open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Барыс Маркавіч Шпенцар

**Барыс Маркавіч Шпенцар** (,  — ) — вучоны ў галіне хімічнай тэхналогіі. Доктар хімічных навук (1934), прафесар (1932), член-карэспандэнт АН БССР (1936).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 3 красавіка 1890 г. у Херсоне ў сям’і прыказчыка. Скончыў Імператарскі Новарасійскі ўніверсітэт, Маскоўскі тэхналагічны інстытут і два курсы чырвонай прафесуры. Актыўна ўдзельнічаў у рэвалюцыйным руху. У час Грамадзянскай вайны працаваў у савецкіх партыйных органах Украіны.

З 1924 па 1927 гады — ў маскоўскім Хімічным інстытуце ім. Л. Я. Карпава і адначасова быў дырэктарам хімічнай прамысловасці ВСНГ РСФСР.

У 1932—1934 гг. — член прэзідыума і вучоны сакратар Камітэта хімізацыі СССР.

З 1935 па 1937 г. жыў і працаваў у Беларусі. У гэтыя гады ён займаў пасаду старшыні Савета па вывучэнні прадукцыйных сіл БССР і паралельна кіраваў сектарам хімічнай тэхналогіі Інстытута хіміі АН БССР.

14 ліпеня 1937 г. быў арыштаваны. 3 красавіка 1938 г. па абвінавачанні ва ўдзеле ў контррэвалюцыйнай тэрарыстычнай арганізацыі асуджаны да выключнай меры пакарання. Расстраляны 3 красавіка 1938 г. Рэабілітаваны 28 лістапада 1956 г. Ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР.

Займаўся арганізацыяй новых хімічных вытворчасцей у СССР, удзельнічаў у арганізацыі вытворчасці буры, борнай кіслаты, жоўтага фосфару і шэрагу хімічна чыстых прэпаратаў, вывучаў эканоміку хімічнай прамысловасці і тэхналагічнай хімічнай вытворчасці.

Аўтар больш за 30 навуковых прац.

## Асноўныя працы 
* Торф и его использование в народном хозяйстве: (труды апрельской сессии 1934 г. Белорусской академии наук) / Белорусская академия наук, Институт торфа. — Минск : Издательство Белорусской академии наук, 1935. — 515, [2] с.
* Геоботанический анализ торфа. — Минск : Издательство Белорусской АН, 1935. — 80 с.

## Літаратура 
* Национальная академия наук Беларуси: персональный состав, 1928—2018. — Минск: Беларуская навука, 2018. — 614 с. ISBN 978-985-08-2360-1. — С. 557.

## Спасылкі 
* Шпенцар Барыс Маркавіч у базе даных «Гісторыя беларускай навукі ў асобах» Цэнтральнай навуковай бібліятэкі імя Якуба Коласа НАН Беларусі 

Катэгорыя:Хімікі СССР
Катэгорыя:Хімікі XX стагоддзя
Халакост у Кіраўскім раёне

За час акупацыі практычна ўсе яўрэі Кіраўскага раёна былі забітыя, а нешматлікія ацалелыя ў большасці ваявалі пасля ў партызанскіх атрадах.

Яўрэяў у раёне забівалі ў горадзе Кіраўск, вёсках Слабодка, Пацава Слабада, Нямкі, Сяліба, Любонічы і іншых. Па некаторых даных, на тэрыторыю саўгаса «Жылічы» былі сагнаныя яўрэі з усяго раёна і прывезеныя з Польшчы — каля 200 чалавек. Іх пратрымалі нейкі час без ежы, а потым забілі.

Немцы, рэалізуючы нацысцкую праграму знішчэння яўрэяў, стварылі на тэрыторыі раёна 1 гета — у Любонічах.

У вёсцы перад акупацыяй засталося каля 200 яўрэяў. 7 лістапада (па іншых даных — у жніўні) 1941 года немцы забілі 60 яўрэяў-мужчын. У снежні 1941 года гета было ліквідавана, а апошнія вязні — каля 130 жанчын і дзяцей — былі забітыя каля вёскі Ахоцічы (па іншых звестках — Арэхаўка).

У пачатку 1970-х гадоў парэшткі пакараных былі перапахаваныя сваякамі на яўрэйскіх могілках у Бабруйску.

У Кіраўскім раёне Масюкевіч Ірына была ўдастоена ганаровага звання «Праведнік народаў свету» ад ізраільскага мемарыяльнага інстытута «Яд ва-Шэм» «*у знак глыбокай удзячнасці за дапамогу, аказаную яўрэйскаму народу ў гады Другой сусветнай вайны*» — за выратаванне Папярной (Левінай) Веры з дзецьмі ў вёсцы Паўлавічы.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 

Кіраўскі раён
Катэгорыя:Гісторыя Кіраўскага раёна
Алена Анатолеўна Бараноўская

**Алена Анатолеўна Бараноўская** (нар. , г. Мінск) — беларуская мастачка.

## Біяграфія 
Нарадзілася  года ў Мінску ў сям'і беларускага мастака Анатоля Бараноўскага. Скончыла Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут на аддзяленні станковага жывапісу ў 1990 годзе. Вучылася ў А. Бараноўскага, В. Грамыкі, М. Меранкова. Удзельніца мастацкіх выставак з 1986 года.

Член Беларускага саюза мастакоў з 1991 года. Жыве ў г. Мінску.

## Сям'я 
У шлюбе з беларускім мастаком Віталём Герасімавым мае сына Глеба, таксама мастака.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мастакі-пейзажысты Беларусі
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты Беларусі
Драміхет

**Драміхет** () — цар кровічаў, пазней — кіраўнік племянога саюза гетаў на абодвух берагах Дуная (на тэрыторыі сучасных Румыніі і Балгарыі ) у канцы IV — пачатку III стагоддзі да н. э. 

## Біяграфія 
Згодна з высновамі Анісімава, Драміхет, з найбольшай доляй верагоднасці, быў царом кровічаў, якіх антычныя аўтары атаясамлялі з гетамі. Арэал пражывання гетаў і межы царства Драміхета дакладна невядомыя. Ён пашырыў сваю ўладу на іншыя бліжэйшыя плямёны, магчыма, гетаў і адрысаў, але асноўныя ўладанні знаходзіліся ў Лудагор’і[тарашк.] ў Паўднёвай Дабруджы

Ён аб’яднаў разрозненыя плямёны гетаў, якія пражывалі ў вобласці Дуная і Днестра, у адзіны саюз і арганізаваў эфектыўнае супраціўленне македонцам. Падчас Драміхета геты ўяўлялі сабою мноства разрозненых плямёнаў. Галоўным фактарам іх кансалідацыі ў адзіную дзяржаўную адукацыю была экспансія македонцаў. Нягледзячы на ​​тое, што антычныя гісторыкі аднадушна называлі Драміхета царом, яго ўлада не была аднаасобнай у сувязі з дэцэнтралізацыяй улады.

Македонскі цар Фракіі Лісімах арганізаваў некалькі ваенных паходаў супраць гетаў, але ў адным з іх трапіў у палон да Драміхета. Нягледзячы на жаданне часткі гетаў пакараць палонных, Драміхет палічыў выгадным адпусціць Лісімаха і яго сына Агафокла.

Далейшы лёс Драміхета невядомы. Па адной версіі, ён загінуў падчас уварвання кельцкага племя галатаў у канцы 280-х гадоў да н. э., па іншай — збег да двара селевкідскіх цароў, і ідэнтычны згаданаму Паліэнам Драміхету, які на службе ў Антыёха II дапамог яму падчас Другой Сірыйскай вайны захапіць фракійскі горад Кіпсэлу

## Памяць 
* Драміхет з’яўляецца галоўным героем румынскай тэатральнай п’есы *«Muntele»* 1977 года Д. Р. Папеску. Твор напісаны ў форме палітычнай байкі, у якой кіраўнік атаясамліваецца з народам у рэчышчы дзяржаўнай прапаганды культу асобы Чаўшэску.

## Гл. таксама 
* Кровічы
* Ісант
* Геты

## Крыніцы 
Катэгорыя:Фракійцы
Катэгорыя:Кіраўнікі Балгарыі
Катэгорыя:Кіраўнікі Еўропы III стагоддзя да н.э.
Катэгорыя:Каралі дакійскія
Уладзіслаў Драпчынскі

**Уладзіслаў Драпчынскі** (нар. ) — беларускі валейбаліст. Майстар спорту Беларусі.

## Біяграфія 
Выступаў за абухаўскі «Легіён», барысаўскі БАТЭ-БДУФК, віцебскі «Марка» (сезон-2019/20), мае ў сваім паслужным спісе адразанняў кар’еру ў Польшчы ў клубе «Цэнтрум» (Аўгустоў).

