open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Усходняе Касаі (правінцыя)

**Усходняе Касаі** () — кангалезская правінцыя. Адміністрацыйны цэнтр — Мбужы-Маі. Асноўная крыніца даходу правінцыі — здабыча дыяментаў. Некалі шырокая цэнтральная правінцыя, якая мяжуе на паўночным захадзе з Экватарыяльнай, а на паўднёва захадзе з Катангай. У выніку адміністрацыйнай рэформы 2005 года правінцыя была падзелена на тры часткі, назва Усходняе Касаі захавалася толькі за цэнтральнай часткай.

## Гісторыя 
Пасля міграцыі банту, на тэрыторыі рэгіёна склалася народнасць лубу, які да XVI стагоддзя стварыў уласную дзяржаўнасць. Касаі увайшлі ў склад бельгійскага каралеўскага ўладання ў канцы XIX стагоддзя. Пасля здабыцця краінай незалежнасці, у рэгіёне ўзмацніліся сепаратысцкія настроі пад кіраўніцтвам Альбера Каланджы, узмоцненыя багатай рэсурсавай базай.

## Насельніцтва 
Насельніцтва правінцыі — 2 702 430 чалавек (2005).

Катэгорыя:Правінцыі Дэмакратычнай Рэспублікі Конга
Экватарыяльная правінцыя

**Экватарыяльная правінцыя** () — паўночна-заходняя кангалезская правінцыя. Некалі займала шырокія тэрыторыі, аднак пасля адміністрацыйнай рэформы 2005 года была падзелена на шэраг дробных правінцый, з якіх назва «Экватарыяльная» засталося за тэрыторыяй вакол адміністрацыйнага цэнтра Мбандака.
thumb|left|233px|Экватарыяльная правінцыя да падзелу ў 2005

Катэгорыя:Правінцыі Дэмакратычнай Рэспублікі Конга
Ітуры

* **Ітуры** — правінцыя Дэмакратычнай Рэспублікі Конга
* **Ітуры** — рака ў Цэнтральнай Афрыцы
* **Ітуры** — буйны трапічны лес у Дэмакратычнай Рэспубліцы Конга
Касаі (правінцыя)

**Касаі** () — правінцыя Дэмакратычнай Рэспублікі Конга, размешчаная на паўднёвы захад ад ракі Конга.

## Геаграфія 
Да канстытуцыйнай рэформы 2005 года Касаі была часткай былой правінцыі Заходняе Касаі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Луэбо. Па тэрыторыі правінцыі працякае рака Касаі.

Насельніцтва правінцыі — 3 199 891 чалавек (2005).

## Адміністрацыйны падзел 
### Гарады 
* Чыкапа

### Тэрыторыі 
* Дэкесэ
* Ілебо
* Каманія
* Луэбо
* Мвека

Катэгорыя:Правінцыі Дэмакратычнай Рэспублікі Конга
Кванго (правінцыя)

**Кванго** () — правінцыя Дэмакратычнай Рэспублікі Конга, размешчаная на захадзе краіны.

## Геаграфія 
Да канстытуцыйнай рэформы 2005 года Кванго была часткай былой правінцыі Бандунду. Адміністрацыйны цэнтр — горад Кенге. Правінцыя размешчана да паўднёвага захаду ад ракі Кванго.

Насельніцтва правінцыі — 1 994 036 чалавек (2005).

## Тэрыторыі 
* 
* 
* 
* Кенге
* 

Катэгорыя:Правінцыі Дэмакратычнай Рэспублікі Конга
Адміністрацыйны падзел Аўстрыі

thumb|Федэральныя землі Аўстрыі
Згодна з канстытуцыяй, Аўстрыя з'яўляецца федэратыўнай рэспублікай і складаецца з 9&nbsp;**зямель** (, адз. л. ).

## Органы ўлады федэральных зямель 
Кожная федэральная зямля мае ўласны выбарны заканадаўчы орган — *ландтаг* (), урад () і губернатара (). Выбары праводзяцца раз у пяць гадоў (у Верхняй Аўстрыі — раз у шэсць гадоў). Губернатар абіраецца ландтагам.

Федэральныя землі маюць параўнальна невялікія заканадаўчя паўнамоцтвы. Гэта ў асноўным абумоўлена гістарычнымі прычынамі, бо ў перыяд імперыі цэнтральная ўлада была ў асноўным сканцэнтравана ў сталіцы — Вене.

## Насельніцтва зямель 
Верхняя Аўстрыя, Ніжняя Аўстрыя, Вена і Бургенланд размешчаны ў даліне Дуная, і таму амаль уся іх тэрыторыя прыдатная для земляробства. Астатнія ж пяць зямель займаюць усходнія перадгор'і Альпаў і малапрыдатныя як для сельскай гаспадаркі, так і для цяжкай прамысловасці. Таму насельніцтва на тэрыторыі, займаемай сучаснай Аўстрыяй, з дагістарычных часоў пражывала ў месцах, дзе сёння размешчаны гэтыя чатыры зямлі. Самы густанаселены рэгіён — Вена. Прыгарады Вены размешчаны ў Ніжняй Аўстрыі. Нягледзячы на гэта, шчыльнасць насельніцтва ў гэтай зямлі невысокая, бо вялікія плошчы занятыя пад сельскую гаспадарку. Найменшая шчыльнасць насельніцтва — у высакагорным Ціролі, геаграфічна ізаляванай Карынтыяй і аграрным Бургенландам.

## Гістарычнае развіццё 
Рэспубліка Аўстрыя была створана пасля Першай сусветнай вайны на руінах шматнацыянальнай Аўстра-Венгерскай імперыі з 9 нямецкамоўных земляў, якія атрымалі сваё тэрытарыяльнае афармленне яшчэ ў Сярэднія стагоддзі, адасобіўшыся ад нямецкіх княстваў.

Зальцбург да 1803 года быў незалежным княствам пад кіраваннем Зальцбургцкага архібіскупа ў складзе Свяшчэннай Рымскай імперыі.

Верхняя і Ніжняя Аўстрыя ў мінулым уяўлялі сабой дзве паўсамастойныя часткі Аўстрыйскага эрцгерцагства — княства, якое з'яўлялася гістарычным сэрцам Аўстра-Венгерскай імперыі і якому пасля Першай сусветнай вайны прыйшлося развітацца са значнымі тэрыторыямі ў карысць Чэхаславакіі.

Гістарычны папярэднік Карынтыі — герцагства Карынтыя; Штырыі — герцагства Штырыя, Ціролі — графства Ціроль; частка тэрыторыі гэтых гістарычных правінцый пры правядзенні межаў дзяржавы Аўстрыя была перададзена суседзям — Італіі і Югаславіі.
Кіншаса (правінцыя)

[thumb|left|200px|Горад [Кіншаса]]
**Кінша́са** () — правінцыя Дэмакратычнай Рэспублікі Конга, размешчаная на захадзе краіны.

Адміністрацыйны цэнтр — горад Кіншаса. Правінцыя размешчана на беразе ракі Конга.

Насельніцтва правінцыі — 8 951 248 чалавек (2005).

Катэгорыя:Правінцыі Дэмакратычнай Рэспублікі Конга
Квілу (правінцыя)

**Квілу** () — правінцыя Дэмакратычнай Рэспублікі Конга, размешчаная на захадзе краіны.

## Геаграфія 
Да канстытуцыйнай рэформы 2005 года Квілу была часткай былой правінцыі Бандунду. Адміністрацыйны цэнтр — Кіквіт.

Насельніцтва правінцыі — 2 144 415 чалавек (2005).

## Адміністрацыйны падзел 
### Гарады 
* Кіквіт

### Тэрыторыі 
* Багата
* Балунгу-Кіквіт
* Гунгу
* Ідзіёфа
* Масі-Манімба

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Правінцыі Дэмакратычнай Рэспублікі Конга
Ламамі (правінцыя)

**Ламамі** () — правінцыя Дэмакратычнай Рэспублікі Конга, размешчаная ў цэнтры краіны.

## Геаграфія 
Да канстытуцыйнай рэформы 2005 года Ламамі была часткай былой правінцыі Усходняе Касаі. Адміністрацыйны цэнтр — Кабінда. Па тэрыторыі правінцыі працякае рака Ламамі.

Насельніцтва — 2 048 839 чалавек (2005). Правінцыю засяляюць тры этнічныя групы — , каньёк і лубу.

