open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Лёгкі авіяносец

**Лё́гкі авіяно́сец** () — падклас авіяносцаў, якія адрозніваюцца ад мнагамэтавых авіяносцаў паменшанымі памерамі і абмежаванымі баявымі магчымасцямі. З'явіліся ў гады Другой сусветнай вайны як вынік імкнення ваюючых дзяржаў хутка ўвесці ў строй максімальную колькасць авіянясучых караблёў з умераным выдаткамі. Пры гэтым новы клас павінен быў аперыраваць у складзе ўдарных злучэнняў флоту і адпаведна мець высокую хуткасць і салідную сістэму СПА, што адрознівала лёгкія авіяносцы ад з'явіўшыхся ў той жа час эскортных авіяносцаў  . Першымі лёгкімі авіяносцамі сталі караблі тыпу «Індэпэндэнс», якія ўступілі ў строй у 1943 годзе.

Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны цікавасць да лёгкіх авіяносцаў рэзка знізілася, з прычыны з'яўлення рэактыўных самалётаў, якім патрабаваліся для базавання буйныя караблі, прычым гэтыя патрабаванні ўвесь час ўзрасталі. У гэтай сітуацыі ЗША і Вялікабрытанія абмежаваліся дабудовай некаторых, закладзеных яшчэ ў гады вайны, лёгкіх авіяносцаў. Большасць караблёў гэтага падкласа былі альбо пераабсталяваныя ў супрацьлодачныя авіяносцы, дэсантныя верталётаносцы, прададзеныя другарадным марскім дзяржавам або спісаныя.

Адраджэнне цікавасці да лёгкіх авіяносцаў ў канцы 1960-х — пачатку 1970-х гадоў было звязана са з'яўленнем самалётаў вертыкальнага ўзлёту і пасадкі, якія не патрабавалі падчас эксплуатацыі катапульт і аэрафінішараў і такім чынам здольных базіравацца на носьбітах умеранага водазмяшчэння. Каласальны кошт «класічных» авіяносцаў выклікаў жаданне будаваць умераныя па цане караблі, хоць і не валодаючых магчымасцямі паўнавартасных авіяносцаў. Акрамя таго, пэўную ролю гуляў таксама і фактар прэстыжу — у другой палове XX стагоддзя авіяносец стаў «статусным» караблём, пераняўшы гэтую ролю ад лінкара .

Да пачатку XXI стагоддзя да падкласа лёгкіх авіяносцаў спецыялістамі адносіліся караблі водазмяшчэннем ад 12&nbsp;000 да 25&nbsp;000 тон. Іх галоўнай адметнай асаблівасцю лічыцца адсутнасць прыладаў прымусовага ўзлёту і пасадкі лятальных апаратаў і прымяненне ў якасці асновы авіягрупы СВУП. У пачатку XXI стагоддзя такім з'яўляўся брытанска-амерыканскія баявыя самалёты сямейства «Харыер» розных мадэляў. У перспектыве чакаецца паступленне на ўзбраенне лёгкіх авіяносцаў амерыканскіх знішчальнікаў скарочанага ўзлёту і вертыкальнай пасадкі F-35B.

## Гл. таксама 
* Авіяносец
* Верталётаносец
* Цяжкі авіяносец
* Ударны авіяносец
* Эскортны авіяносец

Катэгорыя:Авіяносцы
Паала

**Паала** (, таксама *Pawla* і *Paula*), таксама **Рахал Гдыд** ( — «Новы горад») — горад на Мальце. Уваходзіць у склад акругі Унутраная Гавань Паўднёва-Усходняга рэгіёна. Размешчаны на паўднёва-ўсходняй частцы вострава Мальта, на поўдзень ад Ла-Валеты, каля горада Таршын.

## Гісторыя 
Заснаваны ў 1626 годзе рыцарамі Мальтыйскага ордэна і названы ў гонар  . Аж да канца XIX стагоддзя Паала ўяўляў сабой малаважнае паселішча, але затым разросся, стаўшы месцам пражывання для шматлікіх рабочых марскіх верфяў, пабудаваных недалёка ад яго.

## Спорт 
Вельмі папулярны на Мальце мясцовы футбольны клуб Хіберніянс Паала, адзін з вядучых у краіне. «Хіберніянс Паала» з’яўляюцца 15-разовым чэмпіёнамі Мальты. Пабудаваны тут клубны стадыён «Хіберніянс футбол граўнд» з’яўляецца другім па велічыні на Мальце і ўмяшчае да 8 тысяч чалавек.

## Славутасці 
* Падземны храм-гекатэй Хал-Сафліені — аб’ект Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА
* Кафедральны сабор Хрыста Валадара (XVII стагоддзе)
*  (1630)
* Капліца на могілках
*  (1982)

Photo_Ellis_Hal_Salflieni.jpg|Падземны храм-гекатэй Хал-Сафліені
Malta - Paola - Addolorata Cemetery+Chapel 05 ies.jpg|Капліца на могілках
Malta - Paola - Pjazza Antoine De Paule - Paola Parish Church (s) 03 ies.jpg|Кафедральны сабор
St. Ubaldesca Church.jpeg|Царква Святой Убальдэскі
Malta_-_Paola_-_Triq_Kordin_-_Mosque_01_ies.jpg|Мячэць

## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Мальты
Эрнфрыд Мальмгрэн

**Эрнфрыд Карт Мальмгрэн** (,  — ) — шведскі эсперантыст, дзеяч міжнароднага эсперанта-руха.

## Біяграфія 
Па адукацыі настаўнік, з канца 1920-ых гадоў веў актыўную дзейнасць у эсперанта-рухе. Арганізоўваў шматлікія курсы вывучэння эсперанта ў Стакгольме як для шведаў, так і для іншаземцаў, з 1928 па 1931 праводзіў курсы выкладчыкаў эсперанта, у тым ліку пры фінансавай падтрымцы ўрада. У перыяд 1929—1931 гадоў Мальмгрэн разам з лідарам эстонскіх эсперантыстаў Генрыхам Сепікам арганізоўваў турыстычныя паездкі з Швецыі ў Эстонію, у якіх прыняла ўдзел вялікая колькасць эсперантстаў. У 1929—1931 гадах Мальмгрэн таксама быў сакратаром Шведскай федэрацыі выкладчыкаў эсперанта, кіраўніком турыстычнай эсперанта-асацыяцыі, кіраваў Шведскім інстытутам эсперанта з 1930 года, а з 1931 года быў сакратаром Шведскай эсперанта-федэрацыі.

У 1934 годзе Мальмгрэн быў генеральным сакратаром Сусветнага кангрэса эсперантыстаў у Стакгольме, на гэтым кангрэсе быў абраны віцэ-прэзідэнтам і членам праўлення Сусветнай асацыяцыі эсперанта. На гэтай пасадзе мальмгрэн займаўся інфармацыйнай работай, у сваім доме ў Стакгольме адкрыў цэнтр для прасоўвання эсперанта, рассылаў інфармацыйныя бюляцені аб стане міжнароднага эсперанта-руха, прычым падчас Другой сусветнай вайны гэтыя бюляцені рассылаліся нават у акупаваныя краіны.

Пасля зліяння Міжнароднай эсперанта-лігі і «жэнеўскай UEA» у 1947 Мальмгрэн стаў прэзідэнтам абноўленай UEA. У 1955 годзе быў перавыбраны прэзідэнтам UEA, але з-за праблем са здароўем сыйшоў у адстаўку у 1956 годзе. У 1962 годзе быў удастоены звання ганаровага прэзідэнта UEA.

