open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Надзея Раманаўна Дземідовіч

**Надзея Дземідовіч** (нар.  — ) — удзельніца беларускага нацыянальнага супраціву, сябра СБМ, палітзняволеная ГУЛАГу, удзельніца Кенгірскага паўстання 1954 г., мемуарыстка.

## Біяграфія 
Нарадзілася 24 лютага 1927 г. на хутары  Слонімскага павета Навагрудскага ваяводства ў Польскай Рэспубліцы (цяпер — Слонімскі раён Гродзенскай вобласці). Была другім дзіцем у сям’і з шасці. Бацька Раман Дземідовіч у 1914—1921 ездзіў на заробкі ў ЗША, пасля вярнуўся, ажаніўся і набыў зямлю на хутары ля вёскі Дзявяткавічы. Бацькі выхоўвалі дзяцей па-беларуску насуперак польскай прапагандзе. Да 1939 году скончыла 4 класа польскамоўнай школы. За два дні да пачатка нямецка-савецкай вайны бальшавікі арыштавалі яе бацьку, аднак ахоўнікі ўцяклі з пачаткам бамбавання мясцовага аэрадрому, і гэта ўратавала вязьняў слонімскай турмы, якія былі вызваленыя мясцовымі жыхарамі.

## Творчасць 
Дэбютавала вершам «Сябрам С. Б. М.» 6 лістапада 1943 г. ў «Баранавіцкай газеце». З 1990-х выступае ў друку з вершамі і ўспамінамі.

Аўтарка трох кніг вершаў і ўспамінаў:
* «Век так ня будзе» (2002)
* «Успаміны сэрца майго» (2006)
* «Мы марылі дома спаткацца» (2010)
* «Кенгір» (?)

## Сям’я 
Бацька Надзеі Раман у 1945 г. быў арыштаваны і накіраваны ў Мардоўскія лагеры, але неўзабаве вярнуўся на радзіму. Памёр пасля таго, як Надзея трапіла ў канцлагер

## Літаратура 
* Антысавецкія рухі ў Беларусі. 1944—1956. Даведнік, — Мінск, 1999. ISBN 985-6374-07-3.

## Спасылкі 
* Анкета Свабоды
* Надзея Дземідовіч: «Лягер можна параўнаць зь пеклам» 
* Вершы Надзеі Дземідовіч 
* Новы Час. Як у СССР падманам арыштоўвалі беларускіх патрыётак
* [Біяграфія Надзеі Дземідовіч на старонцы Леаніда Маракова(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9B%D0%B5%D0%B0%D0%BD%D1%96%D0%B4_%D0%9C%D0%B0%D1%80%D0%B0%D0%BA%D0%BE%D1%9E)]

Катэгорыя:Члены Саюза беларускай моладзі
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя савецкай уладай
Катэгорыя:Удзельнікі Кенгірскага паўстання
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Слонімскім раёне
Львоўскі інстытут менеджменту

**Львоўскі інстытут менеджменту** () — украінская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова эканамічнага профілю, якая знаходзіцца ў Львове.

## Спецыяльнасці 
### Бакалаўрыят 
* Маркетынг ("Е-маркетынг", "Рэкламная дзейнасць", "Тэрытарыяльны маркетынг")
* Менеджмент ("Упраўленне эканамічнай бяспекай", "Міжнародны бізнэс","Гатэльна-турыстычны бізнес", "Тэрытарыяльны менеджмент")

### Магістратура 
* "Менеджмент" ("Бізнес-адміністраванне" - МВА)
* "Менеджмент арганізацый і адміністраванне" ("Менеджмент нерухомасці", "Фінансавы менеджмент праектаў і праграм", "Арганізацыя ўпраўлення праектамі і праграмамі", "Міжнародны бізнес").

## Структура 
* Кафедра менеджменту і міжнароднага бізнесу
* Кафедра маркетынгу і аналітычнай эканомікі
* Кафедра фундаментальных эканамічных і прыродазнаўчых дысцыплін
* Цэнтр мігастарскай падрыхтоўкі і паслядыпломнай адукацыі
* Цэнтр маркетынгу і інфармацыйнай дзейнасці
* Цэнтр развіцця фондавага рынку і карпаратыўнага кіравання
* Аналітычны кансалтынгавы цэнтр
* Украінска-нямецкі цэнтр
* Прыёмная камісія
* Бізнес-школа
* Малая бізнес-школа
* Бібліятэка

## Міжнароднае супрацоўніцтва 
* Вышэйшая школа інфарматыкі і кіравання ў Жэшуве (Польшча)
* Дарэмскі ўніверсітэт (Англія) 
* Лорас-каледж (ЗША)
* Універсітэт Манітобы (Канада)
* Мэнор-каледж (ЗША)
* Адкрыты універсітэт (Вялікабрытанія)
* Універсітэт Тэмпл (ЗША)
* Вейнскі дзяржаўны ўніверсітэт (ЗША)

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка (укр., англ.)

Катэгорыя:Вышэйшыя навучальныя ўстановы Львова
Game Boy Advance

**Game Boy Advance**&nbsp;— 32-разрадная партатыўная гульнявая сістэма кампаніі Nintendo. Ёсць спадкаемцай Game Boy Color.

## Гісторыя 
У 2000 годзе Nintendo выпусціла новую 32-бітную партатыўную гульнявую кансоль Game Boy Advance з шырокім каляровым дысплэем (32 768 адценняў), 32-разрадным працэсарам, якія працуюць на частаце 16,78 МГц і Z80 на 8 МГц. Game Boy Advance быў упершыню паказаны на выставе Spaceworld у Токіа 24 жніўня 2000 года. У Японіі кансоль паступіла ў продаж 21 сакавік 2001 года па цане 9800 ен (каля 100 дол). У ЗША продажы пачаліся значна пазней.

Новая прыстаўка падтрымлівала двухмерныя гульні якія былі выдадзены для больш ранніх платформаў. Хутчэй за ўсё, кампанія Nintendo планавала зрабіць Game Boy Advance выключна аркаднай платформай для 2D жанраў&nbsp;— менавіта таму Game Boy Advance сумяшчальная з картрыджамі для папярэдніх мадэляў (Game Boy і Game Boy Color) і мае поўную сумяшчальнасць з гульнявой прыстаўкай Nintendo GameCube. Тым не менш, існуюць 3D гульні для Game Boy.

Пазней Nintendo выпусціла абноўленую мадэль Game Boy Advance SP&nbsp;— кампактную, у форм-фактары раскладанкі з падсветкай і акумулятарам для падзарадкі. У 2005 годзе Nintendo выпусціла абноўленую версію Game Boy Advance&nbsp;— Game Boy Micro. Мініяцюрная прыстаўка падтрымлівае гульні ад Game Boy Advance.

