open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Віктар Пятровіч Тышчанка

**Віктар Пятровіч Тышчанка** () — савецкі энтамолаг, фізіёлаг, эколаг і сістэматык, вучань . Прафесар Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 15 студзеня 1937 года ва Улан-Удэ. Яго бацька Пётр Антонавіч Тышчанка быў інжынерам-будаўніком гідраэлектрастанцый.

У 1954 годзе паступіў на біёлага-глебавы факультэт Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта і да канца жыцця меў цесныя сувязі з кафедрай энтамалогіі. В. П. Тышчанка пачаў працаваць над кандыдацкай дысертацыяй 1959 годзе і пасля атрымання ступені кандыдата навук ў 1963 годзе быў прызначаны выкладчыкам і навуковым супрацоўнікам. У 1969 годзе атрымаў пасаду загадчыка кафедры энтамалогіі біёлага-глебавага факультэта Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта, якой загадваў да 1986 года.

Распрацоўваў тэорыю фізіялагічных механізмаў фотапедыядычных рэакцый, унёс вялікі ўклад у савецкую арахналогію. Аўтар навучальнага дапаможніка і падручніка для ўніверсітэтаў па фізіялогіі насякомых, аўтар падручніка «Уводзіны ў тэорыю эвалюцыі». Першы старшыня секцыі арахналогіі Усесаюзнага энтамалагічнага таварыства, доктар біялагічных навук.

Памёр 24 мая 1986 года.

## Асноўныя працы 
* *Тыщенко В. П.* Определитель пауков европейской части СССР / Академия наук СССР, Зоологический институт, Научный совет по проблеме «Биологические основы, реконструкции и охраны животного мира»; [отв. ред. А. А. Стрелков] Ленинград : Наука, Ленинградское отделение, 1971. — 280, [1] c.
* 
* 
* Тыщенко В. П. Физиология фотопериодизма насекомых // Тр. ВЭО, 1977. — Т.59 — 152 с.
* 
* 

## Спасылкі 
* Кафедра энтомологии Санкт-Петербургского университета в XX-м веке

Катэгорыя:Біёлагі XX стагоддзя
Катэгорыя:Энтамолагі Расіі
Катэгорыя:Энтамолагі СССР
Катэгорыя:Арахнолагі
Катэгорыя:Аўтары падручнікаў
Танталавыя руды

**Танта́лавыя ру́ды** — прыродныя мінеральныя ўтварэнні, якія маюць у сабе тантал у злучэннях і колькасці, прыдатных і эканамічна мэтазгодных для здабычы і прамысловай перапрацоўкі.

Тантал маюць у сабе больш за 50 мінералаў (без уліку іх разнастайнасцяў). Найбольш пашыраныя з іх: танталіт, калумбіт-танталіт, ваджыніт, мікраліт, лапарыт, ганчаліт і іншыя танталаніабаты. Танталавя руды заўсёды маюць у сабе ніобій. У залежнасці ад суадносін колькасці танталу і ніобію адрозніваюць уласна танталавыя і комплексныя танталаніобіевыя руды, з якіх здабываюць таксама рэдказямельныя і радыеактыўныя элементы.

Па ўмовах утварэння радовішчы танталавых руд падзяляюцца на эндагенныя і экзагенныя (коры выветрывання і россыпы). Галоўны тып радовішчаў — пегматытавы. Радовішчы ў Аўстраліі, Бразіліі, Канадзе, Мазамбіку, Нігерыі, Казахстане, Расіі, Тайландзе, Малайзіі і іншых.

## Зноскі 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Танталовыетруды // Кольская энциклопедия 

Катэгорыя:Руды
Катэгорыя:Тантал
Рыкарда Серадор

**Рыкарда Серадор Сантэс** (; 1877 — 23 студзеня 1943) — іспанскі ваенны дзеяч, генерал-лейтэнант.

## Біяграфія 
Паступіў у Таледскую пяхотную акадэмію, працягваючы сямейную дынастыю ваенных. У час Рыфскай вайны камандаваў падраздзяленнем рэгулярных войск Афрыканскай арміі.

У 1932 годзе прыняў удзел у Санхурхадзе, няўдалай спробе дзяржаўнага перавароту пад кіраўніцтвам генерала Хасэ Санхурха. Быў асуджаны і сасланы ў турму Віла-Сіснерас (цяпер Заходняя Сахара). У канцы 1932 года збег разам з іншымі ўдзельнікамі Санхурхады. Пры ўрадзе Алехандра Леру амніставаны, вярнуўся ў армію і быў прызначаны ў Вальядалід, штаб-кватэру VII ваеннай акругі.

Далучыўся да ліпеньскага путча 1936 года, які прывёў да грамадзянскай вайны ў Іспаніі, з’яўляючыся адным з арганізатараў паўстання ў Вальядалідзе.  

Адзначыўся ў бітвы пры Гвадараме, паспяхова разграміўшы войскі праціўніка.

У канцы 1936 года ўзначаліў дывізію «Авіла», потым — 71-ю дывізію. Далей стаў начальнікам групы дывізій Гвадарама—Самасьера. 

8 студзеня 1937 года атрымаў званне брыгаднага генерала, 23 лютага 1939 года — генерала дывізіі.

У жніўні 1939 года быў прызначаны генерал-капітанам Канарскіх астравоў, на гэтай пасадзе знаходзіўся да сваёй смерці 23 студзеня 1943 года. Незадоўга да гэтага Серадору было прысвоена званне генерал-лейтэнанта.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Удзельнікі грамадзянскай вайны ў Іспаніі (франкісты)
Катэгорыя:Генерал-лейтэнанты
Катэгорыя:Генералы Іспаніі
Наватар (бронеаўтамабіль)

**«Наватар»** () — украінская колавая бронемашына.

## Гісторыя 
Распрацоўшчыкам бронемашыны з’яўляецца зарэгістраваная ў Кіеве прыватная кампанія «Українська бронетехніка».

Упершыню прэзентавана 15 снежня 2017 года.

15 лістапада 2018 года браневікі перадалі ў войскі.

## Апісанне 
Бронемашына пабудавана на шасі амерыканскага паўнапрываднага пікапа Ford F550 і мае звычайную кампаноўку з пярэднім размяшчэннем рухавіка, браняванай кабінай у сярэдняй частцы, у кармавой частцы размешчаны грузавы адсек.

Корпус зварны, выраблены са сталёвых бранявых лістоў і  забяспечвае ўзровень абароны ПЗСА-4 па дзяржаўнаму стандарту Украіны.

Бронемашына абсталявана сістэмай аўтаматычнага пажаратушэння
** **Нацыянальная гвардыя** — невядомая колькасць станам на 2021 год

## Крыніцы 
Катэгорыя:Бронеаўтамабілі паводле алфавіта
Катэгорыя:Бранятэхніка Украіны
Кулёўка

**Кулёўка** — рака ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Рудаўка (прыток Нарава).

Даўжыня ракі 8,6 (3) км. Пачынаецца за 2 км у напрамку на захад (за 6 км на паўднёвы захад) ад вёскі Баяры. Упадае ў Рудаўку за 0,5 км у напрамку на захад ад вусця ракі Друнёўка. Рэчышча каналізаванае на 1,5 км ад вытока.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Общая характеристика речной сети Гродненской области (в разрезе районов) // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь» 

Катэгорыя:Рэкі Свіслацкага раёна
Катэгорыя:Басейн Нарава
Trochanteriidae

**Trochanteriidae** — сямейства аранеаморфных павукоў. Уключае каля 150 відаў.

## Апісанне 
Адрозніваюцца ад іншых павукоў сямейства  моцна сплясканымі галавагрудзьмі з вачыма, якія займаюць большую іх частку (па шырыні карапакса). Памеры аўстралійскіх відаў менш 1 см. Вядома каля 30 выкапнёвых відаў (шэсць цалкам вымерлых родаў): выяўленыя ў неагенавых балтыйскім і дамініканскім бурштынах.