С сезона 2020/21 выступаў за салігорскі «Шахцёр».

## Спасылкі 
* Драпчинский Владислав/ Drapchynski Uladzislau
* Владислав Драпчинский - либеро ВК "Шахтер"
* К большому сожалению Владислав Драпчинский покидает "Шахтер".

Катэгорыя:Валейбалісты Беларусі
Катэгорыя:Майстры спорту Беларусі
Сезон 2015/2016 «Легіёна» Абухава

У сезоне 2015—2016 валейбольны клуб «Легіён» з аграгарадка Абухава прымаў удзел у наступных турнірах:
* Чэмпіянат Беларусі 2015/2016 (**4-е месца**).

## Склад каманды 
1. Арцём Шумель (1994; 192)
3. Юрый Мартынаў(1991; 197)
4. Аляксей Ахцямаў (1989; 195)
7. Юрый Аўдзеенка (1989; 192)
8. Вячаслаў Шмат (1997; 202)
9. Павел Дасевіч (1984; 173)
10. Максім Танковіч (1994; 183)
11. Павел Ваўчкевіч (1987; 200)
12. Андрэй Геда (1995; 186)
14. Павел Міхалоўскі (1991; 198)
15. Дзмітрый Кумаса (1994; 187)
17. Аляксандр Бардачоў (1993; 191)
18. Уладзіслаў Драпчынскі (1996; 187)

## Трэнеры каманды 
*  Аляксей Гедрайць (галоўны трэнер)

## Гл. таксама 
* Сезон 2014/2015 «Легіёна» Абухава
* Сезон 2016/2017 «Легіёна» Абухава

## Спасылкі 
* 2015/16
* Волейбол Шахтер-Легион. Игра 1 (16.01.16)
* Волейбол Шахтер-Легион. Игра 2 (17.01.16)
* Легион
2015/2016
Легіён
Кровічы

)]]
**Кровічы** (), таксама **кробізі** — племя дакаў або гетаў фракійскага паходжання, якое жыло на поўдзень ад Дуная.

Страбон і Паўсаній апісваюць кробізаў як вялікі народ, які заўсёды быў жаданым саюзнікам, бо мог сабраць да 200 тысяч воінаў, «набожных, смелых і неўтаймоўных». Кробізы засялялі землі ўздоўж узбярэжжа Чорнага мора, ад Варны да Каліакры і Белаградзец і ўглыб мацерыка да Траян, дзе выяўлены іх пахаванні. У Вялікатырнаўскім музеі выстаўлены пахаванні правадыра з вёскі Галяманітэ. Курганы кробізаў былі знойдзены каля Варны.

Згадваюцца кробізы пры апісанні падзей канца VI ст. Герадот згадваў «краіну кробізаў» у Фракіі. Кровічы былі аб’яднаны ў племянны саюз, які ахопліваў значную частку плямён гетаў. У той жа час, будучы непасрэднымі паўночнымі суседзямі адрысаў, яны разам з некаторымі плямёнамі свайго саюза не раз уваходзілі ў склад Адрыскай дзяржавы ў перыяды яе магутнасці.

## Кровічы і крывічы 
На думку некаторых даследчыкаў, кровічы на ​Балканах звязаны з усходнеславянскім племем крывічоў. Гэтая тэорыя таксама звязана з тэорыяй раманскага (дакійскага) уплыву на балтаў у выніку змяшэння з дакійскімі плямёнамі.

Вацлаў Ластоўскі выказваў версію паходжання крывічоў ад гетаў і кровічаў. Раннія старажынарускія летапісы сцвярджаюць, што славяне перасяліліся на ўсходне-еўрапейскую раўніну з берагоў Дуная (сучасных Балгарыі і Румыніі). На думку Ластоўскага, пацвярджае гэта і археалогія, і этнаграфія мясцовасцяў. Лялевель прыводзіць больш шасцідзесяці геаграфічных імён з-над Дунаю, сходных з такімі самымі імёнамі ў усходніх славян. Дагэтуль некаторыя беларускія рэкі называюцца Дунай, Задункі і падобна. Узоры на рэчах, знойдзеных у прыдунайскіх магілах бронзавага веку, могуць сведчыць пра адзінства культуры з жыхарамі абшару паміж Прыпяццю і Дзвіной, Дняпром і Нёманам, якія мелі падобнага тыпу магільнікі. Петр Кёпен і Іаахім Лялевель выводзяць назву крывічоў ад фракійцаў-кробізаў, або кровічаў, і лічаць крывічоў іх нашчадкамі.

Вацлаў Ластоўскі таксама звязвае назву беларусаў «gudai» у літоўскай мове і гетаў. Таксама Ластоўскі знаходзіў сувязь «гетаў» з «Гаўрамі», якія згадваюцца ў Дзядах. Такое ж імя было ў сабакі князя Бая.

## Уладары 
* Ісант
* Драміхет

## Крыніцы 
Катэгорыя:Фракійскія плямёны
Катэгорыя:Фракійцы
Катэгорыя:Крывічы
Катэгорыя:Старажытныя народы
Coleodactylus brachystoma

**Coleodactylus brachystoma** — гекон сямейства .

## Апісанне 
*C. brachystoma* мае гладкую луску на спіне і кароткую пысу. Як сродак абароны ад драпежнікаў, ён выкарыстоўвае бледна-аранжавую брушную паверхню. Форма і даўжыня хваста нагадваюць скарпіёна, што дазваляе імітаваць яго ў выпадку небяспекі. Рацыён гекона складаецца з дробных беспазваночных (раўнаногія і павукі). Жыве выключна ў апалым лісці некранутых трапічных лясоў. Маленькі памер і карычневае афарбаванне дазваляюць яму эфектыўна маскіравацца сярод лісця.

## Размнажэнне 
*C. brachystoma* — яйцакладны від. Кладка складае адно яйцо.

## Стан віда 
*C. brachystoma* у 2014 годзе быў унесены ў спіс відаў, якія выклікаюць найменшую занепакоенасць.

## Этымалогія 
Назва *C. brachystoma* паходзіць ад грэчаскіх слоў *brachys* (βραχύς), што азначае «кароткі», і *stoma* (στόμα) — «рот».

## Крыніцы 
Катэгорыя:Яшчаркі
Сезон 2016/2017 «Заходняга Буга» Брэст

У сезоне 2016—2017 валейбольны клуб «Заходні Буг» з горада Брэст прымаў удзел у наступных турнірах:
* Чэмпіянат Беларусі 2016/2017 (**7-е месца**),
* Кубак Беларусі 2016 (**чвэрцьфінал**).

## Склад каманды 
1. Дзмітрый Блеян (1988)
2. Ілья Лапато (1996)
3. Міхаіл Юшчук (1988)
4. Павел Пашкевіч (1987)
5. Рыгор Юшчук (1994)
6. Павел Кандулінскі (1997)
7. Кірыл Хварасцяноў (1994)
8. Сяргей Пазднёў (1993)
9. Андрэй Каваленка (1993)
10. Ілья Навакшонаў (1996)
11. Ігар Заяц (1996)
12. Ілья Каваленка (2000)
13. Алег Аргуэльес (1991)
99. Шрамаў
99. Галадухін

## Гл. таксама 
* Сезон 2015/2016 «Заходняга Буга» Брэст
* Сезон 2017/2018 «Заходняга Буга» Брэст

## Спасылкі 
* Zapadny Bug Brest
* Волейбол. Шахтер — Западный Буг. Игра 2 (26.02.2017)
* Волейбол. Шахтер — Западный Буг. Игра 1 (25.02.2017)
* Западный Буг
2016/2017
Заходні Буг Брэст
Катэгорыя:2016 год у Брэсце
Катэгорыя:2017 год у Брэсце
Сезон 2017/2018 «Легіёна» Абухава

У сезоне 2017—2018 валейбольны клуб «Легіён» з аграгарадка Абухава прымаў удзел у наступных турнірах:
* Чэмпіянат Беларусі 2017/2018 (**4-е месца**),
* Кубак Беларусі 2017 (**чвэрцьфінал**).