## Тэхнічныя характарыстыкі 
* Працэсар: 32-разрадны arm7tdmi на частаце 16,78 МГц і Z80 на 8 МГц.
* АЗП: 32 Кбайт, 256 Кбайт знешняй аператыўнай памяці
* Відэапамяць: 96 Кбайт
* Назапашвальнікі: картрыджы 4-32 Мбайт.
* Экран: TFT, 240 × 160 пікселяў, 32 768 колераў, дыяганаль 74&nbsp;мм.
* Элементы кіравання: крыжавіна (+), шыфт L і R, кнопкі A і B, SELECT, START.
* Дадаткова: Плыўны рэгулятар гучнасці, выхад на навушнікі (раздым Mini-jack 3,5 мм). Працуе з картрыджамі ад Game Boy і Game Boy Color. Паслядоўны порт. Мае магчымасць злучэння да 4 прыставак у адну сетку. Працуе ад 2-х пальчыкавых батарэек тыпу AA (3 вольта).
* Існавала вельмі рэдкая мадэль з ТБ выхадам і экранам з пастаянна ўключанай падсветкай у класічным корпусе.

## Праграмная эмуляцыя 
* NO $ GBA&nbsp;— прапрыетарны эмулятар і адладчык для Windows.
* VisualBoyAdvance &nbsp;— апісанне, характарыстыкі + файл праграмы
* BoycotteAdvance
* RascalBoyAdvance

Катэгорыя:Nintendo
Катэгорыя:Гульнявыя прыстаўкі
Катэгорыя:Партатыўныя гульнявыя сістэмы
Цюрлёўскі сельсавет

**Цюрлё́ўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Цюрлі.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Насілаўскі сельсавет** у складзе Маладзечанскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Насілава. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 12 чэрвеня 1958 года ў склад сельсавета з Вялікасельскага сельсавета перададзены 9 населеных пунктаў (Бушавіца, Вялікае Сяло, Гаравіны, Зарэчча, Лісава, Мыслевічы, Рагазы, Цівідаўка і Шнуры), з Хажэўскага сельсавета — 7 населеных пунктаў (Вытрапаўшчына, Вязавец, Каледзіно, Куклаўшчына, Мянюткі, Разводава, Цюрлі), цэнтр перанесены ў вёску Цюрлі, сельсавет перайменаваны ў **Цюрлеўскі сельсавет**. 11 верасня 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Хажэўскага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Мінскай вобласці. 10 чэрвеня 1965 года з часткі сельсавета (15 населеных пунктаў: Аўчарнік, Брохаўшчына, Брускаўшчына, Бяртошкі, Гай, Драні, Жарлакі, Ізабеліна, Капачы, Кулёўшчына, Лелы, Маліноўшчына, Мойсічы, Слабодка і Хажова) зноў утвораны Хажоўскі сельсавет. У 1974 годзе скасавана вёска Агароднікі. 5 сакавіка 1981 года сельсавет перайменаваны ў Цюрлёўскі. 28 мая 2013 года ў склад Хажоўскага сельсавета перададзены вёскі Адамавічы, Гаравіны, Мыслевічы, Рагазы, у склад Мясоцкага сельсавета — вёска Шнуры.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (22 населеныя пункты) — 4768 чалавек, з іх 92,7 % — беларусы, 5,3 % — рускія; паводле перапісу 2019 года (17 населеных пунктаў) — 4008 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Транспарт ва Украіне

**Транспарт ва Украіне** прадстаўлены аўтамабільным, чыгуначным, паветраным, водным (марскім, рачным і азёрным) і трубаправодным, у населеных пунктах і ў міжгароднім паведамленні дзейнічае грамадскі транспарт пасажырскіх перавозак. Асабліва развіта інфраструктура чыгуначнага і воднага транспарту. Галоўным відам пасажырскіх і грузавых перавозак выступае аўтамабільны.

Плошча краіны складае 603 550 км² (46-е месца ў свеце). Форма тэрыторыі краіны — складаная, выцягнутая ў шыротным кірунку; максімальная дыстанцыя з усходу на захад — 1316 км, з поўначы на поўдзень — 893 км. Геаграфічнае становішча Украіны дазваляе краіне кантраляваць сухапутныя, паветраныя транспартныя шляхі паміж краінамі Усходняй і Цэнтральнай Еўропы; марскія транспартныя шляхі ў акваторыі Чорнага і Азоўскага мораў; транспартныя калідоры ўнутранымі воднымі магістралямі паміж акваторыямі Балтыйскага і Чорнага мораў (Дняпроўска-Бугскі канал воднай сістэмы Вісла — Дняпро) трубаправодны транспарт вуглевадародаў у краіны Еўропы з усходу (Дружба, Саюз, Урэнгой — Памары — Ужгарад).

## Аўтамабільны 
Праз Украіну праходзіць 23 міжнародных аўтадарогі. Агульная даўжыня шашэйных дарог складае 169 491 км.

## Чыгуначны 
Ва Украіне чыгунка знаходзіцца пад кіраваннем Дзяржаўнай адміністрацыі чыгунак Украіны. Чыгуначная сетка краіны падзяляецца на шэсць дарог (магістраляў): Данецкую, Львоўскую, Адэскую, Паўднёвую, Паўднёва-Заходнюю і Прыдняпроўскую. Максімальная хуткасць пасажырскіх перавозак — 160 км/г. Агульная даўжыня шляхоў 22473 км.
 
|border|
Rail Map Ukraine.png|border|Сетка і напрамкі 
Залізниці України (територіальний поділ).png|border|Тэрытарыяльнае дзяленне чыгунак Украіны па стане на 2014 год 
Станция Киев-Пассажирский.jpg|border|Станцыя Кіеў-Пасажырскі 
EKr1-001.jpg|border|Цягнік «Тарпан»

## Рачны і марскі 
Самая вялікая рака Украіны — Дняпро — з’яўляецца суднаходнай. Украіна мае выхад да двух мораў: Азоўскага і Чорнага.

## Паветраны 
У краіне, па стане на 2013 год, дзейнічае 187 аэрапортаў (31-е месца ў свеце), з іх 108 з цвёрдым пакрыццём узлётна-пасадачных палос і 79 з грунтавым. 2015 год агульны пасажыраабарот на ўнутраных і міжнародных рэйсах склаў 4,6 млн чалавек. Галоўныя паветраныя вароты краіны — аэрапорт Барыспаль.

## Трубаправодны 
Трубаправодны транспарт выкарыстоўваецца пры транспартоўцы нафты і нафтапрадуктаў, прыроднага газу. Агульная іх даўжыня ва Украіне — больш за 40 тысяч км, з іх 35 тысяч км — газаправоды.
 
