open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Цепленскі сельсавет

**Це́пленскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Цеплень.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Шацкага раёна Мінскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Самахвалавіцкага раёна Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Самахвалавіцкім раёне БССР. З 18 студзеня 1931 года ў складзе Уздзенскага раёна. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Дзяржынскага раёна. 30 кастрычніка 2009 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Дзешчанскага сельсавета.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 422 чалавекі, з іх 96,0 % — беларусы, 1,9 % — рускія, 1,2 % — азербайджанцы.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 12 населеных пунктаў: Зелень, Каладзіно, Каранеўскія, Кашканы, Ладыга, Подзелень, Прохады, Русакова, Рыбакоўшчына, Сянное, Трысцянец і Цеплень.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Уздзенскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Шацкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Самахвалавіцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Дзяржынскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2009 годзе
Азёрны (Пухавіцкі раён)

**Азёрны** (, ) — хутар у Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.

## Гісторыя 
Створаны ў 2010 годзе.

## Насельніцтва 
* 2019 год — 3 жыхары

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Навасёлкаўскі сельсавет (Пухавіцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Пухавіцкага раёна
Хатлянскі сельсавет

**Хатля́нскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Хатляны.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Шацкага раёна Мінскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Уздзенскім раёне БССР. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года ў склад Шацкага сельсавета Рудзенскага раёна перададзены вёскі Гута і Завішына. 1 красавіка 1960 года ў склад сельсавета з Шацкага сельсавета пералічаны 24 населеныя пункты (Астравок, Бярозава Пасека, Вараноўка, Весялоўка, Вішнёўка, Вялікая Каменка, Вялікая Малінаўка, Грабнікі, Гута, Завішына, Зялёная Дуброва, Камінтэрн, Малая Каменка, Малінаўка, Новы Шлях, Пабеда, Падградка, Падрэчка, Пілічы, Рабінаўка, Таўкачэвічы I, Таўкачэвічы II, Чырвоная Ніва і Чырвоны Клін), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Любяча, сельсавет перайменаваны ў **Любяцкі сельсавет**. З 25 снежня 1962 года па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Пухавіцкага раёна. 15 жніўня 1974 года скасаваны пасёлкі Зялёная Дуброва (зліўся з вёскай Чырвоная Ніва) і Стары Мост. 23 верасня 1996 года цэнтр сельсавета вернуты ў Хатляны, сельсавет перайменаваны ў Хатлянскі.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1909 чалавек, з іх 94,8 % — беларусы, 3,6 % — рускія, 0,6 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 1746 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Шацкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Пухавіцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Нёманскі сельсавет (Уздзенскі раён)

**Нё́манскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Магільна.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Магільненскі сельсавет** у складзе Уздзенскага раёна Мінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Магільна. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Уздзенскім раёне БССР. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Стальбоўшчынскага сельсавета. З 25 снежня 1962 года па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Дзяржынскага раёна. 1 жніўня 1979 года цэнтр сельсавета перайменаваны ў Нёман, сельсавет перайменаваны ў Нёманскі. 25 сакавіка 1991 года цэнтру сельсавета вернута назва Магільна. 28 мая 2013 года да сельсавета далучана частка скасаванага Сямёнавіцкага сельсавета (5 населеных пунктаў: вёскі Броды 1, Броды 2, Кухцічы, Ракашычы і пасёлак Здаровец).

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (22 населеныя пункты) — 1194 чалавекі, з іх 93,6 % — беларусы, 3,5 % — рускія, 1,4 % — палякі, 1,0 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года (27 населеных пунктаў) — 1502 чалавекі.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Дзяржынскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Слабадскі сельсавет (Уздзенскі раён)

**Слабадскі́ сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Слабада.

Утвораны 28 мая 2013 года ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці шляхам аб’яднання скасаваных Камянкоўскага (21 населены пункт: аграгарадок Войкава, вёскі Адрынішчы, Ануфрова, Варацішчы, Віркова, Гарадок, Глінкі, Жачкава, Камяное, Мрочкі, Навасады, Паледзі, Рачыца, Слабадскі Чашын, Смаляры, Старыя Маргі, Суткі, Чамярычнае, Чашын і хутары Канапелькі, Ляскі) і Лашанскага (29 населеных пунктаў: аграгарадкі Лоша і Слабада, вёскі Антанова, Баравыя, Бярэвіца, Верхнёман, Госьбішчы, Гурбаны, Гушчына, Даўгінава, Загоршчына, Заранкова, Іванаў Бор, Казённыя Боркі, Калінінск, Касцюкі, Краснае, Крастынтэрн, Крывялі, Навасёлкі, Паўлаўшчына, Петухоўка, Пырашава, Румок, Сенажаткі, Смалінец, Хароміцкія, Ясень і пасёлак Вясёлае) сельсаветаў.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2019 года — 1868 чалавек.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 2013 годзе
Дзешчанскі сельсавет

**Дзе́шчанскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Дзешчанка.

Утвораны 30 кастрычніка 2009 года ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці. У склад сельсавета ўключаны 12 населеных пунктаў (Зелень, Каладзіно, Каранеўскія, Кашканы, Ладыга, Подзелень, Прохады, Русакова, Рыбакоўшчына, Сянное, Трысцянец і Цеплень) скасаванага Цепленскага сельсавета, 8 населеных пунктаў (Валодзькі, Гарадзішча, Дзегцяное, Дзешчанка, Карма, Малая Дзешчанка, Рабінаўка і Ячанка) Азерскага сельсавета і 5 населеных пунктаў (Гарбаты, Канстанцінава, Карпілаўка, Міколка і Ялоўка) скасаванага Цялякаўскага сельсавета. 28 мая 2013 года ў склад сельсавета з Уздзенскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Алёхаўка, Пятроўск, Слабодка і Цялякава).

5 сакавіка 2005 года скасавана вёска Малая Дзешчанка (злілася з аграгарадком Дзешчанка).

