Тэорыя струн

**Тэо́рыя струн** — кірунак у тэарэтычнай фізіцы, які вывучае дынаміку і ўзаемадзеянні не кропкавых часціц, а аднамерных працяглых аб’ектаў, так званых квантавых струн.

 ў стандартнай мадэлі і яе аналаг у тэорыі струн]]
ы, ядры, кваркі і электроны, і «струны»)]]

Тэорыя струн заснавана на гіпотэзе, што ўсе элементарныя часціцы і іх фундаментальныя ўзаемадзеянні ўзнікаюць у выніку ваганняў і ўзаемадзеянняў ультрамікраскапічных квантавых струн на маштабах парадку планкаўскай даўжыні 10−35 м. Дадзены падыход, з аднаго боку, дазваляе пазбегнуць такіх цяжкасцей квантавай тэорыі поля, як перанарміроўка, а з другога боку, прыводзіць да больш глыбокага погляду на структуру матэрыі і прасторы-часу, звязаных са струннымі мадэлямі будовы адронаў. Сярэдзіна 1980-х і сярэдзіна 1990-х адзначыліся бурным развіццём тэорыі струн, чакалася, што ў бліжэйшы час на аснове тэорыі струн будзе сфармулявана так званая «адзіная тэорыя», або «тэорыя ўсяго». Але, нягледзячы на матэматычную строгасць і цэласнасць тэорыі струн, пакуль не знойдзены спосабы яе эксперыментальнага пацверджання ў нізкаэнергетычную фізіку размернасці 4 заключаецца ў вялікай колькасці варыянтаў кампактыфікацый дадатковых вымярэнняў на мнагастайнасці Калабі — Яу і на арбістайнасці, якія, верагодна, з’яўляюцца асобнымі гранічнымі выпадкамі прастор Калабі — Яу. Вялікая колькасць магчымых рашэнняў з канца 1970-х — пачатку 1980-х гадоў стварыла праблему, вядомую пад назвай «праблема ландшафту», у сувязі з чым некаторыя навукоўцы сумняваюцца, ці заслугоўвае тэорыя струн статусу навуковай.

Нягледзячы на гэтыя цяжкасці, распрацоўка тэорыі струн падштурхнула развіццё матэматычных фармалізмаў, у асноўным — алгебраічнай і дыферэнцыяльнай геаметрыі, тапалогіі, а таксама дала магчымасць глыбей зразумець структуру папярэдніх тэорый квантавай гравітацыі.

## Асноўныя палажэнні 
 2. Малекулярны ўзровень3. Атамны ўзровень — пратоны, нейтроны і электроны 4. Субатамны ўзровень — электрон 5. Субатамны ўзровень — кваркі 6. Струнны ўзровень]]

Калі б існаваў відавочны механізм экстрапаляцыі струн на нізкаэнергетычную фізіку, то тэорыя струн прадставіла б нам усе фундаментальныя часціцы і іх узаемадзеянні ў выглядзе абмежаванняў на спектры ўзбуджэнняў нелакальных аднамерных аб’ектаў. Характэрныя памеры кампактыфікаваных струн надзвычай малыя, парадку 10−33 см (парадку планкаўскай даўжыні), таму яны недаступныя для назірання ў эксперыменце, і, у адпаведнасці з формулай E = mc², тым большая маса часціцы, у ролі якой струна вагаючыся праяўляе сябе ў назіраемым свеце.

Несупярэчныя і самаўзгодненыя квантавыя тэорыі струн магчымы толькі ў прасторах вышэйшай размернасці (большай за чатыры, улічваючы размернасць, звязаную з часам). У сувязі з гэтым у струннай фізіцы адкрыта пытанне аб размернасці прасторы-часу. Тое, што ў макраскапічным (непасрэдна назіраемым) свеце дадатковыя прасторавыя вымярэнні не назіраюцца, тлумачыцца ў струнных тэорыях адным з двух магчымых механізмаў: кампактыфікацыя гэтых вымярэнняў — скручванне да памераў парадку планкаўскай даўжыні, або лакалізацыя ўсіх часціц шматмернага сусвету (мультысусвету) на чатырохмерным сусветным лісце, які і ўяўляе сабой назіраемую частку мультысусвету. Мяркуецца, што вышэйшыя размернасці могуць праяўляцца ва ўзаемадзеяннях элементарных часціц пры высокіх энергіях, аднак да гэтага часу эксперыментальныя ўказанні на такія праявы адсутнічаюць.