Pipelines in Eastern Europe.png|border|Магістральныя трубаправоды Усходняй Еўропы 
Транзит газу Росія-Європа.png|border|Транзіт газу з Расіі ў Еўропу
Naftoprovid Druzhba 2.JPG|border|Нафтаправод Дружба ў Жытомірскай вобласці на ўчастку Мазыр — Броды

## Гл. таксама 
* Эканоміка Украіны

## Спасылкі
Перы-ўрбанізацыя

— тыповы перыўрбанізаваны ландшафт]]
**Перы-ўрбанізацыя** (інакш, *рурбанізацыя*) — тып урбанізацыі, пры якім утвараецца змешаны фрагментаваны сельска-гарадскі ландшафт. Паняцце périurbanisation было ўведзена французскімі навукоўцамі, супрацоўнікамі інстытута INSEE, для апісання працэсу распаўсюджвання гарадскога ладу жыцця ў сельскай мясцовасці, пры якім пасярод сельскага ландшафту ўзнікаюць участкі гарадскога жытла, а само сельскае жытло мае ўсе выгоды гарадскіх кватэр. Вельмі часта перыўрбанізаванымі раёнамі з'яўляюцца горныя даліны ў развітых краінах (Аўстрыя, Швейцарыя, Германія).

Катэгорыя:Насельніцтва
Катэгорыя:Урбаністыка
Сталавіцкі павет

**Сталавіцкі паве́т** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Новагародскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. Адміністрацыйны цэнтр — мястэчка Сталовічы.

Існаваў з 1793 да 1795 г.

## Літаратура 
* Сталавіцкі павет // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі: У 6 т. / Беларус. Энцыкл.; Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (галоўны рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. Т. 6. Кн. 1: Пузыны — Усая. — Мн.: БелЭн, 2001. — 591 с.: іл. — С. 396. — ISBN 985-11-0214-8.

Катэгорыя:Паветы Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Адміністрацыйны падзел Новагародскага ваяводства
Катэгорыя:1792 год у Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1792 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1795 годзе
Катэгорыя:Сталовічы
Nintendo GameCube

**Nintendo GameCube** (; пры распрацоўцы называлася Dolphin; афіцыйная абрэвіятура GCN)&nbsp;— чацвёртая гульнявая прыстаўка кампаніі Nintendo, адносіцца да шостага пакалення гульнявых сістэм. GameCube была найбольш кампактнай і найбольш таннай гульнявой прыстаўкай у шостым пакаленні.

Nintendo GameCube была выпушчаная ў продаж 14 верасня 2001 у Японіі, 18 лістапада 2001 у Паўночнай Амерыцы па цане 199,95 $.; 3 траўня 2002 у Еўропе; і 17 траўня 2002 года ў Аўстраліі. Сукупныя продажу кансолі па ўсім свеце склалі 21.74&nbsp; млн экземпляраў.

Кансоль GameCube упершыню згадвалася ў №&nbsp;145 выпуску часопіса Nintendo Power. Luigi's Mansion была першай гульнёй (выпуск №&nbsp;150). GameCube ёсць спадкаемцай Nintendo 64 і папярэдніцай Wii, якая захоўвае зваротную сумяшчальнасць з гульнямі, гульнявымі кантролерамі і картамі памяці GameCube.

Nintendo GameCube мае некалькі эксклюзіўных гульнявых праектаў, такіх як Metroid Prime, рымейк першага Resident Evil з поўнасцю перапрацаванымі графікай, анімацыяй і агучка. Іншы эксклюзіў&nbsp;— Resident Evil Zero, падзеі якога пачынаюцца за дзень да развіцця сюжэтнай лініі першага Resident Evil. У гэты спіс таксама ўваходзіць Metal Gear Solid: The Twin Snakes&nbsp;— значна перапрацаваная версія гульні Metal Gear Solid.

Як носьбіт выкарыстоўваліся спецыяльна распрацаваныя для кансолі дыскі на аснове фармату Nintendo optical disc з дыяметрам восем сантыметраў.

## Тэхнічныя характарыстыкі 
* Цэнтральны працэсар: IBM «Gekko» PowerPC з тактавай частатой 485 МГц
* Графічны працэсар: ArtX/Nintendo «Flipper» на частаце 162 МГц
* Аператыўная памяць: 43 МБ, у тым ліку:
** 24 МБ Mosys 1t-sram&nbsp;— асноўная RAM, прапускная здольнасць 2,7 ГБ/сек
** 3 МБ 1t-sram, убудаванай у графічны працэсар
** 16 МБ DRAM, выкарыстоўвалася як буфер для DVD-прывада і гуку
* DVD-прывад: Matsushita CAV;
* носьбіт: Nintendo optical disc дыяметрам 8&nbsp;см, умяшчальнасцю 1,5 ГБ
* 4 выхады для гульнявых кантролераў
* 2 слоты для карт памяці

## Старт продажу 
У Паўночнай Амерыцы Nintendo GameCube была прадстаўлена разам з 12 гульнямі:

Катэгорыя:Nintendo
Катэгорыя:Гульнявыя прыстаўкі
Першая бітва за Дэрну (2014—2016)

**Першая бітва за Дэрну** — эпізод лівійскага канфлікту, калі паміж войскамі падкантрольнымі Палаце прадстаўнікоў, і ісламіскімі баевікамі вяліся баі за горад Дэрна.

## Баявыя дзеянні 
### Акупацыя ІДІЛ 
5 кастрычніка 2014 года шэраг радыкальных груповак Дэрны, якія кантралявалі горад, аб’ядналіся і заявілі аб сваёй прыхільнасці ІДІЛ. Пасля прысягі на вернасць «халіфату» больш за 60 тачанак, запоўненых баевікамі, праехалі па горадзе, правёўшы «парад перамогі». 30 кастрычніка адбыўся афіцыйны сход дэрнскіх радыкалаў, на якім баевікі сабраліся, каб даць клятву вернасці Абу Бакру аль-Багдадзі на гарадской плошчы.

### Авіяўдары 
12 лістапада 2014 года знішчальнікі лівійскіх ВПС нанеслі авіяўдар па Дэрне, магчыма, у адказе на тэракты ў Бенгазі, Табруку і аэрапорце Labraq. Шэсць баевікоў былі забіты і 20 паранены. Згодна з Human Rights Watch, некаторыя жыхары пакінулі горад напярэдадні абвешчанага наступлення ўзброеных сіл на Дэрну. Загад для лівійскай арміі аб наступденні на Дэрну быў дадзены 6 снежня. Тады вайсковыя падраздзяленні адваявалі некалькі вёсак і дарог, якія вядуць у горад. Са снежня амерыканскія беспілотныя самалёты пачалі здейсняць разведавальныя палёты з італьянскіх баз над Дэрнай. З 25 сакавіка 2015 года ўрад ППЛ у Табруку абвясціў, што пачынае наступленне на горад, каб выгнаць ІДІЛ і іншыя групы баевікоў адсюль.

15 лютага Ісламская дзяржава апублікавала відэа, дзе баевікі абезгалоўліваюць 21 хрысціяніна з Егіпта. У адказ егіпецкія ВПС разбамбавалі арсенал тэрарыстаў у Дэрне, падчас чаго загінула 50 баевікоў. Ваенныя самалёты, якія дзейнічалі па загадзе ППЛ, таксама ўдарылі па пазiцыях радыкалаў у каардынацыі з ВПС Егіпта.

13 лістапада ЗША здзейснілі паветраны ўдар па Дэрне, забіўшы лідара Ісламскай дзяржавы ў Лівіі Абу Набіла аль-Анбары, які з 2004 па 2010 гады ўзначальваў «Аль-Каіду» ў Іракскай вайне. Гэта была першая ваенная акцыя супраць ІДІЛ з боку ЗША на тэрыторыі Лівіі.