## Спасылкі 
* Libroj  кнігі аб Эрнфрыдзе Мальмгрэне ў Kolecto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo
* Artikoloj кнігі аб Эрнфрыдзе Мальмгрэне ў Elektronika bibliografio de Esperantaj Artikoloj (EBEA)

Катэгорыя:Эсперантысты
Позва

**По́зва** — дакумент пра афіцыйны неабавязковы або (часцей) абавязковы выклік ў які-небудзь афіцыйны орган, прыкладам, у суд (на судовыя ці пазасудовыя слуханні), на допыт (у паліцыю/міліцыю/іншыя следчыя органы), па прызыву (у прызыўны пункт ваеннага камісарыята) і гэтак далей.

У розных дзяржавах і ў розных сітуацыях позва або абавязана ўручацца асабіста пад азнаямленне з уручэннем копіі ці пад подпіс, або можа дасылацца па пошце.

Звычайна ў позве апісваецца месца і час яўкі, часам патрабаванне прынесці з сабой наяўныя матэрыяльныя сведчанні. Позва пра абавязковую яўку звычайна прадугледжвае санкцыі за невыкананне без уважных на тое прычын. Часам нез'яўленне па неабавязковай позве таксама можа быць непажаданым для выкліканага. Напрыклад, нез'яўленне аднаго з сужэнецаў па позве на судовае слуханне пра развод ў некаторых краінах можа прывесці да разгляду справы без гэтага сужэнца і г.д.

У Вялікім Княстве Літоўскім і Малой Русі існаваў так званы Возны (пасада у выканаўчай паліцыі), які ўручаў позвы (**позывы**).

Катэгорыя:Працэсуальнае права
Катэгорыя:Дакументы
Марскія чары

**«Марскія чары»** — карціна англійскага мастака-прэрафаэліта Дантэ Габрыэля Расеці, створаная ў 1877 годзе. У наш час карціна знаходзіцца ў калекцыі Мастацкага музея Фога.

Натуршчыцай для карціны, дзе намалявана сірэна стала Алекса Уайлдынг. Сірэна апранута ў вянок з кветак і іграе на арфе; яе летуценнае аблічча і пастава паказваюць, што яна таксама была зачаравана музыкай і водарам кветак вакол. Першапачаткова Расеці быў натхнёны радкамі з паэмы Сэмюэла Тэйлара Кольрыджа «Кубла-хан», але затым, у час працы, карціна стала ілюстрацыяй для яго ўласнага санета, радкі з якога ён напісаў на раме. У вершы згадваецца пра тое, што музыка сірэн заваблівае мужчын і забівае іх, а ў апісанні выявы гераіні ёсць адсылкі да фігуры Ліліт, сам санет перагукваецца з санетам Расеці, прысвечаным Ліліт і нават непасрэдна запазычвае яго вобраз, такім чынам Расеці зноў звяртаецца да тыпажу Femme fatale.

У традыцыйных апісаннях у сірэн прысутнічаюць галовы ці целы птушак, аднак у Расеці яна ўвасабляецца ў чалавечай форме. Разам з выключна старанна выпісаным тварам і цяжкай шыяй адзначаецца некалькі ненатуральная пастава дзяўчыны, што характэрна для многіх твораў позняга перыяду творчасці Расеці.

Карціна «Марскія чары» была напісана па заказе калекцыянера і арт-дылера  у такіх жа памерах, што і «Вераніка Веранезэ»; па жаданні заказчыка, карціны павінны былі дапаўняць адна адну, складаючы дыптых.

Катэгорыя:Карціны Дантэ Габрыэля Расеці
Катэгорыя:Карціны паводле сюжэтаў старажытнагрэчаскай міфалогіі
Жанна д’Арк (карціна Расеці)

thumb|left|150px|Акварэль 1864 года.
**«Жанна д’Арк»** — карціна англійскага мастака-прэрафаэліта Дантэ Габрыэля Расеці, створаная ў 1882 годзе. Мастак завяршыў працу над карцінай за некалькі дзён да сваёй смерці, і яна стала яго апошнім творам. Карціна стваралася па заказе, аднак трапіла на аўкцыён, які арганізавалі пасля смерці мастака ў 1883 годзе. З 1909 года захоўваецца ў калекцыі Музея Фіцуільяма.

Карціна практычна цалкам паўтарае акварэль, створаную Расеці ў 1864 годзе, якая ў сваю чаргу напісана па матывах яго ж карціны «Жанна д’Арк, якая цалуе меч вызвалення» 1863 года. Пры стварэнні вобраза Жанны д’Арк Расеці канцэнтраваўся на злучэнні прыгажосці, кахання з жанчынай-воінам. Цёплыя колеры адзення з вышыўкай, скуры, рудых валасоў кантрастуюць з халоднымі металічнымі даспехамі.

У 1985 годзе карціна выстаўлялася ў Токіа.

Катэгорыя:Карціны Дантэ Габрыэля Расеці
Катэгорыя:Жанна д’Арк
Гектар Ходлер

**Гектар Ходлер (Гектар Годлер)** (; 1 кастрычніка 1887, Жэнева — 31 сакавіка 1920, Лезен) — швейцарскі эсперантыст, які аказаў вялікі ўплыў на ранні эсперанта-рух.

## Біяграфія 
Ходлер быў сынам швейцарскага мастака Фердынанда Ходлера, які пасля перыяду беднаты раптам стаў вельмі забяспечаным чалавекам. Ва ўзросце 16 гадоў Гектар Ходлер разам са сваім аднакласнікам Эдмонам Прыва вывучылі эсперанта і неўзабаве заснавалі клуб і часопіс . Школьная лава была іх рэдакцыйным офісам пяць гадоў, цягам якіх яны кіравалі вытворчасцю часопіса, яго рассыланнем і адказвалі на допіс. Крыху пазней яны пазнаёміліся з мовамі неўтраль і , каб самастойна пераканацца, ці была эсперанта сапраўды «лепшай» міжнароднай мовай. Апроч часопіса «Малады эсперантыст», Халер пісаў артыкулы для часопіса  (Вакол свету) і пераклаў папулярную навэлу «Поль і Віржыні» Ж.-А. Бернардына дэ Сэн-П’ера (1905).

У 1906 годзе, калі праходзіў 2-гі сусветны кангрэс эсперантыстаў, ён убачыў у арганізацыйных прапановах  і  шанец для консулаў эсперанта () рэалізаваць яго план па арганізацыі ўзаемадапамогі сярод людзей добрай волі. Гэта было зародкам Сусветнай асацыяцыі эсперанта (), сузаснавальнікам якой Ходлер пасля стаў.

Катэгорыя:Гісторыя эсперанта
Катэгорыя:Перакладчыкі на эсперанта
Катэгорыя:Эсперантысты
Кубак Беларусі па футболе 2016/2017

**Кубак Беларусі па футболе 2016/2017** — 26-ы розыгрыш Кубка Беларусі. Фінал кубка прайшоў 28 мая 2017 года ў гродзенскім ЦСК «Нёман». Уладальнікам Кубка другі раз у гісторыі стаў клуб «Дынама-Брэст», які ў фінале па пенальці перайграў салігорскі «Шахцёр» (1:1, пен. 10:9). Як пераможца Кубка, «Дынама-Брэст» атрымала права ўдзельнічаць у 2-ім кваліфікацыйным раўндзе Лігі Еўропы 2017/18.

## Каляндар 
## 1/64 фінала 
Першапачаткова ў турніры была запланавана стадыя 1/64 фінала, удзел у якой павінны былі прыняць пераможцы рэгіянальных Кубкаў (Д4 — КФК) і клубы Другой лігі (Д3). Матчы гэтай стадыі былі запланаваны на 14 мая 2016 года. Аднак, з-за скарачэння Першай і Другой ліг, а таксама адмовы ад удзелу прадстаўнікоў Гомельскай і Гродзенскай абласцей неабходнасць у правядзенні 1/64 фінала адпала, турнір пачаўся са стадыі 1/32 фінала.