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2019 года — 1832 чалавекі.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 2009 годзе
Уздзенскі сельсавет

**У́здзенскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — горад Узда (не ўваходзіць у склад).

Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці БССР з цэнтрам у гарадскім пасёлку Узда шляхам аб’яднання скасаваных Зенькавіцкага і Прысынкаўскага сельсаветаў. З 25 снежня 1962 года па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Дзяржынскага раёна. 30 кастрычніка 2009 года ў склад сельсавета перададзены 4 населеныя пункты скасаванага Цялякаўскага сельсавета (Алёхаўка, Пятроўск, Слабодка і Цялякава). 28 мая 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Ліцвянскага сельсавета (11 населеных пунктаў: аграгарадок Ліцвяны, вёскі Вялікая Уса, Губіна, Каменка, Лісаўшчына, Макавішчы, Малая Уса, Новая Старына, Сакольшчына і пасёлкі Камароўка, Каменка) і частка скасаванага Сямёнавіцкага сельсавета (10 населеных пунктаў: аграгарадок Сямёнавічы, вёскі Астравок, Буковічы, Куль, Ластаўшчына, Пад’ельнікі, Падсадскія, пасёлкі Астравок, Буковічы, Первамайск), адначасова ў склад Дзешчанскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Алёхаўка, Пятроўск, Слабодка і Цялякава).
 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (24 населеныя пункты) — 2462 чалавекі, з іх 95,9 % — беларусы, 2,9 % — рускія, 0,7 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года (45 населеных пунктаў) — 3637 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / С.Д. Гриневич и др. — Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 2: (1944―1980 гг.). — Минск: «Беларусь», 1987. — 283 с.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Дзяржынскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1954 годзе
Камянкоўскі сельсавет

**Камянко́ўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. вёска) Войкава.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як Камянкоўскі (Камяноцкі) сельсавет у складзе Уздзенскага раёна Мінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Камяное. У 1927 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Чашын. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Уздзенскім раёне БССР. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Каменка. У 1962 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Войкава. З 25 снежня 1962 года па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Дзяржынскага раёна. 15 жніўня 1974 года скасавана вёска Пасечкі (злілася з вёскай Гарадок). 28 мая 2013 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Слабадскога сельсавета.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 937 чалавек, з іх 94,0 % — беларусы, 2,8 % — рускія, 1,8 % — украінцы.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзіў 21 населены пункт: аграгарадок Войкава, вёскі Адрынішчы, Ануфрова, Варацішчы, Віркова, Гарадок, Глінкі, Жачкава, Камяное, Мрочкі, Навасады, Паледзі, Рачыца, Слабадскі Чашын, Смаляры, Старыя Маргі, Суткі, Чамярычнае, Чашын і хутары Канапелькі, Ляскі.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Уздзенскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Дзяржынскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2013 годзе
Дарога Р61

**Дарога ** — аўтамабільная дарога рэспубліканскага значэння ў Беларусі, якая злучае Узду, Капыль і вёску Гулевічы. Працягласць — 70 км. Праходзіць па тэрыторыі Уздзенскага і Капыльскага раёнаў Мінскай вобласці.

## Маршрут 
* **Уздзенскі раён**
**  Узда 
** Ануфрова
* **Капыльскі раён**
** Старыца  
** Русакі
**  Капыль
** Цімкавічы  
** Дзярэчына
** Гулевічы  

## Гл. таксама 
* Аўтамабільныя дарогі Беларусі

## Спасылкі 
* Дарога Р61 на YouTube 

Катэгорыя:Дарогі Беларусі
Спінер

міні|Тыповы спінер з трыма пялёсткамі
міні|150px|Кручэнне спінера
міні|Вяртушка з падсветкай
**Спінер**, **вяртушка**, **ручная круцёлка** () — забаўляльная круцільная цацка. У цэнтры спінера знаходзіцца металічны або керамічны падшыпнік, да якога прымацавана некалькі радыяльных лопасцей/крылаў або ўцяжарвальнікаў.

Цацка вырабляецца з розных матэрыялаў — латуні, нержавейнай сталі, тытану, медзі або пластыку. Матэрыял і дызайн падшыпнікаў уплывае на працягласць кручэння, тып вібрацыі і шуму, ствараючы сэнсарную зваротную сувязь.

Эксперты падзяліліся ў ацэнках карысці спінера для здароўя, некаторыя лічаць, што ён можа дапамагчы ў гэтых выпадках, іншыя адмаўляюць гэтую магчымасць і лічаць, што цацка хутчэй адцягвае, чым дапамагае сканцэнтравацца.

Спінер быў вынайдзены ў 1990-х гадах, але зрабіўся папулярным толькі ў 2017 годзе. Спінер зрабіўся папулярным сярод школьнікаў, якія выконваюць з ім розныя трукі. У выніку спінеры забаранілі ў некалькіх школах у ЗША на падставе таго, што цацкі адцягваюць дзяцей ад вучобы.

## Гісторыя 
Першапачаткова ў СМІ, такіх як *The Guardian*, *The New York Times*, *New York Post* , стварэнне спінера прыпісвалася Кэтрын Хетынгер, інжынеру-хіміку па адукацыі. У інтэрв'ю *The New York Times* яна сказала, што ідэя для цацкі прыйшла ёй пасля таго, як яна ўбачыла ў Ізраілі арабскіх хлапчукоў, якія кідалі камянямі ў паліцэйскіх. У адказ на гэта ёй захацелася стварыць заспакаяльную цацку, якая змагла бы дапамагчы дзецям вызваліць назапашаную энергію і «спрыяць дасягненню міру».

## Зноскі 
Катэгорыя:Вынаходніцтва
Катэгорыя:Цацкі
Азерскі сельсавет

**Азе́рскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. вёска) Возера.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Самахвалавіцкага раёна Мінскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Самахвалавіцкім раёне БССР. З 18 студзеня 1931 года ў Койданаўскім раёне, з 23 сакавіка 1932 года — у Койданаўскім нацыянальным польскім раёне, з 29 чэрвеня 1932 года — у Дзяржынскім раёне, з 31 ліпеня 1937 года — ва Уздзенскім раёне. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Дзяржынскага раёна. 30 кастрычніка 2009 года ў склад новаўтворанага Дзешчанскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (Валодзькі, Гарадзішча, Дзегцяное, Дзешчанка, Карма, Малая Дзешчанка, Рабінаўка і Ячанка).

