, які захаваўся ад архаікі і класікі ў сваёй цэласнасці. Сярод тысяч вядомых грэчаскіх грабніц гэтага часу (груба 700—400 гг. да н.э.) толькі гэта грабніца дэкаравана фрэскамі з выявамі людзей». Гэтыя пяць роспісаў, нароўні з іншымі антычнымі знаходкамі, цяпер знаходзяцца ў .
 

## Літаратура 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Сусветная спадчына ў Італіі
Катэгорыя:Археалагічныя аб’екты ў Італіі
Катэгорыя:Храмы Старажытнай Грэцыі
Катэгорыя:Колішнія гарады Еўропы
Катэгорыя:Гарады Луканіі
Тафцізан Тагіравіч Мінігулаў

{{Ваенны дзеяч
|імя              = Тафцізан Тагіравіч Мінігулаў
|арыгінал імя     = 
|дата нараджэння  =
|месца нараджэння = 
|дата смерці      = 
|месца смерці     = 
|выява            = 
|шырыня           = 
|мянушка          = 
|прыналежнасць    = 
|гады службы      = 1941—1943
|званне           = 
|род войскаў      = кавалерыя
|камандаваў       = 
|часць            = 
|бітвы            = Вялікая Айчынная вайна
|узнагароды       = {
 
}
{
 
}
|сувязі           = 
|у адстаўцы       = 
}}
**Тафцізан Тагіравіч Мінігулаў** (**Міндзігулаў**; , Кусеева, Бурзян-Тангаураўскі кантон, Башкірская АССР — , Усохі, Брагінскі раён, Гомельская вобласць, Беларуская ССР) — гвардыі сяржант Рабоча-сялянскай Чырвонай арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Герой Савецкага Саюза (1944).

У час вайны камандзір разліку мінамёта 62-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі (7-й гвардзейскі кавалерыйскі корпус, 61-я армія, Цэнтральны фронт) гвардыі сяржант Т. Г. Мінігулаў асабліва вызначыўся пры фарсіраванні Дняпра.

## Біяграфія 
### Раннія гады 
Тафцізан Тагіравіч Мінігулаў нарадзіўся 29 мая 1922 года ў сям’і селяніна ў вёсцы Кусеева Бурзян-Танганураўскага кантона Башкірскай АССР (цяпер — Баймакскі раён Башкартастан). Па нацыянальнасці башкір. Там жа скончыў сямігадовую школу. Пасля заканчэння школы, працаваў у родным калгасе ім. Варашылава. Затым працаваў на залатых капальнях.

У снежні 1941 годзе быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію Баймакскім райваенкаматам. З красавіка 1942 года знаходзіцца на франтах Вялікай Айчыннай вайны.

## Узнагароды 
Савецкія дзяржаўныя ўзнагароды і званні
* Ордэн Чырвонай Зоркі (28 лютага 1943 г.)

## Памяць 
Ва Уфе імя Тафцізана Мінігулава ўвекавечана залатымі літарамі на мемарыяльных дошках разам з іншымі імёнамі ўсіх 78-і Герояў Савецкага Саюза 112-й Башкірскай (16-й гвардзейскай Чарнігаўскай) кавалерыйскай дывізіі на будынку Нацыянальнага музея Рэспублікі Башкартастан, а таксама яго імя было высечана на будынку Музея 112-й Башкірскай (16-й гвардзейскай Чарнігаўскай) кавалерыйскай дывізіі.

У роднай вёсцы Тафцізана Мінігулава, у гонар героя, усталяваны бюст і на будынку школы, дзе ён вучыўся, была адкрыта мемарыяльная дошка. Таксама яго імем быў названы адна з вуліца ў горадзе Баймаке.

## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Пахаваныя ў Брагінскім раёне
Катэгорыя:Удзельнікі бітвы за Дняпро
Вульф Веньямінавіч Гінзбург

**Вульф Веньямінавіч Гінзбург** (; ,  — ) — савецкі антраполаг.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Курску. У 1926 годзе скончыў Ленінградскі медыцынскі інстытут. Працаваў ваенным урачом у кавалерыйскім палку.

З 1929 года асістэнт на кафедры нармальнай анатоміі 1-га Ленінградскага медыцынскага інстытута, у 1931 годзе аспірант у Інстытуце этнаграфіі АН СССР. У 1932—1933 гадах праводзіў антрапалагічныя даследаванні ў Таджыкістане: абследаваў жыхароў кішлакоў раёнаў Каратэгіна, Цэнтральнага і Усходняга Дарваза. Кандыдат біялагічных навук з 1935 года, манаграфія — «Горныя таджыкі» (1937).

З 1938 года працаваў у антрапалагічным аддзеле Музея антрапалогіі і этнаграфіі АН СССР. Пасля ўтварэння Ленінградскага аддзялення Інстытута этнаграфіі АН СССР перайшоў у сектар антрапалогіі, дзе і працаваў да канца жыцця. З 1938 года, з невялікімі перапынкамі, чытаў курс антрапалогіі ў ЛДУ на кафедры этнаграфіі. У 1937—1959 гадах выкладаў анатомію ў Ваенна-медыцынскай акадэміі. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, ваяваў на Волхаўскім фронце.

Доктар медыцынскіх навук (1945), прафесар. Узнагароджаны ордэнамі Чырвонага Сцяга, Чырвонай Зоркі, медалямі.

Пахаваны на Багаслоўскіх могілках Санкт-Пецярбурга

## Значэнне 
Навуковыя працы прысвечаны метадам расавага аналізу, суадносіны расы і канстытуцыі. Адзін з заснавальнікаў этнічнай антрапалогіі ў СССР.

Вывучыў велізарны антрапалагічны матэрыял Паволжа і Падоння, у тым ліку шкілетныя рэшткі людзей ад эпохі энеаліту да сучаснасці. Разглядаў на гэтай базе этнагенез народаў Сярэдняй Азіі і прыйшоў да высновы, што шырока распаўсюджаны ў наш час антрапалагічны тып сярэднеазіяцкага міжрэчча складаўся на аснове андронаўскага і міжземнаморскага. Абгрунтаваў метыснае паходжанне паўднёвасібірскага антрапалагічнага тыпу. Шэраг прац прысвечаны антрапалагічнай характарыстыцы насельніцтва Казахстана ў бронзавым веку.

## Літаратура 
* *Гохман Я. И.* Список основных печатных работ В. В. Гинзбурга (1931—1963) // Вопросы антропологии. 1964, вып. 18, с. 159—162.
* Список основных печатных работ В. В. Гинзбурга // Советская этнография, 1969, № 4, с. 191—194.

## Спасылкі 
* Гинзбург Вульф Вениаминович  // ЦентрАзия

Катэгорыя:Антраполагі СССР
Катэгорыя:Антраполагі Расіі
Катэгорыя:Выкладчыкі Ваенна-медыцынскай акадэміі
Катэгорыя:Выкладчыкі СПбДУ
Катэгорыя:Дактары медыцынскіх навук
Катэгорыя:Выпускнікі Санкт-Пецярбургскага медыцынскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Супрацоўнікі Музея антрапалогіі і этнаграфіі РАН
Катэгорыя:Медыкі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Чырвонай Зоркі
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Чырвонага Сцяга
Катэгорыя:Пахаваныя на Багаслоўскіх могілках
Везель

**Везель** () — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія.

Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дзюсельдорф. Уваходзіць у склад раёна Везель.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Галерэя 

Файл:Wesel-Wiki-01.jpg|
Файл:Wesel lutherhaus v 1729.jpg|
Файл:Altes Rathaus Wesel 1897.png|
Файл:Reizensteinkaserne.jpg|
Файл:Haupttorgebäude Zitadelle Feldseite.jpg|

## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Паўночнага Рэйна-Вестфаліі
Катэгорыя:Ганза
Дар’енскі прабел

**Дар’енскі прабел** () — вялікі ўчастак цяжкапраходнай забалочанай і лясістай мясцовасці на мяжы Цэнтральнай і Паўднёвай Амерык. Паўночная частка прыходзіцца на панамскую правінцыю Дар’ен, паўднёвая — на калумбійскі дэпартамент Чока. З’яўляецца адзіным месцам разрыву Панамерыканскай шашы, адсюль і назва.

