open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Дзмітрый Сяргеевіч Варабей

**Дзмітрый Варабей** (нар. , ) — украінскі і беларускі футбаліст (паўабаронца) і трэнер.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец мазырскай СДЮШАР, пазней паступіў у мінскі РВАР, але неўзабаве атрымаў прапанову пераехаць у акадэмію кіеўскага «Дынама». Выступаў за рэзервовыя каманды дынамаўцаў. Улетку 2005 года на правах арэнды гуляў за «Арсенал», у складзе якога 17 ліпеня дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў матчы супраць асноўнай каманды дынамаўцаў (0:2). У 2007 годзе перабраўся ў луганскую «Зару», дзе стаў іграком асновы. Пазней гуляў у Прэм’ер-лізе за «Ільічовец» і «Крыўбас».

Сезон 2011/12 правёў у складзе першалігавага клуба «Нафтавік-Укрнафта», пазней перабраўся ў «Абалонь». У першай палове 2013 года выступаў за «Палтаву», пасля разарваў кантракт з клубам. Пазней выступаў на аматарскім узроўні за клуб «Колас» з Зачэпыліўкі.

Улетку 2016 года вярнуўся ў Беларусь, стаўшы іграком мазырскай «Славіі». Спачатку выступаў у аснове мазыран, аднак з чэрвеня 2017 года стаў гуляць толькі за дубль. Па выніках сезона 2017 «Славія» страціла месца ў Вышэйшай лізе, аднак у студзені 2018 года Варабей пачаў трэніравацца з мазыранамі і ў сезоне 2018 дапамог камандзе вярнуцца ў эліту, у асноўным выходзячы на замену. У сезоне 2019 выступаў за дубль «Славіі», да асноўнай каманды не прыцягваўся. Па заканчэнні сезона 2019 завяршыў кар’еру і стаў працаваць дзіцячым трэнерам у структуры мазыран.

У пачатку 2021 года стаў памочнікам галоўнага трэнера калінкавіцкай «Вертыкалі», а ў лютым 2022 года ўзначаліў дубль мазырскай «Славіі», дзе працаваў да канца 2022 года. У 2023 годзе выступаў за «Вертыкаль» у Другой лізе ў якасці аматара.

## Міжнародная кар’ера 
Выступаў за юнацкія і моладзевыя зборныя Украіны розных узростаў. У складзе юніёрскай зборнай Украіны (да 19 гадоў) стаў паўфіналістам чэмпіянату Еўропы 2004.

## Дасягненні 
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі: 2018

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Украіны
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Мазыр
Катэгорыя:Ігракі ФК РВАР Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Барысфен-2 Барыспаль
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама-2 Кіеў
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама-3 Кіеў
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Кіеў
Катэгорыя:Ігракі ФК Арсенал Кіеў
Катэгорыя:Ігракі ФК Зара Луганск
Катэгорыя:Ігракі ФК Марыупаль
Катэгорыя:Ігракі ФК Крыўбас Крывы Рог
Катэгорыя:Ігракі ФК Нафтавік-Укрнафта
Катэгорыя:Ігракі ФК Абалонь Кіеў
Катэгорыя:Ігракі ФК Палтава
Катэгорыя:Ігракі ФК Колас Зачэпыліўка
Катэгорыя:Ігракі ФК Славія Мазыр
Катэгорыя:Ігракі ФК Вертыкаль Калінкавічы
Катэгорыя:Футбольныя трэнеры Беларусі
Рынар Салаватавіч Валееў

**Рынар Валееў** (нар. , ) — украінскі футбаліст, паўабаронца.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец адэскага «Чарнаморца», гуляў за клуб у юнацкім першынстве Украіны. У 2005 годзе выехаў у Нідэрланды, далычыўшыся да юнацкай каманды клуба «Дэ Графсхап», за які тады выступаў старэйшы брат Рынара Руслан Валееў. Неўзабаве вярнуўся ва Украіну, гуляў у адэскіх аматарскіх клубах.

У студзені 2007 года падпісаў кантракт з «Чарнаморцам». 18 сакавіка 2007 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў матчы супраць «Крыўбаса» (2:3). Улетку 2008 года быў аддадзены ў арэнду алчэўскай «Сталі». Сезон 2009/10 правёў у кіеўскай «Абалоні», пасля чаго перайшоў у «Крыўбас». Улетку 2013 года крыварожскі клуб спыніў існаванне, і Валееў у якасці свабоднага агента зноў стаў іграком «Чарнаморца».

Улетку 2014 года, пакінуўшы «Чарнаморац», стаў іграком казахстанскага «Іртыша». У 2015 годзе вярнуўся ва Украіну, далучыўшыся да «Ільічоўца». У 2016 годзе на кароткі час быў іграком «Гарняка» і малдаўскай «Дачыі», пасля чаго зноў апынуўся ў «Ільічоўцы».

У сакавіку 2017 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Іслач» і неўзабаве падпісаў кантракт. Здолеў замацавацца ў аснове каманды і стаць адным з яе лідараў. У лістападзе 2017 года, за тур да заканчэння чэмпіянату, разам з іншымі ўкраінскімі легіянерамі пакінуў «Іслач».

У жніўні 2018 года далучыўся да клуба другога дывізіёна Грузіі «Шэвардэні-1906». У сакавіку 2019 года вярнуўся ва Украіну, далучыўшыся да данецкага «Алімпіка». У жніўні 2019 года перайшоў у «Абалонь-Бровар». Сезон 2020/21 правёў у адэскім «Чарнаморцы», дапамог клубу вярнуцца ў Прэм’ер-лігу. У ліпені 2021 года стаў іграком клуба Другой лігі «Пэрэмога» з Дніпра. У 2022 годзе адправіўся ў Германію, дзе далучыўся да аматарскага клуба «Дзюсельдорф», а неўзабаве перайшоў у «Дуйсбург», дзе гуляў да канца сезона 2022/23.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Украіны
Катэгорыя:Ігракі ФК Чарнаморац Адэса
Катэгорыя:Ігракі ФК Сталь Алчэўск
Катэгорыя:Ігракі ФК Абалонь Кіеў
Катэгорыя:Ігракі ФК Крыўбас Крывы Рог
Катэгорыя:Ігракі ФК Іртыш Паўладар
Катэгорыя:Ігракі ФК Марыупаль
Катэгорыя:Ігракі ФК Гарняк Крывы Рог
Катэгорыя:Ігракі ФК Дачыя Кішынёў
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Катэгорыя:Ігракі ФК Шэвардэні-1906
Катэгорыя:Ігракі ФК Алімпік Данецк
Катэгорыя:Ігракі ФК Пэрэмога Дніпро
Катэгорыя:Футбалісты паводле клубаў Германіі
Ерануі Аршакаўна Асламазян

**Ерануі (Еран) Аршакаўна Асламазян** (1909—1998) — армянская і савецкая мастачка, графік. Член Саюза мастакоў СССР. Заслужаны мастак Армянскай ССР.

## Біяграфія 
Грэчаскага паходжання. Нарадзілася ў Асманскай імперыі, у дзяцінстве з сям'ёй пераехала ў Гюмры.

У 1926—1929 гг. навучалася ў Ерэванскім мастацкім тэхнікуме пад кіраўніцтвам С. М. Агаджаняна, у 1931—1937 працягнула навуку ў Ленінградскім Інстытуце малярства, скульптуры і архітэктуры ім. І. Я. Рэпіна у А. А. Асмёркіна. Сфармавалася як мастак у Расіі.

У гады Вялікай Айчыннай вайны мастачка мабілізавала ўсе свае сілы на стварэнне твораў, што адгукаліся на запыты часу.

Пазней працавала настаўнікам малярства і малюнка.

Е. Асламазян — аўтар шэрага партрэтаў, краявідаў, нацюрмортаў, жанравых палотнаў. Кахала малярства, таксама спрабавала сябе ў тэатральным афармленні, гравюры. Займалася керамікай.

Персанальныя выстаўкі ў Маскве і Ленінградзе (1958).

У сваім мастацтве з'яўляецца тыпова ўсходнім мастаком, які належаў да савецкай мастацкай эліты спачатку Ленінграда, а потым і Масквы.

Творы знаходзяцца музеях Арменіі, Расіі і за мяжой, у прыватнасці ў Дзяржаўнай Траццякоўскай галерэі, Нацыянальнай галерэі Арменіі, Дрэздэнскай галерэі.