## Адміністрацыйны падзел 
### Горад 
* 

### Тэрыторыі 
* Гандаджыка
* Кабінда
* Каміджы
* Лубаа
* Луілу

Катэгорыя:Правінцыі Дэмакратычнай Рэспублікі Конга
Лейма Гбові

**Лейма Гбові** () — ліберыйская актывістка за мірны рух, лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру (2011) сумесна з Тавакуль Карман і Элен Джонсан-Серліф «за негвалтоўную барацьбу за бяспеку жанчын і за правы жанчын на паўнапраўны ўдзел у пабудове міру».

## Узнагароды 
* 2007 - Блакітная стужка ад Гарвардскага інстытута дзяржаўнага кіравання імя Джона Ф. Кенэдзі
* 2009 - Прэмія Грубера за Правы Жанчын
* 2009 - Прэмія «Профілі мужнасці»
* 2011 - Нобелеўская прэмія міру сумесна з Тавакуль Карман і Элен Джонсан-Серліф

Катэгорыя:Лаўрэаты Нобелеўскай прэміі міру
Катэгорыя:Жанчыны ў войнах
Катэгорыя:Пацыфісты
Катэгорыя:Праваабаронцы
Катэгорыя:Антываенныя актывісты
Майкл Дуглас

**Майкл Кірк Ду́глас** (; ) — амерыканскі кінаакцёр і прадзюсар, паходзіць з беларускіх яўрэяў.

## Ранняе жыццё 
Сын акцёра Кірка Дугласа і бермудскай актрысы Даяны Дыл, дачкі палкоўніка Томаса Мелвіла Дыла і Рут Рапальі Нейльсан. Скончыў прэстыжную Іглбрукскую Школу ў Дырфілдзе, штат Масачусетс, і Чоэт Розмэры Гол ва Уолінгфордзе, штат Канектыкут. У 1968 годзе скончыў Каліфарнійскі ўніверсітэт у Санта-Барбары.

## Кар’ера 
Хуткаму кар’ернаму росту паспрыяла слава бацькі. Першым яго поспехам быў серыял «Вуліцы Сан-Фрацыска», што ішоў у 1972—1976 гадах. У 1975 годзе ён як прадзюсар атрымаў «Оскар» за фільм «Палёт над гняздом зязюлі». Аднак неўзабаве пачаўся спад кар’еры, які скончыўся толькі ў 1984 годзе, калі Дуглас зняўся ў фільме «Раман з камнем».

Сусветна вядомым ён стаў дзякуючы фільму «Ракавая жарсць», што выйшаў на экраны ў 1987 годзе. У 1988 годзе ён атрымаў чарговага «Оскара», на гэты раз за ролю Гордана Гека ў фільме «Уол-Стрыт». Найбольшую славу яму прынёс фільм «Асноўны інстыкт», дзе ён зняўся разам з Шэран Стоўн. За гэтае кіно Дуглас у 1998 годзе атрымаў Крыштальны Глобус на Міжнародным Кінафестывалі ў Карлавых Варах.

Нягледзячы на правал фільму «Усялякае ў сям’і» (2003), пасля якога Дуглас тры гады не з’яўляўся на экране, ён застаецца адным з найбольш папулярных акцёраў ЗША.

## Фільмаграфія 
## Асабістае жыццё 
20 сакавіка 1977 года Майкл Дуглас ажаніўся з Даендрай Люкер. 13 снежня 1978 года ў іх нарадзіўся сын Кэмеран. У 2000 годзе Майкл і Даендра развяліся, і 18 лістапада 2000 года Дуглас ажаніўся з валійскай актрысай Кэтрын Зетай Джонс, ад якой мае двух дзяцей: сына Дылана Майкла (нарадзіўся 8 жніўня 2000) і дачку Кэрыс Зету (нарадзілася 20 красавіка 2003).

Майкл Дуглас — прыхільнік ядзернага разбраення. Ён уваходзіць у кіраўніцтва Фонду Рала, які выступае супраць біялагічнай, хімічнай і ядзернае зброі. У 1998 годзе стаў Паслом Міру ААН. Дуглас з’яўляецца заўзятым прыхільнікам і спонсарам Дэмакратычнай Партыі ЗША.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Акцёры XX стагоддзя
Катэгорыя:Акцёры XXI стагоддзя
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Оскар»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Залаты глобус»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Сезар»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі Сесіля Б. Дэ Міля
Катэгорыя:Акцёрскія дынастыі
Дваранская гвардыя

**Дваранская Гвардыя** () - адна з трох гвардый Ватыкана. Дваранская гвардыя была сфарміравана Папай Рымскім Піем VII у 1801 як полк цяжкай конніцы. Першапачаткова, полк быў абавязаны забяспечваць эскорт для Папы Рымскага і іншых старэйшых князёў Царквы, і місій у межах Папскай вобласці па волі Папы Рымскага. Адной з іх першых галоўных абавязкаў павінна было быць суправаджэнне Пія VII у Парыж на каранацыю Напалеона Банапарта. З аб'яднаннем Італіі і ліквідацыяй Папскай вобласці ў 1870, дваранская гвардыя стала корпусам прыдворнай гвардыі.

Корпус быў добраахвотніцкім — яго членам не плацілі за іх службу, і яны павінны былі самі аплачваць экіпіроўку. Камандуючы корпуса зваўся **капітанам**, ранг якога быў эквівалентны генералу ў італьянскай арміі. Адна са значных пазіцый у межах корпуса была пасада **Спадчыннага Сцяганосца**, які быў адказны несці штандар Рымска-каталіцкай царквы.

Дваранская гвардыя з'яўлялася на публіцы толькі, калі Папа Рымскі браў удзел у публічных дзействах; калі Папа Рымскі аддаляўся, яго суправаджала дваранская гвардыя. У перыяд вакансіі Святога Прастола, корпус знаходзіўся на службе Калегіі кардыналаў.

Дваранская гвардыя была скасавана Папай Рымскім Паўлам VI у 1970 як частка царкоўных рэформаў пасля Другога Ватыканскага Сабора.

## Гл. таксама 
* Швейцарская гвардыя
* Палацінская гвардыя

Катэгорыя:Рымская курыя
Катэгорыя:Гісторыя папства
Катэгорыя:Гвардыя
Катэгорыя:Узброеныя сілы Ватыкана
Шырлі Тэмпл

**Шырлі Тэмпл** (, 23 красавіка 1928, Санта-Моніка, ЗША — 10 лютага 2014, Вудсайд, ЗША) — амерыканская актрыса, уладальніца Моладзевага «Оскара» ў 1934 годзе (самы малады чалавек у гісторыі кінематографа), найбольш вядомая па сваіх дзіцячым ролях у 1930-х гадах.

Яе паспяховая кар’ера пачалася ва ўзросце шасці гадоў, калі яна з’явілася ў фільме «Ззяючыя вочкі» (1934), пасля якога рушыла ўслед серыя новых паспяховых фільмаў, дзякуючы якім Шырлі стала адной з самых высокааплатных актрыс ЗША падчас Вялікай дэпрэсіі. Пасля завяршэння акцёрскай кар’еры Шырлі занялася палітыкай, стаўшы бачным амерыканскім дыпламатам і паслом.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт
* 

Катэгорыя:Дзеці-акцёры ЗША
Катэгорыя:Акцёры-палітыкі
Катэгорыя:Палітыкі ЗША
Катэгорыя:Дыпламаты ЗША
Катэгорыя:Галівудская алея славы
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі Гільдыі кінаакцёраў ЗША за ўклад у кінематограф
Мату-Гросу-ду-Сул

**Мату-Гросу-ду-Сул** () — штат на паўднёвым захадзе Бразіліі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Кампу-Гранды.

Суседнімі бразільскімі штатамі з’яўляюцца (з поўначы па гадзіннікавай стрэлцы): Мату-Гросу, Гаяс, Мінас-Жэрайс, Сан-Паўлу і Парана. Акрамя таго, на захадзе Мату-Гросу-ду-Сул мяжуе з Парагваем і Балівіяй.

Эканоміка штата ў значнай ступені арыентавана на сельскую гаспадарку і жывёлагадоўлю. Усечаны на поўдні ад тропікаў Казярога, Мату-Гросу-ду-Сул, як правіла, мае цёплы і вільготны клімат, а таксама па ім праходзяць шматлікія прытокі ракі Парана.

