open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Вітаўт Руднік

**Вітаўт Руднік** (нар. , Малі, , Гродзенская вобласць, БССР, СССР) — гродзенскі журналіст, грамадскі дзеяч і трэнер.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 26 жніўня 1969 года ў вёсцы Малі Астравецкага раёна Беларусі. Скончыў гістарычны факультэт Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Займаўся даследаваннем гісторыі беларускай журналістыкі пачатку ХХ стагоддзя.

З пачатку 1990-х актыўна займаецца журналістыкай. Працаваў у якасці пазаштатнага карэспандэнта газет «Прессбол» і «Футбол Беларусі», каментаваў футбольныя матчы з удзелам гродзенскага «Нёмана» на гродзенскім тэлебачанні, дзе таксама быў вядучым выпускаў спартыўных навін.

З 1995 года — карэспандэнт гродзенскай грамадска-палітычнай газеты «Пагоня».

У 1997 годзе быў адным з заснавальнікаў грамадскага аб’яднання «Цэнтр інфармацыйнай падтрымкі грамадскіх ініцыятыў „Трэці сектар“».

З другой паловы 1990-х — адзін з найбольш вядомых беларускіх трэнераў для грамадскіх актывістаў і журналістаў. Працуе ў пытаннях менеджменту няўрадавых грамадскіх аб’яднанняў, сувязі з грамадскасцю, грамадзянскім удзеле, развіцці мясцовай супольнасці. Адзін з заснавальнікаў і кіраўнікоў гродзенскай «Школы маладога журналіста». Рэдактар часопіса «Трэці сектар». Старшыня праўлення ГА «Цэнтр „Трэці сектар“» (1997—2017), член праўлення (з 2017) арганізацыі.

Жанаты. Мае дачку.

## Бібліяграфія 
* Руднік В. Чэмпіёны свету па футболе. 1930—2006. Беласток., 2006. 109 с.

Катэгорыя:Журналісты Беларусі
Катэгорыя:Грамадскія дзеячы Беларусі
Катэгорыя:Выпускнікі Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы
Катэгорыя:Спартыўныя журналісты
Чайчыц

**Чайчыц** () — прозвішча, вядомае на тэрыторыі цяперашніх Беларусі і Польшчы з 1389 года.

Прозвішча паходзіць ад слова «чайка».

Прымяняльна да ўсходняй Польшчы прозвішча згадваецца ў гістарычных крыніцах, што тычацца тэрыторыі сённяшняга Люблінскага ваяводства і мястэчак Красныстаў у 1588 г. і Грабавец у 1589 г.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксей Леанідавіч Чайчыц — беларуская фотамадэль.
* Віктар Іванавіч Чайчыц — беларускі юрыст і дэпутат Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Беларусі.
* Вольга Чайчыц — беларуская журналістка.

## Гл. таксама 
* Чайчыцы — пасёлак у Слуцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі

Катэгорыя:Беларускія прозвішчы
Belgischer Rundfunk

«**Belgischer Rundfunk**» («**BRF**») () — бельгійскі грамадскі радыё- і тэлевяшчальнік, які выпускае праграмы на нямецкай мове. «Belgischer Rundfunk» існуе як незалежная радыёстанцыя з 1977 года, хаця вытокі грамадскага радыё на нямецкай мове ў Бельгіі бяруць свой пачатак з 1945 года. У цяперашні час «BRF» транслюе тры радыёканалы. З 1999 года ён таксама мае і тэлеканал.

Катэгорыя:Кампаніі, заснаваныя ў 1977 годзе
Катэгорыя:Радыёстанцыі на нямецкай мове
Катэгорыя:Радыёстанцыі паводле алфавіта
Катэгорыя:Тэлеканалы на нямецкай мове
Катэгорыя:Эйпен
Катэгорыя:Сродкі масавай інфармацыі Бельгіі
Аляксей Фёдаравіч Зубаў

**Аляксей Фёдаравіч Зубаў** (1682—1751) — гравёр чорнай манерай і разцом, малодшы брат гравёра Івана Зубава.

Вучыўся ў Маскве пры Аружэйнай палаце (1689—1705). З 1711 года працаваў у гравіравальнай майстэрні Пецярбургскай друкарні. Найбольш значнымі з’яўляюцца архітэктурныя пейзажы Пецярбурга — каштоўная крыніца для вывучэння аблічча Санкт-Пецярбурга ў пятроўскую эпоху: «Вастльеўскі востраў» (1714), «Панарама Пецярбурга» (1716) і інш. Гістарычнай даставернасцю вызначаюцца таксама партрэты, выявы феерверкаў, баталій, сцэны прыдворнага жыцця.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1
Твой стыль

**«Твой стыль»** — гродзенскае маладзёжнае інтэрнэт-радыё і інтэрнэт-газета. Працавала ў 2007—2016 гадах. З’яўлялася інфармацыйным рэсурсам «Школы маладога журналіста» пры Цэнтры інфармацыйнай падтрымкі грамадскіх ініцыятыў «Трэці сектар». Мела навіновыя і шэраг аўтарскіх тэматычных перадач. Было створана для практыкі пачынаючых журналістаў, паколькі ў той момант большасць недзяржаўных медыяў у Гродне, такіх як газета «Пагоня» ці «Биржа информации», былі ўжо ліквідаваныя.

Пад гэтай жа назвай у 2007-2014 гадах у Гродне адбываўся фестываль маладзёжнай журналістыкі.

У 2016 годзе выданне прайшло рэбрэндынг і з таго часу працуе як Hrodna.life. Архіў сайта за 2009—2016 гады захаваўся , архіў за 2007—2008 гады недаступны. 

## Узнагароды 
У 2008 годзе рэсурс стаў лаўрэатам 6-га спабору кантэнт-праектаў, арганізаванага TUT.BY (намінацыя «Мая Беларусь») і быў адзначаны спецыяльнай прэміяй імя Уладзіміра Каткоўскага.

## Спасылкі 
* RSS-паток
* Радыё
* Фэйсбук
* Твітэр
* Жывы часопіс 
* Прэмія імя Ул. Каткоўскага — сайту «Твой стыль». Радыё Свабода, 07.04.2008
* Гран-при 6-го конкурса контент-проектов получил сайт «Минск старый и новый». TUT.BY 4 апреля 2008

## Зноскі 
Катэгорыя:Сайты Беларусі
Катэгорыя:Сродкі масавай інфармацыі Гродна
Катэгорыя:Інтэрнэт-СМІ
Левыя

Паняцце **Левыя** можа значыць:

* Левыя — від палітычнага кірунку.
* Левыя — нямецкая палітычная партыя.
* Партыя левых сацыялістаў-рэвалюцыянераў — расійская палітычная партыя 1917—1923 гадоў.
Рэканструкцыя

[thumb|Мінская [ратуша. Рэканструкцыя]]
**Рэканструкцыя** — працэс аднаўлення, адбудовы раней існуючага, аднак згубленага ці знішчанага будынка ці твору мастацтва (карціны, музычнага або літаратурнага твору).

Рэканструкцыя — не толькі сам працэс, але і яго вынік. Пры рэканструкцыі важна арыентавацца на фрагменты, якія захаваліся, крыніцы ці некаторыя прыкметы. На падставе колькасці і якасці крыніц рэканструкцыя мае пэўную ступень гіпатэтычнасці.

## Спасылкі 
* У Светлагорску задумалі адбудаваць Шацілінскі Востраў // Рэгіянальны партал — Светлагорск. 2009. 15 чэрвеня.

Катэгорыя:Мастацтва
Катэгорыя:Ахова гісторыка-культурнай спадчыны
Джавані Парызі

**Джавані Парызі** (;  — ) — італьянскі баксёр, алімпійскі чэмпіён 1988 года.

На Алімпіядзе ў Сеуле Джавані Парызі выйграў тытул у вагавой катэгорыі да 57 кг. У двух паядынках ён перамог аднагалосным рашэннем суддзяў (5:0), а тры (у тым ліку паўфінал і фінал) завяршыў датэрмінова.

