open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Лінда Дэй Джордж

**Лінда Луіза Дэй Джордж** (;  11 снежня 1944, Сан-Маркас, Тэхас, ЗША) — амерыканская актрыса тэлебачання і кіно, кар’ера якой доўжылася тры дзесяцігоддзі з 1961 па 1988 год. Найбольш вядомая па ролі Лізы Кейсі ў серыяле , за якую была намінаваная на прэмію «Эмі» «За найлепшую жаночую ролю ў драматычным тэлесерыяле» і на «Залаты глобус» у катэгорыі «За найлепшую жаночую ролю ў тэлевізійным серыяле — драма».

## Біяграфія 
Лінда нарадзілася 11 снежня 1944 года ў горадзе Сан-Маркас, штат Тэхас. Яна пачала сваю кінакар’еру пад дзявоцкім прозвішчам Лінда Дэй ў пачатку 1960-х.

## Асабістае жыццё 
Лінда Дэй Джордж упершыню была замужам за акцёра Джозэфам Пантана з 1963 па 1970 год, у пары быў сын Нікі. Яна пакінула Пантана каб выйсці замуж за . Яна была замужам за Джорджам з 15 мая 1970 года да яго смерці 28 лістапада 1983 года. У іх была дачка Кейсі.

У 1990 годзе Лінда Джордж выйшла замуж за акцёра Дуга Кроніна, які памёр ад раку 4 снежня 2010 года. Яны жылі ў горадзе Лос-Анджэлес і , штат Вашынгтон.

## Успаміны 
17 студзеня 2020 года, падчас інтэрв’ю з карэспандэнтам Эдам Робертсанам з «TV Confidential» Лінда Дэй Джордж абвясціла, што яна супрацоўнічае з біёграфам ў напісанні сваіх мемуараў, прысвечаных яе акцёрскай кар’еры. Рабочая назва: «Лінда Дэй Джордж: Галівудскія мемуары».

## Выбарачная фільмаграфія 
## Узнагароды і намінацыі 
## Спасылкі 
* 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Актрысы ЗША
Катэгорыя:Актрысы XX стагоддзя
Дзмітрый Іўсцінавіч Горын

**Дзмітрый Іўсцінавіч Горын** (, с. Патап’ева, Піцелінскі раён, Разанская вобласць, Расія — ) — беларускі спецыяліст у галіне сельскагаспадарчага машынабудавання. Кандыдат тэхнічных навук (1954), дацэнт (1954). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.

## Біяграфія 
Скончыў Ленінградскі аўтамабільна-дарожны інстытут імя В. У. Куйбышава (1935).

Працаваў у Магілёўскім аўтарамонтным заводзе (з 1935, майстар, начальнік інструментальнага цэха, аддзела), Беларускім політэхнічным інстытуце (у 1937—1939 — рэктар, 1952—1958 — дацэнт кафедры «Аўтамабілі»), АН БССР (1939—1941, вучоны сакратар, адначасова загадчык групы тэхналогіі машынабудавання), Міністэрстве аўтамабільнага транспарту БССР (1945—1952, намеснік міністра), Беларускім інстытуце механізацыі сельскай гаспадаркі (з 1958, у 1958—1968 — рэктар).

Навуковыя інтарэсы: рамонт і эксплуатацыя сельскагаспадарчай тэхнікі.

Похаваны на Чыжоўскіх могілках (сектар 9), г. Мінск.

## Узнагароды 
Ордэн «Знак Пашаны» (двойчы), ордэн Айчыннай вайны II ступені, Медаль «За абарону Ленінграда», «За победу над Германией в Великой Отечественной войне 1941—1945 гг.» і інш.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Гісторыя БНТУ

Катэгорыя:Машынабудаўнікі СССР
Катэгорыя:Машынабудаўнікі Беларусі
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Рэктары БДАТУ
Катэгорыя:Рэктары БНТУ
Вялікая кальцавая лінія

**Вялікая кальцавая лінія** () — адзінаццатая лінія Маскоўскага метрапалітэна (у 1969—2019 гадах дзейнічала Кахоўская лінія, якая таксама мела нумар 11, пазней 11А). Самая працяглая кальцавая лінія метро ў свеце, таксама другая кальцавая ў Маскоўскім метрапалітэне і агулам на постсавецкай прасторы.

Першы ўчастак адкрыты 11 жніўня 1969 года ў складзе Горкаўскай-Замаскварэцкай лініі, а 26 лютага 2018 года запушчаны першы ўчастак нанова спраектаванага кальца. Адкрыццё лініі на ўсім працягу адбылося 1 сакавіка 2023 года.

## Спасылкі 
* Информация на сайте «Метрострой»

Катэгорыя:Лініі Маскоўскага метрапалітэна
Мілаш Мацаўрак

**Мі́лаш Ма́цаўрак** (; 2 снежня 1926, Кромержыж — 30 верасня 2002, Прага) — чэшскі паэт, пісьменнік, драматург, сцэнарыст, казачнік.

## Біяграфія 
У 1953—1960 Мілаш Мацаўрак працаваў выкладчыкам гісторыі мастацтва; пазней працаваў драматургам на кінастудыі Barrandov Studios.

## Творчасць 
Аўтар дзіцячых кніг, тэлесерыялаў і камедый.

Літаратурную творчасць пачаў як паэт, аднак пасля першай выдадзенай кнігі вершаў выдаў некалькі кніг казак, якія былі перакладзены на шматлікія мовы.

У гэты ж час Мілаш Мацаўрак пачаў пісаць кінасцэнары. У кіно ў яго склаліся шчыльныя творчыя саюзы з рэжысёрамі Вацлавам Ворлічкам і Олдржыхам Ліпскім.

Сталым ілюстратарам ягоных казак стаў графік Адольф Борн, разам з якім яны стварылі серыял пра прыгоды шкаляроў Маха і Шэбеставу, які выходзіў адначасна ў мультыплікацыйным і кніжным варыянтах.

### Кнігі 
* «Živočichopis»
* «Казкі»
* «Mravenečník v početnici»
* «Ostrov pro šest tisíc budíků»
* «Světe, div se»
* «Žofka»
* «Žofka ředitelkou zoo»
* «Láska a dělová koule: povídky a bajky»
* «Člověk by nevěřil svým očím»
* «Якуб і дзвесце дзядуляў»
* «Мах і Шэбестава»
* «Жырафа ці тульпан?»

### Фільмы і тэлеспектаклі 
* «Хто хоча забіць Джэсі?» (1966)
* «Я забіў Эйнштэйна, спадарства» (1969)
* «Чатырох забойстваў дастаткова, каханы»
* «Спадару, вы ўдава!» (1970)
* «Дзяўчына на мятле» (1971)
* «Як утапіць доктара Мрачка» (1974)
* «Цырк у цырку» (1975)
* «Шэсць мядзведзяў і Цыбулька»
* «Заўтра падымуся і апякуся гарбатай» (1977)
* «Арабела» (1979)
* «Госці з Галактыкі» (1981)
* «Лятаючы Чэстмір» (1983)
* «Тры мушкецёры»
* «Букет» (2000)
* «Мах, Шэбестава і чароўныя навушнікі» (2001)

### Коміксы 
* «Мюрыэль і анёлы» (1969)
* «Мюрыэль і аранжавая смерць» (1969/1970)
* «Перуанскі дзённік» (1984)

## Спасылкі 
* Мах і Шэбестава ў школе
* 
* Чэшска-славацкая фільмавая база

Катэгорыя:Пісьменнікі Чэхіі
Катэгорыя:Паэты Чэхіі
Катэгорыя:Драматургі Чэхіі
Катэгорыя:Сцэнарысты Чэхіі
Катэгорыя:Памерлі ў Празе
SETI@home

**SETI@home** (ад  — пошук пазаземнага жыцця дома) — навуковы некамерцыйны праект добраахвотных вылічэнняў на платформе BOINC, створаны даследчым цэнтрам SETI пры Каліфарнійскім універсітэце ў Берклі, які выкарыстоўвае свабодныя вылічальныя рэсурсы на камп’ютарах добраахвотнікаў для аналізу радыёвыпрамянення, атрыманых праектам SETI. Праект падтрымліваецца лабараторыяй касмічных навук Каліфарнійскага ўніверсітэта ў Берклі і з’яўляецца часткай сусветных ініцыятыў SETI.