### Гарадскія баі 
У сакавіку 2015 года Лівійская нацыянальная армія пачала аблогу Дэрны, рыхтуючыся да штурму. Да мая аперацыя па вызваленні горада апынулася пад пагрозай зрыву з-за спрэчак паміж камандзірамі ЛНА і берберскімі плямёнамі.

Савет маджахедаў шуры, які выступаў супраць ІДІЛ, у чэрвені 2015 года пачаў наступленне на сілы «халіфату» пасля забойства джыхадзістамі двух сваіх лідараў. Пасля некалькіх дзён сутыкненняў маджахеды змаглі выцесніць ІДІЛ з большай часткі горада. Да ліпеня 2015 года апошнія баевікі Ісламскай дзяржавы ў Дэрне былі выгнаны з горада і адступілі на ўскрайкавы раён Аль-Вэлюм, дзе працягваліся сутыкненні з маджахедамі. У красавіку сілы ІД былі цалкам выбіты з горада. Пасля гэтага Савет шуры пераключыўся на барацьбу з падраздзяленнямі ЛНА, якіх таксама ўдалося разграміць.

Катэгорыя:Бітвы грамадзянскай вайны ў Лівіі
Катэгорыя:Канфлікты 2015 года
Катэгорыя:Канфлікты 2014 года
Катэгорыя:Канфлікты 2016 года
Яўген Пятровіч Міцкевіч

**Яўге́н Пятро́віч Міцке́віч** (; 24 снежня 1893, Клэвань, цяпер Ровенская вобласць, Украіна — 19 лютага 1959, Масква) — савецкі выведнік, палкоўнік (1943). У органах УНК—АДПУ—НКУС з 1924 года.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 24 снежня 1893 года ў Клэвані ў сялянскай сям’і, украінец. 

У войску з 1915 года. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года сябра палкавога камітэта і Рэчыцкага Савета рабочых і салдацкіх дэпутатаў. Увосень кіраўнік батальёна 257 палка, кіраваў задушэннем мецяжоў у Рэчыцы. Сябра РСДРП(б) з верасня 1917 года. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі камісар юстыцыі Рэчыцкага Савета. У студзені 1918 года кіраваў атрадам Чырвонай гвардыі ў барацьбе з корпусам Доўбар-Мусніцкага. З снежня 1918 года старшыня Рэчыцкага павятовага ВРК, з сакавіка 1919 — выканкама Саветаў. У часе савецка-польскай вайны 1920 года камандзір палка, пазней камісар Рэчыцкага павета.

У 1924 годзе скончыў эканамічнае аддзяленне Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта. У тым жа годзе прыняты на працу ў Замежны аддзел АДПУ.

У 1925 годзе на нелегальнай рабоце ў Германіі, кіруе стварэннем агентурнай сеткі ў Гамбургу. У лістападзе 1927 года ў Італіі кіруе групай нелегальных работнікаў у Рыме, дзе знаходзіцца да 1930 года. У 1931—1933 гадах у Вялікабрытаніі.

У 1934 годзе ў ЗША, потым у Кітаі. Арганізоўвае нелегальную выведвальную работу па Японіі і супраць белагвардзейскай антысавецкай дзейнасці. У 1937 годзе вяртаецца ў ЗША і больш за год кіруе нелегальнай рэзентурай.

У 1939—1941 гадах у розных падраздзяленнях НКУС. У жніўні 1941 года вяртаецца ў знешнюю выведку. Кіруе работай аднаго з аддзелаў выведкі. У 1944 годзе на рабоце ў Італіі, кіруе групай выведнікаў-нелегалаў. Па завяршэнні камандзіроўкі працуе кіраўніком аддзела знешняй выведкі.

У 1948—1953 гадах — кіраўнік кафедры выведвальнай школы КДБ. У 1953 годзе сышоў у адстаўку. Памёр у 1959 годзе.

## Узнагароды 
Узнагароджаны ордэнам Леніна, двума ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнамі Айчыннай вайны 1 ступені і Знак пашаны, медалямі і знакам Ганаровы чэкіст.

## Памяць 
Імем Яўгена Міцкевіча названыя вуліца і завулак у Рэчыцы.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Бальшавікі
Катэгорыя:Постаці Рэчыцы
Катэгорыя:Разведчыкі СССР
Мураўня

**Мураўня** () — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Курнэнскай вясковай абшчыны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Пулынскага раёна
Шыес (станцыя)

**Шыес** () — чыгуначная станцыя Сальвычагодскага рэгіёна Паўночнай чыгункі Расійскай чыгункі ў Ленскім раёне Архангельскай вобласці.

## Будаўніцтва палігона 
Каля станцыі будуецца маштабны палігон для пахавання цвёрдых камунальных адходаў (экатэхнапарк «Шыес») з Масквы і Маскоўскай вобласці плошчай 5 тыс. га, які знаходзіцца ў 23 км ад пасёлка Мадмас (Усць-Вымскі раён, Рэспубліка Комі). Мясцовыя жыхары настойваюць, што будаўніцтва незаконна. Кіраўнік Міністэрства прыродных рэсурсаў і экалогіі РФ Дзмітрый Кабылкін неаднаразова заяўляў, што дакументацыя будаўніцтва «экатэхнапарка» не паступала ў Распрыроднагляд для правядзення экалагічнай экспертызы.

Акцыі пратэсту прайшлі ў некалькіх гарадах Архангельскай вобласці і Рэспублікі Комі.

Катэгорыя:Чыгуначныя станцыі Расіі
Шэрэмэціў

**Шэрэмэціў** () — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Пулынскага раёна
Пулыны

**Пулыны** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Пулынскага раёна з 1935 па 19 ліпеня 2020 года. Пасля быў аднесены ў Жытомірскі раён.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Жытомірскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты Пулынскага раёна
Чэрвонэ (Бэрдычыўскі раён)

**Чэрвонэ** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Андрушыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Жытомірскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты Андрушыўскага раёна
Каціўка (Андрушыўскі раён)

**Каціўка** () — вёска ў Андрушыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Андрушыўскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1805 годзе
Наваіўныцкэ

**Наваіўныцкэ** () — пасёлак у Андрушыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Андрушыўскага раёна
Вуліца Яўгена Міцкевіча (Рэчыца)

**Ву́ліца Яўге́на Міцке́віча** — вуліца ў Рэчыцы. Названая ў гонар Яўгена Пятровіча Міцкевіча, савецкага рэвалюцыянера і выведніка.

## Гісторыя 
Названая ў 1959 годзе ў гонар Яўгена Міцкевіча, насіла назву «вуліца Міцкевіча». 18 верасня 2015 года перайменаваная ў вуліцу Адама Міцкевіча, у гонар паэта. 26 сакавіка 2019 года рашэннем Рэчыцкага раённага савета дэпутатаў вуліца перайменаваная ў вуліцу Яўгена Міцкевіча. 