## Апісанне 
Аўстралія, Паўднёвая Амерыка, Арыентальная вобласць, Мадагаскар і Афрыка.

## Сістэматыка 
19 сучасных родаў і каля 150 відаў.

*  Platnick, 2002 — Аўстралія
*  Platnick, 2008 — Аўстралія
*  Platnick, 2002 — Аўстралія
*  Simon, 1897 — Чылі
*  Henschel, Davies & Dickman, 1995 — Аўстралія
*  Simon, 1893 — Аўстралія
*  Platnick, 2002 — Аўстралія
*  Platnick, 2002 — Аўстралія
*  Deeleman-Reinhold, 2001 — Сулавесі, востраў Каляд
*  Simon, 1880 — Кітай, Індыя, Карэя, Японія
*  Platnick, 2002 — Аўстралія
*  O. P-Cambridge, 1890 — Афрыка, Канарскія астравы, Мадагаскар
*  Simon, 1880 — Аўстралія, Новая Каледонія
*  Simon, 1880 — Аўстралія
*  Platnick, 2002 — Аўстралія
*  Simon, 1893 — Аўстралія
*  Platnick, 2002 — Аўстралія
*  Simon, 1909 — Аўстралія
*  Karsch, 1878 — Паўднёвая Амерыка

; Выкапнёвыя роды
:

* †   Wunderlich, 2004
* †   C. L. Koch & Berendt, 1854
* †   Petrunkevitch, 1955
* †   Wunderlich, 2004
* †   Wunderlich, 2004
* †   Petrunkevitch, 1963

## Літаратура 
* 
*  Abstract

## Спасылкі 
* Каталог павукоў свету. World Spider Catalog (2016), version 17.0. Natural History Museum Bern.  

Катэгорыя:Сямействы павукападобных
Катэгорыя:Аранеаморфныя павукі
Група савецкіх ваенных спецыялістаў у Сірыі

**Група савецкіх ваенных спецыялістаў у Сірыі** () — зводнае воінскае фарміраванне Узброеных Сіл СССР, накіраванае ў Сірыю ў 1956 годзе па запрашэнні ўрада краіны і прэзідэнта Шукры аль-Куатлі.

Кантынгент аказваў дапамогу ў будаўніцтве нацыянальных узброеных сіл і абароне краіны ад знешніх пагроз. У 1973 і 1983 гадах па настойлівых просьбах прэзідэнта Хафеза аль-Асада колькасць войск павялічвалася за кошт рэгулярных часцей Савецкай Арміі. У заходняй гістарыяграфіі місія ў Сірыі разглядаецца як эпізод барацьбы за ўплыў у стратэгічна важным рэгіёне паміж СССР і ЗША на фоне Халоднай вайны.

З часоў праўлення Ш. Куатлі ў Сірыі знаходзіўся моцны і ўкамплектаваны апарат савецкіх ваенных саветнікаў і ваенспецаў. Яго структура і метады работы шмат у чым супадалі з аналагічнымі групамі савецкіх ваенных спецыялістаў у іншых арабскіх краінах. Замежныя ваенныя саветнікі і спецыялісты прысутнічалі ва ўсіх кіраўнічых звёнах Узброеных сіл Сірыі. На працягу некалькіх дзесяцігоддзяў у дзяржаве пастаянна знаходзіліся савецкія вайскоўцы, якія былі нязменнымі актыўнымі ўдзельнікамі амаль усіх рэгіянальных крызісаў, канфліктаў і войнаў.

## Гл. таксама 
* Групоўка расійскіх войск у Сірыі

## Крыніцы 
Катэгорыя:Замежныя кантынгенты Узброеных сіл СССР
Катэгорыя:Гісторыя Сірыі
Вольга Мікалаеўна Жук

**Вольга Мікалаеўна Жук** (нар. 18 кастрычніка 1978, г. Бабруйск) — беларускі палітык, дэпутатка Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VIII склікання.

## Біяграфія 
Нарадзілася 18 кастрычніка 1978 года ў г. Бабруйску Магілёўскай вобласці.

Скончыла Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Эканоміка і кіраванне на прадпрыемстве»; Магілёўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя А. А. Куляшова па спецыяльнасці «Правазнаўства»; прайшла перападрыхтоўку ў Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае кіраванне нацыянальнай эканомікай».

Працавала эканамістам Беларускага шыннага камбіната «Белшына»; галоўным спецыялістам, начальнікам аддзела ўпраўлення па працы, занятасці і сацыяльнай абароне, начальнікам упраўлення эканомікі, намеснікам старшыні Бабруйскага гарадскога выканаўчага камітэта.

У 2024 годзе выбрана дэпутаткай Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VIII склікання ад Бабруйскай-Ленінскай акругі № 78. Член Пастаяннай камісіі па эканамічнай палітыцы.

## Узнагароды 
Узнагароджана ганаровымі граматамі Міністэрства эканомікі  Рэспублікі Беларусь, Бабруйскага гарадскога выканаўчага камітэта, юбілейным медалём «100 год беларускім эканамічным органам».

## Спасылкі 
* Біяграфія на сайце Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь

Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 8-га склікання
Юрый Міхайлавіч Марусік

**Юрый Міхайлавіч Марусік** (нар. 13 мая 1962, Сарны, УССР) — савецкі і расійскі заолаг, арахнолаг. Аўтар больш за 500 навуковых прац. Апісаў больш за 700 відаў, 57 родаў і два падсямействы павукоў.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 13 мая 1962 года ў г. Сарны Ровенскай вобласці УССР ў сям’і выкладчыка фізікі і англійскай мовы Міхаіла Адамавіча Марусік і медсястры, пазней — выхавальніцы і загадчыцы дзіцячага садка Тамары Андрэеўны Марусік. Бацькі жылі і працавалі ў пасёлку Екацярынаўка.

Цікавасць да заалогіі ў Ю. М. Марусіка з’явілася з дзяцінства дзякуючы кнігам і захапленнем фатаграфіяй. У 1979 годзе паступіў у Ленінградскі дзяржаўны ўніверсітэт. З першага курса ён стаў займацца вывучэннем павукоў, а з трэцяга размеркаваўся на кафедру энтамалогіі пад кіраўніцтвам загадчыка кафедры В. П. Тышчанкі. Першую працу ён апублікаваў у 1981 годзе, выклаўшы ў ёй вынікі даследаванняў павукоў у запаведніку «Лес на Ворскле» (Белгародская вобласць) падчас палявой практыкі на другім курсе. У 1982 годзе, пасля трэцяга курса, ён паехаў у Лагадэхскі запаведнік ў Грузіі, па выніках чаго ён пасля напісаў дыпломную працу, а ў 1983 годзе здзейсніў паездкі на стацыянар «Абарыген» (Магаданская вобласць), у Хінганскі запаведнік (Амурская вобласць), Сярэднюю Азію і Казахстан. Пасля заканчэння ўніверсітэта ўладкаваўся ў Інстытут біялагічных праблем Поўначы (ІБПП) у Магадане.

Неўзабаве пасля пераезду ў Магадан Марусік паступіў у аспірантуру пад кіраўніцтвам В. П. Тышчанкі. У 1988 годзе ён абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Фаўна і насельніцтва павукоў вярхоўяў Калымы». У 1989 годзе прыняў удзел у Міжнародным арахналагічным кангрэсе ў Турку. З 1990-х гадоў з-за скарачэння фінансавання навукі ў Расіі Марусік стаў шмат працаваць за мяжой, пераважна ў Біялагічным музеі Турку сумесна з фінскімі арахнолагамі. У 2007 годзе ён абараніў доктарскую дысертацыю па тэме «Павукі (Arachnida: Aranei) азіяцкай Расіі: таксанамія, фаўна, заагеаграфія».