## Геаграфія 
Даўжыня прабела ад горада Явіза ў Панаме да горада Турба ў Калумбіі складае 106 км. Паўднёваамерыканская калумбійская частка прабела пераважна забалочаная. Яе большая частка прыходзіцца на дэльту ракі Атрата шырынёй да 80 км, спрэс занятую балоцістымі маршамі. Сярэднегадавая колькасць ападкаў тут складае ад 2000 да 4500 мм, тэмпература — 27 ° C; вільготнасць вельмі высокая — ад 75 % да 95 %.

Цэнтральнаамерыканскую панамскую частку займаюць зарослыя вільготнымі лясамі горы Серанія-дэль-Дар’ен, вышынёй да 1875 метраў (гара Такаркуна). Ападкаў тут таксама шмат, аднак горы робяць клімат больш прахалодным. Дар’енскія дажджавыя лясы лічацца прыкладам вельмі вялікай генетычнай біяразнастайнасці. Тут сустракаюцца гіганцкі мурашкаед, цэнтральнаамерыканскі тапір, хмызняковы сабака.

На тэрыторыі прабела маюцца два нацыянальных парка, што ўваходзяць у спіс аб’ектаў сусветнай спадчыны ЮНЕСКА: Дар’ен з панамскага боку і Лос-Каціяс (Los Katíos) — з калумбійскага. Паркі мяжуюць і хутчэй за ўсё будуць ператвораны ў трансгранічны рэзерват.

## Панамерыканская магістраль 
Прабел дзеліць Панамерыканскую шашу на дзве вялікіх часткі. Высокая забалочанасць, задушлівы трапічны клімат, горны рэльеф — гэтыя фактары ствараюць сур’ёзную перашкоду для будаўніцтва інфраструктуры, таму 87 км магістралі тут так і не былі дабудаваны. А калі ў 1971 ЗША ўсё ж такі вырашылі праспансаваць усяго толькі планаванне, з пратэстамі выступілі эколагі і праект згарнулі. Яшчэ адна спроба была зробленая ў 1992 годзе, але ў 1994 камісія ААН устанавіла, што праект нанясе сур’ёзны ўрон экалогіі рэгіёна.

Супраць злучэння дзвюх частак шашы выступаюць яшчэ дзве сілы: гэта ўлады Панамы, што баяцца павелічэння і так немалога наркатрафіку з Калумбіі; а таксама плямёны куна і чока, што рупяцца аб сваёй самабытнасці.

Адна з прапанаваных альтэрнатыў шашы на дадзеным участку — кароткая паромная лінія з горада Турба ў заліве Ураба ў новы панамскі порт на беразе Атлантычнага акіяна. Цяпер жа выкарыстоўваецца доўгая пераправа Буэнавентура — Панама.

## Турызм 
Дар’енскі прабел папулярны ў аматараў оф-роўду і турызму — шматлікія экспедыцыі перасякаюць яго на ўсюдыходах, матацыклах, роварах і пешшу.

Катэгорыя:Геаграфія Панамы
Катэгорыя:Геаграфія Калумбіі
Педра Санчэс

**Педра Санчэс Перэс-Кастэхон** (; нар. 29 лютага 1972, Мадрыд) — іспанскі эканаміст і палітык, лідар Іспанскай сацыялістычнай рабочай партыі (ІСРП) з 2014 года.

## Біяграфія 
У 1995 годзе атрымаў ступень бакалаўра эканомікі ў Мадрыдскім універсітэце, пазней працягнуў навучанне ў  і Брусельскім свабодным універсітэце. У 2012 годзе атрымаў ступень доктара ва .

Пачаў палітычную дзейнасць у рамках Моладзевай арганізацыі ІСРП. Ён працаваў палітычным кансультантам у Еўрапейскім парламенце ў офісе Вярхоўнага прадстаўніка ААН па Босніі і Герцагавіне і кіраванні партыі. З 2004 па 2009 уваходзіў у гарадскі савет Мадрыда. У 2008 годзе ён стаў выкладчыкам эканомікі ў Універсітэце Каміла Хасэ Села. Пасля ён быў абраны членам Кангрэса дэпутатаў, ніжняй палаты (Генеральныя картэсы).

Заняў пасаду генеральнага сакратара 26 ліпеня 2014 года. Першы лідар ІСРП, абраны прамым галасаваннем радавых членаў партыі. Па выніках выбараў 2015 года атрымаў запрашэнне караля сфармаваць ўрад, але не атрымаў поспех, таксама як і пасля выбараў 2016 года.

Скарыстаўшыся ў якасці падставы слабымі вынікамі ІСРП на выбарах у Галісіі і Краіны Баскаў, частка верхавіны партыі тэхнічна зняла яго з пасады генеральнага сакратара 28 верасня 2016. Хоць спачатку Санчэс не прызнаў легітымнасці гэтага «ўнутранага перавароту», 1 кастрычніка ён падаў у адстаўку, а 29 кастрычніка пакінуў і свой мандат дэпутата Кангрэса, калі яго партыя ўстрымалася, а не прагаласавала супраць правацэнтрысцкага ўрада меншасці Марыяна Рахоя. На новых выбарах генеральнага сакратара 21 мая 2017 года Санчэс атрымаў перамогу (50,2 % галасоў) над сваім галоўным крытыкам з правага крыла партыі Сусанай Дыяс (39,9 %) і Пачы Лопесам (9,9 %).

1 чэрвеня 2018 года праз карупцыйны скандал Марыяна Рахой сышоў у адстаўку ў выніку недаверу з боку парламенцкай большасці: 180 дэпутатаў прагаласавалі за вотум недаверу, 169 — супраць, пры адным, які ўстрымаўся. Пасля гэтага кароль Іспаніі Філіп VI унёс прапанову аб новым кіраўніку ўрада Педра Санчэсе, які і заняў гэты пост.

У 2019 годзе ў Іспаніі двойчы праводзіліся ўсеагульныя выбары. Абодва разы перамогу атрымалі сацыялісты, але набраць абсалютную большасць яны не змаглі. З красавіка ўрад працаваў у статусе часова выконваючага абавязкі. 7 студзеня 2020 года іспанскі парламент падтрымаў кандыдатуру Педра Санчэса на пасадзе прэм’ер-міністра, ён быў абраны кіраўніком кабміна з перавагай усяго ў два галасы.

Пасля прыходу да ўлады ў 2018 годзе кабінету Педра Санчэса ўдалося скараціць беспрацоўе з 24-26 % ў 2017 годзе да 12,9 % у 2023 годзе, хоць паказчык і застаўся адным з самых высокіх у Еўропе.

Па выніках парламенцкіх выбараў у ліпені 2023 года ніводная партыя не змагла атрымаць большасць. Пазней партыя Санчэса змагла дамовіцца аб кааліцыі з шэрагам левых і нацыяналістычных партый. 16 лістапада парламент Іспаніі ў трэці раз абраў Педра Санчэса на пасаду прэм’ер-міністра.