Рэчыцкі раённы савет дэпутатаў тлумачыць перайменаванні памылкай, бо ніхто ў Савеце не ведаў у гонар каго першапачаткова была названая вуліца, якая насіла назву «вуліца Міцкевіча». У 2015 годзе раённы савет дэпутатаў прыводзіў назвы горада ў адпаведнасць з новымі правіламі найменавання, паводле якіх вуліцы ў гонар людзей мусяць змяшчаць імя і прозвішча.

## Памятныя дошкі 
На адным з дамоў змешчаная памятная дошка ў гонар Яўгена Міцкевіча.

Катэгорыя:Вуліцы Рэчыцы
Рух жоўтых камізэлек

ы, 1 снежня 2018]]
**Рух жоўтых камізэлек** () — сацыяльна-палітычны пратэстны рух за эканамічную справядлівасць, што пачаўся ў Францыі ў лістападзе 2018. Камізэлькі пратэстуюць **супраць** высокай цаны на жыллё і паліва, эканамічнай няроўнасці ды **патрабуюць** павышэння мінімальнай заробнай платы, спынення росту цэн, вяртання падатку на багацце, адмененага ў 2017, магчымасці ініцыяваць народныя рэферэндумы. Пратэсты — гэта ў асноўным дэманстрацыі і блакаванне дарог і паліўных складоў. Некаторыя дэманстрацыі суправаджаліся гвалтам і пагромамі такіх маштабаў, якіх Францыя не бачыла з мая 1968. Рэакцыя паліцыі была жорсткай, часам, — на думку міжнароднай супольнасці — жорсткай празмерна. Зімой 2018/19 жоўтая камізэлька як сімвал пратэсту неаднойчы ўжывалася ў іншых краінах свету. 

Усё пачалося з онлайн-петыцыі, якая была апублікавана ў траўні 2018 і набрала блізу мільёна подпісаў, а працягнулася ў сацыяльных сетках. Першая вулічная акцыя адбылася 17 лістапада 2018 года пасля чарговага павышэння цаны на бензін. Пратэстоўцы сцвярджаюць, што падатковы цяжар ляжыць на працоўных і сярэднім класе, і становіцца асабліва адчувальным у сельскіх і перы-ўрбанізаваных раёнах. Згодна з апытаннямі, рух ахоплівае шырокі палітычны спектр — ад крайніх левых з аднаго боку да крайніх правых з другога, да ўвогуле абыякавых да палітыкі з трэцяга; у палітычным сэнсе ўдзельнікаў аб'ядноўвае хіба тое, што яны не галасавалі за Макрона ў 2017 і былі б не супраць, каб сённяшні прэзідэнт сышоў.

Візуальнай пазнакай пратэсту была абрана жоўтая камізэлька, якую ў Францыі ўсе кіроўцы абавязаны мець у сваіх аўто і апранаць у надзвычайных сітуацыях. Акрамя паўсюднасці, да пераваг камізэлек адносяцца заўважнасць, універсальнасць, зручнасць і асацыяцыя з працоўнымі класамі. 

У верасні 2020 года пратэстны рух зноў набраў абароты. 11 верасня ў Парыжы прайшлі дэманстрацыі «жоўтых камізэлак», якія неўзабаве перараслі ў беспарадкі.

Катэгорыя:Акцыі пратэсту ў Францыі
Катэгорыя:Пратэсты 2018 года
Катэгорыя:Пратэсты 2019 года
Катэгорыя:Пратэсты 2020 года
Катэгорыя:2018 год у Францыі
Катэгорыя:2019 год у Францыі
Катэгорыя:2020 год у Францыі
Уільям Руфус Дэй

**Уільям Руфус Дэй** (; 17 красавіка 1849 — 9 ліпеня 1923) — амерыканскі палітык-рэспубліканец, 36-ы Дзяржсакратар ЗША, а таксама член Вярхоўнага суда ЗША.

## Зноскі 
Катэгорыя:Юрысты ЗША
Катэгорыя:Дзяржаўныя сакратары ЗША
Катэгорыя:Суддзі Вярхоўнага Суда ЗША
Галіна Васільеўна Старавойтава

**Галіна Васільеўна Старавойтава** (; ,  — , ) — расійскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, спецыяліст у галіне міжнацыянальных адносін, праваабаронца, кандыдат гістарычных навук; Народны дэпутат СССР (1989—1991), народны дэпутат Расіі (1990—1993), дэпутат Дзяржаўнай думы Федэральнага сходу Расійскай Федэрацыі (1993—1998).

Была забіта вечарам 20 лістапада 1998 года ў Санкт-Пецярбургу.

Катэгорыя:Кандыдаты гістарычных навук
Катэгорыя:Народныя дэпутаты Расіі
Катэгорыя:Праваабаронцы Расіі
Катэгорыя:Забітыя палітыкі
Катэгорыя:Памерлі ад агнястрэльнай зброі
Катэгорыя:Дэпутаты Дзяржаўнай думы Расійскай Федэрацыі II склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Дзяржаўнай думы Расійскай Федэрацыі ад аднамандатных акруг
Катэгорыя:Народныя дэпутаты СССР ад акруг Арменіі
Катэгорыя:Саветнікі Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі
Катэгорыя:Вучоныя Расіі
Катэгорыя:Жанчыны-вучоныя
Старавойтава

**Старавойтава** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Галіна Васільеўна Старавойтава (1946—1998) — расійскі палітычны дзеяч, праваабаронца, спецыяліст у галіне міжнацыянальных адносін.
* Ганна Валянцінаўна Старавойтава (нар. 1966) — беларускі палітык.
* Ірына Анатольеўна Старавойтава (нар. 1974) — беларуская дзяржаўная дзяячка.
* Настасся Мікалаеўна (Іванова) Старавойтава (нар. 1982) — беларуская лёгкаатлетка (стаер, марафонка).
Святлана Апанасаўна Святлічная

**Святлана Апанасаўна Святлічная** (; ) — савецкая і расійская актрыса тэатра і кіно, Заслужаная артыстка РСФСР (1974).

## Біяграфія 
Нарадзілася 15 мая 1940 года ў Ленінакане Армянскай ССР. Яе бацька Апанас Міхайлавіч Святлічны ў вайну служыў у СМЕРШ, удзельнічаў у спецаперацыях ваеннай разведкі, даслужыўся да падпалкоўніка. Святлана пайшла ў школу ў Ахтырцы Сумскай вобласці, скончыла школу ў Савецку Калінінградскай вобласці, у 1958 годзе бацька Святланы сышоў у адстаўку, і сям’я пасялілася ў Мэлітопалі. У гэтым жа годзе паступіла ва УДІК, на курс Міхаіла Рома.

У 1963 годзе, пасля заканчэння інстытута, яна стала актрысай Тэатру-студыі кінаакцёра.

У кіно дэбютавала ў 1960 годзе ў фільме Міхаіла Каліка «Калыханка».

