open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
BMW G15

**BMW 8 G15** —  другое пакаленне аўтамабіля BMW «восьмай» серыі класа Gran Turismo. Была афіцыйна прадстаўлена падчас 24-гадзіннай гонцы Ла Маншы 15 чэрвеня 2018 года. З’яўляецца пераемнікам аўтамабіляў BMW 6 серыі і азначае вяртанне легендарных BMW 8 праз 19 гадоў пасля іх знікнення.

## Мадэлі 
### Бензінавыя рухавікі 
### Дызельныя рухавікі 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 

Катэгорыя:Аўтамабілі 2010-х
G15
Катэгорыя:Аўтамабілі паводле алфавіта
Катэгорыя:Заднепрывадныя аўтамабілі
BMW G29

**BMW Z4 G29** — двухдзверны роадстэр вытворчасці BMW. Быў афіцыйна прадстаўлены ў 2018 годзе і з’яўляецца трэцім і бягучым пакаленнем Z4.

## Мадэлі 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 

Катэгорыя:Аўтамабілі 2010-х
G29
Катэгорыя:Аўтамабілі паводле алфавіта
Катэгорыя:Заднепрывадныя аўтамабілі
Кіраванне часам

**Кіраванне часам** — свядомы нагляд за колькасцю выдаткаванага на дакладныя віды дзейнасці часу дзеля падвышэння іх выніковасці. Вызначае час і шырыню ажыццяўлення задумаў. Яму спрыяюць планаванне, размеркаванне, мэтавызначэнне, упаўнаважванне, агляд спраў, адсочванне, наладжанне, стварэнне раскладу і вызначэнне пераваг.

## Віды 
Вылучаюць чатыры пакаленні падыходаў да кіравання часам:

# напамінкі на падставе гадзінніка, што папярэджвае аб тэрміновасці выканання задачы;
# планаванне і падрыхтоўка грунтуюцца на календары і кнізе занатовак для мэтавызначэння;
# паўсядзённае планаванне і вызначэнне пераваг на падставе дакладных каштоўнасцей;
# выкарыстанне вылічальнай прылады для нагляду за ажыццяўленнем мэты і задач пры наданні перавагі важнасці перад тэрміновасцю.

## Вызначэнне пераваг 
Спіс задач служыць замяняльнікам памяці, пры складанні якога варта:
* адзначыць усе важныя задачы;
* стварыць дастатак кіраванага часу;
* адмовіцца ад часткі задач;
* вызначыць пераважныя задачы;
* не адкідаць усяго;
* не прызначаць выкананне вызначальнай задачы на час адпачынку.

Выбар пераважных задач таксама мае адначасна стасавацца з іх важнасцю і тэрміновасцю.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Асабістае жыццё
Катэгорыя:Менеджмент
Катэгорыя:Псіхалогія
BMW X7

**BMW X7** — поўнапамерны люксавы красовер нямецкай кампаніі BMW. Выпускаеца з 2018 года.

Канцэпт аўтамабіля ўпершыню быў прадстаўлены на Міжнародным аўтамабільным салоне ў Франкфурце ў 2017 годзе.

X7 стандартна мае тры шэрагі сядзенняў і пабудаваны на той жа платформе, што і BMW X5 і BMW X6. X7 разлічаны ў першую чаргу на пакупнікоў у ЗША. Аўтамабіль павінен скласці канкурэнцыю Mercedes-Benz GLS-клас і Range Rover.

## Вытворчасць 
BMW X7 вырабляецца на заводзе маркі ў  (ЗША).

Катэгорыя:Аўтамабілі паводле алфавіта
X7
Чэмпіянат Беларусі па баскетболе

**Вышэйшая ліга Беларусі** — найвышэйшая нацыянальная прафесійная ліга. Першы розыгрыш адбыўся ў сезоне 1992/1993 года, які выйграў мінскі РТІ.

## Пераможцы 
## Дасягненні 
### Медалі 
*Даныя прыведзеныя на канец сезона 2024/2025.*

### Трэнеры 
*Даныя прыведзеныя на канец сезона 2024/2025.*

### Гульцы 
*Даныя прыведзеныя на канец сезона 2024/2025.*

## Гл. таксама 
* Першая ліга чэмпіянату Беларусі па баскетболе
* Кубак Беларусі па баскетболе

## Спасылкі 
* Победители и призёры мужского чемпионата страны (команды)
* Победители и призёры мужского чемпионата страны (игроки)
Ассорти

**«Ассорти́»** — першы альбом беларускага гурта J:морс. Выдадзены ў снежні 2000 года на Bulba Records. На той час лідарства ў гурце (стварэнне кампазіцый і вакальныя партыі) дзялілі міжсобку Уладзімір Пугач і Арцём Ледаўскі.

#### Трэк-ліст 
# Поезд
# The Gaishnique
# Не я
# Rain
# Ода вечной любви
# Калистрат
# Октябрь
# Фикус
# Он родился в пивной
# Вот солнце кроет горизонт_mix

#### Аўтары кампазіцый 
1,3,5,7,9 — музыка і словы У. Пугача;
2,4,6 — музыка У. Пугача, словы А. Ледаўскога;
8, 10 — музыка і словы А. Ледаўскога.

Катэгорыя:Альбомы 2000 года
Катэгорыя:Альбомы J:морс
Вілюйскае плато

**Вілю́йскае плато** () — плато ў Расіі, прыўзняты ўчастак Сярэднесібірскага пласкагор’я ў верхнім цячэнні ракі Вілюй.

Даўжыня Вілюйскага плато каля 400 км. Вышыні да 962 м. Складзена з вапнякоў, трапаў і даламітаў.

На плато бяруць пачатак рэкі Вілюй, Марха, Алянёк, Ыгыата.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* Вилюйское плато // Словарь современных географических названий / Под общей редакцией акад. В. М. Котлякова. — Екатеринбург: У-Фактория, 2006.
* Вилюйское плато // «Мегаэнциклопедия Кирилла и Мефодия» megabook.ru

Катэгорыя:Плато
Катэгорыя:Геаграфія Якуціі
Катэгорыя:Геаграфія Іркуцкай вобласці
Катэгорыя:Геаграфія Краснаярскага края
Сцяпянка (вёска)

**Сцяпя́нка** (раней **Ліпкі**) — колішняя вёска, з 1987 года ў складзе Мінска. Каля чыгуначнай станцыі Сцяпянка на лініі Орша—Мінск.

## Гісторыя 
У 1800 годзе вёска **Ліпкі**, уласнасць князя Дамініка Гераніма Радзівіла, 2 двары, 13 жыхароў. У 1897 годзе ўрочышча Сеніцкай воласці Мінскага павета Мінскай губерні, двор, 5 жыхароў. У 1917 годзе ў фальварку двор, 7 жыхароў, у смалярні 3 двары, 11 жыхароў.

У канцы 1940-х гадоў вёска пачала ператварацца ў буйны пасёлак. Побач быў пабудаваны ваенны гарадок і жылы пасёлак геафізічнай экспедыцыі, якія хутка зрасліся з Ліпкамі. Назва **Сцяпянка** да канца 1970-х гадоў выціснула з ужытку Ліпкі. У 1987 годзе вёска Сцяпянка Зялёналугскага сельсавета Мінскага раёна ўвайшла ў склад горада Мінска.

У 1988 годзе вясковыя вуліцы атрымалі новыя назвы: Зялёная стала Яблыневай, Кастрычніцкая — Сцяпянскай, Кальцавая — Крынічнай, Усходняя — Палярнай, Паўночны завулак — Сцяпянскім. Пуцейную вуліцу ліквідавалі, пераадрасаваўшы дамы па вуліцы Геалагічнай. Заходняя вуліца стала працягам Геалагічнай, а Чыгуначная — Падлеснай. Захаваліся старыя найменні вуліц Балотнай, Горнай, Дачнай, Сасновай, вуліцы і завулка Геалагічных і Высокіх.

Існаванне Сцяпянкі працягваецца ў рамках жылога раёна Сцяпянка ў Партызанскім раёне Мінска. У 2013 годзе ўчастку дарогі ад МКАД да аэрадрома Ліпкі нададзеная назва Вуліца Ліпкаўская, участку дарогі ад вуліцы Ліпкаўскай да аэрадрома нададзена назва завулак Ліпкаўскі.

## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Населеныя пункты, якія ўвайшлі ў склад Мінска
Гразнуха

**Гразну́ха** — рака ў Гарадоцкім і Шумілінскім раёнах Віцебскай вобласці, левы прыток ракі Чарняўка (басейн Заходняй Дзвіны). Даўжыня 8,8 км. Пачынаецца каля вёскі Краўцова Гарадоцкага раёна, вусце каля вёскі Шчарбакі Шумілінскага раёна. Рэчышча ад вусця на працягу 3 км каналізаванае.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Басейн Обалі
Катэгорыя:Рэкі Гарадоцкага раёна
Катэгорыя:Рэкі Шумілінскага раёна
Палітыка Бангладэш

Бангладэш — унітарная рэспубліка з парламенцкай формай кіравання. Афіцыйная мова — бенгальская, таксама выкарыстоўваецца англійская. Дзейнічае Канстытуцыя 1972 года (з наступнымі зменамі).

## Выканаўчая ўлада 
)]]
Кіраўнік дзяржавы — прэзідэнт (з 24 красавіка 2023 — Махамад Шахабудзін), які абіраецца парламентам на тэрмін 5 гадоў.

## Заканадаўчая ўлада 
Парламент — аднапалатная Нацыянальная Асамблея (Джацья Шангшад), якая складаецца з 345 дэпутатаў (300 дэпутатаў абіраюцца на аснове мажарытарнай сістэмы па аднамандатных акругах, а 45 месцаў рэзервуюцца для жанчын-парламентарыяў па адмысловай квоце). Тэрмін паўнамоцтваў парламента — 5 гадоў.

## Палітычныя партыі 
У краіне дзейнічае звыш 100 палітычных партый — ад фундаменталісцкіх да ультралевых. Найбольш уплывовымі з’яўляюцца Нацыяналістычная партыя Бангладэш (НПБ) і Народная Ліга (НЛ). НПБ заснаваная ў 1978 (у 1978—1982, 1991—1996 і 2001—2006 знаходзілася ва ўладзе). Кіруецца ідэямі «бангладэшскага нацыяналізму». У цяперашні час фактычна падзеленая на дзве фракцыі. НЛ, узначаленая Шэйх Хасінай, была заснавана ў 1949 (у 1972—1975 і 1996—2001 знаходзілася пры ўладзе). Выступае, у цэлым, з секулярысцкіх, шмат у чым — цэнтрысцкіх пазіцый.

Абмежаваны ўплыў захоўвае Нацыянальная партыя былога прэзідэнта Х. М. Эршада (заснаваная ў 1986), урад якога склаў паўнамоцтвы пад ціскам масавых выступленняў у снежні 1990. Прыкметным уплывам сярод кансерватыўнай часткі насельніцтва карыстаецца рэлігійная партыя «Джамаат-і-Ісламі». Уваходзіла ва ўрад Х. Зія. Сярод партый левага толку, аб’яднаных у 11-партыйны альянс, найбуйнейшыя — Працоўная і Камуністычная партыі.

У рамках падрыхтоўкі да выбараў 2023 года праводзіліся перапіс выбаршчыкаў і рэфармаванне заканадаўства ў гэтай сферы. Адначасова вялася праца па рэфармаванні партыйнай сістэмы.

## Судовая ўлада 
## Адміністрацыйны падзел 
Бангладэш — унітарная дзяржава, адміністрацыйна падзеленая на 7 адмістрацыйных раёнаў (дывізіёнаў), кожны з якіх носіць назву яго найбуйнейшага горада:
* Дака
* Чытагонг
* Кхулна
* Нараянгандж
* Раджшахі
* Сілхет
* Барысал
* Рангпур
Траецкая набярэжная (Магілёў)

**Траецкая набярэжная** — сквер у Магілёве. Размешчаны па Пушкінскім праспекце, уздоўж набярэжнай на левым беразе ракі Дняпро. Назву атрымаў ад гістарычнага Траецкага пасада, які размяшчаўся на гэтым месцы.

У 2005 годзе ў скверы ўстаноўлены помнік украінскаму пісьменніку Тарасу Шаўчэнку. У 2014 годзе ў гонар 11 армян, якія ваявалі ў гады Вялікай Айчыннай вайны за вызваленне Магілёўскай вобласці, устаноўлены памятны знак «Хачкар».

У часе рэканструкцыі Дняпроўскага моста і Пушкінскага праспекта ў лютым 2016 года былі выяўлены падмуркі Траецкай царквы канца XVIII — пачатку XIX стагоддзя, быў скарэктаваны праект: зменена траса веладарожкі, падмуркі пакінутыя адкрытымі, вакол іх узведзена паўкруглая падпорная сценка з габіёнаў, якая ўтрымлівае насып пад праспектам.

Прапанову аб прысваенні назвы ўнесла Камісія па тапаніміцы і ўвекавечванні гістарычнай і культурнай спадчыны Магілёва ў 2010 годзе. У красавіку 2015 года Магілёўскі гарадскі Савет дэпутатаў зацвердзіў назву «Траецкая набярэжная», іншая частка сквера ўздоўж Вялікай Чавускай вуліцы атрымала назву «Набярэжная воінаў-інтэрнацыяналістаў».

## Спасылкі 
Катэгорыя:Скверы Магілёва
Катэгорыя:Пушкінскі праспект (Магілёў)
Катэгорыя:Набярэжныя
Катэгорыя:2015 год у Магілёве
Катэгорыя:З’явіліся ў 2015 годзе
Катэгорыя:Траецкі пасад
Катэгорыя:Траецкая набярэжная (Магілёў)
Віктар Іванавіч д’Андрэ

**Віктар Іванавіч д’Андрэ** — архітэктар-інжынер. Магілёўскі губернскі інжынер (10 сакавіка 1865 — ?).

У службовым і класным чыне з 1832 года. Сапраўдны стацкі саветнік з 1870 года

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XIX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Расійскай імперыі
Катэгорыя:Архітэктары Магілёва
Катэгорыя:Магілёўскія губернскія інжынеры
Рагожыца

**Раго́жыца** — рака ў Сенненскім і Чашніцкім (прывусцевая частка) раёнах Віцебскай вобласці Беларусі, у басейне Свячанка.

Даўжыня ракі 13,4 км. Пачынаецца за 1,2 км на паўднёвы захад ад вёскі Мар’янава Сенненскага раёна, упадае ў возера Сцержань з поўдня за 2,8 км на паўночны ўсход ад вёскі Грыбіна Чашніцкага раёна. Рэчышча на працягу 5,2 км перад вусцем каналізаванае.

Каля ракі вёскі Малыя Ульянавічы, Дольдзева, Прыветак.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Рэкі Сенненскага раёна
Катэгорыя:Рэкі Чашніцкага раёна
Катэгорыя:Басейн Улы
Знешняя палітыка Бангладэш

Бангладэш — член ААН з 1974, была ініцыятарам стварэння ў 1985 Асацыяцыі рэгіянальнага супрацоўніцтва краін Паўднёвай Азіі (СААРК), а ў 2006—2007 старшынствавала ў Асацыяцыі. З'яўляецца таксама членам Садружнасці, узначаленай Вялікабрытаніяй, Руху недалучэння, Арганізацыі Ісламская Канферэнцыя, Групы 77-і, арганізацыі «Ісламская васьмёрка», паўднёва—азіяцкага «чатырохкутніка росту», групы эканамічнага супрацоўніцтва БІМСТЭК (краіны, што атачаюць Бенгальскі заліў: Бангладэш, Індыя, М'янма, Шры-Ланка, Тайланд, Непал, Бутан) і Дыялогу па супрацоўніцтве ў Азіі. У 2005 стала ўдзельнікам Азіяцкага рэгіянальнага форума (АРФ).

Знешнепалітычны курс сфакусаваны на задачы забеспячэння спрыяльных міжнародных умоў для пераадолення сацыяльна-эканамічнай адсталасці краіны шляхам максімальнага прыцягнення інвестыцый, замежнай дапамогі (каля 1,2 млрд дол. штогод), захаванні і набыцці гандлёвых палёгак. Асноўны прынцып знешняй палітыкі — «сяброўства са ўсімі, варожасць ні з кім».