У 1989 годзе перайшоў у прафесійны бокс. У 1990-х гадах быў чэмпіёнам WBO ў двух розных вагавых катэгорыях. Апошні бой правёў 8 кастрычніка 2006 года, дзе прайграў Фрэдэрыку Клозэ. 

25 сакавіка 2009 года Джавані Парызі загінуў у аўтакатастрофе ля Вагеры (Ламбардыя) у лабавым сутыкненні яго аўтамабіля з грузавіком.

Катэгорыя:Баксёры Італіі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Італіі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па боксе
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1988 года
Катэгорыя:Баксёры на летніх Алімпійскіх гульнях 1988 года
Катэгорыя:Загінулі ў аўтамабільных катастрофах
Парызі

**Парызі** — тапонім.

## Вядомыя носьбіты 
* Джавані Парызі — італьянскі баксёр
* Джорджыа Парызі — італьянскі фізік
Стэфана Чэрыёні

**Стэфана Чэрыёні** (; нар. , , Іспанія) — італьянскі фехтавальшчык на рапірах, двухразовы алімпійскі чэмпіён (1984 і 1988), чэмпіён свету.

Пасля завяршэння спартыўнай кар’еры стаў трэнерам, былы трэнер італьянскай зборнай. З 2013 па снежань 2016 года — старшы трэнер мужчынскай і жаночай зборных каманд Расіі па рапіры. Кантракт з Чэрыёні скончыўся 31 снежня 2016 года і падоўжаны не быў.

Катэгорыя:Трэнеры Італіі
Катэгорыя:Фехтавальшчыкі Італіі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Італіі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па фехтаванні
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1984 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1988 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1984 года
Катэгорыя:Фехтавальшчыкі на летніх Алімпійскіх гульнях 1984 года
Катэгорыя:Фехтавальшчыкі на летніх Алімпійскіх гульнях 1988 года
Катэгорыя:Фехтавальшчыкі на летніх Алімпійскіх гульнях 1992 года
Катэгорыя:Фехтавальшчыкі на летніх Алімпійскіх гульнях 1996 года
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па фехтаванні
Уладзімір Валер’евіч Сальнікаў

**Уладзімір Валер’евіч Сальнікаў** (; нар. , , СССР) — савецкі плывец, 4-разовы алімпійскі чэмпіён, шматразовы чэмпіён свету, Еўропы і рэкардсмен свету. Заслужаны майстар спорту СССР (1978), выхаванец спартыўнай школы «Экран» (Санкт-Пецярбург), выступаў за ЦСКА.

З лютага 2010 года — прэзідэнт Усерасійскай федэрацыі плавання. Дзеліць з Аляксандрам Паповым рэкорд сярод усіх савецкіх / расійскіх плыўцоў па колькасці залатых алімпійскіх узнагарод (па 4). Скончыў Інстытут фізічнай культуры імя П. Ф. Лесгафта ў Ленінградзе (1981), кандыдат педагагічных навук.

Катэгорыя:Плыўцы СССР
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад СССР
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па плаванні
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1980 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1988 года
Катэгорыя:Плыўцы на летніх Алімпійскіх гульнях 1976 года
Катэгорыя:Плыўцы на летніх Алімпійскіх гульнях 1980 года
Катэгорыя:Плыўцы на летніх Алімпійскіх гульнях 1988 года
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па плаванні
Катэгорыя:Чэмпіёны Еўропы па плаванні
Катэгорыя:Трэнеры СССР
Катэгорыя:Кандыдаты педагагічных навук
Катэгорыя:Спартыўныя функцыянеры Расіі
Катэгорыя:Заслужаныя майстры спорту СССР
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Пашаны
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Леніна
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Кастрычніцкай Рэвалюцыі
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга
Джэлінда Бордзін

**Джэлінда Бордзін** (нар. ) — італьянскі бягун на доўгія дыстанцыі, які спецыялізаваўся ў марафоне. Двухразовы пераможца чэмпіянатаў Еўропы ў 1986 і 1990 гадах. Бронзавы прызёр чэмпіянату свету 1987 года. Пераможца марафону ў Мілане 1984 года з вынікам 2:13.20. У 1987 годзе выйграў Рымскі марафон. Алімпійскі чэмпіён 1988 года з вынікам 2:10.32. Бронзавы прызёр Нью-Ёркскага марафону 1989 года — 2:09.40. Пераможца Бостанскага марафону 1990 года — 2:08.19.

На Алімпіядзе ў Барселоне не змог скончыць марафонскую дыстанцыю.

Катэгорыя:Бегуны на доўгія дыстанцыі Італіі
Катэгорыя:Марафонцы Італіі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Італіі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па лёгкай атлетыцы
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1988 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 1988 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 1992 года
Катэгорыя:Чэмпіёны Еўропы па лёгкай атлетыцы
Жан-Франсуа Ламур

**Жан-Франсуа Ламур** (; нар. , ) — французскі фехтавальшчык-шабліст, двухразовы алімпійскі чэмпіён, уладальнік пяці алімпійскіх медалёў. Чэмпіён свету. Міністр спорту Францыі (2002—2007).

Катэгорыя:Фехтавальшчыкі Францыі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Францыі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па фехтаванні
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1984 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1988 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1984 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1992 года
Катэгорыя:Фехтавальшчыкі на летніх Алімпійскіх гульнях 1980 года
Катэгорыя:Фехтавальшчыкі на летніх Алімпійскіх гульнях 1984 года
Катэгорыя:Фехтавальшчыкі на летніх Алімпійскіх гульнях 1988 года
Катэгорыя:Фехтавальшчыкі на летніх Алімпійскіх гульнях 1992 года
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па фехтаванні
Катэгорыя:Міністры спорту Францыі
Даніэла Сіліваш

**Даніэла Віёрыка Сіліваш** (; нар. , Дэва, Румынія) — румынская гімнастка, трохразовы алімпійская чэмпіёнка, шматразовая чэмпіёнка свету. Заслужаны майстар спорту Румыніі. Кавалер Нацыянальнага ордэна «За заслугі» (2000).

## Біяграфія 
Даніэла нарадзілася ў невялікім трансільванскім горадзе Дэва. З 6 гадоў займалася спартыўнай гімнастыкай у клубе «Чэтатэ» (трэнеры — Яанэ Карпінісан і Васіліка Опра), затым яе трэнерамі былі Адрыян Горак, Марыя Косма і Актавіян Белу. Першыя вялікія поспехі ў дарослых спаборніцтвах прыйшлі да яе ў 1987 годзе, Сіліваш выйграла 3 залатыя медалі на чэмпіянаце свету ў Ратэрдаме і 4 золата на еўрапейскім першынстве ў Маскве. У Маскве Сіліваш стала абсалютнай чэмпіёнкай, апярэдзіўшы ўсіх савецкіх гімнастак, што дамінавалі ў гэты перыяд.

Зорным часам спартсменкі сталі Алімпійскія гульні 1988 года ў Сеуле. Алімпійскі жаночы турнір па спартыўнай гімнастыцы адзначыўся ўпартай барацьбой савецкіх і румынскіх спартсменак. Услед за перамогай зборнай СССР у камандным турніры залаты медаль у абсалютным першынстве выйграла Алена Шушунова, якая апярэдзіла Даніэлу Сіліваш на 0,025 бала. Сіліваш узяла рэванш у спаборніцтвах на асобных снарадах, выйграўшы тры турніры з чатырох — на брусах, бервяне і ў вольных практыкаваннях. У апорным скачку Сіліваш стала трэцяй.

