open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Грузінскі дзяржаўны ўніверсітэт тэатра і кіно імя Шата Руставелі

**Грузінскі дзяржаўны ўніверсітэт тэатра і кіно імя Шота Руставелі** () — грузінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Тбілісі.

## Гісторыя 
Вучэльня была адкрыта ў Тбілісі ў 1939 годзе на базе драматычных студый, якія існавалі пры тэатрах імя Шата Руставелі і імя К. Марджанішвілі. З 1939 па 1949 год дырэктарам інстытута быў Акакій Хорава. У 1970-я гады ва ўніверсітэце з'явіўся факультэт кіно і тэлебачання. З 1978 года ўніверсітэт праводзіць Міжнародны фестываль студэнцкіх фільмаў і Міжнародны фестываль студэнцкіх тэатральных работ.

## Структура 
* Факультэт драмы
* Факультэт кіно і тэлебачання
* Факультэт сацыяльна-гуманітарных навук, бізнеса і менеджмента
* Факультэт грузінскіх народных спеваў і харэаграфіі

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Грузіі
Катэгорыя:Тбілісі
Катэгорыя:Тэатр Грузіі
Бактрыйская раўніна

**Бактры́йская раўні́на** — перадгорная раўніна на поўначы Афганістана, на левабярэжжы ракі Амудар’і.

Даўжыня каля 400 км, шырыня да 140 км, вышыня 250—500 м.

Знаходзіцца ў тэктанічнай ўпадзіне. Пясчаныя і гліністыя пустыні; уздоўж Амудар’і — тугайныя зараснікі, лугі. Аазісы.

Старажытны цэнтр арашальнага земляробства (бавоўнік, пшаніца, цукровыя буракі, рыс). Авечкагадоўля і конегадоўля.

## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Геаграфія Афганістана
Катэгорыя:Раўніны Азіі
Бакстэр

**Бакстэр** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Ірвінг Бакстэр — амерыканскі лёгкаатлет
* Рычард Бакстэр — англійскі пурытанскі прапаведнік і багаслоў
* Уорнер Бакстэр — амерыканскі кінаакцёр
* Эн Бакстэр — амерыканская актрыса
Кубак Беларусі па гандболе сярод жанчын

**Кубак Беларусі па гандболе сярод жанчын** — штогадовы турнір па гандболе. З 2011 года фінальная стадыя Кубка Беларусі праводзіцца ў фармаце «фіналу чатырох».

## Пераможцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* УЛАДАЛЬНІКІ КУБКА РЭСПУБЛІКІ БЕЛАРУСЬ (ЖАНЧЫНЫ)

Катэгорыя:Кубак Беларусі па гандболе сярод жанчын
Грузінскі ўніверсітэт Святога Андрэя Першазванага

**Грузінскі ўніверсітэт Святога Андрэя Першазванага** () — грузінская вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Тбілісі, падпараткаваная Патрыярхіі Грузінскай Праваслаўнай Царквы.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт як некамерцыйнае юрыдычная асоба быў заснаваны 12 кастрычніка 2008 года па благаславенні Каталікоса-Патрыярха Грузіі Іллі ІІ. Асноўнай задачай універсітэта з'яўляецца, акрамя прадастаўлення фундаментальнай адукацыі, падтрыманне духоўнасці, нацыянальных каштоўнасцяў, зацвярджэнне ідэі неаддзельнасці ад веры навукі і адукацыі, прыхільнасць грузінскай сістэме мыслення і бесперапыннаму творчаму працэсу. Асноўным напрамкам дзейнасці універсітэта з'яўляецца рэалізацыя вучэбнай праграмы ўсіх трох узроўняў вышэйшай адукацыі і правядзенне навуковых даследаванняў. Усе адукацыйныя праграмы, якія дзейнічаюць у цяперашні час ва ўніверсітэце, атрымалі дзяржаўную акрэдытацыю. Вышэйшым прадстаўнічым органам па кіраванні вучэбна-навуковай дзейнасцю універсітэта З'яўляецца Вучоны савет. Вучоны савет складаецца з членаў, якія выбіраюцца таемным галасаваннем на аснове прамых, роўных і свабодных выбараў прафесарска-выкладчыцкім складам кожнай школы. У кожнай школе ў вучоным савеце ёсць два прадстаўнікі. У склад Вучонага савета ўваходзіць кіраўнік Службы забеспячэння якасці універсітэта. Старшынёй Вучонага савета з'яўляецца рэктар універсітэта, прафесар Серго Вардасанідзэ, які быў прызначаны ў кастрычніку 2010 года Патрыярхам Іліёй II.

## Структура 
* Гуманітарная і юрыдычная школа
* Школа бізнесу, камп'ютарных і сацыяльных навук

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Грузіі
Тэракт у аэрапорце Кабула (2021)

**Тэракт у аэрапорце Кабула** — тэрарыстычны акт, здзейснены тэрарыстам-смяротнікам «Ісламскай дзяржавы» 26 жніўня 2021 года.

## Храналогія падзей 
Пасля падзення Кабула 15 жніўня 2021 года і прыходу талібаў да ўлады ў Афганістане Кабульскі міжнародны аэрапорт стаў адзіным месцам, з дапамогай якога можна было пакінуць краіну. Гэта выклікала вялікую цісканіну на тэрыторыі паветранай гавані, у тым ліку на УПП.

26 жніўня Міністэрства абароны Вялікабрытаніі заявіла аб магчымым тэракце ў аэрапорце Кабула ў бліжэйшыя гадзіны. Міністр Узброеных Сіл Джэймс Хэпі заявіў, што разведка дала зразумець, што аэрапорт чакае атака.

Дзяржаўны дэпартамент ЗША загадаў амерыканцам пакінуць аэрапорт у сувязі з пагрозай тэракту.

Выбух ля паўночнага ўваходу ў аэрапорт учыніў тэрарыст-смяротнік, актываваўшы выбуховую прыладу ў натоўпе. Пазней прагучаў другі выбух — быў падарваны аўтамабіль ля гатэля Baron. Лік выбухаў адрозніваецца ў крыніцах. Агенцтва Reuters, спасылаючыся на паказанні відавочцаў, паведамляла аб шасці.
## Адказнасць 
Газета Politico са спасылкай на крыніцу ў амерыканскай адміністрацыі паведамляла, што адказнасць за тэракт нясе арганізацыя «Ісламская дзяржава».

Прадстаўнікамі «Ісламскай дзяржавы» было апублікавана наступнае паведамленне:

Выканаўца тэракту — Абдул-Рахман Лагары, які дапамагаў арганізацыі ў правядзенні нападаў з 2019 года.

Таксама прадстаўнікі арганізацыі адзначылі, што пры падзенні Кабула талібамі былі вызвалены зняволеныя з турмаў, сярод іх былі прадстаўнікі «Ісламскай дзяржавы». Паводле паведамлення афганскага Міністэрства аховы здароўя ў выніку тэракту пацярпелі 1 338 чалавек.

Першапачатковая колькасць загінуўшых — 103 (пазней вырасла да 183), уключаючы 13 вайскоўцаў ЗША, 12 з якіх былі марскімі пяхотнікамі, 1 — санітарам ваенна-марскога флоту. Гэта найбуйнейшая страта амерыканскіх вайскоўцаў з моманту катастрофы верталёта CH-17 у 2011 годзе. Сярод загінулых не менш за 28 чалавек з’яўляюцца прадстаўнікамі руху «Талібан».

## Наступствы 
27 жніўня беспілотнік ВПС ЗША знішчыў штаб-кватэру тэрарыстычнага руху «Вілаят Харасан» у правінцыі Нангархар.