Нізіны Пантанала пакрываюць 12 муніцыпалітэтаў і ўяўляюць сабой вялікую разнастайнасць флоры і фаўны, лясы, прыродныя водмелі, саваны, адкрытыя пашы, палі і хмызнякі. Горад Баніта, на гары Бадакена, мае дагістарычныя пячоры, прыродныя рэкі, вадаспады, басейны і пячоры Блакітнае Возера.

Назва штата ў перакладзе з партугальскай літаральна азначае «Густы паўднёвы лес», назву штат атрымаў у спадчыну ад свайго паўночнага суседа Мату-Гросу, часткай якога ён быў да 1970-х.

Катэгорыя:Штаты Бразіліі
Кампу-Гранды

**Кампу-Гранды** () — горад у Бразіліі, адміністрацыйны цэнтр штата Мату-Гросу-ду-Сул.

## Клімат 
Клімат у горадзе трапічны, зімовы сезон дажджоў доўжыцца з мая па верасень або кастрычнік. Сярэднегадавая колькасць ападкаў - каля 1500 мм. Тэмпература вагаецца ад 20 да 29 градусаў па Цэльсіі з мінімумамі ў ліпені (14 °) і максімумамі з лістапада па сакавік (у раёне 30 °)

## Эканоміка 
Аснову эканомікі горада складае троесны сектар (бізнес і паслугі), але сельскагаспадарчая дзейнасць таксама застаецца вельмі значнай. Горад з'яўляецца цэнтрам перапрацоўкі соі, рысу і маніёкі.

У Кампу-Гранды знаходзяцца 5 універсітэтаў, Міжнародны аэрапорт Кампу-Гранды, гандлёвая біржа. Гэта важны транспартны цэнтр, злучае ўнутраныя рэгіёны Бразіліі і прыбярэжныя, у першую чаргу - са штатам Сан-Паўлу.

## Гарады-пабрацімы 
*  Злін
*  Ікіке
*  Лішуй
*  Педра-Хуан-Кабальера
*  Сіэтл
*  Таронта
*  Турын
*  Хамамацу

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Гарады Бразіліі
Катэгорыя:Муніцыпалітэты штата Мату-Гросу-ду-Сул
Параіба

**Параі́ба** () — штат на ўсходзе Бразіліі. Мяжуе са штатамі Рыу-Гранды-ду-Норты на поўначы, Сеара на захадзе, Пернамбуку на поўдні; ўсход штата абмывае Атлантычны акіян. Адміністрацыйны цэнтр — горад Жуан-Песоа.

Параіба — самы ўсходні штат Бразіліі, мыс Кабу-Бранка ў Жуан-Песоа з’яўляецца самай усходняй кропкай не толькі Бразіліі, але і ўсёй Паўднёвай Амерыкі.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт штата  

Катэгорыя:Штаты Бразіліі
Жуан-Песоа

**Жуан-Песоа** () — горад у Бразіліі, сталіца штата Параіба. Складовая частка мезарэгіёна Зона-та-Мата-Параібана. Знаходзіцца ў складзе буйной гарадской агламерацыі Жуан-Песоа. Уваходзіць у эканоміка-статыстычны мікрарэгіён Жуан-Песоа. Насельніцтва складае 674 762 чалавека на 2007 год. Займае плошчу 210,45 км². Шчыльнасць насельніцтва — 3206,3 чал./км ².

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Галерэя 

Выява:RM de João Pessoa.JPG|
Выява:Bus changing lane Joao Pessoa.jpg|
Выява:Presidente Castro Pinto International Airport.jpg|
Выява:João-Pessoa-Bairro-Tambaú.jpg|
Выява:Joao Pessoa Paraiba Farol do Cabo Branco2.jpg|
Выява:Joao Pessoa Paraiba Praia do Jacare.jpg|
Выява:Praia do Jacaré.jpg|
Выява:JoaoPessoaManairaNightView.JPG|

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Гарады Бразіліі
Катэгорыя:Муніцыпалітэты штата Параіба
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1585 годзе
Піяўі

**Піяўі** () — штат на паўночным усходзе Бразіліі. Мяжуе са штатамі Мараньян і Такантынс на захадзе, Баія на поўдні, Сеара і Пернамбуку на ўсходзе; з поўначы амываецца Атлантычным акіянам. Адміністрацыйны цэнтр — горад Тэрэзіна.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт штата Піауі 

Катэгорыя:Штаты Бразіліі
Тэрэзіна

**Тэрэзіна** () — горад у Бразіліі, сталіца штата Піяўі, адзіная сталіца паўночна-ўсходняга штата, не размешчаная на ўзбярэжжы. Цэнтральная частка горада размешчана ля зліцця рэк Парнаіба () і Поты (), таму Тэрэзіну часам называюць «Месапатамія Паўночнага Усходу». На іншым беразе Парнаібы размешчаны горад Тымон (), а яшчэ далей — мяжа штата Мараньян.

Навакольная мясцовасць часта называецца «Раўніна маланак» (парт. ), бо тут знаходзіцца трэцяе ў свеце месца па колькасці маланак у год.
## Насельніцтва 
## Вядомыя асобы 
* Сара Менезес, бразільская дзюдаістка.

Катэгорыя:Гарады Бразіліі
Катэгорыя:Муніцыпалітэты штата Піяўі
La Marquise

300px|right|thumb|
**La Marquise** (афіцыйная назва — ***De Dion Bouton Et Trepardoux Dos-A-Dos Steam Runabout***) — cамы стары дзеючы аўтамабіль у свеце.

Пабудаваны ў 1884 годзе на сродкі графа Альбера дэ Дыёна.

## Канструкцыя 
Уяўляе сабой чатырохмесцавы квадрыцыкл на паравой цязе з заднім прывадам і пярэднімі кіраванымі коламі. Задняя вось прыводзілася валамі ад двух невялікіх рухавікоў, прыстыкаваных да кампактнага катла з канцэнтрычнымі кольцамі ўсярэдзіне. Кантэйнер для вугалю знаходзіўся з вонкавага боку ад катла. У адрозненне ад класічных паравозаў гэты кацёл разаграваецца да параўтварэння ўсяго за 45 хвілін і патрабаваў далівання вады кожныя 30 км.

Максімальная хуткасць, якую можна было развіць на «Маркізе», складала амаль 60 км/г. Так раскачагарыцца выйшла на першай у гісторыі чалавецтва аўтамабільнай гонцы па маршруце Парыж-Версаль у 1887 г. Трыццаць два кіламетры ў кожны бок «мінілакаматыў» пераадолеў з сярэдняй хуткасцю ў 26 км/г.

## Уладальнікі 
thumb|150px|left|Альбер дэ Дыён — першы уладальнік

Першым уладальнікам «La Marquise» быў французскі арыстакрат граф дэ Дыён, які прымаў удзел у яго стварэнні.

У 1906 году дэ Дыён прадаў аўтамабіль афіцэру французскай арміі Анры Дарыолю (*Henri Doriol*), сям'я якога валодала «La Marquise» да 1987 года.

Наступным уладальнікам стаў член брытанскага клуба класічных машын Цім Мур (*Tim Moore*), які аднавіў аўтамабіль і ў 1988 годзе прывёў яго ў цалкам працоўны стан.

У 2007 годзе «La Marquise» быў прададзены калекцыянеру з Тэхаса Джону О'Куіну (''John O'Quinn''), які заплаціў за яго, як паведамлялася, 3,63 мільёна долараў.

[thumb|La Marquise ў [2010 годзе]]
У 2011 годзе «La Marquise» быў выстаўлены на аўкцыён спадчыннікамі О'Куінна, які памёр у 2009 годзе. 8 кастрычніка 2011 года прададзены на аўкцыёне за 4 мільёны 620 тысяч долараў ЗША. Імя пакупніка, які стаў пятым уладальнікам гэтага аўтамабіля, не раскрываецца.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Аўтамабілі паводле алфавіта
Сержыпі

**Сержыпі** () — штат на ўсходзе Бразіліі. Адносіцца да Паўночна-ўсходняга рэгіёна. Мяжуе са штатамі Баія на захадзе і поўдні, Алагоас на поўначы; усход штата абмывае Атлантычны акіян.

Адміністрацыйны цэнтр — горад Аракажу.

Сержыпі — самы маленькі штат Бразіліі і займае ўсяго 0,26 % тэрыторыі краіны.