## Склад каманды 
* Аляксандр Арлоўскі (1996; 189)
* Максім Танковіч (1994; 183)
* Аляксандр Бардачоў (1993; 191)
* Аляксей Харкевіч (1997; 194)
* Юрый Аўдзеенка (1989; 194)
* Віктар Абухоўскі (1999; 205)
* Павел Міхалоўскі (1991; 198)
* Павел Ваўчкевіч (1996; 196)
* Дзмітрый Жэгздрын (1982; 207)
* Арцём Шумель (1994; 192)
* Мікіта Гамолка (2000; 192)
* Андрэй Геда (1995; 186)
* Дзмітрый Кумаса (1994; 187)
* Павел Дасевіч (1984; 173)
* Назар Саўчук (1999; 186)

## Трэнеры каманды 
*  Аляксей Гедрайць (галоўны трэнер)
*  Максім Акіменка (трэнер)

## Гл. таксама 
* Сезон 2016/2017 «Легіёна» Абухава
* Сезон 2018/2019 «Легіёна» Абухава

## Спасылкі 
* 2017/18
* Волейбол. Шахтер — Легион. Игра 1 (03.11.2017)
* Легион
2017/2018
Легіён
Coleodactylus elizae

**Coleodactylus elizae** — від яшчарак сямейства .

## Апісанне 
Лясны від, які жыве ў брамеліях. Даўжыня цела ад кончыка пысы да клаакі (SVL) 26.2 мм у самцоў, максімальная SVL 27.4 мм. Цыліндрычнае цела, трохі зніжанае, з кароткімі канечнасцямі і хвостам, морда вузкая.

## Размнажэнне 
З’яўляецца яйцакладным відам. Кладка складае адно яйцо.

## Стан віда 
У 2014 годзе занесены ў спіс як від пад пагрозай знікнення.

## Геаграфічнае распаўсюджанне 
З’яўляецца эндемікам у Бразіліі (Сера-да-Саудзінья).

## Этымалогія 
Від названы ў гонар Элізы Марыі Ксавьер Фрэйрэ, даследчыцы, якая ўнесла значны ўклад у вывучэнне герпетафаўны паўночна-усходняй Бразіліі.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Яшчаркі
Сезон 2017/2018 «Марка-ВДТУ»

У сезоне 2017—2018 валейбольны клуб «Марка-ВДТУ» з горада Віцебск прымаў удзел у наступных турнірах:
* Чэмпіянат Беларусі 2017/2018 (**5-е месца**),
* Кубак Беларусі 2017 (**Чвэрцьфінал**).

## Склад каманды 
* Уладзімір Юзвовіч (1990; 195)
* Юрый Лабецкі (1976; 196)
* Кірыл Капылоў (1997; 192)
* Арцём Лысянкоў (1993; 200)
* Максім Шкрэдаў (1997; 202)
* Андрэй Пруднікаў (1987; 195)
* Сяргей Шульга (2000; 200)
* Аляксандр Рэдзькоў (1999; 196)
* Яўген Хадзянок (1996; 192)
* Арцём Масько (1996; 194)
* Юрый Галкоўскі (1999; 186)
* Мікіта Чартарыцкі (1998; 186)
* Багдан Суханаў (1999; 186).

## Трэнеры каманды 
*  Міхаіл Хоняк (галоўны трэнер)	
*  Уладзімір Лук’янаў (трэнер)

## Гл. таксама 
* Сезон 2016/2017 «Марка-ВДТУ»
* Сезон 2018/2019 «Марка-ВДТУ»

## Спасылкі 
* 2017/18 
* Волейбол. Шахтер — Марко. Игра 2 (02.12.2017)
* Волейбол. Шахтер — Марко. Игра 1 (01.12.2017)
* Марко-ВГТУ
2017/2018
Марка
Катэгорыя:2017 год у Віцебску
Катэгорыя:2018 год у Віцебску
Максім Шышкін

**Максім Шышкін** (нар. , Краснадар, Расія) — расійскі валейбаліст.

## Біяграфія 
Валейболам пачаткаў займацца з васьмі гадоў. Першымі трэнерамі былі Аляксей Гаўрылавіч Іванкін і Канстанцін Яўгенавіч Турчанінаў..

Гуляў за ДЮСШ (г. Лабінск, Краснадарскі край), два гады быў капітанам зборнай Краснадарскага краю, «Факел» (Новы Урэнгой), «Газпром-Югра», «Газпром — Сургут», ВК «Заходні Буг», ВК «Брэст», ВК «Зоркі» (быў там капітанам), ВК «Марка-ВДТУ» (Віцебск), «Кама» (Перм).

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* ЗНАКОМЬТЕСЬ: МАКСИМ ШИШКИН (№ 2)
* Шишкин Максим/ Shishkin Maksim
* Максим Шишкин

Катэгорыя:Валейбалісты Расіі
Teratoscincus

**Teratoscincus** — род геконаў; адзіны род у падсемействе *Teratoscincinae* сямейства . Віды роду *Teratoscincus* сустракаюцца на Аравійскім паўвостраве ў Катары, Аб’яднаных Арабскіх Эміратах і Амане, заходзячы праз Паўднёвую Азію ў Іран, Афганістан, Пакістан, на поўнач да Расіі, Казахстана, Туркменістана, Узбекістана і Таджыкістана, а таксама да Манголіі і Кітая. Род складаецца з дзевяці відаў.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Strauch A (1863). "*Characteristik zweier neuen Eidechsen aus Persien* ". *Bulletin de l’Académie Impériale des Sciences de St-Pétersbourg* **6**: 477—480. (*Teratoscincus*, new genus, p.&nbsp;480; *Teratoscincus keyserlingii*, new species, p.&nbsp;480). (in Latin and German).

Катэгорыя:Яшчаркі
Платанэ

**Платанэ** () — населены пункт у паўднёвай частцы Латвіі, размешчаны ў Платанскай воласці Елгаўскага краю. Да 1 ліпеня 2009 года ўваходзіў у склад Елгаўскага раёна.

Знаходзіцца на абодвух берагах ракі Платанэ каля чыгуначнай лініі Рыга - Мэйтэнэ і аўтамабільнай дарогі А8.

За 14 км ад горада Елгава.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Латвіі
Платанэ (рака)

**Пла́танэ** () або **Пла́таніс** () — рака ў Латвіі і Літве. У Латвіі цячэ па тэрыторыі Елгавы і Елгаўскага краю, у Літве — па тэрыторыі Іанішскага раёна. Левы прыток сярэдняга цячэння Ліелупэ.

Даўжыня — 69 км (паводле іншых звестак — 64 км або 75 км). Пачынаецца ў палях каля паўднёвай ускраіны вёскі Шымкунай на мяжы Рудзішкяйскага і Іанішскага старостваў у Літве.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Рэкі Латвіі
Катэгорыя:Рэкі Літвы
Асары (Юрмала)

**Асары** (латыш. Asari) - частка горада Юрмалы паміж Мэлужы і Вайвары. Ад чыгункі з боку Ліелупэ Асары мяжуюць з іншым населеным месцам Юрмалы - Валтэры. Але зліццю іх у адзіны жылы масіў перашкаджае невялікае балота Вінку, якое перасякаюць некалькі дарог.

Размешчаны за 28 км ад Рыгі і з'яўляецца папулярным месцам адпачынку ў Юрмале. Да Першай сусветнай вайны Асары быў важным месцам для вырошчвання трускаўкі, якую на станцыі Асары пакавалі ў грузавыя вагоны, якія прычаплялі да цягніка далёкага накіравання і везлі прадаваць, у асноўным у Санкт-Пецярбург. У 1927 годзе ў заходняй частцы Асары быў адкрыты новы чыгуначны прыпынак Асары II, які ў 1938 годзе быў перайменаваны ў Вайвары, таксама як уся частка Асары каля станцыі.

Катэгорыя:Мікрараёны Юрмалы
Сезон 2017/2018 «Заходняга Буга» Брэст

У сезоне 2017—2018 валейбольны клуб «Заходні Буг» з горада Брэст прымаў удзел у наступных турнірах:
* Чэмпіянат Беларусі 2017/2018 (**6-е месца**)
* Кубак Беларусі 2017 (**чвэрцьфінал**).