## Гл. таксама 
* Выбух ля расійскага пасольства ў Кабуле
* Тэракт у ваенным аэрапорце Кабула (2023)

## Зноскі 
Катэгорыя:Падзеі 26 жніўня
Катэгорыя:2021 год у Афганістане
Катэгорыя:Жнівень 2021 года
Катэгорыя: тэрарыстычныя акты ісламістаў
Катэгорыя:Забойствы, здзейсненыя ў 2021 годзе
Катэгорыя:Масавыя забойствы ў Афганістане
Катэгорыя:Вайна ў Афганістане (2001—2021)
Хрызастом II

**Хрызастом II** (, Тала, Кіпр — ) — епіскап Кіпрскай Праваслаўнай Царквы; з 2006 года — яе прадстаяцель з тытулам Архіепіскапа Новай Юстыніяны і ўсяго Кіпра. Свецкае імя — Ірадот Дзімітрыу-Энглістрыётыс.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 10 красавіка 1941 года.

Ва ўзросце 10 гадоў ён страціў бацьку і праз два гады, скончыўшы пачатковую адукацыю, паступіў у манастыр Айас Неафітас ў Пафасе. Ён таксама наведваў гімназію, якую скончыў у 1963 годзе. З лістапада таго ж года ён быў пасвечаны ў сан дыякана.

На працягу пяці гадоў ён служыў папячыцелем манастыра, а таксама працаваў на ферме. У 1968 годзе ён паступіў у тэалагічную школу Афінскага ўніверсітэта і скончыў яе ў 1972 годзе. 19 кастрычніка 1972 года ён быў абраны ігуменам манастыра Святога Неафіта. 12 лістапада 1972 года ён быў рукапаложаны ў прасвітара і ўзведзены ў сан ігумена.

Падчас кіравання архіепіскапа Макарыя III ён стаяў побач з ім супраць Афінскай хунты і трох мітрапалітаў, якія ўзначалілі царкоўны пераварот.

Ён быў абраны мітрапалітам Пафасу 25 лютага 1978 года, і яго біскупская хіратонія адбылася 26 лютага 1978 года. 

Калі архіепіскап Хрызастом I быў адхілены ад пасады (па стане здароўя), мітрапаліт Хрызастом быў абраны месцаахоўнікам, а архіепіскапскія выбары былі прызначаныя на 24 верасня 2006 года. У кастрычніку 2006 года мітрапаліт Хрызастом стаў новым архіепіскапам Кіпра як Хрызастом ІІ.

Памёр 7 лістапада 2022 года.

Катэгорыя:Епіскапы Кіпрскай праваслаўнай царквкы
Неафіт (Патрыярх Балгарскі)

**Неафіт ** (15 кастрычніка 1945, Сафія, Балгарыя — 13 сакавіка 2024) — епіскап Балгарскай Праваслаўнай Царквы; з 2013 года — яе прадстаяцель з тытулам Патрыярха Балгарскага і Мітрапаліта Сафійскага. Свецкае імя — Сямён Дзімітраў.

Пасля завяршэння пачатковай адукацыі восенню 1959 года быў прыняты ў якасці студэнта Сафійскай духоўнай семінарыі ў Чарапішскім манастыры і завяршыў вучобу ў 1965 годзе. У 1971 годзе ён скончыў Сафійскую духоўную акадэмію святога Клімента Ахрыдскага, а затым навучаўся царкоўнаму спеву ў Маскоўскай духоўнай акадэміі.

3 жніўня 1975 года ў Траянскім манастыры ён прыняў манаскі пострыг з імем Неафіт на цырымоніі, якая праходзіла пад наглядам Патрыярха Балгарскага Максіма. У наступным годзе ў тым жа месяцы ён быў пасвечаны ў сан іерадыякана і іераманаха ў царкве Святога Тыдня ў Сафіі. З 1975 года ён быў дырыжорам царкоўнага хору ў Сафіі, а ў 1977 годзе стаў выкладчыкам праваслаўнага спеваў у Сафійскай духоўнай акадэміі.

Ён быў пасвечаны ў сан архімандрыта патрыярхам Максімам 21 лістапада 1977 года ў саборы Святога Тыдня, а епіскапам у 1985 годзе ў Патрыяршым саборы Святога Аляксандра Неўскага. Чатыры гады пазней ён быў прызначаны рэктарам Сафійскай духоўнай акадэміі.

У 1991 годзе быў абраны дэканам адноўленага багаслоўскага факультэта Універсітэта Святога Клімента Ахрыдскага. Пазней ён быў прызначаны галоўным сакратаром Святога Сінода і старшынёй царкоўнага папячыцельства сабора Святога Аляксандра Неўскага.

На царкоўным Савеце, скліканым для абрання новага Патрыярха 24 лютага 2013 года, ён быў абраны Патрыярхам Балгарскай праваслаўнай царквы.

Катэгорыя:Праваслаўныя патрыярхі
Катэгорыя:Епіскапы Балгарскай праваслаўнай царквкы
Ілья II (Каталікос-Патрыярх Грузіі)

**Ілья II** () — епіскап Грузінскай Праваслаўнай Царквы; з 1977 года — яе прадстаяцель з тытулам Найсвяцейшага і Найбласлаўлёнейшага Каталікоса-Патрыярха усяе Грузіі, архіепіскапа Мцхета-Тбілісі і мітрапаліта Піцунды і Цхум-Абхазеці. Свецкае імя — Іраклій Гудушаурі-Шыалашвілі.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 4 студзеня 1933 года ў Арджанікідзэ (РСФСР). Бацькі — з Казбегскага раёна Закаўказскай СФСР: бацька, Георгій Сіманавіч Шыялашвілі — з вёскі Сно; маці, Наталля Іосіфаўна Кабаідзэ — з вёскі Сіёні. Шыалашвілі былі ўплывовым кланам у высакагор’і.

Скончыў Маскоўскую духоўную семінарыю і быў пасвечаны пад імем Ільлі ў іерадыяканы ў 1957 годзе і іераманахі ў 1959 годзе; ён скончыў Маскоўскую духоўную акадэмію ў 1960 годзе і вярнуўся ў Грузію, дзе быў прызначаны святаром у кафедральны сабор Батумі. У 1961 годзе ён быў узведзены ў сан ігумена, а затым у сан архімандрыта. 26 жніўня 1963 года ён быў абраны біскупам Батумскім і Шэмакмедыйскім і прызначаны Патрыяршым вікарыем. З 1963 па 1972 год ён таксама быў першым рэктарам Мцхетскай духоўнай семінарыі — адзінай духоўнай школы ў Грузіі ў той час.

У 1967 годзе быў пасвечаны ў епіскапы, а ў 1969 годзе ўзведзены ў сан мітрапаліта. Пасля смерці супярэчлівага патрыярха Давіда V ён быў абраны новым Каталікосам-Патрыярхам Грузіі 25 снежня 1977 года.

Новы патрыярх пачаў курс рэформаў, дазволіўшы Грузінскай праваслаўнай царквы, раней прыгнечанай савецкай ідэалогіяй, у значнай ступені аднавіць свой ранейшы ўплыў і прэстыж да канца 1980-х гадоў. У 1988 годзе ў царкве налічвалася 180 святароў, 40 манахаў і 15 манашак, колькасць вернікаў па розных ацэнках складала ад аднаго да трох мільёнаў чалавек. У падпараткаванні Патрыярхі было 200 цэркваў, адна семінарыя. У апошнія гады існавання Савецкага Саюза актыўна ўдзельнічаў у грамадскім жыцці Грузіі.

Патрыярх курыраваў публікацыю лінгвістычна абноўленай, сучаснай грузінскай версіі Бібліі, якая была надрукаваная ў перыяд кіравання Міхаіла Гарбачова.

Патрыярх далучыўся да людзей, якія пратэставалі ў Тбілісі супраць савецкай улады 9 красавіка 1989 года, і безвынікова заклікаў пратэстоўцаў адступіць у найбліжэйшую царкву, каб пазбегнуць кровапраліцця. Гэтая мірная дэманстрацыя была разагнаная савецкімі войскамі, у выніку чаго 22 чалавекі загінулі і сотні атрымалі раненні. Падчас Грамадзянскай вайны ў Грузіі ў 1990-х гадах ён заклікаў бакі знайсці мірнае рашэнне крызісу.