Катэгорыя:Штаты Бразіліі
Сідні Пуацье

Сэр **Сідні Пуацье** (,  — , Лос-Анджэлес) — першы амерыканскі цемнаскуры акцёр, які атрымаў «Оскар» за найлепшую мужчынскую ролю (1963).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 20 лютага 1927 года ў Маямі ад багамскіх бацькоў, дзяцінства правёў на востраве Кэт і ў Насаў, у ЗША зноў трапіў у 15-гадовым узросце. Нягледзячы на моцны багамскі арбітальны акцэнт, Пуацье набыў славу самага лепшага цемнаскурага акцёра Амерыкі.

У час барацьбы неграў за свае правы Пуацье стаў першым цемнаскурым акцёрам, ганарары якога не саступалі заробкам белых («Настаўніку з любоўю», 1967).

У канцы 1960-х гг. Пуацье бярэ ўдзел у некалькіх вядомых фільмах на тэмы расавай нянавісці і забабонаў («Адгадай, хто прыйдзе да абеду?», «Душнай паўднёвай ноччу»).

У 1970-я гг. пераважна займаўся рэжысурай. У 1973 г. у яго нарадзілася дачка Сідні Тамія Пуацье, вядомая па ролі ў фільме К. Таранціна «Доказ смерці».

У 1976 годзе ажаніўся з канадскай актрысай з літоўска-яўрэйскімі каранямі Джаанай Шымкус, вядомай па ролі Летыцыі Вайс у фільме «Шукальнікі прыгод» Рабера Энрыка. Пасля замужжа актрыса пакінула кінематограф.

Памёр 6 студзеня 2022 года.

## Зноскі 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Оскар»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Залаты глобус»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі BAFTA
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Сярэбраны мядзведзь»
Катэгорыя:Рыцары-Камандоры ордэна Брытанскай імперыі
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Грэмі»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі Сесіля Б. Дэ Міля
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі Гільдыі кінаакцёраў ЗША за ўклад у кінематограф
Internet Movie Database

**Internet Movie Database** (**IMDb**, ) — найбуйнейшая ў свеце база даных і вэб-сайт пра кінематограф. База даных у значнай ступені запаўняецца добраахвотнікамі, што ў некаторай ступені падобна з вікі-канцэпцыяй. У базе сабрана інфармацыя (па стане на канец верасня 2010 года) пра 1,7 млн кінастужак, тэлесерыялаў і асобных іх серый, а таксама пра 3,8 млн асоб, звязаных з кіно, — акцёраў, рэжысёраў, сцэнарыстаў і інш.

C 1998 года базай даных IMDb валодае кампанія «Amazon.com». Амаль уся інфармацыя IMDb знаходзіцца ў свабодным доступе, сайт IMDb.com функцыянуе на аснове свабоднага праграмнага забеспячэння (Apache, Perl і г.&nbsp;д.).

## Галасаванні 
Папулярнай магчымасцю IMDb з'яўляецца анлайн-галасаванне. Любы зарэгістраваны наведвальнік сайта можа галасаваць за фільмы, выстаўляючы ім рэйтынг: ад 1 да 10 балаў. Такім чынам на IMDb складзены спіс 250 лепшых фільмаў усіх часоў на думку наведвальнікаў, а таксама 100 найгоршых фільмаў. Ёсць асобныя рэйтынгі фільмаў па жанрах, па дзесяцігоддзях і інш.

## Гл. таксама 
* Internet Broadway Database (*IBDb*)
* Korean Movie Database (*KMDb*)
* Danish Film Database (*DFDb*)
* Swedish Film Database (*SFDb*)
* Adult Film Database (*AFDb*)
* AllMovie
* Elonet
* Lortel Archives
* Box Office Mojo
* Rotten Tomatoes

## Спасылкі 
* Сайт Internet Movie Database (IMDb)
* Гісторыя IMDb
* Частыя пытанні пра IMDb

Катэгорыя:Базы даных фільмаў у Інтэрнэце
Катэгорыя:Кінасайты
Катэгорыя:З’явіліся ў 1990 годзе
Катэгорыя:Сайты ЗША
Кэтрын Зета-Джонс

**Кэтрын Зета-Джонс** (анг. *Catherine Zeta-Jones*, нар. 25 верасня 1969) — валійская кінаактрыса.

## Біяграфія 
Нарадзілася ў Суонсі (Заходні Гламорган, Уэльс) як **Кэтрын Джонс** у каталіцкай сям’і валійца-рабочага цукерачнай фабрыкі і ірландкі. Валодае англійскай, валійскай, іспанскай і французскай мовамі. У дзяцінстве перанясла трахеатамію, пасля якой застаўся шнар.

Акцёрская кар’ера Кэтрын Зета-Джонс пачалася яшчэ ў дзяцінстве, яна спявала і танцавала ў мясцовым дзіцячым каталіцкім тэатры да дзесяцігадовага ўзросту, а ў 1987 г. дэбютавала ў лонданскім мюзікле «*Сорак другая вуліца*» ў ролі Пэгі Соер. Праз год яна пераехала ў Францыю, дзе рэжысёр Філіп дэ Брока прапанаваў ёй ролю Шахерэзады ў фільме «*1001 ноч*». Гэта быў яе дэбют у кіно.

Экзатычная прыгажосць Зеты-Джонс, талент спявачкі і танцоркі абяцалі ёй вялікую кар’еру. У 1991 годзе яна знялася ў тэлевізыйным серыяле «*Мілыя бутоны траўня*», які вывеў яе на новы ўзровень. Пасля галоўных роляў у фільмах «*Маска Зора*» (1998) з Антоніа Бандэрасам і "*Пастка* (1999) з Шонам Конэры Кэтрын Зета-Джонс набыла сусветную вядомасць.

У 2003 годзе яна атрымала Прыз Амерыканскай акадэміі кінамастацтваў за найлепшую ролю другога плана ў фільме «*Чыкага*».

Кэтрын Зета-Джонс — сусветны твар брэндаў мабільных тэлефонаў T-Mobile і касметыкі Elizabeth Arden.

Замужам за акцёрам Майклам Дугласам, ад якога мае дачку і сына.

## Абраная фільмаграфія 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Неафіцыйная старонка  
* 

Катэгорыя:Актрысы паводле алфавіта
Катэгорыя:Актрысы Уэльса
Катэгорыя:Актрысы Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Оскар»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі BAFTA
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Тоні»
Катэгорыя:Дамы-Камандоры ордэна Брытанскай імперыі
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі Гільдыі кінаакцёраў ЗША
Рыу-Гранды-ду-Норты

**Рыу-Гранды-ду-Норты** () — штат на ўсходзе Бразіліі. Адносіцца да Паўночна-ўсходняга рэгіёна. Адміністрацыйны цэнтр — горад Натал. Мяжуе са штатамі Сеара на захадзе і Параіба на поўдні. Поўнач і ўсход штата абмываюцца Атлантычным акіянам.

Катэгорыя:Штаты Бразіліі
Такантынс (штат)

**Таканты́нс** () — штат у цэнтральнай частцы Бразіліі. Мяжуе са штатамі Пара і Мараньян на поўначы, Піяўі і Баія на ўсходзе, Мату-Гросу на захадзе, Гаяс на поўдні. Адміністрацыйны цэнтр — горад Палмас.

Катэгорыя:Штаты Бразіліі
Федэральная акруга (Бразілія)

**Федэральная акруга** () — адмысловая адміністрацыйная адзінка Бразіліі, якая ўключае ў сябе сталіцу краіны — горад Бразілія.

## Гісторыя 
Утворана ў 1960 з перанясеннем сталіцы Бразіліі з Рыа-дэ-Жанэйра з тэрыторый, якія належалі штату Гаяс і часткова Мінас-Жэрайс.

## Насельніцтва 
Усяго ў акрузе па стане на 2007 год пражывалі 2 млн. 393 тыс. чалавек. Вялікую іх частку складаюць дзяржаўныя служачыя і нашчадкі будаўнікоў горада.

Катэгорыя:Адміністрацыйны падзел Бразіліі
Дырэкцыйная акруга Хемніц

**Дырэкцыйная акруга Хемніц** () — адна з трох дырэкцыйных акруг Саксоніі, была створана 1 жніўня 2008 года падчас саксонскай камунальнай рэформы і замяніла адміністрацыйную акругу Хемніц.