Пры пабудове тэорыі струн адрозніваюць падыход першаснага і другаснага квантавання. Апошні мае справу з паняццем струннага поля — функцыянала на прасторы пяцель, як у квантавай тэорыі поля. У фармалізме першаснага квантавання матэматычнымі метадамі апісваецца рух пробнай струны ў знешніх струнных палях, пры гэтым не выключаецца ўзаемадзеянне паміж струнамі, у тым ліку распад і аб’яднанне струн. Падыход першаснага квантавання звязвае тэорыю струн са звычайнай тэорыяй поля на сусветнай паверхні. Набор часціц і ўзаемадзеянняў паміж імі, які назіраецца пры адносна нізкіх энергіях, практычна перадае структуру Стандартнай мадэлі ў фізіцы элементарных часціц, прычым многія ўласцівасці стандартнай мадэлі атрымліваюць прыгожае тлумачэнне ў рамках суперструнных тэорый. Тым не менш, да гэтага часу няма прынцыпаў, з дапамогай якіх можна было б растлумачыць тыя ці іншыя абмежаванні струнных тэорый, каб атрымаць нешта падобнае да стандартнай мадэлі.

У сярэдзіне 1980-х гадоў Майкл Грын і Джон Шварц прыйшлі да высновы, што суперсіметрыя, якая з’яўляецца цэнтральным звяном тэорыі струн, можа быць уключана ў яе не адным, а двума спосабамі: першы — гэта суперсіметрыя сусветнай паверхні струны. У сваёй аснове дадзеныя спосабы ўвядзення суперсіметрыі звязваюць метады канформнай тэорыі поля са стандартнымі метадамі квантавай тэорыі поля. Тэхнічныя асаблівасці рэалізацыі гэтых спосабаў увядзення суперсіметрыі абумовілі ўзнікненне пяці розных тэорый суперструн — тыпу I, тыпаў IIA і IIB, і двух гетэратычных струнных тэорый. У выніку гэтага ўзнік усплёск цікавасці да тэорыі струн — так званая «першая суперструнная рэвалюцыя». Усе гэтыя мадэлі фармулююцца ў 10-мернай прасторы-часе, але адрозніваюцца струннымі спектрамі і калібровачнымі групамі сіметрыі. Закладзеная ў 1970-х і развітая ў 1980-х гадах канструкцыя 11-мернай супергравітацыі, а таксама незвычайныя тапалагічныя дваістасці фазавых зменных у тэорыі струн у сярэдзіне 1990-х прывялі да «другой суперструннай рэвалюцыі». Высветлілася, што ўсе гэтыя тэорыі, на самай справе, цесна звязаны адна з адною дзякуючы пэўным дуальнасцям. Было выказана меркаванне, што ўсе пяць тэорый з’яўляюцца рознымі гранічнымі выпадкамі аднае фундаментальнай тэорыі, якая атрымала назву М-тэорыі. У цяперашні час вядуцца пошукі адэкватнай матэматычнай мовы для фармулёўкі гэтай тэорыі. Гэта назіранне прывяло да стварэння тэорыі Рэджэ, у якой розныя адроны разглядаліся не як элементарныя часціцы, а як розныя праявы адзінага працяглага аб’екта — рэджэона. У наступныя гады намаганнямі Габрыэле Венецыяна, Ёіціра Намбу, Холгера Бех Нільсэна і Леанарда Саскінда была выведзена формула для рассейвання рэджэонаў і была дадзена струнная інтэрпрэтацыя з’яў, якія назіраюцца пры гэтым.

У 1968 Габрыэле Венецыяна і Махіко Судзукі пры спробе аналізу працэсу сутыкненняў пі-мезонаў (піонаў) выявілі, што амплітуда парнага рассейвання высокаэнергетычных піонаў вельмі дакладна апісваецца адной з бэта-функцый, уведзеных Леанардам Эйлерам ў 1730 годзе. Пазней было ўстаноўлена, што амплітуду парнага піоннага рассейвання можна раскласці ў бесканечны рад, пачатак якога супадае з формулай Венецыяна — Судзукі.