## Сям’я 
Жанаты, мае двух дачок.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 

Катэгорыя:Палітыкі Іспаніі
Катэгорыя:Старшыні ўрада Іспаніі
Катэгорыя:Дзеючыя кіраўнікі дзяржаў
Катэгорыя:Палітыкі XXI стагоддзя
Катастрофа Ту-154 пад Сочы

**Катастро́фа расійскага вайсковага Ту-154** — авіяцыйная катастрофа расійскага вайсковага самалёта з артыстамі і журналістамі, што накіроўваліся ў Сірыю. Адбылася 25 снежня 2016 года над Чорным морам недалёка ад Сочы.

Вайсковы самалёт знік з радараў у 05:40, праз 20 хвілін пасля вылету з Сочы. Ён накіроўваўся ў сірыйскую Латакію. На яго борце было 8 членаў экіпажа і 84 пасажыры. Сярод пасажыраў ляцелі журналісты «Першага канала», НТВ, канала «Звезда», музыканты і артысты ансамбля імя Аляксандрава.

Сярод загінуўшых пасажыраў была расійская доктарка Лізавета Глінка, таксама вядомая як «доктар Ліза».

Катэгорыя:Авіяцыйныя здарэнні ў Расіі
Катэгорыя:Катастрофы 2016 года
Катэгорыя:2016 год у Расіі
Катэгорыя:Снежань 2016 года
Катэгорыя:Падзеі 25 снежня
Катэгорыя:Сочы
Вазапісец Клеафона

а*, злева Пан, пеліка, ]]
**Вазапісец Клеафона** — ананімны грэчаскі вазапісец, працаваў у Афінах каля 460—430 гадоў да н.э. у тэхніцы чырвонафігурнага вазапісу.

## Атрыбутыка 
Даследчыкі лічаць, што вазапісец Клеафона мог быць вучнем вазапісца Палігната і настаўнікам . Яго ўмоўная назва паходзіць ад таго, што мастак у сваіх працах часта выкарыстоўваў імя Клеафона ў надпісах калос. Аўтарству вазапісца Клеафона прыпісваюць пераважна вазы вялікіх габарытаў не толькі чырвона-, але і чорнафігурныя.

## Спасылкі 
* John D. Beazley: *Attic red-figure vase-painters*. Oxford 1963.
* John Boardman: *Rotfigurige Vasen aus Athen. Die klassische Zeit'', von Zabern, Mainz 1991 (Kulturgeschichte der Antiken Welt, Band 48), besonders S. 67 ISBN 3-8053-1262-8.

Катэгорыя:Вазапісцы Старажытнай Грэцыі
Спіс палітычных партый Іспаніі

Ніжэй прыведзены спіс палітычных партый Іспаніі.

Іспанія мае шматпартыйную сістэму як на нацыянальным, так і рэгіянальным узроўні. На нацыянальным узроўні, з выбараў 1982 у двухпалатных Генеральных картэсах традыцыйна дамінуюць дзве палітычныя партыі, левацэнтрысцкая Іспанская сацыялістычная рабочая партыя (ІСРП) і правацэнтрысцкая Народная партыя. У 2010-х гадах з’явілася тэндэнцыі як паслаблення ІСРП, якую адціскаюць новыя левыя партыі, у першую чаргу «Падэмас», так і з'яўлення новых цэнтрысцкіх і правацэнтрысцкіх партый.

Акрамя нацыянальных партый у Іспаніі таксама маюцца шматлікія рэгіянальныя, якія могуць быць моцныя ў аўтаномных супольнасцях, такіх як Каталонія і Краіна Баскаў, і часта бываюць неабходныя для фарміравання урадавых кааліцый на нацыянальным узроўні.

## Парламенцкія партыі 
## Зачыненыя партыі 
* Дэмакратычны і сацыяльны цэнтр
* Канвергенцыя і Саюз
* Рабочая партыя за марксісцкае аб’яднанне

## Гл. таксама 
* Дзяржаўны лад Іспаніі


Іспанія
Аркадзь Аркадзьевіч Бабчанка

**Аркадзь Аркадзьевіч Бабчанка** (, Масква) — расійскі пісьменнік, журналіст, ваенны карэспандэнт, выдавец.

## Біяграфія 
У 1995 годзе прызваны ў армію, служыў на Паўночным Каўказе ў войсках сувязі, прымаў удзел у Першай чачэнскай вайне. Звольнены ў запас у 1997 годзе.

Скончыў юрыдычны факультэт Сучаснага гуманітарнага ўніверсітэта з дыпломам бакалаўра юрыспрудэнцыі па міжнародным праве.

Пасля пачатку другой чачэнскай вайны падпісаў кантракт з узброенымі сіламі Расійскай Федэрацыі і прымаў удзел у баявых дзеяннях. Служыў сувязістам, пасля ў мотастралковых войсках, пасля камандзірам разліку ў гранатамётным узводзе.

У 2000 годзе звольнены ў запас у званні гвардыі старшыны.

У тым самым годзе заняўся журналістыкай. Быў карэспандэнтам «Новай газеты», пазней — ваенным карэспандэнтам падчас вайны ў Паўднёвай Асеціі ў 2008 годзе.

У сакавіку 2012 года супраць Бабчанкі была ўзбуджаная крымінальная справа па артыкуле 212 Крымінальнага кодэксу Расійскай Федэрацыі (заклікі да масавых беспарадкаў) у сувязі з публікацыяй запіса аб магчымай тактыцы «за сумленныя выбары».

Выдавец часопіса «Искусство войны».

У 2017 годзе Бабчанка пакінуў Расію. У снежні 2016 года ён адмовіўся выказваць спачуванні родным і блізкім загінулых пры крушэнні самалёта Ту-154 Міністэрства абароны Расіі над Чорным морам. Ён патлумачыў гэта тым, што ахвяры авіякатастрофы, якія накіроўваліся ў Сірыю, як выказаўся журналіст, «спявалі і скакалі ў падтрымку» расійскіх уладаў. Пасля гэтага калумніст «Комсомольской правды» Анатоль Жыхароў заклікаў узбудзіць крымінальную справу ў дачыненні да Бабчанкі, а дэпутат Дзярждумы Расіі Віталь Мілонаў прыгразіў журналісту пазбаўленнем грамадзянства.

Жыў у Празе. У ліпені 2017 году жыў у Ізраілі, са жніўня 2017 па май 2018 года ў Кіеве.

З кастрычніка 2017 па май 2018 года вёў праграму «Prime: Бабченко» на крымскататарскім украінскім тэлеканале ATR.

## Інсцэніроўка забойства 
29 мая 2018 года знаёмыя і сваякі паведамілі, што пры ўваходзе ў яго кіеўскую кватэру ў Дняпроўскім раёне невядомыя выпусцілі яму ў спіну некалькі куль, у той час як жонка Бабчанкі была ў ваннай. Сам Бабчанка нібыта памёр у машыне хуткай дапамогі па дарозе ў бальніцу. 30 мая, выступаючы на прэс-канферэнцыі, кіраўнік СБУ Васіль Грыцак заявіў аб тым, што Бабчанка жывы; па словах Грыцака, даведаўшыся пра падрыхтоўку забойства, супрацоўнікі СБУ арыштавалі меркаванага забойцу, а само забойства інсцэніравалі, каб выйсці на таго, хто замаўляў злачынства. І кілер і арганізатар — украінскія грамадзяне, якіх па словах СБУ завербавалі расійскія спэцслужбы. Сам Бабчанка таксама выступіў на гэтай прэс-канфэрэнцыі. Пазней з’явіліся ролікі затрымання арганізатара і відэа перадачы грошай.

