open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Дзьячкоў

**Дзьячкоў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксандр Дзьячкоў (нар. 1997) — расійскі валейбаліст.
* Іван Пятровіч Дзьячкоў (1789— пасля 1836) — рускі беларускі архітэктар, які працаваў у горадзе Гомелі.
Акадэмічная вуліца (Мінск)

**Акадэмічная вуліца** — вуліца ў Першамайскім раёне Мінска.

## Размяшчэнне 
Арыентавана з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Пачынаецца ад скрыжавання з праспектам Незалежнасці, перасякае вуліцы Сурганава і Платонава, з паўднёва заходняга боку да яе прымыкаюць вуліца Батанічная і завулак Казлова, пасля скрыжавання з якім пераходзіць у вуліцу Сталетава. Даўжыня вуліцы складае каля 1,9 км.

## Забудова 
### Няцотны бок 
* № 1 — Інстытут гісторыі НАН Беларусі
* № 5 — Дом, у якім жыў народны паэт Беларусі Якуб Колас (1952). Цяпер у доме дзейнічае Дзяржаўны літаратурна-мемарыяльны музей Якуба Коласа — 

* № 25 — Факультэт даўніверсітэцкай адукацыі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.  узведзены у комплексе інстытутаў аддзялення грамадскіх навук Акадэміі навук БССР (архітэктары А. Духан, А. Красоўскі, Л. Хаюцін, В. Кісель).

### Цотны бок 
* № 16 — Інстытут прыкладной фізікі НАН Беларусі

## Транспарт 
Грамадскі — аўтобус: 20, 37, 59, 76э; тралейбус: 33, 34, 35, 92; на скрыжаванні з праспектам Незалежнасці станцыя метро «Акадэмія навук».

## Паркі 
Ад скрыжавання з вуліцай Сурганава і амаль да скрыжавання з завулкам Казлова вуліца праходзіць уздоўж паўднёва-заходняй граніцы Цэнтральнага батанічнага саду Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, які далей пераходзіць у Сляпянскую водную сістэму.

## Мемарыяльныя дошкі 
* Мемарыяльная дошка Мікалаю Сяргеевічу Акулаву на будынку Інстытута прыкладной фізікі НАН Беларусі (дом № 16). Устаноўлена ў 1977 г. (сілумін; скульпт. А. Веліксонаў).
* Мемарыяльная дошка Івану Андрэевічу Булыгіну на будынку Інстытута фізіялогіі НАН Беларусі (дом № 28), у якім ён працаваў у 1953—1984 гадах. Устаноўлена ў 1986 г.
* Мемарыяльная дошка Ціхану Мікалаевічу Годневу на будынку Інстытута эксперыментальнай батанікі НАН Беларусі (дом № 27). Устаноўлена ў 1984 г. (скульпт. А. Шатэрнік).
* Мемарыяльная дошка Антону Раманавічу Жэбраку на будынку Інстытута генетыкі і цыталогіі НАН Беларусі (дом № 27). Устаноўлена ў 1981 г. (бронза; скульпт. В. Папоў).
* Мемарыяльная дошка Пятру Фамічу Ракіцкаму на будынку Інстытута генетыкі і цыталогіі НАН Беларусі (дом № 27), у якім ён працаваў. Устаноўлена ў 1981 г. (бронза; скульпт. А. Веліксонаў).
* Мемарыяльная дошка Віталю Андрэевічу Сербенту на будынку № 7, у якім ён жыў. Устаноўлена ў 1982 г. (сілумін; скульпт. У. Булыга, М. Ткачук).

## Спасылкі 
Катэгорыя:Вуліцы Мінска
Катэгорыя:Першамайскі раён (Мінск)
Ружанскі тэатр Сапегаў

**Ружанскі тэатр Сапегаў** — прыватны тэатр, які існаваў y 1765—1791 гадах у Ружанах.

## Гісторыя 
Налічваў «60 артыстаў і танцоўшчыкаў».

Меў музычна-оперную школу, капэлы ў Ружанах (Пружанскі раён), Дзярэчыне (Зэльвенскі раён), Зэльве; 40 музыкантаў «пры бубнах і трубах». У ім працавалі М. Пранчынскі як танцоўшчык, балетмайстар і пастаноўшчык («Літасцівасць Ціта», пастаноўка 1784 года), К. Чыпрыяні (з 1775 года) як капельмайстар і кампазітар, а таксама навучаў ігры на скрыпцы прыгонных князя.

Сярод вядомых пастановак тэатра: аднаактовая опера Ж. Русо «Вясковы чараўнік», балеты «Арынянка» і «Літасцівасць Ціта», камедыя Малінэ «Чароўнае дрэва».