## 1/32 фінала 
Жараб'ёўка стадыі 1/32 фінала адбылася 24 мая 2016 года.

На гэтай стадыі прыняў удзел 31 клуб:
* 4 пераможцы рэгіянальных Кубкаў (Д4 — КФК);
* 13 клубаў Другой лігі (Д3) (усе клубы лігі);
* 14 клубаў Першай лігі (Д2) (усе клубы лігі).

Згодна з жараб'ёўкай, клуб «Зорка-БДУ» (Мінск) аўтаматычна прайшоў у наступны раўнд.

Гульні прайшлі з 10 па 12 чэрвеня 2016 года.
*Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.*

## 1/16 фінала 
Жараб'ёўка стадыі 1/16 фінала адбылася 13 чэрвеня 2016 года.

На гэтай стадыі прынялі ўдзел 32 клубы:
* 16 пераможцаў 1/32 фінала;
* 16 клубаў Вышэйшай лігі (Д1) (усе клубы лігі).

Гульні прайшлі з 6 ліпеня па 14 верасня 2016 года.
*Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.*

## 1/8 фінала 
Жараб'ёўка стадыі 1/8 фінала адбылася 27 ліпеня 2016 года.

Гульні прайшлі 21 верасня 2016 года.
*Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.*

## Чвэрцьфіналы 
Жараб'ёўка стадыі 1/4 фінала адбылася 22 верасня 2016 года.

Першыя матчы прайшлі 12 і 15 сакавіка 2017, адказныя — 18 і 19 сакавіка 2017.
*Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку двух матчаў.*

### Першыя матчы 
### Адказныя матчы 
## Паўфіналы 
Жараб'ёўка стадыі паўфінала адбылася 20 сакавіка 2017 года.

Першыя матчы прайшлі 5 красавіка 2017, адказныя — 26 красавіка 2017.
*Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку двух матчаў.*

### Першыя матчы 
### Адказныя матчы 
## Фінал 
## Бамбардзіры 
;5 галоў

;4 гола

Крыніца: football.by

## Спасылкі 
* football.by

2017
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2016 годзе
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2017 годзе
Катэгорыя:2016 год у футболе
Катэгорыя:2017 год у футболе
Міністэрства хлебапрадуктаў БССР

Саюзна-рэспубліканскае **Міністэ́рства хлебапраду́ктаў Беларускай ССР** было ўтворана ў 1956 годзе. У 1961 годзе на яго базе ўтворана рэспубліканскае Міністэрства нарыхтовак БССР, якое ў 1962 годзе пераўтварана ў рэспубліканскае Міністэрства вытворчасці і нарыхтовак сельскагаспадарчых прадуктаў. 

У 1965 годзе было скасавана, яго функцыі перайшлі да саюзна-рэспубліканскага Міністэрства сельскай гаспадаркі БССР. У тым жа годзе ўтвораны Дзяржаўны камітэт СМ БССР па хлебапрадуктам і камбікормавай прамысловасці. 

З 1969 года Дзяржкамітэт быў зноў пераўтвораны ў Міністэрства хлебапрадуктаў БССР, затым у тым жа годзе — у Міністэрства нарыхтовак БССР. З 1985 года зноў Міністэрства хлебапрадуктаў БССР.

## Міністры 
* Уладзімір Кудраеў (1956 — 1958)
* Пётр Калінін (1958 — 1959)
* Мікалай Аўхімовіч (1959 — 1961)
* Рыгор Панамароў (красавік — кастрычнік 1969)
* Мікалай Якушаў (1986 — 1991)

## Літаратура 
* Система Министерства хлебопродуктов Белорусской ССР / Центр. науч.-исслед. ин-т информ. и техн.-экон. исслед. ― М., 1987.
* Высшие органы государственной власти и центрального управления Белорусской ССР : (1965-1991 гг.). Ч. 1. — Мн., 2000. — С. 149-158.

Катэгорыя:Скасаваныя органы выканаўчай улады Беларусі
Катэгорыя:Міністэрствы БССР
Катэгорыя:З’явіліся ў 1956 годзе
Катэгорыя:З’явіліся ў 1969 годзе
Катэгорыя:З’явіліся ў 1985 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1961 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1969 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1991 годзе
Крэпасць Курэссаарэ

**Крэпасць Ку́рэссаарэ** (эст. *Maardu piiskopilinnus*, ням. *Schloss Arensburg*) - фартэцыя ў горадзе Курэссаарэ, у Эзэль-Вікскім  біскупстве была пабудавана на месцы старажытнага гандлёвага порта, дзе ўжо тысячу гадоў назад канцэнтраваліся найважнейшыя гандлёвыя шляхі.

Невялікую крэпасць, збудаваную ў канцы XIII стагоддзя, пасля паўстання Юр'евай ночы, якое доўжылася з 1343 да 1345 года, перабудавалі ў вялікую крэпасць тыпу канвента з унутраным дворыкам. Яе часта выкарыстоўвалі як рэзідэнцыю біскупа. Будаўніцтва крэпасці было завершана прыкладна ў 1400 г. Галоўным паверхам быў другі, дзе маецца шэраг прадстаўніцкіх памяшканняў. Асабліва прывабныя, размешчаны ў паўднёва-заходнім крыле, святочны дырэкторый і капліца, а таксама крыжовыя хады. Першы паверх выкарыстоўваўся як склад, а трэці — як абарончы.
thumb|244x244px
Двор абрамлены крыжовымі хадамі, на адным куце крэпасці ўзвышаецца вартаўнічая вежа Стурвальт, на ў іншым — стройная вартаўнічая вежа Доўгі Герман. Апошнюю аддзяляе ад іншых частак крэпасці глыбокая шахта, праз якую раней быў перакінуты пад'ёмны мост. За зубчастымі краямі сцен ёсць адкрытыя абарончыя хады.

У XV стагоддзі асноўную крэпасць абнеслі прасторнай пярэдняй крэпасцю, якую ў XVI—XVII стст. рэканструявалі ў земляныя ўмацаванні з чатырма магутнымі вуглавымі бастыёнамі. Земляныя ўмацаванні акружае ў сваю чаргу запоўнены вадой роў.

Курэссаарская крэпасць — амаль адзіная ў Эстоніі крэпасць, якая дайшла да нашых дзён. Гэта лепш за ўсё захаваная крэпасць Старой Лівоніі. Лівонская вайна, якая нанесла велізарную шкоду мацерыковай частцы Эстоніі, не зачапіла Курэссаарскую крэпасць, але яна была часткова пашкоджана у час Паўночнай вайны ў 1711 г. Крэпасць была хутка адбудавана.

Першыя рэстаўрацыйныя працы былі праведзены ў 1904-1912 гг., калі крэпасць была прыстасавана пад рэзідэнцыю саарэмааскага рыцарства. Маштабныя рэстаўрацыйныя працы былі здзейснены ў 1968-1985 гг. Падчас гэтых прац былі адноўлены разбураныя верхнія часткі веж, а таксама сярэдневяковы знешні і ўнутраны выгляд. У крэпасці знаходзіцца музей Саарэмаа, а прасторная тэрыторыя пярэдняй крэпасці стала месцам правядзення розных мерапрыемстваў пад голым небам. Наваколлі крапаснога рова ператварыліся ў маляўнічы парк.

## Спасылкі 
* http://www.saaremaamuuseum.ee/eng/index.php?action=show&type=story&id=1002 

Катэгорыя:Замкі Эстоніі
Катэгорыя:Курэссаарэ
Хадыджа Ісмаілава

**Хадыджа Ісмаілава** (нар. ; ) — азербайджанскі .

## Біяграфія 
Хадыджа Ісмаілава нарадзілася 27 мая 1976 года. У 1997 годзе скончыла Школу ўсходазнаўства Бакінскага дзяржаўнага ўніверсітэта. З 1997 па 1999 год была рэпарцёрам газеты «Еўразія», а пазней намеснікам галоўнага рэдактара газет «Гунайдзін» і «Уч Нокта». У 2000—2003 гадах была супрацоўнікам газеты «Зеркало». Неўзабаве кіравала аддзелам палітычных навін у гэтай газеце.