Сястра — Марыям Асламазян (1907—2006), мастак. Народны мастак СССР.

## Літаратура 
* Езерская Н. А. Ерануи Асламазян. М.: Советский художник. 1972

## Спасылкі 
* Асламазян Ерануи Аршаковна
* Картины Е. Асламазян

Катэгорыя:Мастакі Арменіі
Катэгорыя:Мастакі СССР
Аптэка Ідэльсона

**Аптэка Ідэльсона** — славутасць у горадзе Таганроге Растоўскай вобласці, якая размяшчаецца ў завулку Чырвоным, 23. Сучасная назва — аптэка № 53. Паводле Рашэння № 301 ад 18 лістапада 1992 года дом, у якім знаходзілася аптэка Ідэльсона, прызнаны аб'ектам культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.

## Гісторыя 
Спачатку Р. Б. Ідэльсон для размяшчэння сваёй аптэкі арандаваў памяшканне на сучаснай вуліцы Чэхава. Потым для развіцця ўласнай справы ён купіў двухпавярховы дом, на першым паверсе якога размясцілася тая ж аптэка ў 1884 годзе. З часам аптэка Ідэльсона стала лепшай у горадзе Таганрогу. Да нашага часу захавалася выява этыкеткі з аптэкі Ідэльсона.

Нацыяналізацыя аптэкі адбылася 20 чэрвеня 1920 года. У аптэкарскім памяшканні сталі працаваць 9 чалавек, на пасаду галоўнага правізара быў прызначаны І. Бы. Нанкін. Установа стала звацца аптэкай № 53 і працягнула сваю працу. З канца 1980-х гадоў уваходзіць у склад ГПП «Фармацыя».

## Апісанне 
Элементы, якія былі створаны для дэкаравання фасада, месцаваліся без вызначанай сіметрыі. Гэта былі барэльефы, спічастыя вокны, тонкія калонкі. Вонкавае аблічча дома было выкананае ў стылі, падобным да гатычнага.

Катэгорыя:Таганрог
Вуліца Чэхава (Таганрог)

**Вуліца Чэхава** — вуліца ў Таганрогу. З'яўляецца адной з самых працяглых вуліц горада. Названа ў гонар А. П. Чэхава — рускага пісьменніка, выхадца з Таганрога.

## Геаграфія 
Вуліца бярэ пачатак ад перакрыжавання вуліц Шаўчэнкі і Грэчаскай побач з марскім портам Таганрога. У сваім пачатку вуліца праходзіць на паўночны захад праз гістарычны цэнтр горада паміж вуліцамі Розы Люксембург і Аляксандраўская да Чырвонай плошчы і Цэнтральнага рынку. Агінаючы іх двума рукавамі, вуліца перасякаецца па чарзе з завулкамі Камсамольскім і Гогалеўскім. Пры скрыжаванні з вуліцай Транспартнай вуліца Чэхава паварочвае на захад, перасякаецца з шэрагам вуліц, такіх як: вуліцы Калініна, Жданаўскай, Ламаносава, Фадзеева і інш., і мае сканчэнне ў новым мікрараёне Таганрога «Прастаквашына».

Працягласць вуліцы — 7850 м.

Нумарацыя дамоў пачынаецца ад вуліцы Шаўчэнкі.

## Назвы вуліцы 
Ранейшыя назвы вуліцы ў храналагічным парадку — 5-я Падоўжная, Купецкая, Паліцэйская, Аляксандраўская. Аляксандраўскай вуліца звалася ў гонар імператара Аляксандра I з 1862 па 1904 год. Імем пісьменніка вуліца была названа ў 1904 годзе, у год смерці Антона Паўлавіча Чэхава.

## Спасылкі 
* Сайт города;
* Сайт администрации Таганрога ;
* Интерактивная карта города.

Катэгорыя:Таганрог
Андрэй Міхайлавіч Марковіч

**Андрэй Марковіч** (нар. , Мэльныч, Львоўская вобласць, Украіна) — украінскі футбаліст, абаронца андорскага клуба «Санта Калома».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец ДЮСШ горада Жыдачыва, у 2008 годзе далучыўся да львоўскіх «Карпат». Гуляў спачатку ў юнацкай камандзе, у 2012 годзе далучыўся да моладзевага складу. У студзені 2016 года праходзіў прагляд у чэшскім клубе «Карвіна», аднак у выніку вярнуўся ў «Карпаты», у складзе якіх 10 красавіка 2016 года дэбютаваў у Прэм’ер-лізе, адгуляўшы ўсе 90 хвілін матчу супраць «Александрыі» (2:2).

У сакавіку 2017 года быў аддадзены ў арэнду ў беларускі клуб «Нафтан» з Наваполацка. У складзе «Нафтана» стаў асноўным апорным паўабаронцам. У чэрвені 2017 года пакінуў наваполацкі клуб з-за цяжкага фінансавага становішча, а ў жніўні на правах арэнды далучыўся да вынныкаўскага «Руха».

У лютым 2018 года быў арандаваны эстонскім клубам «Ныме Калью», разам з якім стаў чэмпіёнам краіны. У пачатку 2019 года перайшоў у «Ныме Калью» на трывалай аснове.

У студзені 2022 года вярнуўся ў «Карпаты», аднак у красавіку зноў далучыўся да «Ныме Калью», дзе гуляў да лета. У сакавіку 2023 года стаў іграком андорскай «Санта Каломы».

## Міжнародная кар’ера 
Выступаў за юнацкія зборныя Украіны розных узростаў.

## Дасягненні 
*   Чэмпіён Эстоніі: 2018
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Эстоніі: 2019
*  Уладальнік Суперкубка Эстоніі: 2019
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Андоры: 2023

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Украіны
Катэгорыя:Ігракі ФК Карпаты Львоў
Катэгорыя:Ігракі ФК Нафтан
Катэгорыя:Ігракі ФК Рух Львоў
Катэгорыя:Ігракі ФК Ныме Калью
Катэгорыя:Ігракі ФК Санта Калома
Вуліца Шаўчэнкі (Таганрог)

**Вуліца Шаўчэнкі ** — вуліца ў цэнтральнай гістарычнай частцы Таганрога.

## Геаграфія 
Вуліца размяшчаецца цаліком у гістарычным цэнтры горада. Пачаткам вуліцы з'яўляецца скрыжаванне вуліц Чэхава і Грэчаскай, далей вуліца накіроўваецца на захад, перасякаючыся з завулкамі, такімі як Гарыбальдзі, Някрасаўскі, Дабралюбаўскі, Украінскі, Тургенеўскі і іншымі. Пасля скрыжавання з Данскім завулкам вуліца згортвае на паўночны захад, перасякаецца з завулкамі Чырвоны, Камсамольскі, Гогалеўскі і Смірноўскі, пасля чаго сканчаецца на скрыжаванні з Лагерным завулкам.

Працягласць вуліцы 3610 м.

Нумарацыя дамоў вядзецца ад вуліцы Чэхава.

## Гісторыя 
Названа ў гонар паэта і мастака Т. Р. Шаўчэнкі ў 1923 г. Сваёй старой назвай — *Міхайлаўская вуліца* — называлася ў сувязі з размешчанай у яе пачатку Архангела-Міхайлаўскай (былой Траецкай) царквы.

## На вуліцы размешчаныя 
* Свята-Мікольскі храм — вуліца Шаўчэнкі, дом 28;
* Метэастанцыя «Таганрог» — вуліца Шаўчэнкі, 143.
* Партовыя будынкі, збудаванні і аб'екты Таганрогскага порта;
* Цэнтральны пляж — на няцотным боку вуліцы.

## Літаратура 
* *Киричек М. С.* По ладоням твоих площадей. — Таганрог: Лукоморье, 2007. — 166 с. — ISBN 978-5-902450-13-9.
* Энциклопедия Таганрога. — Таганрог: Антон, 1998. — 624 с. — ISBN 5-88040-017-4.

## Спасылкі 
* Сайт города;
* Сайт администрации Таганрога ;
* Интерактивная карта города.

Катэгорыя:Таганрог
Чырвоная плошча (Таганрог)

**Чырвоная плошча** — плошча у г. Таганрог Растоўскай вобласці. Размешчана на вул. Чэхава паміж Чырвоным завулкам і Гогалеўскім завулкам.