Самай запамінальнай роляй Святланы Святлічнай стала фатальная спакусніца Ганна Сяргееўна ў «Дыяментавай руцэ». У гэтай ролі Святлічная з гумарам ўвасобіла абсалютна новы на той момант тыпаж жанчыны — сучаснай, стыльнай, сексуальна разняволенай. Такіх гераінь ў савецкім кіно яшчэ не было.

Святлана Святлічная працавала з савецкімі рэжысёрамі Рыгорам Аляксандравым («Шпак і Ліра»), Станіславам Растоцкім («Герой нашага часу»), Марленам Хуцыевым («Застава Ільіча»), Юліем Файтам («Пакуль фронт у абароне»), Таццянай Ліёзнавай («Ім скараецца неба», «Семнаццаць імгненняў вясны»), Леанідам Гайдаем («Дыяментавая рука»), Георгіем Данелія («Трыццаць тры»), Эдмондам Кеасаянам («Кухарка», «Новыя прыгоды няўлоўных»), Міхаілам Калікам («Калыханка», «Любіць»), Станіславам Гаварухіным («Месца сустрэчы змяніць нельга»). У расійскі час ярка праявіла сябе ў рэжысёрскіі кінадэбюце Рэнаты Літвінавай «Багіня: як я пакахала» і ў карціне Іасана Стэлінга «Дзяўчына і смерць».

Памерла 16 лістапада 2024 года.

Катэгорыя:Актрысы СССР
Катэгорыя:Актрысы Расіі
Катэгорыя:Акцёры і актрысы Тэатра-студыі кінаакцёра
Катэгорыя:Члены «Справядлівай Расіі»
Сонечнае зацьменне 22 лістапада 1919 года

**Сонечнае зацьменне 22 лістапада 1919 года** — кольцападобнае сонечнае зацьменне 141 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,9198 і дасягнула свайго максімуму ў 15:14:12 UTC у пункце з каардынатамі 7° пн. ш. 49° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 11 хв. 37 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 341 км.

Зацьменне 22 лістапада 1919 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1919 годзе і 45-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 29 мая 1919 года, наступнае — 18 мая 1920 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1901 — 2000
* Каталог сонечных зацьменняў 141 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення
* Вялікая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1919 год у астраноміі
1919-11-22
1919-11-22
1919-11-22
Катэгорыя:Падзеі 22 лістапада
Катэгорыя:Лістапад 1919 года
Транспарт у Таліне

**Грамадскі транспарт Таліна** — сетка гарадскога транспарту, якая абслугоўвае сталіцу Эстоніі горад Талін. Да грамадскага транспарту ў Таліне адносяцца аўтобус, трамвай, тралейбус, прыгарадныя цягнікі і паром.

## Аўтобус 
Аўтобусны транспарт у Таліне добра развіты, асабліва ў раёнах Пірыта, Ласнамяэ і Ныме, дзе ён з’яўляецца асноўным відам транспарту. У горадзе дзейнічаюць 73 аўтобусныя маршруты, па якіх ходзяць аўтобусы марак Scania, Volvo, MAN, Iveco і Solaris у перыяд паміж 05:20 і 0:20. Некаторыя аўтобусныя маршруты, асабліва экспрэс-маршруты, працуюць толькі ў гадзіны пік.

## Трамвай 
Трамвайная сістэма ў Таліне была адкрыта 24 жніўня 1888 года ў выглядзе конкі. З 1916 года дзейнічала лінія на паравой і бензаматорнай цязе, з 1925 года — у сучасным выглядзе, на электрычнай цязе. Дзейнічаюць чатыры маршруты трамвая, агульная працягласць ліній — 39 км.

## Тралейбус 
Першы маршрут быў адкрыты ў Таліне 6 ліпеня 1965 года. З тых часоў тралейбусная сетка пашырылася да 9 маршрутаў, а пасля сетка была скарочаная. Тралейбусы абслугоўваюць заходнюю частку Таліна. Станам на май 2017 года дзейнічаюць 4 тралейбусныя маршруты (№ 1, 3, 4 і 5) з цэнтра горада да раёна Мустамяэ.

## Прыгарадныя цягнікі 
Прыгараднымі цягнікамі карыстаюцца жыхары горада ў раёнах Ныме і Ласнамяэ. Канцавы прыпынак знаходзіцца на вакзале Талін.

## Паром 
У Таліне ёсць паромныя зносіны з востравам Аэгна. Паколькі на Аэгне няшмат жыхароў, паромам карыстаюцца ў асноўным турысты, і ён працуе толькі ў летні час. Жыхары горада могуць бясплатна карыстацца паромам.

## Спасылкі 
* Tallinn public transport schedules 
* Tallinn Department of Transport official site
Сонечнае зацьменне 3 снежня 1918 года

**Сонечнае зацьменне 3 снежня 1918 года** — кольцападобнае сонечнае зацьменне 131 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,9383 і дасягнула свайго максімуму ў 15:22:02 UTC у пункце з каардынатамі 36° пд. ш. 54° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 7 хв. 6 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 236 км.

Зацьменне 3 снежня 1918 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1918 годзе і 43-ім у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 8 чэрвеня 1918 года, наступнае — 29 мая 1919 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1901 — 2000
* Каталог сонечных зацьменняў 131 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення
* Вялікая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1918 год у астраноміі
1918-12-03
1918-12-03
1918-12-03
Катэгорыя:Падзеі 3 снежня
Катэгорыя:Снежань 1918 года
Сонечнае зацьменне 8 чэрвеня 1918 года

**Сонечнае зацьменне 8 чэрвеня 1918 года** — поўнае сонечнае зацьменне 126 сараса.

Зацьменне мела велічыню 1,0292 і дасягнула свайго максімуму ў 22:07:43 UTC у пункце з каардынатамі 51° пн. ш. 152° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 2 хв. 23 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 112 км.

Зацьменне 8 чэрвеня 1918 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1918 годзе і 42-ім у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 14 снежня 1917 года, наступнае — 3 снежня 1918 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1901 — 2000
* Каталог сонечных зацьменняў 126 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення
* Вялікая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1918 год у астраноміі
1918-06-08
1918-06-08
1918-06-08
Катэгорыя:Падзеі 8 чэрвеня
Катэгорыя:Чэрвень 1918 года
Яўген Фёдаравіч Лунец

**Яўген Фёдаравіч Луне́ц** ( — ) — вучоны ў галіне нейрафізіялогіі, доктар медыцынскіх навук (1973), прафесар (1982).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў вёсцы Аляксандраўка (зараз  Мінскай вобласці Беларусі. У 1950 годзе скончыў сярэднюю школу ў горадзе Чэрвень, у 1956 годзе — Мінскі медыцынскі інстытут. У 1956—1960 гг. працаваў практычным урачом у Чэрвеньскім раёне. У 1960—1963 гг. праходзіў навучанне ў аспірантуры пры Беларускім навукова-даследчым інстытуце неўралогіі, нейрахірургіі і фізіятэрапіі па спецыяльнасці «нейрахірургія». Абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Давление и скорость кровотока в сонных артериях».