### Арышт 
З 5 снежня 2014 года знаходзілася пад арыштам па падозранні ў давядзенні да самагубства. 1 верасня 2015 года бакінскі суд прызнаў яе вінаватай і прысудзіў да 7,5 гадоў зняволення.

Як адзначае Цэнтр па даследаванні карупцыі і арганізаванай злачыннасці (OCCRP), расследаванне азербайджанскай журналісткі Хадыджы Ісмаілавай паказала, што сям'я Аліевых праз ланцужок кампаній, кіруе актывамі на суму 3 мільярды долараў ЗША ў найбуйнейшых азербайджанскіх банках, і што гэта толькі частка фінансавай імперыі.

12 і 13 чэрвеня Пол Дэвід Х'юсан — лідар сусветна вядомай ірландскага рок-гурта U2 і вядомы пад псеўданімам Bono, выступіў з абаронай палітычных зняволеных у Азербайджане. Bono са сцэны назваў імёны шасці журналістаў і праваабаронцаў, у дадзены момант змешчаных пад арыштам, у ліку якіх была і Хадыджа Ісмаілава.

1 верасня 2015 года, бакінскі суд па цяжкіх злачынствах прысудзіў Хадыджу да 7,5 гадоў зняволення ў асады агульнага рэжыму. Хадыджу Ісмаілаву прызналі вінаватай ва ўхіленні ад выплаты падаткаў, крадзяжы, незаконнай прадпрымальніцкай дзейнасці, злоўжыванні службовым становішчам. Вінавачанне па артыкуле «пра давядзенне да самагубства» было знята. Сама журналістка адпрэчвае высунутыя супраць яе вінавачанні і заяўляе, што справа супраць яе сфабрыкавана па палітычных матывах — у якасці помсты за публікацыі пра карупцыю ў найвышэйшых эшалонах азербайджанскай улады, у тым ліку пра фінансавыя злоўжыванні прэзідэнта Ільхама Аліева і членаў яго сям'і. У дзень вынясення прысуду маці зняволенай Эльміра Ісмаілава заявіла перад будынкам суда, што яна не здзіўлена зняволеннем і што дзеянні азербайджанскага ўрада ў справе яе дачкі прадыктаваны страхам разгалашэння непажаданай інфармацыі. Адвакат Ісмаілавай Фарыз Намазлы назваў прысуд незаконным і апавясціў пра намер яго абскарджваць.

25 мая 2016 года Вярхоўны суд Азербайджанскай Рэспублікі разгледзеў касацыйную скаргу Ісмаілавай. Скарга была задаволена і тэрмін турэмнага зняволення Ісмаілавай быў зменены на ўмоўную кару, пасля чаго журналістку выпусцілі на волю.

## Узнагароды 
У 2001 годзе была ганаравана прэміі Гасана Бек Зардабі «за высокае майстэрства рэпартажаў на палітычныя і міжнародныя тэмы».

У лютым 2012 атрымала прэмію імя  «» *(Gerd Bucerius-Forderpreis Freie Presse Osteuropas)*.

 (2020).

## Спасылкі 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Вольная прэса Усходняй Еўропы»
Рададэндран японскі

**Рададэндран японскі** (*Rhododendron molle subsp. japonicum*) — лістападны куст, падвід *Rhododendron molle*, падсекцыі *Pentanthera*, секцыі *Pentanthera*, подрод *Pentanthera *, роду Рададэндран (*Rhododendron*), сямейства Верасовыя (*Ericaceae*).

Выкарыстоўваецца ў якасці дэкаратыўнай садовай расліны. Адзін з найкаштоўнейшых відаў рададэндранаў. Вельмі шырока выкарыстоўваўся і выкарыстоўваецца ў селекцыі.

Сістэматычнае становішча не устоянае.

## Распаўсюджанне і экалогія 
У прыродзе сустракаецца ў Сярэдняй і Паўночнай Японіі. Расце асобнымі кустамі на сонечных травяністых схілах гор або сярод невысокіх кустоў. Ніколі не сустракаецца ў лясах у густых зарасніках.

## Літаратура 
* *Kron K. A.* revision A of *Rhododendron* section *Pentanthera* // Edinburgh Journal of Botany. — 1993. — Т. 50, № 3. — С. 249—364.
* *S. M. Scheiber, Carol D. Robacker, Orville M. Lindstrom* Evaluation of Deciduous Azaleas for Cold Hardiness Potential in the Southeastern United States  // Environmental Horticulture : Journal. — 2000. — Т. 18, № 4. — С. 230—233.

## Спасылкі 
* Рододендроны.  Цяжкая праблема выбару .  Daylily.ru. Праверана 2 лістапада 2013.
* Рододендроны для паўночна-захаду .  Daylily.ru. Праверана 1 лістапада 2013.

Катэгорыя:Дэкаратыўныя кусты
Катэгорыя:Расліны паводле алфавіта
Катэгорыя:Флора Паўночнай Амерыкі
Rhododendron roseum

**Rhododéndron roseum** — лістападны куст, від роду Рададэндран (*Rhododendron*), сямейства Верасовыя (*Ericaceae*).

Па дадзеных Germplasm Resources Network Information (GRIN) *Rhododendron roseum* Rehder з'яўляецца сінонімам (Michx.) Sweet.

Выкарыстоўваецца ў якасці дэкаратыўнай садовай расліны.

## Распаўсюджанне і экалогія 
Паўночная Амерыка (Нью-Гэмпшыр, Вірджынія, Ілінойс, Місуры), Канада (Квебек). Расце ў вільготных або сухіх горных лясах, на шчолачных глебах.

## Батанічнае апісанне 
Лістападны куст з прамым сцяблом вышыней ад 1,5 да 3 м. На радзіме часам дасягае вышыні 3-5 м. Крона кампактная. Маладыя парасткі апушаныя. Гадавы прырост 5-8 см. Кара цёмна-шэрая. Зімовыя пупышкі з шараватым апушэннем.

Лісце даўгаватае, ад эліптычнага да зваротнаяйкападобнага, даўжыней 3-7 см, зверху шызавата-зяленыя, пакрытае рэдкімі валасінкамі, знізу шэрае, густа апушанае.

У суквеццях па 5-9 кветак.

Кветкі ярка-ружовыя, духмяныя, да 4 см у дыяметры, раскрываюцца адначасова з лісцем. Вяночак шырокаваронкападобныя, да 4 см у дыяметры. Кветаножкі пакрытыя мяккімі залозістымі валасінкамі. Тычынкі ў два разы даўжэй трубкі вяночка. Слупок яшчэ даўжэй, у верхняй частцы пурпурна-чырвоны. Завязь шчацініста-валасістая і залозіста-волосістая.

Багата квітнее ў маі.

Плады — каробачкі, спеюць у верасні — кастрычніку.

## У культуры 
У культуры з 1812 года.

Жыве больш за 30 гадоў. Святлалюбны. Добра расце на сонцы. Глебам аддае перавагу слабакіслым (рн ад 6,5 і вышэй), друзлым, вільготным. Цалкам зімастойкі ва ўмеранай зоне Расіі. Рэкамендуецца пасадка групамі на газоне або адзінкава на камяністых участках. Недахопам можна лічыць невялікі памер кветкі і не вельмі працяглае (каля 2 тыдняў) цвіценне.

Укараняецца 47 % летніх чаранкоў пры апрацоўцы стымулятарамі каранеўтварэння.

## Спасылкі 
* & Rehder.  The New York Botanical Garden. Virtual Herbarium. Праверана 17 студзеня 2014.

Катэгорыя:Дэкаратыўныя кусты
Катэгорыя:Флора Паўночнай Амерыкі
Мікалай Мікалаевіч Барысевіч

**Мікалай Мікалаевіч Барысевіч** () — беларускі дыпламат.

## Біяграфія 
у 1987 годзе скончыў СШ № 1 імя В. Ф. Купрэвіча (цяпер Смалявіцкая раённая гімназія і СШ № 1 імя В. Ф. Купрэвіча).