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (23 населеныя пункты) — 2968 чалавек, з іх 89,3 % — беларусы, 8,0 % — рускія, 0,9 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года (15 населеных пунктаў) — 2588 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Самахвалавіцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Дзяржынскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Сямёнавіцкі сельсавет

**Сямё́навіцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. вёска) Сямёнавічы.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Уздзенскім раёне БССР. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. 4 лютага 1939 года ў склад Негарэльскага сельсавета Дзяржынскага раёна перададзены 5 населеных пунктаў (пасёлкі Гарадзілава, Загацце, Зуброўшчына, Зубрэвічы і Цагельнае). З 25 снежня 1962 года па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Дзяржынскага раёна. У 1974 годзе скасаваны пасёлкі Сямёнавічы I і Сямёнавічы II (зліліся з вёскай Сямёнавічы). 28 мая 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Уздзенскага (10 населеных пунктаў: аграгарадок Сямёнавічы, вёскі Астравок, Буковічы, Куль, Ластаўшчына, Пад’ельнікі, Падсадскія, пасёлкі Астравок, Буковічы, Первамайск) і Нёманскага (5 населеных пунктаў: вёскі Броды 1, Броды 2, Кухцічы, Ракашычы і пасёлак Здаровец) сельсаветаў.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1559 чалавек, з іх 95,0 % — беларусы, 3,3 % — рускія, 1,0 % — украінцы.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 15 населеных пунктаў.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Уздзенскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Дзяржынскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2013 годзе
Азарынецкі замак

**Азарынецкі замак** — помнік архітэктуры мясцовага значэння ў вёсцы Азарынцы Магілёў-Падольскага раёна Вінніцкай вобласці.

## Звесткі 
Узведзены ў 1657-1672 гг., цяпер Вінніцкая вобласць, замак быў абаронцай ад пастаянных турэцкіх нападаў.

Быў размешчаны на так званым Грэцкім шляху, па якім ішлі рабаўніцкія паходы воінаў Турцыі. Разбураны туркамі ў 1690 г., адноўлены ў 1699 г. пасля выгнання асманаў. Ён быў пабудаваны казакамі пад кіраўніцтвам Астапа Гогаля. Потым замак прыйшоў у заняпад.

## Галерэя 

File:Ozaryntsi Castle 01.JPG|
File:Ozaryntsi Castle 02.JPG|
File:Ozaryntsi Castle 03.JPG|
File:Ozaryntsi Castle 04.JPG|
File:Ozaryntsi Castle 05.JPG|
File:Ozaryntsi Castle 06.JPG|
File:Ozaryntsi Castle 07.JPG|
File:Ozaryntsi Castle 08.JPG|
File:Ozaryntsi Castle 10.JPG|
File:Ozaryntsi Castle 11.JPG|
File:Ozaryntsi Castle 12.JPG|
File:Ozaryntsi Castle 13.JPG|
File:Ozaryntsi Castle 14.JPG|
File:Ozaryntsi Castle 15.JPG|
File:Ozaryntsi Castle 16.JPG|
File:Ozaryntsi Castle 17.JPG|
File:Ozaryntsi Castle 18.JPG|
File:Ozaryntsi Castle 19.JPG|
File:Ozaryntsi Castle 20.JPG|
File:Ozaryntsi Castle 21.JPG|
File:Ozaryntsi Castle 22.JPG|

## Літаратура 
* «Помнікі горадабудаўніцтва і архітэктуры УССР», Т. 2, 1985. онлайн

Катэгорыя:Падолле
Сабок

**Сабо́к** ()&#x20;— рака ва Украіне, цячэ на тэрыторыі Нэміраўскага, Лыпавэцкага і Іллінецкага раёнаў Вінніцкай вобласці. Правы прыток Собу (басейн Паўднёвага Буга).

## Апісанне 
Даўжыня ракі складае 33&#x20;км, плошча басейна — 352 км². Даліна ў вярхоўі V-вобразная, ніжэй&#x20;— трапецападобная, шырынёй да 2&#x20;км. Пойма пераважна аднабаковая, шырыня&#x20;— 100—120м (часам 200 і больш). Рэчышча ўмерана звілістае, шырынёй 5-10&#x20;м, глыбінёй ад 0,2 да 1,5&#x20;м, сустракаюцца парожыстыя ўчасткі. Ухіл ракі 2,2 м/км. Збудавана некалькі сажалак.

## Размяшчэнне 
Рака бярэ пачатак у вёсцы Абідне. Цячэ пераважна на ўсход (месцамі — на паўднёвы ўсход). Упадае ў раку Соб ў межах горада Іллінцы.

## Галерэя 

File:Sibok in Ivanky 1.jpg|Сабок ў вёсцы Іванькі
File:Ivanky 34.jpg|Сажалка ў вёсцы Іванькі
File:Ivanky 37.jpg|Сабок ў вёсцы Іванькі

## Літаратура 
* Географічна енциклопедія України : у 3 т. / редколегія: О. М. Маринич (відпов. ред.) та ін. — К. : «Українська радянська енциклопедія» ім. М. П. Бажана, 1989.
* Водні ресурси та якість річкових вод басейну Південного Бугу / За ред. В. К. Хільчевського. — К.: Ніка-центр, 2009. — 184 с.

Катэгорыя:Рэкі Вінніцкай вобласці
Ласінка

**Ласі́нка** — рака ў Краснапольскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі і Краснагорскім раёне Бранскай вобласці Расіі, правы прыток ракі Дарагоўша (прыток ракі Каўпіта, басейн Дняпра).

Даўжыня ракі 13 км, з іх 4 км на тэрыторыі Краснапольскага раёна. Плошча вадазбору 273 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,6 м/км. Выток ракі знаходзіцца за 3 км у напрамку на паўночны ўсход ад вёскі Баравая Краснапольскага раёна. Упадае ў Дарагоўшу каля вёскі Калюды (Краснагорскі раён). Асноўны прыток — Данілаўка (справа).