## Літаратура 
*  — С. 369.

## Спасылкі 
* Лунец Евгений Фёдорович (1932—1986) — История БГУ
* Лунец, Яўген Фёдаравіч (доктар медыцынскіх навук; 1932—1986) // Нацыянальная бібліятэка Беларусі

Катэгорыя:Дактары медыцынскіх навук
Катэгорыя:Нейрабіёлагі
Катэгорыя:Нейрафізіёлагі СССР
Сонечнае зацьменне 14 снежня 1917 года

**Сонечнае зацьменне 14 снежня 1917 года** — кольцападобнае сонечнае зацьменне 121 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,9791 і дасягнула свайго максімуму ў 09:27:20 UTC у пункце з каардынатамі 88° пд. ш. 125° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 17 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 189 км.

Зацьменне 14 снежня 1917 года стала 4-ым сонечным зацьменнем у 1917 годзе і 41-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 19 ліпеня 1917 года, наступнае — 8 чэрвеня 1918 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1901 — 2000
* Каталог сонечных зацьменняў 121 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення
* Вялікая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1917 год у астраноміі
1917-12-14
1917-12-14
1917-12-14
Катэгорыя:Падзеі 14 снежня
Катэгорыя:Снежань 1917 года
Сонечнае зацьменне 19 ліпеня 1917 года

**Сонечнае зацьменне 19 ліпеня 1917 года** — частковае сонечнае зацьменне 154 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,0863 і дасягнула свайго максімуму ў 02:42:42 UTC у пункце з каардынатамі 64° пд. ш. 102° у. д..

Зацьменне 19 ліпеня 1917 года стала 3-ім сонечным зацьменнем у 1917 годзе і 40-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 19 чэрвеня 1917 года, наступнае — 14 снежня 1917 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1901 — 2000
* Каталог сонечных зацьменняў 154 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення
* Вялікая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1917 год у астраноміі
1917-07-19
1917-07-19
1917-07-19
Катэгорыя:Падзеі 19 ліпеня
Катэгорыя:Ліпень 1917 года
Сонечнае зацьменне 29 мая 1919 года

**Сонечнае зацьменне 29 мая 1919 года** — поўнае сонечнае зацьменне 136 сараса.

Зацьменне мела велічыню 1,0719 і дасягнула свайго максімуму ў 13:08:55 UTC у пункце з каардынатамі 4° пн. ш. 17° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 6 хв. 51 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 244 км.

Зацьменне 29 мая 1919 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1919 годзе і 44-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 3 снежня 1918 года, наступнае — 22 лістапада 1919 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1901 — 2000
* Каталог сонечных зацьменняў 136 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення
* Вялікая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1919 год у астраноміі
1919-05-29
1919-05-29
1919-05-29
Катэгорыя:Падзеі 29 мая
Катэгорыя:Май 1919 года
Сонечнае зацьменне 24 снежня 1916 года

**Сонечнае зацьменне 24 снежня 1916 года** — частковае сонечнае зацьменне 111 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,0114 і дасягнула свайго максімуму ў 20:46:22 UTC у пункце з каардынатамі 66° пд. ш. 32° у. д..

Зацьменне 24 снежня 1916 года стала 3-ім сонечным зацьменнем у 1916 годзе і 37-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 30 ліпеня 1916 года, наступнае — 23 студзеня 1917 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1901 — 2000
* Каталог сонечных зацьменняў 111 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення
* Вялікая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1916 год у астраноміі
1916-12-24
1916-12-24
1916-12-24
Катэгорыя:Падзеі 24 снежня
Катэгорыя:Снежань 1916 года
Сонечнае зацьменне 3 лютага 1916 года

**Сонечнае зацьменне 3 лютага 1916 года** — поўнае сонечнае зацьменне 139 сараса.

Зацьменне мела велічыню 1,0280 і дасягнула свайго максімуму ў 16:00:21 UTC у пункце з каардынатамі 11° пн. ш. 68° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 2 хв. 36 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 108 км.

Зацьменне 3 лютага 1916 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1916 годзе і 35-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 10 жніўня 1915 года, наступнае — 30 ліпеня 1916 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1901 — 2000
* Каталог сонечных зацьменняў 139 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення
* Вялікая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1916 год у астраноміі
1916-02-03
1916-02-03
1916-02-03
Катэгорыя:Падзеі 3 лютага
Катэгорыя:Люты 1916 года
Сонечнае зацьменне 10 жніўня 1915 года

**Сонечнае зацьменне 10 жніўня 1915 года** — кольцападобнае сонечнае зацьменне 134 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,9853 і дасягнула свайго максімуму ў 22:52:25 UTC у пункце з каардынатамі 16° пн. ш. 161° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 33 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 52 км.

Зацьменне 10 жніўня 1915 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1915 годзе і 34-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 14 лютага 1915 года, наступнае — 3 лютага 1916 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1901 — 2000
* Каталог сонечных зацьменняў 134 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення
* Вялікая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1915 год у астраноміі
1915-08-10
1915-08-10
1915-08-10
Катэгорыя:Падзеі 10 жніўня
Катэгорыя:Жнівень 1915 года
Сонечнае зацьменне 30 ліпеня 1916 года

**Сонечнае зацьменне 30 ліпеня 1916 года** — кольцападобнае сонечнае зацьменне 144 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,9447 і дасягнула свайго максімуму ў 02:06:10 UTC у пункце з каардынатамі 29° пд. ш. 132° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 6 хв. 24 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 313 км.

Зацьменне 30 ліпеня 1916 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1916 годзе і 36-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 3 лютага 1916 года, наступнае — 24 снежня 1916 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1901 — 2000
* Каталог сонечных зацьменняў 144 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення
* Вялікая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1916 год у астраноміі
1916-07-30
1916-07-30
1916-07-30
Катэгорыя:Падзеі 30 ліпеня
Катэгорыя:Ліпень 1916 года
Сонечнае зацьменне 25 лютага 1914 года

**Сонечнае зацьменне 25 лютага 1914 года** — кольцападобнае сонечнае зацьменне 119 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,9248 і дасягнула свайго максімуму ў 00:13:01 UTC у пункце з каардынатамі 62° пд. ш. 113° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 5 хв. 35 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 839 км.

Зацьменне 25 лютага 1914 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1914 годзе і 31-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 30 верасня 1913 года, наступнае — 21 жніўня 1914 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1901 — 2000
* Каталог сонечных зацьменняў 119 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення
* Вялікая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1914 год у астраноміі
1914-02-25
1914-02-25
1914-02-25
Катэгорыя:Падзеі 25 лютага
Катэгорыя:Люты 1914 года
Сонечнае зацьменне 14 лютага 1915 года

**Сонечнае зацьменне 14 лютага 1915 года** — кольцападобнае сонечнае зацьменне 129 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,9789 і дасягнула свайго максімуму ў 04:33:20 UTC у пункце з каардынатамі 24° пд. ш. 121° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 2 хв. 4 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 77 км.