SETI@home быў упершыню прадстаўлены шырокаму грамадству 17 мая 1999 года. Ён заняў на той момант трэцяе па маштабу месца сярод даследаванняў, якія вяліся ў той час і выкарыстоўвалі размеркаваныя вылічэнні праз Інтэрнэт, пасля праекта пошуку простых лічбаў Мерсена, запушчанага ў 1996 годзе і падтрыманага distributed.net у 1997 годзе. Разам з MilkyWay@home і Einstein@home гэта трэці буйны праект такога тыпу, які даследуе з’явы міжзорнай прасторы як сваю асноўную мэту.

За 20 гадоў работы былі апрацаваныя ўсе наяўныя даныя. 31 сакавіка 2020 года SETI@home перастаў рассылаць карыстальнікам новыя заданні. Праект замарожаны.

## Гл. таксама 
* SETI
* Добраахвотныя вылічэнні
* BOINC
* Пазаземныя цывілізацыі
* METI
* Праект «Дарвін»
* Zooniverse
* Радыёсігнал SHGb02+14a

## Спасылкі 
* SSL, Каліфарнійскі ўніверсітэт, Берклі 
* Stardust@home 
* 
* How SETI@Home Works

Катэгорыя:Пошук пазаземнага жыцця
Катэгорыя:Астраномія і грамадства
Катэгорыя:Размеркаваныя вылічэнні
Дар’я Бялькевіч

**Дар’я Мікалаеўна Бялькевіч** або **Даша Бялькевіч** () — беларуская паэтка, арганізатарка культурных мерапрыемстваў.

## Біяграфія 
Нарадзілася 30 студзеня 1993 года ў Жыровіцах. Скончыла Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт і Беларускі калегіум (спецыяльнасць «філасофія і літаратура»).

Працавала малодшым навуковым супрацоўнікам у Літаратурным музеі Максіма Багдановіча., мастацкая фестывалю «Ї» (Цярнопаль, Украіна), «Летуцень» (Кракаў, Польшча).

Пераможца слэмаў «Сильное слово» (2014) і Беларускага калегіума (2015).

Удзельніца Рэзідэнцыі маладога літаратара ў Вільні (2017).

Творы Дар’і Бялькевіч перакладзены на рускую, нямецкую і ўкраінскую мовы (газета «Культура і життя»).

### Песні 
Паводле некаторых вершаў Дар’і Бялькевіч напісаны песні.
* UZARI — «Стыцамэн» (кавер песні Івана Дорна, пераклад на беларускую Дар’і Бялькевіч)
* K3TYVANA — «Толькі джаз» і «Тваё сола»
* Дрымон — «Пяты гудок» (на верш «Званок Беларусі», прысвечаны падзеям у Беларусі ў жніўні 2020 года).

## Прызнанне 
* Намінантка на прэмію «Залаты апостраф. Дэбют» часопіса «Дзеяслоў» (2017).
* Фіналістка беларуска-нямецкага конкурсу сучаснай паэзіі фонду Роберта Боша для маладых паэтаў (2017).
* Лаўрэатка прэміі імя Наталлі Арсенневай у 2022 годзе за дэбютную кнігу паэзіі «Слёзы на вецер».

## Крыніцы 
## Спасылкі 
*  — нізка вершаў у часопісе «Дзеяслоў»
*  
* 
* 

Катэгорыя:Паэтэсы
Катэгорыя:Паэты Беларусі
Катэгорыя:Беларускамоўныя паэты
Зімовыя Алімпійскія гульні 2026

**Зімовыя Алімпійскія гульні 2026 года** (афіцыйна — **Гульні XXV Алімпіяды**) — XXV зімовыя Алімпійскія гульні, якія праходзілі з 6 па 22 лютага 2026 года ў Мілане і Карціна-д’Ампеца (Італія).

## Арганізатар 
## Цырымонія адкрыцця 
6 лютага 2026 года адбылася ўрачыстая цырымонія адкрыцця XXV зімовых Алімпійскіх гульняў. Акрамя галоўнай цырымоніі ў Мілане на стадыёне «Сан-Сіра», паралельныя ўрачыстыя мерапрыемствы адбываліся ў гарадах Прэдаца, Лівінья і Карціна-д’Ампеца — месцах алімпійскіх спаборніцтваў. Упершыню ў гісторыі былі ўсталяваныя адразу дзве чашы з алімпійскім агнём: адна ў Мілане на Арцы Міру, а другая — у Карціна-д’Ампеца на П’яца Дзібона, у цэнтры горада.

## Спаборніцтвы 
У праграму гульняў ўвайшлі спаборніцтвы ў 15 дысцыплінах.

Разыграна 116 камплектаў узнагарод.

Спаборніцтвы па кёрлінгу пачаліся 4 лютага.

8 лютага аўстрыйскі снаўбардыст Беньямін Карл выйграў алімпійскае золата ў паралельным гіганцкім слаламе ва ўзросце 40 год і 115 дзён, стаўшы самым узроставым пераможцам зімовых Алімпійскіх гульняў у асабістых відах спорту. 16 лютага 41-гадовая амерыканская бабслеістка Элана Маерс Тэйлар пабіла гэты рэкорд.

15 лютага нарвежскі лыжнік Ёханес Хёсфлат Клеба атрмаў перамогу разам з эстафетнай зборнай і выйграў свой дзявяты залаты алімпійскі медаль, стаўшы рэкардсменам зімовых Алімпіяд па гэтым паказчыку. Затым ён дадаў у калекцыю яшчэ два залатыя медалі.

Упершыню ў гісторыі Алімпійскіх гульняў адбылася жаночая лыжная гонка на 50 км, у апошні дзень, 22 лютага, залаты медаль атрымала шведская лыжніца Эба Андэрсан. У гэты ж дзень мужчынская зборная ЗША па хакеі выйграла алімпійскі турнір і паўтарыла свой поспех 1980 года.

## Медальны залік 
Пераможцам неафіцыйнага агульнакаманднага заліку стала зборная Нарвегіі, якая атрымала 41 медаль, у тым ліку 18 залатых.

## Цырымонія закрыцця 
.]]
Месцам правядзення цырымоніі закрыцця Алімпіяды 22 лютага 2026 года стаў антычны амфітэатр у Вероне.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Зімовыя Алімпійскія гульні
Катэгорыя:Люты 2026 года
Катэгорыя:2026 год у Італіі
Катэгорыя:2026 год у спорце
Бібліятэка-філіял № 11

**Бібліятэка-філіял № 11** — бібліятэка ў Мінску, размешчаная ў Чыжоўцы па адрасе Ташкенцкі праезд, 3.

## Гісторыя 
Бібліятэка № 11 заснавана ў снежні 1951 года, тады яна размяшчалася ў аднапавярховым памяшканні па вул. Палявой, 17. На момант адкрыцця кніжны фонд налічваў 1000 асобнікаў, да пачатку 1956 года ён склаў ужо 10 000 экз. дакументаў.

У канцы 1957 года бібліятэка пераехала ў новае памяшканне ў доме па вул. Палявой, 24а. Бібліятэкай карысталася 3 тысячы чытачоў. Актыўна вялася праца па камплектаванні фонду, ладзіліся культурна-асветніцкія мерапрыемствы.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Библиотека-филиал № 11 

Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Алега Ладкіна
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Вячаслава Яўсеева
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Аляксандра Чадовіча
Катэгорыя:Бібліятэкі Мінска
Псіхрафіты

**Псіхрафі́ты** — расліны, якія растуць на вільготных і халодных глебах.

Такія расліны прыстасаваліся нізкай тэмпературы паветра і тэмпературы глебы, працяглай зімы і кароткага вегетацыйнага перыяду, невялікай колькасці ападкаў, адносна высокай вільготнасці паветра, паніжанага забеспячэння пажыўнымі рэчывамі з глебы. Звычайна гэта расліны высокіх шырот і высакагор’яў. Размнажаюцца звычайна вегетатыўна.