З 1995 па 1998 год працаваў у пасольстве Беларусі ў Вялікабрытаніі. З 1998 па 2000 год быў начальнікам упраўлення інфармацыі — прэс-сакратаром МЗС Беларусі. 16 чэрвеня 2000 года прызначаны прэс-сакратаром Прэзідэнта Рэспублікі Беларусі. 12 снежня 2001 года прэс-сакратаром Прэзідэнта Рэспублікі Беларусі прызначана Наталля Пяткевіч. У ліпені 2002 г. пастановай Савета міністраў прызначаны дарадцам-пасланнікам пасольства Рэспублікі Беларусь у Чэшскай Рэспубліцы. У лістападзе 2002 г. прызначаны часовым павераным у справах Беларусі ў Чэхіі наўзамен пасла Уладзіміра Бельскага. 2 мая 2014 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Каралеўстве Нідэрланды.

Катэгорыя:Дыпламаты Беларусі
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Нідэрландах
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Чэхіі
Катэгорыя:Прэс-сакратары Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь
Васіль Міхайлавіч Марковіч

**Васіль Міхайлавіч Марковіч** (нар. , Кажан-Гарадок, Лунінецкі раён, Брэсцкая вобласць, БССР) — беларускі дыпламат.

## Біяграфія 
Скончыў юрыдычны факультэт БДУ. Валодае нямецкай і чэшскім мовамі.
 
1981—1991 гг. — Праца ў Гандлёва-прамысловай палаце БССР.

1991—1992 гг. — Трэці сакратар Пасольства СССР, Расійскай Федэрацыі ў Федэратыўнай Рэспубліцы Германія.

1992 г. (ліпень — снежань) — трэці сакратар Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь.

1992—1995 гг. — Другі сакратар Пасольства Рэспублікі Беларусь у Федэратыўнай Рэспубліцы Германія.

1995—1998 гг. — Першы сакратар, намеснік начальніка Консульскага Упраўлення Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь.

1998—2002 гг. — Генеральны консул Рэспублікі Беларусь у Латвійскай Рэспубліцы ў г. Даўгаўпілс.

2002 г. (чэрвень — лістапад) — начальнік аддзела Упраўлення кадраў Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь.

2002—2006 гг. — Начальнік Службы Дзяржаўнага Пратакола Міністэрства Рэспублікі Беларусь.

2006—2010 гг. — Саветнік-пасланнік Пасольства Рэспублікі Беларусь у Чэшскай Рэспубліцы.

У 2010—2015 гадах — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Чэшскай Рэспубліцы.

У 2018—2020 гадах — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Латвійскай Рэспубліцы. У час прэзідэнцкіх выбараў беларускае пасольства не стала хаваць, што на ўчастку ў Рызе перамагла Святлана Ціханоўская. Васіль Марковіч быў звольнены з пасады пасла і пазбаўлены дыпламатычнага рангу загадам Аляксандра Лукашэнкі 16 верасня 2020 года з фармулёўкай «за неналежнае выкананне службовых абавязкаў».
 
Жанаты, мае дачку і сына.

Катэгорыя:Дыпламаты Беларусі
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Чэхіі
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Латвіі
Катэгорыя:Консулы Беларусі ў Латвіі
Валерый Мікалаевіч Курдзюкоў

**Валерый Мікалаевіч Курдзюкоў** (, Ліда, Гродзенская вобласць) — беларускі палітык і дыпламат. Член КПСС.

## Біяграфія 
У 1979—1983 гадах вучыўся ў Кіеўскім вышэйшым агульнавайсковым камандным вучылішчы імя М. В. Фрунзэ, у 1991—1993 гадах — у Дыпламатычнай акадэміі МЗС Расійскай Федэрацыі па спецыяльнасці «Гісторыя знешняй палітыкі і міжнародных адносін». У 1998 годзе скончыў Егіпецкі інстытут міжнародных адносін. 2005 годзе — Рымскі каледж НАТА для старэйшых службовых асоб краін-удзельніц Савета еўраатлантычнага партнёрства і Міжземнаморскага дыялогу, у 2007 годзе — Дыпламатычную акадэмію МЗС Расійскай Федэрацыі.

Працаваў інструктарам ЦК ЛКСМБ. Дэпутат Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 12-га склікання (1990—1995) па Лідзкай-Камсамольскай выбарчай акрузе № 258.

У 2003—2005 гадах — намеснік начальніка ўпраўлення знешнепалітычнага аналізу Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 2005—2008 гадах — намеснік начальніка галоўнага ўпраўлення — начальнік упраўлення двухбаковага супрацоўніцтва галоўнага ўпраўлення Еўропы Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь.

У 2008—2012 гадах — саветнік-пасланнік Пасольства Рэспублікі Беларусь у Злучаным Каралеўстве Вялікабрытаніі і Паўночнай Ірландыі.

У 2012—2013 гадах — намеснік начальніка ўпраўлення Еўропы Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 2013—2015 гадах — начальнік упраўлення Еўропы Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь.

25 чэрвеня 2015 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Чэшскай Рэспубліцы. 22 кастрычніка 2015 года уручыў даверчыя граматы Прэзідэнту Чэскай Рэспублікі М. Земану.

20 верасня 2021 года указам Прэзідэнта вызвалены быў вызвалены ад пасады Надзвычайнага і Паўнамоцнага Пасла Рэспублікі Беларусь у Чэшскай Рэспубліцы.

Катэгорыя:Члены КПСС
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 12-га склікання
Катэгорыя:Дыпламаты Беларусі
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Чэхіі
Катэгорыя:Выпускнікі Дыпламатычнай акадэміі МЗС РФ
Міхаіл Андрэевіч Кліменка

{{ДД
| імя                = Міхаіл Андрэевіч Кліменка
| жанчына            = 
| выява              = 
| шырыня партрэта    =  
| подпіс             =

| тытул              = 30px Старшыня Гомельскага абласнога выканаўчага камітэта
| перыядпачатак      = снежань 1957
| перыядканец        = чэрвень 1970
| прэзідэнт          = 
| прэм'ер            = Мікалай АўхімовічЦіхан Кісялёў
| папярэднік         = Іван Палякоў
| пераемнік          = Уладзімір Лашкевіч

| тытул_2            = 
| перыядпачатак_2    = 
| перыядканец_2      = 
| папярэднік_2       = 
| пераемнік_2        = 
| прэм'ер-міністр_2  = 
| прэзідэнт_2        =

| дата нараджэння   = 1911
| месца нараджэння  = 
| дата смерці       = 
| месца смерці      = 
| нацыянальнасць    = 
| назва_палітычнай_арганізацыі = 
| партыя             = КПСС
| муж                = 
| жонка              = 
| сужэнец            = 
| дзеці              = 
| бацька             = 
| маці               = 
| род                = 
| адукацыя           = 
| рэлігія            = 
| аўтограф           = 
| узнагароды         = { style="background:transparent"
 
}
}}

**Міхаі́л Андрэ́евіч Кліме́нка** — савецкі, беларускі дзяржаўны дзеяч, старшыня Гомельскага аблвыканкама (1957—70).

## Біяграфія 
1950 — студзень 1954 — намеснік старшыні Выканаўчага камітэта Палескага абласнога Савета.

1955 — 1956 — намеснік старшыні Выканаўчага камітэта Гомельскага абласнога Савета.

1956 — снежань 1957 — старшыня Выканаўчага камітэта Гомельскага гарадскога Савета.

Са снежня 1957 па студзень 1963 — старшыня Выканаўчага камітэта Гомельскага абласнога Савета.