## Прызнанне 
У 2007 годзе абраны віцэ-прэзідэнтам Міжнароднага арахналагічнага таварыства.

### Таксоны, названыя ў гонар 
У гонар Марусіка названы 21 від і два роды павукоў ( цяпер лічыцца сінонімам роду ), 1 від скарпіёнаў і 6 відаў і 2 падвіды насякомых:

; Павукі:
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 

; Скарпіёны:
# 

; Насякомыя:
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 

Катэгорыя:Арахнолагі
Катэгорыя:Заолагі Расіі
Катэгорыя:Заолагі СССР
Аксана Яўгенаўна Ільковіч

**Аксана Яўгенаўна Ільковіч** (нар. 1 снежня 1975, в. Заельнае, Любанскі раён) — беларускі палітык, дэпутатка Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VIII склікання.

## Біяграфія 
Нарадзілася 1 снежня 1975 года ў в. Заельнае Любанскага раёна Мінскай вобласці.

Скончыла Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка па спецыяльнасці «Дэфекталогія (тыфлапедагогіка, педагогіка і псіхалогія дашкольная)».

Працавала дэфектолагам у сярэдняй школе № 2 г. Любані; настаўнікам-дэфектолагам, намеснікам дырэктара, дырэктарам Любанскага раённага цэнтра карэкцыйна-развіваючага навучання і рэабілітацыі; дырэктарам  Тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Любанскага раёна.

Член Беларускай партыі «Белая Русь», рэспубліканскага грамадскага аб’яднання «Белая Русь», грамадскага аб’яднання «Беларускі саюз жанчын».

У 2024 годзе выбрана дэпутаткай Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VIII склікання ад Салігорскай сельскай акругі № 69. Член Пастаяннай камісіі па працы і сацыяльных пытаннях.

## Узнагароды 
Узнагароджана граматамі Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, камітэта па працы, занятасці і сацыяльнай абароне Мінскага абласнога выканаўчага камітэта, ганаровымі граматамі і падзякамі Любанскага раённага выканаўчага камітэта і Любанскага раённага Савета дэпутатаў.

## Сям'я 
Мае сына.

## Спасылкі 
* Біяграфія на сайце Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь

Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 8-га склікання
TV Globo

**TV Globo** (раней вядомы як **Rede Globo**) — бразільская тэлевізійная сетка, якая належыць Grupo Globo, заснавана ў 1965 годзе Раберта Марыньё.

TV Globo — другая па велічыні камерцыйная тэлевізійная сетка ў Лацінскай Амерыцы. Гэта таксама найбуйнейшая тэлевізійная сетка ў свеце пасля ABC і найбуйнейшых вытворцаў тэленавел.

## Тэлевізійныя праграмы 
### Навіны 
* Jornal Nacional
* Jornal da Globo
* Bom Dia Brasil
* Jornal Hoje

### Грамадскія справы 
* Fantástico

### Ток-шоў 
* Mais Você  
* Encontro com Patrícia Poeta 

### Рэаліці-шоў 
* Big Brother Brasil

### Эстрадныя шоу 
* É de Casa  
* Caldeirão com Mion  
* Altas Horas  
* Domingão com Huck 

### Тэленавелы 
* Сямейныя вузы
* Клон
* Бразільскі праспект
* Ўзыходзячае сонца
* Закон кахання
* Сіла жадання
* Па той бок раю
* Уладальнік кавалка
* Зямля і запал

## Спасылкі 
* Афіцыйны вэб-сайт 

Катэгорыя:Тэлеканалы Бразіліі
Катэгорыя:Тэлеканалы на партугальскай мове
Юлія Уладзіміраўна Друніна

**Юлія Уладзіміраўна Друніна** (; ) — савецкая паэтэса. Сакратар Саюза пісьменнікаў СССР і Саюза пісьменнікаў РСФСР. Народны дэпутат СССР.

## Біяграфія 
Удзельніца Вялікай Айчыннай вайны.

У пачатку 1945 года ў часопісе «Знамя» была надрукавана падборка вершаў Юліі Друнінай. У сакавіку 1947 года Друніна прыняла ўдзел у Першай Усесаюзнай нарадзе маладых пісьменнікаў, што падтрымала яе маральна і дало магчымасць працягваць сваю творчую дзейнасць. У 1948 годзе выйшла першая кніга вершаў Юліі Друнінай «У салдацкім шынялі». Затым паэтэса была прынята ў кандыдаты Саюза пісьменнікаў — быў тады такі інстытут.

У 1952 годзе пасля выхаду другой кніжкі Друніна падала заяву пра перавод з кандыдатаў у члены Саюза пісьменнікаў. Друніну падтрымаў Твардоўскі, толькі пасля яго выступу сакратарыят СП прыняў рашэнне перавесці яе ў сябры СП СССР.

У наступныя гады зборнікі выходзілі адзін за адным: у 1955 годзе — зборнік «Гутарка з сэрцам», у 1958 годзе — «Вецер з фронту», у 1960 годзе — «Сучаснікі», у 1963 годзе — «Трывога» і іншыя. У 1967 годзе Друніна пабывала ў Германіі, у Заходнім Берліне. Падчас паездкі па ФРГ яе спыталі: «Як Вы здолелі захаваць пяшчоту і жаноцкасць пасля ўдзелу ў такой жорсткай вайне?». Яна адказала: «Для нас увесь сэнс вайны з фашызмам менавіта ў абароне гэтай жаноцкасці, спакойнага мацярынства, дабрабыту дзяцей, свету для новага чалавека».

У 1970-я гады выходзяць зборнікі: «У двух вымярэннях», «Я родам не з дзяцінства», «Акопная зорка», «Не бывае кахання нешчаслівай» і іншыя. У 1980 годзе — «Бабінае лета», у 1983 годзе — «Сонца — на лета». Сярод нямногіх празаічных твораў Друнінай — аповесць «Аліска» (1973), аўтабіяграфічная аповесць «З тых вяршыняў…» (1979), публіцыстыка.

## Прэміі і ўзнагароды 
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі РСФСР імя М. Горкага (1975). 

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Рускамоўныя паэты
Парыж гарыць

**«Парыж гарыць»** (, таксама вядомы пад назвамі **«Парыж у агні»** і **«Парыж у агнях»**) — амерыканскі дакументальны фільм 1990 года рэжысёра Джэні Лівінгстан. Зняты ў 1980-х гадах, ён паказвае вог/ () Нью-Ёрка і ўключаныя ў яе лацінаамерыканскія, афраамерыканскія і ЛГБТ+ супольнасці.

Фільм даследуе «балі», удзельнікі якіх, прытрымліваючыся канкрэтнай «катэгорыі» або тэмы, ладзілі аналагі модных паказаў. З-за непрымання грамадствам лацінаамерыканская і афраамерыканская ЛГБТ+ супольнасць не магла паўнавартасна ўпісацца ў грамадства, таму адной з самых папулярных «катэгорый» стала *realness*, задача якой была паднесці сябе як чалавека пэўнага сацыяльнага статусу і полу, які яны малююць. Удзельнікі балю выконваюць варыянты танца вог, які базуецца на мадэльных позах і подыумнай хадзе. Адметныя асаблівасці: хуткая тэхніка руху рукамі, вычварная, манерная хада, падзенні, кручэнне, вялікая колькасць пазіравання і эмацыйная гульня. Назва танца адсылае да аднайменнага часопіса «Vogue», які сімвалізуе высокую моду, да якой удзельнікі культуры баляў не маглі наблізіцца з-за свайго сацыяльнага статусу. Канкурсантаў ацэньваюць па такіх крытэрах, як іх танцавальны талент, іх адзенне і «рэалістычнасць» іх ладу.

Балі сталі месцам, дзе трансгендары і дрэг-каралевы маглі паказаць сябе, не баючыся асуджэння грамадства за іх гендарную ідэнтычнасць.