Да псіхрафітаў, напрыклад, адносяцца некаторыя водарасці і лішайнікі, дрыяда васьміпялёсткавая, кедравы сланік, рададэндран камчацкі.

## Літаратура 
* 
* 
* *Быков Б. А.* Геоботанический словарь. — Изд. 2-е, переработ. и доп. — Алма-Ата: Наука, 1973. — 216 с. — 6000 экз.

Катэгорыя:Экстрэмафілы
Катэгорыя:Экалогія раслін
Партызанская брыгада імя У. І. Леніна (В. А. Васільеў)

**Партызанская брыгада імя У. І. Леніна** — партызанская брыгада, створаная ў красавіку 1943 года на базе атрадаў В. А. Васільева — І. В. Зібарава (арганізаваны ў сакавіку 1942 года) і імя Чапаева (арганізаваны ў снежні 1942 года). Дзейнічала на тэрыторыі Ганцавіцкага і Целяханскага раёнаў. 7 ліпеня 1944 года брыгада (1074 партызан, чатыры атрады і кавалерыйскі эскадрон) злучылася з Чырвонай Арміяй.

## Склад 
* партызанскі атрад імя Чапева;
* партызанскі атрад імя Дзяржынскага;
* партызанскі атрад імя Фрунзе;
* партызанскі атрад імя Кутузава;
* кавалерыйскі эскадрон.

## Камандаванне 
### Камандзір 
* Васіль Аляксеевіч Васільеў (красавік 1943 — ліпень 1944).

### Камісар 
* Іван Васілевіч Зібараў (красавік 1943 — ліпень 1944).

### Начальнік штаба 
* Мікалай Дзмітрыевіч Кісцюнін (красавік 1943 — ліпень 1944).

## Гісторыя 
У чэрвені — ліпені 1942 года атрад Васільева разбіў гарнізоны і паліцэйскія ўчасткі ў вёсках Хомск Драгічынскага, Адрыжын Іванаўскага, у кастрычніку — у вёсцы Чудзін (Чудзінскі бой) Ганцавіцкага раёнаў, у гарадскі пасёлку Чырвоная Слабада (Чырвонаслабодскі бой). У верасні — кастрычніку 1942 года атрад Васільева вёў баі з карнікамі каля вёсак Колкі Клецкага, Старына і Смалічы Чырвонаслабодскага раёнаў, у студзені 1943 каля хутара Дубіца, вёскі Гаўрыльчыцы, у ліпені каля вёскі Дабромысль Целяханскага раёна, у студзені 1944 года каля вёсак Вялікія і Малыя Чучавічы Лунінецкага раёна. Партызаны праводзілі дыверсіі на чыгунках і шашэйных дарогах. У ноч на 6 жніўня 1943 года на чыгунцы Лунінец — Баранавічы падарвалі больш за 1,9 тысяч рэек, у верасні 1943 года — больш за 3 000 рэек. У лютым 1944 года разбілі нямецкі гарнізон у вёсцы Дзяніскавічы, у маі напалі на станцыю Люсіна Ганцавіцкага раёна. Разам з часцямі Чырвонай Арміі вялі баі каля станцый Люшча, Бастынь, вёсак Перахрэсце (дарога Лунінец — Багданаўка), Альшанка.

## Памяць 
У 1944 годзе ў вёсцы Чудзін Ганцавіцкага раёна ў гонар брыгады і ў 1961 годзе ў гарадскім пасёлку Чырвоная Слабада Салігорскага раёна ў гонар атрада Васільева ўстаноўлены мемарыяльныя дошкі.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Партизанская бригада имени В. И. Ленина 

Катэгорыя:Савецкія партызанскія злучэнні, брыгады і атрады на акупіраванай тэрыторыі Беларусі (1941—1944)
Катэгорыя:З’явіліся ў 1943 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1944 годзе
Онеатэ

**О́неатэ** () — археалагічная культура на паўночным усходзе ЗША. Займала вобласць на паўднёвы захад ад Вялікіх азёр і вярхоўяў Місісіпі ў IX — XVII стст. н. э.

## Паходжанне 
Назва культуры паходзіць ад ракі Онеатэ ў Аяве, дзе ў самым пачатку XX ст. была выяўлена кераміка ў форме шарападобных гліняных пасудзін.

Існуюць 2 супрацьлеглыя думкі аб заснавальніках археалагічнай культуры. Прыхільнікі першай прытрымліваюцца ідэі, што яны мігрыравалі з Кэхокіі, паколькі ўжывалі падобныя на кэхокійскія сімвалы. Прыхільнікі другой лічаць, што Онеатэ — вынік трансфармацыі паляўнічых плямёнаў ляснога перыяду. Звычайна носьбітаў Онеатэ атаясняюць з сіўанскімі народамі, у тым ліку аява і хо-чанк.

## Асаблівасці 
Археалагічная культура Онеатэ была першасна вылучана дзякуючы знаходкам шарападобных керамічных пасудзін з тоўстымі сценкамі і геаметрычнымі ўзорамі ў форме выцягнутых ліній на гарлачах. Выяўлены шматлікія касцяныя прылады — скрэблы, сярпы, лёзы матык і інш. Апрацоўвалі камень і ракавіны. Носьбіты Онеатэ ў роўнай ступені абапіраліся на такія заняткі, як ручное земляробства, паляванне і збіральніцтва. Вырошчвалі кукурузу, фасолю, кабачкі і іншыя расліны. Паселішчы будавалі абапал рэк. Архітэктура ўключала авальныя вігвамы , шматсямейные доўгія хаты і могілкі на шырокіх тэрасах над рэкамі. У позніх паселішчах знаходзяць рэдкія прылады, вырабленыя еўрапейцамі.

## Знікненне 
Онеатэ часцяком называюць найпазнейшай дагістарычай культурай Паўночнай Амерыкі, паколькі яна праіснавала да сярэдзіны XVII ст. Казаць аб яе поўным знікненні нельга, яна трансфармавалася ў культуры сучасных сіўанскіх народаў. У XVI — XVIII стст. яе носьбіты сутыкнуліся з наступам алганкінаў, іракезаў і чэрокі, што рухаліся з поўначы і ўсходу або пад ціскам еўрапейскіх перасяленцаў, або для пашырэння сваіх паляўнічых тэрыторый. У сваю чаргу, сіўанскія народы былі вымушаны мігрыраваць на поўдзень і на ўсход.

## Спасылкі 
* Oneota - The Office of the State Archaeologist 
* The Oneota Culture - Last Prehistoric Culture

Катэгорыя:Археалогія ў ЗША
Катэгорыя:Археалагічныя культуры Паўночнай Амерыкі
Катэгорыя:Дакалумбавы культуры
Спіс дэпутатаў Смаргонскага раённага Савета дэпутатаў 28-га склікання

Спіс дэпутатаў Смаргонскага раённага Савета дэпутатаў 28-га склікання.

## Прэзідыум Смаргонскага раённага Савета дэпутатаў 28 склікання 
## Спіс дэпутатаў 
## Спіс кандыдатаў 
## Спасылкі 
* Спіс дэпутатаў Смаргонскага раённага Савета дэпутатаў 28-га склікання 
* Спіс кандыдатаў 
* Прэзідыум 

Смаргонскі раён
Андрэй Васільевіч Калмыкоў

**Андрэй Васільевіч Калмыкоў** (, Горкі, Магілёўская вобласць) — беларускі інжынер-землеўпарадчык, эканаміст. Доктар эканамічных навук (2016), дацэнт (2003).