## Літаратура 
* 
* 
* Ліст карты N-36-99. Выданне 1979 года.

## Спасылкі 
* Общая характеристика речной сети Могилёвской области (в разрезе районов) // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь»  

Катэгорыя:Рэкі Краснапольскага раёна
Катэгорыя:Рэкі Бранскай вобласці
Катэгорыя:Басейн Беседзі
Неатыянта

**Неатыя́нта** (*Neottianthe*) — род кветкавых раслін сямейства архідныя.

## Арэал 
На чэрвень 2014 года налічвае 7 відаў. Пашыраны ва ўмераным поясе Еўразіі. На тэрыторыі Беларусі 1 від  — еўразійскі таежны рэліктавы від; занесены ў Чырвоную кнігу. Трапляецца ў хвойніках-зеленамошніках, часцей на ўзгорыстай мясцовасці.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* Neottianthe  // The Plant List
* 

Катэгорыя:Архідныя
Недзьведзь

**Недзьведзь** () — польскае і беларускае прозвішча, якое азначае «мядзведзь».

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксандр Міхайлавіч Недзьведзь — беларускі вучоны ў галіне біяфізікі і тэхнічнай кібернетыкі, доктар тэхнічных навук (2013), прафесар
* Георгій Канстанцінавіч Недзьведзь — беларускі вучоны ў галіне неўрапаталогіі
* Міхаіл Канстанцінавіч Недзьведзь — беларускі вучоны ў галіне паталагічнай анатоміі
Нейва

**Нейва** — найменне розных геаграфічных аб'ектаў.

;Калумбія
* Горад Нейва — горад на паўднёвым захадзе Калумбіі.

;Партугалія
* Нейва, Віяна-ду-Каштэлу — раён у Партугаліі.

;Расія
* Рака Нейва — рака на Сярэднім Урале.
* Нейва — пасёлак у Кіраўградскай гарадской акрузе Свярдолоўскай вобласці.
* Нейва — станцыя Свярдлоўскай чыгункі у аднайменным пасёлку.
Кавалеўшчына (пасёлак)

**Кавале́ўшчына** (, ) — былы пасёлак у Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіў у склад Астрошыцкага сельсавета.

Ліквідаваны ў 2012 годзе.

## Спасылкі
Лавоша (значэнні)

**Лаво́ша** — тапонім:

* Лавоша — былая вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці Беларусі
* Лавоша — рака ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці
Лавоша (рака)

**Лаво́ша** — рака ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Цна (прыток Гайны, басейн Бярэзіны).

## Назва 
Паводле Вадзіма Жучкевіча, у аснове назвы Лавоша паняцце *лава*. Паняцце ўжывалася найперш да дзялянкі зямлі або шырокай баразны (разоры).

На думку Аляксандра Рогалева, у гідроніме Лавоша каранёвая частка *Лав-* магла азначаць «балота» (параўн. паняцце *лава* — «тарфяное балота» ў Чарнігава-Сумскім Палессі). Фармант *-ош(а)* ўяўляе сабой трансфармацыю старажытнага геаграфічнага паняцця ў значэннях «вада», «цячэнне», «рака».

## Водаапісанне 
Даўжыня ракі 10 км. Плошча вадазбору 49 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 4 м/км.

Выток ракі знаходзіцца каля вёскі Лавоша. Упадае ў Цну прыкладна за 3 км на паўночны ўсход ад вёскі Кроква. Вадазбор на ўсходніх схілах Мінскага ўзвышша.

## Літаратура 
* 
* Ліст карты N-35-69. Выданне 1987 г. Стан Мясцовасці на 1982 г.

## Спасылкі 
* Общая характеристика речной сети Минской области (в разрезе районов) // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь» 

Катэгорыя:Рэкі Лагойскага раёна
Катэгорыя:Басейн Гайны
Беліцкі сельсавет (Слуцкі раён)

**Бе́ліцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Белічы.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Слуцкага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Слуцкім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Слуцкім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 7 населеных пунктаў. 28 мая 2013 года да сельсавета далучана частка скасаванага Акцябрскага сельсавета (4 населеныя пункты: аграгарадок Акцябр, вёскі Еўлічы, Машчыцы і Цалевічы).

Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета (7 населеных пунктаў) — 1686 чалавек, з іх 93,4 % — беларусы, 4,5 % — рускія; паводле перапісу 2019 года (11 населеных пунктаў) — 2040 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Нейва (Калумбія)

**Нейва** () — горад на паўднёвым захадзе Калумбіі, на рацэ Магдалена. Адміністрацыйны цэнтр дэпартамента Уіла. Заснаваны ў 1539 годзе. Каля 280 тыс.жыхароў (1998). Аэрапорт. Вытворчасць капелюшоў, харчасмакавая і тэкстыльная прамысловасць. Гандлёвы цэнтр (пераважна кава). Універсітэт

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Гарады Калумбіі
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1612 годзе
Аляксандр Ваньковіч

** Аляксандр Ваньковіч ** (; , Пухавічы — ) — польскі ваенны дзеяч, палкоўнік аэранаўтыкі Польскіх Войскаў.

Катэгорыя:Ваенныя Польшчы
Саргацкая археалагічная культура

**Сарга́цкая культура** — археалагічная культура Заходняй Сібіры ў эпоху ранняга жалеза (VII-VI стст. да н. э. — IV ст. н. э.).

Археалагічная культура атрымала назву паводле вёскі Саргатка на левым беразе ракі Іртыш недалёка ад Омска, дзе ў 1927 г. праводзіліся раскопкі курганоў. Помнікі саргацкай культуры сустракаюцца на берагах рэк Ішым, Табол, Іртыш і Ом. Асноўная частка тэрыторыі саргацкай культуры знаходзіцца ў межах сучаснай дзяржавы Расія, а яе паўднёвая частка — на поўначы Казахстана. Найбольш старажытныя помнікі (VII—VI стст. да н. э.) месцяцца на рацэ Ом. Найвышэйшы ўзровень развіцця датуецца II ст. да н. э. — II ст. н. э. Прыпыніла сваё існаванне ў канцы IV ст. н. э.