Яна знаходзіцца на захадзе зямлі. Кіраванне акругі завецца «Зямельная дырэкцыя Хемніц».
У яе ўваходзяць горад Хемніц і раёны Рудныя Горы, Сярэдняя Саксонія, Фогтланд і Цвікау. Усяго ў акрузе 213 камун. Шчыльнасць насельніцтва складае 241 чал./км².

## Спасылкі 
* Sächsisches Verwaltungsneuordnungsgesetz vom 28. Januar 2008 

Катэгорыя:Саксонія
Палмас

**Палмас** () — горад і муніцыпалітэт у Бразіліі, сталіца штата Такантынс. Складовая частка мезарэгіёна Усходні Такантынс. Уваходзіць у эканоміка-статыстычны мікрарэгіён Порту-Насіунал. Насельніцтва складае 179707 чалавек на 2007 год. Займае плошчу 2 218,9 км². Шчыльнасць насельніцтва — 99,58 чал. / км².

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
Катэгорыя:Гарады Бразіліі
Катэгорыя:Муніцыпалітэты штата Такантынс
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1989 годзе
Адміністрацыйная акруга Хемніц

Былая **Адміністрацыйная акруга Хемніц** — адна з трох Адміністрацыйных акруг Саксоніі. Яна знаходзілася на захадзе зямлі і была створана рашэннем Саксонскага зямельнага ўрада ад 27 лістапада 1990 да 1 студзеня 1991. Скасавана ў 2008 годзе. Наўзамен створана Дырэкцыйная акруга Хемніц.

Катэгорыя:Саксонія
Хемніц
Мэй Уэст

**Мэй Уэст** (;  — ) — амерыканская , , , спявачка і секс-сімвал, адна з самых скандальных зорак свайго часу.

## Дыскаграфія 
Альбомы:

* 1956: *The Fabulous Mae West*
* 1960: *W.C. Fields His Only Recording Plus 8 Songs by Mae West*
* 1966: *Way Out West*
* 1966: *Wild Christmas*
* 1970: *The Original Voice Tracks from Her Greatest Movies*
* 1970: *Mae West & W.C. Fields Side by Side*
* 1972: *Great Balls of Fire*
* 1974: *Original Radio Broadcasts*
* 1987/1995: *Sixteen Sultry Songs Sung by Mae West Queen of Sex*
* 1996: ''I'm No Angel*
* 2006: *The Fabulous''

Уэст запісала больш за 20 сінглаў паміж 1933 і 1973 гадамі.

## Спасылкі
Рэгніц

**Рэгніц** — рака ў Баварыі працягласцю 58 км. Левы прыток Майна. Рэгніц утвараецца пры зліцці рэк Рэдніц і Пегніц недалёка ад горада Фюрт (блізка ад Нюрнберга). Рэгніц працякае таксама праз гарады Эрланген і Форхайм, дзе ў Рэгніц упадае Візент. Упадае ў Майн ніжэй Бамберга.

Катэгорыя:Рэкі Баварыі
Антон фон Вернер

**Антон Аляксандр фон Вернер** (; , Франкфурт-на-Одэры — , ) — нямецкі мастак, майстар гістарычнага жанру і тэарэтык мастацтва, адзін з галоўных прадстаўнікоў вільгельмізму і праціўнік мадэрнісцкіх кірункаў у жывапісе.

## Галерея 

Выява:Anton von Werner Taufe in meinem Hause.jpg|*Хрэсьбіны ў маім доме*
Выява:Berliner kongress.jpg|*Берлінскі кангрэс*

Выява:Anton_von_Werner,_Kapitulations-Verhandlungen_von_Sedan_(19._Jhdt.).jpg|*Перамовы пра капітуляцыю пад Седанам. 1/2 верасня 1870 года, поўнач (Дыярама, 1885))*
Выява:Werner Enthüllung Wagner-Denkmal 1908.jpg|*Адкрыццё помніка Рыхарду Вагнеру ў Ціргартэне (1908)*
Выява:Die Kaiserproklamation 1871, Gemälde von 1877.png|*Абвяшчэнне Германскай імперыі ў 1871 годзе (1877)*
Выява:Anton von Werner-Kaiserproklamation, zweite Fassung 1882-1.jpg|*Абвяшчэнне Германскай імперыі ў 1871 годзе (1882, другі варыянт)*
Выява:Der 70ste Geburtstag des Kommerzienrates Valentin Manheimer, von Anton von Werner, 1887.jpg|*На 70-годдзі саветнік камерцыі Валянціна Манхеймера*

## Сачыненні 
* (Изд.) *Zur Jubelfeier 1696—1896. Geschichte der Königlichen Akademischen Hochschule für die bildenden Künste zu Berlin.* Berlin 1896.
* *Ansprachen und Reden des Direktors Anton von Werner an die Studierenden der Königlichen Akademischen Hochschule für die bildenden Künste zu Berlin und Verzeichnis der Lehrer, Beamten und Schüler derselben seit 1875.* Schuster, Berlin 1896.
* *Rede bei der Trauerfeier der Königl. Akademie der Künste für Adolph von Menzel am 6. März 1905, gehalten von Anton von Werner.* Mittler & Sohn, Berlin 1905.
* *Erlebnisse und Eindrücke 1870—1890. * Ernst Siegfried Mittler und Sohn, Berlin 1913.
* *«Jugenderinnerungen 1843—1879», Herausgegeben von Dominik Bartmann, kommentiert von Karin Schrader.* DVf Kunstwissenschaft, Berlin, 1994 (=Quellen zur deutschen Kunstgeschichte vom Klassizismus bis zur Gegenwart, Band 3), ISBN 3-87157-165-2.

## Літаратура 
* Friedrich Freiherr von Khaynach: *Anton von Werner und die Berliner Hofmalerei.* J. Schabelitz, Zürich 1894.
* Dominik Bartmann: *Anton von Werner. Zur Kunst und Kunstpolitik im Deutschen Kaiserreich.* Deutscher Verlag für Kunstwissenschaft, Berlin 1985, ISBN 3-87157-108-3.
* Frank Becker: *Bilder von Krieg und Nation. Die Einigungskriege in der bürgerlichen Öffentlichkeit Deutschlands 1864—1913* (=Ordnungssysteme — Studien zur Ideengeschichte der Neuzeit 7), Oldenbourg, München 2001.
* Ralph Melcher (изд.): *«Männer und Taten». Moritz Götze. Anton von Werner* (Katalog zur Ausstellung im Saarlandmuseum Saarbrücken vom 25. August bis 7. Oktober 2007 mit Beiträgen von Paul Kaiser und Mona Stocker), Deutscher Kunstverlag, München und Berlin 2007.

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Франкфурце-на-Одэры
Катэгорыя:Памерлі ў Берліне
Катэгорыя:Мастакі Германіі
Катэгорыя:Мастакі-рэалісты
Катэгорыя:Мастакі-баталісты
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Pour le Mérite
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Чырвонага арла 1-ы ступені
RWE-Turm

**RWE-Turm** () — офісны вышынны будынак у раёне Зюдфіртэль горада Эсэн (федэральная зямля Паўночны Рэйн-Вестфалія), пабудаваны ў стылі мадэрнізму. Будынак размешчана на скрыжаванні вуліц Gutenbergstraße и Rellinghauserstraße. RWE-Turm з'яўляецца самым высокім будынкам Эсэна. RWE-Turm з'яўляецца штаб-кватэрай кампаніі «RWE AG».
Будаўніцтва будынка па праекце кампаніі «Ingenhoven Overdiek und Partner» было пачата ў ліпені 1994 года. Будаўнічыя працы выконвала кампанія «HOCHTIEF AG». Будынак быў здадзены ў эксплуатацыю ў снежні 1996 года.

thumb|left|220px|Цокальны паверх

Тэхнічныя даныя:
* Вышыня вежы — 120 м
* Дыяметр вежы — 32 м
* Колькасць вокнаў на паверх — 51
* Колькасць надземных паверхаў — 30. З іх:
** Хол — 1 паверх (цокальны паверх)
** Офісныя паверхі — 26
** Тэхнічныя паверхі — 2 (паміж 17 і 18 офіснымі паверхамі)
** Аглядны паверх — 1 (30-ы паверх)
* Колькасць падземных паверхаў — 3
* Колькасць ліфтаў — 9 (з іх адзін вонкавы)
* Агульная плошча памяшканняў — 56 000 м²
Фасад мае падвойнае шкленне, што дазваляе забяспечваць тэмпературны рэжым будынка.
RWE-Turm неаднаразова атрымлівала розныя архітэктурныя прэміі і ўзнагароды сярод іх: «Architekturpreis NRW» (1998 год) і «CIMMIT Immobilien Award» (1998 год).