## Біяграфія 
Скончыў Беларуская дзяржаўная сельскагаспадарчая акадэмія (спецыяльнасць «Землеўпарадкаванне», 1993; аспірантура, 1998).

Выкладчык у Беларуская дзяржаўная сельскагаспадарчая акадэмія (з 1993, землеўпарадкавальны факультэт, кафедра землеўпарадкавання, дацэнт, у 2004—2010 — загадчык кафедры, 2010—2017 — дэкан факультэта, з 2017 — першы прарэктар).

Навуковыя інтарэсы: арганізацыя эфектыўнага выкарыстання і прагназавання зямельных рэсурсаў; тэрытарыяльныя аспекты арганізацыі сельскагаспадарчай вытворчасці; сацыяльна-эканамічныя асновы арганізацыі, размяшчэння і функцыянавання сялянскіх (фермерскіх) гаспадарак.

## Узнагароды 
Ганаровыя граматы Дзяржаўнага камітэта па маёмасці Рэспублікі Беларусь (2005, 2010), Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі (2007, 2008), нагрудны знак Дзяржаўнага ўніверсітэта па землеўпарадкаванню (Масква, 2010).

## Літаратура 
* Совершенствование землеустройства сельскохозяйственных организаций Республики Беларусь (теория, методика, практика) : диссертация … доктора экономических наук : 08.00.05 : защищена 25.12.2014 : утверждена 13.01.2016 : [нострифицирована в Республике Беларусь] / Колмыков Андрей Васильевич. — Москва, 2014.
* Организация землепользований крестьянских (фермерских) хозяйств в Республике Беларусь : диссертация … кандидата экономических наук : 08.00.27 : защищена 16.05.2000 : утверждена 13.10.2000 / Колмыков Андрей Васильевич. — Горки, 2000.
* Теоретические основы установления эффективности использования сельскохозяйственных земель / А. В. Колмыков // Весник Белорусской государственной сельскохозяйственной академии. — 2010. — № 1. — С. 124—130.

Катэгорыя:Рэктары Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі
Катэгорыя:Дэканы землеўпарадкавальнага факультэта БДСГА
Лацінскі кафедральны сабор (Львоў)

**Лацінскі кафедральны сабор**, афіцыйна — **Мітрапалічая базіліка Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі**, таксама вядомы як **Катэдра** — галоўны каталіцкі храм Львова і Львоўскай рымска-каталіцкай архідыяцэзіі, які знаходзіцца ў цэнтры горада ў зоне Сусветная спадчыны ЮНЕСКА.

## Гісторыя 
Першым храмам, пабудаваным на гэтым месцы, быў невялікі драўляны рымска-каталіцкі касцёл, прысвечаны Святой Тройцы, пабудаваны ў 1344 годзе, які быў знішчаны пажарам праз шэсць гадоў. У 1360 годзе кароль Казімір III пачаў будаўніцтва сучаснай базілікі ў гатычным стылі як кафедральнага сабора зноў створанай каталіцкай дыяцэзіі. Яна была асвечана ў 1405 годзе, і парафія была перанесена сюды з касцёла Марыі Снежнай. У 1412 годзе сюды была перанесены цэнтр дыяцэзіі з Галіча. Будаўнічыя працы працягваліся на працягу ўсяго XV стагоддзя, і сабор быў канчаткова асвечаны ў 1481 годзе.

Сабор стаў сведкам многіх знамянальных падзей. У 1440 годзе мітрапаліт кіеўскі Ісідар, спыніўшыся ў Львове на зваротным шляху з Фларэнтыйскага сабора, адслужыў тут імшу на знак хрысціянскага адзінства. Храм наведвалі некалькі каралёў польскіх і вялікіх князёў літоўскіх, у першую чаргу Ян II Казімір, які тут прысвяціў усю Рэч Паспалітую Панне Марыі, што стала вядома як Львоўская клятва.

У 1761-1776 гадах сабор быў перабудаваны ў стылі барока з прыбудовай высокай званіцы. У 1776 годзе цудатворны абраз Божай Маці, які знаходзілася ў саборы, быў каранаваны папскімі каронамі і змешчаны ў галоўны алтар. У 1892-1898 гадах прэсбітэрый быў перабудаваны ў неагатычным стылі, былі ўстаноўлены вітражы па праекце Юзафа Мехафера і Яна Матэйкі. У 1910 годзе Папа Пій X надаў сабору статус Малой базілікі.

Пасля савецкай акупацыі Заходняй Украіны сабор з'яўляўся адной з дзвюх цэркваў у Львове, якія не былі зачыненыя або падпарадкаваныя праваслаўнаму Маскоўскаму Патрыярхату (другі храм - касцёл Святога Антонія на Лычакаве), у той час як дэпартаваныя ў Польшчу львоўскія біскупы пражывалі ў Любачаве недалёка ад мяжы з Украінай. У 1991 годзе Папа Ян Павел II аднавіў львоўскую дыяцэзію.

Між тым пасля Другой сусветнай вайны цудатворны абраз Маці Божай быў перанесены ў Кракаў, а затым у 1974 годзе - ў Любачаў. У 1983 годзе ён быў зноў каранаваны на Яснай Гуры і ў цяперашні час знаходзіцца ў Любачаве. Львоўскаму сабору належыць копія, якая была каранаваная Папам Янам Паўлам II падчас яго візіту ва Украіну 26 чэрвеня 2001 года.

Катэгорыя:Славутасці Львова
Катэгорыя:Касцёлы Львова
Катэгорыя:Львоўская архідыяцэзія
Комплекс будынкаў Мінскага механічнага завода

**Комплекс будынкаў Мінскага механічнага завода** размешчаны па вуліцы Ляшчынскага.

## Гісторыя 
Будаўніцтва пачатае ў 1977 годзе па праекце архітэктараў інстытута «Белпрампраект» І. Боўта, Я. Кавалеўскага, А. Малашкі, Г. Чырвана.

Вышынны будынак СКБ некалькі дзесяцігоддзяў заставаўся недабудаваным. У 2007 годзе яго выкупіла ліванска-беларускае СТАА «БМЕ Бізнес-цэнтр». Будынак быў перапрафіляваны у бізнес-цэнтр Sky Towers.

## Архітэктура 
Аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю фарміруюць аднапавярховыя і чатырохпавярховы (зборачны) вытворчыя карпусы, будынкі побытавага і адміністрацыйнага прызначэння, трынаццаціпавярховы аб’ём спецыяльнага канструктарскага бюро (СКБ). У аснове архітэктурага вырашэння — стварэнне выразнага аблічча сучаснага прамысловага прадпрыемства і неабходнасць асваення пляцоўкі са складаным рэльефам мясцовасці (перапад вышынь да 30 м). Рознавышынныя аб’ёмы карпусоў аб’яднаныя адзінай кампазіцыйнай задумай, выкарыстана тэрасная забудова са ссоўваннем паверхаў па рэльефе, што дало магчымасць стварыць запамінаючы сілуэт.

Вышынным акцэнтам комплексу з’яўляецца будынак СКБ, размешчаны на самым высокім месцы. Ён уяўляе сабой тры цыліндрычныя аб’ёмы, звязаныя цэнтральным ядром вертыкальных транспартных і інжынерных камунікацый. Шматпавярховая частка будынка СКБ аб’яднана першым паверхам з канферэнц-залай і сталоўкай. У архітэктуры фасадаў карпусоў выкарыстаныя вертыкальныя сценавыя панелі, пластыку ўзбагачаюць вертыкальныя камунікацыі (у выглядзе пілонаў), вентыляцыйныя галерэі на даху.