## Асабістае жыццё 
Жанаты, мае дачку.

## Цытаты 
## Бібліяграфія 
* Алхан-Юрт. — Яуза, 2006. — 478 с. — .
* Война. — Альпина нон-фикшн, 2015. — 351 с. — .

## Спасылкі 
Катэгорыя:Журналісты Расіі
Катэгорыя:Ваенныя карэспандэнты
Катэгорыя:Удзельнікі Еўрамайдана
Катэгорыя:Удзельнікі Першай чачэнскай вайны
Катэгорыя:Удзельнікі Другой чачэнскай вайны
Луіджы Дзі Маё

**Луіджы Дзі Маё** (; нар. 6 ліпеня 1986, Авеліна, Кампанія) — італьянскі прадпрымальнік і палітык, член Руху пяці зорак. Міністр эканамічнага развіцця, працы і сацыяльнай палітыкі Італіі, намеснік старшыні Савета міністраў Італіі (з 2018).

У 2004&nbsp;годзе скончыў класічны ліцэй імя Віторыа Імбрыяні у Памільяна-д’Арка і паступіў на інжынерны факультэт Неапалітанскага ўніверсітэта, пазней перавёўся на юрыдычны факультэт. У 2006&nbsp;годзе заснаваў ва ўніверсітэце асацыяцыю студэнтаў-юрыстаў, увайшоў у савет факультэта і стаў прэзідэнтам студэнцкага савета. Дзі Маё працаваў вэб-майстрам, валодае 50&nbsp;% будаўнічай кампаніі Ardima S. R. L. у Памільяна-д’Арка, але не ўдзельнічае ў кіраванні ёю. У 2007&nbsp;годзе далучыўся да Руху пяці зорак.

У 2010&nbsp;годзе Дзі Маё няўдала балатаваўся ў камунальнай рады Памільяна-д’Арка, на парламенцкіх выбарах у 2013 годзе быў абраны ў Палату дэпутатаў XVII склікання, а 21 сакавіка 2013&nbsp;годзе стаў адным з чатырох намеснікаў старшыні палаты (ва ўзросце 26 гадоў ён стаў самым маладым у гісторыі Італіі уладальнікам гэтай пасады).

23 верасня 2017&nbsp;года па выніках анлайн-галасавання Дзі Маё быў абраны кандыдатам Руху пяці зорак на пасаду прэм’ер-міністра ў выпадку перамогі на наступных парламенцкіх выбарах.

Бацька Луіджы Дзі Маё, Антоніа, быў актывістам неафашысцкага Італьянскага сацыяльнага руху і пазней&nbsp;— Нацыянальнага альянсу.

## Спасылкі 
* Новы лідар італьянскіх папулістаў&nbsp;— за рэфармаванне ЕС, а не выхад Італіі

Катэгорыя:Члены Палаты дэпутатаў Італіі
Катэгорыя:Члены Руху пяці зорак
Катэгорыя:Міністры эканамічнага развіцця Італіі
Катэгорыя:Міністры працы і сацыяльнай палітыкі Італіі
Бэпэ Грыла

**Джузэпэ П’ера «Бэпэ» Грыла** (; нар. , ) — італьянскі комік, акцёр, блогер і палітык. У 2009 годзе заснаваў пратэстны палітычны рух «Пяць зорак». Партыя хутка стала популярнай і дабілась сур’ёзных поспехаў у палітычнай барацьбе. Трэцяе месца з болей за 25 % падтрымкі на парламенцкіх выбарах ў лютым 2013 года сталі галоўнай сенсацыяй гэтых выбараў.

## Біяграфія 
Ён нарадзіўся 21 ліпеня 1948 года ў Генуі. Заканчвае ўніверсітэт па спецыяльнасці бухгалтарскі ўлік, але з сярэдзіны 70-х гадоў пачынае працаваць як камедыйны акцёр у розных тэлевізійных шоў. Яго папулярнасць расце і ў сярэдзіне 80-х ужо вядзе ўласныя перадачы, якія пачынаюць спецыялізавацца ўсё больш на палітычнай сатыры. У 90-е гадах працуе больш у розных тэатрах. З 2009 годзе на чале партыі „Рух 5 зорак“, якая займае сацыял-ліберальныя пазіцыі і пры ім атрымала поспех у некалькі выбараў на ўзроўні правінцый.

Катэгорыя:Акцёры Італіі
Катэгорыя:Палітыкі Італіі
Катэгорыя:Папулізм
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Генуі
Катэгорыя:Члены Руху пяці зорак
Мары-Луіз Калейра Прэка

**Мары-Луіз Калейра Прэка** (, нарадзілася 7 снежня 1958, Кормі, брытанская калонія Мальта) — мальтыйскі палітык-лейбарыстка, прэзідэнт Мальты з 4 красавіка 2014 года па 4 красавіка 2019.

## Біяграфія 
Мары-Луіз Калейра Прэка нарадзілася ў цэнтры вострава Мальта (тады яшчэ брытанскай калоніі) ў горадзе Кормі ў канцы 1958 году. Скончыла Мальтыйскі ўніверсітэт.

Стала першай жанчынай, якая ўзначаліла мальтыйскую партыю, калі ў 1982—1991 гадах займала пасады генеральнага сакратара. Акрамя гэтага, яна ў розны час займала пасады члена нацыянальнага бюро сацыялістычнай моладзі, старшыні жаночага аддзела партыі (1996—2001) і выдаўца партыйнай газеты «Il-Ħelsien».

З 1998 года абіраецца ў Парламент Мальты ад Лейбарысцкай партыі Мальты. У сакавіку 2013 года ўвайшла ва ўрад Джозефа Муската як міністр па справах сям’і і сацыяльнай салідарнасці. У пачатку сакавіка 2014 года прэм’ер-міністр краіны рэкамендаваў яе на пасаду прэзідэнта Мальты, і неўзабаве яна была зацверджана ў гэтай пасады. 4 красавіка Мары-Луіз Калейра Прэка заступіла на пасаду прэзідэнта.

## Факты 
* Мары-Луіз Калейра Прэка апынулася другой жанчынай-прэзідэнтам Мальты пасля Агаты Барбары.
* Мары-Луіз Калейра Прэка з’яўляецца самым маладым прэзідэнтам Мальты.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт прэзідэнта Мальты  

Катэгорыя:Прэзідэнты Мальты
Кормі

**Кормі** () — горад у Рэспубліцы Мальта, востраў Мальта, займае 3-е месца ў краіне па колькасці насельніцтва. Горад знаходзіцца ў цэнтры выспы Мальта.

Старэйшае пакаленне жыхароў горада размаўляе на дыялекце Кармі мальтыйскай мовы.

## Гісторыя 
Першае пісьмовае згадванне аб горадзе было выраблена ў 1417 годзе, у горадзе пражывала каля 100 мужчын, гвардзейцаў нацыянальнай гвардыі.

У 1743 годзе Вялікі Магістр Мальтыйскага ордэна Мануэл Пінту да Фансека прысвоіў Кармі статус горада і пераназваў яго ў «**Città Pinto**».

Пасля 1850 года Кармі становіцца адным з самых буйных гандлёвых і рамесных цэнтраў на Мальце, мае вода- і электразабеспячэнне, што было рэдкасцю ў тыя часы. Былі папулярныя конныя скокі.

## Культура 
Кармі мае найбольшую колькасць пякарняў ў краіне і прызнаецца мальтыйскай сталіцай пякарства. Некаторыя пякарні ўсё яшчэ працуюць традыцыйным спосабам з выкарыстаннем драўнянага паліва.