З 1978 па 1983 год Ілья II быў сустаршынёй Сусветнай Рады Цэркваў, экуменічнай арганізацыі, да якой Грузінская праваслаўная царква далучылася разам з іншымі савецкімі цэрквамі ў 1962 годзе. У маі 1997 года група кансерватыўных праваслаўных святароў абвінаваціла Ільлю II ва ўдзеле ў «экуменічнай ерасі» і прыгразіла расколам. Патрыярх паспешліва склікаў Святы Сінод і абвясціў аб выхадзе з СРЦ. У 2002 годзе Прэзідэнт Грузіі Эдуард Шэварднадзэ і Ілья II падпісалі канкардат, у адпаведнасці з якім Грузінская праваслаўная царква атрымала шэраг прывілеяў, а асобам, якія займаюць пасаду патрыярха, быў прадастаўлены прававы імунітэт.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Праваслаўныя патрыярхі
Катэгорыя:Епіскапы Грузінскай праваслаўнай царквкы
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 2020/2021

**Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 2020/2021** — 29-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.

## Выніковае размеркаванне месцаў 
## Найлепшыя гульцы 
На афіцыйным сайце БФГ апублікавана сімвалічная зборная чэмпіянату Беларусі:
* варатар — Юлія Кунцэвіч (Гомель)
* левая крайняя — Яна Сотнікава  (БНТУ-БелАЗ)
* левая паўсярэдняя — Анастасія Кулак (БНТУ-БелАЗ)
* лінейная — Ірына Шынкарук («Вікторыя-Бярэсце»)
* правая крайняя — Кристина Ахраменко («Гомель»);
* разыгрываючая — Вікторыя Дзівак («Гомель»)
* правая паўсярэдняя — Анастасія Сівуха («Вікторыя-Бярэсце»)

Найлепшым бамбардзірам чэмпіянату стала Анастасія Кулак (БНТУ-БелАЗ), якая закінула ў 27 матчах 195 мячоў.

## Спасылкі 
* Беларуская федэрацыя гандбола
* ИСТОРИЯ ЧЕМПИОНАТОВ РЕСПУБЛИКИ БЕЛАРУСЬ ПО ГАНДБОЛУ
* БНТУ-БелАЗ – чемпион Республики Беларусь по гандболу!
* Команда БНТУ-БелАЗ завоевала титул чемпиона Беларуси сезона 2020/2021. Гомельчанки выиграли серебряные медали

2020
Катэгорыя:2020 год у гандболе
Катэгорыя:2021 год у гандболе
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2020 годзе
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2021 годзе
Еранім II (Архіепіскап Афінскі)

**Еранім II** (нар. 30 сакавіка 1938 года, Інафіта, Беотыя, Грэцыя) — епіскап Грэчаскай Праваслаўнай Царквы; з 2008 года — яе прадстаяцель з тытулам Архіепіскапа Афінскага і ўсяе Грэцыі. Свецкае імя - Іааніс Ліапіс.

Мае вучоныя ступені ў галіне археалогіі, візантыназнаўства і тэалогіі ў Афінскім універсітэце. Ён скончыў аспірантуру ў Грацкім ўніверсітэце, Рэгенсбургскім універсітэце і Мюнхенскім універсітэце. Пасля працы выкладчыкам па хрысціянскай археалогіі ў Афінскім археалагічным таварыстве пад кіраўніцтвам прафесара Анастасіёса Орландаса, ён выкладаў як філолаг ў ліцэі, а ў 1967 годзе быў пасвечаны ў сан дыякана, а затым прэсвітэра.

Служыў пратасінцэлам мітраполіі, настаяцелем манастыроў, а таксама сакратаром, пазней галоўным сакратаром Святога Сінода Грэчаскай праваслаўнай царквы. У 1981 годзе ён быў абраны мітрапалітам-епіскапам Фіваў і Левадыі. У дадатак да свайго пастырскага служэння працягваў сваю працу па хрысціянскай археалогіі і апублікаваў два падручніка: "Сярэднявечныя помнікі Эвбеі" (1970) і "Хрысціянская Беотыя" (2006). У 1998 годзе ён беспаспяхова змагаўся за абранне на пасаду афінскага архіепіскапа.

7 лютага 2008 года быў абраны новым архіепіскапам Афінаў і усяе Грэцыі Святым Сінодам Грэцкай Царквы, атрымаўшы 45 з 74 галасоў у ходзе двух галасаванняў. Ён афіцыйна ўступіў у пасаду 16 лютага 2008 года.

Катэгорыя:Епіскапы Грэчаскай праваслаўнай царквкы
Расціслаў (Гонт)

**Расціслаў** (нар. 25 студзеня 1978 года) — епіскап Праваслаўнай Царквы Чэхіі і Славакіі; з 2014 года — яе прадстаяцель з тытулам Архіепіскапа Прэшаўскага, Мітрапаліта Чэшскіх зямель і Славакіі. Свецкае імя — Андрэй Гонт.

Скончыў пачатковую васьмігадовую школу ў 1992 годзе і гімназію ў 1996 годзе ў сваім родным горадзе. У 2002 годзе ён атрымаў ступень магістра тэалогіі на праваслаўным багаслоўскім факультэце Прэшаўскага універсітэта. На 5-м курсе тэалагічнага факультэта ён адбыў чатырохмесячную навучальную стажыроўку ва Універсітэце Арыстоцеля ў Салоніках у Грэцыі. Перад цырымоніяй выпуску мітрапаліт Чэшскіх зямель і Славакіі Мікалай (Кочвар) пастрыг яго ў сан чытальніка ў капліцы святога апостала і евангеліста Іаана Багаслова пры праваслаўнай духоўнай семінарыі ў Прэшаве. 7 верасня 2003 года мітрапаліт Мікалай высьвеціў яго ў дыякана. 21 верасня 2003 года архіепіскап Мірон (Хадакоўскі) высьвеціў яго ў сан святара ў Кафедральным саборы святога князя Аляксандра Неўскага ў Прэшаве.

З верасня 2007 года ён выкладаў рэлігійную адукацыю ў сярэдняй прафесійнай школе пры Цэнтры перавыхавання Святога Мікалая для непаўналетніх маці з дзецьмі ў Медзілаборцы. 6 кастрычніка 2012 года ў праваслаўным манастыры ў Камарна епіскап Ціхан пастрыг яго ў манахі з імем Расціслаў. У тым жа месяцы ён быў узведзены ў сан ігумена і архімандрыта.

Катэгорыя:Епіскапы праваслаўнай царквкы
Брэсцкая нізіна

**Брэсцкая нізіна** — геамарфалагічны раён Палескай нізіны ў заходняй частцы Брэсцкай вобласці.

## Геаграфія 
Брэсцкая нізіна ляжыць уздоўж ракі Мухавец і далей на правабярэжжы Заходняга Буга. Мяжуе з Высокаўскай і Пружанскай раўнінамі на поўначы, з Загароддзем і Нараўска-Ясельдзінскай нізінай на ўсходзе, Маларыцкай раўнінай і Верхняпрыпяцкай нізінай на поўдні. Выцягнутая ў шыротным кірунку на 110 км, шырыня да 40 км.

## Геалогія 
У тэктанічным дачыненні прымеркавана да восевай часткі Падляска-Брэсцкай упадзіны. На поўдні мяжа раёна супадае з Паўночна-Ратнаўскім разломам. Крышталічны падмурак (абсалютныя адзнакі ад −300 да −1500 м) перакрыты пародамі верхняга пратэразоя, палеазоя, мезазоя і кайназоя. Сярэдняя магутнасць чацвярцічных адкладаў 30-50 м, месцамі да 90-110 м.