У 1970 годзе Ёіціра Намбу, Тэцуа Гота, Холгер Бех Нільсэн і Леанард Саскінд выказалі ідэю, што ўзаемадзеянне паміж піонамі пры сутыкненні ўзнікае таму, што гэтыя піоны злучае «бесканечна тонкая вібрыруючая нітка». Мяркуючы, што гэтая «нітка» падпарадкоўваецца законам квантавай механікі, яны вывелі формулу, што супадае з формулай Венецыяна — Судзукі. Такім чынам, з’явіліся мадэлі, у якіх элементарныя часціцы прадстаўляюцца ў выглядзе аднамерных струн, якія вібрыруюць на пэўных нотах (частотах). Хуткасць тахіёнаў перавышае хуткасць святла ў вакууме, а таму іх існаванне супярэчыць прынцыпу прычыннасці, які, у сваю чаргу, парушаецца ў мікрасвеце. Такім чынам, няма ніякіх пераканаўчых (у першую чаргу, эксперыментальных) доказаў існавання тахіёна, роўна як і лагічна непахісных абвяржэнняў. На дадзены момант стараюцца не выкарыстоўваць ідэю тахіёнаў пры пабудове фізічных тэорый. Рашэнне праблемы тахіёнаў заснавана на работах па прасторава-часавай глабальнай (незалежнай ад каардынат) суперсіметрыі Веса і Зуміно (1974 год). У 1977 годзе Гліоцы, Шэрк і Аліў (GSO праекцыя) увялі ў мадэль R — NS спецыяльную праекцыю для струнных зменных, якая дазволіла прыбраць тахіён і, па сутнасці, давала суперсіметрычную струну. У 1981 Грыну і Шварцу ўдалося апісаць GSO праекцыю ў тэрмінах D-мернай суперсіметрыі і крыху пазней увесці прынцып прыбірання анамалій ў тэорыях струн.

У 1974 годзе Джон Шварц і Жаэль Шэрк, а таксама незалежна ад іх Таміаки Ёнея, вывучаючы ўласцівасці некаторых струнных вібрацый, выявілі, што яны ў дакладнасці адпавядаюць уласцівасцям гіпатэтычнай часціцы — кванта гравітацыйнага поля, так званага гравітона. Шварц і Шэрк сцвярджалі, што тэорыя струн першапачаткова пацярпела няўдачу таму, што фізікі недаацанілі яе маштаб. Гэтая тэорыя фармулюецца ў тэрмінах дзеяння Палякова, з дапамогай якога можна прадказваць рух струны ў прасторы і часе. Працэдура квантавання дзеяння Палякова прыводзіць да таго, што струна можа вібрыраваць па-рознаму, і кожны спосаб яе вібрацыі дае асобную элементарную часціцу. Маса часціцы і характарыстыкі яе ўзаемадзеяння вызначаюцца спосабам вібрацыі струны, або своеасаблівай «нотай», на якой гучыць струна. Гама, якая атрымліваецца такім чынам, называецца спектрам мас тэорыі струн.

Першапачатковыя мадэлі ўключалі як адкрытыя струны, гэта значыць ніці, якія маюць два свабодныя канцы, так і замкнутыя, г. зн. петлі. Гэтыя два тыпы струн паводзяць сябе па-рознаму і даюць два розныя спектры. Не ўсе сучасныя тэорыі струн выкарыстоўваюць абодва тыпы, некаторыя абыходзяцца толькі замкнутымі струнамі (петлямі).

Тэорыя базонных струн мае пэўныя праблемы. Перш за ўсё, тэорыі ўласціва фундаментальная нестабільнасць, якая прадугледжвае распад самой прасторы-часу. Акрамя таго, як вынікае з яе назвы, спектр часціц абмяжоўваецца толькі базонамі. Нягледзячы на тое, што базоны з’яўляюцца важным кампанентам светабудовы, Сусвет складаецца не толькі з іх. Даследаванні таго, якім чынам можна ўключыць у спектр тэорыі струн ферміёны, прывяло да паняцця суперсіметрыі — тэорыі ўзаемасувязі базонаў і ферміёнаў, якая цяпер мае самастойнае значэнне. Тэорыі, якія ўключаюць у сябе ферміённыя вібрацыі струн, называюцца суперструннымі тэорыямі.