## Гісторыя 
Гарадскую плошчу, «на якой продаж хлеба і іншага ў зваду» меркавалася, было вырашана ўладкаваць у 1808 годзе на месцы, дзе раней існавала парослае чаротам балота. Радыяльная частка 105 квартала на гэтай плошчы ўваходзіла ў адзіны архітэктурны ансамбль Гандлёвых радоў, пабудаваных у 1810-х гадах па праекце архітэктара М. І. Кампіонэ (Кампініёні). На плане горада 1865 года гэту пляцоўку радоў звалі Гасціным дваром. Слабы грунт мясцовасці, у якой быў выбудаваны будынак, не вытрымаў працяглай нагрузкі ад гэтак масіўнага збудавання. Праз шэсць дзесяцігоддзяў пасля пабудовы ён сташ асядаць, з’явіліся расколіны, што зрабіла будынак небяспечным для эксплуатацыі. *Скульпт. І. М. Рукавішнікаў, арх. Р. А. Захараў, 1960 г.*
* Памятны знак «Таганрожцам — вязням фашысцкіх лагераў»

## Спасылкі 
* Красная площадь Таганрога на Яндекс. Картах.

Катэгорыя:Таганрог
Зялёны тэатр (Растоў-на-Доне)

**Зялёны тэатр** — славутасць і частка аб'екта культурнай спадчыны федэральнага значэння — Растоўскага дзяржаўнага драматычнага тэатра імя М. Горкага ў Растове-на-Доне на плошчы Тэатральнай, 1. Мясцуецца з тыльнага боку будынка.

## Гісторыя 
У 1957 годзе адбылася рэканструкцыя тэатра імя М. Горкага, у выніку якой былі зменшаны глядацкія залы. Але ў 1960 годзе была павялічана канцэртная пляцоўка па праекце архітэктара У. Н. Разумоўскага, якая атрымала назву Зялёнага тэатра. Пакоўнасць дадатковай сцэны складала 3000 чалавек, а сам плошчу быў роўны 300 квадратным метрам. Для стварэння афармлення Зялёнага тэатра былі задзейнічаны скульптары з Масквы, Санкт-Пецярбурга і Растова-на-Доне. Сваю назву атрымала ў сувязі з блізкім размяшчэннем вялікай колькасці дрэў. Па стане на 2000 год аб'ект знаходзіўся ў аварыйным стане, яго ахоўны статус да канца не вызначаны: у абласным рэестры аб'ектаў культурнай спадчыны ён лічыўся часткай помніка федэральнага значэння — тэатра імя М Горкага, а паводле дадзеных міністэрства культуры РФ гэта інфармацыя не адпавядала рэчаіснасці.

У 2003 годзе рэканструкцыя будынка не магла быць праведзена менавіта з-за нявызначанасці яго статусу. Потым працы павінны былі быць праведзены ў 2012 і ў 2013 годзе, але і іх давялося адкласці. Па стане на пачатак 2016 года ў планах арганізатараў прац быў рамонт пляцоўкі і ўсталёўка кола агляду ў парку вышынёй 60 метраў. Мяркуецца, што пляцоўка будзе ўведзена ў эксплуатацыю ў 2017 годзе і зможа змясціць больш 1000 чалавек. Сцэнічная плошча будзе складаць звыш 300 квадратных метраў. Для правядзення прац трэба будзе выдаткаваць каля 110 мільёнаў рублёў. Пакуль што будынак знаходзіцца напалову ў разбураным стане, яго знос роўны 45 %.

## Спасылкі 
* Зялёны тэатр на Вікімапіі

Катэгорыя:Растоў-на-Доне
Помнік першакласніку (Растоў-на-Доне)

**Помнік першакласніку** — бронзавы манумент, які размяшчаецца ў двары гімназіі № 36 па вуліцы Горкага, 115 Ленінскага раёна Растова-на-Доне.

## Гісторыя 
Ініцыятыва стварэння манумента прыналежыць кіраўніку Ленінскага раёна Растова-на-Доне Сяргею Сухараву. У сваім інтэрв'ю ён адзначыў, што на пачатковых этапах распрацоўкі праекта, яму хацелася, каб выніковая скульптура чымсьці напамінала персанажа Малога з гісторыі пра «Малога і Карлсана, які жыве на даху».

Гарадскія ўлады вырашылі правесці конкурс сярод вучняў 7-9 класаў на стварэнне лепшага эскіза помніка. Усяго былі пададзены дзясяткі эскізаў, і ўжо з гэтых 10 быў абраны пераможац. Ім стала Ганна Нікалаева — вучаніца 9-«В» класа гімназіі № 36. Грошы на стварэнне помніка падалі фундатары, а скульптарам быў абраны Дзмітрый Лындзін.

Ён ствараў скульптуру па алоўкавым эскізе вучаніцы. На стварэнне помніка пайшло каля паўгода, яго адлівалі ў адной з майстэрняў Растова-на-Доне. Урачыстая цырымонія адкрыцця помніка адбылася 1 верасня 2011 года ў Дзень ведаў ва ўнутраным панадворку гімназіі № 36, на цырымоніі адкрыцця помніка быў мэр Анатоль Чарнышоў.

## Апісанне 
Помнік выраблены з бронзы, яго вышыня складае каля 2 метраў, вага — паўтоны. Манумент паказвае хлопчыка-першакласніка, апранутага ў школьную форму, які смяецца. Ён сядзіць на глобусе, а ў руках трымае кнігу. Па словах скульптара, гэты манумент спалучае ў сабе рысы сапраўднага першакласніка, які аднолькава захоплена ўмее вучыцца, і весяліцца.

Катэгорыя:Помнікі Растова-на-Доне
Дом Сіроціных

**Дом Сіроціных** — аб'ект культурнай спадчыны, які размяшчаецца па вуліцы Чэхава, 82 у горадзе Таганрогу Растоўскай вобласці. Ставіцца да катэгорыі помнікаў архітэктуры.

## Гісторыя 
У першай палове XIX стагоддзя ў Таганрогу быў пабудаваны паўтарапавярховы асабняк. У 1870-х гадах дом знаходзілася ва ўласнасці М. Ф. Сіроцінай, якая была сястрой паэта Мікалая Фёдаравіча Шчарбіны. Ён перыядычна гасцяваў у гэтым доме.

Пісьменнік Антон Паўлавіч Чэхаў вучыўся разам з сынам Сіроціных — Уладзімірам. Яны сябравалі, і ён таксама часта бываў наведваў дом у школьны час, бываў тут у 1881 годзе, калі прыязджаў з Масквы. У. А. Сіроцін стаў казачым сотнікам, яго жонку клікалі Марыя. І менавіта яна з 1890-х гадоў лічыцца ўладальніцай гэтай дома. Шлюб не быў доўгім: Уладзімір і Марыя развяліся, і яна выйшла замуж другасна, у новым шлюбе ўзяўшы сабе прозвішча Стэйгер.

У 1915—1918 гадах гаспадаром асабняка быў Іван Акімавіч Рэгеці. Ён быў гандлёвым дэпутатам ад гарадскога Грамадскага ўпраўлення.

Паводле Рашэння № 301 ад 18.11.1992 года дом Сіроціных з'яўляецца помнікам архітэктуры і ставіцца да аб'ектаў культурнай спадчыны.

File:Таганрог Чехова 82 фрагмент 192.jpg
File:Таганрог Чехова 82 фото 186.jpg

Катэгорыя:Таганрог
Дом Скамарангі

**Дом Скарамангі** — будынак па вуліцы Пятроўскай, 53 у горадзе Таганрогу Растоўскай вобласці.

## Гісторыя 
У гарадскіх дакументах, што датуюцца 1820-мі гадамі, захаваліся згадванні пра Луку Пятровіча Скарамангу, прылічэнні яго да купецкага званню з капіталам, сума якога склала 8 тысяч рублёў. У першай палове XIX стагоддзя гэты ж купец пабудаваў у Таганрогу аднапавярховы дом на высокім цокалі па вуліцы Пятроўскай, 53. У яго ўласнасці, апроч нерухомасці, былі саляныя распрацоўкі ў Бахмуце. Таксама, ён мог мець дачыненне да грэчаскай канторы «Скараманга, Манусі і К», якая была зачынена ў 1893 годзе. Кантора займалася экспартна-імпартнымі аперацыямі, і на працягу стагоддзя дастаўляла ў Таганрог чай, каву, цытрусавыя, і іншыя тавары, а з Таганрогскага порта вывозіла пшаніцу, макуху і тлушчы. У 1834 годзе Лука Пятровіч быў памянёны сярод чальцоў камісіі, якая была занята пытаннямі паляпшэння стану гавані і ладу набярэжнай. Апроч яго, у камісію ўваходзілі І. Барысаў, І. Карацілін, П. Траўло.