Большая частка фільма чаргуецца кадрамі баляў і інтэрв’ю з удзельнікамі сцэны, уключаючы Пеппер ЛаБейжа, Дорыян Коры, Энджы Экстраваганза і Вілі Ніндзя, якія распавядаюць пра культуру баляў. Многія з удзельнікаў, якія прэтэндуюць на прызы, з’яўляюцца прадстаўнікамі «дамоў», якія выступаюць у якасці сем’яў для людзей, чыя біялагічная сям’я не прыняла іх. Яны выступаюць у ролі сем’яў і сацыяльных груп, часцяком маючы пры сабе «маці» або «бацьку» дома, якія з’яўляюцца яго заснавальнікамі. Дамы і ўдзельнікі сцэны, якія пастаянна выйграюць трафеі, у канчатковым выніку атрымліваюць «легендарны» статус.

У 1990 годзе Мадонна выпусціла песню «Vogue», якая наўпрост адсылае да аднайменнага танца, а ў відэакліпе на песню выкарыстоўваюцца элементы яго рухаў. Камерцыйны поспех песні перанёс «падпольную культуру» на шырокую грамадскасць; нягледзячы на тое, што Малькальм Макларэн заняў першае месца ў чарце Billboard Dance Chart з песняй «Deep in Vogue» годам раней, менавіта Мадонна зрабіла танец папулярным. Да гэтага вог танцавалі выключна ў нелегальных гей-барах і клубах Нью-Ёрка.

У 2016 годзе фільм быў абраны Нацыянальным рэестрам фільмаў для захоўвання ў Бібліятэцы Кангрэса як «культурна, гістарычна і эстэтычна значны».

У 2018 годзе адбылася прэм’ера серыяла «Поза», дзеянне якога разгортваецца ў Нью-Ёрку канца 1980-х і пачатку 1990-х гадоў, гэта першае забаўляльнае шоу пра культуру баляў. Шоу паказвае некалькі сегментаў жыцця — уласна культуру баляў, жыццё даўнтаўна, а таксама ўплыў СНІДу на ЛГБТ+ супольнасць таго часу.
Мак-Говерн

**Мак-Говерн** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Джордж Мак-Говерн — амерыканскі палітычны дзеяч
* Майкл Мак-Говерн — паўночнаірландскі футбаліст
* Элізабет Мак-Говерн — амерыканская актрыса
Джэльфа

**Джэ́льфа** (‎) — горад у Алжыры, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Заснаваны ў 1852 годзе французскімі каланістамі. Насельніцтва — 170 000 чалавек (паводле ацэнкі 2005 года).

Знаходзіцца ў паўночнай частцы краіны, у гарах, на вышыні 1138 м над узроўнем мора. Клімат засушлівы. Каля Джэльфы размешчана некалькі салёных азёр; на поўдзень пачынаецца пустыня Сахара. Горад абслугоўвае аэрапорт, размешчаны на вышыні прыблізна 1200 м над узроўнем мора.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Гарады Алжыра
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1852 годзе
Эль-Хруб

**Эль-Хруб** (араб. الخروب‎) — горад на паўночным усходзе Алжыра, на тэрыторыі правінцыі Канстанціна. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнай акругі, знаходзіцца ў паўднёвай частцы правінцыі, у горнай мясцовасці Атласа, на вышыні 596 метраў над узроўнем мора. Эль-Хруб размешчаны на адлегласці прыблізна 330 кіламетраў на ўсход ад сталіцы краіны, горада Алжыра.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Алжыра
Фагелькопскія горныя дажджавыя лясы

**Фагелькопскія горныя дажджавыя лясы** — экарэгіён трапічных вільготных лясоў на крайнім захадзе вострава Новай Гвінеі. Экарэгіён ахоплівае горы паўастравоў Птушыная Галава (Фагелькоп) і Бамберай.

## Геаграфія 
Экарэгіён ахоплівае трапічныя горныя лясы, таксама званыя хмарнымі лясамі, вышэй за 1000 метраў над узроўнем мора на паўвостравах Птушыная Галава (таксама Фагелькоп або Чэндэравасіх) і Бамберай. Найбольшая плошча рэгіёну прыпадае на Арфакскія горы і горы Тамраў на паўночным усходзе паўвострава Птушыная Галава. Меншыя ўчасткі праходзяць у гарах Факфакскіх і Кумава на захадзе паўвострава Бомберай, а таксама на ўсход у гарах малога Вандаменскага паўвострава, што абмываецца залівам Чэндэравасіх. Навакольныя перадгор’і і нізіны займае экарэгіён Фагелькоп-Аруйскіх нізінных дажджавых лясоў.

## Флора 
Лясы экарэгіёна дзеляцца на некалькі тыпаў, якія адрозніваюцца ў залежнасці ад колькасці ападкаў, вышыні над узроўнем мора і наяўных глеб. У ніжніх горных лясах пераважаюць  разам з відамі роду  і дрэвамі з сямейства ,  і іншых. На ўзвышшах пераважаюць лясы з , пакрытыя мохамі і іншымі эпіфітамі. На найвышэйшых участках пераважаюць хвойныя родаў ,  і . У Арфакскіх гарах жыве эндэмічны грызун . Некаторыя віды мясцовых сысуноў знаходзяцца пад пагрозай знікнення ці маюць абмежаванае рассяленне.

## Запаведныя зоны 
Ацэнка 2017 года паказала, што 11958 км², або 55 % экарэгіёна, трапляюць пад ахоўныя тэрыторыі. Каля паловы неахоўных зямель усё яшчэ пакрыта лясамі. Да ахоўных тэрыторый адносяцца:
* прыродны запаведнік «Паўночныя Тамраў» () — 3683,65&nbsp;км²
* прыродны запаведнік «Паўднёвыя Тамраў» () — 2478,75&nbsp;км²
* прыродны запаведнік «Арфакскія горы» () — 683,25&nbsp;км²
* прыродны запаведнік «Горы Кумава» () — 1881,5&nbsp;км²
* прыродны запаведнік «Факфакскія горы» () — 343,91&nbsp;км²
* прыродны запаведнік «Вандыбойскія горы» () — 795,0&nbsp;км²

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* «Vogelkop montane rain forests». *Terrestrial Ecoregions*. World Wildlife Fund.
* West Papuan highlands endemic bird area (BirdLife International)

Катэгорыя:Горныя лясы
Катэгорыя:Экарэгіёны Аўстралазіі
Катэгорыя:Экарэгіёны Інданезіі
Наталля Сяргееўна Дзяргач

**Наталля Сяргееўна Дзяргач** (нар. 27 верасня 1964, г.п. Урэчча, Любанскі раён) — беларускі ўрач-педыятр, дэпутатка Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VIII склікання.

## Біяграфія 
Нарадзілася 27 верасня 1964 года ў г.п. Урэчча Любанскага раёна Мінскай вобласці.

Скончыла Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут па спецыяльнасці «Педыятрыя»; Беларускую медыцынскую акадэмію паслядыпломнай адукацыі па спецыяльнасці «Арганізацыя аховы здароўя».

Працавала ўчастковым урачом-педыятрам, загадчыкам дзіцячага аддзялення Любанскага тэрытарыяльнага медыцынскага аб’яднання; урачом-метадыстам арганізацыйна-метадычнага аддзела Мінскай абласной дзіцячай бальніцы; раённым урачом-педыятрам Савецкага раёна г. Мінска; намеснікам галоўнага ўрача па арганізацыйна-метадычнай рабоце, галоўным урачом 34-й цэнтральнай раённай клінічнай паліклінікі Савецкага раёна г. Мінска.

Член Савета грамадскага аб’яднання «Беларуская асацыяцыя ўрачоў».

У 2024 годзе выбрана дэпутаткай Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VIII склікання ад Усходняй акругі № 107. Член Пастаяннай камісіі па ахове здароўя, фізічнай культуры, сямейнай і маладзёжнай палітыцы.