Спартсменка працягвала актыўную кар’еру да 1989 года, калі атрымала сур’ёзную траўму нагі. Траўма, а таксама палітычная нестабільнасць у Румыніі, выкліканая рэвалюцыяй, вымусілі спартсменку скончыць выступленні. У 1991 годзе яна эмігравала ў ЗША, дзе і жыве ў цяперашні час, працуючы трэнерам. У 2002 годзе Сіліваш была ўключана ў Міжнародную Залау Славы гімнастыкі.

Катэгорыя:Гімнасты Румыніі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па спартыўнай гімнастыцы
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Румыніі
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1988 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1988 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1988 года
Катэгорыя:Гімнасты на летніх Алімпійскіх гульнях 1988 года
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па спартыўнай гімнастыцы
Катэгорыя:Чэмпіёны Еўропы па спартыўнай гімнастыцы
Катэгорыя:Трэнеры Румыніі
Катэгорыя:Імігравалі ў ЗША з Румыніі
Катэгорыя:Кавалеры румынскага ордэна «За заслугі»
Аня Фіхтэль

**Аня Фіхтэль-Морыц** (; нар. , Таўбербішофсгайм, Бадэн-Вюртэмберг) — нямецкая фехтавальшчыца, рапірыстка, двухразовая алімпійская чэмпіёнка і шматразовая чэмпіёнка свету.

Алімпійская чэмпіёнка Гульняў у Сеуле ў 1988 у асабістым і камандным першынстве. Чэмпіёнка свету 1986, 1990 у асабістым першынстве, 1985, 1989, 1993 — у камандным першынстве. Сярэбраны прызёр Алімпійскіх гульняў 1992 у камандным першынстве. Бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 1996 у камандным першынстве. З 1986 па 1996 гады — чэмпіёнка Германіі.

Замужам за аўстрыйскім рапірыстам Мертэнам Морыцам, які выступаў у 1992 годзе на Алімпіядзе ў Барселоне (11-е месца).

Катэгорыя:Фехтавальшчыкі Германіі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па фехтаванні
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Германіі
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1988 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1992 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1996 года
Катэгорыя:Фехтавальшчыкі на летніх Алімпійскіх гульнях 1988 года
Катэгорыя:Фехтавальшчыкі на летніх Алімпійскіх гульнях 1992 года
Катэгорыя:Фехтавальшчыкі на летніх Алімпійскіх гульнях 1996 года
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па фехтаванні
Таўбербішофсгайм

**Таўбербішофсгайм** () — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Штутгарт. Уваходзіць у склад раёна Майн-Таўбер. Насельніцтва складае 13 101 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 69,31 км². Афіцыйны код — 08 1 28 115.

Горад падпадзяляецца на 7 гарадскіх раёнаў.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Бадэн-Вюртэмберга
Amazing Stories

**Amazing Stories** — масавы часопіс, цалкам прысвечаны навуковай фантастыцы, упершыню выйшаў як pulp-часопіс у красавіку 1926 года. Выдаўцом і рэдактарам першапачаткова быў пісьменнік Х’юга Гернсбек. Amazing Stories — першы часопіс навуковай фантастыкі ў ЗША.

Катэгорыя:Друкаваныя выданні, якія ўзніклі ў 1926 годзе
Катэгорыя:Фантастычная літаратура
Катэгорыя:Часопісы ЗША
Ласэ Вірэн

**Ласэ Артуры Вірэн** (; нар. , Мюрскюля) — фінскі бягун на доўгія дыстанцыі, чатырохразовы алімпійскі чэмпіён.

Алімпійскі чэмпіён 1972 і 1976 гадоў на дыстанцыях 5000 і 10 000 м (1972 — з сусветным рэкордам); першы ў гісторыі, хто здолеў выйграць дыстанцыі 5000 і 10 000 м на двух Гульнях запар (яго дасягненне паўтарыў у 2016 годзе Махамед Фара).
Бронзавы прызёр чэмпіянату Еўропы 1974 года на дыстанцыі 5000 м.
Усталяваў 3 сусветныя рэкорды: 2 мілі — 8.14,0, 5000 м — 13.16,4, 10 000 м — 27.38,4 (1972).

Катэгорыя:Бегуны на доўгія дыстанцыі Фінляндыі
Катэгорыя:Марафонцы Фінляндыі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Фінляндыі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па лёгкай атлетыцы
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1972 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1976 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 1972 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 1976 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 1980 года
Білі Мілс

**Білі Мілс** (, імя пры нараджэнні — лакота: *Makata Taka Hela*; нар. , Пайн-Рыдж, Паўднёвая Дакота, ЗША) — амерыканскі стаер, алімпійскі чэмпіён у бегу на 10 000 метраў. Адзіны амерыканскі алімпійскі чэмпіён на гэтай дыстанцыі і другі ў гісторыі ЗША алімпійскі чэмпіён — прадстаўнік карэнных народаў Амерыкі.

Катэгорыя:Бегуны на доўгія дыстанцыі ЗША
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад ЗША
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па лёгкай атлетыцы
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1964 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 1964 года
Катэгорыя:Марафонцы ЗША
Катэгорыя:Узнагароджаныя медалём «За службу нацыянальнай абароне»
Селемон Барэга

**Селемон Барэга** (; нар. ) — эфіопскі лёгкаатлет, спецыялізуецца ў бегу на доўгія дыстанцыі. Чэмпіён Алімпійскіх гульняў 2020 года на дыстанцыі 10 000 метраў.

## Біяграфія 
У 2016 годзе на чэмпіянаце свету па лёгкай атлетыцы сярод спартсменаў, не старэйшых за 20 гадоў, заваяваў залаты медаль на дыстанцыі 5000 метраў з вынікам 13.21,21. На чэмпіянаце свету 2017 года, які праходзіў у Лондане, ён стаў пятым, паказаўшы вынік 13.35,34. 30 верасня 2019 года Селемон Барэга ў Досе стаў віцэ-чэмпіёнам свету ў бегу на 5000 метраў, паказаўшы вынік 12.59,70.

Катэгорыя:Бегуны на доўгія дыстанцыі Эфіопіі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Эфіопіі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па лёгкай атлетыцы
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2020 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года
Мікалай Іванавіч Лорэр

**Мікалай Іванавіч Лорэр** (; 1794, Херсонская губерня — май , ) — рускі ваенны, удзельнік Замежнага паходу рускай арміі 1813—1814 гадоў, маёр (1822). Дзекабрыст, сябра Паўночнага (з мая 1824) і Паўднёвага (з 1824) таварыстваў. Удзельнік Каўказскай вайны, прапаршчык (1840). Аўтар мемуараў.
Эрык Лаксман

**Эрык Густаў (Кірыл Густававіч) Лаксман** (; 7 ліпеня [7 жніўня] 1737, Нюслот (Нейшлот), Швецыя, цяпер Саванліна, Фінляндыя — 5 [16] студзеня 1796, станцыя Дравянская, Табольская губерня) — расійскі навуковец і падарожнік шведскага паходжання; хімік, батанік, географ. Сапраўдны член Пецярбургскай акадэміі навук.

Катэгорыя:Хімікі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Батанікі Расійскай імперыі
Злобін

**Злобін** — прозвішча.

## Вядомыя асобы 
* Павел Уладзіміравіч Злобін (1882 — пасля 1923) — расійскі і беларускі палітычны дзеяч.
* Сцяпан Паўлавіч Злобін (1903—1965) — рускі пісьменнік.
* Эдуард Злобін (1972—2024) — пінскі гісторык і краязнаўца
Аляксандр Уладзіміравіч Папоў (плывец)

**Аляксандр Уладзіміравіч Папоў** (; нар. , Свярдлоўск-45, Свярдлоўская вобласць, РСФСР) — савецкі і расійскі плывец, 4-разовы алімпійскі чэмпіён, 6-разовы чэмпіён свету, 21-разовы чэмпіён Еўропы, шматразовы рэкардсмен свету і Еўропы, заслужаны майстар спорту СССР (1992), кавалер і ганаровы член Міжнароднага алімпійскага камітэта.