У 1963 — 1964 — старшыня Выканаўчага камітэта Гомельскага сельскай абласнога Савета.

З канца 1964 па чэрвень 1970 — старшыня Выканаўчага камітэта Гомельскага абласнога Савета.

Член КПСС.

## Узнагароды і званні 
Узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга (1958).

## Спасылкі 
* Біяграфія

Катэгорыя:Старшыні Гомельскага гарадскога выканаўчага камітэта
Кліменка

**Кліме́нка** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксандр Аляксандравіч Кліменка (нар. 1983), беларускі футбаліст, гуляе на пазіцыі нападніка
* Аляксандр Віктаравіч Кліменка (нар. 1980), украінскі прадпрымальнік, дзяржаўны і палітычны дзеяч
* Ігар Уладзіміравіч Кліменка (нар. 1972), міністр унутраных спраў Украіны (з 2023)
* Ірына Кліменка (нар. 1977), беларускі музыкант
* Мікалай Мікалаевіч Кліменка (1923—1944) — Герой Савецкага Саюза
* Міхаіл Андрэевіч Кліменка (1911—), беларускі дзяржаўны дзеяч
* Пётр Паўлавіч Кліменка (1927—2008) — спецыяліст у галіне авіябудавання.
Эрнэст Карлавіч Дрэзен

**Эрнэст Карлавіч Дрэзен** (у некаторых крыніцах — **Эрнэст Вільгельм**; , Лібава — 27 кастрычніка 1937, Масква) — расійскі і савецкі інтэрлінгвіст і эсперанталог, кіраўнік Саюза эсперантыстаў савецкіх рэспублік.

## Унёсак у інтэрлінгвістыку і эсперанталогію 
Э. К. Дрэзен з'яўляецца аўтарам каля 50 прац па інтэрлінгвістыцы і эсперанталогіі, а таксама прац па гісторыі расійскага і савецкага эсперанта-руху, якія неаднаразова перавыдаваліся ў розных краінах (а некаторыя з іх пасля расстрэлу Э. К. Дрэзена доўгія гады ляжалі ў савецкім «спецхове»).

Найважнейшая яго праца — «За ўсеагульнай мовай. Тры стагоддзі шуканняў» («»). У ёй былі дэталёва разабраны шматлікія праекты міжнароднай мовы, пачынаючы са старажытнасці і да 1930-х гадоў. Вялікую цікавасць для гісторыкаў уяўляюць таксама «Аналітычная гісторыя эсперанта-руху» і «У змаганні за СЭСР. Нататкі пра гісторыю савецкага эсперанта-руху».

Па ініцыятыве Э. К. Дрэзена ў 1936 годзе была створана міжнародная група экспертаў па тэрміналогіі ў рамках Міжнароднай арганізацыі па стандартызацыі (у наш час гэта — тэхнічны камітэт ISO/TC 37).

Ажыццяўляў літаратурнае рэдагаванне выдання на эсперанта павесці А. С. Новікава-Прыбоя «Падводнікі» (*La Submarinistoj*) у 1932 годзе.

## Публікацыі 
* 
* *Historio de la mondolingvo*, (1931);
* *Analiza Historio de la Esperanto-Movado*, (1931);
* *Skizoj pri teorio de Esperanto* (1931);
* *Zamenhof - bioideologia studo*, SAT, 1929;
* *La Vojo de formiĝo kaj disvastiĝo de la lingvo internacia*, SAT, 1929
* ''

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* En batalo por SEU , Ernest Drezen, La Ondo de Esperanto
* Homo de kontrastoj en kruela epoko, Nikolaj Stepanov, Esperanto (UEA), Nov.1992
* Tri renkontigxoj kun N.K.V.D, из «Sennaciulo», Majo 1992.
* Ernest Drezen kiel historiisto de la Esperanto-movado Antauxparolo de Nikolaj STEPANOV al «E. Drezen: Historiaj studoj». — Jekaterinburg: Sezonoj, 1992.
* Drezen, Lanti kaj La Nova Epoko, У.Линс в «Sennacieca Revuo», 1987.
* Za vseobsxcxim jazykom из каталога UEA.

Катэгорыя:Эсперантысты
Катэгорыя:Эсперантолагі
Катэгорыя:Эсэры
Катэгорыя:Пасмяротна рэабілітаваныя ў СССР
Катэгорыя:Расстраляныя ў СССР
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя савецкай уладай
Катэгорыя:Члены КПСС
Уладзімір Аляксандравіч Варанковіч

**Уладзімір Аляксандравіч Варанковіч** (нар. , г. Энгельс, Саратаўская вобласць, РСФСР) — беларускі дыпламат.

## Біяграфія 
Нарадзіўся у сям’і вайскоўца. У 1966 годзе сям’я вярнулася ў Беларусь. У 1976 годзе скончыў Мачулішчанскую сярэднюю політэхнічную працоўную школу Мінскага раёна Мінскай вобласці.
 
У 1980 годзе скончыў Ленінградскае вышэйшае ваенна-палітычнае вучылішча супрацьпаветранай абароны, у 1990 годзе — Ваенна-палітычную акадэмію імя Леніна ў Маскве, у 1993 годзе — ад’юнктуру пры Гуманітарнай акадэміі Узброеных Сіл.
 
1980—1995 гг. — Служба на афіцэрскіх пасадах у войсках супрацьпаветранай абароны Узброеных сіл СССР/Рэспублікі Беларусь.
 
1995—1999 гг. — Галоўны спецыяліст, намеснік начальніка, начальнік аддзела аналітычных даследаванняў і прагназавання Дзяржаўнага сакратарыята Савета бяспекі Рэспублікі Беларусь.
 
З 1999 года на дыпламатычнай службе. Мае дыпламатычны ранг Надзвычайнага і Паўнамоцнага Пасланца I-га класа.
 
1999—2002 гг. — Начальнік упраўлення кадраў Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь, член Калегіі МЗС.
 
2002—2007 гг. — Саветнік-пасланнік Пасольства Рэспублікі Беларусь у Літоўскай Рэспубліцы.
 
2007—2013 гг. — Начальнік упраўлення кадраў Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь, член Калегіі МЗС.
 
З красавіка 2013 года — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Балгарыя, Грэчаскай Рэспубліцы і Рэспубліцы Кіпр па сумяшчальніцтве. Займаў гэтыя пасады да 22 траўня 2018 года.

## Сям’я 
Жанаты, мае дваіх дзяцей і траіх унукаў.

Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Балгарыі
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Грэцыі
Катэгорыя:Паслы Беларусі на Кіпры
Катэгорыя:Дыпламаты Беларусі
Аляксандр Леанідавіч Панамароў

**Аляксандр Леанідавіч Панамароў** — беларускі дыпламат. Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Сірыйскай Арабскай Рэспубліцы.

## Біяграфія 
У 1996 годзе скончыў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «правазнаўства», у 2001 годзе — інстытут дзяржаўнай службы Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «знешняя палітыка і дыпламатыя».

1996—2004 гг. аташэ ўпраўлення міжнароднай бяспекі і раззбраення МЗС Рэспублікі Беларусь. Аташэ, другі, першы сакратар упраўлення Еўропы МЗС Рэспублікі Беларусь.

2004—2007 гг. першы сакратар, саветнік упраўлення міжнароднай бяспекі і кантролю над узбраеннямі МЗС Рэспублікі Беларусь.

2007—2011 гг. саветнік Пастаяннага прадстаўніцтва Рэспублікі Беларусь пры аддзяленні ААН і іншых міжнародных арганізацый у Жэневе.

Студзень-чэрвень 2012 саветнік упраўлення міжнароднай бяспекі і кантролю над узбраеннямі МЗС Рэспублікі Беларусь.

Ліпень 2012 г. — чэрвень 2014 г. намеснік начальніка ўпраўлення міжнароднай бяспекі і кантролю над узбраеннямі МЗС Рэспублікі Беларусь.