Бангладэш выступае за захаванне ролі ААН як галоўнага гаранта падтрымання міру і бяспекі, за ўзмацненне ролі Савета Бяспекі і яго права разглядаць у індывідуальным парадку пытанні ўжывання сілы. Дака супраць павелічэння ліку сталых членаў СБ ААН, а пры разглядзе пытання аб пашырэнні складу нясталых членаў выступае за захаванне геаграфічнай прапорцыі пры размеркаванні месцаў. З 1988 бангладэшскія ваенныя прымаюць удзел у аперацыях ААН па падтрыманні міру.

Бангладэш актыўна працуе ў фармаце Канферэнцыі па раззбраенні, рэгулярна падае інфармацыю ў Рэестр звычайных узбраенняў ААН, падтрымлівае ініцыятывы па раззбраенні і кантролю над узбраеннямі. Удзельніца усіх буйных адпаведных міжнародных дагавораў (ДВЗЯД, ДНЯЗ, КЗХЗ, КБТЗ і інш.), імкнецца да захавання і ўмацавання наяўных рэжымаў нераспаўсюду.

Салідарная з высілкамі сусветнай супольнасці на антытэрарыстычным напрамку, Дака, у тым ліку і на рэгіянальным узроўні (у рамках БІМСТЭК і СААРК), будуе свае падыходы ў рэчышчы выканання рэзалюцый СБ ААН № 1373 і № 1624. З'яўляецца ўдзельніцай усіх 13 міжнародных антытэрарыстычных канвенцый, далучыўшыся ў маі 2007 да Канвенцыі ААН па прадухіленні ядзернага тэрарызму.

У лютым 2008 Дака далучылася да Канвенцыі ААН супраць карупцыі.

## Адносіны з Беларуссю 
Дыпламатычныя адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і народнай Рэспублікай Бангладэш усталяваны 21 лютага 1992 г. Пасол Бангладэш у Расійскай Федэрацыі Сайфул Хок акрэдытаваны ў Беларусі па сумяшчальніцтве з чэрвеня 2010 г. Пасол Рэспублікі Беларусь у Індыі Прыма В.А. акрэдытаваны ў Бангладэш у 2013 годзе. У верасні 2014 г. «на палях» Саміту ААН па пытаннях змяненняў клімату адбылася сустрэча беларускага Прэм'ера Мясніковіча М.В. з бангладэшскім калегаю. У 2017 у Дацы было ўрачыста адкрыта сумеснае прадпрыесмтва «Амкадор-Палаш». 

Катэгорыя:Палітыка Бангладэш
Гродна-93

«**Гродна-93**» — беларускі баскетбольны клуб, заснаваны ў 1993 годзе. Выступае ў чэмпіянаце Беларусі па баскетболе сярод мужчын. З’яўляецца дзевяціразовым чэмпіёнам Беларусі, а таксама 8 разоў выйграваў кубак краіны. Удзельнік групавога раўнда Кубка Корача.

## Дасягненні 
**Чэмпіянат Беларусі па баскетболе**

*  **Чэмпіён (9)**: 1995/1996, 1997/1998, 1998/1999, 1999/2000, 2000/2001, 2001/2002, 2002/2003, 2003/2004, 2024/2025.
*  **Сярэбраны прызёр (15)**: 1994/1995, 1996/1997, 2004/2005, 2005/2006, 2006/2007, 2009/2010, 2010/2011, 2011/2012, 2012/2013, 2013/2014, 2014/2015, 2015/2016, 2016/2017, 2022/2023, 2023/2024.
*  **Бронзавы прызёр (4)**: 2007/2008, 2017/2018, 2019/2020, 2021/2022.

**Кубак Беларусі па баскетболе**

*  **Пераможца (8)**: 1998, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2007, 2024.
*  **Фіналіст (8)**: 2005, 2011, 2013, 2014, 2016, 2021, 2022, 2023.
*  **Бронзавы прызёр (9)**: 1997, 2006, 2009, 2010, 2012, 2015, 2017, 2018, 2025.

## Еўракубкі 
6 верасня 1995 года клуб дэбютаваў у Кубку Корача. Прайграўшы ў матчах папярэдняга раўнду каманда скончыла выступленне на турніры. Зноў выступаючы ў Кубку Корача 1999/2000 «Гродна-93» упершыню выйшаў у групавую стадыю і на сваёй пляцоўцы абыграў будучага ўдзельніка 1/16 фіналу, аднаго з лідараў чэмпіянату Расіі казанскі УНІКС (80:72). Апошні выступ клуба на еўрапейскай арэне, адбыўся ў сезоне 2002/2003.

## Статыстыка выступленняў 
## Склад 
: *Актуальны на сезон 2020—2021 года*

## Галоўныя трэнеры 
*  Леанід Дзюбін (1993—1994)
*  Яўген Кец (1994—1998)
*  Аляксандр Барысаў (1998—2004)
*  Яўген Пустагвар (2004—2005)
*  Сяргей Паграбнёў (2005)
*  Аляксандр Папкоў (2005—2006)
*  Міхаіл Фейман (2006—2007)
*  Юрый Чарняк (2007—2009)
*  Аляксандр Папкоў (2009—2011)
*  Андрэй Васілеўка (2011—2019)
*  Дзмітрый Кузьмін (2019—2021)
*  Прэдраг Мушыцкі (2021—2022)
*  Дзмітрый Кузьмін (з 2022)

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:З’явіліся ў 1993 годзе
Жадэіт

**Жадэі́т** — мінерал з групы піраксенаў, сілікат натрыю і алюмінію NaAl(Si2O6). Упершыню знойдзены ў Бірме і апісаны ў 1863 годзе.

Крышталізуецца ў манакліннай сінгоніі. Колер белы, жоўты, ізумрудна-зялёны, зеленаваты, сінявата-зялёны, чорны. Колер рысы белы. Шчыльнасць 3,25—3,35 г/см³. Цвёрдасць 6—6,5 па шкале Моаса. Прымесі жалеза, марганцу, магнію, кальцыю, калію, вады.

## Паходжанне і радовішчы 
Утвараецца ў метамарфічных горных пародах пад вялікім ціскам і адносна нізкай тэмпературы. Утварае навалы ў серпенцінах у выглядзе лінз, жылападобных утварэнняў. Утварае лінзы ў гнейсах.

Радовішчы жадэіту ў Расіі (Заходні Саян, поўдзень Краснаярскага края, Прыпалярны Урал), у Верхняй М’янме, Гватэмале, ЗША, Казахстане, Кітаі, Мексіцы, Японіі.

## Выкарыстанне 
Жадэіт выкарыстоўваецца ў якасці вырабнога каменя.

## Літаратура 
* Жадеи́т // 

## Спасылкі 
* Жадеит // Научно-популярный журнал о минералах «Каталог Минералов»
* Jadeite Mineral Data // Mineralogy Database
* 

Катэгорыя:Мінералы натрыю
Катэгорыя:Мінералы алюмінію
Катэгорыя:Піраксены
Катэгорыя:Вырабныя камяні
Ігар Яўгенавіч Войніч

**І́гар Яўге́навіч Во́йніч** (нар. 1965) — беларускі музыкант, разам з Алесем Кішкіным, Змітром Сідаровічам і Валянцінам Агеевым заснавальнік гурта «Камэлот».