## Рэльеф 
Пераважаюць абсалютныя вышыні 140—160 м. Найбольшыя адзнакі (164—168 м) знаходзяцца ў цэнтральнай частцы нізіны, мінімальныя (131—133 м) прымеркаваны дэ ўрэзу вады ў Заходнім Бугу.

Асноўныя рысы рэльефу Брэсцкай нізіны звязаныя з дзейнасцю дняпроўскага ледавіка і водна-ледавіковых патокаў сожскага зледзянення. Паводле асаблівасцей геамарфалагічнай будовы нізіна падзяляецца на два ўчасткі. Паўночны прымухавецкі ўчастак характарызуецца плоскімі водападзеламі, якія раздзелены паралельнымі слабаўвагнутымі шырокімі (1-4 км) лагчынамі працягласцю 15-25 км, з глыбінёй урэзу 5-10 м. Па затарфаваных днішчах лагчын распаўсюджаны галацэнавыя азёрныя адклады. Асноўныя даліны — пойменныя, выпрацаваныя, з невялікімі перападамі падоўжнага профілю.

]]
Паўднёвы прыбугскі ўчастак — слабахвалістая затарфованая нізіна з адноснымі перавышэннямі 3-5 м, ускладненая дробнымі слабавыразнымі рачнымі далінамі з глыбінёй урэзу да 1,5 м, адзінкавымі карставымі азёрамі (Белае і інш.), выдмамі (да 200—300 метраў, вышыня да 3 м). Найбольш буйны масіў выцягнуты на 7 км.

## Гідраграфія 
Гідраграфічная сетка прадстаўлена далінамі Заходняга Буга з прытокамі Мухавец, Спанаўка, Серадовая рэчка і інш. Правыя прытокі Буга, якія бяруць пачатак з затарфаваных азёрападобных паніжэнняў, уяўляюць сабой выцягнутыя паралельна галоўнай рацэ адрэзкі старычных утварэнняў з выпрацаванымі поймамі.

## Глебы і расліннасць 
Пашыраны тарфяна-балотныя глебы. Пад лесам каля 25 % плошчы, распаўсюджаны нізінныя балоты. Пад раллёй каля 35 % тэрыторыі. Шмат плошчаў былой кар’ернай здабычы торфу, частка з іх рэкультывавана пад сенажаці і сажалкі.

## Літаратура 
* *Нечипоренко Л. А.* Брестская низина // Природа Беларуси. Энциклопедия. В 3 томах. Том 1. Земля и недра / Редкол. Т. В. Белова и др. — Минск: Беларуская энцыклапедыя, 2010. — 464 с. — ISBN 978-985-11-0472-3 

Катэгорыя:Нізіны Беларусі
Катэгорыя:Рэльеф Брэсцкай вобласці
Катэгорыя:Геаграфія Брэсцкага раёна
Праваслаўная Царква ў Амерыцы

**Праваслаўная Царква ў Амерыцы**, таксама неафіцыйна **Амерыканская праваслаўная царква** () — праваслаўная царква са спорным кананічным статусам, якая атрымала ў 1970 годзе аўтакефалію ад Рускай Праваслаўнай Царквы. 

Аўтакефальны статус прадастаўлены ёй Маскоўскім Патрыярхатам у 1970 годзе, але прызнаны толькі некалькімі праваслаўнымі цэрквамі, а менавіта праваслаўнымі цэрквамі Грузіі, Балгарыі, Польшчы, Чэшскіх зямель і Славакіі. Пераважная большасць праваслаўных цэркваў свету, свярод якіх Канстанцінопальскі, Александрыйскі, Іерусалімскі і іншыя старажытныя патрыярхаты, не прызнаюць Праваслаўную Царкву ў Амерыцы аўтакефальнай, хоць яны прызнаюць царкву як самакіравальную частку Маскоўскага Патрыярхату. Хоць гэтая палітычная і царкоўная праблема з'яўляецца прадметам спрэчак, гэтая палеміка не пагаршала раней адносін паміж Праваслаўнай Царквой у Амерыцы і сусветным праваслаўем. Царква складаецца з больш чым 700 прыходаў, місій, суполак, манастыроў і ўстаноў у ЗША, Канадзе і Мексіцы. У 2011 годзе ў ЗША яна налічвала 84 900 членаў.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт царквы


Катэгорыя:З’явіліся ў 1970 годзе
Вераніка Круглова

**Вераніка Круглова** (нар. , Мінск, БССР, СССР) — беларуская рок- і фолк-спявачка, адна з заснавальнікаў, кіраўніца і салістка гурта «KRIWI». Двойчы Рок-князёўна Беларусі (Рок-каранацыя '98 і '99).

Нарадзілася ў Мінску ў радзільні №1 на вул. Валадарскага.

З дзіцячых гадоў займалася музыкай і танцамі, спявала ў гуртах «Метро», «Линда», «Палац», «KRIWI». Удзельніца праектаў «Народны Альбом», «Калядны альбом» і «Я нарадзіўся тут».

Першы муж — беларускі музыка Зміцер Вайцюшкевіч. Пасля разводу з’ехала ў Берлін. Мае дачку.

## Зноскі
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Анкета на бабіна лета. Вераніка Круглова: «У маім жыцьці я сама сабе аўтар, рэжысэр і галоўны герой»

Катэгорыя:Спевакі і спявачкі Беларусі
Катэгорыя:Рок-музыканты Беларусі
Катэгорыя:Беларусы ў Германіі
Юзаф Лангшам дэ Бер’е

**Ю́заф Лангша́м дэ Бер’е́** (, сваё прозвішча запісаў як .

Быў найлепшым студэнтам Віленскай акадэміі, стаў доктарам медыцыны. У 1788 быў памочнікам доктара Лабенвейна і выкладаў анатомію ў Галоўнай школе ВКЛ у Вільні. Будучы доктарам філасофіі і навук вольных, карэпэтытарам анатоміі (упершыню на польскай мове) у Галоўнай школе ВКЛ, зрабіў пераклад з французскай мовы на польскую кнігі «Акушэрская навука праз пытанні і адказы…» і выдаў яе ў друкарні Віленскай акадэміі ў 1789 г. (253 старонкі).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Масоны Беларусі
Катэгорыя:Медыкі Беларусі
Катэгорыя:Перакладчыкі з французскай мовы
Катэгорыя:Перакладчыкі на польскую мову
На Паддашку

**«На Паддашку»** — беларускі патрыятычны творчы асяродак у Мінску. Складаўся пераважна з мастакоў і мастацтвазнаўцаў. Існаваў у 1966—1985 гадах.

## Гісторыя 
Утварыўся вакол майстэрні «На Паддашку» Яўгена Куліка, якая знаходзілася на галоўным праспекце Мінска, насупраць будынка КДБ. У майстэрні як дыскусійным клубе збіраліся Лявон Баразна, Зянон Пазняк, Генадзь Сокалаў-Кубай, Міхась Чарняўскі, Міхась Раманюк, Алесь Разанаў, Зміцер Санько, Віктар Маркавец, Алесь Марачкін. Практычным вынікам дыскусій сталі мастацкія выстаўкі, прымеркаваныя да юбілейных датаў беларускае культуры.

Найбольш значныя акцыі — выстаўка да стагоддзя з дня нараджэння Алаізы Пашкевіч (Цёткі) у 1976 годзе і выстаўка да юбілею Міколы Гусоўскага ў 1980 годзе. На апошняй, нягледзячы на актыўнае процідзеянне савецкіх уладаў, мастакі змаглі выставіць творы з традыцыйным беларускім нацыянальным гербам Пагоняй.

У 1980-я гады савецкія ўлады ўчынілі рэпрэсіі ў дачыненні да сябраў асяродка, у тым ліку праз звальненні з працы і ўзмацненне цэнзуры. Нягледзячы на гэта, асяродак працягваў культурніцка-асветніцкую дзейнасць: ладзіліся выстаўкі, сустрэчы, дыспуты. Сярод іншага, тут адзначаліся 100-гадовы юбілей Казіміра Малевіча, юбілейныя гадавіны Вацлава Ластоўскага і Язэпа Драздовіча. Са зменай палітычнай сітуацыі ў Беларусі мастакі асяродку ўтварылі ядро патрыятычнай мастацкай суполкі «Пагоня».