## Склад каманды 
* Ілья Каваленка (2000; 193)
* Валерый Півавараў (1994; 196)
* Кірыл Хварасцяноў (1994; 193)
* Павел Пашкевіч (1987; 189)
* Міхаіл Юшчук (1988; 199)
* Уладзіслаў Лашакоў (1994; 206)
* Арцём Шрамаў (1996; 195)
* Павел Кандулінскі (1997; 200)
* Алег Аргуэльес (1991; 196)
* Андрэй Каваленка (1993; 193)
* Арцём Зайко (1995; 193)
* Рыгор Юшчук (1994; 199)
* Ігар Заяц (1996; 192)
* Сяргей Пазднёў (1994; 190)
* Ілья Лапато (1996; 181)
* Аляксей Блізняцоў (1996; 185)
* Максім Шышкін (Расія)

## Трэнеры каманды 
*  Пётр Хілько (галоўны трэнер)
*  Аляксандр Віркоўскі (трэнер)
*  Дзмітрый Ціхмановіч (трэнер)

## Гл. таксама 
* Сезон 2016/2017 «Заходняга Буга» Брэст
* Сезон 2018/2019 «Заходняга Буга» Брэст

## Спасылкі 
* Zapadny Bug Brest
* Волейбол. Шахтер — Западный Буг. Игра 1 (10.12.2017)
* Западный Буг
2017/2018
Заходні Буг Брэст
Катэгорыя:2017 год у Брэсце
Катэгорыя:2018 год у Брэсце
Прыедайнэ

**Прыедайнэ** () — раён горада Юрмалы, за 14 км ад Рыгі, адзіны гарадскі раён на правым беразе ракі Ліелупэ.

Пасёлак утварыўся ў пачатку XX стагоддзя. У 1911 годзе ў Прыедайнэ было пабудавана каля 100 дамоў. Прыедайнэ — дачны раён для заможных пластоў насельніцтва, у склад тагачаснага Юрмальскага раёна Рыгі ўключаны ў 1949 годзе. У савецкі час тут развівалася вытворчасць (участак тарфяной фабрыкі, завод жалезабетонных канструкцый). Пабудавана школа і дом культуры.

Белая дзюна (латыш. Baltā kāpa) — помнік прыроды дзяржаўнага значэння — знаходзіцца за 4 км ад чыгуначнай станцыі Прыедайнэ, на беразе Ліелупэ. Утварылася на працягу апошніх двухсот гадоў, размясціўшыся перпендыкулярна берагу мора. Даўжыня дзюны — 800 м, вышыня — 15-17 м. Прычынай фарміравання паслужыў прарыў ракой Ліелупэ перашыйка ў 1757 годзе, які ўтварыў новае месца ўпадзення ракі ў мора.

Катэгорыя:Мікрараёны Юрмалы
Слока

**Сло́ка** () — частка горада Юрмалы, за 33 км ад Рыгі, на беразе Ліелупэ, у месцы, дзе рака прыкладна за два кіламетры ад мора паварочвае на ўсход, утвараючы Юрмальскі паўвостраў.

У адрозненне ад астатняй часткі Рыжскага ўзмор’я, Слока ўтварылася і развівалася як прамысловы горад. Сёння тут жывуць (пераважна ў шматпавярховых дамах Каўгуры) работнікі юрмальскай сферы абслугоўвання. Электрыфікаваная чыгунка ад Рыгі да Слокі адкрыта ў ліпені 1951 года.

На ўсёй тэрыторыі Юрмалы Слока з’яўляецца самым старым населеным пунктам, які атрымаў правы мястэчка ўжо ў 1785 годзе, а статус горада — у 1878 годзе. Рэчка Слоцэнэ, паблізу якой размешчаны гэты гарадок, згадваецца ў гістарычных крыніцах яшчэ ў 1255 годзе.

Эканамічны ўздым Слокі пачаўся ў XVII стагоддзі (тут знаходзілася некалькі мануфактур герцага Якаба) і працягваўся да пачатку XX стагоддзя, калі пабудавалі папяровую фабрыку (1896 г.) і некалькі прадпрыемстваў па вытворчасці будматэрыялаў.

У 1925 годзе да Слокі быў далучаны Каўгурцыемс, а ў 1959 годзе горад уключылі ў склад Юрмалы.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Мікрараёны Юрмалы
Валгума

**Валгума** () — эўтрофнае возера субгляцыйнага паходжання на паўночна-заходняй ускраіне Сярэднелатвійскай нізіны, размяшчаецца на тэрыторыі Смардскай воласці Тукумскага краю Латвіі. Плошча возера каля 60,3 га (па іншых дадзеных — 50 га або 53,3 га). Глыбіня да 27 м, сярэдняя — 10,4 м.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Азёры Латвіі
Яўнкэмэры

**Яўнкэмэры** () — раён у заходняй частцы горада Юрмалы, на беразе Рыжскага заліва паміж Каўгурцыемсам і Бігаўнцыемсам. Адасоблены ад раёна Кэмэры возерам Слока і ракой Вэцслацэнэ. Тэрыторыя Яўнкэмэры знаходзіцца ў Кэмэрскім нацыянальным парку, праз які вядзе вуліца Колкас, якая з’яўляецца часткай шашы P128 Слока-Талсі.

## Гісторыя 
Да 1783 года цяперашні Яўнкэмэры быў часткай Курзэмскага герцагства, і ўжо з часоў сярэднявечча праз яго праходзіў гандлёвы шлях Рыга-Курзэмэ-Прусія. У 1838 годзе быў адкрыты курорт Кэмэры, а пасля таго як у 1912 годзе ад яго да пляжу была пракладзена лінія электрычнага трамвая, Слокская воласць каля мора выдала 150 новых участкаў зямлі ў сухіх, зарослых старымі хвоямі дзюнах; новае месца назвалі Jaun-Ķemeri (Neu-Kemmern). У 1914 годзе тут было пабудавана каля 20 летніх дамкоў, а на месцы трамвая каля мора быў пабудаваны марскі павільён.

Калі Кэмэры ў 1928 годзе былі прадастаўлены правы горада, Яўнкэмэры быў уключаны ў яго склад. У 1933 годзе ў лесе каля дарогі з санаторыя «Кэмэры» ў Яўнкэмэры быў адкрыты комплекс спорту і адпачынку, які пасля быў пераўтвораны ў вядомы рэстаран «Jautrais ods» («Вясёлы камар»), які выканаў ролю маёнтка Сток-Марон у савецкай экранізацыі «Шэрлака Холмса».

Катэгорыя:Мікрараёны Юрмалы
Твістэр

**Твістэр** — гэта рухомая падлогавая гульня для актыўнай кампаніі.

## Апісанне і правілы гульні 
Гульня складаецца з двух прадметаў: поля — полівінілхларыднага кілімка памерам 160×140 см, які рассцілаюць на падлозе, і спецыяльнай рулеткі. На кілімку намаляваныя чатыры шэрагі па шэсць буйных аднакаляровых колаў (чырвоны, жоўты, сіні і зялёны). Рулетка прымацаваная да квадратнай дошкі і служыць генератарам выпадковасці. На ёй разбітыя сектары для кожнай канечнасці з указаннем колеру. Суддзя круціць рулетку і зачытвае яе ўказанні гульцам.

Удзельнікі не маюць права займаць круг, які ўжо заняты канечнасцю іншага ўдзельніка альбо сваёй уласнай. Улічваючы, што чалавек мае 4 канечнасці, а поле для твістара — 24 круга, прычым адно поле кожнага колеру павінна быць свабодна для будучай перастаноўкі, тэарэтычна магчымая гульня не больш, чым ўпяцёх, не ўлічваючы суддзі. На практыцы ж акрамя суддзі гуляюць 2-4 ўдзельнікі.

Калі канечнасць ўдзельніка ўжо стаіць на полі пэўнага колеру, але рулетка загадвае заняць гэты ж колер, канечнасць неабходна пераставіць на любое іншае поле гэтага колеру.

Усе 6 колаў аднаго колеру могуць быць занятыя канечнасцямі ўсяго двух удзельнікаў. Калі так здарылася, а рулетка загадвае чарговым ходам паставіць канечнасць на гэты ж колер, то загад не выконваецца, а рулетку круцяць паўторна.

Увесь час гульні канечнасці нельга адрываць ад колаў. Адрыў адбываецца толькі пры чарговым перастраенні па загадзе рулеткі, агучанага суддзёй, альбо для таго, каб прапусціць цела суперніка пры яго перастраенні па загадзе рулеткі. У апошнім выпадку, пасля таго як супернік пад табой перабудуецца, трэба вярнуць канечнасць на месца.

Удзельнік прайграў і выбывае, калі ён упаў або калі яго локаць або калена, або ягадзіцы закранулі падлогу. Пераможцам аб’яўляецца апошні ўдзельнік, які не выбыў.

## Спасылкі 
* qTwister — бясплатная праграма для ПК, якая выконвае функцыю рулеткі.
* twister-roulette.com — сайт, які выконвае функцыю рулеткі.
* Выраб гульні сваімі рукамі.