### Суперструнныя рэвалюцыі 
, адзін з даследчыкаў М-тэорыі]]

У 1984—1986 гг. фізікі зразумелі, што тэорыя струн магла б апісаць усе элементарныя часціцы і ўзаемадзеянні паміж імі, і сотні вучоных пачалі працу над тэорыяй струн як найбольш перспектыўнай ідэяй аб’яднання фізічных тэорый. Пачатак гэтай першай суперструннай рэвалюцыі дало адкрыццё ў 1984 годзе Майклам Грынам і Джонам Шварцам з’явы скарачэння анамалій у тэорыі струн тыпу I. Механізм гэтага скарачэння носіць назву механізму Грына — Шварца. Іншыя значныя адкрыцці, напрыклад, адкрыццё гетэратычнай струны, былі зробленыя ў 1985. AdS/CFT-адпаведнасць з’яўляецца канкрэтнай рэалізацыяй галаграфічнага прынцыпу, які мае далёка ідучыя вывады ў дачыненні да чорных дзірак, лакальнасці і інфармацыі ў фізіцы, а таксама прыроды гравітацыйнага ўзаемадзеяння.

У 2003 годзе адкрыццё ландшафту тэорыі струн, які азначае існаванне ў тэорыі струн экспаненцыяльна вялікага ліку неэквівалентных псеўдавакуумаў, дало пачатак дыскусіі аб тым, што ў выніку можа прадказаць тэорыя струн, і якім чынам можа змяніцца струнная касмалогія (падрабязней гл. ніжэй).

## Асноўныя ўласцівасці 
Сярод многіх уласцівасцей тэорыі струн асабліва важныя тры ніжэйпрыведзеныя:
# Гравітацыя і квантавая механіка з’яўляюцца неад’емнымі прынцыпамі будовы Сусвету, і таму любы праект адзінай тэорыі абавязаны ўключаць і тое, і другое. У тэорыі струн гэта рэалізуецца.
# Даследаванні на працягу XX стагоддзя паказалі, што існуюць і іншыя ключавыя канцэпцыі, — многія з якіх былі правераны эксперыментальна, — якія з’яўляюцца цэнтральнымі для нашага разумення Сусвету. У іх ліку — спін, існаванне пакаленняў часціц матэрыі і часціц-пераносчыкаў узаемадзеяння, калібравальная сіметрыя, прынцып эквівалентнасці, парушэнне сіметрыі і суперсіметрыя. Усё гэта натуральным чынам выцякае з тэорыі струн.
# У адрозненне ад больш агульнапрынятых тэорый, такіх, як стандартная мадэль з яе 19 свабоднымі параметрамі, якія могуць падганяццца дзеля забеспячэння ўзгодненасці з эксперыментам, у тэорыі струн свабодных параметраў няма, можа быць уключана ў тэорыю не адным, а пяццю рознымі спосабамі, што прыводзіць да пяці розных тэорый: тыпу I, тыпаў IIA і IIB і двух гетэратычных струнных тэорый. З разумных меркаванняў (не можа дзейнічаць адначасова 2 варыянты аднаго і таго ж фізічнага закона) лічылася, што толькі адна з іх магла прэтэндаваць на ролю «тэорыі ўсяго», прычым тая, што пры нізкіх энергіях і кампактыфікаваных шасці дадатковых вымярэннях узгаднялася б з рэальнымі назіраннямі. Заставаліся адкрытымі пытанні аб тым, якая іменна тэорыя больш адэкватная, і што рабіць з астатнімі чатырма тэорыямі..

Усе пяць суперструнных тэорый звязаны адна з адной пераўтварэннямі, так званымі дуальнасцямі. Калі дзве тэорыі звязаны паміж сабой пераўтварэннем дуальнасці (дуальным пераўтварэннем), гэта азначае, што кожная з’ява і якасць з адной тэорыі ў яком-небудзь гранічным выпадку мае свой адпаведнік у другой тэорыі, іншымі словамі, ёсць некаторы своеасаблівы «слоўнік перакладу» адной тэорыі ў другую..