## Біяграфія і творчасць 
Па адукацыі — філолаг. У 2002 годзе абараніў дысертацыю па тэме «Творчасць Сільвестра Косава ў літаратурным працэсе на Беларусі 30-х гг. XVII ст.». Кандыдат філалагічных навук. З 1993 па 2002 г. Войніч выкладаў  польскую літаратуру на філалагічным факультэце БДУ. У «Камэлоце» граў на гітары, бас-гітары, клавішных інструментах, а часам сядаў за віяланчэль. Напісаў музыку некалькіх сумесных з іншымі ўдзельнікамі гурта песень, што выйшлі на першым CD, а «Песню вартавога ратніка» аднаасобна — і музыку, і тэкст. Асноўная роля Войніча ў першым і другім складзе гурта палягала на кампазіцыі аранжыровак. Пасля творчых разыходжанняў паміж Змітром Сідаровічам і вакалістам гурта Басаем у 1996 годзе Войніч прыняў бок апошняга. Некалькі наступных гадоў Войніч і Басай, набраўшы ў гурт новых музыкантаў, пад назвай «Камелот» далі некалькі дзясяткаў канцэртаў у Беларусі са старымі і новымі песнямі пераважна аўтарства Войніча. Выступалі з канцэртамі ў Літве (1996), Польшчы (1996) і Даніі (1997). У 2002 годзе Войнічу не падоўжылі кантракт працы ва ўніверсітэце па прычыне «непатрэбнасці пасады выкладчыка польскай літаратуры». Іншай прычынай звальнення было абвінавачанне з боку тагачаснага дэкана ў тым, што «несамавіта выкладчыку вядучага вну краіны граць у нейкім ансамблі ў кабаках». «Камелот» канчаткова быў пазбаўлены рэпетыцыйнай базы і перастаў публічна выступаць.

З 2007 года Сідаровічам і Войнічам рабілася спроба аднавіць гурт у першым складзе. Напісана было некалькі сумесных песень. Але смерць Сідаровіча ў 2014 годзе спыніла гэтыя планы.

Ігар Войніч з 1992 па 2007 год (з перапынкамі) выкладаў музыку і інфарматыку ў Беларускім гуманітарным ліцэі імя Якуба Коласа.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Музыканты Беларусі
Катэгорыя:Кандыдаты філалагічных навук
Катэгорыя:Філолагі Беларусі
Архара

**Архара** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Архарынскім раёне Амурскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Архарынскага раёна і гарадскога паселішча «Рабочы пасёлак Архара». У склад рабочага пасёлка Архара ўваходзяць пасёлак гарадскога тыпу Архара, станцыя Архара, сяло Бон і станцыя Жураўлі. Чыгуначная станцыя Архара размешчана на 8079 км — 8081 км Транссібірскай магістралі. Размешчаны за 230 км на паўднёвы ўсход ад Благавешчанска, на правым беразе ракі Архара (працякае за 3 км паўднёвы ўсход ад пасёлка) за 30 км ад яе ўпадзення ў Амур. За 8 км на ўсход ад Архары праходзіць аўтамагістраль Р297 «Амур» (Чыта — Хабараўск).

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Амурскай вобласці
Магдагачы

**Магдагачы** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Магдагачынскага раёна Амурскай вобласці. Размешчаны ў паўночна-заходняй частцы вобласці за 470 км на паўночны захад ад Благавешчанска. Чыгуначная станцыя Магдагачы на Транссібірскай чыгуначнай магістралі.

Насельніцтва — 10 055 чал. (2018).

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Амурскай вобласці
Ілья Мікітавіч Фёдараў

**Ілья Мікітавіч Фёдараў** (1815 — пасля 1890) — беларускі архітэктар, мастак.

## Біяграфія 
Скончыў у 1836 годзе Пецярбургскую Акадэмію мастацтваў. Працаваў памочнікам, з 18 ліпеня 1844 па 1873 год Магілёўскім губернскім архітэктарам, адначасова у 1844—1870 гадах Магілёўскім епархіяльным архітэктарам.

Стацкі саветнік.

## Творчасць 
]]
Сярод работ — праекты будынкаў багадзельняў (1837, 1850, 1855), інстытута шляхетных дзяўчат, пансіяната пры Магілёўскай губернскай камісіі і будынка пажарнай каманды (1848—1852), казармы для жандарскай каманды (1850), жылога дома для свяшчэнніка Троіцкай царквы (1859) і рэканструкцыі астрога (1838), распрацаваў праектную дакументацыю на рамонт будынка Магілёўскага губернскага праўлення. У 1843 выканаў праект будынка прысутных месцаў для Сянно.

## Узнагароды 
* Ордэн Святога Станіслава 2-й ступені
* Ордэн Святой Ганны 3-й ступені
* Медаль у памяць вайны 1853-56 гадоў
* Знак адрознення за бездакорную службу за 20 гадоў

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XIX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Расійскай імперыі
Катэгорыя:Архітэктары Магілёва
Катэгорыя:Магілёўскія губернскія архітэктары
Катэгорыя:Магілёўскія епархіяльныя архітэктары
Экімчан

**Экімчан** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Селямджынскім раёне Амурскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Селемджынскага раёна і муніцыпальнага ўтварэння Рабочы пасёлак (пгт) Экімчан. Размешчаны на крайнім паўночным усходзе вобласці за 655 км на паўночны ўсход ад Благавешчанска. Адлегласць да бліжэйшай чыгуначнай станцыі Феўральск — 170 км.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Амурскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1882 годзе
Парк культуры і адпачынку імя М. Горкага (Магілёў)

**Парк культуры і адпачынку імя М. Горкага** — парк у г. Магілёў Магілёўскай вобласці Беларусі.

Размешчаны ў гістарычным цэнтры горада на правым беразе Дняпра, каля ўпадзення ў яго ракі Дубравенкі, на месцы былога гарадзішча на Вале. Закладзены да 1917 года як *Мікалаеўскі сад*.
]]

У 1950 годзе прысвоена імя Максіма Горкага. У 1962 годзе пастаўлены бюст М. Горкага.

У парку ўстаноўлена скульптура ў выглядзе галавы Машэкі (скульптар Уладзімір Піпін). 4 жніўня 2017 года, да 750-годдзя Магілёва, на галоўнай алеі парку была ўстаноўлена скульптурная кампазіцыя ў выглядзе мініяцюрнага Магілёўскага замка XVII стагоддня на прыродным валуне (скульптар Андрэй Вараб'ёў).

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* И «горький» парк, и наши храмы…

Катэгорыя:Паркі Магілёва
Катэгорыя:Аб’екты, названыя ў гонар Максіма Горкага
Ушумун

**Ушумун** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Магдагачынскім раёне Амурскай вобласці Расіі. Размешчаны ў паўночна-заходняй частцы вобласці за 90 км на паўднёвы ўсход ад пгт Магдагачы. Аднайменная чыгуначная станцыя на Транссібірскай магістралі. Упершыню згадваецца ў 1912 годзе, калі была пабудавана чыгуначная лінія Чарняева — Ушумун (пазней была разабрана). Статус пасёлка гарадскога тыпу з 1938 года.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Амурскай вобласці
Уруша

**Уруша** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Скаварадзінскім раёне Амурскай вобласці Расіі на рацэ Уруша, адміністрацыйны цэнтр муніцыпальнага ўтварэння Рабочы пасёлак (пгт) Уруша.

Размешчаны ў паўночна-заходняй частцы вобласці за 67 км на захад ад Скавародзіна. Аднайменная чыгуначная станцыя на Транссібірскай магістралі. Насельніцтва — 3332 чал. (2018).

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Амурскай вобласці
Феўральск

**Феўральск** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Селемджынскім раёне Амурскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр муніцыпальнага ўтварэння Рабочы пасёлак (пгт) Феўральск.

Насельніцтва — 4731 чал. (2018). Размешчаны на Селемджынскім тракце, паміж рэкамі Селемджа і Быса.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Амурскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1896 годзе
Бранта

**Бранта** () — рака ў Амурскай вобласці Расіі, правы прыток р. Зея. Даўжыня 317 км, плошча басейн 14100 км². Бярэ пачатак на паўднёвых схілах Станавога хрыбта, цячэ на поўдзень па Верхнезейскай раўніне. Жыўленне пераважна дажджавое. У басейне Бранты — радовішча золата.

Катэгорыя:Рэкі Амурскай вобласці
Катэгорыя:Басейн Амура
Аргі

**Аргі** () — рака ў Амурскай вобласці Расіі, левы прыток р. Зеі. Даўжыня 350 км, плошча басейна 7090 км². Працякае па Верхнезейскай раўніне, азёрнасць 4,4 %. Жыўленне пераважна дажджавое. Разводдзе з красавіка па верасень.

