Джэймс Кук

**Джэймс Кук** (, 27 кастрычніка 1728 — 14 лютага 1779) — брытанскі першаадкрывальнік і навігатар. Ён здзейсніў тры вандраванні ў Ціхім акіяне і стаў першым еўрапейцам, які даследаваў большую частку яго ўзбярэжжа. Кук адкрыў Гаваі і шматлікія іншыя астравы, акрамя таго, ён першым абыйшоў вакол Новай Зеландыі. Кук таксама быў і картографам. У пошуках паўночнага марскога праходу з Ціхага акіяна ў Атлантычны ён даследаваў частку ўзбярэжжа Аляскі. Ягоным імем названы заліў Кука на Алясцы, у горадзе Анкарыдж усталяваны помнік Куку. Дзякуючы асаблівай увазе, якую Кук надаваў картаграфіі, многія са складзеных ім мапаў па сваёй дакладнасці і акуратнасці не былі перасягнутыя на працягу многіх дзесяцігоддзяў і служылі мараплаўцам аж да другой паловы XIX стагоддзя.

Кук быў шырока вядомы сваім памяркоўным і сяброўскім стаўленнем да карэнных жыхароў наведаных ім тэрыторый. Ён здзейсніў своеасаблівую рэвалюцыю ў мараплаўстве, навучыўшыся паспяхова змагацца з такой небяспечнай і шырока распаўсюджанай у той час хваробай, як цынга. Смяротнасць ад яе падчас яго плаванняў практычна была зведзена да нуля. У яго падарожжах прымала ўдзел цэлая плеяда знакамітых мараплаўцаў і даследчыкаў, як то Джозеф Бэнкс, Вільям Блай, Джордж Ванкувер, Джордж Дыксан, Іаган Рэйнгальд і Георг Форстэр.

Кук быў забіты на Гаваях падчас свайго трэцяга падарожжа ў Ціхі акіян у 1779 годзе. Ён пакінуў пасля сябе спадчыну навуковых і геаграфічных ведаў, якія паўплывалі на яго пераемнікаў, аб чым сведчаць шматлікія помнікі, якія былі прысвечаныя яму. Тым не менш, яго роля ў адкрыцці раёнаў Ціхага акіяна, каланізацыі і наступнага ўздзеяння на карэнныя народы была прадметам палітычнай і навуковай дыскусіі.

## Біяграфія 
Джэймс Кук нарадзіўся 27 кастрычніка 1728 года ў вёсцы Мартан (Паўднёвы Ёркшыр). У яго бацькі, беднага шатландскага парабка, акрамя Джэймса было чатыры дзіцяці. У 1736 годзе сям'я пераязджае ў вёску Грэйт Айтан, тут Кука аддаюць у мясцовую школу (ператвораную цяпер у музей). Пасля пяці гадоў вучобы Джэймс Кук пачынае працаваць на ферме пад наглядам свайго бацькі, які атрымаў на той час пасаду кіраўнічага. Ва ўзросце васемнаццаці гадоў ён наймаецца юнгай на вугальшчык «Геркулес». Так пачынаецца марское жыццё Джэймса Кука.

### Пачатак кар'еры 
Кук пачаў кар'еру марака простым юнгай на гандлёвым брыгу-вугальшчыку «Геркулес», які належаў суднаўладальнікам Джону і Генры Уокерам, на маршруце Лондан — Ньюкасл. Праз два гады быў пераведзены на іншае судна Уокераў — «Тры браты».
Вядомае сведчанне сяброў Уокераў пра тое, як шмат часу Кук бавіў за кнігамі. Вольны ад працы час ён прысвячаў вывучэнню геаграфіі, навігацыі, матэматыкі, астраноміі, таксама яго цікавілі апісанні марскіх экспедыцый. Вядома, што Кук пакінуў Уокераў на два гады, якія правёў на Балтыцы і ля ўсходняга ўзбярэжжа Англіі, аднак вярнуўся па просьбе братоў памочнікам капітана на «Фрэндшып».
Праз тры гады, у 1755 годзе, Уокеры прапанавалі яму прыняць камандаванне над «Фрэндшып», аднак Кук адмовіўся. Замест гэтага 17 чэрвеня 1755 года ён запісаўся матросам у Каралеўскі ваенна-марскі флот і праз 8 дзён атрымаў прызначэнне на 60-гарматны карабель «Ігл». Гэты факт у яго біяграфіі прыводзіць у здзіўленне некаторых даследчыкаў — невядомыя прычыны, па якіх Кук аддаў перавагу цяжкай матроскай працы перад пасадай капітана ў гандлёвым флоце. Але ўжо праз месяц пасля паступлення Кук становіцца боцманам.