Гэта значыць, дуальнасці звязваюць велічыні, якія лічыліся рознымі і нават несумяшчальнымі. Вялікія і малыя маштабы, моцныя і слабыя канстанты сувязі — гэтыя велічыні заўсёды лічыліся цалкам выразнымі граніцамі паводзін фізічных сістэм як у класічнай тэорыі поля, так і ў квантавай. Струны, тым не менш, могуць сціраць адрозненні паміж вялікім і малым, моцным і слабым.

#### Т-дуальнасць 
Т-дуальнасць звязана з сіметрыяй у тэорыі струн, прымянімай да струнных тэорый тыпу IIA і IIB і двух гетэратычных струнных тэорый. Пераўтварэнні Т-дуальнасці дзейнічаюць у прасторах, у якіх хаця б адна вобласць мае тапалогію акружнасці. Пры таком пераўтварэнні радыус R гэтай вобласці мяняецца на *1/R*, і «накручаныя» станы струн мяняюцца на высокаімпульсныя струнныя станы ў дуальнай тэорыі. Такім чынам, мяняючы імпульсныя моды на шрубавыя моды струны і наадварот, можна пераключацца паміж буйным і дробным маштабам.

Іншымі словамі сувязь тэорыі тыпу IIA з тэорыяй тыпу IIB азначае, што іх можна кампактыфікаваць на акружнасць, а затым, памяняўшы шрубавыя і імпульсныя моды, а значыць, і маштабы, можна ўбачыць, што тэорыі памяняліся месцамі. Тое ж справядліва і для двух гетэратычных тэорый.

#### S-дуальнасць 
S-дуальнасць (моцна-слабая дуальнасць) − эквівалентнасць двух квантавых тэорый поля, тэорыі струн і M-тэорыі. Пераўтварэнне S-дуальнасці замяняе фізічныя станы і вакуум з канстантай сувязі *g* адной тэорыі на фізічныя станы і вакуум з канстантай сувязі *1* / *g* другой тэорыі, дуальнай першай. Дзякуючы гэтаму становіцца магчымым выкарыстоўваць тэорыю ўзбурэнняў, якая справядлівая для тэорый з канстантай сувязі *g* намнога меншай за *1*, у адносінах да дуальных тэорый з канстантай сувязі *g*, нашмат большай за *1*.

### Дадатковыя вымярэнні 
Інтрыгуючым прадказаннем тэорыі струн з’яўляецца шматмернасць Сусвету. Ні тэорыя Максвела, ні тэорыі Эйнштэйна не даюць такога прадказання, бо мяркуюць лік вымярэнняў зададзеным (у тэорыі адноснасці іх чатыры). Першым, хто дадаў пятае вымярэнне да эйнштейнаўскіх чатырох, быў нямецкі матэматык Тэадор Калуца (1919). Абгрунтаванне неназіраемасці пятага вымярэння (яго кампактнасці) было прапанавана шведскім фізікам Оскарам Клейнам у 1926 годзе.

Патрабаванне ўзгодненасці тэорыі струн з рэлятывісцкай інварыянтнасцю (лорэнц-інварыянтнасцю) накладае жорсткія патрабаванні на размернасць прасторы-часу, у якой яна фармулюецца. Тэорыя базонных струн можа быць пабудавана толькі ў 26-мернай прасторы-часе, а суперструнныя тэорыі — у 10-мернай, неабходна растлумачыць, чаму астатнія дадатковыя вымярэнні аказваюцца неназіраемымі. У распараджэнні тэорыі струн ёсць два такія механізмы.

#### Кампактыкфікацыя (згортванне вымярэнняў) 
, атрыманая з дапамогай пакета Mathematica]]

Першы з іх заключаецца ў кампактыфікацыі дадатковых 6 ці 7 вымярэнняў, г. зн. замыканні іх на сябе на такіх малых адлегласцях, што яны не могуць быць выяўлены ў эксперыментах. Шасцімернае разлажэнне мадэлей дасягаецца з дапамогай прастор Калабі — Яу.