Катэгорыя:Рэкі Амурскай вобласці
Катэгорыя:Басейн Амура
T-DJ Milana

**T-DJ Milana** (сапраўднае імя **Юлія Ігараўна Рысіна**; нар. 12 лютага 1989 г., Луганск) — украінская топлес-дыджэй, кампазітар, танцорка і мадэль.

## Біяграфія 
Юлія Рысіна нарадзілася 12 лютага 1989 года ў Луганску. Да 2007 года развівалася ў мадэльным бізнесе, аднак потым пераехала ў Харкаў, дзе пачала кар’еру топлес-дыджэя ў клубе МИСТО і сфармавала сумесна з DJ Viniloff праект Quattro Hand’s Stuff.

У 2009 годзе T-Dj Milana пачала двухмесячны тур па клубах Балгарыі, Харватыі і Македоніі, пасля чаго была запрошана ў якасці спецыяльнага госця на ток-шоў The Late Show with Azis.

У 2010 годзе прэзентавала свой першы трэк «Feel, Real» і відэакліп на яго, а таксама арганізавала тыднёвы тур у Інданезіі і паўторныя туры ў Балгарыі і Расіі. Да 2011 года сінгл Юліі быў выкарыстаны і падтрыманы шэрагам вядомых дыджэяў, так, Пол Окенфолд выкарыстаў у яго эпізодзе 094 «Perfecto Podcast!», а Джэймс Грант — у яго радыё-шоў Anjunadeep.

У 2013—2014 гадах DJ Milana двойчы ўдзельнічала ў тэлешоў «Гаворыць Украіна» на канале «Украіна». У жніўні 2013 года Мілана ўпершыню выступіла на выспе Івіса (Ібіца) ў Іспаніі, дзе адразу атрымала статус рэзідэнта буйной борт-вечарынкі «Oceanbeat Ibiza». Таксама ў 2013 годзе Юлія знялася ў кліпе на песню «Gimme some more» балгарскай спявачкі Валі. З 2014 года працягвае працаваць рэзідэнтам на «Oceanbeat Ibiza», а таксама ў клубах «Bora-Bora Ibiza» і «Top 21 ibiza».

Апошнім часам стала выступае ў клубах Ібіцы штогод у маі. 

У 2015 годзе прыняла ўдзел у кліпе Раман Палонскі ft. Godwin Kiwinda на песню «Shika».

## Стыль 
T-DJ Milana на дадзены момант з’яўляецца адной з самых вастрабаваных топлес-дыджэяў, якая актыўна выступае  ў клубах і на пляцоўках розных краін свету. У Беларусі яна, у прыватнасці, выступала ў клубе «Next» у Мінску ў 2011 годзе і ў «City Club» у Брэсце ў 2012 годзе.

У сваёй творчасці ёй удаецца ўдала спалучаць уласную музыку, дыджэінг, танец з эратычнымі матывамі, а таксама светлавое і лазернае шоў. Пры гэтым Мілана таксама з’яўляецца пладавітым і перспектыўным кампазітарам, што працуе ў стылях тэхна, хаус і тэк-хаус.

## Фота 

Выява:T-DJ-Milana.jpg|Інтэрнэт-постэр T-DJ Milana
Выява:T-DJ Milana.jpg|T-DJ Milana у ліпені 2018 года

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт T-DJ Milana 
* Topless DJ keeps a straight face despite attracting embarrassingly enthusiastic clubber 
* Ibiza na Slovensku! Neveríte?…
* Диджейка пробива в клубовете по «катеричка»
Катэгорыя:Музыканты Украіны
Катэгорыя:Дыджэі
Селемджа

**Селемджа** () — рака ў Амурскай вобласці Расіі, левы і самы буйны прыток Зеі.

Даўжыня ракі 647 км, плошча вадазбору 68,6 тыс. км². Бярэ пачатак на стыку хрыбтоў Ям-Алінь і Эзоп; у вярхоўях — горная рака (ніжэй пасёлка Экімчан даліна пашыраецца); у нізоўях рака цячэ па паўночнай ускраіне Зейска-Бурэінскай раўніны. Галоўныя прытокі: Ульма (злева), Нора (справа). Жыўленне пераважна дажджавое. Сярэдні расход вады 715 м³/с, найбольшы (ліпень) 10&nbsp;300 м³/с, найменшы (сакавік) 5 м³/с. Замярзае ў пачатку лістапада, ускрываецца ў пачатку мая. Суднаходная ад вусця ракі Нора, у высокую ваду ад Экімчана.

У верхнім цячэнні Селемджы — радовішча золата.

Катэгорыя:Рэкі Амурскай вобласці
Катэгорыя:Басейн Амура
Азёрны (Цвярская вобласць)

**Азёрны** (раней таксама *Выпалзава*, *Балагое-4*; ) — пасёлак гарадскога тыпу, ЗАТУ ў Цвярской вобласці Расіі. Мае статус асобнай адміністрацыйна-тэрытарыяльнай адзінкі (ЗАТУ Азёрны), якая ўтварае муніцыпальнае ўтварэнне ЗАТУ Азёрны са статусам гарадской акругі. 10 603 жыхары (2017).

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Цвярской вобласці
Аленіна (Цвярская вобласць)

**Аленіна** () — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Аленінскага раёна Цвярской вобласці Расіі. Насельніцтва — 4829 чал. (2017). Размешчаны за 178 км на паўднёвы захад ад абласнога цэнтра, за 5 км ад федэральнай аўтамагістралі «Балтыя». Чыгуначная станцыя на лініі Масква — Рыга.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Цвярской вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1898 годзе
Санкова

**Санкова** () — пасёлак гарадскога тыпу (рабочы пасёлак), адміністрацыйны цэнтр Санкоўскага раёна Цвярской вобласці Расіі.

Размешчаны ў паўночна-ўсходняй частцы вобласці, за 127 км на паўночны ўсход ад Цверы. Буйны чыгуначны вузел. У цэнтральнай частцы пасёлка размешчана буйная чыгуначная станцыя Санкова, на ёй дзейнічаюць некалькі чыгуначных прадпрыемстваў. Насельніцтва — 4007 жыхароў (2010 год).

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Цвярской вобласці
Максаціха

**Максаціха** () — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Максаціхінскага раёна Цвярской вобласці Расіі. Насельніцтва — 7769 чал. (2017). Размешчаны на рацэ Малога, паміж упадзеннем у яе рэк Ваўчына і Рывіца, за 117 км на поўнач ад абласнога цэнтра. Чыгуначная станцыя на лініі Балагое — Санкова — Рыбінск.

## Вядомыя асобы 
* Дзімітрый Аляксандравіч Паўскі (1874—1937) — праваслаўны свяшчэннамучанік, протаіерэй.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Цвярской вобласці
Жаркоўскі (значэнні)

**Жаркоўскі** — пасёлак гарадскога тыпу ў Цвярской вобласці Расіі.

## Асобы 
* Даніла Уладзіміравіч Жаркоўскі — беларускі хімік
Селіжарава

**Селіжарава** () — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Селіжараўскага раёна Цвярской вобласці Расіі. Насельніцтва — 6031 чал. (2017). Размешчаны на рацэ Волзе, ля вусця рэк Селіжараўкі і Пясочні, за 189 км на захад ад Цверы. Упершыню згадваецца ў 1504 годзе. Да 1764 года валоданне Троіцкага манастыра. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1937 года.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Цвярской вобласці
Жаркоўскі

**Жаркоўскі** () — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Жаркоўскага раёна Цвярской вобласці Расіі. Размешчаны на рацэ Мяжа (прыток Заходняй Дзвіны), за 324 км на паўднёвы захад ад абласнога цэнтра. Заснаваны як пасёлак Жаркі ў 1920-я гады на месцы вёсак Жаркі, Боркі і Валнушкі ў сувязі з развіццём лясной прамысловасці. Прамысловае развіццё пачалося з адкрыццём чыгункі ў 1930-я гады. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1950 года.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Цвярской вобласці
Калашнікава (Цвярская вобласць)

**Калашнікава** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Ліхаслаўльскім раёне Цвярской вобласці Расіі. Насельніцтва 4673 жыхароў (2010 год). Размешчаны за 59 км на паўночны захад ад абласнога цэнтра. Чыгуначная станцыя на лініі Санкт-Пецярбург — Масква. Паўстаў у 1847 годзе ў сувязі з будаўніцтвам чыгункі.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Цвярской вобласці
Пена (Цвярская вобласць)

**Пена** () — пасёлак гарадскога тыпу (з 1930), адміністрацыйны цэнтр Пенаўскага раёна Цвярской вобласці Расіі. Насельніцтва — 3715 чал. (2017). Размешчаны на рацэ Волга, яе прытоку рацэ Жукапа і возеры Пена, за 242 км на захад ад абласнога цэнтра. Чыгуначная станцыя на лініі Балагое — Полацк.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Цвярской вобласці
Рэдкіна (Цвярская вобласць)

**Рэдкіна** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Канакоўскім раёне Цвярской вобласці Расіі.
Размешчаны на Верхняволжскай нізіне, за 5 км ад Волгі і на поўнач ад Шошынскага плёса Іванькаўскага вадасховішча, за 39 км на паўднёвы ўсход ад Цверы. Чыгуначная станцыя на лініі Масква — Санкт-Пецярбург. 11 317 чалавек (2017).