Комплекс удала ўпісваецца ў гарадскі ландшафт і адыгрывае ролю яе дамінанты.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Sky Towers 
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мінска
Катэгорыя:1977 год у Мінску
Катэгорыя:З’явіліся ў 1977 годзе
Катэгорыя:Вуліца Прытыцкага (Мінск)
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Івана Боўта
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Яўгена Кавалеўскага
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Аляксандра Малашкі
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Генадзя Чырвана
Касцёл і кляштар бернардзінцаў (Львоў)

**Касцёл і кляштар бернардзінцаў**, сёння - **Царква Святога Андрэя** — дзеючая ўніяцкая царква ў Львове ў зоне Сусветная спадчыны ЮНЕСКА. Царква пабудавана як каталіцкі касцёл кляштара манахаў-бернардзінцаў па-за гарадскімі мурамі ў 1600-1630 гадах. Сёння храм належыць УГКЦ, а памяшканні кляштара - Цэнтральнаму дзяржаўнаму гістарычнаму архіву Украіны.

## Гісторыя 
Бернардынскі касцёл пачалі ўзводзіць у 1600 годзе, у асноўным скончылі да 1620 года, але аздобныя працы працягваліся да 1630 года. Хронікі называюць аўтарам задумы манаха Б. Авеліда, а будаўнікамі — Паўла Рымляніна і Авросія Прыхілнага. Завяршаў будаўніцтва А. Бемер з Уроцлава. Ён узвёў вежу, якая прымыкае да паўночна-ўсходняга кута базілікі, і выканаў завяршэнне фасадаў. Касцёл узведзены з часанага каменя ў выглядзе трохнефнай базылікі з выцягнутым хорам з гранёнай апсідай. Ніжні ярус фасада вырашаны ў традыцыях рэнесансу. Чляненне галоўнага фасада выразна выяўляе трохнефную кампазіцыю храма. У тых жа строгіх выразных формах, уласцівых творчаму почырку П. Рымляніна, вытрыманыя бакавыя сцены і апсіда. З імі рэзка дысануе ўскладнены шчыт - франтон галоўнага фасада, блізкі нямецка-фламандскаму варыянту маньерызму. Аздабленне інтэр'еру, створанае ў XVIII стагоддзі, адрозніваецца дэкаратыўнасцю формаў. Будынак рэстаўраваны ў 1970-х гадах.

Келлі узводзіліся адначасова з касцёлам ля яго паўночнай сцяны. Будынак цагляны, абтынкаваны, складаны ў плане, з квадратным унутраным панадворкам, трох-, а часткова чатырохпавярховы. Крылы ўмацаваныя контрфорсамі. Унутраная планіроўка калідорная, перакрыцці скляпеністыя, крыжовыя. У снежні 2007 года ў будынку келляў знойдзены сценапісь прыблізна мяжы XVII-XVIII стагоддзяў - адзіны келейны роспіс на тэрыторыі Украіны.

Званіца бернардынскага касцёла ў 1733-1734 гадах прыбудаваная да старой абароннай сцяны з поўдня ад касцёла.

Катэгорыя:Славутасці Львова
Катэгорыя:Грэка-каталіцкія храмы Львова
Шчасце быць жанчынай

**Шчасце быць жанчынай** () — італьянскі чорна-белы  мастацкі фільм 1956 года рэжысёра , з Сафі Ларэн у галоўнай ролі. Прэм’ера адбылася 31 сакавіка 1956 года.

## Сінопсіс 
Антаньета (Сафі Ларэн) выпадкова была сфатаграфаваная Карада (Марчэла Мастраяні) ў пікантнай паставе і яе фота з'яўляецца на вокладцы часопіса. Абражаны жаніх Антаньеты, адвакат Федэрыка, спрабуе вытрасці кампенсацыю за маральную шкоду, але Антаньета хоча стаць мадэллю, а Карада знаёмы з уплывовымі людзьмі, у прыватнасці з графам Грэгарыё Сэнэтці, які мог бы паспрыяць гэтаму. Яна таксама мае намер уступіць у шлюб з графам Сэнэтці, але адкрывае, што ён жанаты і яго маёмасць належыць жонцы. І тады яна заўважае таго, хто кахае яе ...

## У ролях 
## Спасылкі 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Чорна-белыя фільмы
Катэгорыя:Фільмы на італьянскай мове
Катэгорыя:Кінакамедыі Італіі
Кандаа (турма)

**Турма Кандаа** (, таксама **турма Каншон**) — былая турма на востраве Каншон (Кансон), найбуйнейшым востраве архіпелага Кандаа на поўдні В’етнама (у цяперашні час ён знаходзіцца ў правінцыі Барыа-Вунгтаў). Была пабудавана ў 1861 годзе французскімі каланістамі для ўтрымання тых, хто лічыўся асабліва небяспечным для каланіяльнага ўрада. Тут утрымліваліся многія высокапастаўленыя лідары нацыянальнага руху. Урад В’етнама прызнаў турму Кандаа гістарычным помнікам нацыянальнага значэння. Самым вядомым месцам у гэтай турме з’яўляюцца «тыгрыныя клеткі» (). Французскія тыгрыныя клеткі займаюць плошчу 5475 м², салярыі займаюць 1873 м², іншыя памяшканні — 2194 м². Турма ўключае ў сябе 120 камер.

Падчас вайны ў В’етнаме зняволеныя, якія змяшчаліся тут у 1960-х і 70-х гадах, падвяргаліся жорсткаму абыходжанню і катаванням. У ліпені 1970 года два прадстаўнікі Кангрэсу ЗША, Аўгуст Хокінс і Уільям Андэрсан, наведалі турму. Іх суправаджалі саветнік Том Харкін, перакладчык Дон Люс і дырэктар Дэпартамента грамадскай бяспекі USAID Фрэнк Уолтан. У турме дэлегацыя адхілілася ад запланаванага маршруту, прытрымліваючыся карты, намаляванай былым зняволеным. Карта прывяла наведвальнікаў да дзвярэй будынка, які знутры адкрыў ахоўнік, што пачуў за дзвярыма галасы. Унутры яны выявілі зняволеных, закутых у цесныя «тыгровыя клеткі». Убачыўшы дэлегацыю, зняволеныя пачалі крычаць, патрабуючы вады. На іх былі раны і сінякі, некаторыя былі скалечаны. Харкін зрабіў фатаграфіі ўбачанага, якія пазней былі апублікаваныя ў часопісе «Life» 17 ліпеня 1970 года.

Турма была зачыненая пасля заканчэння вайны ў В’етнаме і неўзабаве адкрыта для наведвальнікаў.

## Спасылкі 
* Michael P. Kelley. Where We Were in Vietnam (англ.). — Hellgate Press; First Edition, 2002. — 850 p. — ISBN 978-1-55571-625-7

Катэгорыя:Будынкі і збудаванні В’етнама
Катэгорыя:Ваенныя злачынствы падчас вайны ў В’етнаме
Катэгорыя:Колішнія турмы
Мікалай Мікалаевіч Каўцэвіч

**Мікалай Мікалаевіч Каўцэвіч** (, Любча, Навагрудскі павет, Мінская губерня — , Горкі) — беларускі фізік, прафесар (1932), заслужаны дзеяч навукі БССР (1949).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 5 верасня 1897 года ў Любчы Навагрудскага павета Мінскай губерні (цяпер — Навагрудскі раён Гродзенскай вобласці).

Па сканчэнні Навагрудскай пачатковай школы паступіў у Віленскую гімназію, затым перавёўся ў Мінскую класічную гімназію, якую паспяхова скончыў у 1909 годзе. У тым жа годзе паступіў на фізіка-матэматычны факультэт Пецярбургскага ўніверсітэта.

Служыў у арміі, працаваў у харчовай камісіі, выкладаў матэматыку.

У 1922 годзе вярнуўся ў Беларусь, выкладаў у політэхнічным інстытуце і ў інстытуце сельскай гаспадаркі.

У 1925 годзе стаў выкладчыкам сельскагаспадарчага інстытута на кафедры фізікі. У 1932 годзе яму было прысвоена званне прафесара. З 1938 года сумяшчаў працу загадчыка кафедры з пасадай дэкана агранамічнага факультэта.