Класічная аналогія, якая выкарыстоўваецца пры разглядзе шматмернай прасторы, — садовы шланг. Калі назіраць шланг з досыць далёкай адлегласці, будзе здавацца, што ён мае толькі адно вымярэнне — даўжыню. Але калі наблізіцца да яго, выяўляецца яго другое вымярэнне — акружнасць. На самай справе рух мурашкі, што поўзае па паверхні шланга, двухмерны, але здалёку ён нам будзе здавацца аднамерным. Дадатковае вымярэнне даступна назіранню толькі з адносна блізкай адлегласці, таму і дадатковыя вымярэнні прасторы Калабі — Яу даступныя назіранню толькі з надзвычай блізкай адлегласці, гэта значыць практычна не назіраюцца.

#### Лакалізацыя 
Іншы варыянт — лакалізацыя — заключаецца ў тым, што дадатковыя вымярэнні не такія малыя, аднак з-за шэрага прычын усе часціцы нашага свету лакалізаваны на чатырохмерным лісце ў шматмерным сусвеце (мультысусвеце) і не могуць яго пакінуць. Гэты чатырохмерны ліст (брана) і ёсць назіраемая частка мультысусвету. А раз мы, як і ўся наша тэхніка, складаемся са звычайных часціц, то мы ў прынцыпе няздольныя зазірнуць за межы нашага сусвету.

Адзіная магчымасць выявіць прысутнасць дадатковых вымярэнняў — гравітацыя. Гравітацыя, як вынік скрыўлення прасторы-часу, не лакалізавана на бране, і таму гравітоны і мікраскапічныя чорныя дзіркі могуць выходзіць вонкі. У назіраемым свеце такі працэс будзе выглядаць як раптоўнае знікненне энергіі і імпульсу, якія выносяцца гэтымі аб’ектамі.

## Праблемы 
### Магчымасць крытычнага эксперыменту 
Тэорыя струн мае патрэбу ў эксперыментальнай праверцы, аднак ні адзін з варыянтаў тэорыі не дае адназначных прадказанняў, якія можна было б праверыць у крытычным эксперыменце. Такім чынам, тэорыя струн знаходзіцца пакуль у «зачаткавай стадыі»: яна мае мноства прывабных матэматычных асаблівасцей і можа стаць надзвычай важнай у разуменні будовы Сусвету, але патрэбна далейшая распрацоўка для таго, каб прыняць яе ці адхіліць. Лічыцца, што тэорыю струн, хутчэй за ўсё, наўрад ці ўдасца праверыць у агляднай будучыні з-за тэхналагічных абмежаванняў, таму некаторыя навукоўцы сумняваюцца, ці заслугоўвае дадзеная тэорыя статусу навуковай, бо, на іх думку, яна не з’яўляецца фальсіфікавальнаю ў попераўскім сэнсе.

Зразумела, гэта само па сабе не з’яўляецца падставай лічыць тэорыю струн няслушнай. Часта новыя тэарэтычныя канструкцыі праходзяць стадыю нявызначанасці, перш чым, на падставе супастаўлення з вынікамі эксперыментаў, прызнаюцца або аспрэчваюцца (гл., напрыклад, ураўненні Максвела). Таму і ў выпадку тэорыі струн трэба альбо развіццё самой тэорыі, г. зн. метадаў разліку і атрымання вывадаў, альбо развіццё эксперыментальнай навукі для даследавання раней недаступных велічынь.

### Фальсіфікавальнасць і праблема ландшафту 
У 2003 годзе высветлілася, што існуе мноства спосабаў звесці 10-мерныя суперструнныя тэорыі да 4-мернай эфектыўнай тэорыі поля. Сама тэорыя струн не давала крытэрыя, з дапамогай якога можна было б вызначыць, які з магчымых шляхоў рэдукцыі лепшы. Кожны з варыянтаў рэдукцыі 10-мернай тэорыі спараджае свой ​​4-мерны свет, які можа нагадваць, а можа і адрознівацца ад назіраемага свету. Усю сукупнасць магчымых рэалізацый нізкаэнергетычных светаў з зыходнае суперструннай тэорыі называюць ландшафтам тэорыі.