## Узнагароды 
Узнагароджана ганаровымі граматамі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь, Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта, Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў, нагруднымі знакамі «За працу ў імя жыцця», «Лепшы настаўнік».

## Спасылкі 
* Біяграфія на сайце Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь

Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 8-га склікання
Тыярэт

**Тыярэт** — горад на паўночным захадзе Алжыра, адміністрацыйны цэнтр аднайменных правінцыі і акругі. Размешчаны на паўднёвы захад ад горада Алжыр, у горным раёне Тэль-Атлас, прыкладна за 150 км ад узбярэжжа Міжземнага мора. Насельніцтва — 160 000 чалавек (паводле ацэнкі 2005 года).

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Алжыра
Біскра

**Біскра** — горад на поўначы Алжыра, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі і акругі. Размешчаны прыкладна за 400 км на паўднёвы ўсход ад горада Алжыр, за 115 км на паўднёвы захад ад горада Батна і за 222 км на поўнач ад горада Тугурт. Насельніцтва - 190 000 чалавек (паводле ацэнкі 2005 года).

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Алжыра
Тугурт

**Тугурт** — горад на паўночным усходзе цэнтральнай часткі Алжыра, на тэрыторыі правінцыі Уаргла. З’яўляецца цэнтрам аднайменнай акругі. Насельніцтва — 140 000 чал. (паводле ацэнкі 2005 года). размешчаны на паўночным усходзе цэнтральнай часткі Алжыра, на ўскраіне пустыні Сахара. За 165 км на паўднёвы захад знаходзіцца Уаргла — адміністрацыйны цэнтр правінцыі, за 95 км на паўночны ўсход — горад Эль-Уэд.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Алжыра
Карыёл шматколерны

**Карыёл шматколерны** (*Trametes versicolor*) — від шырока распаўсюджаных грыбоў сямейства , сапрафіт. Па-англійску грыб называецца даслоўна «індычыным хвастом» ().

## Апісанне 
Мае цвердаватыя, тонкія, паўкруглыя капялюшыкі дыяметрам да 10 сантыметраў, сабраныя ў групы. Верхняя частка падзелена на зоны розных колераў: белыя, шэрыя, сінія, чорныя, аксаміцістыя, шаўкавіста-бліскучыя.

## Экалогія 
Па даных  і  на Далёкім Усходзе паражае лістоўніцу, хвою, елку, піхту, дуб, вяз, клён, ліпу, бярозу, ясень, таполю, асіну, вярбу, аксаміт.

## Некаторыя сінанімічныя назвы 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Паліпоравыя
Анаба

**Ана́ба** (араб. عنابة‎, 'Annābà «Месца, дзе расце зізіфус»; бербер. Aânavaen), у 1830—1963 гадах раней вядомы таксама як *Бо́н*, *Бо́на* (фр. Bône) — найбуйнейшы горад паўночна-ўсходняга Алжыра, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі, буйны порт на ўзбярэжжа Бонскага заліва Міжземнага мора. Размешчаны за 152 км на паўночны ўсход ад горада Канстанціна і за 80 км на захад ад мяжы з Тунісам. Насельніцтва — 257359 чалавек (2008).

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Алжыра
Tyromyces chioneus

**Tyromyces chioneus** — від грыбоў сямейства . Шырока распаўсюджаны грыб, ён мае цыркумпалярнае распаўсюджанне ва ўмераных барэальных хваёвых лясах Азіі, Еўропы і Паўночнай Амерыкі, выклікае белую гнілату мёртвых лісцевых парод дрэў, асабліва бярозы.

## Сістэматыка 
Від быў упершыню апісаны як *Polyporus chioneus* Эліясам Фрысам у 1815 годзе. Ён быў пераведзены ў род  Петэрам Карстэнам у 1881 годзе. *Tyromyces chioneus* — тыпавы від *Tyromyces*. Спецыфічны эпітэт *chioneus* азначае «снег», маючы на ўвазе яго белы колер.

## Апісанне 
Пладовыя целы ўяўляюць сабой дужкі ад паўкруглай да веерападобнай формы памерамі 8 на 10 см, таўшчынёй ад 0,5 да 2 см. Верхняя паверхня першапачаткова белая, а затым пераходзіць у жаўтлявы або шараваты колер і мае тэкстуру ад гладкай да лямцавай. Ніжняя паверхня мае круглыя або вуглаватыя поры ад белага да крэмавага колеру памерам 3-4 поры на міліметр. Мякаць мяккая і мясістая ў маладым узросце, але становіцца цвёрдай і ломкай з узростам або пры высыханні. Ён мае мяккі або невыразны смак і прыемны пах.

Мае белы споравы парашок, споры гладкія, цыліндрычныя, гіялінавыя (напаўпразрыстыя), памерам 4-5 на 1,5-2&nbsp;мкм. Базідыі булавападобныя, чатырохспоравыя, памерам 10-15 на 4-5&nbsp;мкм; у іх аснове ёсць заціск. Гіфальная сістэма дымітычная, складаецца з генератыўных і шкілетных гіф. Генератыўныя гіфы маюць заціскі і складана разгалінаваныя. Шкілетныя гіфы, наадварот, таўстасценныя, рэдка разгалінаваныя і памерам 2-4,5&nbsp;мкм у дыяметры. Хоць цыстыдыі адсутнічаюць у гіменіі, ёсць зрослыя цыстыдыі (няспелыя цыстыдыі) памерам 15-20 на 4-5&nbsp;мкм.

Від неядомы.

## Арэал і распаўсюджанне 
*Tyromyces chioneus* выклікае белую гнілату мёртвых лісцевых парод. Найбольш часты яго гаспадар — бяроза. Від мае цыркумпалярнае распаўсюджанне ва ўмераных барэальных хваёвых лясах, уключаючы Азію, Еўропу і Паўночную Амерыку. У Грэнландыі звычайны на .

## Хімія 
Лабараторныя эксперыменты паказалі, што культуры грыба ўтрымліваюць сесквітэрпен з актыўнасцю супраць ВІЧ.

Катэгорыя:Неядомыя грыбы
Катэгорыя:Грыбы Паўночнай Амерыкі
Катэгорыя:Грыбы Еўропы
Катэгорыя:Паліпоравыя
Zodariidae

**Zodariidae** — сямейства аранеаморфных павукоў. Некаторыя віды пераймаюць . У сямействе налічваюць 935 відаў, якія аб’ядноўваюцца ў 77 родаў, у тым ліку найбуйнейшы род  (каля 200 відаў) і  (больш за 70 відаў).

## Таксанамія 
У сямействе вылучаюць шэсць падсямействаў (каля 70 родаў) і 7 родаў *incertae sedis*:

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* роды *incertae sedis*:
** †
** †
** †
** 
** 
** 
** †

## Спасылкі 
* Jocqué, R. (1991). A generic revision of the spider family Zodariidae (Araneae). *Bulletin of the American Museum of Natural History* **201**: 1-160. Тэкст  
* Фатаграфіі прадстаўнікоў: *Neostorena* sp., *Storena formosa*, *Storena obscura*

Катэгорыя:Мірмекафагі
Катэгорыя:Сямействы павукападобных
Катэгорыя:Аранеаморфныя павукі
Беджая

**Беджа́я** — горад-порт на поўначы Алжыра, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Насельніцтва — 177 988 чалавек (2008). Адзін з найбуйнейшых пераважна берберамоўных гарадоў Алжыра. размешчана ў гісторыка-геаграфічнай вобласці Кабілія, на беразе Міжземнага мора, за 181 км на ўсход ад горада Алжыр, за 93 км на ўсход ад горада Тызі-Узу і за 70 км на паўночны захад ад горада Сетыф. Горад знаходзіцца на схіле 660-метровай гары Гурая.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Алжыра
Тызі-Узу