Адзін з дамінуючых плыўцоў на сусветным узроўні ў 1990-х гадах. Дзеліць з Уладзімірам Сальнікавым рэкорд сярод усіх савецкіх і расійскіх плыўцоў па колькасці залатых алімпійскіх узнагарод — па 4.

Катэгорыя:Плыўцы СССР
Катэгорыя:Плыўцы Расіі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па плаванні
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Аб’яднанай каманды
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Расіі
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1992 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1996 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1992 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1996 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 2000 года
Катэгорыя:Плыўцы на летніх Алімпійскіх гульнях 1992 года
Катэгорыя:Плыўцы на летніх Алімпійскіх гульнях 1996 года
Катэгорыя:Плыўцы на летніх Алімпійскіх гульнях 2000 года
Катэгорыя:Плыўцы на летніх Алімпійскіх гульнях 2004 года
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па плаванні
Катэгорыя:Чэмпіёны Еўропы па плаванні
Катэгорыя:Члены МАК
Катэгорыя:Спартыўныя функцыянеры Расіі
Катэгорыя:Дэпутаты Дзяржаўнай думы Расійскай Федэрацыі V склікання
Катэгорыя:Постаці Валгаграда
Катэгорыя:Заслужаныя майстры спорту Расіі
Катэгорыя:Заслужаныя майстры спорту СССР
Катэгорыя:Кавалеры Залатога Алімпійскага ордэна
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Дружбы (Расія)
Катэгорыя:Кавалеры ордэна «За заслугі перад Айчынай» 3 ступені
Аляксандр Аляксандравіч Бястужаў

**Аляксандр Аляксандравіч Бястужаў** (; 23 кастрычніка [3 лістапада] 1797,  — 7 [19] ліпеня 1837, форт Сьвятога Духа, цяпер мікрараён Адлер горада Сочы) — рускі пісьменнік-байраніст, крытык, публіцыст эпохі рамантызму і дзекабрыст, які паходзіў з роду Бястужавых. Публікаваўся пад псеўданімам «Марлінскі».

Катэгорыя:Памерлі ў Сочы
Ратушная плошча (Талін)

**Ратушная плошча** () — гарадская плошча перад Талінскай ратушай () у цэнтры Старога Таліна.

Плошча з’яўляецца месцам правядзення фестываляў і канцэртаў, такіх як Дні Старога горада (). У непасрэднай блізкасці да плошчы размешчаны некалькі бараў і рэстаранаў.

На Ратушнай плошчы размешчаны адзіны пункт, з якой бачныя 5 асноўных шпіляў Старога Таліна: ратуша, царква Святога Мікалая, Домскі сабор, царква Святога Духа і царква Святога Олафа.

Катэгорыя:Стары горад Таліна
Катэгорыя:Плошчы Таліна
Жорж Тэландзье

**Жорж Тэландзье** (;  — ?) — французскі велагоншчык, чэмпіён летніх Алімпійскіх гульняў 1900.

На Гульнях Тэландзье спаборнічаў толькі ў спрынце. Не прайграўшы ніводнага заезду, ён заняў у фінале першае месца і выйграў залаты медаль.

Катэгорыя:Велагоншчыкі Францыі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Францыі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па веласпорце
Катэгорыя:Велагоншчыкі на летніх Алімпійскіх гульнях 1900 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1900 года
Энца Сакі

**Энца Сакі** (;  — ) — італьянскі велагоншчык, алімпійскі чэмпіён і чэмпіён свету.

Нарадзіўся ў 1926 годзе ў Фларэнцыі. У 1946 годзе выйграў велагонку Фларэнцыя-Віярэджа. Затым пераключыўся на трэкавыя дысцыпліны, у 1951 і 1952 гадах станавіўся чэмпіёнам свету ў спрынце, у 1952 годзе таксама ў спрынце заваяваў залаты алімпійскі медаль на Алімпійскіх гульнях у Хельсінкі. З 1953 года перавёўся ў прафесіяналы, працягваў удзельнічаць у розных чэмпіянатах да 1962 года.

Катэгорыя:Велагоншчыкі Італіі
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1952 года
Катэгорыя:Велагоншчыкі на летніх Алімпійскіх гульнях 1952 года
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па веласпорце
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Італіі
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па трэкавых велагонках
Аляксей Леанідавіч Чайчыц

**Аляксей Чайчыц** (нар. ; , Брэсцкая вобласць, БССР, СССР) — беларуская фотамадэль.

## Біяграфічныя звесткі 
Нарадзіўся ў Белаазёрску. Паступіў у Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт ў Мінску, але кінуў навучанне, перайшоўшы ў мадэльны бізнес. Некалькі гадоў працаваў у Кітаі. У 2017 годзе ўдзельнічаў у reality-шоу «Дом-2» на расійскім тэлебачанні. Быў жанаты з іншай удзельніцай гэтага шоу.

## Спасылкі 
* Знаменитости / Участники телепроектов и шоу / Алексей Чайчиц [Удзельнікі тэлепраектаў і шоу / Аляксей Чайчыц] — 24smi.org 
* Экс-участники «Дома-2» Алексей Чайчиц и Лиза Триандафилиди поженились [Экс-удзельнікі «Дома-2» Аляксей Чайчыц і Ліза Трыандафілідзі пабраліся шлюбам] — 23.11.2018 
* Алексей Чайчиц: «С Триандафилиди мы совпали только в сексе» [Аляксей Чайчыц: «З Трыандафілідзі мы супалі толькі ў сексе»] — Starhit.ru, 29.10.2019 

Катэгорыя:Фотамадэлі Беларусі
Міхаэль Грос

**Міхаэль Грос** (; нар. , Франкфурт-на-Майне, ФРГ) — заходнегерманскі плывец, уладальнік трох залатых алімпійскіх медалёў, шматразовы чэмпіён свету, Еўропы і ФРГ, экс-рэкардсмен свету на дыстанцыях 100 і 200 м батэрфляем і 200 м вольным стылем.

* 5-разовы чэмпіён свету (1982—1991) і пяціразовы віцэ-чэмпіён свету
* 13-разовы чэмпіён Еўропы (1981—1987)
* Найлепшы плывец года ў свеце ў 1985 годзе
* 5 разоў запар прызнаваўся найлепшым плывуном года ў Еўропе (1982—1986)
* 4 разы прызнаваўся найлепшым спартсменам года ў ФРГ (1982—1984 і 1988)

Грос стаў першым заходнегерманскім плыўцом — алімпійскім чэмпіёнам. Вядомы таксама пад мянушкай Альбатрос, якую атрымаў з-за велізарнага размаху рук — 213 см.

Катэгорыя:Плыўцы Германіі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Германіі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па плаванні
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1984 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1988 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1984 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1988 года
Катэгорыя:Плыўцы на летніх Алімпійскіх гульнях 1984 года
Катэгорыя:Плыўцы на летніх Алімпійскіх гульнях 1988 года
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па плаванні
Катэгорыя:Чэмпіёны Еўропы па плаванні
Панамарова

**Панамарова** — жаночая форма прозвішча Панамароў.

## Вядомыя носьбіты 
* Ніна Апалонаўна Панамарова — савецкая кідальніца дыска, алімпійская чэмпіёнка.
* Кацярына Мікалаеўна Панамарова — беларуская ўрач-неўролаг.
* Яўгенія Самойлаўна Панамарова — беларуская архітэктар, педагог.

## Гл. таксама 
* Панамароў
Міхаіл Іванавіч Хілкоў

Князь **Міхаіл Іванавіч Хілкоў** (; 6 [18] снежня 1834, Цвярская губерня — 8 [21] сакавіка 1909, ) — рускі дзяржаўны дзеяч з княскага роду Хілковых, які бярэ свой пачатак праз князёў Рапалаўскіх ад удзельных князёў Старадубскіх, сапраўдны тайны саветнік, міністр шляхоў зносін Расійскай імперыі (1895—1905). Пляменнік баявога генерала Сцяпана Хілкова.