У гады вайны быў накіраваны ў Свярдлоўск, дзе ў сельскагаспадарчым інстытуце да лістапада 1944 года працаваў загадчыкам кафедры фізікі, затым да лета 1945 года — прафесарам кафедры фізікі Маскоўскага гідрамеліяратыўнага інстытута.

У верасні 1945 года загадам міністра сельскай гаспадаркі СССР прызначаны дырэктарам Беларускага сельскагаспадарчага інстытута.

Памёр 1 ліпеня 1949 года ў Горках. Пахаваны ў Мінску на Вайсковых могілках.
 
## Узнагароды 
У 1940 годзе атрымаў ордэн «Знак Пашаны» і Ганаровую грамату Вярхоўнага Савета БССР. У снежні 1948 года было прысвоена званне заслужанага дзеяча навукі БССР.

## Ушанаванне памяці 
У 2001 годзе выйшла брашура, прысвечаная Мікалаю Мікалаевічу Каўцэвічу.

## Літаратура 
* Каўцэвіч Мікалай Мікалаевіч // Памяць: гіст.-дакум.хроніка Горацкага р-на. — Мн., 1996. — С. 564.
* Скаромная, С. Быў рэктарам акадэміі / С. Скаромная // Новае жыццё (Навагрудскага раёна). — 2001. — 29 снежня.
* Каўцэвіч Мікалай Мікалаевіч // Беларуская ССР : кароткая энцыклапедыя : у 5 т. — Мінск, 1981. — Т. 5. — С. 297.
* Каўцэвіч Мікалай Мікалаевіч // Памяць : гісторыка-дакументальная хроніка Горацкага раёна. — Мінск, 1996. — С. 564.

Катэгорыя:Рэктары Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі
Катэгорыя:Дэканы агранамічнага факультэта БДСГА
Херсонскі дзяржаўны ўніверсітэт

**Херсонскі дзяржаўны ўніверсітэт** — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў Херсоне.

## Гісторыя 
Херсонскі дзяржаўны ўніверсітэт быў заснаваны падчас Першай сусветнай вайны на базе эвакуіраванага ў Херсон Юр’еўскага (Тартускага) настаўніцкага інстытута ў лістападзе 1917 года. Усяго ў горад пераехала 60 студэнтаў, дырэктар і 8 выкладчыкаў. Заняткі меркавалася пачаць 1 лістапада 1917 года на славесна-гістарычным, геаграфічным і фізіка-матэматычным факультэтах. Абвешчаны быў набор і з мясцовай моладзі. Але, калі аўстрыйскія і германскія войскі занялі Херсон, праца інстытута спынілася. Пасля адыходу аўстра-германскіх войск настаўніцкі інстытут рэарганізуюць у Херсонскі педагагічны інстытут з 4-гадовым тэрмінам навучання. З 2 сакавіка 1920 года ў інстытуце пачаліся рэгулярныя заняткі.

У пачатку 1920-х гадоў Херсонскі педагагічны інстытут быў перайменаваны ў Херсонскі інстытут народнай адукацыі. З лістапада 1924 ён насіў імя Надзеі Крупскай. У 1920 інстытут быў ператвораны ў 3-гадовы Інстытут сацыяльнага выхавання, а з 1933 года ён разам з іншымі інстытутамі гэтага профілю былі рэарганізаваны ў 4-гадовы педагагічны інстытут. У канцы 1930-х гадоў у Херсонскім педагагічным інстытуце імя Н. К. Крупскай функцыянавала 32 кабінета і лабараторыі, заалагічны музей, батанічны сад, метэаралагічная станцыя. Падчас Другой сусветнай вайны інстытут спыніў сваю дзейнасць.

З сакавіка 1944 года пасля вызвалення Херсона аднавілася дзейнасць педагагічнага інстытута. Да навучання вярнулася ўсяго 200 студэнтаў з 1500, якія вучыліся да вайны. У сувязі з недахопам педагагічных кадраў у верасні 1944 года пры педагагічным інстытуце быў зноўку адкрыты настаўніцкі інстытут. З 1956—1957 навучальнага года інстытут пачаў падрыхтоўку настаўнікаў шырокага профілю (напрыклад, будучы выкладчык мовы і літаратуры аднаразова набываў спецыяльнасць настаўніка музыкі і спеваў). У 1974 годзе ў інстытуце быў адкрыты агульнатэхнічны факультэт, у 1977 годзе — педагагічны, а ў 1986 годзе — факультэт замежных моў. У гады незалежнасці Украіны інстытут працягваў развівацца. У 1992 годзе адкрыта аспірантура. Былі адкрыты акадэмічны ліцэй, эканоміка-юрыдычны факультэт, факультэт культуры і мастацтваў, факультэт фізічнага выхавання і спорту.

## Структура 
* Факультэт біялогіі, геаграфіі і экалогіі
* Педагагічны факультэт
* Факультэт эканомікі і менеджменту
* Факультэт замежнай філалогіі
* Факультэт культуры і мастацтваў
* Медыцынскі факультэт
* Факультэт псіхалогіі, гісторыі і сацыялогіі
* Факультэт камп’ютарных навук, фізікі і матэматыкі
* Факультэт фізічнага выхавання і спорту
* Факультэт украінскай філалогіі і журналістыкі
* Гісторыка-юрыдычны факультэт
* Цэнтр даўніверсітэцкай падрыхтоўкі і работы з замежнымі грамадзянамі
* Бэрыслаўскі прафесійны педагагічны каледж імя В. Ф. Бянькоўскага
* Генічаскі прафесійны каледж

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт установы

Катэгорыя:1917 год ва Украіне
Катэгорыя:Універсітэты Украіны
Мемарыяльны комплекс у гонар воінаў-вызваліцеляў, партызан і падпольшчыкаў Віцебшчыны

**Мемарыяльны комплекс у гонар воінаў-вызваліцеляў, партызан і падпольшчыкаў Віцебшчыны** — помнік у Віцебску, размешчаны на плошчы Перамогі. Кампазіцыйны цэнтр плошчы. Аўтары помніка — архітэктар Ю. Шпіт, скульптары Б. Маркаў і Я. Печкін. Створаны ў 1974 годзе.

## Архітэктура 
Уключае плошчу мемарыяла, 2 басейны, 10 пілонаў, галоўны манумент. Выкарыстаны бетон з мармуровай крошкай, лабрадарыт, чырвоны і шэры граніт, бронза, чыгун. Плошча мемарыяла знаходзіцца ніжэй за агульны ўзровень плошчы Перамогі (да яе вядуць 14 прыступак) і мае форму выцягнутага прамавугольніка. Да галоўнага манумента пракладзена дарога паміж 2 доўгімі басейнамі, з вонкавых бакоў якіх пастаўлена па 5 прамавугольных пілонаў, на кожным з іх даты аднаго з 5 гадоў Вялікай Айчыннай вайны. Над ракой па цэнтральнай восі мемарыяла ўзвышаецца галоўны манумент, які сімвалізуе сумесныя дзеянні Чырвонай Арміі, партызан і падпольшчыкаў у вызваленні Віцебшчыны ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў.

Манумент — 3 трапецападобныя пілоны-абеліскі вышынёй 56 м, рэзка звужаныя ўверсе і аб’яднаныя на вышыні 5 м трохгранным маналітным фрызам, на гранях якога рэльефы «Воіны», «Партызаны», «Падпольшчыкі». У сярэдзіне галоўнага манументу сімвалічны пантэон: пілоны-абеліскі злучаны кальцом, завершаны паўсферай з адтулінай уверсе, на кальцы — надпіс «Слава героям». Унізе, на невысокім подыуме ў выглядзе пяціканцовай зоркі з чырвонага граніту, запалены Вечны агонь. Да Заходняй Дзвіны ад манумента вядуць 3 шматступеньчатыя лесвіцы. Манумент штучна падсвечваецца. Плошча мемарыяла пакрытая чырвоным бетонам, акаймавана газонамі і абмежаваная падпорнымі сценкамі з паліраванага чырвонага граніту.