З 1873 па 1880 год дом з пляцоўкай знаходзіўся ва ўласнасці купца Івана Амбросьевіча Скарамангі, у 1890 годзе прыналежаў грэчаска-падданаму Івану Скарамангу. Не вядома, ці ідзе гаворка пра аднаго і таго ж чалавека, ці няма. Таксама захаваліся запісы, якія сведчаць, што І. А. Скараманга валодаў цагельняй, які займаўся вырабам гатунковай цэглы. Таксама ён быў членам клуба, і штодня наведваў яго з 20:00 да 02:00.

У 1898 годзе ў дома з'явіўся новы гаспадар — удава патомнага ганаровага грамадзяніна Івана Амвросіевіча — Віргінія Міхайлаўна Скараманга. У Віргініі і Івана Скарамангі было некалькі дзяцей: дочкі Лізавета, Марыя, Віргінія, і сыны — Амвросій, Міхаіл, Панцеляймон. Сямейству Скараманга, якія жылі ў Таганрогу, апроч дома па адрасе вуліца Пятроўская, 53, прыналежалі яшчэ некалькі дамоў. Іх сучасныя адрасы: вуліца Грэчаская 95 і 97, будынкі па вуліцы Пятроўскай і на Купецкай біржы.

У 1923 годзе ў гэтым доме быў адкрыты дзіцячы дом № 11.

## Апісанне 
Дом захаваўся да XXI стагоддзя. Быў пабудаваны на высокім цокалі.

Катэгорыя:Таганрог
Lituus

**Lituus** (ранейшая назва: **Contredanse**) — беларускі ансамбль, які грае сярэднявечную музыку. Спачатку яны выконвалі творы заходнееўрапейскіх кампазітараў эпохі барока, затым дадалі ў свой рэпертуар творы ВКЛ.

Ансамбль выконвае творы ананімных аўтараў 14-16 стагоддзяў, танцы 16-18 стагоддзяў, аб’яднаныя ў сюіты і як асобныя нумары. Асаблівую ўвагу музыканты надаюць творам невядомых беларускіх аўтараў з «Полацкага сшытку», лютнявым табулатурам Войцеха Длугарая, творам Мацея Радзівіла, Мікалая Кракаўскага і другіх аўтараў, якія жылі і працавалі ў Вялікім Княстве Літоўскім.

Калектыў утварыўся ў 1992 годзе і меў назву Contredanse. З мамента стварэння ансамбля музыкі працуюць у Баранавічах. Гурт ад пачатку існавання ўдзельнічае ў канцэртах, фестывалях, рыцарскіх фэстах. Выканаўцы прымалі ўдзел у супольных музычных праектах («Легенды ВКЛ» і «Легенды ВКЛ-2»). Першыя выступы ансамбля адбыліся на фестывалях «Гасцiны у Галубка — 96» и «Белорусские фанфары-96». Ансамбль удзельнічаў у X Міжнародным фестывалі старадаўняй і сучаснай музыкі «Полоцк-97», таксама ў Полацку музыкі далі сольны канцэрт у камернай зале Сафійскага Сабора. Далей калектыў выступае на Міжнародным фестывалі «Арт-сессия-98» (Гомель), на Рэсубліканскім фестывалі камернай музыкі «Музы Несвижа-98» (Нясвіж). Штуршком у развіціі ансамбля стаў удзел у рэспубліканскім фестывалі ў Навагрудке «Дзень беларускага пісьменства-98», дзе музыкі здабылі знаёмства з лідарамі беларускага рыцарскага руху, і гэта стала пачаткам пошукаў яшчэ ранейшых музычных твораў (XIII—XV стагоддзе). Акрамя гэтага, ансамбль яшчэ не раз удзельнічаў у рэспубліканскіх і міжнародных рыцарскіх фестывалях «Орша-99», «Белый замок-2000 (Мінск)», «Белый замок-2001», «Заславль-2001». У 1999, 2001 и 2006 гадах ансамбль удзельнічаў у Міжнародным музычным фестывалі «FIMU» (Францыя, Бельфор).

На пачатку 2000-х гурт ContreDance трансфармаваўся ў новы ансамбль з назвай Lituus. Дырэктар калектыва Анатоль Несцярук ахарактыразаваў сітуацыю наступным чынам
* Medieval Music (выдадзены пад назвай гурта Lituus, 2004, UEP)

## Гл. таксама 
* Стары Ольса

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт гурта 

Катэгорыя:Фолк-гурты Беларусі
Катэгорыя:Акадэмічныя калектывы Беларусі
Катэгорыя:Музычныя калектывы, якія з’явіліся ў 1992 годзе
Катэгорыя:Гурты Баранавічаў
Вардгес Акопавіч Сурэнянц

**Вардгес Акопавіч Сурэнянц** (27 лютага (10.03) 1860, Ахалцыхэ, — 6 красавіка 1921, Ялта) — армянскі маляр, графікк, тэатральны мастак і тэарэтык мастацтва.

## Біяграфія 
### Дзяцінства 
Нарадзіўся ў 1860 г. у Ахалцыхэ ў сям'і святара — настаўнікі гісторыі рэлігіі. У 1868 годзе разам з сям'ёй пераехаў у Сімферопаль. У 1872 годзе яго бацькі прызначаюць прасвітарам Маскоўскай Армянскай епархіі і сям'я пераязджае ў Маскву.

### Навука 
У 1870—1875 гг. вучыўся ў гімназіі Маскоўскага Лазараўскага інстытута, у 1875—1878 гг. у аддзяленні архітэктуры Маскоўскага вучылішча малярства, разьбярства і дойлідства. У 1879-ым едзе наведаць брата ў Мюнхен і паступае там на архітэктурны факультэт Мюнхенскай акадэміі мастацтваў, у 1880—1885 гадах, разам з К. Каровіным і інш. ілюстраваў некаторыя пано («Далёкі Усход») залы сходу. Прымаў актыўны ўдзел у 2-ім сходзе ў 1909 годзе. З 1892 года браў удзел у выставах мастацкіх арганізацыі ім. Леанарда ды Вінчы, Куінджы, мастакоў гістарычнага малярства. У 1894 годзе карцінай «Пакінутая» браў удзел у 22-й выставе Перасоўнікаў. У 1897—1898-гг. падарожнічаў ва Францыі, Іспаніі, стварыў мноства эцюдаў. У 1901 годзе ў Баку была арганізавана яго першая і адзіная пры жыцці персанальная выстаўка. У 1916 годзе супольна з Е. Тадэвасянам, М. Сар'янам, Ф. Тэрлемезянам і інш. у Тыфлісе арганізаваў Саюз армянскіх мастакоў. У 1917 годзе ён пераязджае ў Ялту, дзе піша эскізы армянскіх цэркваў.

З 1910 года член арганізацыі Перасоўнікаў.

Памёр 6 красавіка 1921 года.

## Літаратура 
* 
* Суренья́нц Вардгес // Популярная художественная энциклопедия. Архитектура. Живопись. Скульптура. Графика. Декоративное искусство. В 2 т. / Под ред. Полевого В. М. Ред. кол.: В. Ф. Маркузон, Д. В. Сарабьянов, В. Д. Синюков (зам. гл. ред.) — М.: Издательство «Советская энциклопедия», 1986. — Книга II. М—Я, 1986. — С. 270. — 432 с, ил., 32 л. ил. — 200 000 экз.

## Спасылкі 
* Մ. Միքայելյան. Սուրենյանցին չհասկացան երեկ, չեն հասկանում այսօր 
* Вардкес Сурэнянц. Біяграфія. Галерэя  
* В Ереване открылась юбилейная выставка Вардгеса Суренянца (фото) 

Катэгорыя:Мастакі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Мастакі Арменіі
Катэгорыя:Тэатральныя мастакі
Катэгорыя:Выпускнікі Мюнхенскай акадэміі мастацтваў
Катэгорыя:Перасоўнікі
Нарыманаўскі раён

**Нарыма́наўскі раён** — раён у складзе Астраханскай вобласці, які знаходзіцца на захад ад яе адміністрацыйнага цэнтра. Уключае 11 сельскіх саветаў і гарадское паселішча горад Нарыманаў.