## Зноскі 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Дысідэнты Беларусі
Катэгорыя:Творчыя аб’яднанні
Катэгорыя:З’явіліся ў 1966 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1985 годзе
Катэгорыя:Культура Мінска
Катэгорыя:1966 год у Мінску
Сатпаеў

**Сатпаеў** () — прозвішча і тапонім.

## Вядомыя носьбіты 
* Каныш Імантаевіч Сатпаеў (1899—1964) — савецкі геолаг.

## Тапонім 
* Сатпаеў — горад у Карагандзінскай вобласці Казахстана.
* Сатпаеў — сяло ў Карагандзінскай вобласці Казахстана.
* Сатпаеў — сяло ў Тарбагатайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана.
Ціхан (Молард)

**Ціхан** (нар. 15 ліпеня 1966 года) — епіскап Амерыканскай Праваслаўнай Царквы; з 2012 года — яе прадстаяцель з тытулам Бласлаўлёнейшага архіепіскапа Вашынгтонскага, Мітрапаліта усёй Амерыкі і Канады. У 2005-2012 гадах — архіепіскап Філадэльфійскі і Усходне-Пенсільванскі. Свецкае імя — Марк Рэйманд Молард.

Нарадзіўся ў Бостане, штат Масачусетс, 15 ліпеня 1966 года, старэйшы з трох дзяцей, якія нарадзіліся ў Фрэнсіса і Элізабэт Молар. Ён выхоўваўся ў Епіскапальнай царкве.

Пасля нядоўгіх перыядаў жыцця ў Канэктыкуце, са сваёй сям'ё пасяліўся ў Рэдынг, штат Пенсільванія, дзе ў 1984 годзе скончыў сярэднюю школу. У 1988 годзе ён атрымаў ступень бакалаўра мастацтваў па французскай мове і сацыялогіі ў каледжы Франкліна і Маршала, Ланкастэр, Пенсільванія. Пасля заканчэння каледжа ён пераехаў у Чыкага, дзе наведваў службы ў царкве Святых Пятра і Паўла (Праваслаўная царква ў Амерыцы).

У 1989 годзе ён перайшоў ў праваслаўную царкву з Епіскапальнай царквы. Увосень таго ж года ён пачаў вучыцца ў Свята-Ціханаўскай семінарыі (Пенсільванія). Праз год ён паступіў паслушнікам у манаскую суполку Свята-Ціханаўскага манастыра.

Пасля атрымання ступені магістра багаслоўя ў 1993 годзе быў прызначаны выкладчыкам па вывучэнні Старога Запавету. 

У 1995 годзе быў пастрыжаны ў малую схіму архіепіскапам Германам (Свайко) і атрымаў імя Ціхан у гонар святога Ціхана Маскоўскага. Пазней у тым жа годзе ён быў пасвечаны ў сан дыякана і святарства ў Свята-Ціханаўскім манастыры. У 1998 годзе ён быў узведзены ў сан ігумена, а ў 2000 годзе - у сан архімандрыта. У снежні 2002 года мітрапаліт Герман прызначыў Ціхана намеснікам настаяцеля манастыра.

Падчас восеньскай сесіі Сінода 20-23 кастрычніка 2003 года архімандрыт Ціхан быў абраны епіскапам Паўднёвага Ханаана і вікарыем мітрапаліта Германа. Ціхан быў пасвечаны ў епіскапства 14 лютага 2004 года архіепіскапам Германам, стаўшы епіскапам Паўднёвага Ханаана.

Катэгорыя:Епіскапы праваслаўнай царквкы
ГК Віцебчанка

**«Віцебчанка»** — беларускі жаночы гандбольны клуб з горада Віцебск.

## Назвы 
* Васіліна (?-2009)
* Віцебчанка-Ганна (2009—2016)
* Віцебчанка (з 2016)

## Дасягненні 
* **Кубак Беларусі:**
**  **3-е месца (1)**: 2018

## Статыстыка выступленняў 
## Галоўныя трэнеры 
* Уладзімір Наганаў (2011—2013)
* Сяргей Камбур (2015—2017)
* Аляксандр Сыцько (2017—2018,2022—2023)
* Ігар Цімошын (2025)

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* ИСТОРИЯ ЧЕМПИОНАТОВ РЕСПУБЛИКИ БЕЛАРУСЬ ПО ГАНДБОЛУ

Катэгорыя:ГК Віцебчанка
Церахоўская раўніна

**Церахоўская раўніна** — геамарфалагічны раён Перадпалесся, размешчаны на крайнім паўднёвым усходзе Беларусі, у Гомельскай вобласці.

Водна-ледавіковая раўніна працягнулася з поўначы на поўдзень на 50 км пры шырыні 25 км. Мяжуе на поўначы і захадзе з Прыдняпроўскай нізінай, на ўсходзе і поўдні праходзіць дзяржаўная мяжа Беларусі з Расіяй і Украінай.

## Геалогія 
Раён размешчаны ў межах Грамяцкага выступа Варонежскай антэклізы, дзе крышталічны падмурак пагружаны на адзнакі ад −350 да −550 м. У цэнтральнай частцы выдзяляецца неатэктанічнае падняцце з амплітудай 50 м. Падмурак перакрыты асадкавым чахлом магутнасцю 500—700 м. У яго складзе пераважаюць пароды пермскага, трыясавага, юрскага і крэйдавага перыядаў. На іх залягаюць палеагенавыя, неагенавыя і антрапагенавыя ўтварэнні. Апошнія маюць магутнасць 5-10 м, часам да 50 м.

Паверхня даантрапагенавага ложа адрозніваецца раўніннасцю. У цэнтральнай частцы размешчана ледавіковая лагчына, урэзаная да 70-80 м. У межах раёна распаўсюджаныя палеагенавыя і палеаген-неагенавыя пяскі і гліны.

## Рэльеф 
Геамарфалагічны раён размешчаны ў інтэрвале вышынь 150—160 м. Паверхня паступова паніжаецца з усходу на захад. У рэльефе вылучаюцца шырокія грады, падзеленыя плоскімі паніжэннямі. Ваганні адносных вышынь складаюць 3-5 м.

Тэрыторыя раёна прадстаўлена водна-ледавіковай раўнінай, слабахвалістая паверхня якой раздзелена сістэмай забалочаных лагчын, атрыманых у спадчыну малымі рэкамі. У паніжэннях маюцца катлавіны спушчаных азёр. Распаўсюджаныя эолавыя бугры, дэфляцыйныя катлавіны дыяметрам некалькі дзясяткаў метраў і глыбінёй 0,5 м. Паблізу далін развіваюцца яры і балкі даўжынёй 2-3 км, урэзаныя на 10-12 м.

## Гідраграфія 
Рачная сетка прадстаўлена прытокамі Іпуці і Сожа (рэкі Хорапуць, Вуць, Церуха і інш.). Кірунак асноўных далін паўночна-заходні. Даліны выпрацаваныя, шырынёй да 1 км. Добра выражана двухбаковая пойма шырынёй да 300 м. Рэчышчы звілістыя, часта каналізаваныя, шырынёй да 10-18 м.

## Глебы і расліннасць 
Пераважаюць дзярнова-падзолістыя глебы, забалочаныя, радзей дзярнова-карбанатныя глебы.

Пашыраны ў асноўным хваёвыя, шыракаліста-хваёвыя лясы, месцамі сустракаюцца дубовыя.