Аказваецца, колькасць такіх варыянтаў сапраўды велізарная. Лічыцца, што іх колькасць складае як мінімум 10100, хутчэй — каля 10500; не выключана, што іх наогул бесканечна многа.

На працягу 2005 года неаднаразова выказваліся здагадкі, што прагрэс у гэтым кірунку можа быць звязаны з уключэннем у тэорыю антропнага прынцыпу: чалавек існуе менавіта ў такім Сусвеце, у яком яго існаванне магчыма.

### Вылічальныя праблемы 
З матэматычнага пункту гледжання яшчэ адна праблема заключаецца ў тым, што, як і квантавая тэорыя поля, вялікая частка тэорыі струн усё яшчэ фармулюецца пертурбатыўна (у тэрмінах тэорыі ўзбурэнняў). Нягледзячы на тое, што непертурбатыўныя метады дасягнулі за апошні час значнага прагрэсу, поўнай непертурбатыўнай фармулёўкі тэорыі да гэтага часу няма.

### Праблема маштабу «зярністасці» прасторы 
У выніку эксперыментаў па выяўленню «зярністасці» (ступені квантавання) прасторы, якія заключаліся ў вымярэнні ступені палярызацыі гама-выпраменьвання, што прыходзіць ад далёкіх магутных крыніц, высветлілася, што ў выпраменьванні гама-ўсплёску GRB041219A, крыніца якога знаходзіцца на адлегласці 300 млн светлавых гадоў, зярністасць прасторы не праяўляецца аж да памераў 10−48 м, што ў 1014 разоў меншыя за планкаўскую даўжыню. Дадзены вынік, відаць, прымусіць перагледзець знешнія параметры струнных тэорый.

## Бягучыя даследаванні 
### Вывучэнне ўласцівасцей чорных дзірак 
У 1996 г. струнныя тэарэтыкі Эндру Стромінджэр і Кумрун Вафа, абапіраючыся на больш раннія вынікі Саскінда і Сэна, апублікавалі працу «Мікраскапічная прырода энтрапіі Бекенштейна і Хокінга». У гэтай працы Страмінджэру і Вафе ўдалося выкарыстаць тэорыю струн для знаходжання мікраскапічных кампанентаў пэўнага класа чорных дзірак, а таксама для дакладнага вылічэння ўкладаў гэтых кампанентаў у энтрапію. Праца была заснавана на прымяненні новага метаду, які часткова выходзіць за рамкі тэорыі ўзбурэнняў, якую выкарыстоўвалі ў 1980-х і ў пачатку 1990-х гг. Вынік працы дакладна супадаў з прадказаннямі Бекенштейна і Хокінга, зробленымі больш чым за дваццаць гадоў да гэтага.

Рэальным працэсам утварэння чорных дзірак Стромінджэр і Вафа проціпаставілі канструктыўны падыход. Па крайняй меры, для класа экстрэмальных чорных дзірак Стромінджэру і Вафе ўдалося знайсці прыкладанне тэорыі струн для аналізу мікраскапічных кампанентаў і дакладнага вылічэння адпаведнай энтрапіі.

Гэта адкрыццё аказалася важным і пераканаўчым аргументам у падтрымку тэорыі струн. Распрацоўка тэорыі струн да гэтага часу застаецца занадта грубай для прамога і дакладнага параўнання з эксперыментальнымі вынікамі, напрыклад, з вынікамі вымярэнняў мас кваркаў або электрона. Тэорыя струн, тым не менш, дае першае фундаментальнае абгрунтаванне даўно адкрытай уласцівасці чорных дзірак, немагчымасць тлумачэння якой многія гады тармазіла даследаванні фізікаў, якія працавалі з традыцыйнымі тэорыямі. Нават Шэлдан Глэшау, Нобелеўскі лаўрэат па фізіцы і перакананы праціўнік тэорыі струн у 1980-я гг., прызнаўся ў інтэрв’ю ў 1997 г., што «калі струнныя тэарэтыкі кажуць аб чорных дзірках, гаворка ідзе ледзь не пра назіраемыя з’явы, і гэта ўражвае», які паказаў, якім чынам інфляцыйная мадэль Сусвету можа быць атрымана з тэорыі суперструн. Інфляцыйная касмалогія прадугледжвае існаванне некаторага скалярнага поля, якое індуцыруе інфляцыйнае пашырэнне. У струннай касмалогіі замест гэтага ўводзіцца так званае дылатоннае поле, кванты якога, у адрозненне, напрыклад, ад электрамагнітнага поля, не з’яўляюцца бязмасавымі, таму ўплыў дадзенага поля істотны толькі на адлегласцях парадку памеру элементарных часціц або на ранняй стадыі развіцця Сусвету.