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Цвярской вобласці
Ніна Апалонаўна Панамарова

**Ніна Апалонаўна Панамарова** (, пры нараджэнні: Рамашкава; , пас. Смычка, Свярдлоўская вобласць, РСФСР, СССР — , , Расія) — савецкая кідальніца дыска, двухразовая алімпійская чэмпіёнка (1952 і 1960), васьміразовая чэмпіёнка СССР, рэкардсменка свету. Першая ў гісторыі СССР алімпійская чэмпіёнка.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Кідальнікі дыска СССР
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па лёгкай атлетыцы
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад СССР
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1952 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1960 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 1956 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 1952 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 1956 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 1960 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 1964 года
Катэгорыя:Перапахаваныя
Катэгорыя:Заслужаныя майстры спорту СССР
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга
Катэгорыя:Кавалеры ордэна «Знак Пашаны»
Катэгорыя:Узнагароджаныя медалём «Ветэран працы»
Мамачка (фільм, 2014)

«**Мамачка**» () — мастацкі фільм 2014 года рэжысёра Ксаўе Далана. Галоўныя ролі выканалі , , .

## Сюжэт 
Яскравая ўдава Дыяна забірае з інтэрната сына-падлетка. Яна поўная рашучасці пачаць новае жыццё. Са Стывам яны б жылі душа ў душу, але выбліскі гневу імпульсіўнага сына раз-пораз падрываюць хісткую раўнавагу ў сям’і. На дапамогу прыходзіць сціплая заіклівая суседка Кайла, і ў хаце на час усталёўваеца ідылія, але чым скончацца гэтыя загадкавыя блізкія адносіны?

## Акцёрскі склад 
*  — *Дыяна*
*  — *Стыў*
*  — *Кайла*

## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 54 кінаўзнагародамі і яшчэ 66 намінацыямі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы Канады 2014 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы 2014 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Канады
Катэгорыя:Фільмы на французскай мове
Катэгорыя:Фільмы Ксаўе Далана
Катэгорыя:Фільмы — лаўрэаты прэміі «Сезар» за найлепшы замежны фільм
Памяць (значэнні)

Назву **Памяць** маюць:

* Памяць — адна з псіхічных функцый і відаў розумавай дзейнасці
* Памяць — пасёлак у Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі
* Памяць — шматтомнае энцыклапедычнае выданне, якое прысвечанае гісторыка-дакументальным хронікам гарадоў і раёнаў Беларусі.
Апантанасць (фільм, 2014)

«**Апантанасць**» () — мастацкі фільм 2014 года рэжысёра Дэм’ена Шазэла. Галоўныя ролі выканалі  і Джонатан Кімбл Сіманс.

## Сюжэт 
Эндру, таленавіты 19-гадовы барабаншчык, студэнт прэстыжнай кансерваторыі на Манхэтане, марыць стаць знакамітым. Здавалася б, вось-вось яго мара спраўдзіцца. Юнака заўважае сапраўдны геній, дырыжор найлепшага ў краіне аркестра. Жаданне Эндру дабіцца поспеху хутка робіцца апантанасцю, а бязлітасны настаўнік штурхае яго ўсё далей і далей — за межы чалавечых магчымасцяў. Хто выйдзе пераможцам з гэтай сутычкі?

## Акцёрскі склад 
*  — *Эндру Німан*
* Джонатан Кімбл Сіманс — *Тэрэнс Флэтчэр*

## Узнагароды 
Паводле рэсурса «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 98 кінаўзнагародамі і яшчэ 145 намінацыямі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы ЗША 2014 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы 2014 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы Дэм’ена Шазэла
Збігнеў Ляшчынскі

**Збігнеў Ляшчынскі** (; нар. ) — польскі спартсмен, гулец у настольны тэніс. Выступаў за «Гвязду» з Быдгашчы, быў трэнерам, пазней стаў яе менеджарам. У цяперашні час з’яўляецца прэзідэнтам Польскай суперлігі па настольным тэнісе, віцэ-прэзідэнтам Польскай асацыяцыі па настольным тэнісе.

З’яўляецца ўладальнікам сямейнай кампаніі «ZOOLeszcz» і адным з галоўных спонсараў гоншчыкаў спідвея «Палоніі» з Быдгашчы.

22 лютага 2022 года стаў прэзідэнтам шматсекцыйнага спартыўнага клуба «Гвязда».

## Спасылкі 
* Zbigniew Leszczyński. Jeszcze jedna misja на https://metropoliabydgoska.pl/
* LOTTO SUPERLIGA MĘŻCZYZN — SEZON 2018/2019

Катэгорыя:Гвязда Быдгашч
Катэгорыя:Ігракі ў настольны тэніс Польшчы
Катэгорыя:Трэнеры Польшчы
Катэгорыя:Спартыўныя функцыянеры Польшчы
Нгуен В’ет Тхань

**Нгуен В’ет Тхань** (; 31 сакавіка 1931 — 2 мая 1970) — генерал-маёр Узброеных Сіл Рэспублікі В’етнам, удзельнік Індакітайскай і В’етнамскай войнаў. Пасмяротна ўзведзены ў генерал-лейтэнанты.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 31 мая 1931 года ў заможнай сям’і ў Лангане на паўднёвым усходзе В’етнама. Яго бацька быў штатным дзяржаўным служачым французскага каланіяльнага ўрада. Дзякуючы добраму эканамічнаму становішчу ў сям’і, з юных гадоў ён вучыўся ў прэстыжнай сярэдняй школе, якую скончыў у 1950 годзе.

У 1951 годзе Нгуен В’ет Тхань запісаўся ў Нацыянальную армію В’етнама. Пасля заканчэння школы баявых мастацтваў Далата ў званні другога лейтэнанта ўзначаліў 12-ы ўзвод 51-й роты 15-га батальёна. У канцы 1952 года быў прызначаны капітанам роты, а пазней узначальваў 707-ы батальён. У красавіку 1955 года яго накіравалі на вучобу ў Ваенна-даследчы цэнтр у Сайгоне.

У пачатку 1956 года заняў пасаду кіраўніка ваеннай школы Далата. У сярэдзіне года яго адправілі вучыцца за мяжу на курс прасунутай пяхоты ў Ваенную акадэмію Форт-Бэнінг у ЗША. У пачатку 1957 года, пасля вяртання дадому з курсаў, Нгуен В’ет Тхань быў пераведзены ў міжвузаўскую школу баявых мастацтваў Тху Дук на пасаду кіраўніка 6-й групы афіцэраў запасу. У 1960 годзе стаў галоўным сакратаром планавага аддзела Галоўнага ўпраўлення Бааань. У лютым 1961 года быў прызначаны губернатарам правінцыі Ланган.

У сярэдзіне 1962 года прызначаны на пасаду камандзіра 12-га палка 7-й пяхотнай дывізіі. У канцы 1963 года стаў губернатарам правінцыі Гаконг. У кастрычніку 1965 года стаў камандуючым 7-й дывізіі. У пачатку ліпеня 1968 года ўзначаліў 4-ы корпус і 4-ю тактычную зону.

2 мая 1970 года на верталёце праводзіў аблёт фронту ў паветранай прасторы правінцый Кінфон і Кінтуонг разам з палкоўнікам ЗША. З-за тэхнічнай непаладкі машына ўпала. Увесь экіпаж і пасажыры загінулі. 3 мая прэзідэнт Нгуен Ван Цхьеу пасмяротна ўзвёў яго ў генерал-лейтэнанты, а таксама ўзнагародзіў ордэнам і медалём.