Катэгорыя:Гульні
Слоцэнэ

**Сло́цэнэ** () — рака ў Латвіі ў паўночна-заходняй частцы Зэмгалэ, якая ўпадае ў возера Каніерыс. Вярхоўі ракі таксама называюць «Вэжупэ», а пратоку паміж азёрамі Валгума і Каніерыс — «Пулкайнэ». У гістарычных крыніцах сустракаюцца таксама назвы «Слока» і «Слоцэ». Выток ракі знаходзіцца на мяжы Тумскай і Дэгольскай валасцей. Слоцэнэ працякае па тэрыторыі Тукумскага краю, цераз горад Тукумс, праз возера Валгума і ўпадае ў возера Каніерыс. Даўжыня ракі — 44 км.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Рэкі Латвіі
Кэмэры

**Кэмэры** () — былы горад у Латвіі (з 1928), з 1959 — частка горада Юрмалы. Кліматычны і бальнеагразевы курорт. Размешчаны ў заходняй частцы Юрмалы, за 44 км на захад ад Рыгі. Заснаваны ў 1838 годзе. Раён Кэмэры акружаны лясным масівам (на захадзе ад яго — Курзэмскія лясы), які абараняе яго ад вятроў. На тэрыторыі курорта — лесапаркавая зона (хвоя, лісцевыя пароды) з рознымі мікракліматычнымі ўмовамі (густы лес, сквер, лесапарк). З 1997 года знаходзіцца на тэрыторыі нацыянальнага парка Кэмэры. Клімат падобны да клімату Юрмалы. Зіма мяккая (сярэдняя тэмпература студзеня −5&nbsp;°C), лета умерана цёплае (сярэдняя тэмпература ліпеня +17&nbsp;°C). Ападкаў каля 650 мм у год. Адносная вільготнасць зімой 83 %, летам 76 %. Колькасць гадзін сонечнага ззяння — 1800 у год.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Мікрараёны Юрмалы
Дзінтары

**Дзінтары** (, да 1922 года — Эдынбург) — частка Рыжскага ўзмор’я і горада Юрмала, за 21 км на захад ад горада Рыгі. Адзін з самых прэстыжных раёнаў пражывання ў сучаснай Латвіі, забудаваны віламі і асабнякамі.

## Гісторыя 
З XVII стагоддзя на месцы Дзінтары вядома рыбалавецкая вёска Авоты, названая ад прозвішча сям’і рыбакоў.

З нагоды вяселля вялікай князёўны Марыі Аляксандраўны і герцага Эдынбургскага ў 1874 годзе гэта частка ўзмор’я атрымала назву Эдынбург. У 1879 годзе быў пабудаваны кургаўз з марскім павільёнам, пазней згарэў.

У 1922 годзе Эдынбург быў перайменаваны ў Дзінтары. У першыя гады існавання Латвійскай Рэспублікі былі пабудаваны і тыпавыя сямейныя дамы, у якіх выкарыстоўваліся ўпадабаныя ў Юрмале класічныя формы і дэталі архітэктуры нацыянальнага рамантызму (напрыклад, праспект Дзінтару 3).

Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны тут разгарнулася актыўнае будаўніцтва вялікіх санаторыяў і дамоў адпачынку. Цяперашняя чыгуначная станцыя пабудавана ў 1980 годзе. Пачынаючы з другой паловы 1930-х гг. цэнтрам прыцягнення становіцца канцэртная зала «Дзінтары», якая ў летні сезон збірае вялікую колькасць аматараў музыкі.

Катэгорыя:Мікрараёны Юрмалы
Дубулты

**Дубулты** () — частка горада Юрмала, за 22 км ад Рыгі. У Дубулты раку Ліелупэ аддзяляе ад мора толькі вузкая паласа зямлі шырынёй 320 метраў. Помнікі архітэктуры.

## Гісторыя 
Назва паходзіць ад карчмы латыша Дубултса.

Неўзабаве пасля вайны 1812 года ў пасёлку з’яўляюцца дачнікі — удзельнікі ваеннай кампаніі. Сярод іх фельдмаршал Барклай-дэ-Толі. У 1841 годзе пасёлак перайменавалі ў Дубельн.

Да 1917 года Дубулты былі адзіным пасёлкам Рыжскага ўзмор’я, дзе мелі права сяліцца яўрэі, бо ў другой палове XIX стагоддзя большая частка ўзморскіх зямель пераходзіць ва ўласнасць барона Фіркса, які забараніў іх пражыванне. Дубулты ж заставаліся па-за баронскімі ўладаннямі.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Мікрараёны Юрмалы
Каніерыс

**Каніерыс** () — возера на тэрыторыі Лапмэжцыемскай і Смардскай валасцей Тукумскага краю Латвіі. Плошча паверхні — 11,22 км ². Вышыня над узроўнем мора — 2,2 м. 15 астравоў.

Моцна зарослае возера, з нізкімі берагамі, праглядаюцца старажытныя марскія тэрасы. Дно возера высцілае даламіт, пакрыты глеем. Самая буйная рака, якая ўпадае ў возера — Слоцэнэ.
Катэгорыя:Азёры Латвіі
Яўндубулты

**Яўндубулты** (() — мікрараён Юрмалы паміж Дубулты і Пумпуры. Традыцыйнае месца адпачынку, дзе раней жылі многія дзеячы латвійскай культуры.

На ліелупскім баку чыгункі размешчаны даволі вялікі масіў хваёвага лесу, які цягнецца амаль да берага Ліелупэ. Там размяшчаюцца могілкі Яўндубулты. Ад левага берага Ліелупэ да марскога берага тут каля 2,3 кіламетра. Паласа дзюнаў уздоўж пляжу таксама шырэйшая, чым у іншых частках Юрмалы, і ў асноўным пакрыта хваёвымі насаджэннямі.

## Гісторыя 
У 1848 годзе на захад ад Дубулты, за вуліцай Рабежу (цяпер вуліца Кляву), было влучана 100 зямельных участкаў для будаўніцтва дач у лясной гаспадарцы Слока. Да тагачаснага Карлсбада, салдаты пабудавалі галоўную вуліцу, ад якой было спраектавана 14 папярочных ліній у бок мора, і ўсяго тры лініі на бок лесу. Пазней і ў лесе былі ўведзены новыя ўчасткі зямлі, дзе былі створаны дадатковыя праспекты. Першая ўстанова цёплых ваннаў належала Дзімзу, пазней былі пабудаваны яшчэ тры такія ўстановы.

Катэгорыя:Мікрараёны Юрмалы
Бранкцыемс

**Бранкцыемс** () — частка горада Юрмалы ў яго заходняй частцы на левым беразе Ліелупэ паміж Бажцыемсам і Павасары Бабіцкага краю. Цераз Бранкцыемс праходзіць аўтамагістраль Рыга-Вэнтспілс (A10).

## Гісторыя 
У 1783 годзе маёнтак Бранку, які належаў фон Брынкену, разам са Слокскім раёнам быў аддзелены ад Курзэмскага і Зэмгальскага герцагстваў і далучаны да Расійскай імперыі. У 1786 годзе маёнтак быў набыты Равэ, старэйшым Рыжскай гільдыі. У 1816 годзе маёнтак Бранку належаў баранэсе Унгерн фон Штэрнберг. У 1826 годзе ў пасёлку пражывала 102 чалавекі. У 1866 годзе была заснавана воласць Брашы-Павасару, дзе старэйшым быў Екабс Штэйнбрыкс.

У канцы 19 стагоддзя ў Бранкцыемсе была заснавана фабрыка раманцэменту Рыжскага таварыства Шміта, якая выкарыстоўвала даламіт з мясцовых кар’ераў. Цэмент дастаўляўся баржамі ў Рыгу, дзе ў той час было пабудавана шмат новых дамоў.

У 1925 годзе ён быў уключаны ў горад Слока. Слока разам з Бранкцыемсам была ўключана ў склад горада Юрмала ў 1959 годзе.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Мікрараёны Юрмалы
Кудра (Юрмала)

**Кудра** () — раён горада Юрмалы ў яго заходняй частцы паміж Кэмэры і Бранкцыемсам. Слокскае балота і балота Вэцайс распасціраюцца на поўнач да возера Слока. Часткова размешчаны на тэрыторыі Кэмэрскага нацыянальнага парка.