## Будынак 
Тэатр размяшчаўся ў Ружанскім палацавым комплексе ва ўсходнім корпусе, які падзяляўся параднай лесвіцай на дзве роўныя часткі — тэатр і манеж. Меў глыбокую сцэну з 7 планамі куліс, што давала магчымасць тройчы мяняць афармленне ў час спектакля. Да сцэны прылягалі невялікія гардэробныя. Падковападобная ў плане зала была 2-ярусная: на першым ярусе было 14 ізаляваных лож; на другім — 15 з каралеўскай ложай у цэнтры. Ложы ўпрыгожвалі ажрныя балюстрады, калоны карынфскага ордара.

Ružany, Sapieha. Ружаны, Сапега (J. Becker, 1788) (3).jpg
Ružany, Sapieha. Ружаны, Сапега (J. Becker, 1788) (2).jpg
Ružany, Sapieha. Ружаны, Сапега (J. Becker, 1788).jpg

## Літаратура 
* *Барышаў Г.* Гарадскі і маёнткавы прыгонны тэатр на тэрыторыі Беларусі // Гісторыя беларускага тэатра. Мн., 1983. T. 1.
* 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Тэатры Беларусі
Катэгорыя:Ружаны
Катэгорыя:Гісторыя тэатра Беларусі
Катэгорыя:1765 год у Беларусі
Катэгорыя:Сапегі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1765 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1791 годзе
Лекцыянарый

**Лекцыянарый** — літургічная кніга рымскага абраду Каталіцкай Царквы, уключае ў сябе біблійныя чытанні на кожны дзень, якія чытаюцца падчас святых Імшаў адпаведна з літургічным календаром. Лекцыянарый фармальна з’яўляецца часткай Імшала, хоць фактычна гэта розныя кнігі. На беларускую мову Лекцыянарый перакладзены ў рабочай версіі, якую яшчэ называюць «студыйнай».

Катэгорыя:Каталіцкае набажэнства
Катэгорыя:Літургічныя кнігі
Уільям Генры Сьюард

**Уільям Генры Сьюард** (; 16 мая 1801, Нью-Ёрк — 10 кастрычніка 1872) — амерыканскі дзяржаўны дзеяч, 24-ы дзяржаўны сакратар ЗША ў 1861—1869, паплечнік Аўраама Лінкальна. З яго імем звязаная купля Аляскі ў Расійскай імперыі.

## Біяграфія 
Уільям Генры Сьюард нарадзіўся ў 1801 годзе, у Нью-Ёрку. Скончыў юрыдычны факультэт Юніён каледжа ў 1820 годзе. На працягу 11 гадоў быў адвакатам, пасля чаго заняўся палітыкай. У 1831 годзе Сьюард быў абраны сенатарам штата Нью-Ёрк, затым стаў яго губернатарам (1839—1842). У 1849 годзе выбраны ў Сенат ЗША ад штата Нью-Ёрк. Па сваіх поглядах Сьюард спачатку належаў да вігаў, а ў 1855 годзе далучыўся да рэспубліканцаў.

У 1860 годзе Сьюард спаборнічаў з Аўраамам Лінкальнам за прэзідэнцкі пост. Пасля перамогі Лінкальн, які ўмеў аб'ядноўваць намаганні людзей розных поглядаў дзеля дасягнення агульнай мэты, прапанаваў Уільяму Сьюарду пасаду дзяржаўнага сакратара. Сьюард пагадзіўся і быў прызначаны 5 сакавіка 1861 года.

Уільям Сьюард на пасадзе дзяржсакратара спрабаваў кантраляваць замежную палітыку ЗША, але поўнай свабоды Лінкальн яму не падаваў, таксама займаўся кіраўніцтвам дыпламатычнай дзейнасці дзяржавы. Сьюард спачатку недалюбліваў і недаацэньваў прэзідэнта, аднак пасля некалькіх гадоў сумеснай працы яны пачалі паважаць адзін аднаго і пасябравалі.

Сьюард прытрымліваўся антыанглійскіх і экспансіянісцкіх настрояў. Ён лічыў сваім палітычным настаўнікам шостага прэзідэнта ЗША Джона Адамса і падзяляў яго планы па афармленні адзінства Паўночнай Амерыкі.

Падчас барацьбы за прэзідэнцкае крэсла Сьюард выступіў з прамовай, у якой сцвярджаў, што лацінаамерыканцы, англічане і рускія сваёй дзейнасцю на Амерыканскім кантыненце толькі закладваюць асновы для будучых Злучаных Штатаў Амерыкі са сталіцай у горадзе Мехіка.