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Цвярской вобласці
Белы Гарадок

**Белы Гарадок** () — пасёлак гарадскога тыпу (з 1951) у Кімрскім раёне Цвярской вобласці Расіі. Насельніцтва — 2050 чал. (2017). Размешчаны на Волзе, пры ўпадзенні ў яе ракі Хатчы, за 141 км на ўсход ад абласнога цэнтра, за 14 км на паўночны ўсход ад горада Кімры. Чыгуначная станцыя на лініі Масква — Калязін — Санкова.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Цвярской вобласці
Фірава

**Фірава** () — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Фіраўскага раёна Цвярской вобласці Расіі. Насельніцтва — 2083 чал. (2017). Размешчаны паблізу ракі Межавая (прыток ракі Шліны), за 200 км на паўночны захад ад абласнога цэнтра. Чыгуначная станцыя на лініі Балагое — Соблага. Заснаваны ў 1902 годзе як прыстанцыйны пасёлак пры будаўніцтве чыгункі. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1947.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Цвярской вобласці
Сандава

**Сандава** (да 1929 года **Арудава**) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Сандаўскага раёна Цвярской вобласці Расіі. Насельніцтва — 3143 чал. (2017). Размешчаны ля зліцця рэк Ратыня і Арудаўка (басейн Волгі), за 248 км на паўночны ўсход ад абласнога цэнтра. Чыгуначная станцыя на лініі Масква — Калязін — Санкова — Санкт-Пецярбург.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Цвярской вобласці
BMW G05

**BMW X5** (код кузава **G05**) — чацвёртае пакаленне знакамітага сярэднепамернага красовера **BMW X5** нямецкай кампаніі BMW. Выпуск мадэлі быў пачаты ў 2018 годзе ў ЗША і змяніў свайго папярэдніка F15 X5. Продаж запланаваны на лістапад 2018 года.

## Мадэлі 
### Бензінавыя рухавікі 
### Дызельныя рухавікі 
### На паліўных элементах 
thumb|BMW iX5 Hydrogen
2 снежня 2022 года BMW пачала дробнасерыйны выпуск вадароднай версіі — **BMW iX5 Hydrogen**. Машыны вырабляюцца ў Мюнхенскім цэнтры даследаванняў і інавацый. Зыходны аўтамабіль пастаўляецца туды з ЗША з завода BMW у . У кузаўным цэху доследнага заводу красовер атрымлівае новую падлогу, адаптаваную для размяшчэння двух вадародных бакаў, якія ўсталёўваюцца ў цэнтральным тунэлі і пад заднім сядзеннем. Сістэмы паліўных элементаў, размешчаныя пад капотам, са жніўня 2022 года вырабляюцца ў цэнтры БМВ кампетэнцыі па вадароду ў Гархінгу на поўнач ад Мюнхена. На этапе зборкі на машыну ўсталёўваюцца электрычныя кампаненты, батарэя, паліўныя элементы і электрарухавік. Пасля зборкі і афарбоўкі красоверы праходзяць усебаковую эксплуатацыйную праверку ў выпрабавальным цэнтры ў Ашхайме.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 

G05
Катэгорыя:Аўтамабілі паводле алфавіта
Катэгорыя:Поўнапрывадныя аўтамабілі
Справа «чорных рыэлтараў»

**Справа «чорных рыэлтараў»** —  у Беларусі. Па версіі следства, абвінавачаныя — муж і жонка Ігар і Таццяна Гершанковы, Сямён Беражны, Барыс Калеснікаў — з 2009 па 2015 год знаходзілі ў Магілёве людзей, самотных або якія п’юць, угаворвалі прадаць кватэру і перасяліцца ў больш таннае жыллё. Пасля афармлення здзелкі ахвяр забівалі і хавалі на сельскіх могілках.

## Ход падзей 
У Магілёве злачынцамі было забіта шэсць чалавек, рыхтавалася яшчэ тры забойствы. Злаўмыснікі усыплялі ахвяраў, заматывалі твар і рукі скотчам і скідвалі ў магілы. Некаторыя пры гэтым былі яшчэ жывыя. Пракурор параўнаў падсудных з фашыстамі, а іх дзеянні назваў «канвеерам смерці». Першае забойства, як вынікае з абвінавачвання, Гершанкоў здзейсніў у 2009 годзе. З 2013 па 2015 год кампанія паспела забіць яшчэ чатырох чалавек.

Арганізатарамі называюць Ігара і Таццяну Гершанковых — яны знаходзілі ахвяраў, ўгаворвалі іх прадаць кватэры, сачылі за афармленнем здзелак, размяркоўвалі грошы. Калеснікаў і Беражны, як вынікае з абвінавачвання, былі выканаўцамі. Сямён Беражны хадзіў па кватэрах пад выглядам судовага выканаўцы, які пагражаў высяленнем за запазычаннасць па «камуналцы».

Справа «чорных рыэлтараў» выклікала ў грамадстве шок.

## Суд 
Суд прысудзіў Ігара Гершанкова і Сямёна Беражнога да расстрэлу. Таццяне Гершанковай далі 24 гады калоніі, Барысу Калеснікаву — 22 гады. Падчас судовага следства абвінавачаныя перакладалі віну адзін на аднаго.

## Спасылкі 
Катэгорыя:2017 год у Беларусі
Катэгорыя:Гісторыя Магілёва
Катэгорыя:2010-я ў Магілёве
Катэгорыя:Крымінальныя справы ў Беларусі
Міхаіл Якаўлевіч Міроненка

**Міхаіл Якаўлевіч Міроненка** або **Міраненка** — інжынер-архітэктар ( — ?). Калежскі сакратар.

## Біяграфія 
### Дзяцінства і адукацыя 
Пачатковую адукацыю атрымаў у Раменскім і Сумскім рэальных вучылішчах. У 1882 годзе паступіў у 1882 годзе, выпусціўся ў 1887 годзе са званнем грамадзянскага архітэктара і чынам X класа.

### Прафесійная дзейнасць 
Працяглая хвароба не дала яму магчымасці адразу паступіць на службу, і ён быў вымушаны паехаць на радзіму, дзе меў такую-сякую практыку ў г. Рамнах Палтаўскай губерні працаваў малодшым інжынерам у Магілёве і займаўся, галоўным чынам, складаннем праектаў і каштарысаў, а таксама кіраваў рамонтам рознага роду казённых будынкаў, як то: турмаў, прысутных месцаў, мужчынскай і жаночай гімназій у Магілёве і розных іншых. Не пазней за 1909 стаў магілёўскім губернскім інжынерам і займаў гэту пасаду прынамсі да 1916 года.