Неўзабаве пачалася Сямігадовая вайна (1756). «Ігл» удзельнічаў у блакадзе ўзбярэжжа Францыі. Вядома таксама, што ў траўні 1757 ля вострава Уэссан «Ігл» уступіў у бой з французскім караблём «Герцаг Аквітанскі» (водазмяшчэнне 1500 тон, 50 гармат). У ходзе пераследу і бою «Герцаг Аквітанскі» быў захоплены. «Ігл» у тым баі атрымаў пашкоджанні і быў вымушаны адправіцца на рамонт у Англію. Па двухгадовым стажы, у 1757 годзе, Джэймс Кук паспяхова вытрымаў экзамен на майстра (), а 27 кастрычніка атрымаў прызначэнне на карабель «Салебей» пад камандаваннем капітана Крэйга. Куку было на гэты час дваццаць дзевяць гадоў. З пачаткам Сямігадовай вайны ён прызначаецца на 60-гарматны карабель «Пембрак». «Пембрак» удзельнічаў у блакадзе Біскайскага заліва, затым у лютым 1758 года быў адпраўлены да паўночнаамерыканскага ўзбярэжжа (Канада).
Перад Кукам была пастаўлена найважнейшая задача, якая мела ключавое значэнне для ўзяцця Квебека, — абставіць фарватэр участка ракі Святога Лаўрэнція, каб брытанскія караблі маглі прайсці да Квебека. Дадзеная задача ўлучала ў сябе не толькі нанясенне фарватэру на карту, але і пазначэнне суднаходных участкаў ракі буямі. З аднаго боку, з-за надзвычайнай складанасці фарватэру, аб'ём працы быў вельмі вялікі, з другога — працаваць прыходзілася па начах, пад абстрэлам французскай артылерыі, адбіваючы начныя контратакі, аднаўляючы буі, якія французы паспявалі знішчыць. Паспяхова выкананая праца ўзбагаціла Кука картаграфічным вопытам, а таксама стала адной з асноўных прычын, па якіх Адміралцейства ў канчатковым выніку спыніла свой гістарычны выбар менавіта на ім. Квебек быў абложаны, потым узяты. Кук непасрэдна ў баявых дзеяннях удзелу не прымаў. Пасля ўзяцця Квебека Кук быў пераведзены майстрам на флагманскі карабель «Нартумберленд», што можна расцаніць як прафесійнае заахвочванне. Па загадзе адмірала Колвіла Кук працягваў картаграфаванне ракі Святога Лаўрэнція да 1762 года. Карты Кука былі рэкамендаваныя адміралам Колвілам да публікацыі і былі апублікаваныя ў Паўночнаамерыканскай лоцыі 1765 года. У Англію Кук вярнуўся ў лістападзе 1762 года.
Неўзабаве пасля вяртання з Канады, 21 снежня 1762 года, Кук ажаніўся з Элізабэт Батс. У іх было шасцёра дзяцей: Джэймс (1763-1794), Натаніэль (1764-1781), Элізабэт (1767-1771), Джозэф (1768-1768), Джордж (1772-1772) і Х'ю (1776-1793). Сям'я пражывала ў лонданскім Іст-Эндзе. Пра жыццё Элізабэт пасля смерці Кука вядома мала. Яна пражыла пасля яго смерці яшчэ 56 гадоў і памерла ў снежні 1835 года ва ўзросце 93 гадоў.

## Першае кругасветнае падарожжа (1767-1771) 
### Мэты экспедыцыі 
Афіцыйнай мэтай экспедыцыі было даследаванне праходжання Венеры праз дыск Сонца. Аднак у сакрэтных загадах, атрыманых Кукам, яму прадпісвалася неадкладна пасля завяршэння астранамічных назіранняў адпраўляцца ў паўднёвыя шыроты на пошукі так званага Паўднёвага мацерыка.

Экспедыцыі быў выдзелены «Індэвар» — невялікае судна, якое належала да класа так званых «вугальшчыкаў» (названых так з-за таго, што караблі дадзенага класа ў асноўным выкарыстоўваліся для перавозкі вугалю), з характэрна малым асяданнем, пераабсталяванае адмыслова для экспедыцыі.
Батанікамі былі Карл Соландэр і Джозаф Банкс, член Каралеўскага таварыства і будучы яго прэзідэнт, які быў да таго ж вельмі заможным чалавекам. Мастакі — Аляксандр Б'юк і Сідні Паркінсан. Астраном Грын павінен быў разам з Кукам праводзіць назіранні. Суднавым лекарам быў доктар Манкгаўз.