## Сям’я 
* Бацька: Нгуен Ван Чы
* Маці: Нгуен Тхі Хань
* Жонка: Нгуен Тхі Бах Тайет
* Дзеці (4 хлопчыка, 3 дзяўчынкі): Нгуен Тхань Тунг, Нгуен Тхань Лок, Нгуен Тхуі Хонг, Нгуен Тхуі Льеу, Нгуен Тхань Зунг, Нгуен Тхань Ву, Нгуен Тхуі Хыонг.

## Літаратура 
* Trần Ngọc Thống, Hồ Đắc Huân, Lê Đình Thụy (2011). ''Lược sử Quân lực Việt Nam Cộng hòa.

## Спасылкі 
* Two Fighting Generals Generals Do Cao Tri and Nguyen Viet Thanh 
* Republic of Vietnam Armed Forces Reunion 2003 
* Vietnam War Bibliography: The ARVN and the RVN 
* History of the Army of the Republic of Vietnam 
* Hue Massacre Tet Offensive Photos 
* Liberation of Giai Phong Dan Toi from Communist Viet Cong by Army of the Republic of Vietnam: Photos 
* The Battle for Hue, 1968  by James H. Willbanks

Катэгорыя:Удзельнікі вайны ў В’етнаме
Катэгорыя:Генералы Узброеных сіл Рэспублікі В’етнам
Катэгорыя:Генерал-лейтэнанты
Choanoflagellate

***Choanoflagellate*** — тып аднаклетачных марскіх і прэснаводных жгуціканосцаў.

## Апісанне 
Памеры звычайна не перавышаюць 10 мкм у дыяметры. Могуць быць адзіночнымі або каланіяльнымі, прымацаваныя або свабодна плаваюць.

Маюць адзіны жгуцік, які нясе двухбаковае апярэнне і акружаны цыліндрычным каўнерыкам з мікраварсінак. У працэсе жыўлення жгуцік стварае ток вады, з якога каўнерык фільтруе бактэрыі і арганічныя часцінкі, якія затым пераварваюцца клеткай.

## Таксанамія 
Разглядаюцца як сястрынскі таксон да шматклетачных жывёл.
Зара Кемалаўна Абдулаева

**Зара Кемалаўна Абдулаева** () (, , Азербайджанская ССР, СССР) — савецкі і расійскі , , , мастацтвазнаўца, аўтар прац па гісторыі і тэорыі кіно.

## Біяграфія 
У 1975 годзе скончыла філалагічны факультэт Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1982 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю па мастацтвазнаўстве.

Як рэдактар выдавецтва «Союзтеатр» удзельнічала ў складанні зборніка драматургіі «Восемь нехороших пьес» (1990). Друкавалася ў спецыялізаваных навуковых, літаратурных і мастацтвазнаўчых часопісах («Вестник Академии наук СССР», «Вопросы литературы», «Дружба народов», «Новое литературное обозрение», «Новый мир», «Искусство кино», «Сеанс», «Театр» і інш.), а таксама ў выданнях агульнага профілю («Коммерсантъ», «Литературная газета», «Независимая газета» і інш.). Спецыяльны карэспандэнт часопіса «Искусство кино». Напісала некалькі кніг, прысвечаных кінематографу, у тым ліку манаграфіі пра Рамана Балаяна, Ульрыха Зайдля, Кіру Муратаву і Алега Янкоўскага. Аўтар артыкулаў па творчасці Сяргея Даўлатава, Міхаіла Зошчанка, Антона Чэхава.

## Працы 
* Живая натура. Картины Романа Балаяна. — М.: Киноцентр, 1989. — 220 с.
* Вне игры. Олег Янковский в театре и кино. — М.: Союзтеатр, 1990. — 256 с.
* Олег Янковский. Ностальгия по герою. — М.: Эксмо, 2001. — 304 с. — ISBN 5-04-007490-5
* Реальное кино. — М.: Три квадрата, 2003. — 400 с. — ISBN 5-94607-034-7.
* Кира Муратова: Искусство кино. — М.: Новое литературное обозрение, 2008. — 424 с. — ISBN 978-5-86793-586-3.
* Олег Янковский: Вне игры. — М.: Эксмо, 2009. — 352 с. — ISBN 978-5-699-35528-0.
* Постдок. Игровое/неигровое. — М.: Новое литературное обозрение, 2011. — 480 с. — ISBN 978-5-86793-902-1.
* Зайдль. Метод. — М.: Три квадрата, 2014. — 318 с. — ISBN 978-5-94607-186-4.
* Подозрение. «Дон Жуан», режиссёр Ежи Сладковский // Искусство кино. — 2016. — № 1. — С.
* Пересечённая местность. «Огонь в море», режиссёр Джанфранко Рози // Искусство кино. 
* Без дистанции. «Сьераневада», режиссёр Кристи Пуйю // Исскуство кино. — 2016. — № 7. — С.
* Сказкобыль. Комментарий к книге «Действительность и фольклор» // Исскуство кино. — 2016. — № 8. — С.
* Туристический синдром. «Аустерлиц», режиссёр Сергей Лозница; «Сафари», режиссёр Ульрих Зайдль // Исскуство кино. — 2016. — № 10. — С.
* Параутопия / Анатолий Васильев, Зара Абдуллаева. — М.: ABCdesign, 2016. — 368 с. — ISBN 978-5-4330-0054-4.
* Параутопия. «По ту сторону надежды», режиссёр Аки Каурисмяки // Исскуство кино. — 2017. — № 2. — С.
* Чужой. «Кроткая», режиссёр Сергей Лозница // Исскуство кино. — 2017. — № 4. — С.

Катэгорыя:Выпускнікі філалагічнага факультэта МДУ
Катэгорыя:Кандыдаты мастацтвазнаўства
Катэгорыя:Кіназнаўцы
Катэгорыя:Літаратуразнаўцы СССР
Катэгорыя:Літаратуразнаўцы Расіі
Катэгорыя:Тэатразнаўцы
Катэгорыя:Мастацтвазнаўцы Расіі
Катэгорыя:Мастацтвазнаўцы СССР
Катэгорыя:Філолагі Расіі
Катэгорыя:Філолагі СССР
Сцяпан Паўлавіч Злобін

**Сцяпан Паўлавіч Злобін** () — рускі пісьменнік.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 11 лістапада 1903 года ў Маскве ў сям’і расійскіх сацыялістаў-рэвалюцыянераў Паўла Уладзіміравіча Злобіна і Лідзіі Мікалаеўны Дабровай-Ядрынцавай.

Пасля разгрому эсэраў бальшавікамі арыштаваны, у Бутырскай турме захварэў на тыф. Бацька ўзяў сына на парукі.

З 1920 года ў Маскве працаваў статыстыкам, затым на прадуктовым складзе. Паступіў вучыцца ў прамыслова-эканамічны тэхнікум, з якога сышоў з прычыны хваробы на сухоты.

У 1921 годзе паступіў вучыцца ў Вышэйшы літаратурна-мастацкі інстытут імя В. Я. Брусава, дзе захапіўся мовазнаўствам і псіхалогіяй творчасці.

У 1924 годзе зноў трапіў у Бутырскую турму, дзе правёў больш за 2 месяцы ў адзіночцы.

Скончыў інстытут у 1924 годзе, з’ехаў ва Уфу, дзе выкладаў літаратуру і рускую мову.

За два тыдні да пачатку Вялікай Айчыннай вайны скончыў курсы для пісьменнікаў, арганізаваныя пры Ваенна-палітычнай акадэміі імя У. І. Леніна. Уступіў у так званую «пісьменніцкую роту» 8-й Краснапрэсненскай дывізіі народнага апалчэння, затым яго перавялі ў 24-ю армію для працы ў дывізіённых газетах.