Носьбіты Саргацкай культуры ўзводзілі добра ўмацаваныя паселішчы. Курганы будавалі з пластоў дзёрну. Першапачаткова яны мелі выгляд усечанай піраміды. Характэрнай асаблівасцю большасці курганоў з’яўляецца наяўнасць рова вакол магільных пляцовак. У магільнях знаходзяць сляды вогнішчаў, што дае падставу меркаваць пра наяўнасць культу агню. Кераміка выканана спосабам ручной лепкі. Нароўні з ёй выкарыстоўваўся прывазны сярэднеазіяцкі посуд, выраблены на ганчарным коле. Шырока выкарыстоўвалі зброю і прылады працы з жалеза. Навершы стрэл таксама выраблялі з косці і бронзы. Вытворчасць жалеза адрознівалася высокім узроўнем для свайго часу. Кавалі мелі ў сваім распараджэнні сталь, якая пераўзыходзіла традыцыйнае мяккае жалеза.

Гаспадарка мела комплексны характар, аднак галоўную ролю адыгрывала жывёлагадоўля. Носьбіты Саргацкай культуры трымалі кароў і коней. Земляробства і паляванне мелі дадатковы характар. Мяркуецца, што носьбіты Саргацкай культуры знаходзіліся пад значным уплывам сарматаў, гандлявалі з Сярэдняй Азіяй, развівалі ўзаемаадносіны з прадстаўнікамі суседняй Кулайскай культуры.

Маёмасная і прававая неаднароднасць насельніцтва прасочваецца ў розніцы жытлаў і магільняў. На думку некаторых археолагаў, вылучалася некалькі сацыяльных пластоў, у тым ліку вярхоўныя правадыры, высакародныя людзі, простае і залежнае насельніцтва. Ніжэйшыя пласты не былі ўзброены. Армія складалася з дружыннікаў, на чале якіх стаялі правадыры. Асновай апалчэння былі лёгкаўзброеныя вершнікі з лукам і стрэламі.

Некаторыя даследчыкі атаясняюць Саргацкую культуру са старажытнымі уграмі, аднак у апошнія дзесяцігоддзі пераважае пункт гледжання, што галоўную ролю ў яе стварэнні і функцыянаванні адыгрывалі сакі. Насельніцтва найхутчэй было поліэтнічным. Знікненне культуры тлумачаць тым, што яе прадстаўнікі прынялі ўдзел у вялікім перасяленні народаў на захад.

## Спасылкі 
* Саргатская культура (эпоха раннего железного века)
* Саргатская культура — Археология
* Л. В. Татаурова, И. В. Толпеко, САРГАТСКАЯ И КУЛАЙСКАЯ КУЛЬТУРЫ: ПРОБЛЕМЫ ВЗАИМОДЕЙСТВИЯ 

Катэгорыя:Археалагічныя культуры Расіі
Катэгорыя:Археалагічныя культуры Казахстана
Катэгорыя:Археалагічныя культуры Азіі
Катэгорыя:Жалезны век
Покрашаўскі сельсавет

**По́крашаўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Покрашава.

Утвораны 26 лютага 1932 года як **Покрашаўскі нацыянальны польскі сельсавет** у складзе Слуцкага раёна БССР. 20 лістапада 1934 года рэарганізаваны ў беларускі сельсавет, з часткі сельсавета ўтвораны Замасцянскі нацыянальны польскі сельсавет. З 12 лютага 1935 года ў складзе Грэскага раёна, з 21 чэрвеня 1935 года Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Грэскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. З 17 снежня 1956 года ў складзе Слуцкага раёна. У 1978 годзе скасаваны хутар Плюшнікі, у 1986 годзе — вёска Вярбішчына, у 1988 годзе — хутар Руднаўка.

Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета — 2287 чалавек, з іх 95,4 % — беларусы, 3,3 % — рускія, 0,6 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 1408 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Грэскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1932 годзе
Катэгорыя:Нацыянальныя польскія сельсаветы БССР
Ліпаўка (рака)

**Лі́паўка** — рака ў Бялыніцкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Малыш (прыток ракі Друць, басейн Дняпра).

Даўжыня ракі 15 км. Плошча вадазбору 111 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,8 м/км. Выток ракі на ўсходняй ускраіне ўрочышча Балота Мохавае, прыкладна за 4 км у напрамку на паўночны захад ад вёскі Барсукі. Упадае ў раку Малыш прыкладна за 2 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад вёскі Дабрылавічы. Прыток — рака Малуша (левы). Вадазбор у межах Цэнтральнабярэзінскай раўніны.

Каля ракі вёскі Барсукі, Заполле, Дабрылавічы. Каля паўночнай ускраіны вёскі Заполле на рацэ сажалка. На правым беразе ракі, за 3 км ад вёскі Падзевічы, археалагічны помнік — гарадзішча ранняга жалезнага веку.

## Літаратура 
*  — С. 186.
* 
* 
* Ліст карты N-35-84. Выданне 1982 г. Стан мясцовасці на 1979 г.

## Спасылкі 
* Общая характеристика речной сети Могилёвской области (в разрезе районов) // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь» 

Катэгорыя:Рэкі Бялыніцкага раёна
Катэгорыя:Басейн Друці
Рачкавіцкі сельсавет

**Ра́чкавіцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Новыя Рачкавічы (да 1959 г. — вёска Малышэвічы, да студзеня 1968 г. — вёска Рачкавічы).

Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Малышэвіцкі сельсавет** у складзе Чырвонаслабодскага раёна Слуцкай акругі БССР з цэнтрам у вёсцы Малышэвічы, з 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чырвонаслабодскім раёне БССР. З 1935 года ў Чырвонаслабодскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Чырвонаслабодскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года ў складзе Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года ў Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Бялевіцкага сельсавета.
Пасля скасавання Чырвонаслабодскага раёна 8 жніўня 1959 года Малышэвіцкі сельсавет далучаны да Слуцкага раёна. 1 снежня 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Танежыцкага сельсавета, цэнтр сельсавета перанесены з вёскі Малышэвічы ў пасёлак спіртзавода Рачкавічы, сельсавет перайменаваны ў Рачкавіцкі. 17 чэрвеня 1983 года скасаваны пасёлак Крошня.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2058 чалавек, з іх 96,6 % — беларусы, 2,2 % — рускія, 1,0 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 1591 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Чырвонаслабодскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Грэскі раён

**Грэ́скі раё́н** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР з 17 ліпеня 1924 г. па 8 ліпеня 1931 г. і з 12 лютага 1935 г. па 17 снежня 1956 г. 