У Кармі таксама праводзяцца папулярныя сярод турыстаў штогадовыя фэсты: двухдзённы «Вінны фестываль Кармі» і «Птушыны фестываль».

## Вядомыя жыхары і ўраджэнцы 
* Алівія Льюіс — мальтыйская спявачка

## Спасылкі 
* Population 31-3-13 

Катэгорыя:Гарады Мальты
Лорэнс Гонзі

**Лорэнс Гонзі** (; нар. 22 красавіка 1948 года) — мальтыйскі палітык.

## Біяграфія 
Скончыў юрыдычны факультэт Мальтыйскага ўніверсітэта ў 1975 годзе. Працаваў у прыватнай юрыдычнай фірме. Актыўна ўдзельнічаў у руху ў абарону правоў інвалідаў. Быў старшынёй Нацыянальнай камісіі па справах асоб з абмежаванымі магчымасцямі ў 1987—1994 гадах.

## Палітычная кар’ера 
З 1988 году дэпутат парламента ад Нацыяналістычнай партыі. Быў старшынёй Палаты прадстаўнікоў Мальты ў 1988—1996 гадах. Пасля паразы нацыяналістычнай партыі на выбарах 1996 года быў абраны парламенцкім сакратаром фракцыі, а ў наступным годзе — генеральным сакратаром партыі. Пасля таго, як у 1998 годзе яго партыя вярнулася да ўлады, атрымаў ва ўрадзе Эдварда Фенек Адамі партфель міністра сацыяльнай палітыкі. У 2003 годзе яго абавязкі былі пашыраны і да партфеля міністра ён атрымаў пасаду намесніка прэм’ер-міністра.

## Прэм’ер-міністр 
Стаў прэм’ер-міністрам Мальты ў сакавіку 2004 года, пасля таго, як шматгадовы кіраўнік ўрада Фенек Адамі быў абраны прэзідэнтам краіны. У гады кіраўніцтва Гонзі ўрадам Мальта ўвайшла ў красавіку 2004 года ў склад Еўрасаюза, і паспяхова далучылася да еўразоны 1 студзеня 2008 года.

У 2008 годзе Гонзі прывеў партыю да перамогі на чарговых парламенцкіх выбарах і зноў сфарміраваў кабінет. Другі ўрад Гонзі паў 10 снежня 2012 года пасля таго, як у ходзе галасавання ў парламенце за бюджэт краіны страціў большасць. Лорэнс Гонзі вымушаны быў абвясціць аб роспуску палаты дэпутатаў і правядзенні ў сакавіку 2013 года новых выбараў.

Выбары 9 сакавіка 2013 года прынеслі паразу і пасля 15 гадоў знаходжання ва ўладзе Нацыяналістычная партыя сышла ў апазіцыю. На пасадзе прэм’ер-міністра краіны яго змяніў адзін з самых маладых кіраўнікоў дзяржаў і ўрадаў у свеце Джозеф Мускат.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Мальты
Уга Міфсуд Банічы

**Уга Міфсуд Банічы** (, нар. 8 лістапада 1932) — мальтыйскі палітык, прэзідэнт Мальты з 4 красавіка 1994 да 4 красавіка 1999 года.

## Палітычная кар’ера 
Навучаўся ў Каралеўскім універсітэце Мальты, дзе атрымаў ступень доктара права ў 1955. Працаваў юрыстам у судовай сістэме Мальты. У 1966 пачаў палітычную кар’еру, абраны ў парламент ад Нацыяналістычнай партыі, у далейшым нязменна станавіўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Мальты аж да свайго рашэння пакінуць дэпутацкі корпус у 1994. Быў актыўным членам Нацыяналістычнай партыі, адказваў у яе апараце за пытанні адукацыі. Пасля перамогі партыі на выбарах у 1987 годзе заняў пасаду міністра адукацыі Мальты, які захоўваў са зменамі ў змесце паўнамоцтваў аж да 1994 года. Прэзідэнт Мальты ў 1994—1999 гадах. Вядомы як аўтар шматлікіх публіцыстычных выступленняў у друку.

## Сямейныя сувязі 
Уга Міфсуд Банічы адбываецца з вядомай у мальтыйскай палітыцы сям’і, члены якой неаднаразова займалі самыя розныя пасады ў дзяржаўным апараце. Так, сын самога Уга Міфсуда Банічы, Кармела (н. 1960), з’яўляецца міністрам юстыцыі ў ўрадзе Лорэнса Гонзі, а стрыечны брат — таксама Кармела (р. 1933) быў прэм’ер-міністрам.

Катэгорыя:Прэзідэнты Мальты
Барбара (значэнні)

**Ба́рбара** — жаночае асабістае імя, заходнееўрапейскі варыянт імя Варвара, скарачэнні — Барбі, Бася, Бэбс (Бабс).
* Прарыў лініі Барбара — наступальная аперацыя англа-амерыканскіх войск у гады Другой светавой вайны.
* (234) Барбара — астэроід галоўнага пояса, адкрыты у 1883 годзе і названы у гонар Варвары Іліопальскай.

## Імя 
* Барбара Брандэнбургская (1464—1515) — дачка курфюрста Альбрэхта III, жонка караля Чэхіі і Венгрыі Уладзіслава II Ягелона (c 1476).
* Барбара Радзівіл (1520—1551) — вялікая княгіня літоўская, жонка Сігізмунда II Аўгуста, каралева Польшчы (з 1550).
* Барбара Цылі (1395—1451) — жонка імператара Сігізмунда, каралева-кансорт Венгрыі, Германіі і Багеміі (да 1437).

## Прозвішча 
* Агата Барбара (1923—2002) — прэзідэнт Мальты у 1982—1987 гадах.

## Тапонім 
* Барбара — горад у правінцыі Анкона, Італія.
* Барбары — паселішча у Гомельскай вобласці, Беларусь.
* Барбара — рака ў Львоўскай вобласці, Украіна.
Гвіда дэ Марка

**Гвіда дэ Марка** (, нар. 22 красавіка 1948 — памёр 12 жніўня 2010) — мальтыйскі палітык, прэзідэнт Мальты з 4 красавіка 1999 да 4 красавіка 2004 года.

## Пачатак кар’еры 
Атрымаў адукацыю ў Каралеўскім універсітэце Мальты, дзе ў 1953 г. атрымаў ступень бакалаўра гуманітарных навук па філасофіі, эканоміцы і італьянскай мове, а ў 1955 г. — ступень доктара права. З 1956 г. працаваў у Вярхоўным судзе Мальты. З 1964 па 1966 гг. выконваў абавязкі дарадцы кароны пры ўрадзе Мальты. Прафесар крымінальнага права ў Універсітэце Мальты, дзе выкладаў з 1967 года.

## Палітычная кар’ера 
У красавіку 1966 года упершыню абраны дэпутатам ад Нацыяналістычнай партыі ў Палату прадстаўнікоў і пераабіраўся ў парламент на кожных ўсеагульных выбарах на працягу доўгага часу. У 1972-1977 гг. — Генеральны сакратар Нацыяналістычнай партыі, у 1977-1999 гг. — намеснік старшыні Нацыяналістычнай партыі.

У 1967 г. — абраны Палатай прадстаўнікоў дэлегатам у Парламенцкай Асамблеі Савета Еўропы, і на працягу амаль дваццаці гадоў з’яўляўся яе членам.