## Геаграфія 
Раён размешчаны ў паўднёва-заходняй частцы Астраханскай вобласці. На захадзе ён мяжуе з Рэспублікай Калмыкія, з якой ідзе тэрытарыяльная спрэчка за тры ўчасткі зямлі каля рэгіянальнай мяжы. Нарыманаўскі раён займае плошчу 6 125 км². Раён з’яўляецца часткай Прыкаспійскай нізіны.

## Гісторыя 
Нарыманаўскі раён быў створаны ў 1931 годзе як татара-нагайская нацыянальная адміністрацыйная адзінка.

## Населеныя пункты 
Найбуйнейшы населены пункт раёна і яго адміністрацыйны цэнтр — горад Нарыманаў (11 139 чал.), які стаіць на беразе Волгі на паўночным усходзе раёна. Сярод іншых буйных паселішчаў раёна можна вылучыць Старакучарганаўку (6 343 чал.), Салянку (5 332 чал.), Трусава (1 738 чал.) — сёлы, якія прымыкаюць да гарадской мяжы Астрахані і функцыянуюць як яе прыгарады.

Катэгорыя:Раёны Астраханскай вобласці
Радзівон Валянцінавіч Сямук

**Радзівон Сямук** (нар. , ) — украінскі футбаліст, брамнік казахстанскага клуба «Акжайык» з Уральска.

## Клубная кар’ера 
Нарадзіўся ва Украіне, але кар’еру пачаў у беларускім клубе «Дынама» (Брэст). У 2010 годзе гуляў на правах арэнды за пінскую «Хвалю». Не здолеўшы прабіцца ў асноўны склад брэстчан, у 2012 годзе папоўніў склад мазырскай «Славіі», дзе быў другім брамнікам пасля Уладзіміра Гаева.

У 2013—2014 гадах гуляў у беларускай Першай лізе за клубы «Граніт» і «Смаргонь», дзе трывала з’яўляўся ў аснове. У 2015 годзе ад’ехаў у Польшчу, дзе выступаў за клуб чацвёртага дывізіёна «Ролька». У ліпені 2016 года вярнуўся ў Беларусь, зноў папоўніўшы склад «Граніта», дзе стаў чаргавацца на полі з Уладзіславам Васілючкам.

Пасля вылету «Граніта» з Вышэйшай лігі ў студзені 2017 года прыбыў на прагляд у «Славію» і неўзабаве падпісаў кантракт. Перад пачаткам сезона разглядаўся як другі брамнік пасля Ісы Ндоя, але ў сувязі з траўмамі апошняга Сямук нярэдка з’яўляўся ў стартавым складзе, правёўшы 14 матчаў у чэмпіянаце ў сезоне 2017. Сезон 2018 у Першай лізе пачынаў як асноўны брамнік мазыран, з лета пачаў чаргавацца ў браме з Міхаілам Бараноўскім. У сезоне 2019 спачатку быў запасным брамнікам, але хутка замацаваўся ў якасці асноўнага брамніка, пазней зноў стаў чаргавацца з Бараноўскім. У лістападзе 2019 года атрымаў траўму і выбыў да канца сезона. У снежні 2019 года стала вядома, што Радзівон пакідае «Славію».

У студзені 2020 года пачаў трэніравацца з жодзінскім «Тарпеда-БелАЗ» і ў выніку падпісаў кантракт. Быў рэзервовым брамнікам каманды. У студзені 2021 года па заканчэнні кантракта пакінуў жодзінскі клуб, пасля чаго некаторы час трэніраваўся з брэсцкім «Дынама».

У лютым 2021 года стаў іграком расійскага «Тамбова». Дэбютаваў у расійскай Прэм’ер-лізе 19 сакавіка 2021 года ў матчы супраць «Сочы» (0:5). Гуляў за «Тамбоў» да лета 2021 года, калі каманда выбыла з Прэм’ер-лігі і спыніла існаванне.

Са студзеня 2022 года трэніраваўся з брэсцкім «Дынама» і ў лютым падпісаў кантракт з клубам. Спачатку быў асноўным брамнікам, з мая стаў заставацца на лаўцы запасных. У чэрвені 2022 года па пагадненні бакоў пакінуў брэсцкі клуб і неўзабаве перайшоў у казахстанскі «Акжайык».

## Дасягненні 
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі: 2020
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі: 2018

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбольныя варатары
Катэгорыя:Футбалісты Украіны
Катэгорыя:Ігракі ФК Акжайык Уральск
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Брэст
Катэгорыя:Ігракі ФК Тамбоў
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда-БелАЗ
Катэгорыя:Ігракі ФК Славія Мазыр
Катэгорыя:Ігракі ФК Граніт Мікашэвічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Ролька Канаяды
Катэгорыя:Ігракі ФК Смаргонь
Катэгорыя:Ігракі ФК Хваля Пінск
Міхаіл Міхайлавіч Пыско

**Міхаіл Пыско** (нар. , Воля-Баранэцка, Львоўская вобласць, Украіна) — украінскі футбаліст, абаронца клуба «Прыкарпацце» з Івана-Франкоўска.

## Клубная кар’ера 
Пачынаў займацца футболам у ДЮСШ горада Самбара, дзе трэнерам быў яго бацька. Пазней вучыўся ў львоўскім «ВФК-Карпаты», адкуль у 2011 годзе быў запрошаны ў данецкі «Шахцёр». Гуляў у моладзевым складзе «Шахцёра», дзе быў адным з асноўных абаронцаў, двойчы з камандай атрымліваў перамогу ў моладзевым першынстве Украіны.

Улетку 2014 года на правах арэнды перайшоў у луганскую «Зару», у складзе якой 3 жніўня дэбютаваў у Прэм’ер-лізе ў матчы супраць «Алімпіка» (0:1). Спачатку трывала з’яўляўся ў асноўнай камандзе, але неўзабаве страціў месца ў аснове і стаў выступаць за дубль. У пачатку 2015 года далучыўся да «Гаверла», дзе згуляў толькі ў трох матчах за дубліруючы склад. Улетку 2015 года стаў іграком марыупальскага «Ільічоўца», які перад гэтым пакінуў Прэм'ер-лігу. У сезоне 2015/16 трывала гуляў у асноўным складзе марыупальцаў, але ў сезоне 2016/17 страціў месца ў складзе, і ўзімку пакінуў каманду.

У студзені 2017 года быў аддадзены ў арэнду беларускаму клубу «Гомель». У складзе «Гомеля» стаў асноўным левым абаронцам, толькі ў маі і верасні не гуляў з-за траўм. У снежні 2017 года па заканчэнні тэрміну арэнды пакінуў «Гомель» і неўзабаве падпісаў трохгадовы кантракт з клубам украінскай Першай лігі «Рух».

У сакавіку 2019 года перайшоў у «Інгулец», аднак на полі з’яўляўся рэдка. У пачатку 2020 года праходзіў прагляд у «Віцебску», але беспаспяхова. Пазней накіраваўся на прагляд у бабруйскую «Белшыну» і ў сакавіку афіцыйна стаў іграком каманды. Аднак, згуляў за клуб толькі ў адным матчы, пасля чаго заставаўся на лаўцы запасных. У ліпені 2020 года па пагадненні бакоў пакінуў «Белшыну».

У жніўні 2020 года перайшоў у валачыскі «Аграбізнес», дзе часцей заставаўся на лаўцы запасных. У сакавіку 2021 года далучыўся да краматорскага «Авангарда», гуляў там да канца сезона 2020/21. У жніўні 2021 года стаў іграком івана-франкоўскага «Прыкарпацця».

## Міжнародная кар’ера 
Выступаў за юніёрскую і моладзевую зборныя Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Украіны
Катэгорыя:Ігракі ФК Прыкарпацце Івана-Франкоўск
Катэгорыя:Ігракі ФК Краматорск
Катэгорыя:Ігракі ФК Аграбізнес Валачыск
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына
Катэгорыя:Ігракі ФК Інгулец Пэтровэ
Катэгорыя:Ігракі ФК Рух Львоў
Катэгорыя:Ігракі ФК Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Марыупаль
Катэгорыя:Ігракі ФК Гаверла Ужгарад
Катэгорыя:Ігракі ФК Зара Луганск
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Данецк
Брэгенцскі фестываль

**Брегенцский фестываль** () — фестываль мастацтваў, які праходзіць штогод у ліпені і жніўні ў аўстрыйскім горадзе Брэгенц. Асаблівасцю фестывалю з'яўляецца плывучая сцэна на Бодэнскім возеры.