З 30 чэрвеня 2014 г. Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Сірыйскай Арабскай Рэспубліцы.

13 лістапада 2018 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Венгрыі і па сумяшчальніцтве ў Босніі і Герцагавіне. З 12 лютага 2019 года прызначаны таксама Надзвычайным і Паўнамоцным Амбасадарам у Харватыі па сумяшчальніцтве. Вызвалены ад гэтых пасад 10 лютага 2022 года.

Катэгорыя:Выпускнікі Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Дыпламаты Беларусі
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Босніі і Герцагавіне
Віктар Васільевіч Рыбак

**Ві́ктар Васі́льевіч Рыба́к** (нар. ) — беларускі дыпламат.

## Біяграфія 
У 1992—1995 гадах праходзіў службу ва Узброеных Сілах. У 1995 — 1997 гадах працаваў у Міністэрстве знешніх эканамічных сувязяў Рэспублікі Беларусь. У 1997 — 1998 гадах — старшы эксперт, выконваючы абавязкі Гандлёвага прадстаўніка Рэспублікі Беларусь у Ісламскай Рэспубліцы Іран. З 1998 па 2000 год быў першым сакратаром Пасольства, Часовым павераным у справах Рэспублікі Беларусь у Ісламскай Рэспубліцы Іран. У 2000 — 2002 гадах — саветнік, начальнік аддзела Азіі ўпраўлення Азіі і Афрыкі Міністэрства замежных спраў. У 2003—2007 гадах — саветнік па гандлёва-эканамічным пытанням Пасольства Рэспублікі Беларусь у Ісламскай Рэспубліцы Іран. У 2007—2008 гадах — намеснік начальніка ўпраўлення Азіі і Афрыкі Міністэрства замежных спраў.

З 2008 па 2016 год — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Ісламскай Рэспубліцы Іран.

З 4 лютага 2011 па 30 чэрвеня 2014 года быў таксама Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Ісламскай Рэспубліцы Пакістан па сумяшчальніцтве.

З 12 верасня 2019 года — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Турэцкай Рэспубліцы і па сумяшчальніцтву ў Рэспубліцы Ірак. Вызвалены ад гэтых пасад 14 студзеня 2025 года.

## Сям’я 
Жанаты, мае двух дзяцей.

## Спасылкі 
* Профіль на сайце пасольства  

Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Іране
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Пакістане
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Турцыі
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Іраку
Катэгорыя:Выпускнікі БДЭУ
Рачкоў

**Рачкоў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Леанід Уласавіч Рачкоў (нар. 1946) — беларускі дыпламат.
* Сяргей Анатолевіч Рачкоў (нар. 1960) — беларускі дыпламат.
Сяргей Анатолевіч Рачкоў

**Сярге́й Анатолевіч Рачкоў** (нар. , Мінск) — беларускі дыпламат, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь з 2024 года. Кандыдат педагагічных навук, дацэнт.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 4 лістапада 1960 года ў г. Мінску. У 1983 годзе скончыў перакладчыцкі факультэт Мінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута замежных моў па спецыяльнасці «Англійская і французская мовы» працаваў Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Султанаце Аман і Алжырскай Народнай Дэмакратычнай Рэспубліцы па сумяшчальніцтве (з мая 2014 года — Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Судан па сумяшчальніцтве).

У снежні 2019 года стаў членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь сёмага склікання. Быў старшынёй Пастаяннай камісіі па міжнародных справах і нацыянальнай бяспецы. У 2024 годзе паўнамоцтвы Рачкова былі датэрмінова прыпыненыя ў сувязі з яго абраннем у Палату прадстаўнікоў.

У 2024 годзе стаў дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VIII склікання ад Васняцоўскай акругі № 93. Старшыня Пастаяннай камісіі па міжнародных справах Член Савета Палаты прадстаўнікоў.

## Спасылкі 
* Біяграфія на сайце Савета Рэспублікі  

Катэгорыя:Дыпламаты Беларусі
Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Егіпце
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Амане
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Алжыры
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Судане
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 8-га склікання
Катэгорыя:Узнагароджаныя Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь
Уладзімір Мікалаевіч Лапата-Загорскі

**Уладзімір Мікалаевіч Лапата-Загорскі** (нар. , Брэст) — беларускі дыпламат.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1968 годзе. Маці — Ніна Загорская, беларуская паэтка, бацька — Мікалай Лапата.

У 1994 годзе скончыў Маскоўскі дзяржаўны інстытут міжнародных адносін. У 1994—1996 гадах — аташэ, трэці сакратар аддзела Азіі і Афрыкі, Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 1997—1998 гадах — начальнік аддзела Азіі Чацвёртага палітычнага кіравання, Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 1998—1999 гадах — выконваючы абавязкі начальніка Чацвёртага палітычнага кіравання, Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 1999—2000 гадах — намеснік начальніка ўпраўлення Азіі і Афрыкі, Міністэрства замежных спраў. У 2000—2001 гадах — начальнік упраўлення Азіі і Афрыкі, Міністэрства замежных спраў,

У 2001—2008 гадах — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Сірыйскай Арабскай Рэспубліцы, у Ліванскай Рэспубліцы і Іарданскага Хашыміцкага Каралеўства (па сумяшчальніцтве).
 
У 2008—2011 гадах — начальнік упраўлення Азіі і Афрыкі, Міністэрства замежных спраў.

З 2011 года — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Інданезіі (з лістапада 2011 г.), Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Аўстраліі (з лютага 2012 г. да чэрвеня 2014 года), Малайзіі, Рэспубліцы Сінгапур і Рэспубліцы Філіпіны па сумяшчальніцтву (з лютага 2012 года), Пастаянны прадстаўнік Рэспублікі Беларусь пры Асацыяцыі дзяржаў Паўднёва-Усходняй Азіі (АСЕАН) па сумяшчальніцтве (з верасня 2013 г.)

14 верасня 2017 года Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь быў вызвалены з пасады Надзвычайнага і Паўнамоцнага Пасла Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Інданезія і па сумяшчальніцтве ў Малайзіі, Рэспубліцы Сінгапур і Рэспубліцы Філіпіны, Пастаяннага прадстаўніка Рэспублікі Беларусь пры Асацыяцыі дзяржаў Паўднёва-Усходняй Азіі (АСЕАН) у сувязі з пераводам да іншага наймальніка.

9 кастрычніка 2008 года ўзнагароджаны Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.

Катэгорыя:Выпускнікі МДІМА
Катэгорыя:Дыпламаты Беларусі
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Інданезіі
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Аўстраліі
Катэгорыя:Узнагароджаныя Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь
Аляксандр Мікалаевіч Аляксандраў

**Аляксандр Мікалаевіч Аляксандраў** (нар., Мінск) — беларускі дыпламат.

## Біяграфія 
У 1977 годзе скончыў Мінскае сувораўскае ваеннае вучылішча, у 1981 годзе — Свярдлоўскае вышэйшае ваенна-палітычнае танка-артылерыйскае вучылішча, у 1995 годзе — Ваенны ўніверсітэт Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі. У 1989—1991 гадах праходзіў навучанне ў ваеннай акадэміі Рэвалюцыйных Узброеных Сіл Рэспублікі Куба.