У ноч забойства Лінкальна (14 красавіка 1865) на Сьюарда таксама было здзейснена замах. Люіс Паўэл пранік у дом дзяржаўнага сакратара, уварваўся ў спальню і нанёс некалькі нажавых раненняў Сьюарду і яго старэйшаму сыну Фрэдэрыку, што прыйшоў бацьку на дапамогу. Пасля забойства шаснаццатага прэзідэнта ЗША Сьюард захаваў сваю пасаду ў адміністрацыі Эндру Джонсана.

Сьюард далучыў да ЗША Аляску. Сучаснікі недаацанілі куплю 1518800 квадратных кіламетраў (586.412 квадратных міль) зямлі за 7200000 долараў (гэта значыць 4,94 долара за квадратны кіламетр). Дзяржсакратар і прэзідэнт Эндру Джонсан падвяргаліся крытыцы прэсы. У цяперашні час Аляска ў апошні панядзелак сакавіка святкуе Дзень Сьюарда.

Пасля сваёй адстаўкі 5 сакавіка 1869 Уільям Генры Сьюард пераехаў у свой маёнтак у Абгарніце, дзе і памёр 10 кастрычніка 1872 года. У гонар яго названы горад і паўвостраў.

Катэгорыя:Губернатары Нью-Ёрка
Абрам Ісакавіч Аліханаў

{{Вучоны 
| Імя                  = Абрам Ісакавіч Аліханах (Аліханян)
| Арыгінал імя       = 
| Шырыня               = 220px
| Дата нараджэння        = 
| Месца нараджэння       = 
| Дата смерці          = 
| Месца смерці         = 
| Навуковая сфера        = фізіка элементарных часціц
| Навуковая ступень       = доктар фізіка-матэматычных навук (1935)
| Навуковае званне        = АН СССР &nbsp;(1943), АН АрмССР (1943)
| Месца працы         = ФТІ РАН&nbsp;(1927—1941), ІТЭФ&nbsp;(1945—1968)
| Альма-матэр          = 
| Узнагароды і прэміі     =
{ style="background: transparent"
 
}
{ style="background: transparent"
       
}
{ style="background: transparent"
     
}
}}

, Аліханян, Іасіфян, Салтыкоў, Качаранц, Мікаян, Сісакян, Кнунянц, Енікалапян.]]

**Абрам Ісакавіч Аліха́наў (Аліханян)** (, 20 лютага (4 сакавіка) 1904 — 8 снежня 1970) — савецкі фізік. Адзін з заснавальнікаў ядзернай фізікі ў СССР. Адзін са стваральнікаў першай савецкай атамнай бомбы. Заснавальнік Інстытута тэарэтычнай і эксперыментальнай фізікі. Член-карэспандэнт (1939), акадэмік Акадэміі навук СССР (1943), акадэмік Акадэміі навук Армянскай ССР (1943). Герой Сацыялістычнай Працы, тройчы лаўрэат Сталінскай прэміі.

Родны брат Арцёма Ісаакавіча Аліханьяна.

## Літаратура 
*  С. 261.

## Спасылкі 
* От рентгеновских лучей к элементарным частицам (К 100-летию Абрама Исааковича Алиханова)
* Жизнь, отданная науке (к 100-летию со дня рождения А. И. Алиханова) 
* *Ю. Г. Абов.* От рентгеновской трубки до ускорителя. К 100-летию со дня рождения академика А. И. Алиханова // Вестник РАН, 2004 год, № 3, стр. 239
* 
*
Кальварыйская вуліца

**Кальвары́йская вуліца** — вуліца ў Фрунзенскім і часткова Цэнтральным і Маскоўскім раёнах Мінска.

## Размяшчэнне 
-Клары Цэткін]]
Арыентавана з  паўднёвага ўсходу на паўночны захад. З'яўляецца працягам вуліцы Раманаўская Слабада і пачынаецца ад скрыжавання з вуліцай Мельнікайтэ, перасякае вуліцу Ціміразева-Клары Цэткін, завулак Тучынскі і вуліцу Дразда, на скрыжаванні з праспектам Машэрэва і чыгуначнымі пуцямі ўзведзена двухузроўневая развязка. Далей да вуліцы прымыкаюць вуліцы Пінская, Скрыганава, Гусоўскага, Кальварыйскі праезд і вуліца Альшэўскага, пасля скрыжавання з якой пераходзіць у вуліцу Прытыцкага. Даўжыня вуліцы складае каля 2,3 км.