**Тызі́-Узу́** (араб. تيزي وزو‎) — горад у Алжыры, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Размяшчаецца прыкладна за 100 км на ўсход ад горада Алжыр і за 125 км на захад ад горада Беджая, за 30 км на поўдзень ад узбярэжжа Міжземнага мора, на вышыні 182 метраў над узроўнем мора. Знаходзіцца ў даліне Вадзі-Себау, акружанай гарамі. Другі па велічыні горад гісторыка-геаграфічнай вобласці Кабілія пасля Беджаі.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Алжыра
Эль-Уэд

**Эль-Уэд** (араб. الواد‎) — горад на ўсходзе Алжыра, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі і акругі. Насельніцтва — 134 699 чалавек (2008); па дадзеных на 1998 год яно налічвала 105 256 чалавек. Размешчаны на ўсходзе Алжыра, прыкладна за 620 км на паўднёвы ўсход ад сталіцы краіны, горада Алжыр і за 260 км на паўночны ўсход ад горада Уаргла, непадалёк ад мяжы з Тунісам. Горад акружаны выдмамі пустыні Вялікі Усходні Эрг. За 40 км на паўночны захад размешчаны аазіс Суф.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Алжыра
Бір-эль-Джыр

**Бір-эль-Джыр** — горад на паўночным захадзе Алжыра, на тэрыторыі правінцыі Аран. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнай акругі. Знаходзіцца ў паўночнай частцы правінцыі, паблізу ад узбярэжжа Міжземнага мора і з’яўляецца ўсходнім прыгарадам горада Аран. Абсалютная вышыня — 153 метры над узроўнем мора.
Бір-эль-Джыр размешчаны прыблізна за 340 кіламетраў на паўднёвы захад ад сталіцы краіны Алжыра.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Алжыра
Тантыя Топі

**Та́нтыя То́пі** (, сапраўднае імя **Рамчандра Пандуранг**; каля 1814 — ) — адзін з кіраўнікоў Індыйскга народнага паўстання 1857—1859 гадоў (Паўстанне сіпаяў). Па паходжанні маратхскі брахман.

Паплечнік і военачальнік Нана Сахіба — князя, правы якога як вярхоўнага правіцеля маратхаў англічане не прызналі. Удзельнік захопу і абароны Канпура ў чэрвені—ліпені 1857 года. Пасля падзення Канпура ў ліпені 1857 года Тантыя Топі разам з Лакшмі-Баі і іншымі разгарнуў партызанскую вайну супраць англічан, узначаліў партызанкі атрад у Гваліёры. Восенню 1858 года спрабаваў прарвацца ў Дэкан і ўзняць маратхаў на паўстанне, але быў вымушаны адступіць. У красавіку 1859 года ў выніку здрады Тантыя Топі быў выдадзены брытанскім уладам. Па прыгавору англійскага суда быў пакараны смерцю праз павешанне.

## Зноскі 
## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* Борьба отряда Тантия Топи. Конец восстания 1857—1859 гг. // История.ру

Катэгорыя:Военачальнікі Індыі
Катэгорыя:Павешаныя
Танталаніабаты

]]
**Танталаніаба́ты** — прыродныя комплексныя кіслародныя злучэнні танталу і ніобію, група мінералаў падкласа складаных аксідаў (ахоплівае больш за 100 мінеральных відаў і іх разнастайнасцей).

Агульная формула: **АВХ**, дзе
: **A** — катыёны буйнога (Са, TR, U, Th, Na, зрэдку Pb, Sb, Bi) або сярэдняга (Fe, Mn, Mg) памеру,
: **B** — катыёны Nb, Ta, замяшчаемыя Ti, Sn, Fe,
: **X** — аніёны O, OH, F.

Бываюць танталаніабаты крышталічныя і метаміктныя. Крышталізуюцца ў рамбічнай, радзей у тэтраганальнай і кубічнай сінгоніях. Колер чорны, чырвона-буры, буравата-жоўты, светла-жоўты, ружовы. Цвёрдасць 4,5—8, часцей за ўсё — 5—6 па шкале Моаса. Шчыльнасць — 3500—9000 кг/м³. Танталаніабаты, якія маюць у сабе жалеза, марганец, рэдказямельныя элементы, слаба магнітныя.

Паходжанне эндагеннае, высокатэмпературнае. Акцэсорныя мінералы ў гранітах, нефелінавых сіенітах, пегматытах, карбанатытах, у россыпах. Руда на тантал, ніобій, ітрый і іншыя рэдказямельныя элементы.

## Гл. таксама 
* Танталавыя руды

## Зноскі 
## Літаратура 
* 
* 
* *Волошин А. В.* Тантало-ниобаты : Систематика, кристаллохимия и эволюция минералообразования в гранитных пегматитах / Рос. АН, Кольский науч. центр, Геол. ин-т; Отв. ред. В. В. Гордиенко. — СПб. : Наука, 1993. — 298 с.: ил. — ISBN 5020247103.
* *Гинзбург А. И., Горжевская С. А., Сидоренко Г. А.* Титано-тантало-ниобаты (свойства, особенности состава и условия образования) — М.: Недра, 1974. — 344 с.
* *Расцветаева Р. К.* Тяжеловесы в мире минералов: россовскиит, иксиолит и другие тантало-ниобаты // Журнал «Природа», № 2, 2023. — С. 39—48.

## Спасылкі 
* Минералы и горные породы России и СССР. Часть 1. Минералы. Класс V. Титанаты и титано-тантало-ниобаты // Экологический центр «Экосистема»™, А. С. Боголюбов

Катэгорыя:Класіфікацыя мінералаў
Катэгорыя:Тантал
Тындуф

**Тындуф** — горад на паўднёвым захадзе Алжыра, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Размешчаны недалёка ад маўрытанскай і мараканскай межаў, прыкладна за 720 км на паўднёвы захад ад Бешара, за 770 км на захад ад Адрара, за 1475 км на паўночны захад ад Таманрасета і за 1460 км на паўднёвы захад ад сталіцы краіны, горада Алжыр.

## Гісторыя 
Пабудаваны племем таджакант побач з ізаляваным аазісам у 1852 годзе. У 1895 годзе ён быў разгромлены сахраўскім племем рэгібат, пры гэтым племя таджакант было выгнана з рэгіёна. Горад заставаўся ў запусценні да 1934 года, калі сюды прыбылі французскія войскі. Пасля набыцця Алжырам незалежнасці ў 1962 годзе горад актыўна забудоўваецца і расце. Рэгіён мае стратэгічнае значэнне; тут размяшчаюцца алжырскія ваенныя базы. 

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Алжыра
Ancylostoma tubaeforme

**Ancylostoma tubaeforme** — від паразітычных круглых чарвей сямейства . Лакалізуецца ў худой кішцы каля дванаццаціперснай кішкі.

## Апісанне 
Дарослыя асобіны маюць памер каля 7-12 мм. Даўжыня лічынак 55 — 76 мкм. і шырынёй 34 — 45 мкм.

## Гаспадары 
Шырокае распаўсюджанне яны атрымалі дзякуючы паўсюднаму жыццю свойскіх катоў. Паразітуюць у тонкім кішачніку прадстаўнікоў сямейства . З дзікіх жывёл адзначаны ў .

## Жыццёвы цыкл 
Кошкі заражаюцца пры праглынанні заражаных грызуноў непасрэдна з травы, заражанай лічынкамі, або пры вылізванні заражанай поўсці. У іншых выпадках лічынкі праходзяць праз скуру і дасягаюць тонкай кішкі праз крывацёк. Людзі таксама могуць заразіцца. У іх лічынка праходзіць праз здаровую скуру, утвараючы дэрматыт.

## Літаратура 
* *«Feline Clinical Parasitology»*, Iowa State University Press 2002, ISBN 0-8138-0333-0

Катэгорыя:Паразіты млекакормячых
Катэгорыя:Анкіластаміды
Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1800 годзе
Катэгорыя:Паразіты катоў
Capillaria feliscati

**Capillaria feliscati** — від паразітычных круглых чарвей сямейства , які выклікае дыфтэроіднае запаленне слізістай абалонкі мачавога пузыра ў прадстаўнікоў сямейства .