У кастрычніку 1941 года кантужаны падчас Вяземскай аперацыі, з раненнем нагі трапіў у нямецкі палон і аказаўся ў Мінскім лазарэце, дзе стаў санітарным інструктарам у бараку для тыфозных. Да вясны 1942 года рыхтаваў уцёкі, якія сарваліся праз здраду. Дастаўлены ў кайданах на Эльбу, у канцэнтрацыйны лагер Цайтгайн, Злобін знаходзіўся ў ім з канца 1942 года па кастрычнік 1944 года, узначальваў падполле. Пасля выкрыцця этапаваны разам з цяжкахворымі ў лагер паблізу Лодзі (вызвалены ў студзені 1945 года).

Памёр 15 верасня 1965 года. Пахаваны ў Маскве на Новадзявочых могілках (участак № 6).

## Творчасць 
Па вяртанні з Вялікай Айчыннай вайны пачаў пісаць раман «Паўсталыя мерцвякі» — пра знаходжанне ў палоне, аднак, у 1946 годзе твор канфіскаваны і трапіў пад цэнзуру. У 1948 годзе апублікаваў гістарычны раман «Востраў Буян», а ў 1951 годзе — гістарычную эпапею «Сцяпан Разін». Па ўспамінах К. Сіманава, эпапея моцна ўразіла Іосіфа Сталіна, у 1952 годзе пры прысуджэнні Сталінскай прэміі ён праігнараваў працяглае знаходжання Злобіна ў палоне, нягледзячы на напамін пра гэта Георгіем Малянковым.

Аўтабіяграфічны раман «Зніклыя без вестак» (1962) зрабіў значны ўклад у справу рэабілітацыі былых савецкіх ваеннапалонных. Застаўся незавершаны раман «Раніца стагоддзя» пра падзеі напярэдадні рэвалюцыі 1905 года, напісаны прыкладна да паловы.

## Узнагароды 
* Сталінская прэмія I ступені (1952) за раман «Сцяпан Разін» (1951),
* Ордэн Айчыннай вайны II ступені.

## Памяць 
* Імем Сцяпана Злобіна названа вуліца ў Мінску.
* Імем Сцяпана Злобіна названы прыпыначны пункт пры адпаведнай вуліцы ў Мінску.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Пісьменнікі СССР
Катэгорыя:Пісьменнікі Расіі XX стагоддзя
Катэгорыя:Рускамоўныя пісьменнікі XX стагоддзя
Катэгорыя:Ваеннапалонныя СССР
Катэгорыя:Ваенныя карэспандэнты
Катэгорыя:Аўтары гістарычных раманаў
Катэгорыя:Пісьменнікі-сацрэалісты
Эліуд Кіпчогэ

**Эліуд Кіпчогэ** (; ) — кенійскі бягун-стаер, двухразовы алімпійскі чэмпіён у марафоне (2016 і 2020), прызёр Алімпійскіх гульняў 2004 і 2008 гадоў на дыстанцыі 5000 метраў, чэмпіён свету 2003 года на дыстанцыі 5000 метраў. Другі ў гісторыі кеніец, які выйграў алімпійскае золата ў марафоне. Рэкардсмен свету ў марафоне (2:01:09, 25 верасня 2022, Берлін).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 5 лістапада 1984 года ў вёсцы Капсісява (акруга Нанда, правінцыя Рыфт-Валі, Кенія). Быў чацвёртым дзіцём у сям’і. Яго выхаваннем займалася маці, настаўніца па прафесіі.

У 1999 годзе скончыў сярэднюю школу імя Каптэля ў Капсісяве. З дзіцячых гадоў бегаў. У 16 гадоў сустрэў свайго будучага трэнера Патрыка Санга, срэбранага прызёра Алімпійскіх гульняў 1992 года і двух чэмпіянатаў свету, і з 2015 года пачаў з ім сумесныя трэніроўкі.

Жанаты, мае траіх дзяцей. Жыве ў Элдарэце на захадзе Кеніі.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Бегуны на доўгія дыстанцыі Кеніі
Катэгорыя:Марафонцы Кеніі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Кеніі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па лёгкай атлетыцы
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2016 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2020 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 2008 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 2004 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 2004 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 2008 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па лёгкай атлетыцы
Петэр Эстэрхазі

**Петэр Эстэрхазі** (; , , Венгерская Народная Рэспубліка — , , Венгрыя) — венгерскі пісьменнік, адзін з лідараў венгерскага і еўрапейскага постмадэрнізму.

## Біяграфія 
Старэйшы сын графа Эстэрхазі (да 1947 года, калі ўсе тытулы і званні былі забаронены) Мацьяша Эстэрхазі дэ Галанта (1919—1998) і Магдолны Маніёк (1916—1980). Яго дзедам па бацькоўскай лініі быў граф Морыц Эстэрхазі (1881—1960), які ненадоўга займаў пасаду прэм’ер-міністра Венгрыі ў 1917 годзе. Праз яго бабулю па бацькоўскай лініі графіню Маргіт Караі (1896—1975) адным з яго продкаў быў граф Дзьюла Караі (1871—1947), які таксама быў прэм’ер-міністрам з 1931 па 1932 гады. У Петэра было трое малодшых братоў, у тым ліку футбаліст Мартон Эстэрхазі (нар. 1956).

Скончыў рэлігійную школу, а ў 1974 годзе факультэт прыродазнаўчых навук Універсітэта Лоранда Этвеша па спецыяльнасці матэматыка. Некалькі гадоў працаваў матэматыкам у Інстытуце камп’ютарных навук Міністэрства металургіі і машынабудавання.

У 1989 годзе, пасля падзення камуністычнай улады ў Венгрыі, Петэр Эстэрхазі адмовіўся прыняць назад любую зямлю або каштоўнасці, якія былі нацыяналізаваны камуністамі.

## Творчасць 
У творчасці шмат увагі надаваў трансфармацыі культур усходнееўрапейскіх краін і гісторыі таталітарных грамадстваў. У адным з самых вядомых творах — *«Celestial Harmonies»* («Нябесная гармонія», 2000) паказвае эпічны ўздым яго продкаў падчас Аўстра-Венгрыі да іх раскулачвання пры камуністычнай уладзе. Яго наступны раман *«Javított kiadás»* («Вытворчы раман», 2003), які з’явіўся ў якасці своеасаблівага дадатку да «Нябеснай гармоніі», Эстэрхазі прысвяціў усведамленню таго, што яго бацька быў даносчыкам тайнай паліцыі ў часы камунізму.

## Экранізацыя прац Эстэрхазі 
* 1986 — «Vigyázat, mélyföld!» (рэж. Мольнар Дзьёрдзь)
* 1986 — «Idő van» (рэж. Петэр Готар)
* 1987 — «Tiszta Amerika» (рэж. Петэр Готар, сцэнарый)
* 1992 — «Anna filmje» (рэж. Мольнар Дзьёрдзь)
* 1996 — «Érzékek iskolája» (рэж. Андраш Шоям)
* 2006 — «Könyveskép: Fancsikó és Pinta»
* 2020 — «Egy nő»

## Узнагароды 
* Ордэн Мастацтваў і літаратуры ()
* Ордэн Заслуг перад Румыніяй ()
* Аўстрыйская дзяржаўная прэмія па еўрапейскай літаратуры ()
* Прэмія Гердэра ()
* Прэмія Віленіцы ()
* Прэмія міру кнігагандляроў Германіі ()
* Прэмія Ангелус ()
* Прэмія Мандэла ()

Катэгорыя:Пісьменнікі Венгрыі
Катэгорыя:Венгерскамоўныя пісьменнікі
Петэр
Осцік

**О́сцік** — імя і прозвішча, у тым ліку роду Осцікаў.

## Вядомыя асобы 
* Крысцін Осцік (1363? — 1442/1443) — літоўскі баярын, кашталян віленскі (не пазней 1418—1442).
* Рыгор Станіслававіч Осцік (не пазней за 1478 — студзень 1519) — маршалак дворны літоўскі (1494—1500, 1509—1519), ваявода троцкі (1510—1519), сын Станькі Осцікавіча.
* Рыгор Рыгоравіч Осцік (? — 1557) — ваявода новагародскі (1542—1544), кашталян віленскі (1544—1557).
* Рыгор Юр’евіч Осцік (? — 1580) — вялікалітоўскі магнат. Дваранін каралеўскі (з 1569).
* Станіслаў Рыгоравіч Осцік (? — 1519) — ваявода полацкі (1519).
* Юрый Рыгоравіч Осцік (? — 1546 ці 1547) — вялікалітоўскі магнат. Маршалак гаспадарскі (1546).
* Юрый Юр’евіч Осцік (каля 1530 — 1579)  — ваявода мсціслаўскі (1566—1578) і смаленскі (1578—1579).
Карсіканскі ўніверсітэт імя Паскаля Паолі

**Карсіканскі ўніверсітэт імя Паскаля Паолі** () — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з кампусамі ў некалькіх гарадах на Корсіцы.