## Гісторыя 
У сувязі з ростам горада ў пачатку XX ст. Кальварыя ўвайшла ў склад Мінска, у пятую паліцэйскую частку. Гэтую ж назву атрымала навакольнае прадмесце, праз якое праходзіла Кальварыйская вуліца.

За часамі БССР камуністы перайменавалі Кальварыйскую вуліцу ў гонар І. Апанскага — савецкага чэкіста, які ўвайшоў у гісторыю як змагар супраць беларускага нацыянальна-дэмакратычнага руху. У 1993 годзе вуліцы Апанскага вярнулі гістарычную назву.

## Забудова 
### Няцотны бок 
* № 7 — будынак вылічальнага цэнтра Беларускай рэспубліканскай канторы Дзяржбанка (1975—1978, архітэктар Рустэм Якубавіч Меметаў)
* № 17 — будынак Белжылпраекта (1982, архітэктары М. Ліўшыц, М. Ягораў пры ўдзеле В. Юркіной, С. Ягоравай). Узведзены як будынак Белжылпраекта і Вылічальнага цэнтра Мінфіна БССР.
* Кальварыйскія могілкі з брамай і касцёлам.

### Цотны бок 
* № 16 — «Ветразь».
* № 24 — ГЦ «Карона».
*№ 42 — БЦ «Каскад Альфа».

## Паркі 
]]
Ад дома № 4 да скрыжавання з вуліцай Ціміразева з поўначы да вуліцы Кальварыйскай прымыкае безназоўны сквер. Ад скрыжавання з Кальварыйскім праездам да скрыжавання з вуліцай Альшэўскага з поўдня да вуліцы прымакае Кальварыйскі сквер, з поўчаны — Альшэўскі.

## Славутасці 
* Комплекс Кальварыйскіх могілак (1795) — 
* Мазаіка «Кастрычнік» (1970—1980-я) на будынку № 1 — 
* 6 прасторавых кампазіцый са шкла і металу (1970—1980-я) у будынку № 1 — 

* Помнік Эрнсту Тэльману на тэрыторыі фабрыкі дзіцячага абутку (былая фабрыка імя Э. Тэльмана) Мінскага вытворчага абутковага аб’яднання «Прамень». Скульптура дзеяча нямецкага і міжнароднага рабочага і камуністычнага руху Э. Тэльмана ўстаноўлена ў 1965 г.
* Мемарыяльная дошка падпольшчыкам на доме № 18. Устаноўлена ў 1967 г. на будынку прахадной фабрыкі дзіцячага абутку (былая фабрыка імя Э. Тэльмана) Мінскага вытворчага абутковага аб’яднання «Прамень», на тэрыторыі якой у Вялікую Айчынную вайну дзейнічала адпа з груп Мінскага камуністычнага падполля. Месца было адпаведна пазначана на карце Гугл.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Вуліцы Мінска
Катэгорыя:Фрунзенскі раён (Мінск)
Катэгорыя:Цэнтральны раён (Мінск)
Катэгорыя:Маскоўскі раён (Мінск)
Добрушская папяровая фабрыка

**Добрушская папяровая фабрыка «Герой працы»** — прадпрыемства папяровай прамысловасці ў горадзе Добрушы (Гомельская вобласць, Беларусь). Фабрыка шырока вядома перш за ўсё сваімі вырабамі для навучэнцаў: сшыткамі, альбомамі для малявання і чарчэння і г. д.

## Гісторыя 
Фабрыка заснавана ў 1870 годзе князем Ф. І. Паскевічам у мястэчку Добруш (цяпер горад у Гомельскай вобласці). Вырабляла паперу рознага асартыменту з драўніннай масы і рыззя. У 1879 годзе працавала 460, у 1913 годзе — 1500 рабочых. Называлася таварыствам Добрушскай папяровай фабрыкі (у 1880 годзе — 550 пайшчыкаў). Выкарыстоўвалася газавае асвятленне, з 1888 года — электрычнае (упершыню на Беларусі). Палівам служылі дровы, з 1913 года — вугаль. У 1894 годзе на фабрыцы (упершыню ў Расійскай імперыі) уведзены 8—9-гадзінны рабочы дзень. З 1883 года пры фабрыцы адкрыта вучылішча для дзяцей 5—12 гадоў (навучалася каля 40 чал.). У 1913 годзе вырабляла 625 тысяч пудоў паперы.