### Ход экспедыцыі 
26 жніўня 1768 года «Індэвар» выйшаў з Плімута і 10 красавіка 1769 года дасягнуў берагоў Таіці. Выконваючы загады Адміралцейства, якія прадпісваюць «усімі сродкамі падтрымліваць сяброўства з тубыльцамі».
На Гаваях экспедыцыя прабыла да 2 лютага, аднаўляючы сілы і рыхтуючыся да плавання ў паўночных шыротах, затым рушыла на паўночны ўсход, да заходняга ўзбярэжжа Паўночнай Амерыкі. На гэтым шляху караблі трапілі ў шторм і атрымалі частковыя пашкоджанні («Рэзалюшн», у прыватнасці, страціў бізань-мачту).
30 сакавіка 1778 года караблі сталі на рамонт у працяглым і вузкім заліве Нутка (), які ўдаецца з боку Ціхага акіяна ў востраў Ванкувер.
26 красавіка, скончыўшы рамонт, яны выйшлі з заліва Нутка і накіраваліся ўздоўж паўночнаамерыканскага ўзбярэжжа на поўнач. Ля берагоў Аляскі, аднак, зноў прыйшлося зрабіць прыпынак для рамонту, бо «Рэзалюшн» моцна працякаў.
У пачатку жніўня караблі прайшлі праз Берынгаў праліў, перасеклі Паўночны палярны круг і ўвайшлі ў Чукоцкае мора. Тут яны натыкнуліся на суцэльнае ледзяное поле. Працягваць дарогу на поўнач было немагчыма, набліжалася зіма, таму Кук развярнуў караблі, маючы намер правесці зіму ў больш паўднёвых шыротах.
2 кастрычніка 1778 года Кук дасягнуў Алеўцкіх астравоў, тут ён сустрэў рускіх прамыслоўцаў, якія далі яму сваю карту для вывучэння. Руская карта выглядала значна паўнейшай за карту Кука, яна ўтрымоўвала невядомыя Куку астравы, а абрысы многіх зямель, нанесеныя ў Кука толькі прыблізна, былі адлюстраваныя на ёй з высокай ступенню дэталізацыі і дакладнасці. Вядома, што Кук перамаляваў гэтую карту і назваў праліў, які падзяляе Азію і Амерыку, імем Берынга.
24 кастрычнік 1778 караблі пакінулі Алеўцкія астравы і 26 лістапада дасягнулі Гавайскіх астравоў, аднак прыдатная стаянка для караблёў была знойдзеная толькі 16 студзеня 1779 года. Жыхары астравоў — гавайцы — сабраліся вакол караблёў у вялікай колькасці; Кук у сваіх запісах ацэньваў іх колькасць у некалькі тысяч. Пазней стала вядома, што вялікая цікавасць і асаблівае стаўленне астравянінаў да экспедыцыі тлумачыліся тым, што яны прынялі Кука за аднаго са сваіх багоў. Добрыя адносіны, якія ўсталяваліся спачатку паміж членамі экспедыцыі і гавайцамі, пачалі, аднак, хутка псавацца; з кожным днём колькасць крадзяжоў, якія здзяйсняліся гавайцамі, ўзрастала, а сутычкі, якія ўзнікалі з-за спробаў вярнуць скрадзенае, станавіліся ўсё гарачэй.