## Гісторыя 
Тэатральныя выступы пад адкрытым небам на беразе Бодэнскага возера пачаліся ў 1911 годзе. Афіцыйнае адкрыццё першага фестывальнага тыдня ў Брэгенцы адбылося ў 1946 годзе, праз год пасля заканчэння Другой сусветнай вайны. На возеры было створаны дзве сцэны з барж: на адной іграў Венскі сімфанічны аркестр, на другім размяшчаліся тэатральныя дэкарацыі. Першая пастаянная сцэна на вадзе з’явілася ў 1950 годзе, ў 1955 адкрыўся будынак першага тэатра.

Адзіны раз, у 1972 годзе, на возеры было пастаўлена два музычных спектакля на двух сцэнах, усе астатнія гады цэнтральным заставалася толькі адно выступленне. У 1979 годзе была пабудавана новая сцэна на возеры. З 1985 года цэнтральны спектакль фестывалю стаў паўтарацца два гады запар, які змяніў на гэтай пасадзе Альфрэда Вопмана ().

## Пляцоўкі фестывалю 
У рамках фестывалю свае працы паказваюць прадстаўнікі розных музычных і тэатральных калектываў, якія выступаюць на розных пляцоўках.
* *Плывучая сцэна* () — пляцоўка пад адкрытым небам на Бодэнскім возеры з размешчаным на беразе амфітэатрам на 7000 месцаў. На гэтай пляцоўцы праходзяць маштабныя прадстаўлення музычных спектакляў, у тым ліку опер і балетаў.
* *Фестывальны тэатр* () — пляцоўка для паказу рэдіх класічных оперных пастановак і канцэртаў.
* *Майстэрня* () — пляцоўка для сучасных тэатра і оперы.
* *Тэатр на збожжавым рынку* () — пляцоўка для аперэты і драматычных спектакляў.
* *shed8/Тэатр «Космас»* () — пляцоўка для драматычных спектакляў і крос-культурных прадстаўленняў
З першага ж года фестываль набыў статус міжнароднага, паколькі ўдзел у ім прынялі прадстаўнікі Германіі, Швейцарыі і Францыі..

Пастаянным і адным з галоўных удзельнікаў фестывалю з'яўляецца Венскі сімфанічны аркестр. Ён выступае на ўласнай пляцоўцы, а таксама падтрымлівае іншыя прадстаўленні. На кожным творы ў аркестра новы дырыжор, так як выступленні з'яўляюцца конкурсам дырыжыравання.

Катэгорыя:Оперныя фестывалі
Катэгорыя:Музычныя фестывалі
Катэгорыя:Брэгенц
Катэгорыя:Культура Аўстрыі
Энгельберт Дольфус

**Энгельберт Дольфус** (; , Тэксінг, Ніжняя Аўстрыя — , Вена, Аўстрыя) — аўстрыйскі палітычны дзеяч, лідар Хрысціянска-сацыяльнай партыі. Канцлер Аўстрыі 1932—1934, прыхільнік незалежнасці Аўстрыі. Забіты прыхільнікамі аншлюсу з гітлераўскай Германіяй.

## Біяграфія 
У 1927 г. заснаваў сельскагаспадарчую палату Ніжняй Аўстрыі. Стаў міністрам сельскай гаспадаркі Аўстрыі.

У 1932 г. стаў канцлерам і міністрам замежных спраў Аўстрыі. Актыўна процідзейнічаў палітыцы аншлюсу, якую праводзіў Гітлер. Дольфуса прывабліваў італьянскі фашызм, і ў сваёй барацьбе з Гітлерам ён заручыўся падтрымкай Італіі. У 1933 г. Дольфус забараніў аўстрыйскую нацысцкую партыю. Мусаліні таксама раіў яму забараніць і левыя партыі. Дольфус усталёўвае ў краіне дыктатуру.

## Паўстанне ў Вене 
Крызіс 1929—1933 гадоў прывёў да збяднення насельніцтва, што выклікала незадаволенасць, асабліва сярод левых. 12 лютага 1934 года сацыялісты і анархісты паднялі паўстанне ў Лінцы, якое ў той жа дзень перайшло і на Вену. Урадавыя войскі і Хеймвер нацэліў артылерыю на працоўныя кварталы, каб напалохаць паўстанцаў. Але адбылася перастрэлка, у якой загінулі каля 1000 чалавек. У маі 1934 года была прынята новая канстытуцыя.

## Забойства 
Аўстрыйскія нацысты, якіх падтрымліваў Берлін, пачалі масавы тэрор і сабатаж, забівалі прыхільнікаў Дольфуса. Раней высланыя нацысты пачалі вяртацца. Лідарамі змоўшчыкаў былі: Зейс-Інкварт, Кальтэнбрунер і Одыла Глабочнік.

25 ліпеня 1934 годзе СС  — у аўстрыйскай ваеннай форме для маскіроўкі — уварваліся ў федэральную канцылярыю і паранілі Дольфуса пры спробе да ўцёкаў. Нацысты патрабавалі ў параненага канцлера перадаць уладу А. Рынтэлену, а калі той адмовіўся, пакінулі яго паміраць ад страты крыві. Аднак змоўшчыкі дзейнічалі няўмела і ўрадавым войскам на чале з міністрам юстыцыі Куртам фон Шушніга атрымалася здушыць мяцеж. А калі Мусаліні высунуў 4 дывізіі на перавал Брэнер, Гітлер адмовіўся ад планаў захапіць Аўстрыю.

Пасля смерці Дольфуса ўлада перайшла да яго намесніка доктара Курта фон Шушніга, таксама прыхільніка незалежнасці Аўстрыі. Абапіраючыся на «Айчынны фронт» (фашысцкую арганізацыю, створаную Дольфусам у 1933 годзе), новы канцлер паспрабаваў умацаваць дзяржаву, але дасягнуць аздараўлення эканомікі яму не ўдалося.

Катэгорыя:Канцлеры Аўстрыі
Катэгорыя:Міністры замежных спраў Аўстрыі
Міхаэль Рот

**Міхаэль Рот** (, нар.  года, Герынген, Гесэн, Германія) — нямецкі палітычны дзеяч, прадстаўнік сацыял-дэмакратычнай партыі Германіі (СДПГ). З 17 снежня 2013 года да 8 снежня 2021 года займаў пост дзяржаўнага міністра еўрапейскіх спраў Міністэрства замежных спраў Германіі.

## Біяграфія 
У 1990 годзе Міхаэль Рот скончыў школу ў Герынгене, у 1991 годзе пачаў навучанне ў Франкфурцкім універсітэце імя Гётэ ў горадзе Франкфурт-на-Майне, які скончыў у 1997 годзе па спецыяльнасці «паліталогія». Да 1998 года працаваў у цэнтры Заходнеамерыканскіх даследаванняў і грамадзянскіх навук Франкфурцкага ўніверсітэта. У перыяд з 2000 па 2002 год працаваў выкладчыкам у інстытуце Ота-Зура ў сферы паліталогіі Свабоднага ўніверсітэта Берліна.

## Партыя 
Рот уступіў у партыю ў 1987 годзе. Першапачаткова ён прымаў удзел у справах Саюза маладых сацыялістаў і сацыялістаў у СДПГ «Юзас». З 1996 па 2015 год быў галоўным у СДПГ у заходнім Гесэне, а з 2001 па 2011 — старшынёй раёна Герсфельд-Ротэнбург. З 2009 па 2014 год займаў пасаду генеральнага сакратара СДПГ Гесэна і прадстаўніка зямлі ў нямецкім парламенце.

## Парламент 
З 1998 года Рот з’яўляецца членам нямецкага парламента. На выбарах у бундэстаг у 1998 годзе ён упершыню быў выбраны членам парламента ад раёна Герсфельд з 51,7 % галасоў, а ў 2002 годзе яго зноў выбралі, але ўжо як прадстаўніка акругі Вера-Майснер — Герсфельд-Ротэенбург. На наступных выбарах у 2005 годзе ён атрымаў 51,7 % галасоў, а ў 2009 — 40,4.
З 2010 па 2013 ён быў еўрапейскім прадстаўніком парламенцкай групы сацыял-дэмакратаў.