У 1981—1997 гадах — служба на розных афіцэрскіх пасадах у войсках Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь. У 1997—2013 гадах — служба на розных афіцэрскіх пасадах у цэнтральным апараце Міністэрства абароны і Генеральнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь. У 2005—2008 гадах — аташэ па пытаннях абароны, ваенны і ваенна-паветраны аташэ пры Пасольстве Рэспублікі Беларусь у ЗША. У 2010—2013 гадах — аташэ па пытаннях абароны, ваенны і ваенна-паветраны аташэ пры Пасольстве Рэспублікі Беларусь у Баліварыянскай Рэспубліцы Венесуэла. У ліпені 2013 — лютым 2015 года — начальнік упраўлення ваенна-тэхнічнага супрацоўніцтва і развіцця экспарту Дзяржаўнага ваенна-прамысловага камітэта Рэспублікі Беларусь. З лютага 2015 па чэрвень 2015 года — Пасол па асобых даручэннях Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
 
З 25 чэрвеня 2015 г. па 18 чэрвеня 2021 г. — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Куба і Мексіканскіх Злучаных Штатах па сумяшчальніцтве.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Надзвычайны i Паўнамоцны Пасол Рэспублiкi Беларусь у Рэспубліцы Куба і Мексіканскіх Злучаных Штатах па сумяшчальніцтве (2021)

Катэгорыя:Паслы Беларусі на Кубе
Катэгорыя:Дыпламаты Беларусі
Катэгорыя:Выпускнікі Мінскага сувораўскага ваеннага вучылішча
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Мексіцы
Юрый Мініваліч Хусаінаў

**Ю́рый Мініва́ліч Хусаі́наў** (1929—1996) — савецкі, беларускі партыйны і дзяржаўны дзеяч, старшыня Дзяржаўнага аграпрамысловага камітэта Беларускай ССР (1986—1991), старшыня Гомельскага аблвыканкама (1974—1978), першы сакратар Гомельскага абкама КПСС (1978—1982), кандыдат эканамічных навук (1971).

## Біяграфія 
З 1952 года — майстар, інжынер-канструктар завода «Гомсельмаш». З 1953 года — галоўны інжынер МТС. З 1957 года — галоўны інжынер, нам. начальніка Гомельскага аблсельгасупраўлення. З 1960 года — другі сакратар Мазырскага гаркама партыі. З 1962 года — першы намеснік старшыні Гомельскага аблвыканкама. З 1967 года — намеснік міністра сельскай гаспадаркі БССР. З 1974 года — старшыня Гомельскага аблвыканкама. У 1978—1982 гады — 1-ы сакратар Гомельскага абкама КП Беларусі. У 1982—1986 гады — Першы намеснік Старшыні Савета Міністраў БССР.

З 14 студзеня 1986 па 20 лютага 1991 года — старшыня Дзяржаўнага аграпрамысловага камітэта Беларускай ССР.

## Спасылкі 
* Біяграфія

Катэгорыя:Кандыдаты эканамічных навук
Катэгорыя:Міністры сельскай гаспадаркі БССР
Катэгорыя:Першыя намеснікі Старшыні Савета Міністраў БССР
Катэгорыя:Намеснікі міністраў БССР
Катэгорыя:Выпускнікі Запарожскага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта
Кіламетр у гадзіну

**Кіламетры ў гадзіну** (км/г) — пазасістэмная адзінка вымярэння хуткасці. Аб’ект, які рухаецца з хуткасцю 1&nbsp;км/г, пераадольвае за адну гадзіну адзін кіламетр. Вымярэнне хуткасці ў км/г стала больш ужывальным у параўнанні з м/с, бо лягчэй успрымаецца чалавекам, у прыватнасці, кіроўцамі транспартных сродкаў (лік часу звычайна ідзе на гадзіны, а не на секунды, а лік адлегласці — на кіламетры, а не на метры).

## Некаторыя хуткасці ў км/г 
 з вымярэннем хуткасці ў км/г]]
* 5 км/г — сярэдняя хуткасць пешахода
* 15 км/г — сярэдняя хуткасць веласіпедыста ў горадзе
* 24 км/г — сярэдняя хуткасць аўтамабіля ў горадзе
* 60 км/г (1 км/хв) — максімальна дазволеная хуткасць аўтамабіляў у населеных пунктах
* 431 км/г — Bugatti Veyron (мадыфікацыя Super Sport), самы хуткі серыйны аўтамабіль у свеце
* 574,8 км/г — максімальная хуткасць хуткаснага цягніка TGV POS
* 900 км/г — авіялайнер
* 1193 км/г — хуткасць гуку у паветры пры тэмпературы 0&nbsp;°C
* 1 079 252 848,8 км/г (299 792,5 км/c) — хуткасць святла у вакууме

## Пералік паміж км/г і іншымі адзінкамі 
* 1 км/г ≈ 0,27778 м/с ≈ 0,62137 міль/гадзіна ≈ 0,54 вузлоў
* 1 м/с = 3,6 км/г (дакладна)
* 1 міля/гадзіна ≈ 1,6093 км/г
* 1 вузел = 1,852 км/г (дакладна)
* 1 фут у секунду = 1,09728 км/г

Катэгорыя:Адзінкі вымярэння скорасці
Рададэндран 'Rasputin'

'''Rhododendron 'Rasputin'''' — сорт вечназялёных рададэндранаў гібрыднага паходжання.

## Батанічнае апісанне 
Сярэднерослы сорт,  куста сплюшчаны. Памер да 10 гадоў 2,0 метры.

Лісце вялікае і бліскучае, устойлівае да хвароб, цёмна-зялёнае. Кветкі фіялетава-блакітныя, унутры чашачкі чорная ці яркая бардова-карычневая пляма. Цвіценне багатае. Час цвіцення - пачатак мая-чэрвень.

## У культуры 
Марозаўстойлівасць да мінус 26 °C. У пачатковы перыяд вырошчвання сорт мае патрэбу ў інтэнсіўным падразанні. Аддае перавагу адкрытым бязветраным месцам ці паўцені.

Rasputin
Катэгорыя:Верасовыя
Ганс Гахман

**Ганс Гахман** (; —) — нямецкі селекцыянер рададэндранаў.

## Біяграфія 
Ганс Гахман нарадзіўся 5 красавіка 1930 года ў горадзе Бармштэт. Яго бацька, Джон Гахман ў 1929 годзе заснаваў гадавальнік садовых раслін, які спецыялізаваўся на ружах, вечназяленых і глебапакроўных раслінах. Пасля вайны адным з асноўных напрамкаў стала развядзенне пладовых дрэў. Ганс Гахман далучыўся да фірмы ў 1950—1951 гадах ва ўзросце 21 года. З яго з'яўленнем гадавальнік паступова пачаў спецыялізавацца на створаных ім сартах рададэндранаў. Створаныя Гансам сарты з'явіліся ў продажы ў 1974—1975 гадах. Некалькімі гадамі пазней у садаводчых часопісах пачалі з'яўляцца артыкулы аб селекцыянеры. На працягу пяцідзесяці гадоў Гансам было створана больш за 400 новых сартоў. Ганс Гахман памер 5 сакавіка 2004 года, адпачываючы на востраве Зільт.

Гадавальнік Hachmannplatz у цяперашні час кіруецца яго сынам Хольгерам Гахманам разам з жонкай Эдыт, працягваючы займацца рададэндранамі. Адзін з яго ўласных сартоў у 2009 годзе быў названы ў гонар бацькі 'Hans Hachmann'.

Агульная плошча гадавальніка 27 акраў, з іх 16 акраў выкарыстоўваецца пад вырошчванне раслін адкрытага грунту. Рададэндраны і азаліі складаюць 65 % прадукцыі гадавальніка (звыш 200 тысяч раслін у год). Тыя, што засталіся 150 000 — вечназяленыя растеня і дэкаратыўныя кусты. Уся тэрыторыя аброшваецца з дапамогай аўтаматычнай сістэмы паліву. Метэастанцыя забяспечвае бесперапынны запіс тэмпературы і вільготнасці.

## Некаторыя сарты, створаныя Гансам Гахманам 

* 'Fantastica'
* 'Hachmann's Constanze'
* 'Hachmann's Ornament'
* 'Holstein'
* 'Gradito'
* 'Kokardia'
* 'Kalinka'
* 'Lamentosa'
* 'Nabukko'
* 'Rasputin'
* 'Schneekrone'
* 'Silberglanz'
* 'Silvetta'

## Літаратура 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Селекцыянеры