Адчуваючы, што сітуацыя робіцца крытычнай, Кук 4 лютага пакінуў заліў, аднак шторм, які распачаўся неўзабаве, нанёс сур'ёзную шкоду такелажу «Рэзалюшн», і 10 лютага караблі былі вымушаныя вярнуцца дзеля рамонту (іншай якарнай стаянкі паблізу не было). Ветразі і часткі такелажу звезлі на бераг, каб рамантаваць. Стаўленне гавайцаў да экспедыцыі стала тым часам адкрыта варожым. У акрузе з’явілася шмат узброеных людзей. Колькасць крадзяжоў павялічылася. 13 лютага з палубы «Рэзалюшн» былі скрадзеныя абцугі. Спроба іх вярнуць сталася няўдалай і скончылася адкрытым сутыкненнем.
На наступны дзень, 14 лютага, быў скрадзены баркас з «Рэзалюшн». Каб вярнуць скрадзеную маёмасць, Кук вырашыў узяць на борт у якасці закладніка Каланіёпу, аднаго з мясцовых правадыроў. Высадзіўшыся на бераг з групай узброеных людзей, якая складалася з дзесяці марскіх пяхотнікаў на чале з лейтэнантам Філіпсам, ён прайшоў да жытла правадыра і запрасіў яго на карабель. Прыняўшы прапанову, Каланіёпа рушыў услед за англічанамі, аднак каля самага берага адмовіўся ісці далей, як мяркуецца, паддаўшыся на ўгаворы жонкі. Тым часам на беразе сабралася некалькі тысяч гавайцаў, якія акружылі Кука і яго людзей, адціснуўшы іх да самай вады. Сярод іх разнёсся слых, што англічане забілі некалькіх гавайцаў (у дзённіках капітана Клерка згаданы адзін тубылец, забіты людзьмі лейтэнанта Рыкмена незадоўга да апісваных падзей), і гэтыя чуткі, а таксама не цалкам адназначныя паводзіны Кука, падштурхнулі натоўп да пачатку варожых дзеянняў. У распачатай сутычцы сам Кук і чацвёра матросаў загінулі, астатнім удалося адступіць на карабель. Ёсць некалькі супярэчлівых сведчанняў відавочцаў тых падзей, і па іх складана судзіць аб тым, што ж адбылося на самай справе. З дастатковай ступенню дакладнасці можна толькі сказаць, што сярод англічан пачалася паніка, каманда стала бязладна адступаць да шлюпкі, і ў гэтай мітусні Кук быў забіты гавайцамі (меркавана ударам дзіды ў патыліцу).

Такім чынам, вечарам 14 лютага 1779 г 50-гадовы капітан Джэймс Кук быў забіты жыхарамі Гавайскіх астравоў. Капітан Клерк у сваіх дзённіках падкрэслівае: калі б Кук адмовіўся ад правакацыйных паводзінаў перад тварам шматтысячнага натоўпу і не пачаткаў расстрэльваць гавайцаў, няшчаснага выпадку можна было б пазбегнуць. Па словах лейтэнанта Філіпса, гавайцы не збіраліся перашкаджаць вяртанню англічан на карабель і тым больш нападаць, а шматлікасць натоўпу тлумачылася іх хваляваннем за лёс караля (небеспадстаўна, калі мець на ўвазе тую мэту, з якой Кук запрашаў Каланіёпу на карабель).

Пасля смерці Кука пасада начальніка экспедыцыі перайшла да капітана «Дыскаверы» Чарлза Клерка. Клерк спрабаваў дамагчыся выдачы цела Кука мірным шляхам. Пацярпеўшы няўдачу, ён распарадзіўся правесці ваенную аперацыю, падчас якой высадзіўся пад прыкрыццём гармат дэсант захапіў і спаліў дашчэнту прыбярэжныя паселішчы і адкінуў гавайцаў у горы. Пасля гэтага гавайцы даставілі на «Рэзалюшн» кошык з дзесяццю фунтам мяса і чалавечую галаву без ніжняй сківіцы. 22 лютага 1779 года рэшткі Кука былі пахаваныя ў моры. Капітан Клерк памёр ад сухотаў, якімі быў хворы на працягу ўсяго плавання. У Англію караблі вярнуліся 7 кастрычніка 1780 года

### Вынікі экспедыцыі 
Асноўная мэта экспедыцыі — адкрыццё Паўночна-Заходняга праходу — не была дасягнутая. Былі адкрытыя Гавайскія астравы, востраў Раства і некаторыя іншыя астравы.

## Цікавыя факты 
У гонар Індэвара, першага карабля, якім камандаваў Джэймс Кук, быў названы камандны модуль касмічнага карабля Апалон-15. Падчас яго палёту была ажыццёўлена чацвёртая высадка людзей на Месяц.

## Гл. таксама 
* Гісторыя Гаваяў

## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Таварыства капітана Кука
* Біяграфія Джэймса Кука
* Сканы карт Кука

Катэгорыя:Падарожнікі Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Картографы Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Даследчыкі Ціхага акіяна
Катэгорыя:Даследчыкі Антарктыкі
Катэгорыя:Даследчыкі Аўстраліі і Акіяніі
Катэгорыя:Вікіпедыя:Істотныя артыкулы