## Дзяржаўны міністр Еўропы 
17 снежня 2013 года Міхаэль Рот стаў дзяржаўным міністрам Еўропы ў Міністэрстве замежных спраў Германіі ў трэцім кабінеце Меркель. Са студзеня 2014 года ён таксама з’яўляўся ўпаўнаважаным па справах нямецка-французскага ўзаемадзеяння.
У якасці дзяржаўнага міністра Міхаэль Рот выконваў абавязкі міністра замежных спраў — Зігмар Габрыэль (міністр замежных спраў).

Акрамя іншых спраў, ён адказваў за знешнія зносіны, бяспеку, узбраенне, а таксама за адносіны з ЗША, Канадай, Магрыбам, Азіяй.

У 2016 годзе ён прыехаў у Беларусь з візітам. У рамках гэтага візіту ён правёў шэраг сустрэч, у тым ліку з беларускімі студэнтамі, дзе адказаў на шматлікія пытанні студэнтаў сталічных універсітэтаў.
Шыра (возера)

**Шыра́** () — бяссцёкавае горка-салёнае возера ў Расіі, у Шырынскім раёне Хакасіі. Знаходзіцца ў Мінусінскай (Чулыма-Енісейскай) катлавіне за 160 км ад горада Абакан і за 340 км ад Краснаярска.

Плошча паверхні возера 32 (35) км. Даўжыня 9,5 км, шырыня да 5 км. Глыбіня да 21,6 (24) м. Берагі возера пакатыя, з пясчанымі пляжамі. Дно высцілае серавадародны іл. У возера ўпадае невялікая рака Сон.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Озеро Шира // «Миридиан» География планеты Земля

Катэгорыя:Бяссцёкавыя азёры
Катэгорыя:Салёныя азёры
Катэгорыя:Усходняя Сібір
Дзмітрый Аляксандравіч Башлай

**Дзмітрый Башлай** (нар. , ) — украінскі футбаліст, паўабаронца польскага клуба «Радуня» з Стэнжыцы.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец кіеўскага футбола, на юнацкім узроўні гуляў за клубы «Лакаматыў», «Абалонь-Змена» і «Дынама». Дарослую кар’еру распачаў у 2007 годзе ў клубе «Нафтавік-Укрнафта» з Ахтыркі. У сезоне 2007/08 выступаў за дубль, а пасля вылету каманды з Вышэйшай лігі стаў трапляць у асноўную каманду, дзе з цягам часу замацаваўся ў складзе.

У чэрвені 2014 года перайшоў у казахстанскі клуб «Тараз», куды быў запрошаны былым трэнерам ахтырскага клуба Яўгенам Яравенкам. У складзе «Тараза» стаў трывалым іграком асновы. У студзені 2016 года пасля звальнення Яравенкі разам з іншымі ўкраінскімі ігракамі пакінуў «Тараз». У лютым 2016 года перайшоў у данецкі «Алімпік», але так і не згуляў за яго ў Прэм’ер-лізе. Другую палову 2016 года правёў у кіеўскім клубе «Абалонь-Бровар».

У студзені 2017 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Гомель», але не падышоў. Неўзабаве далучыўся да іншага беларускага клуба — «Дняпра» з Магілёва, і пасля паспяховага прагляду ў сакавіку падпісаў кантракт. Замацаваўся ў асноўным складзе магіляўчан, выступаў на пазіцыях апорнага паўабаронцыі цэнтральнага абаронцы. У маі і чэрвені 2017 года не гуляў з-за траўмы, пасля аднаўлення вырнуў месца на полі.

У студзені 2018 года стаў іграком узбекскага клуба «Маш’ал». Аднак, «Маш’ал» не быў дапушчаны да ўдзелу ў Суперлізе ў сезоне 2018, і ў лютым паўабаронца вярнуўся ва Украіну, далучыўшыся да «Палтавы».

У ліпені 2018 года перайшоў у «Дніпро-1». У лютым 2019 года далучыўся да кіеўскага «Арсенала», у складзе якога 24 лютага 2019 года дэбютаваў у Прэм’ер-лізе ў матчы з чарнігаўскай «Дзясной» (0:2).

У ліпені 2019 года адправіўся ў Польшчу, дзе стаў іграком клуба «Падбяскідзе» з Бельска-Бялы. Па выніках сезона 2019/20 дапамог камандзе выйсці ў Экстраклясу, аднак праз год яна зноў выбыла ў Першую лігу. У ліпені 2021 года далучыўся да клуба Другой лігі Польшчы «Радуня».

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Украіны
Катэгорыя:Ігракі ФК Радуня Стэнжыца
Катэгорыя:Ігракі ФК Падбяскідзе Бельска-Бяла
Катэгорыя:Ігракі ФК Арсенал Кіеў
Катэгорыя:Ігракі ФК Дніпро-1
Катэгорыя:Ігракі ФК Палтава
Катэгорыя:Ігракі ФК Дняпро Магілёў
Катэгорыя:Ігракі ФК Абалонь Кіеў
Катэгорыя:Ігракі ФК Алімпік Данецк
Катэгорыя:Ігракі ФК Тараз
Катэгорыя:Ігракі ФК Нафтавік-Укрнафта
Іван Валер’евіч Трубачкін

**Іван Трубачкін** (нар. , ) — украінскі футбаліст, абаронца.

## Клубная кар’ера 
Пачынаў займацца футболам у школе кіеўскай «Абалоні», але неўзабаве апынуўся ў структуры «Дынама». Прайшоўшы розныя ступені юнацкіх каманд, з 2010 года пачаў выступаць за дынамаўскую каманду ў моладзевым першынстве Украіны. Улетку 2013 года галоўны трэнер моладзевай каманды Аляксандр Хацкевіч узначаліў «Дынама-2» і забраў да сябе шэраг ігракоў, у тым ліку Трубачкіна. 14 ліпеня 2013 года дэбютаваў у Першай лізе, правёўшы на полі ўсе 90 хвілін у матчы супраць чарнігаўскай «Дзясны» (0:0).

Улетку 2016 года, пасля таго як «Дынама-2» спыніла існаванне, стаў іграком шведскага клуба «Умеа» з трэцяга дывізіёна.
У лютым 2017 прыбыў на прагляд у беларускі «Крумкачы» і ў сакавіку падпісаў кантракт. У складзе каманды стаў іграком асновы, у красавіку-маі 2017 года не гуляў з-за траўмы. У чэрвені зноў выбыў са строю, а ў жніўні стала вядома, што абаронца не вернецца ў «Крумкачы».

У кастрычніку 2017 года далучыўся да кіеўскага «Арсенала», якому дапамог выйсці ў Прэм’ер-лігу. У ліпені 2018 года перайшоў у адэскі «Чарнаморац». Пасля таго, як адэскі клуб па выніках сезона 2018/19 страціў месца ў Прэм’ер-лізе, у ліпені 2019 года далучыўся да данецкага «Алімпіка». Пакінуў данецкі клуб у снежні 2019 года.

У студзені 2020 года падпісаў кантракт з тбіліскім «Дынама», выступаў за клуб да канца сезона 2020. У першай палове 2021 года гуляў ва ўкраінскай Другой лізе за вышгарадскі «Дзіназ». У верасні 2021 года стаў іграком данецкага «Алімпіка», пакінуў клуб у студзені 2022 года.

У ліпені 2022 года папоўніў склад «Мыная», дзе гуляў да канца сезона 2022/23. У верасні 2023 года вырашыў завяршыць прафесійную кар’еру і стаў дзіцячым трэнерам у Кіеве.