## Апісанне 
Самкі памерам 14-16 мм. Цела празрыстае, ніткападобнае і спіральна закручанае. Яйцы маюць форму бочкі з двума коркамі на абодвух полюсах і памерам 61/32 мкм.

## Гаспадары 
Сустракаюцца ў розных прадстаўнікоў сямейства , у тым ліку і ў свойскіх катоў. З дзікіх жывёл адзначаны ў  і .

## Жыццёвы цыкл 
Прамежкавымі гаспадарамі з’яўляюцца дажджавыя чэрві, з праглынутых яец вылупляецца лічынка, якая пасля двух лінек ператвараецца ў інвазійную лічынку III стадыі. Каты заражаюцца пры ўжыванні чарвякоў. У стрававальнай сістэме лічынка праходзіць праз слізістую абалонку кішачніка і мігруе на слізістую абалонку мачавога пузыра. Там яна развіваецца да палаваспелай формы за 55-65 дзён.

## Літаратура 
* *«Болести на котката»*, издателство «АРИА» 1999 г. ISBN 954-8720-09-4

Катэгорыя:Круглыя чэрві
Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1851
Катэгорыя:Паразіты млекакормячых
Катэгорыя:Паразіты катоў
Катэгорыя:Паразіты жывёл
Восіп Навумавіч Абдулаў

**Восіп Навумавіч Абдулаў** (; 3 (16) лістапада 1900, , Петракоўская губерня, Варшаўскае генерал-губернатарства, Расійская імперыя — , , СССР) — савецкі акцёр тэатра і кіно, рэжысёр; народны артыст РСФСР (1944), лаўрэат Сталінскай прэміі другой ступені (1951).

Яркі камедыйны характарны акцёр. У савецкім кіно стварыў галерэю вобразаў вострага знешняга малюнка з глыбокай псіхалагічнай распрацоўкай персанажаў. Валодаў віртуозным тэхнічным майстэрствам, ствараў яркія сатырычныя характарыстыкі, якія ўхіляюцца ў гратэск.

## Літаратура 
*
Абдулаў

**Абдулаў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксандр Гаўрылавіч Абдулаў — расійскі акцёр
* Восіп Навумавіч Абдулаў — савецкі акцёр
Алфёрава

**Алфёрава** — прозвішча, тапонім.

## Прозвішча 
* Ірына Іванаўна Алфёрава — расійская актрыса

## Тапонім 
* Алфёрава (вёска, Сафонаўскі раён)
* Алфёрава (пасёлак, Сафонаўскі раён)
Mój pogląd na literaturę

**Mój pogląd na literaturę. (Мой погляд на літаратуру)** – зборнік эсэістыкі і літаратурнай публіцыстыкі Станіслава Лема, упершыню выдадзены ў *«Wydawnictwo Literackie»* ў 2003 г. як 24-ты том аўтарскага «Збору твораў». Пасляслоўе напісаў прафесар Ежы Яжэмбскі .

Твор падзелены на тры часткі, як і яго першакрыніца — *«Rozprawy i szkice»* (1975), адкуль паходзіць большасць нататак. Першая частка змяшчае літаратуразнаўчыя эсэ, другая — абмеркаванне выбранай літаратуры (у тым ліку з выдавецкай серыі „Stanisław Lem poleca” («Станіслаў Лем рэкамендуе»), трэцяя — розныя літаратуразнаўчыя артыкулы.

## Склад 
* **Уводзіны** (*Do moich Czytelników) (*1973)

* **Першая частка**
** *«Niebezpieczne związki» («*Небяспечныя сувязі»*)* (1975)
** *«Głos autora w dyskusji nad «Filozofią przypadku» (*«Голас аўтара ў дыскусіі вакол «Філасофіі выпадку»*)* (1975)
** *«Wyznania antysemioty» (*«Прызнанне антысеміёта» ) (1975)
** *«Tzvetana Todorova fantastyczna teoria literatury» (*«Фантастычная тэорыя літаратуры Цветана Тодарава»*)* (1975)
** *«O niekonsekwencji w literaturze» (*«Пра непаслядоўнасць у літаратуры»*)* (1975).
** *«Markiz w grafie» (*«Маркіз у графе»*)* (1979)
** *«Science fiction: beznadziejny przypadek – z wyjątkami» (*«Science fiction: безнадзейны выпадак — з выняткамі»*)* (1987)
** *«Mój pogląd na literaturę» (*«Мой погляд на літаратуру»*)* (1990)

* **Другая частка**
** *«O Dostojewskim niepowściągliwie» («*Нястрымана пра Дастаеўскага»*)*  (1962)
** *«Lolita» czyli Stawrogin i Beatrycze» («*Лаліта», або Стаўрогін і Беатрычэ*»)* (1975 г.)
** *«Andrzeja Kijowskiego poema narodowe» («*Народная паэма Анджэя Кіёўскага*»)* (1992)
** *«Przedmowa do «Torpedy czasu» A. Słonimskiego» («У*водзіны да «Тарпеды часу» А. Слонімскага*»)* (1975)
** *«Posłowie do «Wojny światów» H. G. Wellsa» («*Пасляслоўе да «Вайны сусветаў» Герберта Уэлса*»)* (1975)
** *«Posłowie do «Ubika» Ph. Dicka» («*Пасляслоўе да рамана «Убік»» Ф. Дзіка*»)* (1975 г.)
** *«Posłowie do «Niesamowitych opowieści» S. Grabińskiego» (*«Пасляслоўе да «Дзіўных гісторый» С Грабіньскага»*)* (1975)
** *«Posłowie do «Pikniku na skraju drogi» i «Lasu» A.i B. Strugackich» («*Пасляслоўе да  «Пікніка на абочыне» і «Лесу*»* А. і Б Стругацкіх»)
** *«O powstaniu powieści» Wizja lokalna» («*Пра стварэнне рамана «Лакальны погляд*»)* (1987)

* **Частка трэцяя**
** *«"Summa technologiae"  Posłowie do dyskusji.»* («"Summa technologiae*"*  — пасляслоўе да дыскусіі»*)* (1975)
** *«O poznaniu pozazmysłowym» («*Пра пазасэнсавае пазнанне*»)* (1975)
** *«Trzydzieści lat później» («*Трыццаць гадоў пазней*»)* (1991)
* **Дадаткі**

## Спасылкі 
* Інфармацыя на афіцыйнай балонцы аўтара

Катэгорыя:Літаратуразнаўства
Катэгорыя:Станіслаў Лем
Катэгорыя:Літаратура на польскай мове
Bunostomum phlebotomum

**Bunostomum phlebotomum** — від круглых чарвей сямейства , упершыню апісаны Луі-Жазефам Алсідам Рэе ў 1900 годзе.

## Гаспадары 
Від заражае буйную рагатую жывёлу, зуброў, коз, ласёў, ланяў і авечак.

Катэгорыя:Анкіластаміды
Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1900 годзе
Катэгорыя:Паразіты млекакормячых
Катэгорыя:Паразіты коз
Катэгорыя:Паразіты авечак
Bunostomum trigonocephalum

**Bunostomum trigonocephalum** — від круглых чарвей сямейства , упершыню апісаны Рудольфі ў 1808 годзе.

## Гаспадары 
Від заражае буйную рагатую жывёлу, зуброў, коз, казуль, ласёў, ланяў і авечак.

Катэгорыя:Паразіты млекакормячых
Катэгорыя:Анкіластаміды
Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1808 годзе
Катэгорыя:Паразіты коз
Катэгорыя:Паразіты авечак
Globocephalus urosubulatus

**Globocephalus urosubulatus** — від круглых чарвей сямейства , упершыню апісаны Александрыні ў 1909 годзе.

## Гаспадары 
Паразітуюць у тонкім кішэчніку  і .

Катэгорыя:Круглыя чэрві
Катэгорыя:Паразіты млекакормячых
Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1909 годзе
Язвінская аперацыя

**Язвінская аперацыя** — аперацыя партызанскага атрада «Мсцівец» Сіроцінскай партызанскай брыгады (пазней атрад імя Фрунзе партызанскай брыгады імя У. І. Леніна) па разгрому нямецка-фашысцкага гарнізона на чыгуначнай станцыі Язвіна Сіроцінскага раёна на лініі Полацк — Віцебск 29 ліпеня 1942 года.