Адміністрацыйны цэнтр: 
* 17 ліпеня — 20 жніўня 1924 — вёска Грозава
* 1924—1931 і 1935—1956 — вёска Грэск

Грэскі раён утвораны 17 ліпеня 1924 года ў складзе Слуцкай акругі БССР. 20 жніўня 1924 года падзелены на 10 сельсаветаў: Апалінскі, Гацукоўскі, Гольчыцкі, Грозаўскі, Грэскі, Мусіцкі, Пукаўскі, Старыцкі, Труханавіцкі і Шышчыцкі. 14 кастрычніка 1924 года ўтвораны Селецкі сельсавет. 21 кастрычніка 1924 года Апалінскі сельсавет перайменаваны ў Палікарпаўскі. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мінскай акругі. 4 кастрычніка 1927 года да раёна далучаны Задашчэнскі і Слабадскі сельсаветы скасаванага Шацкага раёна. 24 студзеня 1929 года вёска Грозава аднесена да катэгорыі мястэчак. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 раён у складзе БССР. У 1931 годзе Гольчыцкі сельсавет перайменаваны ў Першамайскі. 8 ліпеня 1931 года Грэскі раён скасаваны. Грозаўскі, Пукаўскі, Старыцкі, Труханавіцкі сельсаветы перададзены Капыльскаму раёну, Задашчэнскі, Селецкі і Слабадскі сельсаветы — Пухавіцкаму раёну, Гацукоўскі, Грэскі, Мусіцкі, Палікарпаўскі (Палікараўскі), Першамайскі, Шышчыцкі сельсаветы — Слуцкаму раёну.

З 20 верасня 1944 года раён у складзе Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Гарнастайлаўскі, Палікараўскі і Шышчыцкі сельсаветы. 17 снежня 1956 года раён скасаваны: Грэскі, Мусіцкі, Першамайскі, Покрашаўскі, Труханавіцкі сельсаветы перададзены Слуцкаму раёну, Грозаўскі, Пукавіцкі сельсаветы — Капыльскаму раёну, Гацукоўскі сельсавет — Уздзенскаму раёну, Селецкі сельсавет — Пухавіцкаму раёну.

## Літаратура 
* Шчарбатаў, А. Грэск / Аляксандр Шчарбатаў // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі: У 6 т. / Беларуская Энцыклапедыя; Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (гал. рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. Т. 3: Гімназіі — Кадэнцыя. — Мн.: БелЭн, 1996. — 523 с. — С. 167 — 168. — ISBN 985-11-0041-2.
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Раёны, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Раёны, скасаваныя ў 1931 годзе
Катэгорыя:Раёны, утвораныя ў 1935 годзе
Катэгорыя:Раёны, скасаваныя ў 1956 годзе
Катэгорыя:Былыя раёны Беларусі
Мабуя

**Мабуя** (*Mabuya*) — род яшчарак сямейства Mabuyidae са стройным целам даўжынёй да 22 см, пашыраная ў Афрыцы, Паўднёвай Азіі, Паўднёвай і Цэнтральнай Амерыцы.

## Некаторыя віды 
**Mabuya cochonae*
**Mabuya desiradae*
**Mabuya dominicana*
**Mabuya grandisterrae*
**Mabuya guadeloupae*
**Mabuya hispaniolae*
**Mabuya mabouya*
**Mabuya montserratae*

Катэгорыя:Яшчаркі
Спінар

**Спінар** ( — вярцецца) — матэматычная велічыня, якая характарызуецца асаблівым законам ператварэння ў выпадку пераходу ад адной сістэмы каардынат да іншай.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Квантавая тэорыя поля
Катэгорыя:Лінейная алгебра
Майсей Абрамавіч Сягаль

**Майсе́й Абра́мавіч Сяга́ль** (, мясцечка Шаўлі, Ковенская губерня — ) — беларускі дзяржаўны і партыйны дзеяч. У 1925—1928 гг. наркам юстыцыі і пракурор БССР.

## Біяграфія 
Скончыў камерцыйнае вучылішча ў г. Рызе, поўны курс юрыдычнага факультэта ветэрынарнага інстытута, экстэрнам — эканамічны факультэт політэхнічнага інстытута.

У гады Першай сусветнай вайны аж да Кастрычніцкай сацыялістычнай рэвалюцыі працаваў ветэрынарным урачом.

Пасля рэвалюцыі быў намеснікам старшыні ваеннага трыбунала Каўказскага фронту і Каўказскай арміі, першым пракурорам Маскоўскай ваеннай акругі, ваенным пракурорам Вярхоўнага суда РСФСР, пракурорам пры Наркамюсце РСФСР.

Рашэннем ЦВК БССР ад 6 красавіка 1925 года прызначаны пракурорам Беларускай ССР, з 16 красавіка — наркам юстыцыі БССР, вызвалены ад займаемых пасад 7 чэрвеня 1928 года.

У 1927—1928 гадах — дацэнт Беларускага дзяржаўнага універсітэта, займаў пасаду намесніка дэкана факультэта права.

З чэрвеня 1928 года быў дэканам арганізаванага факультэта савецкага права Казанскага дзяржаўнага ўніверсітэта.

З 20 красавіка 1929 года выконваў абавязкі рэктара КДУ. З 29 мая 1929 года быў зацверджаны рэктарам КДУ, адначасова займаў пасаду дэкана факультэта савецкага права. У лютым 1930 года быў вызвалены з пасады рэктара.