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Старонка RWE-Turm на International Database and Gallery of Structures
* Старонка RWE-Turm на афіцыйным сайце кампаніі «Ingenhoven Overdiek und Partner»
* Афіцыйны сайт кампаніі «HOCHTIEF AG» 
* 3D-модель RWE-Turm

Катэгорыя:Эсэн
Катэгорыя:Вышынныя будынкі Паўночнага Рэйна-Вестфаліі
Катэгорыя:Небаскробы вышынёй ад 100 да 149 метраў
Катэгорыя:Паўночны Рэйн-Вестфалія
Бені Гудмен

**Бені Гудмен** (часам *Гудман*; поўнае імя **Бенджамін Дэвід Гудмен**, ; , Чыкага — , Нью-Ёрк) — джазавы кларнетыст і дырыжор, які меў мянушку «Кароль свінга».

Нарадзіўся ў сям’і яўрэйскіх імігрантаў Давіда Гутмана (з Варшавы) і Доры Рэзінскай-Гутман (з Коўна). Граць на кларнеце ён пачаў у дзесяць гадоў, а ўжо праз два гады адбыўся першы канцэрт з яго удзелам. У чатырнаццаць гадоў Гудмен, вырашыўшы прысвяціць сваё жыццё музыцы, кінуў школу.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Бені Гудмен у энцыклапедыі джаза 
* Афіцыйны сайт, прысвечаны Гудмену  
* 
* Невялікі сайт з біяграфічнымі звесткамі пра Гудмена і яго фатаграфіямі
* Біяграфія Гудмена 

Катэгорыя:Джазавыя кларнетысты ЗША
Катэгорыя:Акадэмічныя музыканты ЗША
Аракажу

**Аракажу** () — горад у Бразіліі, сталіца штата Сержыпі. У агламерацыі Аракажу — каля 900 тыс. жыхароў. Горад размешчаны на беразе Атлантычнага акіяна, у вусце рэк Сержыпі () і Пашым (). Назва паходзіць ад выразу «ará acaiú», які азначае на мове тупі-гуарані «папугаевае дрэва кеш’ю».

Складовая частка мезарэгіёна Усход штата Сержыпі. Уваходзіць у эканоміка-статыстычны мікрарэгіён Аракажу.  Плошча - 181,801 км ². Шчыльнасць насельніцтва — 2.861,9 чал. / км ².

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Фотагалерэя 

Выява:Fachada da Igreja Santo Antônio, Aracaju SE.jpg|
Выява:Skyline Aracaju1.jpg|
Выява:Aeroporto de Aracaju.jpg|
Выява:Terminal Rodoviário Governador José Rollemberg Leite.jpg|
Выява:Aracaju visto de Barra dos Coqueiros.jpg|
Выява:Skyline de Aracaju com o Rio Sergipe.jpg|
Выява:Parque da Sementeira2.jpg|
Выява:Natal-Centro-Aracaju.jpg|
Выява:Farol da Coroa do Meio.jpg|
Выява:Arcos da Orla.jpg|
Выява:Foz do Rio Vaza-Barris.jpg|
Выява:Monumento Aracaju.jpg|

## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Бразіліі
Катэгорыя:Муніцыпалітэты штата Сержыпі
Ітуры (правінцыя)

**Ітуры** () — правінцыя Дэмакратычнай Рэспублікі Конга, размешчаная на паўночным усходзе краіны.

## Геаграфія 
Да канстытуцыйнай рэформы 2005 года правінцыя Ітуры была часткай былой Усходняй правінцыі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Бунія. Па тэрыторыі правінцыі працякае рака Ітуры. Значную частку тэрыторыі пакрывае трапічны лес Ітуры.

## Насельніцтва 
Насельніцтва правінцыі — 1 482 076 чалавек (2005).

Ітуры населены рознымі этнічнымі групамі, сярод якіх можна вылучыць плямёны пігмеяў, якія дагэтуль адрэзаны ад цывілізацыі і жывуць паляваннем і збіральніцтвам. Пігмеі племя Мбуці лічацца самымі нізкімі ў свеце, іх сярэдні рост складае 135 см.

## Флора і фауна 
У правінцыі расце больш 30 000 кветкавых раслін, водзіцца больш 1400 відаў птушак і 400 відаў сысуноў, у тым ліку такія рэдкія віды як акапі, гарылы, шымпанзэ, леапарды, шматлікія віды папугаяў. У рэках водзяцца шматлікія віды рыб, а таксама гіпапатамы і нільскія кракадзілы.

## Фотагалерэя 

Выява:Epulu River Ituri.jpg|Рака Ітуры
Выява:Bonobo.jpg|Шымпанзэ банабо
Выява:Pygmy house outsideview.jpg|Дамы пігмеяў

Катэгорыя:Правінцыі Дэмакратычнай Рэспублікі Конга
Аўстрыйская нацыянальная бібліятэка

**Аўстрыйская нацыянальная бібліятэка** () — найбуйнейшая бібліятэка ў Аўстрыі. Размешчана ў палацы Гофбург, Вена.

## Гісторыя 
Аўстрыйская нацыянальная бібліятэка бярэ свой пачатак з сярэднявечнай імператарскай бібліятэкі. Герцаг Альбрэхт III (1349—1395) пачаў збіраць кнігі, а таксама арганізаваў пераклады шматлікіх твораў з лацінскай мовы на нямецкую. Усё гэта ён захоўваў у капліцы Гофбурга. Імператар Фрыдрых III (1415—1493) дапоўніў калекцыю, папрывозячы ў сталіцу некаторыя каштоўныя кнігі. Пасля яго вялікі ўклад у развіццё бібліятэкі зрабіў імператар Максіміліян I (1459—1519), які стаў уладальнікам пасагу, у ліку якога былі кнігі з Бургундыі, якія ён перавёз у Гофбург. Другая жонка імператара Б’янка Марыя Сфорца ў якасці пасагу прывезла кнігі з Італіі.

Пасля смерці Максіміліяна кнігі захоўваліся ў Інсбруку. Тым часам бібліятэка папоўнілася навуковымі працамі аўстрыйскіх вучоных, глобусамі, картамі і атласамі, а фонды значна павялічаны, дзякуючы ахвяраванням з асабістых калекцый багатых грамадзян. Да 1575 года калекцыя ўжо налічвала 9 тыс. экзэмпляраў, і для даглядання за ёй быў наняты першы бібліятэкар.

З 1624 года па распараджэнні Фердынанда II дзяржаўная казна стала рэгулярна вылучаць сродкі на пашырэнне бібліятэкі.
thumb|250px|Інтэр’еры бібліятэкі
У 1722 годзе Карл VI загадаў пабудаваць асобны будынак у Гофбургу для імператарскай бібліятэкі. Калекцыя працягвала пашырацца — прынц Яўгеній Савойскі арганізаваў збор сродкаў, дзякуючы якім атрымалася набыць каля 15 тыс. тамоў у Францыі і Італіі. У гэта ж час была арганізавана картатэка.

Пасля абвяшчэння Аўстрыйскай Рэспублікі ў 1920 годзе, бібліятэка была пераназвана ў Аўстрыйскую нацыянальную бібліятэку.

## Калекцыі 
Аўстрыйская нацыянальная бібліятэка размяшчаецца ў памяшканнях палаца Гофбург, былой рэзідэнцыі імператарскай сям’і Габсбургаў. Тут захоўваюцца экзэмпляры ўсіх аўстрыйскіх выданняў, працы аўстрыйскіх аўтараў, выдадзеных за мяжой, а таксама творы пра Аўстрыю. У калекцыях захоўваецца больш 7,5 млн экзэмпляраў кніг, 180 тыс. папірусаў, найстаражытнейшы з якіх датаваны XV-м стагоддзем да нашай эры. Акрамя таго, тут знаходзяцца рукапісы, старадаўнія і рэдкія кнігі (напрыклад, Венскі Генезіс 6-га стагоддзя), карты, глобусы, карціны, фатаграфіі, аўтографы, плакаты, партытуры вядомых кампазітараў, такіх як Брукнер і Штраус.

Таксама бібліятэка вядомая тым, што тут захоўваецца каля 8 тыс. інкунабул.