Існуе тры асноўныя пункты, у якіх тэорыя струн мадыфікуе стандартную касмалагічную мадэль. Па-першае, у духу сучасных даследаванняў, якія ўсё больш праясняюць становішча, з тэорыі струн вынікае, што Сусвет павінен мець мінімальна дапушчальны памер. Гэтая выснова мяняе ўяўленне аб структуры Сусвету непасрэдна ў момант Вялікага выбуху, для якога ў стандартнай мадэлі атрымліваецца нулявы памер Сусвету. Па-другое, паняцце T-дуальнасці, г. зн. дуальнасць малых і вялікіх радыусаў (у яго цеснай сувязі з існаваннем мінімальнага памеру) ў тэорыі струн, мае значэнне і ў касмалогіі. Па-трэцяе, лік прасторава-часавых вымярэнняў у тэорыі струн большы за чатыры, таму касмалогія павінна апісваць эвалюцыю ўсіх гэтых вымярэнняў. Наогул, асаблівасць тэорыі струн заключаецца ў тым, што ў ёй, відаць, геаметрыя прасторы-часу не фундаментальная, а ўзнікае ў тэорыі на вялікіх маштабах або пры слабай сувязі.

### Ускосныя прадказанні 
Нягледзячы на тое, што арэна асноўных дзеянняў у тэорыі струн недаступная прамому эксперыментальнаму вывучэнню, шэраг ускосных прадказанняў тэорыі струн усё ж можна праверыць у эксперыменце.

Па-першае, абавязковай з’яўляецца наяўнасць суперсіметрыі. Чакаецца, што запушчаны 10 верасня 2008 і выведзены ў 2010 годзе на рабочыя магутнасці. Вялікі адронны калайдар паможа адкрыць некаторыя суперсіметрычныя часціцы. Выяўленне адхіленняў ад гэтага закона было б ключавым аргументам на карысць суперсіметрычных тэорый.

Па-трэцяе, у тых жа мадэлях гравітацыя можа станавіцца вельмі моцнай ужо пры энергіях парадку некалькіх ТэВ, што робіць магчымай яе праверку на Вялікім адронным калайдары. У цяперашні час ідзе актыўнае даследаванне працэсаў нараджэння гравітонаў і мікраскапічных чорных дзірак у такіх варыянтах тэорыі.

Нарэшце, некаторыя варыянты тэорыі струн прыводзяць таксама і да астрафізічных прадказанняў, даступных (прынамсі, тэарэтычна) для назірання. Суперструны (касмічныя струны), D-струны або іншыя струнныя аб’екты, расцягнутыя да міжгалактычных памераў, валодаюць моцным гравітацыйным полем і могуць выступаць у ролі гравітацыйных лінз. Акрамя таго, струны, рухаючыся, павінны ствараць гравітацыйныя хвалі, якія, у прынцыпе, можна выявіць у эксперыментах тыпу LIGO (Лазерная інтэрфераметрычная гравітацыйная абсерваторыя, заснаваная ў 1992 Масачусецкім тэхналагічным інстытутам і Каліфарнійскім тэхналагічным інстытутам) і VIRGO. Струны могуць таксама ствараць невялікія нерэгулярнасці ў рэліктавым выпраменьванні, якія можна выявіць у будучых эксперыментах.

## Гл. таксама 
* М-тэорыя
* Суперсіметрыя
* Тэорыя базонных струн
* Тэорыя суперструн
* Нявырашаныя праблемы сучаснай фізікі

## Заўвагі 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
### Па-руску 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Па-англійску 
* ArXiv.org — Апошнія вынікі даследаванняў фізікі высокіх энергій . 
* 
* 
* 
* 


Катэгорыя:Тэорыі гравітацыі
Катэгорыя:Фізіка элементарных часціц