Комплекс — адзін з цікавых мемарыяльных ансамбляў рэспублікі, вылучаецца яснасцю і дакладнасцю кампазіцыйнай пабудовы, выразнасцю пластыкі рэльефаў, прапарцыянальнай гармоніяй аб’ёмаў.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* heritage.gov.by

Катэгорыя:Плошча Перамогі (Віцебск)
Катэгорыя:1974 год у Віцебску
Катэгорыя:Творы Яраміра Печкіна
Катэгорыя:Помнікі Віцебска
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Юрыя Шпіта
Катэгорыя:Творы Барыса Маркава
Катэгорыя:Помнікі Вялікай Айчыннай вайны ў Беларусі
Мохаўскі сельсавет

**Мо́хаўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лоеўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Мохаў.

Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Лоеўскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Казярожскага сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / А.И. Карпачева и др. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 1: (1917―1941 гг.). — Мн., «Беларусь», 1985. — 390 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Лоеўскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1926 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1927 годзе
Малінаўскі сельсавет (Лоеўскі раён)

**Малі́наўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Малінаўка.

Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года **Баршчоўскі сельсавет** у складзе Лоеўскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Баршчоўка. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаваных Астраўскога, Буда-Петрыцкага і Вялікадуброўскага сельсаветаў. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лоеўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Рэчыцкага раёна. 30 ліпеня 1963 года вёска Баршчоўка перайменавана ў Новую Баршчоўку, а сельсавет — у **Новабаршчоўскі сельсавет**. 29 студзеня 1964 года да сельсавета далучана частка скасаванага Хаткаўскага сельсавета (7 населеных пунктаў: Вулкан, Карпаўка, Лесуны, Малінаўка, Рудня Удалёўская, Удалёўка і Хаткі). З 30 ліпеня 1966 года сельсавет у складзе адноўленага Лоеўскага раёна. 2 жніўня 1966 года ў склад сельсавета з Вышамірскага сельсавета Рэчыцкага раёна перададзены 3 населеныя пункты (Белы Калодзеж, Вышкаў-Бурыцкае, Рудня-Бурыцкае). 15 кастрычніка 1976 года скасаваны пасёлак Вінаградаўка. 3 снежня 1981 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Малінаўка, сельсавет перайменаваны ў Малінаўскі. 11 мая 1986 года скасавана вёска Лесуны, 23 верасня 2011 года — вёскі Вышкаў-Бурыцкае, Дуброва, Карпаўка, Рудня Удалёўская і пасёлак Кірава.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (16 населеных пунктаў) — 936 чалавек, з іх 93,6 % — беларусы, 3,6 % — рускія, 1,5 % — украінцы, 0,5 % — малдаване, 0,4 % — немцы; паводле перапісу 2019 года (11 населеных пунктаў) — 744 чалавекі.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Рэчыцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1926 годзе
Херсонскі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт

**Херсонскі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт** — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам нацыянальнага ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў Херсоне. 

## Гісторыя 
* 1959 - адкрыты кансультацыйны пункт Кіеўскага тэхналагічнага інстытута лёгкай прамысловасці
* 1960 - на базе кансультацыйнага пункта створаны агульнатэхнічны факультэт
* 1961 - Херсонскі агульнатэхнічны факультэт быў перададзены Адэскаму тэхналагічнаму інстытуту харчовай прамысловасці імя М. В. Ламаносава
* 1963 - Херсонскі філіял Адэскага тэхналагічнага інстытута харчовай прамысловасці імя М. В. Ламаносава
* 1979 - на базе Херсонскага філіяла быў створаны самастойны індустрыяльны інстытут
* 1997 - базе індустрыяльнага інстытута быў створаны Херсонскі дзяржаўны тэхнічны ўніверсітэт
* 2004 - Херсонскаму дзяржаўнаму тэхнічнаму ўніверсітэту нададзены статус нацыянальнага

## Факультэты 
* Інфармацыйных тэхналогій і дызайну
* Эканомікі, бізнес-аналітыкі і прадпрымальніцтва
* Інтэграваных тэхналогій
* Міжнародных эканамічных адносін, кіравання і бізнесу
* Інжынерыі і транспарту

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт установы 

Катэгорыя:1959 год ва Украіне
Катэгорыя:Універсітэты Украіны
Кіркор

**Кіркор** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Адам Ганоры Кіркор (1818—1886) — гісторык, этнограф, археолаг, публіцыст, выдавец.
* Максім Аляксандравіч Кіркор (нар. 1978) — беларускі навуковец у вобласці працэсаў і апаратаў харчовых вытворчасцей. Кандыдат тэхнічных навук (2006), дацэнт (2008).
* Уладзіслаў Ігнатавіч Кіркор (1886—1942) — прафесар і рэктар Горацкай сельскагаспадарчай акадэміі.
Сонечнае зацьменне 14 снежня 2020 года

**Сонечнае зацьменне 14 снежня 2020 года** — поўнае сонечнае зацьменне 142 сараса, стала 2-ім у 2020 годзе і 44-ым у XXI стагоддзі.

Зацьменне мела велічыню 1,0254 і дасягнула свайго максімуму ў 16:14:39 UTC у пункце з каардынатамі 40° пд. ш. 68° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 2 хв. 10 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 90 км. Поўная фаза назіралася ў Чылі і Аргенціне.

## Звязаныя зацьменні 
## Фотагалерэя 

File:Eclipse total 14 de diciembre de 2020, Valcheta, Argentina - Esteban J Andrada.png|Поўная фаза, Valcheta, Аргенціна
File:Eclipse Dic 2020 PVaras.jpg|Пуэрта-Варас, Чылі, 16:09 UTC
File:Partial Solar Eclipse of December 2020 seen from M.B Gonnet (50).jpg|Буэнас-Айрэс, Аргенціна, 17:32 UTC 

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XXI стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 2001 — 2100
* Каталог сонечных зацьменняў 142 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення
* Вялікая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:2020 год у астраноміі
2020-12-14
2020-12-14
2020-12-14
Катэгорыя:Падзеі 14 снежня
Катэгорыя:Снежань 2020 года
Барыс Іванавіч Маркаў

**Барыс Іванавіч Маркаў** (1 ліпеня 1935, г. Магілёў — 4 лістапада 2020) — беларускі скульптар.

## Біяграфія 
У 1956—1962 гадах вучыўся ў Беларускім дзяржаўным тэатральна-мастацкім інстытуце, яго настаўнікамі былі А. А. Бембель і А. К. Глебаў. З 1962 года ўдзельнічаў у выставах.

Да 1976 года быў сябрам Саюза мастакоў БССР, пазней уступіў у Маскоўскі саюз мастакоў.

Памёр 4 лістапада 2020 года пасля працяглай хваробы. Пахаваны 7 лістапада 2020 года ў вёсцы Дамашаны Смалявіцкага раёна.

## Творчасць 
Працаваў у галіне станковай і манументальнай скульптуры. Асноўныя творы — кампазіцыя пра заваёўнікаў цаліны «Вясна ў поле» (1963); партрэты кінарэжысёра С. Эйзенштэйна, аператара кінастудыі «Беларусьфільм» Ю. Марухіна (знаходзіцца ў Траццякоўскай галерэі); помнік партызану І. Чуклаю са Случчыны (сумесна з архітэктарамі В. П. Занковічам і Л. М. Левіным), воінам Савецкай Арміі ў калгасе «Чырвоная змена» Мінскай вобласці (у суаўтарстве з Г. І. Мурамцава і архітэктарам В. Шаўчэнкам, 1965—1967); абеліск у гонар воінаў Савецкай Арміі і партызан на возеры Нарач (а сааўтарстве з Я. А. Печкіным і архітэктарам Ю. В. Шпітам) і інш.