## Літаратура 
* Природа Беларуси. Энциклопедия. В 3 томах. Том 1. Земля и недра. — Минск: Беларуская энцыклапедыя, 2010. — 464 с. — ISBN 978-985-11-0472-3

Катэгорыя:Раўніны Беларусі
Катэгорыя:Рэльеф Гомельскай вобласці
Катэгорыя:Геаграфія Добрушскага раёна
Ельненскі сельсавет (Хоцімскі раён)

**Е́льненскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хоцімскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Ельня.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Ельненскі (Яльнянскі) сельсавет** у складзе Хоцімскага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Хоцімскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў Касцюковіцкім раёне, з 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Хоцімскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 11 сакавіка 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Чарняўскага сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Хоцімскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Касцюковіцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1960 годзе
Аляксей Якаўлевіч Міхальчанка

**Аляксей Якаўлевіч Міхальчанка** (нар. , Полацк, Віцебская вобласць, БССР, СССР) — беларускі журналіст, прапагандыст і тэлевядучы.

## Біяграфія 
У 2000 годзе пачаў тэлевізійную кар’еру на рэгіянальным тэлеканале. З 2004 года працаваў на дзяржаўным тэлеканале «АНТ» у якасці пазаштатнага карэспандэнта. У 2005 годзе пераехаў у Мінск працаваць у штаб-кватэру «АНТ». Міхальчанка вядомы як аўтар тэлеперадачы «» (Як ёсць, так ёсць).

У 2012 годзе быў кандыдатам на выбарах у ніжнюю палату беларускага парламента, але не быў абраны.

## Санкцыі ЕС 
У 2011 годзе, пасля хвалі рэпрэсій, якая рушыла ўслед за прэзідэнцкімі выбарамі 2010 года, Міхальчанка разам з іншымі супрацоўнікамі і топ-менеджарамі буйных дзяржаўных СМІ стаў суб’ектам забароны на паездкі і замарожвання актываў Еўрапейскім Саюзам як частка Чорнага спіса Еўрасаюза.

Згодна з рашэннем Савета ЕС ад 15 кастрычніка 2012 года тэлеперадача «» была ахарактарызавана як інструмент прапаганды ў Беларусі, які падтрымлівае і апраўдвае рэпрэсіі супраць дэмакратычнай апазіцыі і грамадзянскай супольнасці, якія сістэматычна асвятляюцца ў негатыўнай і зневажальнай форме з выкарыстаннем фальсіфікаванай інфармацыі, у той час як Міхальчанка стаў асабліва актыўны на гэтай ніве пасля разгону Плошчы 2010 і наступных пратэстаў.

У 2014 годзе Міхальчанка выйграў працэс у  і здолеў дамагчыся адмены санкцый супраць яго па працэсуальных прычынах. , аднак, пацвердзіў, што шоу Міхальчанкі было часткай прапагандысцкай машыны рэжыму Лукашэнкі.

## Асабістае жыццё 
Жанаты, мае сына.

## Спасылкі 
* Відэаблог Аляксея Міхальчанкі

Катэгорыя:Тэлевядучыя Беларусі
Катэгорыя:Агульнанацыянальнае тэлебачанне
Катэгорыя:Прапагандысты Беларусі
Катэгорыя:Беларускія асобы ў Чорным спісе ЕС
Мікалай Андрэевіч Тырса

**Мікалай Андрэевіч Тырса** (; 27 красавіка (9 мая) 1887 — ) — савецкі жывапісец, графік, спецыяліст прыкладнога мастацтва і педагог, прадстаўнік ленінградскай школы пейзажнага жывапісу. Адзін са стваральнікаў ленінградскай школы кніжнай графікі.

## Біяграфія 
Мікалай Андрэевіч Тырса нарадзіўся ў сяле араліі Эрыванскай губерні (цяпер Аралык, Турцыя) у сям’і афіцэра Кубанскага казацкага войска.

У 1905—1909 навучаўся з перапынкамі на архітэктурным аддзяленні Вышэйшага мастацкага вучылішча пры Імператарскай Акадэміі мастацтваў у Пецярбургу (курс навучання не скончыў) і ў прыватнай Школе жывапісу і малявання Л. Званцавай у Л. Бакста і М. Дабужынскага (1906—1910).

Займаўся выкладчыцкай дзейнасцю — у Петраградскай Акадэміі Майстэрстваў, Дзяржаўных мастацка-прамысловых майстэрняў (1918—1922) і Ленінградскім інстытуце грамадзянскіх інжынераў (1924—1942).

З 1921 года Тырса пачаў займацца кніжнай графікай. Першай яго працай у гэтым кірунку было афармленне кнігі «Камедыя пра цара Максіміліяна, непакорлівыя сына ягонага Адольфа».

У 1940-41 гг. працаваў разам з В. І. Мухінай ў эксперыментальным цэху Ленінградскай люстраной фабрыкі, займаючыся дызайнам вырабаў са шкла (графінаў, шклянак, ваз). 14 чэрвеня 1941 гады ў Рускім музеі ў Ленінградзе адкрылася першая і апошняя прыжыццёвая персанальная выстава твораў мастака.

29 студзеня 1942 гады цяжка хворы мастак быў эвакуіраваны з блакаднага Ленінграда. Памёр 10 лютага 1942 гады ў Волагдзе.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Ахвяры блакады Ленінграда
Валянцін Георгіевіч Саўкін

**Валянцін Георгіевіч Са́ўкін** (нар. ) — вучоны ў матэрыялазнаўства, доктар тэхнічных навук (1984), прафесар (1990).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў горадзе Гомель. У 1959 годзе скончыў Беларускі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту. З 1963 па 2007 год працаваў у Інстытуце механікі металапалімерных сістэм імя У. А. Белага Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.

## Навуковая дзейнасць 
Аўтар прац па структуры і фізіка-механічных уласцівасцях палімераў і кампазіцыйных матэрыялаў, вывучэнню трэння і зносу палімерных матэрыялаў. Распрацаваў новы навуковы кірунак — структурную трыбамеханіку палімераў. сааўтар шэрагу патэнтаў на вынаходствы.

Сярод апублікаванага:
* Влияние надмолекулярных структур на механические свойства поликапролактама. — Гомель—Москва, 1966;
* Трение и износ на основе полимеров. / Академия наук Белорусской ССР, Институт механики металлополимерных систем. — Мн.: Наука и техника, 1976. (разам з У. А. Белым, М. І. Петракаўцом, А. І. Свірыдзёнкам);
* Структурная трибомеханика материалов на основе полимеров (разам з А. І. Свірыдзёнкам) // Трение и износ, 1980, т. 1, № 1.

## Узнагароды 
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР 1972 года за распрацоўку тэарэтычных асноў стварэння фрыкцыйных матэрыялаў і канструкцый з палімераў і металапалімераў і ўкараненне іх у народную гаспадарку.

## Літаратура 
* 
* Савкин Валентин Георгиевич (к 75-летию со дня рождения) // Трение и износ, том 28, № 9, 2007. — С. 642—643.

## Спасылкі 
* 
* Банк патентов РФ на изобретения и промышленные образцы ФИПС Роспатента 
* Блокада // Российская национальная библиотека 

Катэгорыя:Матэрыялазнаўцы СССР
Катэгорыя:Матэрыялазнаўцы Беларусі
Катэгорыя:Постаці трыбалогіі
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 2019/2020

**Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 2019/2020** — 28-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.

## Выніковае размеркаванне месцаў 
## Спасылкі 
* Беларуская федэрацыя гандбола
* ИСТОРИЯ ЧЕМПИОНАТОВ РЕСПУБЛИКИ БЕЛАРУСЬ ПО ГАНДБОЛУ

2020
Катэгорыя:2019 год у гандболе
Катэгорыя:2020 год у гандболе
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2019 годзе
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2020 годзе
ГК Бярэзіна Бабруйск

**«Бярэзіна»** — беларускі жаночы гандбольны клуб з горада Бабруйск.

## Гісторыя 
У 2006 годзе бабруйскі гарвыканкам і магілёўскі аблвыканкам прынялі пастанову пра стварэнне жаночай гандбольнай каманды «Бярэзіна». Трэнерам каманды стаў Сяргей Баркін, а ў яе склад увайшлі выхаванкі бабруйскага гандбола (1986—1991).