## Гісторыя 
Універсітэт адчыніў свае дзверы 3 студзеня 1765 года падчас перыяду незалежнасці Корсікі. У свой час Вальтэр, Русо і Мантэск’ё наведвалі яго з візітамі. У 1768 годзе ён быў закрыты з пачаткам французскага панавання на Корсіцы. Пасля шматлікіх скаргаў і пратэстаў ён быў зноў адкрыты толькі ў 1981 годзе. Вучэльня названа ў гонар Паскаля Паолі, карсіканскага палітычнага і ваеннага дзеяча, старшыні ўрада Карсіканскай Рэспублікі ў 1755—1769 гадах.

## Структура 
### Факультэты 
* Факультэт мовазнаўства, мастацтваў і сацыяльна-гуманітарных навук
* Факультэт правазнаўства і паліталогіі
* Факультэт навукі і тэхнікі

### Інстытуты і школы 
* Інстытут здароўя
* Тэхналагічны інстытут
* Школа менеджменту і эканомікі / Інстытут дзелавога адміністравання
* Нацыянальны вышэйшы інстытут навучання і выхавання
* Інжынерная школа

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Францыі
Катэгорыя:Корсіка
Спаравікі

**Спаравікі́**, **апікомплексы** (*Sporozoa*, *Apicomplexa*) — тып (або клас) прасцейшых. Пашыраны паўсюдна.

## Апісанне 
Мікраскапічныя аднаклетачныя арганізмы. Поласцевыя або ўнутрыклетачныя паразіты жывёл і чалавека. Жывяцца асматычным шляхам. Жыццёвы цыкл характарызуецца чаргаваннем бясполага размнажэння (шызаганія), палавога працэсу (гаметаганія) і спарангіі (спорагенез) і зменай гаспадароў. Узбуджальнікі малярыі, , таксаплазмозу.

## Гл. таксама 
* Babesia

## Літаратура 
* 
* 
* *Шарова И. Х.* Зоология беспозвоночных. — М.: Владос, 2002. — С. 592. — ISBN 5-691-00332-1.

Катэгорыя:Храмісты
Уладзімір Паўлавіч Дзямідчык

**Уладзімір Паўлавіч Дзямідчык** (, г. Барысаў, БССР — ) — таджыкскі вучоны-арабіст, доктар філалагічных навук.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Барысаве. Скончыў усходні факультэт Ленінградскага ўніверсітэта (1954). Патрапіў на працу ў Душанбэ. Працаваў выкладчыкам у Таджыкскім універсітэце. Паралельна працаваў у Інстытуце ўсходазнаўства Акадэміі навук Таджыкскай ССР. Чытаў лекцыі ва ўніверсітэтах Сірыі, Егіпта, Ірака, Палесціны, Іарданіі, Судана, Лівана. Вучоны рыхтаваў аспірантаў, дапамагаў у вывучэнні нацыянальных літаратурных помнікаў.

Стварыў «Падручнік арабскай мовы» (1958), «Нарыс сучаснай арабскай літаратуры» (1965). Выдаў кнігу па суданскай паэзіі XX стагоддзя: «Суданская паэзія XX ст.» (Душанбэ, 1972).

Займаўся рукапісамі арабскіх філосафаў, географаў і падарожнікаў, перакладаў іх тэксты на рускую мову. Пісаў вершы, апавяданні.

## Спасылкі 
* Беларусы ў свеце. Арабіст Уладзімір Дзямідчык 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Барысаве
Катэгорыя:Арабісты
Катэгорыя:Дактары філалагічных навук
Катэгорыя:Выкладчыкі Таджыкскага нацыянальнага ўніверсітэта
Катэгорыя:Усходазнаўцы СССР
Катэгорыя:Вучоныя Таджыкістана
Летнік

[350px|thumb|Летнік у [Каталонія|Каталоніі, 2007]]
**Летнік** — выхаваўча-аздараўленчая ўстанова для дзяцей школьнага ўзросту.

Іншыя назвы: летняя школа, летні лагер ( — стаянка). Бывае таксама: маладзёжны, сямейны.

## Беларусь 
У 2013 годзе ў Беларусі дзейнічала звыш 5000 летнікаў, дзе за чэрвень-ліпень аздаравілася звыш 309 000 дзяцей. Сярэдняя цана пуцёўкі ў кругласодневы дзіцячы летнік склала 1,998 млн рублёў ($223), з якіх дзяржаўная датацыя пакрывала 900 000 рублёў (45%). Пагатоў бацькі аплочвалі каля 10% цаны пуцёўкі пры звароце ў камісію аздараўлення на месцы працы.

У чэрвені 2018 года ў Беларусі працаваў 4491 летнік, з іх 806 (18%) з кругласутачным знаходжаннем, рэшта — з дзённым.

## Гл. таксама 
* Летнік «Грунвальд»

## Спасылкі 
* 
* 
* 

*
Катэгорыя:Лета
Катэгорыя:Адпачынак на прыродзе
Катэгорыя:Скаўцкі рух
Сяргей Аляксандравіч Гусачэнка

**Сярге́й Аляксандравіч Гусачэ́нка** (нар. , Мінск, БССР, СССР, супрацоўнічаў з рознымі выданнямі, у тым ліку з «Нашай Нівай».

З 2005 года працаваў рэдактарам  Белтэлерадыёкампаніі. У 2007—2013 гадах працаваў спецыяльным карэспандэнтам і палітычным аглядальнікам, з 2013 года — загадчыкам аддзела палітычных аглядальнікаў, з 2015 года — намеснікам галоўнага дырэктара галоўнай дырэкцыі, з 2017 года — дырэктарам галоўнай дырэкцыі .

З 2018 года — намеснік старшыні Белтэлерадыёкампаніі, ачарненнем беларускай дыяспары, ачарненнем украінскага Еўрамайдана 2013—2014 гадоў. 6 ліпеня да санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя. 7 ліпеня 2021 года Гусачэнка трапіў у санкцыйны спіс Швейцарыі, а 2 снежня — і ў санкцыйны спіс Вялікабрытаніі.

У маі 2023 года Еўрапейскі суд адхіліў пазоў Гусачэнкі, які патрабаваў зняцця санкцый ЕС.

## Асабістае жыццё 
Жонка — Вольга Макей, палітычная аглядальніца БТ. Аляксандр Лукашэнка падараваў на вяселле Гусачэнкі і Макей мех бульбы.

Катэгорыя:Прапагандысты Беларусі
Катэгорыя:Журналісты Беларусі
Катэгорыя:Супрацоўнікі Нацыянальнай дзяржаўнай тэлерадыёкампаніі Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Супрацоўнікі газеты «Наша Ніва» (1991)
Катэгорыя:Выпускнікі Інстытута журналістыкі БДУ
Катэгорыя:Беларускія асобы ў Чорным спісе ЕС