## Гісторыя 
Цяперашняя тэрыторыя Кудры знаходзілася ў Слокскай воласці, якая ў 1783 годзе разам са Слокскім краем была аддзелена ад Курзэмскага і Зэмгальскага княстваў і далучана да Расійскай імперыі.

У 20 стагоддзі тут быў заснаваны пасёлак рабочых тарфянога завода. У 1950-х гадах паліўны торф перавозілі з Кудры на Слокскую папяровую фабрыку. У 1951 годзе быў створаны чыгуначны прыпынак Кудра. У 1959 годзе Кудру разам са Слокам і Кэмэры ўключылі ў склад Юрмалы.

Пасля распрацоўкі першага генеральнага плана горада Юрмалы ў 1971 годзе былі створаны дзве асноўныя зоны адпачынку: курортная зона Кэмэры-Яўнэмэры, і зона масавага адпачынку рыжан Прыедайнэ-Вайвары. Паміж гэтымі зонамі планавалася развіццё прамысловага раёна ў Кудры.

Катэгорыя:Мікрараёны Юрмалы
Пумпуры

**Пумпуры** () — раён горада Юрмалы паміж Яўндубулты і Мэлужы. Тут знаходзіцца сярэдняя школа Pumpuri.

## Гісторыя 
Раней Пумпуры размяшчаўся на зямлі Яўндубулты, якая належала Слокскай лясной гаспадарцы, і часткова на зямлі Мэлужы, якая належала ўладальнікам маёнтка Нурмуйжа фон Фіркса. Мяжа паміж двума ўладаннямі была ўтворана цяперашняй вуліцай Упэс. У 1827 годзе Карліс Фіркс пабудаваў у Мэлужы курортны дом, які атрымаў назву Карлсбад. Зямельныя ўчасткі ў Яўндубулты для дачнікаў былі закладзены ў 1848 годзе.

У 1859 годзе для дзяцей з Пумпуры і Мэлужы дзейнічалі парафіі і прыватныя школы. У 1877 годзе на зноў адкрытай чыгуначнай лініі Рыга — Тукумс быў зроблены прыпынак Карлсбад, які ў 1914 годзе быў перайменаваны ў Карлсбад I, а ў 1922 годзе — у Мэлужы I. Да Першай сусветнай вайны Пумпуры захоўваў свой сельскі характар, і тут было значна менш месцаў для забаў, чым у Дубулты або Маёры.

26 верасня 1919 года была адкрыта Мэлужская пачатковая школа на вуліцы Пэлду 4/6, а ў 1934 годзе па праекце школьнага архітэктара Індрыка Бланкенбургса быў пабудаваны будынак Рыжскай 3-й пачатковай школы горада Юрмалы на вуліцы Кронвальда, 8.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Мікрараёны Юрмалы
Ліелупэ (Юрмала)

**Ліелупэ** () — частка Юрмалы, за 19 км ад Рыгі, размешчаная ў лукавіне паміж Рыжскім залівам і месцам упадзення ў яго ракі Ліелупэ. Раней гэтае месца называлася Булі, бо знаходзілася на мяжы маёнтка Булі. Адно з месцаў Рыжскага ўзмор’я, адкуль пачыналася дачная забудова.

Будаўніцтва пачалося прыкладна ў 1910 годзе, калі была забудавана тэрыторыя, бліжэй за ўсё размешчаная да мора. Забудова ахапіла і шырокі хваёвы лесапарк. Драўляны будынак чыгуначнай станцыі пабудаваны ў 1913 годзе. Сваю сённяшнюю назву Ліелупэ носіць з 1930-х гадоў.

Самая старая населеная частка сённяшняга Ліелупэ — Булюцыемс, які прылягае да вусця ракі Ліелупэ, за 3 км ад чыгуначнай станцыі. Пачынаючы з XIV стагоддзя працаваў паром Булю, які перапраўляў фурманкі цераз раку. Уздоўж мора пралягала дарога з Рыгі ў Курзэмэ і Прусію. Пасля Другой сусветнай вайны на гэтай тэрыторыі размяшчаўся рыбалавецкі калгас «Узвара». Пазней заснаваны рыбацкі пасёлак з грамадскімі будынкамі і рыбалавецкі порт.

На вул. Вікінгу знаходзіцца музей прыроды, у якім можна пазнаёміцца ​​з рыбалоўнай гаспадаркай.

На беразе Ліелупэ размешчаны самыя высокія дзюны ў Юрмале — Белыя дзюны (латыш. Baltā kapā) або дзюны Рага (15 м над узроўнем мора).

Катэгорыя:Мікрараёны Юрмалы
Феафісцыя раснічастая

**Феафісцыя раснічастая** (*Phaeophyscia ciliata*) — род грыбоў сямейства .

## Арэал 
Распаўсюджана касмапалітычна.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Фісцыевыя
Стырнурагс

**Стырнурагс** () — частка горада Юрмалы на яго ўсходзе, на левым беразе ракі Ліелупэ паміж раёнамі Ліелупэ і Булюцыемс.

Гісторыя
У 1495-м годзе магістр Лівонскага ордэна Вальтэр фон Плеттэнберг здаў у феод гэты ўчастак і плыт паромшчыку Ліелупэ Янісу Білдрынгсу (Büldring).

Пасля заключэння дагавора 1660 года герцагу Екабу ўдалося захаваць права на маёнткі Слока і Булдуры, і курзэмска-шведская мяжа праходзіла ўздоўж мяжы маёнтка Булдуры, які належаў герцагу і Булю, якая належала шведскаму ўраду. Калі ў 1755 годзе ў цяперашнім вусці ракі Ліелупэ прарвалася ў мора і прыйшлося аднаўляць паром у вусці ракі Ліелупэ з Варнукрогса да карчмы паромшчыка маёнтка Булю, які служыў падарожнікам з Рыгі памежным пераходам у Курляндскае герцагства.

Сялянска-рыбацкія дамы і карчму паромшчыка прыйшлося будаваць нанова некалькі разоў з-за пясчанай дзюны. У 1832 годзе на беразе цяперашняга Стырнурага былі дамы Зубрыню (Подрынг), а ў 1891 годзе ён быў намаляваны як зямля, якая належыць маёнтку Булю.

2 сакавіка 1920 г. урад Латвіі ўключыў гэтую тэрыторыю ў зноў створаны горад Рыгас Юрмала. Пасля Другой сусветнай вайны, у пачатку 1946 года, ён быў пераўтвораны ў Юрмальскі раён Рыгі, а 11 лістапада 1959 года адноўлены самастойны горад Юрмала.

Катэгорыя:Мікрараёны Юрмалы
Pseudevernia furfuracea

**Pseudevernia furfuracea** — від лішайнікаў сямейства .

## Апісанне 
Ліставата-кусцісты лішайнік. Асноўнымі органамі размнажэння з’яўляюцца ізідыі. Апатэцыі развіваюцца рэдка.

## Распаўсюджанне і экалогія 
Від распаўсюджаны ў Еўропе, Азіі, Паўночнай Афрыцы, Паўночнай Амерыцы. Сустракаецца часцей на іглічных, радзей лісцевых відах дрэў, часам на апрацаванай драўніне і пнях.

## Выкарыстанне 
Лішайнік выкарыстоўваецца як сыравіна для парфумернай прамысловасці.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Определитель лишайников России / отв. ред. Н. С. Голубкова. — СПб.: Наука, 1996. — Т. 6. Алекториевые, Пармелиевые, Стереокаулоновые. — С. 62. — 203 с.

## Спасылкі 
* Index Fungorum

Катэгорыя:Пармеліевыя
Вайвары

**Ва́йвары** () — раён латвійскага горада-курорта Юрмалы, размешчаны за 30 км ад цэнтра Рыгі. Адна з самых малазаселеных і спакойных частак Юрмалы. Знаходзіцца паміж Каўгуры (Юрмала) і Асары.

На тэрыторыі Вайвары ёсць аднайменны чыгуначны прыпыначны пункт. Гэта станцыя адкрылася ў 1927 годзе і называлася тады «Асары 2». Пазней, у 1938 годзе, станцыю перайменавалі ў Вайвары. Па лініі рэгулярна курсуюць электрацягнікі, на якіх можна дабрацца да цэнтра Рыгі за 46 хвілін. Таксама праходзяць некалькі аўтобусных маршрутаў, якія злучаюць найбліжэйшыя раёны Юрмалы.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Мікрараёны Юрмалы
Каўгурцыемс

**Каўгурцыемс** () — раён горада Юрмалы ў яго заходняй частцы паміж Вайвары, Каўгуры і Яўнкэмэры. Адзін з марскіх партоў герцага Якаба ў XVII стагоддзі. З 1925 да 1959 года ўваходзіў у склад горада Слока.