Зацьменне 14 лютага 1915 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1915 годзе і 33-ім у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 21 жніўня 1914 года, наступнае — 10 жніўня 1915 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1901 — 2000
* Каталог сонечных зацьменняў 129 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення
* Вялікая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1915 год у астраноміі
1915-02-14
1915-02-14
1915-02-14
Катэгорыя:Падзеі 14 лютага
Катэгорыя:Люты 1915 года
Сонечнае зацьменне 23 студзеня 1917 года

**Сонечнае зацьменне 23 студзеня 1917 года** — частковае сонечнае зацьменне 149 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,7254 і дасягнула свайго максімуму ў 07:28:31 UTC у пункце з каардынатамі 63° пн. ш. 26° у. д..

Зацьменне 23 студзеня 1917 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1917 годзе і 38-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 24 снежня 1916 года, наступнае — 19 чэрвеня 1917 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1901 — 2000
* Каталог сонечных зацьменняў 149 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення
* Вялікая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1917 год у астраноміі
1917-01-23
1917-01-23
1917-01-23
Катэгорыя:Падзеі 23 студзеня
Катэгорыя:Студзень 1917 года
Сонечнае зацьменне 6 красавіка 1913 года

**Сонечнае зацьменне 6 красавіка 1913 года** — частковае сонечнае зацьменне 147 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,4244 і дасягнула свайго максімуму ў 17:33:07 UTC у пункце з каардынатамі 61° пн. ш. 176° у. д..

Зацьменне 6 красавіка 1913 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1913 годзе і 28-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 10 кастрычніка 1912 года, наступнае — 31 жніўня 1913 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1901 — 2000
* Каталог сонечных зацьменняў 147 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення
* Вялікая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1913 год у астраноміі
1913-04-06
1913-04-06
1913-04-06
Катэгорыя:Падзеі 6 красавіка
Катэгорыя:Красавік 1913 года
Сонечнае зацьменне 21 жніўня 1914 года

**Сонечнае зацьменне 21 жніўня 1914 года** — поўнае сонечнае зацьменне 124 сараса.

Зацьменне мела велічыню 1,0328 і дасягнула свайго максімуму ў 12:34:27 UTC у пункце з каардынатамі 54° пн. ш. 27° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 2 хв. 14 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 170 км.

Зацьменне 21 жніўня 1914 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1914 годзе і 32-ім у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 25 лютага 1914 года, наступнае — 14 лютага 1915 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1901 — 2000
* Каталог сонечных зацьменняў 124 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення
* Вялікая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1914 год у астраноміі
1914-08-21
1914-08-21
1914-08-21
Катэгорыя:Падзеі 21 жніўня
Катэгорыя:Жнівень 1914 года
Сонечнае зацьменне 17 красавіка 1912 года

**Сонечнае зацьменне 17 красавіка 1912 года** — гібрыднае сонечнае зацьменне 137 сараса.

Зацьменне мела велічыню 1,0003 і дасягнула свайго максімуму ў 11:34:22 UTC у пункце з каардынатамі 38° пн. ш. 11° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 0 хв. 2 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 1 км.

Зацьменне 17 красавіка 1912 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1912 годзе і 26-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 22 кастрычніка 1911 года, наступнае — 10 кастрычніка 1912 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1901 — 2000
* Каталог сонечных зацьменняў 137 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення
* Вялікая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1912 год у астраноміі
1912-04-17
1912-04-17
1912-04-17
Катэгорыя:Падзеі 17 красавіка
Катэгорыя:Красавік 1912 года
Лунанасеннік

**Лунанасе́ннік** (*Menispermum*) — род кветкавых раслін сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Шматгадовыя травяністыя расліны і паўкусты з павойнымі сцёбламі. Лісце яйцападобнай формы, лопасцевае або суцэльнае. Кветкі сабраныя ў мяцёльчатыя суквецці. Плод — касцянка.

## Віды і распаўсюджанне 
Род налічвае 2 віды, распаўсюджаных у Паўночнай Амерыцы і Усходняй Азіі:

* 
* 

## Выкарыстанне 
Дэкаратыўныя расліны.

## Літаратура 
*  — С. 368.

## Спасылкі 
* 
* Menispermum // The Plant List
* Menispermum // Flora of North America

Катэгорыя:Казяльцовакветныя
Катэгорыя:Флора Паўночнай Амерыкі
Катэгорыя:Флора Усходняй Азіі
Катэгорыя:Ядавітыя расліны
Катэгорыя:Дэкаратыўныя расліны
Кырыіўка

**Кырыіўка** назва вёскі ва Украіне:
## Чарнігаўская вобласць 
* Кырыіўка - вёска ў Сосныцкім раёне.
## Жытомірская вобласць
* Кырыіўка - вёска ў Любарскім раёне.
Капачы (Іванкіўскі раён)

**Капачы** () — былая вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.

Жыхары вёскі былі пераселеныя ў вёску Лэхніўка Барышыўскага раёна.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Украіны, адселеныя пасля Чарнобыльскай катастрофы
Катэгорыя:Былыя населеныя пункты Іванкіўскага раёна
Сонечнае зацьменне 10 кастрычніка 1912 года

**Сонечнае зацьменне 10 кастрычніка 1912 года** — поўнае сонечнае зацьменне 142 сараса.

Зацьменне мела велічыню 1,0229 і дасягнула свайго максімуму ў 13:36:14 UTC у пункце з каардынатамі 28° пд. ш. 40° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 55 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 85 км.

Зацьменне 10 кастрычніка 1912 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1912 годзе і 27-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 17 красавіка 1912 года, наступнае — 6 красавіка 1913 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1901 — 2000
* Каталог сонечных зацьменняў 142 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення
* Вялікая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1912 год у астраноміі
1912-10-10
1912-10-10
1912-10-10
Катэгорыя:Падзеі 10 кастрычніка
Катэгорыя:Кастрычнік 1912 года
A1 Telekom Austria Group

**A1 Telekom Austria Group** – пастаўшчык паслуг мабільнай і фіксаванай сувязі, мультымедыйных паслуг, даных і ІТ-вырашэнняў, мабільных плацежных вырашэнняў. Штаб-кватэра кампаніі знаходзіцца ў Вене. Кампанія кіруе даччынымі кампаніямі ў сямі еўрапейскіх краінах: Аўстрыі, Беларусі, Балгарыі, Харватыі, Паўночнай Македоніі, Сербіі і Славеніі. Яго найбуйнейшай дачыннай кампаніи з'яўляецца аўстрыйскі тэлекамунікацыйны аператар A1 Аўстрыя.

## Даччыныя кампаніі 
A1 Telekom Austria Group управляет наступнымі дочерними кампаніямі на еўрапейскім рынку:

* A1 Аўстрыя (Аўстрыя)
* А1 (Беларусь)
* A1 Балгарыя (Балгарыя)
* A1 Харватыя (Харватыя)
* А1 Македонія (Паўночная Македонія)
* Vip mobile (Сербія)
* A1 Славенія (Славенія)

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Тэлекамунікацыйныя кампаніі
Катэгорыя:Старонкі з недагледжанымі перакладамі