## Міжнародная кар’ера 
Выступаў за юнацкія і моладзевыя зборныя Украіны розных узростаў.

## Дасягненні 
*  Пераможца Першай лігі Украіны: 2017/18
*   Чэмпіён Грузіі: 2020

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Украіны
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Кіеў
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама-2 Кіеў
Катэгорыя:Ігракі ФК Умеа
Катэгорыя:Ігракі ФК Крумкачы Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Арсенал Кіеў
Катэгорыя:Ігракі ФК Чарнаморац Адэса
Катэгорыя:Ігракі ФК Алімпік Данецк
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Тбілісі
Катэгорыя:Ігракі ФК Дзіназ Вышгарад
Катэгорыя:Ігракі ФК Мынай
Уладзіслаў Дзмітрыевіч Геўліч

**Уладзіслаў Геўліч** (нар. , ) — украінскі футбаліст, абаронца клуба «Севастопаль».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец севастопальскага футбола, выступаў за юнацкія каманды «Севастопаля», а ў 2011 годзе далучыўся да фарм-клуба «Севастопаль-2». 1 чэрвеня 2013 года дэбютаваў у першай камандзе «Севастопаля», выйшаўшы на замену ў канцы матча супраць «Адэсы» (1:0). Па выніках сезона 2012/13 «Севастопаль» выйшаў у Прэм’ер-лігу, і замест «Севастопаля-2» была сфарміравана каманда для ўдзелу ў моладзевым першынстве Украіны, да якой далучыўся і Геўліч. 27 красавіка 2014 года дэбютаваў у Прэм’ер-лізе, адгуляўшы ўсе 90 хвілін у матчы супраць «Ільічоўца» (0:0).

Пасля далучэння Крыма да Расіі прыняў расійскае грамадзянства і стаў выступаць за новы клуб СКЧФ у чэмпіянаце Крыма. У ліпені 2016 года перайшоў у клуб украінскай Першай лігі «Цярнопаль», але ўжо ў верасні таго ж года пакінуў яго і вярнуўся ў СКЧФ, які змяніў назву на «Севастопаль».

У студзені 2017 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Дняпро» з Магілёва і ў сакавіку падпісаў кантракт. Здолеў замацавацца ў аснове каманды, звычайна выступаў на пазіцыі правага абаронцы. У студзені 2018 года падоўжыў пагадненне з магіляўчанамі.

У жніўні 2018 года адправіўся на прагляд у расійскі клуб «Ніжні Ноўгарад». Неўзабаве абаронца разарваў кантракт з магілёўскім клубам і вярнуўся ў «Севастопаль». У 2020 годзе гуляў у Расіі за «Калугу» і дзімітраўградскую «Ладу», у пачатку 2021 года зноў далучыўся да «Севастопаля».

## Дасягненні 
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Украіны: 2012/13
*  Чэмпіён Крыма: 2018/19

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Украіны
Катэгорыя:Ігракі ФК СКЧФ Севастопаль
Катэгорыя:Ігракі ФК Лада Дзімітраўград
Катэгорыя:Ігракі ФК Калуга
Катэгорыя:Ігракі ФК Дняпро Магілёў
Катэгорыя:Ігракі ФК Цярнопаль
Катэгорыя:Ігракі ФК Севастопаль
Катэгорыя:Ігракі ФК Севастопаль-2
Багдан Андрэевіч Рудзюк

**Багдан Рудзюк** (нар. , Пакатыліўка, Харкаўская вобласць) — украінскі футбаліст, абаронца аматарскага клуба «Энергетык» з Саланыціўкі.

## Клубная кар’ера 
На юнацкім узроўні выступаў за харкаўскія «Геліяс» і «Усход». Пазней некаторы час гуляў на аматарскім узроўні, выступаў за моладзевыя склады сімферопальскай «Таўрыі» і луганскай «Зары».

З 2015 года выступаў у другім дывізіёне Славакіі за клубы «Бодва», «Попрад» і «Рымаўска Собата». У ліпені 2016 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Слуцк» і неўзабаве падпісаў кантракт. Стаў адным з асноўных цэнтральных абаронцаў случан, аднак па заканчэнні сезона ў лістападзе 2016 года пакінуў каманду.

У студзені 2017 года прыбыў на прагляд у магілёўскі «Дняпро» і ў сакавіку падпісаў кантракт. У складзе магілёўскага клуба стаў асноўным цэнтральным абаронцам. У ліпені 2017 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з «Дняпром», і ў жніўні стаў іграком «Крумкачоў», дзе таксама замацаваўся ў аснове, толькі канец сезона прапусціў з-за траўмы. Па заканчэнні сезона ў снежні 2017 года пакінуў «Крумкачы».

У студзені 2018 года вярнуўся ва Украіну, падпісаўшы кантракт з кам’янскай «Сталлю». Аднак, не згуляў за клуб ніводнага матча ў Прэм’ер-лізе, і ў ліпені 2018 года, пасля таго як «Сталь» спыніла існаванне, застаўся без каманды.

З 2019 года выступае за аматарскі клуб «Энергетык» з Саланыціўкі ў чэмпіянаце Харкаўскай вобласці.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Украіны
Катэгорыя:Ігракі ФК Сталь Кам’янскэ
Катэгорыя:Ігракі ФК Крумкачы Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Дняпро Магілёў
Катэгорыя:Ігракі ФК Слуцк
Катэгорыя:Ігракі ФК Рымаўска Собата
Катэгорыя:Ігракі ФК Попрад
Катэгорыя:Ігракі ФК Бодва Молдава над Бодваў
Катэгорыя:Ігракі ФК Зара Луганск
Катэгорыя:Ігракі ФК Таўрыя Сімферопаль
Неанталогія

**Неанталогія** — комплекс біялагічных навук пра сучасны арганічны свет. Вывучае будову і функцыянальныя асаблівасці жывых арганізмаў, іх індывідуальнае развіццё, роднасныя сувязі, пашырэнне, узаемаадносіны з навакольным асяроддзем і паміж сабой. Пры вывучэнні слаба змененых рэшткаў арганізмаў з антрапагенных адкладаў (напрыклад, трупаў мамантаў) мяжуе з палеанталогіяй.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Біялогія
Катэгорыя:Галацэн
Катэгорыя:Арганізмы
Марыям Аршакаўна Асламазян

**Марыям Аршакаўна Асламазян ** (1907—2006) — савецкі армянскі мастак, графік. Народны мастак СССР (1990). Член Саюза мастакоў СССР з 1939 года. Член КПСС з 1946 года.

## Біяграфія 
Нарадзілася ў сяле Баш-Шырак Карскай вобласці. Сярэднюю адукацыю атрымала ў Александропалі (Гюмры). Скончыла Ерэванскі мастацка-прамысловы тэхнікум (1929, вучылася ў С. Аракеляна і С. Агаджаняна) і ленінградскі Інстытут пралетарскага выяўленчага мастацтва (Санкт-Пецярбургская акадэмія мастацтваў) (1933, вучылася ў К. С. Пятрова-Водкіна, А. І. Савінава).

Прадстаўнік армянскай школы дэкаратыўна-плоскасцевага нацюрморта («Армянскі нацюрморт», 1955, «Квітнеючы чырвоны кактус», 1957, - абодва ў Траццякоўскай галерэі), аўтар тэматычных карцін («Вяртанне героя», 1943, «Песня героя», 1944, «Маці-гераіня», 1949, - усё ў Мастацкай галерэі Арменіі, Ерэван), партрэтаў.

Памерла ў 2006 годзе ў Маскве.

Сястра — Ерануі Асламазян (1909—1998), мастак. Заслужаны мастак Армянскай ССР.

## Памяць 
* У горадзе Гюмры размешчаны Дом-музей сясцёр Асламазян.

## Гл. таксама 
* Выяўленчае мастацтва Арменіі

## Літаратура 
* *Цырлин И. И.* Мариам Асламазян — , 1962.

## Спасылкі 
* Картины М. Асламазян

Катэгорыя:Мастакі Арменіі
Катэгорыя:Мастакі СССР
Катэгорыя:Мастакі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты Арменіі
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты СССР
Катэгорыя:Мастакі-пейзажысты СССР
Катэгорыя:Мастакі-пейзажысты Арменіі
Катэгорыя:Заслужаныя мастакі Армянскай ССР
Немата

**Немата**, **алалія** — адсутнасць або абмежаванне маўлення ў дзяцей (пры захаванні слыху і інтэлекту) ад недаразвіцця ці пашкоджанняў зон маўлення ў кары вялікіх паўшар'яў галаўнога мозга. Адрозніваюць немату маторную (парушаецца рухальная функцыя маўлення, разуменне яго застаецца) і сенсорную (парушаецца разуменне маўлення). Прычыны захворванні і траўмы мозга, інтаксікацыі, пашкоджанні зон маўлення кары галаўнога мозга, якія ўзнікаюць у час родаў. Лячэнне: спецыяльныя лагапедычныя практыкаванні.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Дэфекталогія
Катэгорыя:Лагапедыя
Катэгорыя:Неўралогія
Катэгорыя:Педыятрыя