## Гісторыя 
Першыя пляжныя адпачывальнікі сяліліся ў дамах жыхароў Каўгуры яшчэ ў XVIII стагоддзі, што робіць яго найстарэйшай часткай юрмальскага курорта.

Падчас латвійскіх баёў за свабоду 18 мая 1919 года ў Каўгурцыемскіх дзюнах адбылася бітва паміж латвійскай асобнай брыгадай пад камандаваннем капітана Золтса і падраздзяленнем арміі ЛСПР (чырвоных латышскіх стралкоў). Падчас бітваў на Бермантыядзе 3 лістапада 1919 года латвійская армія беспаспяхова спрабавала на трох узброеных лодках у Каўгурцыемсе высадзіць дэсант.

У 1925 годзе да горада Слока далучылі землі Слокскага пастырскага маёнтка і Каўгурцыемс. У 1959 годзе Слоку разам з Каўгурцыемсам уключылі ў склад горада Юрмалы.

У 1960-х гадах было пачата будаўніцтва шматпавярховых дамоў паміж Слокам і Каўгурцыемсам, дзе быў заснаваны Каўгурскі мікрараён Юрмалы. У 1981 годзе насельніцтва Каўгуры складала 15 000 чалавек.

Катэгорыя:Мікрараёны Юрмалы
Касцёл Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Даўгаўпілс)

**Даўгаўпілскі касцёл Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі** () — касцёл у горадзе Даўгаўпілс (Латвія). Знаходзіцца ў Яўнбувэ па адрасе вуліца А. Пумпура 11а (A. Pumpura iela 11a). Уваходзіць у Рэзэкнэнска-Аглонскую дыяцэзію.

Храм будаваўся ў 1902—1905 гадах, асвечаны 4 снежня (21 лістапада) 1905 года. У 1986 годзе з вежы вецер сарваў чыгунны крыж. Была праведзена мантажная аперацыя па пад’ёме і ўстаноўцы крыжа на месца.

У чэрвені 2005 года ўрачыста адзначалася 100-годдзе існавання храма.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Kaminska R., Bistere A. Sakrālās arhitektūras un mākslas mantojums Daugavpils rajonā. — Рига: Neputns, 2006. — 296 с. — ISBN 9984-729-90-7.

Катэгорыя:Каталіцкія храмы Латвіі
Катэгорыя:Храмы Даўгаўпілса
Бажцыемс

**Ба́жцыемс** ( або Bāžciems) — раён у заходняй частцы горада Юрмалы, на левым беразе ракі Ліелупэ паміж раёнамі Слока і Бранкцыемс. З 1 красавіка па 15 кастрычніка ў Бажцыемсе спыняецца другі маршрут мікрааўтобусаў.

## Гісторыя 
Бажцыемс з’яўляўся часткай паселішча Слока (валоданне герцага Курляндскага); яго межы акрэслівала рака Вэцслацэнэ з млыном. У час Вайны РП са Швецыяй у 1605—1608 гг. шведы пабудавалі тут умацаванні. У перыяд эканамічнага росквіту Курзэмэ герцаг Якаб пабудаваў у Слоку гута і печы для выплаўлення медзі, і планаваў зрабіць з яе экспартны порт, які канкуруе з Рыгай. Ён загадаў пабудаваць канал, які злучаў бы порт Слока ў Ліелупэ з Балтыйскім морам праз цяперашнюю рэчку Вэцслацэнэ і возера Слока.

У 1783 годзе сядзіба Слока разам са Слокскім краем была аддзелена ад Курзэмскага і Зэмгальскага княстваў і ўвайшла ў склад Расійскай імперыі. У 1795 годзе ў вёсцы было 159 жыхароў — 82 мужчыны і 77 жанчын.

У 1925 годзе пасёлак быў далучаны да горада Слока. Слока разам з Бажцыемсам была ўключана ў горад Юрмалу ў 1959 годзе.

Катэгорыя:Мікрараёны Юрмалы
Рамат-Трамп

**Рамат-Трамп** ( — «узвышша Трампа») — населены пункт на Галанскіх вышынях. З пункту гледжання адміністрацыйна-тэрытарыяльнага дзялення Ізраіля, уваходзіць у склад Паўночнай акругі. Размяшчаецца на ўсход ад пасёлка Кела-Алон і ў непасрэднай блізкасці ад так званай «Нафтавай дарогі».

Названы ў гонар прэзідэнта ЗША Дональда Трампа, які ў 2019 годзе абвясціў пра прызнанне ЗША Ізраільскага суверэнітэту над Галанскімі вышынямі. Гэта першы пасля мошава Кфар-Труман выпадак, калі Ізраіль дае населенаму пункту імя ў гонар дзейнага прэзідэнта ЗША. На першым этапе будаўніцтва плануецца ўзвесці 110 дамоў. У чэрвені 2020 года ўрад Ізраіля ўхваліў выдзяленне 8 мільёнаў новых ізраільскіх шэкеляў (каля 2,3 мільёна долараў) на фінансаванне паселішча. 4 ліпеня 2020 года побач з уваходам у Рамат-Трамп быў усталяваны мемарыял у гонар прэзідэнта Дональда Трампа, са скульптурнай кампазіцыяй арла які стаяў перад менорай. Першыя пасяленцы пачалі прыбываць у красавіку 2021 года.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 2019 годзе
Катэгорыя:Першае прэзідэнцтва Дональда Трампа
Каўхута

**Каўхута** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Андрэй Марленавіч Каўхута — беларускі дзяржаўны дзеяч
* Марлен Рыгоравіч Каўхута — беларускі фізіка-географ
Кімчхон

**Кімчхон** () — горад у правінцыі Кёнсан-Пукта, Паўднёвая Карэя. Размешчаны на галоўнай магістралі краіны — аўтадарозе Сеул-Пусан.

## Гісторыя 
У эпоху Самхан на тэрыторыі сучаснага Кімчхона размяшчаліся племянныя саюзы пад назвай Камунгук і Чуджомагук, якія ў часы Трох дзяржаў былі аб’яднаны дзяржавай Сіла ў адзіную адміністрацыйную адзінку Камунджу, якая падчас Аб’яднанай Сілы была павышана ў статусе да павета і стала называцца Кэрэнгун (павет Кэрэн). Паступова разрастаючыся і убіраючы ў сябе суседнія паселішчы, Кэрэн праіснаваў да 1914 года, калі быў злучаны з навакольнымі тэрыторыямі, утварыўшы Кімчхонгун (павет Кімчхон). У 1949 годзе Кімчхон атрымаў статус горада (сі). З тых часоў горад перажываў невялікія адміністрацыйныя рэформы і мяняў свае межы (апошняе змяненне адбылося ў 2000 годзе).

## Геаграфія 
Кімчхон размешчаны ў заходняй частцы правінцыі Кёнсан-Пукта. На захадзе і поўдні мяжуе з правінцыямі Кёнсан-Намда і Чхунчхон-Пукто, на поўначы — з Санджу, на ўсходзе і паўднёвым усходзе з Кумі, а на паўднёвым захадзе — з Сонджу. Ландшафт пераважна горны. Праз горад праходзіць найбуйнейшая транспартная артэрыя краіны — аўтамагістраль Кёнбу, якая злучае Сеул і Пусан.

## Турызм і славутасці 
У Кімчхоне размешчаны шэраг гістарычных і культурных славутасцяў, асноўныя з якіх ўключаюць:

* Будыйскі манастыр Чыкчыса (V стагоддзе)
* Будыйскі манастыр Чхан’амса (IX стагоддзе)
* Свяцілішча Судоам (IX стагоддзе)
* Парк скульптур на рацэ Чыкчычхон

## Гарады-пабрацімы 
## Сімвалы 
* Кветка: сліва
* Птушка: шэрая чапля
* Дрэва: хвоя
* Маскот: вінаградзінкі Сэгомі і Тальгомі, персаніфікуюць галоўную галіну сельскай гаспадаркі павета — вырошчванне вінаграду.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* Страница города в вики-энциклопедии Galbijim 

Катэгорыя:Гарады Паўднёвай Карэі
Кфар-Труман

**Кфар-Труман** () — мошаў, размешчаны ў цэнтральнай частцы Ізраіля, каля трох кіламетраў на ўсход ад Міжнароднага аэрапорта Бен-Гурыён. Адміністрацыйна адносіцца да рэгіянальнага савета Хевель-Мадзыін.