## Сям’я 
У шлюбе з мастачкай Веранікай Рыгораўнай Віткоўскай.

## Спасылкі 
* Памёр Барыс Іванавіч Маркаў

Катэгорыя:Скульптары Беларусі
Катэгорыя:Скульптары СССР
Херсонская дзяржаўная марская акадэмія

**Херсонская дзяржаўная марская акадэмія** — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў Херсоне. 

## Агульная характарыстыка 
Херсонская дзяржаўная марская акадэмія данядаўна называлася Херсонскім дзяржаўным марскім інстытутам, які ў сваю чаргу быў створаны распараджэннем Кабінета Міністраў Украіны ад 13 чэрвеня 2007 года на базе Херсонскага марскога каледжа і перададзенай ў дзяржаўную ўласнасць маёмасці ліквідаванага прыватнага Херсонскага марскога інстытута. Тым не менш, ён з'яўляецца правапераемнікам першага ва Украіне і другога на тэрыторыі былой Расійскай імперыі навучальнай установы марской адукацыі.

Сёння акадэмія — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанову IV ўзроўню акрэдытацыі. На 11 кафедрах акадэміі працуе 130 выкладчыкаў. Сярод іх 10 дактароў навук, прафесараў і 47 кандыдатаў навук, дацэнтаў. У марскім каледжы і прафесійна-марскім ліцэі працуе яшчэ 130 выкладчыкаў, сярод якіх 43 - выкладчыкі вышэйшай катэгорыі. Агульная колькасць навучэнцаў па ўсіх формах навучання складае 4,5 тысячы курсантаў, студэнтаў і навучэнцаў. У прафесійна-марскім ліцэі вучыцца яшчэ 450 вучняў.

## Факультэты 
* суднаваджэння
* суднавой энергетыкі
* завочны
* марскі каледж
* прафесійна-марскі ліцэй

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт установы 

Катэгорыя:1834 год ва Украіне
Катэгорыя:Універсітэты Украіны
Жыццё з Майкам

**«Жыццё з Майкам»** () — амерыканскі мастацкі фільм у жанры камедыі, зняты ў 1993 годзе.
## Сюжэт
Дзеці-вундэркінды часта вырастаюць у пасрэдных дарослых. Як, напрыклад, Майкл Чэпмэн — дзіцем быў тэлезоркай, але з гадамі страціў папулярнасць. У свае цяперашнія 30 з хвосцікам ён — саўладальнік акцёрскага агенцтва для дзяцей, якое дыхае на ладан. Ад закрыцця агенцтва можа выратаваць толькі цуд, напрыклад, звышталенавітае дзіця, якое магло б стаць зоркай рэкламных ролікаў. Цуд адбываецца: аднойчы з’яўляецца 10-гадовая «*сіротка*» Энджы, кішэнніца, ашуканка і ашаламляльная нахабніца, якая зачаруе мільёны тэлегледачоў.

## У ролях 
## Спасылкі
* 
* 
* 

Катэгорыя:Кінакамедыі ЗША
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Алан Менкен
The Offspring

**«The Offspring»** () — амерыканскі каліфарнійскі панк-рок гурт, заснаваны ў 1984 годзе.

## Дыскаграфія 
**Студыйныя альбомы**
* *The Offspring* (1989)
* *Ignition* (1992)
* *Smash* (1994)
* *Ixnay on the Hombre* (1997)
* *Americana* (1998)
* *Conspiracy of One* (2000)
* *Splinter (2003)*
* *Rise and Fall, Rage and Grace* (2008)
* *Days Go By* (2012)
* *Let the Bad Times Roll* (2021)
* *Supercharged* (2024)

## Спасылкі
Катэгорыя:Панк-рок-гурты ЗША
Катэгорыя:Гурты альтэрнатыўнага рока
Катэгорыя:Квартэты
Катэгорыя:Музычныя калектывы, якія з’явіліся ў 1984 годзе
Кім Фёдаравіч Шастоўскі

**Кім Фёдаравіч Шастоўскі** (2 кастрычніка 1935, Ляўкі, Аршанскі раён — 13 ліпеня 2016) — беларускі жывапісец.

## Біяграфія 
Бацька, Хведар Шастоўскі, кіраваў калгасам у Ляўках, дзе меў лецішча Янка Купала. Па ўспамінах сучаснікаў будучы мастак ганарыўся тым, што Купала насіў яго на руках.

У мастацкіх выстаўках удзельнічаў з 1957 года. У 1965 годзе скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. Вучыўся ў І. Ахрэмчыка. У 1966—1989 гг. выкладчык Мінскага мастацкага вучылішча.

Член Беларускага саюза мастакоў з 1979 года.

## Творчасць 
. Партрэт жонкі Алены). 1967]]
Працаваў у розных жанрах станковага жывапісу, графікі.

Асноўная тэма творчасці — стваральная праца і гераічнае мінулае беларускага народа. У яго лепшых работах вобразнае абагульненне жыццёвых з’яў, шчырасць пачуццяў, колеравая рытміка. Творы мастака вылучаюцца вобразнасцю, выразнасцю малюнка, кампазіцыйнай раўнавагай.

Аўтар тэматычных карцін: «На вытворчасці. Кавалі» (1967), «Выпрабавальнік» (1972), «Развітанне» (1973), «Янка Купала ў Ляўках», «Першы настаўніцкі з’езд» (прысвечана Я. Коласу, 1982), «1944. Пад Оршай» (1984) і інш.

Сярод яго твораў вылучаюцца лірычныя пейзажы: «Над Дняпром» (1966), «Восеньскі матыў» (1973), «Вечар. На начлег» (1974), «Лета» (1975), «Май. Бэз» і «Восень» (1976), «Летні дзень» (1979), «Браслаўскія далі» (1984), партрэты: «Хлопчык каля акна» (1975), «Ян у вёсцы» (1976), Героя Сацыялістычнай Працы А. Дз. Пісаравай (1983), Героя Савецкага Саюза М. М. Зялёнкіна (1985), «Косця» (1986) і інш.

Творы мастака знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, фондах БСМ, музеі сучаснага выяўленчага мастацтва ў Мінску.

## Сям’я 
У шлюбе з мастачкай Аленай Шастоўскай (нар. 1938) меў сыноў Яна, Андрэя і Канстанціна. Канстанцін стаў фотамастаком.

## Літаратура 
* Берасцень, С. Рысы часу / С. Берасцень // Літаратура і мастацтва. — 2006. — 20 кастр. — С. 11.
* 
* 
* 
* Шастоўскі Кім Фёдаравіч // Памяць: Орша. Аршанскі раён : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі : у 2 кн. / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]; склад.: Т. Г. Ігнацьева [і інш.]; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : БелЭн, 2000. — Кн. 2. — С. 441—442.

Катэгорыя:Мастакі Беларусі
Катэгорыя:Графікі Беларусі
Уладзімір Антонавіч Булыга

**Уладзімір Антонавіч Булыга** (, в. Канюцічы, Мінскі раён — ) — беларускі скульптар.

## Біяграфія 
Скончыў Мінскае мастацкае вучылішча ў 1962 годзе, Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут у 1967 годзе. Выкладчык архітэктурнага факультэта БПА з 1967 года.

Член Беларускага саюза мастакоў з 1971 года.

## Творчасць 
Працуе ў галіне станковай і манументальнай скульптуры. Сярод работ: кампазіцыі «Арсеналец» (1967), «Юнацтва» (1970); партрэты М. Багдановіча, хірурга В. А. Мохарта; помнікі С. І. Вавілаву ў Мінску і землякам, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну (в. Брадзяцін Маларыцкага раёна, абодва 1978), мемарыяльныя дошкі М. Лынькову, М. В. Дарашэвічу ў Мінску, І. І. Якубоўскаму ў Оршы і інш.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Скульптары Беларусі