У 1987-1996 і 1998-1999 гг. — намеснік прэм’ер-міністра Мальты. Адначасова займаў важныя міністэрскія пасады:

1987-1990 гг. — міністр юстыцыі і міністр унутраных спраў,

1990-1996 гг. — міністр юстыцыі і міністр замежных спраў,

1998-1999 гг. — міністр замежных спраў.

У 1999-2004 гг. — Прэзідэнт Мальты.

## Узнагароды 
* Ордэн «За заслугі» I ступені (Украіна, 21 жніўня 2007 года)
* Ордэн Крыжа зямлі Марыі на ланцугу (Эстонія, 24 красавіка 2001 года)
* Ордэн Белай зоркі на ланцугу (Эстонія, 27 верасьня 2003 года)
* Ганаровы доктар Санкт-Пецярбургскага дзяржаўнага ўніверсітэта (Расія, 2003 года)

Катэгорыя:Нарадзіліся на Мальце
Катэгорыя:Прэзідэнты Мальты
Аляксей Цімафеевіч Цітоў

**Аляксей Цімафеевіч Цітоў** (1912, Гнязділаўка, Смаленская губерня — 28 верасня 1943 г., Брагінскі раён) — палкавы інжынер 221-га гвардзейскага стралковага палка 77-й гвардзейскай стралковай дывізіі 61-й арміі Цэнтральнага фронту, гвардыі старшы лейтэнант, Герой Савецкага Саюза.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1912 годзе ў вёсцы Гняздзілаўка (цяпер — Спас-Дземенскага раёна Калужскай вобласці). З 1927 года жыў у горадзе Енакіева Данецкай вобласці Украіны. Адукацыя сярэдняя. Працаваў горным майстрам на шахце «Чырвоны Кастрычнік» камбіната «Арджанікідзэвугаль».

У Чырвонай Арміі з 1941 года. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны са жніўня 1941 года. Ваяваў на Паўднёвым, Бранскім і Цэнтральным франтах. Прымаў удзел у абароне Кіева, Сталінградскай бітве. Член ВКП(б) з 1943 года.

Палкавы інжынер 221-га гвардзейскага стралковага палка гвардыі старшы лейтэнант Аляксей Цітоў пры фарсіраванні палком Дняпра 28 верасня 1943 года ў раёне вёскі Вялле Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі кіраваў пабудовай плытоў з лодак і падручнага матэрыялу. Затым пад агнём праціўніка перапраўляў байцоў, якія захапілі плацдарм на правым беразе ракі. Гвардыі старшы лейтэнант Аляксей Цітоў загінуў у гэтым баі.

Пахаваны ў брацкай магіле у вёсцы Неданчычы Рыпкынскага раёна Чарнігаўскай вобласці.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм гвардыі старшаму лейтэнанту Цітову Аляксею Цімафеевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.

## Узнагароды 
Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Айчыннай вайны 2-й ступені, Чырвонай Зоркі, медалямі «За адвагу», «За абарону Сталінграда».

## Памяць 
* У горадзе Енакіева на алеі Герояў ўстаноўлена памятная стэла А. Ц. Цітова.
* Яго імем названая вуліца ў вёсцы Неданчычы.

## Літаратура 
* Герои грозовых лет. — Донецк: Донбас, 1973.
* 
* Кавалеры Золотой Звезды. — Донецк: Донбас, 1976.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Пахаваныя ў Чарнігаўскай вобласці
Забар

**Забар**  () — горад на Мальце, востраў Мальта. Пяты па насельніцтву горад Мальты.

## Спасылкі 
* Population 31-3-13 

Катэгорыя:Гарады Мальты
Дом па праспекце Незалежнасці, 16

**Дом па праспекце Незалежнасці, 16** — жылы дом у Мінску, размешчаны на рагу праспекта Незалежнасці і Камсамольскай вуліцы, 16/32. Пабудаваны ў 1947—1951 гг. (архіт. М. Паруснікаў).

## Гадзіннік 
Паводле легенды, ініцыятарам устаноўкі гадзінніка на вежы жылога дома быў шэф беларускага МДБ Лаўрэнцій Фаміч Цанава. Па іх ён нібыта звяраў час прама з акна свайго кабінета. Механізм быў прывезены ў якасці трафея пасля Вялікай Айчыннай вайны з Кёнігсберга. Для бою курантаў прыстасавалі 380-кілаграмовы звон «Ірэна» з молатам-ударнікам, які быў адліты ў 1929 годзе на заводзе Фяльчынскага. Меркавана, звон ствараўся для маладзечненскай Трыўмфальнай аркі, дзе мелася невялікая капліца, адкуль палкавы капелан бласлаўляў салдатаў.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:1951 год у Мінску
Катэгорыя:Праспект Незалежнасці (Мінск)
Катэгорыя:Камсамольская вуліца (Мінск)
Катэгорыя:Жылыя будынкі Беларусі
Катэгорыя:Збудаванні Мінска ў стылі савецкага класіцызму
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Міхаіла Паруснікава
Aonidiella araucariae

**Aonidiella araucariae** — від паўцвердакрылых насякомых-какцыд роду *Aonidiella* з сямейства шчытоўкі (Diaspididae).

## Распаўсюджанне 
Паўднёвая Амерыка: Бразілія (Rio Grande do Sul; Santa Catarina; Sao Paulo).

## Апісанне 
Дробныя шчытоўкі, дыяметр дарослых самак каля 1,25 мм, форма цела круглявая; асноўная афарбоўка шэрая.
Харчуюцца сокам .
Таксон Aonidiella araucariae уключаны ў склад роду Acutaspis разам з таксонамі , , , , , , , , , , .

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1942 годзе
Катэгорыя:Насякомыя Паўднёвай Амерыкі
Катэгорыя:Шчытоўкі
Хантынгтан (Нью-Ёрк)

**Хантынгтан** () — горад ў акрузе Сафалк, Нью-Ёрк, Злучаныя Штаты Амерыкі.

## Агульныя звесткі 
Плошча горада Хантынгтан — 355,1 км², гэта адзін з найбуйнейшых па плошчы гарадоў штата Нью-Ёрк. Колькасць насельніцтва — 195 289 асоб (на 2000). Шчыльнасць насельніцтва&nbsp;— 803 асоб/км². У расавых адносінах: 88,31 % жыхароў — белыя, у тым ліку 6,58 % — лацінаамерыканцы; 4,22 % — афраамерыканцы; 3,50 % — азіяты. Горад падзяляецца на 4 раёны (*incorporated villages*).

## Геаграфія 
Хантынгтан размешчаны ў акрузе Сафалк штата Нью-Ёрк, ў паўночна-заходняй частцы вострава Лонг-Айленд. Сваёй паўночнай часткай Хантынгтан выходзіць на Лонг-Айленд.

thumb|left|Вуліца Нартпорт

## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
У Хантынгтане нарадзілася спявачка Мэрая Кэры (нар. 1969).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады штата Нью-Ёрк
Вільна (Нью-Ёрк)

**Ві́льна** — гарадская акруга ў графстве Джэферсан, штат Нью-Ёрк, Злучаныя Штаты Амерыкі. Яе насельніцтва складае 6427 жыхароў паводле перапісу 2010 года.

Гарадская акруга Вільна знаходзіцца ва ўсходняй частцы графства, на ўсход ад Уотэртаўна.

## Гісторыя 
Гэтая акруга ўпершыню была заселеная ў 1798 годзе, на месцы будучай вёскі Картэйдж.

Гарадская акруга Вільна была заснавана ў 1813 годзе з часткі гарадской акругі Ле Рэй і часткі зямель гарадской акругі Лэйдэн, што належала графству Льюіс. Як называлася акруга пры заснаванні, цяпер невядома, але лічыцца, што назва «Вільна» паходзіць ад нямецкага вымаўлення горада Вільні, і гэтая назва была нададзеная ў гонар захопу войскамі Напалеона Вільні ў 1812 годзе.