### Статыстыка выступленняў 
## Галоўныя трэнеры 
* Сяргей Баркін (2007, 2009)
* Вольга  Ваўчкевіч (2010—2012)
* Сяргей Баркін (2012—2013)
* Сяргей Баркін (2015—2019)
* Таццяна Бліннікава (2022—2023)
* Яўген Ахрэмчык (2023)
* Арцём Скрыба (2024)
* Сяргей Баркін (2025)

## Фарм-клубы 
### Статыстыка выступленняў 
### Галоўныя трэнеры 
* Яўген Ахрэмчык (2023)

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* ИСТОРИЯ ЧЕМПИОНАТОВ РЕСПУБЛИКИ БЕЛАРУСЬ ПО ГАНДБОЛУ
* HC «Berezina»

Катэгорыя:Спартыўныя клубы, заснаваныя ў 2006 годзе
Катэгорыя:ГК Бярэзіна Бабруйск
Катэгорыя:2006 год у Бабруйску
Беларусь і АБСЕ

Беларусь, адна з першых дзяржаў СНД, якая ў студзені 1992 года падпісала Парыжскую хартыю для новай Еўропы 1990 года і стала членам АБСЕ. Паспяхова развівалася супрацоўніцтва Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь з Парламенцкай асамблеяй АБСЕ.

Увосень 1996 года, падчас канстытуцыйнага крызісу ў Беларусі і ўсталявання суперпрэзідэнцкай формы кіравання адносіны паміж АБСЕ і Беларуссю пагоршыліся. АБСЕ адмовіліся накіраваць сваіх назіральнікаў на рэферэндум па ўнясенні змяненняў і паправак у Канстытуцыю.

## Канфліктныя сітуацыі 
У 1998 годзе была створана **Кансультацыйна-назіральная група АБСЕ**, якую ў 1998—2001 гадах узначальваў Ханс-Георг Вік, які напярэдадні прэзідэнцкіх выбараў 2001 года намагаўся кансалідаваць апазіцыю і «развіць палітычную культуру супрацоўніцтва і здольнасць да кампрамісаў». Аднак, нават дэпутат Палаты прадстаўнікоў Вольга Абрамава ў адным са сваіх артыкулаў ў «Белорусской деловой газете» «раскрытыкавала» «дактрыну доктара Віка». Рэакцыя афіцыёзу на палітызаваную рыторуку старшыні КНГ АБСЕ была наступнай: У верасні 2001 года з’явіўся артыкул у «Советской Белоруссии» «Аперацыя «Белы бусел» (05.09.2001), дзе ў найлепшых традыцыях канспіралогіі газета намалявала Х.-Г. Віка як ворага, што пляце змовы, у якіх удзельнічае беларуская апазіцыя. Пасля выбараў і акцый пратэсту ў Мінску беларускія ўлады аб'явілі пра свой намер зачыніць місію АБСЕ ў Мінску, пакуль яна не перагледзіць прынцыпы сваёй працы, не пачне ставіцца да ўладаў з большай павагай. Кіраўнік місіі Х.-Г. Вік пакінуў краіну ў снежні 2001 года, і пасоя гэтага рыторыка АБСЕ стала выглядаць менш канфрантацыйнай.

Катэгорыя:Знешняя палітыка Беларусі
Катэгорыя:АБСЕ
Хоцімскі сельсавет (Хоцімскі раён)

**Хо́цімскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хоцімскага раёна Калінінскай акругі. Цэнтр — мястэчка Хоцімск.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Хоцімскага раёна Калінінскай акругі БССР. 24 верасня 1926 года скасаваны ў сувязі з утварэннем Хоцімскага местачковага Савета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / А.И. Карпачева и др. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 1: (1917―1941 гг.). — Мн., «Беларусь», 1985. — 390 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Хоцімскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1926 годзе
Леан Святаполк-Мірскі

**Леан Святаполк-Мірскі** (;  — ) — каталіцкі дзеяч.

## Біяграфія 
Паходзіў з беларускага шляхецкага роду Святаполк-Мірскіх з Мінскай губерні. Скончыў Духоўную семінарыю ў Пецярбургу. Пасвечаны на святара ў 1896 годзе. Служыў у Віцебскай губерні.

Хатні прэлат Яго Святасці, прэлат-прэпазіт мінскі, генеральны вікарый Пінскай дыяцэзіі, пробашч і дэкан пінскі.

Пахаваны на Старых каталіцкіх могілках у Пінску, побач з ксяндзом-прэлатам Вітольдам Данілевічам-Чачотам.

## Літаратура 
* Andrzej Majdowski, Kościół katolicki w Cesarstwie rosyjskim. Syberia. Daleki Wschód. Azja Środkowa, Warszawa 2001, s. 309.

Катэгорыя:Каталіцкія святары Беларусі
Цярлецкія

**Цярлецкія** () — шляхецкі род герба «Сас», з якога выйшла шмат рэлігійных дзеячаў.

## Гісторыя 
Цярлецкія былі дробным шляхецкім родам герба «Сас» на Перамышльшчыне і паходзілі з сяла Церла («Терло») над Стрвяжжу (цяпер у Старасамбарскім раёне Львоўскай вобласці). У Церлі знаходзіўся значны рэлігійны цэнтр з царквой і манастыром, фундацыю якіх атрымалі шляхцічы Цярлецкія: прывілеем Уладзіслава ІІ ад 28.4.1415 пацверджана святару Міхаілу і яго нашчадкам спадчыннае права на валоданне землямі і павіннасцямі ў Церлі, якія належалі храму Раства Багародзіцы і Церлаўскаму манастыру і былі ім падораны князем Львом. Род быў святарскім, з яго выйшла цэлая плеяда епіскапаў, манахаў і святароў. Найстаражытная пісьмовае фіксацыя святароў з роду Цярлецкіх на тэрыторыі Перамышльскай праваслаўнай епархіі датуецца пачаткам 16 ст. Напрыклад, у 1528—1549 гадах Перамышльскую праваслаўную кафедру займаў .

Адна з галін роду Цярлецкіх перасялілася на тэрыторыю Вялікага Княства Літоўскага. Непасрэдныя сведчанні аб паходжанні гэтай галіны роду, у тым ліку і епіскапа Кірыла, знаходзяцца ў валынскіх і перамышльскіх судовых актах. Магчыма, першым перасяленцам быў Марцін Цярлецкі, імя якога зафіксавана ў перамышльскіх актах 20.5.1516. Сямён, бацька Кірылы, быў яго унукам. Верагодна, ён знаходзіўся на службе ў Вільні, дзе зафіксаваны пісарам некалькіх кніг Метрыкі ВКЛ (1585—1589, 1589—1594, 1589—1598 і 1589—1614).

Паводле пазямельнага спісу 1889 г., Францу Пятровічу Цярлецкаму ў Пінскім павеце належалі 4758 дзесяцін у маёнтках Прывітаўка (1735 дзесяцін) і Рэчыца (3023 дзесяцін), а таксама невялікі млын і карчма; Івану Францавічу Цярлецкаму — маёнтак Вулька Рэчыцкая (2977 дзесяцін) з 1 карчмой; Вікенцію Францавічу Цярлецкаму — маёнтак Малая Марочная (731 дзесяцін) з 1 карчмой.

У кастрычніку 1901 г. быў спалены двор памешчыка ў Прывітаўцы, Габрыэла Цярлецкая не ведала, хто і чаму гэта зрабіў і сцвярджала, што «знаходзіцца ў дружалюбных адносінах» з сялянамі села Рэчыца, а пра Прывітаўку замоўчала.