## Творчасць 
* 1887-89, а потым ва ўласным доме па вул. Дваранскай.

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XIX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Расійскай імперыі
Катэгорыя:Архітэктары Магілёва
Катэгорыя:Архітэктары Украіны
Пазалушка

**Пазалу́шка** — Рака ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Чарніца (басейн Нёмана).

Даўжыня ракі 5 км. Пачынаецца на паўднёвы захад ад аграгарадка Эйгерды, упадае ў Чарніцу за 1,8 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Чычыноўшчына. Рэчышча каналізаванае.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Басейн Заходняй Бярэзіны
Катэгорыя:Рэкі Іўеўскага раёна
Рэчыцкі павет (Расійская імперыя)

**Рэчыцкі павет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Маларасійскай, Мінскай і Гомельскай губерняў, існавала ў 1796—1926 гг. Цэнтр — Рэчыца.

## Гісторыя 
29 кастрычніка 1796 года на тэрыторыі, што ўвайшла ў Чарнігаўскае намесніцтва, з далучэннем часткі былога Кіеўскага ваяводства, быў створаны Рэчыцкі павет. З 12 снежня 1796 г. у Маларасійскай губерні. 29 жніўня 1797 года павет перададзены ў Мінскую губерню з далучэннем часткі прылеглых тэрыторый Мазырскага павета. У 1886 годзе ў павеце было 405 вёсак.

У 1894 годзе — 52 мястэчкі, 861 гандлевае прадпрыемства, 34 пачатковыя і царкоўна-прыходскія школы, некалькі школ граматы і хедэраў, 5 цэркваў, 3 касцёлы, некалькі яўрэйскіх малітоўных школ, 2 бальніцы, 4 прыёмныя пакоі, 7 аптэк, 6 паштова-тэлеграфных і 5 паштовых устаноў.

З красавіка 1919 г. у Гомельскай губерні.

10 красавіка 1920 года акупаваныя польскай арміяй тэрыторыі павета былі далучаны да Мазырскага павета.

У снежні 1926 года павет быў скасаваны. Воласці перайменаваны ў раёны.

## Воласці 
* Арэвіцкая
* Аўцюцевіцкая
* Брагінская
* Васілевіцкая
* Горвальская
* Даманавіцкая
* Дзяражыцкая
* Дзярновіцкая
* Дудзіцкая
* Заспенская
* Іолчанская
* Карпавіцкая
* Круковіцкая
* Лоеўская
* Маладушская
* Мікуліцкая
* Нараўлянская
* Ровенска-Слабадская
* Ручаеўская
* Савіцкая
* Хойніцкая
* Холмецкая
* Юравіцкая.
## Ураднікі павета 
* Рэчыцкія павятовыя маршалкі

## Літаратура 
* Насевіч, В., Скрыпчанка, Т. Рэчыцкі павет / Вячаслаў Насевіч, Таццяна Скрыпчанка // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі: У 6 т. / БелЭн; Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (гал. рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. Т. 6. Кн. 1: Пузыны — Усая. — Мн.: БелЭн, 2001. — 591 с.: іл. — С. 181—182. — ISBN 985-11-0214-8.


Катэгорыя:Гісторыя Рэчыцы
Катэгорыя:Паветы Маларасійскай губерні
Катэгорыя:Паветы Мінскай губерні
Катэгорыя:Паветы Гомельскай губерні
Французскі пратэктарат у Тунісе

**Францу́зскі пратэктара́т у Туні́се** (, ) — былая калонія Францыі ў Паўночнай Афрыцы ў 1881—1956 гадах. Пратэктарат Французскай трэцяй рэспублікі быў усталяваны над былой правінцыяй Асманскай імперыі ў часы Французскай каланіяльнай імперыі і працягваўся да аб’явы Тунісам незалежнасці ў 1956.

Туніс ў часы Атаманскага праўлення быў невялікай правінцыяй у складзе імперыі, аднак меў значную ступень аўтаноміі ў часы бея Мухамада III ас-Саліка.

## Гл. таксама 
* Французская каланіяльная імперыя
* Французская Дагамея
* Паўночна-Афрыканская кампанія
* Іфні
* Цэнтральны Судан
* Італьянская Кірэнаіка

## Літаратура 
* *Б.&nbsp;М.&nbsp;Гончар*. Бардоський договір 1881 // Українська дипломатична енциклопедія: У 2-х т./Редкол.:Л.&nbsp;В.&nbsp;Губерський (голова) та ін.&nbsp;— К: Знання України, 2004&nbsp;— Т.1&nbsp;— 760с. ISBN 966-316-039-X
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Зніклі ў 1956 годзе
Катэгорыя:Былыя калоніі Францыі
Катэгорыя:Гісторыя Афрыкі
Катэгорыя:Гісторыя Туніса
Катэгорыя:Першая сусветная вайна
Барыс Давыдавіч Гюнтар

**Бары́с Давы́давіч Гю́нтар** () — беларускі палітык, грамадскі дзеяч, дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 12-га склікання.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 2 верасня 1943 года ў сям’і акцёраў. Маці — руская, бацька — з паволжскіх немцаў. З 8 гадоў жылі ў Разані прама ў тэатры.

Пасля таго, як Барыс сунуў алавянага салдаціка ў разэтку і выключыў усё святло ў тэатры, нехта напісаў данос, што хлопец сарваў патрыятычны спектакль. Гэта расцанілі як дыверсію і арыштавалі бацькоў Барыса, а праз тры дні і яго самога. З бацькамі Барыс сустрэўся толькі праз тры гады — калі іх вызвалілі. Хлопчыка месяц трымалі ў разанскім следчым ізалятары, у камеры разам з ім было каля 30 чалавек — дзяцей рознага ўзросту. Падчас допытаў Барыса фізічна катавалі, выбіваючы прызнанне, што нехта яго падштурхнуў да дыверсіі. Суду не было. Перавезлі ў Маскву і адправілі на двухмесячны этап у горада Ангарск ў дзіцячы дом для дзяцей асуджаных. Бацькі вызваліліся ў 1954 годзе, уладкаваліся на працу ў Іркуцку і забралі сына з інтэрнату.

Пасля няўдалай спробы паступіць у інстытут, куды яго не ўзялі з-за судзімасці бацькоў, і службы ў арміі, яго накіравалі працаваць слесарам на паўвостраў Мангушлак (Казахстан), прымаў удзел у будаўніцтве маяка ў горадзе Актаў. Праз 13 гадоў пераехаў жыць у Гомель, дзе працаваў на Гомсельмашы.

Памёр 22 жніўня 2014 года ў Мінску.

## Дэпутацкая дзейнасць 
У Вярхоўны Савет быў абраны ад Гомельска-Сельмашаўскай акругі. З першага дня ўтварэння Апазіцыі БНФ быў яе актыўным членам. Уваходзіў у склад Ценевага кабінета апазіцыі БНФ.

Быў сакратаром Камісіі ВС у пытаннях працы, цэн, занятасці і сацыяльнай абароны насельніцтва. Уваходзіў у склад Часовай камісіі ВС па ацэнцы дзейнасці службовых асоб у сувязі з ліквідацыяй наступстваў аварыі на Чарнобыльскай АЭС.

У студзені 1991 года ў складзе дэлегацыі апазіцыі БНФ быў у Вільні, калі туды былі ўведзеныя савецкія войскі з мэтай падавіць імкненне літоўцаў да незалежнасці.

Барыс Гюнтар быў адным з аўтараў пакету дакументаў, якія ляглі ў падмурак прынятай 25 жніўня 1991 года Пастановы Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь аб абвяшчэнні незалежнасці Беларусі.

Удзельнік галадоўкі дэпутатаў 11 — 12 красавіка 1995 года ў Авальнай залі, абвешчанай у знак пратэсту супраць ініцыяванага Лукашэнкам рэферэндума аб ліквідацыі статусу беларускай мовы як адзінай дзяржаўнай, ліквідацыі статусу дзяржаўных сімвалаў «Пагоні» і бел-чырвона-белага сцяга, эканамічнай інтэграцыі з Расіяй і праве прэзідэнта распускаць парламент.

Пасля заканчэння дэпутацкіх паўнамоцтваў пэўны час працаваў у праваабарончым цэнтры «Вясна».