## Геаграфія 
Паводле звестак Амерыканскага Бюро Перапісаў, гарадская акруга мае плошчу 79.6 квадратныя мілі або 206 кв.км, з якіх 78.9 кв. міляў (204 кв.км) складае суша і 0.6 кв. мілі (1.6 кв.км) або 0.79% паверхня вадаёмаў.

Рака Блэк Рывер працякае па паўднёвай частцы акругі, а Індыян Рывер — па ўсходняй частцы Вільны.

Частка акругі ўваходзіць у вайсковы заказнік Форт Драм.

Праз тэрыторыю Вільны праходзяць хайвэі штата Нью-Ёрк нумар 3 і 3А.

## Дэмаграфія 
Паводле перапісу 2000 года, у Вільні пражывала 6235 чалавек у 2335 хатніх гаспадарак і 1639 сем’ях. Шчыльнасць насельніцтва, такім чынам, складала 30.5 чалавек на квадратны кіламетр. На тэрыторыі акругі былі пабудаваныя 2658 жылых пабудоў, што складала 13 пабудоў на квадратны кіламетр. Расавы склад насельніцтва быў наступным: 92.83% складалі белыя, 2.92% афраамерыканцы, 0.72 карэнныя амерыканцы (індзейцы), 0.91% азіятаў, 0.03 выхадцаў з астравоў Ціхага акіяна, і 0.85% аднеслі сябе да іншых расаў, а 1.73% выказалі прыналежнасць да двух або болей расаў. Лацінасы (выхадцы з Лацінскай Амерыкі) склалі 2.1% папуляцыі.

3 2335 хатніх гаспадарак у 35.6% былі дзеці маладзейшыя за 18 гадоў, у 53.4% жылі афіцыйна жанатыя пары, 12.6% хатніх гаспадарак вялося адзінокімі жанчынамі, а ў 29.8% задэклараваная адсутнасць сем’яў. 24% гаспадарак вялося адзінокімі людзьмі, з якіх у 10.8% жылі адзінокія людзі старэйшыя за 65 гадоў. Такім чынам, сярэдні памер хатняй гаспадаркі склаў 2.61 чалавека, а сярэдні памер сям’і — 3.08 чалавека.

Паводле ўзросту насельніцтва Вільны размеркавалася наступным чынам: 28.1% маладзейшыя за 18 год, 8.2% ад 18 да 24 гадоў, 29.1% ад 25 да 44 год, 21.6% ад 45 да 64 год, і 13% старэйшых за 65 год. Сярэдні ўзрост насельніцтва склаў 35 гадоў. На 100 жанчын у акрузе прыйшлося 95.8 мужчын, а на 100 жанчын маладзейшых за 18 гадоў было 91.1 іх равесніка-мужчыны.

Сярэдні гадавы даход хатняй гаспадаркі склаў 29,103 долары ЗША, а сярэдні даход на сям’ю — 35,022 долары ЗША. Сярэдні даход мужчын быў 29,119 долараў, а жанчын — 19,655 долараў. Валавы ўнутраны прадукт акругі склаў 13,556 долараў ЗША на аднаго жыхара. 15.7% сем’яў і 20.4% насельніцтва жыло ніжэй афіцыйна ўсталяванай у ЗША рысы беднасці, у тым ліку 29.3% дзяцей маладзейшых за 18 год ды 10.6% людзей старэйшых за 65 гадоў.

## Спасылкі 
* Гарадская акруга Вільна, Нью-Ёрк
* Ранняя гісторыя Вільні 

Катэгорыя:Гарады штата Нью-Ёрк
Хантынгтан

Назву **Хантынгтан** маюць:

## Прозвішча 
* Сэмюэл Філіпс Хантынгтан (1927—2008) — амерыканскі палітолаг
* Эдвард Хантынгтан (нар. 1965) — англійскі спявак

## Населеныя пункты 
### ЗША 
* Хантынгтан — горад у штаце Заходняя Віргінія
* Хантынгтан — горад у штаце Індыяна
* Хантынгтан — горад у штаце Нью-Ёрк
* Хантынгтан — горад у штаце Юта
* Хантынгтан — горад у штаце Арэгон

## Іншае 
* Хантынгтан — акруга у штаце Індыяна, ЗША
* Хвароба Хантынгтана
* Хантынгтан-Біч
* Хантынгтан-Парк
Юта-ацтэкскія мовы

**Юта-ацтэкскія мовы** — індзейская сям'я моў, распаўсюджаных у Паўночнай Амерыцы, пераважна на захадзе ЗША і ў Мексіцы. 

Лінгвісты вылучылі гэтую сям'ю моў яшчэ ў канцы XIX ст., аднак унутраная класіфікацыя застаецца спрэчнай. Большасць даследчыкаў лічаць месцам яе фарміравання Вялікі Басейн, дзе ў пазнейшы перыяд дамінавалі галіны хопі і нумійская. Найбольш распаўсюджанай юта-ацтэкскай мовай з'яўляецца нахуатль, на якім размаўляюць ад поўначы Мексікі да Нікарагуа. 

З юта-ацтэкскіх моў паходзяць агульнараспаўсюджаныя словы тамат, авакада, чылі, шакалад, каёт і інш. 

## Спасылкі 
* Uto-Aztecan Language Family
* Uto-Aztecan Language Family — Native language


Катэгорыя:Мовы Паўночнай Амерыкі
Сарая Саэнс дэ Сантамарыя

**Мары́я Сара́я Са́энс дэ Сантамары́я Анто́н** (; нар. , ) — іспанскі дзяржаўны дзеяч, палітык, член Народнай партыі. З 2011 года — першы намеснік старшыні ўрада Іспаніі, кіраўнік адміністрацыі прэм’ер-міністра Іспаніі Марыяна Рахоя ў рангу міністра. З 2016 года — таксама міністр па справах тэрытарыяльных адміністрацый. З 28 кастрычніка 2017 года —
таксама выканаўца абавязкаў прэзідэнта Жэнералітата Каталоніі.

## Біяграфія 
thumb|Сарая Саэнс дэ Сантамарыя
Атрымаўшы юрыдычную адукацыю ў 1994 годзе, Саэнс дэ Сантамарыя працавала адвакатам ў Леоне і ў 27 гадоў спрабавала сябе у палітыцы. З 2004 года — дэпутат ніжняй палаты іспанскага парламента ад Мадрыда. У 2008 годзе стала першай жонкай на пасадзе прэс-сакратара Народнай партыі. У снежні 2011 года увайшла ў склад кабінета міністраў Марыяна Рахоя як намеснік старшыні ўрада, прэс-предстаўнік урада і міністр, які кіруе адміністрацыяй кіраўніка ўрада. Жанатая, мае сына.

## Спасылкі 
* Профіль на сайце парламента

Катэгорыя:Юрысты Іспаніі
Катэгорыя:Жанчыны-палітыкі
Катэгорыя:Члены Народнай партыі (Іспанія)
Катэгорыя:Міністры аховы здароўя Іспаніі
Катэгорыя:Прэзідэнты Жэнералітата Каталоніі
Катэгорыя:Палітыкі Іспаніі
Катэгорыя:Міністры юстыцыі Іспаніі
Дом па праспекце Незалежнасці, 14

**Дом па праспекце Незалежнасці, 14** — жылы дом у Мінску. Помнік савецкай грамадзянскай архітэктуры з выкарыстаннем класіцыстычнай спадчыны.