## Перадумовы 
Партызанская разведка ўстанавіла, што гарнізон аховы на станцыі Язвіна налічваў  каля 70 чалавек, з заходняга лясістага боку пастаўлены сакрэты і патрулі. За 1 км ад станцыі ў будынку школы размяшчаўся гарнізон з 25 паліцэйскіх. Камандаванне атрада (камандзір М. А. Сакмаркін, камісар А. Р. Сямёнаў, начальнік штаба А. К. Ізафатаў) вырашыла нанесці ўдар па станцыі з усходняга адкрытага боку, адкуль праціўнік не чакаў нападу. Кіраваў аперацыяй камандзір атрада Сакмаркін.

## Бой 
29 ліпеня пртызаны 3-га і 4-га ўзводаў атрада пад прыкрыццём воінскага эшалона, што праходзіў, наблізіліся да чыгуначнага насыпу супраць вакзала станцыі Язвіна. Калі эшалон адышоў, адкрылі агонь па будынку станцыі, закідалі гранатамі інтэрнат аховы і штурмам захапілі вакзал. Байцы 1-га ўзвода абстралялі адыходзячы ад станцыі эшалон, які неўзабаве падарваўся на партызанскай міне. У выніку ўзрыву быў разбіты цягнік і 8 вагонаў, знішчана шмат гітлераўцаў. Паліцэйскія, якія знаходзіліся непадалёку ад станцыі, спрабавалі аказаць дапамогу ахове, але былі адбіты партызанскай засадай. На дапамогу Язвінскаму гарнізону з боку станцыі Сіроціна было паслана падмацаванне на бронедрызіне, якая не змагла падысці да станцыі, таму што былі ўзарваны пуці. Партызаны разбурылі ўсю станцыйную гаспадарку, разбілі апаратуру, знішчылі каля 100 м чыгуначнага пуці, пашкодзілі 300 м тэлефоннай сувязі, забілі больш за 50 гітлераўцаў, захапілі 32 вінтоўкі. У выніку аперацыі рух паяздоў на гэтай дарозе быў спынены на 2 сутак.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Бітвы Другой сусветнай вайны з удзелам савецкіх партызан у Беларусі
Катэгорыя:Канфлікты 1942 года
Катэгорыя:Гісторыя Шумілінскага раёна
Катэгорыя:1942 год у Беларусі
Катэгорыя:Ліпень 1942 года
Катэгорыя:Падзеі 29 ліпеня
Ручны супрацьтанкавы гранатамёт

]]
**Ручны супрацьтанкавы гранатамёт** (**РCГ**) — разнавіднасць індывідуальнай стралковай зброі (гранатамёт), прызначаная для знішчэння танкаў, бранявых і іншых цэляў рэактыўнымі гранатамі.

У наш час з’яўляецца сродкам стралкоў (пяхоты) не толькі для дужання з бранявым і танкавым узбраеннем і тэхнікай суперніка, але і для знішчэння агнявых пунктаў і іншых умацаванняў. Развіццё РCГ наблізіла стралковыя (пяхотныя) часткі па агнявой моцы да бранятанкавых і мотастралковых войскаў.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Гранатамёты
Т-98 Камбат

**T-98 Камбат** — расійскі браніраваны пазадарожнік для перавозкі VIP-персоны. Распрацаваны ў Санкт-Пецярбургу ў 1998 годзе канструктарскім бюро Дзмітрыя Парфёнава ў кааперацыі з фірмай «Автокад».

## Апісанне 
Абаронены ад куль калібра да 12,7 мм, выпушчаных са снайперскай зброі, буйнакаліберных кулямётаў або супрацьтанкавай стрэльбы. Кузаў выкананы ў выглядзе суцэльнаметалічнай сталёвай канструкцыі. Шасі аўтамабіля выканана з ужываннем вузлоў і агрэгатаў амерыканскай вытворчасці фірмы General Motors. Пярэдняя і задняя падвеска, рулявое кіраванне і рухавік з трансмісіяй, аналагічныя тым, якім прымяняюцца на цяжкіх пазадарожніках Suburban 2500 узмоцненай серыі і малатанажных грузавіках кампаніі General Motors. Рухавік і трансмісія як у HMMWV.

## Варыянты выканання 
* Рго (2—3 кл., В2/B3) — абарона ад усіх відаў лёгкай стралковай зброі (пісталет Макарава, ТТ, пісталет-кулямёт тыпу Uzi), клас абароны В2/С2. Забяспечвае высокія трывальныя параметры абароны ад механічных пашкоджанняў.
* Hi.Pro (4—5 кл., B5/B6) — абарона ад куль АКМ, СВД і 7,62×51 мм (.308 Winchester), клас абароны В5/С4.
* Hi.Pro.S (6 кл., B7 і больш) — дадатковы пакет: узмацненне перыметра аўтамабіля ў зонах максімальнай верагоднасці паразы, шкленне таўшчынёй да 100 мм, памяншэнне плошчы шклення і ўзмацненне камбінаванай металакерамічнай разнесенай абаронай.

Аўтамабіль вырабляецца ў двух варыянтах камплектацыі: «VIP» і «Патрульны аўтамабіль». Асноўнае адрозненне заключаецца ва ўжыванні розных аздобных матэрыялаў, прыбораў і сістэм электраабсталявання. У камплектацыі «VIP» у аздабленні салона ўжываецца толькі натуральная скура і дрэва, поўны электрапакет, аўдыёсістэма, спецыяльная высакаякасная афарбоўка кузава.

## На ўзбраенні 
*  — МУС.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Сайт производителя
* Сайт производителя Combat Armoring Group
* Под Таллином собирают броневики российской разработки // Postimes.ee 29.01.2010
* Видеообзор Т-98 — Комбат

Катэгорыя:Бранятэхніка Расіі
Катэгорыя:Бронеаўтамабілі паводле алфавіта
Катэгорыя:Пазадарожнікі
Катэгорыя:Універсалы
Катэгорыя:Аўтамабілі 2010-х
Катэгорыя:Аўтамабілі 2000-х
Катэгорыя:Аўтамабілі 1990-х
Катэгорыя:Аўтамабілі, прадстаўленыя ў 1998
Катэгорыя:Аўтамабілі Расіі
Мсіла

**Мсіла** (араб. المسيلة‎) — горад на поўначы Алжыра, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Заснаваны ў 924 годзе Алі ібн Хамдунам аль-Андалусі, які стаў яго першым валі, пасля перамогі Фацімідскага халіфата ў кампаніі супраць бербераў Занаба. Знаходзіцца ў паўночнай частцы правінцыі, у перадгор'ях Атласа, на вышыні 467 метраў над узроўнем мора. Мсіла размешчана прыблізна за 175 км на паўднёвы ўсход ад сталіцы краіны Алжыра.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Алжыра
Сук-Ахрас

**Сук-Ахрас** — горад на паўночным усходзе Алжыра, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Знаходзіцца ў паўночна-заходняй частцы правінцыі, у гарыстай мясцовасці масіва Арэс, на вышыні 699 метраў над узроўнем мора. Сук-Ахрас размешчаны прыблізна за 440 кіламетраў на паўднёвы ўсход ад сталіцы краіны Алжыра. Насельніцтва — 155 259 чалавек (2008).

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Алжыра