## Зноскі 
## Літаратура 
*  Gabriele Mauthe et Christian Gastgeber, * Die Direktion der Hofbibliothek zur Jahrhundertwende. Josef Ritter von Karabacek, Direktor der k.k. Hofbibliothek in Wien (1899—1917)*, catalogue de l’exposition de Papyrusmuseum, Böhlau, Vienne, 1999, 120 p. ISBN 3-01-000022-7
*  Murray G. Hall et Christina Köstner, *«… allerlei für die Nationalbibliothek zu ergattern …»: Eine österreichische Institution in der NS-Zeit*, Böhlau, Vienne, 2006, 617 p. ISBN 3-205-77504-X

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт бібліятэкі
*  Bibliographie en ligne 
*  ANNO, архіў ператвораных у лічбавую форму газет

Катэгорыя:Нацыянальныя бібліятэкі
Катэгорыя:Бібліятэкі Аўстрыі
Катэгорыя:Культура Вены
Катэгорыя:Славутасці Вены
Гары Гудзіні

**Гары Гудзіні** (англ.: Harry Houdini, сапр. імя і прозвішча — **Эрык Вайс** (венг. Weisz Erik); 24 сакавіка 1874, Будапешт, Аўстра-Венгрыя — 31 кастрычніка 1926, Дэтройт, ЗША) — знакаміты амерыканскі ілюзіяніст, гіпнатызёр, які праславіўся выкрыццём шарлатанаў і складанымі трукамі з уцёкамі і вызваленьнямі.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Ілюзіяністы ЗША
Катэгорыя:Артыстычныя псеўданімы
Катэгорыя:Памерлі ад перытаніту
Катэгорыя:Імігравалі ў ЗША з Венгрыі
Катэгорыя:Масоны ЗША
Венскі камерны аркестр

**Венскі камерны аркестр** () — аўстрыйскі камерны аркестр, які базіруецца ў Вене. Заснаваны ў 1946 г. Асноўная пляцоўка аркестра — Венскі Канцэртхаўс.

У перыяд кіраўніцтва Філіпа Антрэмона ў аркестры склалася традыцыя выканання канцэртаў XVIII стагоддзя з салістам у ролі дырыжора. Пасля адстаўкі Антрэмона ў 1991 г. ён працягвае такім чынам выступаць з аркестрам, атрымаўшы званне ганаровага дырыжора аркестра; акрамя таго, такім жа чынам з Венскім камерным аркестрам выступалі Іегудзі Менухін, Хайнц Холігер і іншыя.

## Музычныя кіраўнікі 
* Франц Лічаўэр (1946—1954)
* Генрых Хольрайзер (1955—1956)
* Паўль Ангерэр (1956—1963)
* Карла Цэкі (1964—1976)
* Філіп Антрэмон (1976—1991)
* Эрнст Кавачыч (1996—1998)
* Крыстоф Эберле (1999—2003)
* Генрых Шыф (2005—2008)
* Штэфан Владар (с 2008 г.)

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 

Катэгорыя:Аркестры Аўстрыі
Катэгорыя:Культура Вены
Катэгорыя:Музычныя калектывы, якія з’явіліся ў 1946 годзе
Успенскі сабор (Масква)

**Успенскі сабор Маскоўскага Крамля** — праваслаўны храм, размешчаны на Саборнай плошчы Маскоўскага Крамля. Збудаваны ў 1475—1479 гадах пад кіраўніцтвам італьянскага дойліда Арыстоцеля Фіяраванці. Галоўны храм Маскоўскай дзяржавы. Найстарэйшы цалкам захаваны будынак Масквы.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Храмы Маскоўскага Крамля
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Масквы
Званіца Івана Вялікага

**Званіца «Іван Вялікі»** (таксама вядомая як Званіца Івана Вялікага) — царква-званіца, размешчаная на Саборнай плошчы Маскоўскага Крамля. У аснове званіцы размяшчаецца царква прп. Яна Лествічніка. Званіца з'яўляецца прыкладам ўплыву італьянскай традыцыі будаўніцтва асобнай звонавай вежы (так зв. кампаніла). Пасля надбудовы да вышыні 81 м. ў 1600 г. (пры Барысе Гадунове), званіца з'яўлялася самым высокім будынкам Масквы да пачатку XVIII стагоддзя.
## Спасылкі 
Катэгорыя:Храмы Маскоўскага Крамля
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Масквы
Катэгорыя:Руская архітэктура XVI стагоддзя
Катэгорыя:Званіцы
Катэгорыя:Іван III
Венскі сімфанічны аркестр

**Венскі сімфанічны аркестр** () — аўстрыйскі сімфанічны аркестр.

Венскі сімфанічны аркестр быў заснаваны аўстрыйскім дырыжорам Фердынандам Лёвэ ў 1900 годзе як аркестр Венскага канцэртнага таварыства. З 1913 года аркестр базіруецца ў канцэртным комплексе «Венскі Канцэртхаўс». У 1933 годзе ён атрымаў сваю цяперашнюю назву.
]]

## Галоўныя дырыжоры 
## Вядомыя музыканты аркестра 
* Адольф Буш (скрыпка)
* Паўль Грумер (віяланчэль)
* Ёзэф Крыпс (скрыпка)
* Мілан Туркавіч (фагот)
* Ганс Фрыба (кантрабас)

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт аркестра 

Катэгорыя:Аркестры Аўстрыі
Катэгорыя:Культура Вены
Катэгорыя:З’явіліся ў 1900 годзе
Беларуская вуліца (Ліпецк)

**Беларуская вуліца** — вуліца ў Левабярэжнай акрузе Ліпецка. Праходзіць у Сакольскім паміж вуліцамі Баўмана і Брулова ад Ліцейнай вуліцы за Касмічны завулак у бок кальцавой аўтадарогі. Вуліца мае прыватную забудову.

У складзе Сакольскага ўвайшла ў склад Ліпецка 15 чэрвеня 1960 года. Першапачаткова называлася *Савецкай вуліцай*, як і суседняя вуліца Брулова. 29 ліпеня 1960 была перайменаваная ў гонар Беларусі.

Катэгорыя:Вуліцы
Катэгорыя:Ліпецк
Беларуская вуліца (Стэрлітамак)

**Беларуская вуліца** — адна з вуліц горада Стэрлітамак (Башкартастан). Цягнецца ад вуліцы Глінкі да вуліцы Чарнаморскай. Даўжыня 0,19 км. Яе забудоўвалі жылымі прыватнымі дамамі.

## Інфраструктура 
На вуліцы знаходзіцца аўтамабільны тэхнічны цэнтр.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Вуліцы
Катэгорыя:Стэрлітамак
Беларуская вуліца (Санкт-Пецярбург)

**Беларуская вуліца** — вуліца, размешчаная ў Чырвонагвардзейскім раёне Санкт-Пецярбурга, якая пачынаецца ад Хасанскай вуліцы і працягваецца да праспекта Касыгіна.

## Перакрыжаванні 
* Ленская вуліца

Катэгорыя:Вуліцы  Санкт-Пецярбурга
Рудольф Хаметавіч Нурыеў

{{Тэатральны дзеяч
 | Імя              = Рудольф Нурыеў
 | Выява      = Nureyev Allan Warren.jpg
 | Шырыня           = 200px
 | Апісанне выявы = 
 | Імя пры нараджэнні = Рудольф Хаметавіч Нурыеў
 | Дата нараджэння    = 
 | Месца нараджэння   = 
 | Дата смерці      = 
 | Месца смерці     = 
 | Прафесія        = 
 | Грамадзянства      = →
 | Гады актыўнасці  = 
 | Тэатр            = ЛАТОБ імя С. М. Кірава, Парыжская опера
 | Узнагароды          = { style="background: transparent"
 
}
 | imdb_id          = 
}}

**Рудольф Хаметавіч Нурыеў** (таксама Нурэеў); башк., тат. Рудольф Хәмит Улы Нуриев; , , СССР — , , Францыя) — савецкі і брытанскі артыст балета, балетмайстар.