Пабудаваны ў 1947—1951 гг. (архіт. М. Паруснікаў) з цэглы.

## Архітэктура 
Размешчаны з водступам ад «чырвонай лініі» забудовы ў глыбіні курданёра. Уяўляе сабой прамавугольны ў плане, шасціпавярховы 45-кватэрны будынак. 1-ы паверх заняты прадпрыемствамі гандлю і бытавога абслугоўвання. Галоўны фасад мае эркеры на вышыню 5 паверхаў і балконы з карынфскімі капітэлямі. Вокны 1-га і 6-га паверхаў паўцыркульныя, астатніх — прамавугольныя. Фасад завершаны высокім парапетам, дэкарыраваны пад руст. Верхнія паверхі дэкарыраваны карнізнымі цягамі, пілястрамі, абрамленнямі акон, арачкамі, гірляндамі і разеткамі. У аснове планіроўкі жылых паверхаў 3 тыпавыя секцыі (архіт. С. Кавыкоў), трох- і чатырохпакаёвыя кватэры.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:1951 год у Мінску
Катэгорыя:Праспект Незалежнасці (Мінск)
Катэгорыя:Жылыя будынкі Беларусі
Катэгорыя:Збудаванні Мінска ў стылі савецкага класіцызму
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Міхаіла Паруснікава
Агата Барбара

**Агата Барбара** (англ. і мальт. *Agatha Barbara*, 11 сакавіка 1923, Забар, Мальта — 4 лютага 2002, там жа) — мальтыйскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, прэзідэнт Мальты у 1982—1987 гадах.

## Біяграфія 
Нарадзілася у горадзе Забар. Атрымала вышэйшую адукацыю у Валеце.

Пачала сваю працоўную дзейнасць настаўніцай у школе (1942—1947). З 1946 года актыўна захапілася палітыкай і ўступіла ў Лейбарысцкую партыю. У 1947 годзе стала членам выканкама Лейбарысцкай партыі Мальты і была абрана ў Палату прадстаўнікоў Мальты, стаўшы першай жанчынай-дэпутатам гэтай краіны. Пасля яна з’яўлялася дэпутатам ўсіх без выключэння скліканняў мальтыйскага парламента аж да свайго добраахвотнага сыходу з дэпутацкага корпусу ў 1982 годзе. У 1955 годзе атрымала пасаду міністра адукацыі і культуры, стаўшы першай мальтыйскай жанчынай-міністрам. Правяла рэформу адукацыі, накіраваную на яго большую даступнасць для шырокіх слаёў насельніцтва. Была актыўным змагаром за незалежнасць Мальты. Прапагандуючы гэту ідэю, здзейсніла шматлікія візіты ў краіны Заходняй Еўропы і ЗША, а таксама неаднаразова выступала па гэтым пытанні ў ААН.

У 1958 годзе ўрад лейбарыстаў паў, і Барбара пакінула свой пост, а крыху пазней была прысуджана да турэмнага зняволення за ўдзел у маніфестацыях супраць брытанскага валадарства на Мальце.

У 1971 годзе лейбарысты зноў змаглі сфарміраваць урад, у якім Агата Барбара зноў атрымала пасаду міністра адукацыі і культуры. Вялікую ўвагу на гэтай пасадзе яна надавала далейшым рэформам у гэтай галіне, накіраваным, перш за ўсё, на стварэнне сістэмы тэхнічнай адукацыі.

У 1974-1981 гг. — міністр працы, занятасці і сацыяльнага забеспячэння (з 1976 — працы, сацыяльнага забеспячэння і культуры), таксама выканаўца абавязкаў намесніка прэм’ер-міністра. Дасягнула прыкметных поспехаў у справе павышэння сацыяльных гарантый працоўных, зніжэння ўзроўню беспрацоўя. Унесла значны ўклад у развіццё музейнай справы на Мальце. Як прадстаўнік сацыялістычнай партыі, змагалася за секулярызацыю культурнага жыцця Мальты. Актыўна займалася арганізацыяй дабрачыннай дзейнасці.

Выбары 1981 года прывялі да канстытуцыйнага крызісу, паколькі паводле іх вынікаў Нацыяналістычная партыя атрымала большасць галасоў, але меншасць месцаў у парламенце — 31 супраць 34 месцаў Лейбарысцкай партыі. Дэпутаты ад Нацыяналістычнай партыі абвясцілі байкот парламента і арганізавалі пратэсты. Такім чынам, задачай Барбары, якая ўступіла на пасаду прэзідэнта Мальты 15 лютага 1982 года, было развязанне канфлікту паміж двума асноўнымі палітычнымі партыямі Мальты, і ёй удалося гэта зрабіць, прадухіліць пагаршэнне сытуацыі.

У 1987 годзе яе прэзідэнцкі тэрмін скончыўся, і яна вярнулася ў свой родны горад Забар, дзе памерла ў 2002 годзе.

## Асабістае жыццё 
Барбара ніколі не была замужам. Мальтыйска-аўстралійскі пісьменьнік Джозеф Чэткуці ў сваёй кнізе за 2009 год пра гісторыю ЛГБТ на Мальце сцвярджаў, што Барбара была лесбійкай, грунтуючыся на інтэрв’ю з яе сучаснікамі.

Катэгорыя:Кавалеры мальтыйскага Нацыянальнага ордэна Заслуг
Катэгорыя:Прэзідэнты Мальты
Катэгорыя:Жанчыны-прэзідэнты
Катэгорыя:Палітыкі Мальты
Анхель Асебес

**А́нхель-Хесу́с Асе́бес-Паніа́гуа** () (нар. , Пахарэс-дэ-Адаха) — іспанскі кансерватыўны палітык і дзяржаўны дзеяч.

Жанаты, Асебес атрымаў ступень у галіне права ва ўніверсітэце Саламанкі. Ён быў дэпутатам іспанскага Кангрэса 6, 7 і 8 скліканняў ад правацэнтрысцкай Народнай партыі з 1996 года, сенатарам 4 і 5 скліканняў, міністрам юстыцыі з 1999 па 2002 год і міністрам унутраных спраў з 2002 па 2004 г. Экс-генеральны сакратар іспанскай Народнай партыі.

## Спасылкі 
* Ángel Acebes, Busca Biografias

Анхель Асебес
Катэгорыя:Члены Народнай партыі (Іспанія)
Рыгор Максімавіч Астроўскі

**Рыго́р Максі́мавіч Астро́ўскі** (1890, в. Востраў Пінскага павета — 1974) — грамадскі дзеяч, адзін з кіраўнікоў Палескага паўстання ў 1918—1919 гадах, удзельнік 1-й сусветнай і грамадзянскай войнаў.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў в. Востраў Пінскага павета. З 1914 — член партыі левых эсэраў, з 1918 — у РКП(б). Дэлегат II, IV, V Усерасійскіх з’ездаў Саветаў. У лістападзе 1917 — загадчык зямельнага аддзела Палескага павятовага рэўкама ў Лунінцы. На I з’ездзе Саветаў Пінскага павета зацверджаны наркамам земляробства павета. З прыходам нямецкіх войскаў пераехаў у Смаленск.

Старшыня Палескага ваенна-рэвалюцыйнага камітэта ў Лунінцы з канца снежня 1918 года.

У 1930-я гады працаваў памочнікам галоўнага пракурора транспарту СССР, пражываў у Маскве.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1890 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Пінскім раёне
Катэгорыя:Рэвалюцыянеры Беларусі