Пасля ён быў на пасадзе рэктара ўніверсітэта ў Ташкенце, кіраваў трыма ВНУ ў Маскве ў другой палове 1930-х гадоў. Пасля працаваў дырэктарам упраўлення Пяцігорскага курорта.

Асабістая справа члена УКП(б) Майсея Абрамовіча Сягаля была пагашаная Стаўрапольскім АК УКП(б) 21 жніўня 1945 года па прычыне смерці.

## Спасылкі 
* Казанский университет. Ректоры университета  
* 

Катэгорыя:Пракуроры БССР
Катэгорыя:Народныя камісары юстыцыі БССР
Катэгорыя:Выкладчыкі БДУ
Bela music

**Bela music** — рэспубліканскі рок-фэст, арганізаваны дзеля папулярызацыі і развіцця лепшых традыцый нацыянальнай рок-культуры. Заснавальнікамі фестывалю з’яўляюцца Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь і Мінскі абласны выканаўчы камітэт. У фестывалі бяруць удзел рок-калектывы Рэспублікі Беларусь.

## Гісторыя 
Першы раз грамадскасць даведалась пра планы арганізаваць фестываль з вуснаў Алега Хаменкі падчас вечара з нагоды пяцігоддзя Тузін Гітоў 27 студзеня 2009 года.

Фестываль адбыўся 23 мая 2009 года на адкрытай пляцоўцы мінскага аэраклубу «Баравая». Мастацкім кіраўніком фестывалю з’яўляўся Алег Хаменка. Вядучымі сталі Вольга Самусік і Аляксандр Ракавец з «IQ48». Тэхнічны бок забяспечвала канцэртнае агенцтва «Лінія гуку». На фэсце нечакана выступіў Пётр Елфімаў, які прадстаўляў Беларусь на «Еўрабачанні».

На наступны год фестываль не адбыўся: не знайшлося спонсараў.

## Удзельнікі 
* «Крама»
* «Палац»
* «Neuro Dubel»
* «J:морс»
* «Без Билета»
* Пётр Ялфімаў
* «Дзецідзяцей»
* «Garadzkija»
* гурт Аляксандра Растопчына «Rastop Power Trio»

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* «Bela music» на Ultra-Music
* «Bela music» на Generation.by
* Фотасправаздача «Bela Music»
Магонія

**Магонія** (*Mahonia*) — род сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Вечназялёная кустовая або дрэвавая расліна з буйным калючым лісцем і цёмна-сінімі або чорнымі ядомымі ягадамі.

## Арэал 
Пашыраная ў Паўночнай і Цэнтральнай Амерыцы, Азіі.

## Значэнне і выкарыстанне 
На Беларусі вырошчваецца як дэкаратыўная.

Катэгорыя:Барбарысавыя
Раваніцкі сельсавет

**Рава́ніцкі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Раванічы.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Чэрвеньскага раёна Менскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чэрвеньскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 25 ліпеня 1959 года да сельсавета далучана частка скасаванага Дамавіцкага сельсавета (5 населеных пунктаў: Восаўскі Бор, Дамавіцк, Каліта, Навазер’е і Трактар). 27 лістапада 1989 года ў склад Калодзежскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Восаўскі Бор, Дамавіцк, Каліта, Навазер’е і Рэпішча).

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1508 чалавек, з іх 92,5 % — беларусы, 4,2 % — рускія, 1,2 % — азербайджанцы, 0,7 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 1396 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

 

Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Чэрвеньскі сельсавет

**Чэ́рвеньскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — горад Чэрвень (не ўваходзіць у склад).

Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Вайнілаўскі сельсавет** у складзе Чэрвеньскага раёна Мінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Вайнілава. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чэрвеньскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 30 кастрычніка 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Грабянецкага сельсавета (14 населеных пунктаў: вёскі Арэхаўка, Ачыжа, Грабянец, Дзерць, Дуброва, Забод, Лучное, Майзарова, Нівішча, Новасяленне, Пальчык, Скрабінкі, Усохі і Чорны Брод), таксама ў склад сельсавета з Калодзежскага сельсавета перададзены пасёлак Індом, цэнтр сельсавета перанесены ў горад Чэрвень, сельсавет перайменаваны ў Чэрвеньскі. 28 мая 2013 года ў склад Кліноцкага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Зайцы, Кукалеўка, Лежні і Рудня Астравітая).

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (14 населеных пунктаў) — 2107 чалавек, з іх 96,1 % — беларусы, 2,8 % — рускія, 0,4 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года (25 населеных пунктаў) — 2429 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Лазнеўка

**Ла́знеўка** — рака ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Паўна (прыток Дняпра).

Даўжыня ракі 11 км. Плошча вадазбору 40 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,5 м/км. Выток ракі знаходзіцца каля паўночнай ускраіны вёскі Косцінка (каля паўднёвай ускраіны вёскі Халмы). Упадае ў Паўну на поўдзень ад вёскі Пална. Вадазбор у заходняй частцы Аршанска-Магілёўскай раўніны. Прытокі — ручаі і меліярацыйныя каналы. Сярод іх — Мошніца (правы).

Каля ракі вёскі Халмы, Косцінка, Новая Мілееўка, Слабодка, Пална, аграгарадок Сідаравічы.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* Общая характеристика речной сети Могилёвской области (в разрезе районов) // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь»  

Катэгорыя:Рэкі Магілёўскага раёна
Катэгорыя:Басейн Дняпра
Забораў

**Забораў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Абрам Барысавіч Забораў (1911—1985) — беларускі жывапісец.
* Барыс Абрамавіч Забораў (1935—2021) — беларускі і французскі жывапісец.
Барыс Абрамавіч Забораў

**Барыс Абрамавіч Забораў** (,  ― , Францыя) — беларускі і французскі жывапісец і графік, сын мастака Абрама Заборава.

## Біяграфія 
З 1949 па 1954 год вучыўся ў Мінскім мастацкім вучылішчы, потым ў Інстытуце жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя І. Я. Рэпіна Акадэміі мастацтваў СССР. У 1956 годзе перавёўся ў Маскоўскі дзяржаўны мастацкі інстытут імя В. І. Сурыкава, скончыў яго ў 1961 г. па спецыяльнасці «мастак тэатра». 