## Гісторыя 
Мошаў быў створаны ў 1949 годзе дэмабілізаванымі салдатамі Пальмах і першапачаткова называўся «Бней-Харэль». У 1950 годзе прадстаўнікі Яўрэйскага агенцтва прапанавалі змяніць назву на «Кфар-Труман», у гонар прэзідэнта ЗША Гары Трумэна, чыя падтрымка мела важнае значэнне для стварэння дзяржавы Ізраіль.

## Насельніцтва 
Паводле звестак Цэнтральнага статыстычнага бюро Ізраіля, насельніцтва на пачатак 2020 года складала 893 чалавекі.

## Гл. таксама 
* Рамат-Трамп

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1949 годзе
Залаты глобус (прэмія, 2024)

**81-я цырымонія** ўручэння ўзнагарод прэміі «Залаты глобус» за заслугі ў галіне кінематографа і тэлебачання за 2023 год адбылася 7 студзеня 2024 года ў гатэлі The Beverly Hilton у Беверлі-Хілз, Каліфорнія. Намінанты былі абвешчаныя 11 снежня 2023 года.

Цырымонія ўпершыню з 1982 года транслявалася ў прамым эфіры тэлеканалам CBS.

## Намінацыі і ўзнагароды 
#### Ігравое кіно 
### Найлепшы фільм — драма 
* **«Опенгеймер»**

### Найлепшы фільм — камедыя ці мюзікл 
* **«Бедныя-няшчасныя»**

### Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм 
* **«Хлопчык і чапля»**

### Найлепшы замежны фільм 
* **«Анатомія падзення»** (Францыя)

### Найлепшы драматычны акцёр 
* **Кіліян Мёрфі** («Опенгеймер»)

### Найлепшая драматычная актрыса 
* **Лілі Гладстан** («Забойцы кветкавага месяца»)

### Найлепшы акцёр у камедыі ці мюзікле 
* **Пол Джамаці** («Пакінутыя»)

### Найлепшая актрыса ў камедыі ці мюзікле 
* **Эма Стоўн** («Бедныя-няшчасныя»)

### Найлепшы акцёр другога плана 
* **Роберт Даўні (малодшы)** («Опенгеймер»)

### Найлепшая актрыса другога плана 
* **Давайн Джой Рэндальф** («Пакінутыя»)

### Найлепшы рэжысёр 
* **Крыстафер Нолан** («Опенгеймер»)

#### Тэлевізійныя катэгорыі 
### Найлепшы серыял — драма 
***«Спадкаемцы»**

### Найлепшы серыял — камедыя ці мюзікл 
***«Мядзведзь»**

### Найлепшы міні-серыял ці тэлефільм 
***«Сварка»**

### Найлепшы акцёр серыяла — драма 
***Кіран Калкін** («Спадкаемцы»)

### Найлепшая актрыса серыяла — драма 
***Сара Снук** («Спадкаемцы»)

### Найлепшы акцёр серыяла — камедыя ці мюзікл 
***Джэрэмі Ален Уайт** («Мядзведзь»)

### Найлепшая актрыса серыяла — камедыя ці мюзікл 
***Аё Эдэбіры** («Мядзведзь»)

### Найлепшы акцёр у міні-серыяле ці тэлефільме 
***Стывен Ён** («Сварка»)

### Найлепшая актрыса ў міні-серыяле ці тэлефільме 
***Алі Вонг** («Сварка»)

### Найлепшы акцёр другога плана — міні-серыял, тэлесерыял ці тэлефільм 
***Мэцью Макфэд’ен** («Спадкаемцы»)

### Найлепшая актрыса другога плана — міні-серыял, тэлесерыял ці тэлефільм 
***Элізабет Дэбікі** («Карона»)

## Зноскі 
## Спасылкі 
* THE 81ST GOLDEN GLOBE AWARDS FOR THE YEAR ENDED DECEMBER 31, 2023 PRESS RELEASE
* 

Катэгорыя:Цырымоніі ўзнагароджвання прэміі «Залаты глобус»
Катэгорыя:Кінапрэміі 2024 года
Катэгорыя:Тэлевізійныя прэміі 2024 года
Катэгорыя:Падзеі 7 студзеня
Катэгорыя:Студзень 2024 года
Беспарадкі ў Егіпце (2013)

**Пратэсты ў Егіпце** пачаліся 22 лістапада 2012 года. Пратэстоўцы запатрабавалі адстаўкі нядаўна абранага прэзідэнта Мухамеда Мурсі, пасля таго як Мурсі падпісаў , якая пазбаўляе суды права распускаць верхнюю палату парламент і Канстытуцыйную асамблею, а таксама дазваляе прэзідэнту краіны выдаваць «любыя , накіраваныя на абарону рэвалюцыі», якія не могуць быць аспрэчаныя ў судзе. Дзеянні Мурсі выклікалі абурэнне апазіцыі, якая абвінаваціла прэзідэнта ў узурпацыі ўлады і аднаўленні дыктатуры. Загінулі прынамсі шэсць чалавек і не менш за  атрымалі раненні.

Ў Александрыі сутыкненні адбыліся 14 снежня. Спроба апазіцыянераў сарваць  ў мячэці перарасла ў сутыкненне, у выніку якога пацярпелі дзясяткі чалавек. Праціўнікі прэзідэнта пайшлі на гэтае супрацьстаянне, бо імамы ў казаннях праводзілі пра-прэзідэнцкую лінію.

25 студзеня 2013 года ў Каіры на  адбылася масавая акцыя пратэсту праціўнікаў улады Мухамеда Мурсі. Лідары апазіцыі і актывісты моладзевых рухаў задоўга да 25 студзеня заклікалі адзначыць гадавіну звяржэння ранейшага прэзідэнта краіны Хосні Мубарака дэманстрацыямі пратэсту супраць цяперашняга прэзідэнта краіны Мухамеда Мурсі, якога яны абвінавачваюць у здрадзе рэвалюцыйных ідэалаў, і яго паплечнікаў «Братоў-мусульман». Пратэстоўцы выйшлі на плошчу з тымі ж самымі лозунгамі, з якімі яны выходзілі на плошчу два гады таму: «Хлеб, свабода, сацыяльная справядлівасць». Сярод дэманстрантаў знаходзіліся многія з тых, хто ў 2011 годзе змагаўся супраць ранейшай улады. Але таксама пачалі паступаць паведамленні, што падцягнуліся прыхільнікі Хосні Мубарака, якія, зразумела, таксама агрэсіўна настроеныя супраць Мурсі. Напярэдадні дэманстрацыі пратэстоўцы спрабавалі прарвацца да будынка ўрада. Для прадухілення гэтага паліцыя ўжыла . Дэманстранты адказалі закідваннем паліцэйскіх камянямі і бутэлькамі з гаручай сумессю. У выніку на наступны дзень у Каіры быў уведзены рэжым надзвычайнай сітуацыі, у цэнтр горада была сцягнутая бронетэхніка.

1 лютага у Каіры некалькі тысяч праціўнікаў улады прэзідэнта Мухамеда Мурсі выйшлі на дэманстрацыю з патрабаваннем неадкладнай яго адстаўкі. У гэты дзень увечары дэманстранты атакавалі прэзідэнцкі палац «Аль-Ітыхадыя» і спрабавалі яго падпаліць. Паліцыя для разгону дэманстрантаў ужыла слёзатачывы газ і вадамёты. Паведамлялася як мінімум аб адным забітым і дзясятках параненых. Кіраўнік службы хуткай дапамогі Егіпта паведамляў пра .

## Ліпень 2013 
Пратэсты ўспыхнулі з новай сілай 30 чэрвеня, у гадавіну абрання прэзідэнтам краіны Мухамеда Мурсі. Напал выступаў дасягнуў максімальнага ўзроўню з часу кульмінацыі «арабскай вясны» 2011 года. На бок паўстанцаў перайшлі армія і паліцыя, ключавыя міністры адмовіліся працаваць у дзеючым урадзе. 3 ліпеня Мухамеду Мурсі быў забаронены выезд з краіны, пазней армія апавясціла, што ён больш не з’яўляецца прэзідэнтам. Часова абавязкі кіраўніка дзяржавы перайшлі да кіраўніка Вышэйшага канстытуцыйнага суда; дзеянне Канстытуцыі было прыпынена. 4 ліпеня Мурсі ўзяты пад варту.

## Заўвагі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Палітыка Егіпта
Катэгорыя:2012 год у Егіпце