## Узнагароды 
* Медаль «Памяці 13 студзеня» (Літоўская Рэспубліка).

Катэгорыя:Палітыкі Беларусі
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 12-га склікання
Катэгорыя:Члены Партыі БНФ
Паной

**Пано́й** () — рака ў Еўрапейскай частцы Расіі, у Мурманскай вобласці, на Кольскім паўвостраве.

Даўжыня ракі 426 км. Плошча вадазбору 15 500 км². Расход вады 175 м³/с (167 м³/с каля сяла Паной). Аб’ём сцёку 5,365 км³/год. Выток ракі знаходзіцца ў заходняй частцы ўзвышша Кейвы. Працякае па Лавазёрскай тундры і ўпадае ў губу Папова Лахта Белага мора

У ракі 244.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* Поно́й // Географинеские названия России: топонимический словарь: более 4000 единиц / В. М. Воспелов. — М.: АСТ; Астрель, 2008. — С. 359. — 523 с. — ISBN 978-5-17-054966-5 (Аст) (С.: Словарь (У)); ISBN 978-5 −271-20728-0 (Астрель); ISBN 978-5-17-054983-2 (Аст) (С.: BIBLIO) ISBN 978-5-271-20729-7 (Астрель)..

## Спасылкі 
* Река Поной (Пессарьйок) // Государственный водный реестр РФ
* *Повалишникова Е. С.* Поной // Научно-популярная энциклопедия «Вода России»

Катэгорыя:Рэкі Мурманскай вобласці
Катэгорыя:Рэкі, якія ўпадаюць у Белае мора
Павел Паўлавіч Рудаўскі

**Павел Паўлавіч Рудаўскі** — грамадзянскі інжынер, архітэктар.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1859 годзе. З прыватнага рэальнага вучылішча паступіў у Пецярбургскае будаўнічае вучылішча ў 1876 годзе. Атрымаўшы па заканчэнні курса ў 1885 годзе званне грамадзянскага інжынера і права на чын XII класа, П. Рудаўскі быў запрошаны інжынерам у чэрдыньскае павятовае земства Пермскай губерні і займаўся тут таксама прыватнаю практыкай, а потым, у 1891 годзе пераведзены малодшым інжынерам у архангельскае будаўнічае аддзяленне. Гэту пасаду займаў да 1892 года. Акрамя гэтага ён складаўся членам камітэта па пабудове архангельскага тэхнічнага вучылішча, членам таварыства чырвонага крыжа і членам вольнага пажарнага таварыства ў г. Архангельску.

З 1892 года і прынамсі да 1898 года займаў пасаду малодшага архітэктара ў магілёўскім губернскім будаўнічым аддзяленні. Не пазней 1903 года стаў магілёўскім , гэтую пасаду займаў да 1906 года.

З 1906 па 1911 — губернскі інжынер губернскага будаўнічага аддзялення Уфы. З 1911 па 1919 (?) — губернскі інжынер інжынер Харкава:
** Прыхадское вучылішча (сучасны адрас вул. Юрганаўская, 58)
** Драўляны мост цераз р. 
** Мураваны дом і лаўкі з каморамі «таварыства спажыўцоў»
** Мураваны трохпавярховы дом
** Мураваная двухпавярховая багадзельня на 20 чалавек (сучасны адрас вул. Савецкая, 20)
** Мураваныя двухпавярховыя казармы для мясцовай каманды
* Дом сп. Краус у г. Казані
* Праекты:
* Сельская бальница
* Драўляная бальніца ў г. Салікамску
* Медна-плавільны завод сп. Базілеўскага
* Лагерныя баракі з земляных цаглін у г. Саратаве
*  на мысе Гарадзецкім у Белым моры
*  ва Уфе (саўм. з К. А. Гуськовым да 1912 кіраваў будаўніцтвам)

## Літаратура 
* Зодчий, 1909. № 5, № 44; 1911. № 32
* Адрес-календарь и справочная книжка Уфимской губернии на 1907 г. Уфа, 1907.
* Звагельская В. Е.. Институт истории и археологии УрО РАН, 1998—2004.

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XIX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Расійскай імперыі
Катэгорыя:Архітэктары Магілёва
Катэгорыя:Архітэктары Расіі
Катэгорыя:Архітэктары Архангельска
Катэгорыя:Галоўныя архітэктары Магілёва
Катэгорыя:Архітэктары Казані
Катэгорыя:Архітэктары Пермскага края
Катэгорыя:Архітэктары Харкава
Катэгорыя:Архітэктары Уфы
Насельніцтва Бангладэш

Бангладэш уваходзіць у першую дзясятку краін па колькасці насельніцтва. Самая густанаселеная (больш за 1100 чал/кв.км.) краіна свету, без уліку "карлікаў". Такая вялікая маса пераважна сельскага насельніцва з'яўляецца для Бангладэш адначасова і вялікай праблемай і вялікім патэнцыялам. Супольнасць бангладэшцы ўключае ў сябе шмат народаў, пры гэтым 98 % жыхароў краіны — бенгальцы, а адзіная дзяржаўная мова — бенгальская. Большасць бангладэшцаў вызнаюць іслам, які з'яўляецца дзяржаўнай рэлігіяй. Па колькасці мусульман Бангладэш саступае толькі Пакістану і Інданезіі.

## Дэмаграфія 
Насельніцтва Бангладэш у другой палове ХХ ст. расло вельмі хутка: у 1951 яго колькасць складала 44 млн, да канца ж стагоддзя яна наблізілася да 150 млн. Па колькасці насельніцтва (больш за 160 млн. чал.) сённяшняя Бангладэш займае восьмае месца ў свеце, адпусціўшы далёка  наперад Нігерыю, і пакінуўшы ззаду Расію. У ХХІ ст сярэднегадавыя тэмпы росту насельніцтва істотна запаволіліся (гэта стала вынікам у тым ліку і дэмаграфічнай палітыкі, распачатай у 1980-х) і ў 2017 складаюць каля 1 % (натуральны прырост — 1,3%, міграцыйны — -0,3%), ды ў абсалютных лічбах гэта ўсё адно + 1,5 млн чалавек штогод. На адну жанчыну цяпер прыходзіцца 2,17 дзіцяці, што акурат адпавядае простаму ўзнаўленню насельніцтва. 

## Размяшчэнне і рассяленне 
Палічыць бангладэшскі народ — справа няпростая. Паводле афіцыйных дадзеных перапісу 2011 г. у Бангладэш жылі 142 319 000 чалавек, паводле незалежных ацэнак — больш за 150 млн. На 2017 год можна сустрэць лічбы ад 158 да 167 млн, але і меншая з іх азначае неверагодную перанаселенасць краіны. На 1 кв.км. прыпадае каля 1100 бангладэшцаў, што з'яўляецца сусветным рэкордам шчыльнасці насельніцтва, калі адкінуць дзяржавы плошчай меней за 1000 кв км. Насельніцтва размеркавана па тэрыторыі краіны даволі раўнамерна, па сутнасці Бангладэш — вялікая вёска, з раскіданымі там-сям гарадамі, буйнейшыя з якіх — Дака (14 млн чал, у агламерацыі — 20), Чытагонг (4,8 млн), Кхулна (975 тыс.чал.), Нараянганж. Узровень урбанізацыі складае 36 % — адзін з самых нізкіх у Азіі.

## Этнічны склад 
Насельніцтва монаэтнічнае: 98 % — бенгальцы, якія гавораць на бенгальскай мове (належыць да індаарыйскай групы індаеўрапейскай сям'і). Бенгальская мова мае шмат дыялектаў, некаторыя з якіх часам нават разглядаюцца як асобныя мовы. Астатнія 2 % жыхароў Бангладэш — роднасныя бенгальцам выхадцы з паўночных раёнаў Індыі (т.зв. «біхарцы»), якія гавораць на мове урду той жа самай сям'і; а таксама малыя мангалоідныя плямённыя народнасці: чакма, санталы, марма, трыпура, гара, танчанг'я, мронг і інш., якія жывуць пераважна на паўднёвым усходзе краіны.

## Рэлігіі 
Дзяржаўная рэлігія — іслам (95 % — суніты), яго вызнаюць 89 % насельніцтва (бенгальцы пачалі масава прымаць іслам у 13 ст.); індуізм — 8,5 %, 0,6 % — будызм, 0,4 % — хрысціянства, 0,1 % — іншыя рэлігіі і традыцыйныя анімістычныя плямённыя культы.