Быў сябрам Саюза мастакоў БССР (1962 —1979).

Жыў у г. Мінску, у 1979 годзе эмігрыраваў, жыў у Францыі (Парыж).

Памёр 20 студзеня 2021 года.

## Творчасць 
Працаваў у галіне кніжнай графікі і ў розных жанрах станковага жывапісу.

Займаўся мастацкім афармленнем кніг. Сярод іх зборнік вершаў балгарскіх паэтаў «Ад круч балканскіх», «Вей, ветрык» Яна Райніса, «Гамлет» і «Санеты» У. Шэкспіра, аповесць-казку «Кароль Мацюсь Першы» Я. Корчака, кнігі беларускіх аўтараў «Выбраная лірыка» Я. Купалы, «Раскідач» Р. Барадуліна, «Аўтограф» Ю. Свіркі і інш.  Зрабіў ілюстрацыі да твораў Ф. Дастаеўскага («Пакорлівая»), А. Пушкіна («Казка аб царэ Салтане»), О. Уайльда «Казкі». У Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь захоўваецца каля 50 графічных аркушаў Б. Заборава.

Выканаў 7 кніжных знакаў (экслібрысаў).

У калекцыі  Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь знаходзяцца 5 жывапісных палотнаў 1960 — 1970-х гадоў: партрэты Уладзіміра Маякоўскага і эстонскай мастачкі Імры Арэк, карціны «Палескія музыкі» (1968) і «Зімовае свята», апошняе да эміграцыі палатно «Рамантычны пейзаж» (1977). 
17 лютага 2009 г. мастак перадаў музею карціну «Гумно» (2008).

З 27 кастрычніка па 10 снежня 2010 года творы Барыса Заборава экспанаваліся ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь.

Дзве карціны Заборава захоўваюцца ў карпаратыўнай калекцыі Белгазпрамбанка ў Мінску.

З 2014 года расейскі літаратурна—мастацкі часопіс «Знамя» пачаў друкаваць біяграфічнае апавестваванне Б. Заборава «То, што нельга забыць». У 2018 годзе гэты твор надрукаваны аддзельнай кнігай з малюнкамі аўтара.

## Пра яго 
* Дакументальны фільм «Мастак Барыс Забораў» (1996; рэжысёр — Валер Рубінчык).

## Літаратура 
* 
* 
* 
** Zaborov : monographie / Mikhail German, Pascal Bonafoux, Béatrice Picon-Vallin. — Paris : ACATOS Publishing, 2006. — 496 С. — ISBN 2-940332-34-7.

## Спасылкі 
* «Гістарычная і генетычная памяць праявілі сябе ў яго карцінах» // Звязда, 2023, 31 сакавіка 2023.

Катэгорыя:Мастакі паводле алфавіта
Катэгорыя:Мастакі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі СССР
Катэгорыя:Мастакі Беларусі
Катэгорыя:Члены Саюза мастакоў БССР
Катэгорыя:Графікі Беларусі
Катэгорыя:Мастакі-ілюстратары Беларусі
Катэгорыя:Экслібрысісты Беларусі
Катэгорыя:Выпускнікі Мінскага дзяржаўнага мастацкага каледжа імя А. К. Глебава
Катэгорыя:Яўрэйскія мастакі
Катэгорыя:Вучні Сяргея Каткова
Катэгорыя:Імігравалі ў Францыю з Беларусі
Ферганскі хрыбет

**Ферганскі хрыбет** — горны хрыбет у Цянь-Шані (Кыргызстан). Аддзяляе Ферганскую катлавіну ад Унутранага Цянь-Шаня. Даўжыня — 225 км. Вышыня — да 4692 м. Паўднёва-заходні схіл доўгі і спадзісты, паўночна-заходні — кароткі, круты. Складзены сланцамі, пясчанікамі, вапнякамі і іншымі асадкава-метамарфічнымі тоўшчамі, прарванымі інтрузіямі габра і дыябазу. Сучаснае аблядненне пераважна на паўднёвым усходзе (больш за 150 леднікоў). Агульная плошча абляднення каля 125 км². На паўднёва-заходнім схіле масівы лясоў з грэцкага арэха, вышэй — цёмнахваёвыя і арчовыя лясы, субальпійскія і альпійскія лугі. Вугальныя, у перадгор'ях нафтавыя радовішчы.

Катэгорыя:Цянь-Шань
Рок за Бобров

**Рок за Бобров** — беларускі музычны фестываль, які праводзіцца ў Бабруйску і Мінску піваварнай кампаній «Сябар» у фармаце оўпэн-эйр.

## Гісторыя 
22 ліпеня 2017 года адбыўся юбілейны дзясяты фестываль, які сабраў каля 25000 чалавек на мінскім аэрадроме «Баравая». У фестывалі прынялі ўдзел «Brutto», «Чайф», «Каста», NaviBand, Сплін, Дай дарогу!, Anacondaz.

4 жніўня 2018 года прайшоў XI фестываль, які сабраў рэкордныя 45000 гледачоў. Удзел прынялі гурты «ДДТ», «Ляпис 98», «Сплін», «ЛСП», «Зверы», «Noize MC», «Louna», «Дай дарогу!», «J:морс».

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Музычныя фестывалі Беларусі
Валевачскі сельсавет

**Валева́чскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Валевачы.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Смілавіцкага раёна Мінскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Смілавіцкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Чэрвеньскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Грабёнкаўскага сельсавета.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2215 чалавек, з іх 92,7 % — беларусы, 4,9 % — рускія, 0,9 % — украінцы, 0,5 % — палякі; паводле перапісу 2019 года — 2173 чалавекі.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Смілавіцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Ройтлінген

**Ройтлінген** (, ) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Бадэн-Вюртэмберг.

Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Цюбінген. Уваходзіць у склад раёна Ройтлінген. Насельніцтва складае 112 484 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 87,06 км². Афіцыйны код — 08 4 15 061.

Горад падпадзяляецца на 12 гарадскіх раёнаў.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Бадэн-Вюртэмберга
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1240 годзе