## Біяграфія 
Нарадзіўся каля Іркуцка (у цягніку). У дзяцінстве Р. Нурыеў наведваў танцавальны гурток пры Палацы піянераў г. Уфа. Вучыўся ў Ленінградскім харэаграфічным вучылішчы. Быў вядучым салістам балетнай трупы Тэатра оперы і балета імя Кірава. У 1961, знаходзячыся на гастролях у Парыжы, Р. Нурыеў папрасіў прадаставіць яму палітычны прытулак. Супрацоўнічаў з лонданскім «Каралеўскім балетам», балетнай трупай Чыкагскай оперы. З поспехам выступаў не толькі ў традыцыйным рэпертуары, але і ў балетах, якія сталі сучаснай класікай («Танцы на вечарынцы» Дж. Робінса на музыку Ф. Ліста, «Рамэо і Джульета» С. Пракоф'ева, «Страчаны рай» М. Канстана і інш.). Паставіў некалькі балетаў з класічнай спадчыны ў «Каралеўскім балеце» і іншых трупах. У канцы 1970-х г. звярнуўся да сучаснага танца і да здымкаў у фільмах. З 1983 па 1989 быў кіраўніком балетнай трупы Парыжскай оперы.

## Спасылкі 
* Залаты ключык Рудольфа Нурыева 
* Аўтабіяграфія. Рудольф Нурыеў
* Official website of the Rudolf Nureyev Foundation
* Афіцыйны сайт Фонду Рудольф Нурыеў 
* 

Катэгорыя:Выпускнікі акадэміі рускага балета імя А. Я. Ваганавай
Катэгорыя:Рускія эмігранты ў Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Рускія эмігранты ў Францыі
Катэгорыя:Уцекачы з СССР
Катэгорыя:Памерлі ад захворванняў, звязаных са СНІДам
Катэгорыя:Пахаваныя на могілках Сент-Жэнеўеў-дэ-Буа
Клінкерная цэгла

**Клінкерная цэгла** — цэгла, якая вырабляецца з адмысловага віду гліны. Падчас вырабу яна абпальваецца да поўнага запякання, што надае цэгле гэтага віду пэўны шарм: у адных і тых жа цаглін могуць атрымацца розныя адценні. Адной з асаблівасцяў гэтай цэглы з'яўляецца іх высокая трываласць, так што вельмі часта яны выкарыстоўваюцца для кладкі тратуараў (тратуарная цэгла).

## Гл. таксама 
* Тратуарная цэгла
* Клінкер

Катэгорыя:Цэгла
Старая ратуша (Бамберг)

**Старая ратуша** () — ратуша ў Бамбергу.

Упершыню ратуша згадваецца ў 1386 годзе, у XV стагоддзі яна была дабудавана, галоўным чынам у гатычным стылі. Па праекце Іагана Якаба Міхеля Кюхеля ў 1744—1756 гг будынак дапоўніўся элементамі ў стылі барока і ракако, прыняўшы сучасны від. У ратушы стаў размяшчацца музей, у якім знаходзіцца багатая калекцыя фарфору, перададзеная ў дарунак Бамбергу вядомымі мецэнатамі Ірэн і Петэрам Людыгамі.

Ратуша ўнікальная ў сваім родзе. Яна была пабудавана на штучным востраве на рацэ Рэгніц. У Сярэднявечча рака дзяліла тэрыторыю на горадскія і біскупскія землі; доўгі час ішлі спрэчкі, на чыіх уладаннях будаваць ратушу. Стварэнне штучнага вострава і пабудовы на ім стала кампрамісным рашэннем праблемы.

## Галерэя 

File:Altes Rathaus von St. Martin 14-09-2003.JPG
File:Bamberg-Rathaus3-Asio.JPG
File:Bamberg Altes Rathaus BW 2.JPG
File:Bamberg Rathaus untere bruecke 1900.jpg
Bamberg-Altes Rathaus-70-Untere Bruecke-2013-gje.jpg
Bamberg-Altes Rathaus-62-Obere Bruecke-2018-gje.jpg
Bamberg-Altes Rathaus-84-Karolinenstr-2010-gje.jpg
Bamberg-Altes Rathaus-96-Turm-2014-gje.jpg

## Спасылкі 
* Das Bamberger Rathaus

Катэгорыя:Бамберг
Катэгорыя:Ратушы Германіі
Катэгорыя:Збудаванні Германіі ў стылі барока
Музей партугальскай мовы

**Музей партугальскай мовы** () — інтэрактыўны музей у горадзе Сан-Паўлу, які знаходзіцца ў будынку чыгуначнай станцыі Луз у акрузе Луз, на верхнім паверсе станцыі. Ён быў заснаваны Сакратарыятам культуры горада разам з фондам Раберту Марыньі, кошт будаўніцтва склаў 37 млн рэалаў.

Мэтай музея з’яўляецца стварэнне жывой рэпрэзентацыі развіцця партугальскай мовы, навучанне і знаёмства гледачоў з яе незвычайнымі аспектамі. Заснавальнікі, як напісана на сайце музея, «жадаюць, каб музей падаў доступ да новых ведаў і ідэй інтэнсіўнымі і забаўляльнымі спосабамі». Музей прызначаны для наведвальнікаў з усіх раёнаў Бразіліі і ўсіх пластоў яе насельніцтва, хто жадае больш даведацца пра сваё паходжанне, гісторыю і развіццё сваёй мовы.

Выява:MPL_007.jpg|Інтэрактыўныя панэлі музея, якія дазваляюць атрымаць інфармацыю пра развіццё мовы
Выява:MPL_020.jpg|Глядзельная зала
Выява:MPL_049.jpg|Карта дыялектаў
Выява:MPL_009.jpg|Дыяграма буйных моўных сем'яў свету
Выява:Museum_of_Portuguese_Language.jpg|Вялікая галерэя фатаграфій на экране ў 106 метраў.

## Спасылкі 
* Museu da Língua Portuguesa 
* Secretaria da Cultura de São Paulo 
* Fundação Roberto Marinho 
* Fundação Calouste Gulbenkian 
* Fundação Luso-Brasileira 
* Revista Museu 
* Instituto Camões 

Катэгорыя:Партугальская мова
Катэгорыя:Музеі Бразіліі
Катэгорыя:Сан-Паўлу
Катэгорыя:Славутасці Бразіліі
Фолькстэатр

**Фолькстэатр** (, *літар.* «народны тэатр») заснаваны ў 1889 годзе па просьбе жыхароў Вены, у тым ліку драматурга Людвіга Анцэнгрубера і мэбельшчыка Міхаэля Танета як папулярная процівага Бургтэатру. Размешчаны ў Нойбау, сёмым раёне горада.

Тэатр быў заснаваны з мэтай папулярызацыі класічных і сучасных п'ес сярод шырокіх пластоў гараджан. У рэпертуар уваходзяць як класічныя творы, так і больш сучасныя працы, з адменным упорам на працы аўстрыйскіх аўтараў, у тым ліку Фердынанда Раймунда і Іагана Нестрая.

У 2005 годзе Фолькстэатр адкрыў сцэну-філіял пад назвай «Фолькстэатр Хундштурм» () у Маргарэтэне, пятым раёне Вены. Яна выкарыстоўваецца для пастаноўкі твораў эксперыментальнага тэатра.

## Спасылкі 
* Сайт Фолькстэатра 

Катэгорыя:Культура Вены
Катэгорыя:Тэатры Аўстрыі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1889 годзе
Грамадзянская платформа

**Грамадзянская платформа** () — буйнейшая палітычная партыя ў сучаснай Польшчы.

Партыя была створана ў 2001 годзе на базе Выбарнай акцыі Салідарнасці і Саюза свабоды. Партыя прытрымліваецца памяркоўна-ліберальнай накіраванасці і арыентавана выразна праеўрапейскі. У 2001-07 знаходзілася ў апазіцыі — спачатку да Саюза дэмакратычных левых сіл, а пасля — да Закона і справядлівасці. У 2007 годзе партыя ўтварыла кіруючую кааліцыю з Польскай народнай партыяй, а 16 лістапада 2007 года лідар ГП Дональд Туск стаў прэм’ер-міністрам краіны.

## Вынікі партыі на выбарах 
* **Парламенцкія выбары**
# 2001 — 12,68 %, 65 дэпутатаў Сейма і 2 сенатара
# 2005 — 24,14 %, 133 і 34
# 2007 — 41,51 %, 209 і 60
# 2011 — 39,19 %, 206 месцаў у Сейме і 63 у Сенаце
* **Прэзідэнцкія выбары**
# 2005 — Дональд Туск прайграў у другім туры (45,96 %)
# 2010 — Браніслаў Камароўскі перамог у другім туры (53,01 %)

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Ліберальна-кансерватыўныя партыі
Катэгорыя:Палітычныя партыі Польшчы
Катэгорыя:Хрысціянска-дэмакратычныя партыі