## Крыніцы
Сінтаізм

[thumbnail|250px|right|«Плывучая» [торыі храма Іцукусіма]]
 — традыцыйная рэлігія Японіі. Заснаваная на анімістычных вераваннях старажытных японцаў, аб’ектамі глыбокай пашаны з’яўляюцца шматлікія бажаствы і духі памерлых. Зазнала ў сваім развіцці значны ўплыў будызму.

## Гл. таксама 
* Ідзанакі і Ідзанамі

## Літаратура 
* 

## Спасылкі
Саарскі ўніверсітэт

**Саарскі ўніверсітэт** () — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Саарбрукен.

## Агульная характарыстыка 
Гэта дзяржаўны даследчы ўніверсітэт, размешчаны ў сталіцы зямлі Саар. Ён быў заснаваны ў 1948 годзе ў Гамбургу ў супрацоўніцтве з Францыяй на шасці факультэтах, якія ахопліваюць усе асноўныя галіны навукі. У 2007 годзе ўніверсітэт быў прызнаны цэнтрам перадавога вопыту ў галіне камп'ютарных навук у Германіі.

Дзякуючы двухмоўнаму нямецкаму і французскаму персаналу ўніверсітэт мае міжнародны профіль, што было падкрэслена яго абвяшчэннем "еўрапейскім універсітэтам" у 1950 годзе і "еўрапейскім інстытутам" у 1951 годзе.

Дзевяць навукоўцаў былі ўдастоены вышэйшай навуковай прэміі Германіі - прэміі Готфрыда Вільгельма Лейбніца, падчас працы ў Саарскім універсітэце.

## Структура 
* Факультэт гуманітарных і бізнес-навук
* Медыцынскі факультэт
* Факультэт матэматыкі і камп'ютарных навук
* Факультэт прыродазнаўчых і тэхнічных навук
* Гуманітарны факультэт
* Юрыдычны факультэт

## Зноскі
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Універсітэты Германіі
Берлінскі вольны ўніверсітэт

**Берлінскі вольны ўніверсітэт** () — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Берлін.

## Агульная характарыстыка 
Вучэльня з'яўляецца дзяржаўным даследчым універсітэтам. Вольны ўніверсітэт Берліна з'яўляецца адным з 11 самых прэстыжных нямецкіх даследчых універсітэтаў у рамках Ініцыятывы па павышэнню кваліфікацыі нямецкіх універсітэтаў. Вольны ўніверсітэт Берліна нязменна ўваходзіць у дзясятку лепшых універсітэтаў Германіі, валодаючы адмысловымі перавагамі ў галіне мастацтваў і гуманітарных навук, за якімі ідуць сацыяльныя навукі. Ён заўжды займае лідзіруючыя пазіцыі ў міжнародных універсітэцкіх рэйтынгах.

Універсітэт быў заснаваны ў Заходнім Берліне ў 1948 годзе пры падтрымцы ЗША ў пачатку Халоднай вайны як фактычны заходні працяг Універсітэта Фрыдэрыка Вільгельма, які апынуўся ва Усходнім Берліне і сутыкнуўся з моцнымі камуністычнымі рэпрэсіямі; яго назва апелюе да статусу Заходняга Берліна як часткі заходняга вольнага свету, у адрозненне ад кантраляванага камуністамі універсітэта ва Усходнім Берліне.

## Структура 
* Факультэт біялогіі, хіміі і фармацыі
* Факультэт навук аб Зямлі
* Факультэт гісторыі і культуралогіі
* Факультэт права
* Факультэт матэматыкі і камп'ютарных навук
* Факультэт адукацыі і псіхалогіі
* Факультэт філасофіі і гуманітарных навук
* Факультэт фізікі
* Факультэт палітычных і сацыяльных навук
* Факультэт ветэрынарнай медыцыны
* Факультэт эканомікі
* Медыцынская школа «Charité» - Берлінскі медыцынскі ўніверсітэт (сумесна з Універсітэтам Гумбальта)

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Германіі
Зугдзідскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Шата Месхіі

**Зугдзідскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Шата Месхіі** () — грузінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Зугдыды.

## Гісторыя 
Зугдзідскі дзяржаўны педагагічны oніверсітэт імя Шота Месхіі ўтвораны 13 ліпеня 2007 года. Вышэйшая навучальная ўстанова была створана на базе Зугдзідскага філіяла Тбіліскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Іванэ Джавахішвілі, прафесійнага ліцэя і аграрна-эканамічнага каледжа.

Пастановай урада Грузіі ад 15 мая 2008 года вышэйшая навучальная ўстанова была названа ў гонар выбітнага грузінскага гісторыка і грамадскага дзеяча Шоты Месхіі і была названа Зугдзідскім дзяржаўным інстытутам імя Шоты Месхіі.

Пастановай урада Грузіі ад 9 кастрычніка 2009 года вучэльня змяніла сваю назву на Зугдзідскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Шота Месхіі.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Грузіі
Кутаіскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Акакія Цэрэтэлі

**Кутаіскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Акакія Цэрэтэлі** () — грузінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Кутаісі.

## Гісторыя 
Універсітэт быў створаны на базе Тбіліскага дзяржаўнага ўніверсітэта. У ліпені 1930 года, калі Грузія ўжо знаходзілася пад савецкай уладай, улады скасавалі Тбіліскі дзяржаўны ўніверсітэт, стварыўшы на яго месцы чатыры незалежныя інстытуты. Адным з такіх быў універсітэтаў Дзяржаўны педагагічны інстытут.

8 студзеня 1933 года Тбіліскі дзяржаўны універсітэт быў адноўлены, а Дзяржаўны педагагічны інстытут пераехаў у Кутаісі і стаў называцца Кутаіскім універсітэтам. Размешчаны ў цэнтры горада, ён пачаў функцыянаваць з 13 лютага 1933 года. Да 700 студэнтаў пераехалі ў Кутаісі з Тбілісі каб працягнуць вучобу ва ўніверсітэце.

У 1990 годзе ўніверсітэт быў ператвораны ў дзяржаўны ўніверсітэт імя Акакія Цэрэтэлі, названы ў гонар грузінскага паэта і дзеяча нацыянальна-вызвольнага руху. 23 лютага 2006 года ўлады аб'ядналі ўніверсітэт з Кутаіскім політэхнічным інстытутам імя Н. Мусхелішвілі, які быў заснаваны 1 верасня 1974 года, палепшыўшы яго выкладчыцкі склад і вучэбную праграму па тэхнічных прадметах. 

## Структура 
* Гуманітарны факультэт
* Факультэт педагогікі
* Факультэт дакладных і прыродазнаўчых навук
* Факультэт бізнесу, права і сацыяльных навук
* Медыцынскі факультэт
* Інжынерна-тэхнічны факультэт
* Інжынерна-тэхналагічны факультэт
* Факультэт сельскай гаспадаркі
* Факультэт марскога транспарту

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Грузіі
Тэлаўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Якаба Гагебашвілі

**Тэлаўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Якаба Гагебашвілі** () — грузінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Тэлаві.

## Гісторыя 
Заснаваны ў 1940 годзе як Тэлаўскі педагагічны інстытут, з моманту свайго заснавання насіў імя грузінскага педагога і грамадскага дзеяча Якаба Гагебашвілі. У сувязі з 60-годдзем з дня свайго заснавання, у 1999 годзе яму быў прысвоены статус дзяржаўнага ўніверсітэта. Універсітэт з'яўляецца аўтаномнай дзяржаўнай вучэльняй. Навучанне праводзіцца на грузінскай мове. Навучанне ў універсітэце праходзіць у тры этапы: бакалаўрыят, магістратура і дактарантура. Ва ўніверсітэце таксама дзейнічае праграма вышэйшай прафесійнай адукацыі.

## Структура 
* Факультэт адукацыі
* Факультэт аграрных навук
* Факультэт сацыяльных навук, бізнесу і права
* Гуманітарны факультэт 
* Факультэт дакладных і прыродазнаўчых навук

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Грузіі