З 1922 года фабрыка мела назву «Герой працы». У 1932 годзе тут упершыню ў Еўропе распачата саломенна-цэлюлозная вытворчасць. У Вялікую Айчынную вайну разбурана. У 1956 годзе фабрыка рэарганізавана ў цэлюлозна-папяровы камбінат. У 1970 годзе, у год 100-годдзя фабрыкі, «Герой працы» выпускаў 67 % саюзнай вытворчасці чарцёжнай і 50 % малявальнай паперы, кожны сёмы школьнік СССР пісаў у добрушскім сшытку.

З 1976 года зноў Добрушская папяровая фабрыка.

## Сыравіна 
Працуе на прывазной цэлюлозе з Расіі, кааліны (гліназём, сернакіслы алюмінат) завозяцца з Украіны.

## Прадукцыя 
Асноўная прадукцыя (на 1997 год): вырабы вытворча-тэхнічнага прызначэння (дыязапапера, папера чарцёжная, малявальная, абгортачная, стужка клеявая); тавары народнага ўжытку (сшыткі школьныя, агульныя, для малявання, альбомы і блокі для чарчэння і малявання, папера пісчая і туалетная, дзённікі і іншае).

## Цікавыя факты 
* 1891 г. Вырабленую на фабрыцы паперу Ф. І. Паскевіч прадаставіў беларусазнаўцу Е. Р. Раманаву для выдання чацвёртага і пятага выпускаў «Беларускага зборніка».

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* Ханецкі, В. Ён першым увёў 8-гадзінны працоўны дзень // Наша гісторыя, № 1, 2019, с.68 — 71. ISBN 2617—2305

## Спасылкі 
* Сайт Добрушскай папяровай фабрыкі «Герой працы»

Катэгорыя:Прадпрыемствы цэлюлозна-папяровай прамысловасці Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1870 годзе
Катэгорыя:Прадпрыемствы Добруша
Катэгорыя:1870 год у Беларусі
Авангардная вуліца (Мінск)

**Вуліца Авангардная** — вуліца ў Партызанскім раёне Мінска.

## Размяшчэнне 
Пачынаецца ад вуліцы Перадавой і да скрыжавання з вуліцай Сталетава арыентавана з паўднёвага ўсходу на паўночны захад, перасякаючы вуліцы Дзвінскую, Анаева, Уральскую, Баграціёна, з заходнягу боку таксама прымыкае Авангардны завулак. Ад скрыжавання з вуліцай Сталетава да скрыжавання з вуліцай Запарожскай цягнецца на поўнач, далей арыентавана з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, перасякаючы 2-і завулак Баграціёна і выходзячы да Сляпянскай воднай сістэмы. Даўжыня вуліцы складае каля 1,25 км.

## Славутасці 
* Помнік Канстанціну Сяргеевічу Заслонаву (скульпт. С. Вакар) — бюст героя, устаноўлены ў 1971 годзе на тэрыторыі школы № 68.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Вуліцы Мінска
Катэгорыя:Партызанскі раён (Мінск)
Казлоўшчынскі парк

**Казлоўшчынскі парк** — помнік садова-паркавага мастацтва 2-й паловы 19 стагоддзя. Закладзены ў в. Казлоўшчына Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці.

Плошча 15 га. Займае раўнінны прамавугольны ўчастак. Цэнтр кампазіцыі — сядзібны дом (разбураны ў 1914). Перад галоўным фасадам быў парадны двор з манументам y цэнтры (захаваўся пастамент) і гаспадарчымі пабудовамі па баках.

Садова-паркавая тэрыторыя падзелена на 2 амаль роўныя часткі, злучаныя алеяй па восі сіметрыі кампазіцыі. Паўночная частка абмежавана з трох бакоў алеямі граба звычайнага і падзелена рэгулярнай сеткай дарожак на 8 прамавугольных участкаў з пасадкамі пладовых дрэў. Паўднёвая частка пад пладовым садам і ахоўнымі пасадкамі. У парку пераважна мясцовыя пароды дрэў.

## Літаратура 
* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 7: Застаўка — Кантата / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мн.: БелЭн, 1998. — Т. 7. — 608 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0130-3, С. 433—434.

*
Катэгорыя:Паркі Беларусі
Катэгорыя:Казлоўшчына
Дональд Крысп

**Джордж Уільям Крысп** (, 27 ліпеня 1882 — 25 мая 1974) — брытанскі акцёр, рэжысёр, прадзюсар і сцэнарыст, уладальнік прэміі «Оскар» на лепшую мужчынскую ролю другога плана ў 1942 годзе.

## Фільмаграфія 
* 1914 — Над выступам
* 1914 — Бітва падлог
* 1915 — Нараджэнне нацыі
* 1919 — Зламаныя парасткі
* 1925 — Дон Ку, сын Зора
* 1926 — Чорны пірат
* 1929 — Апошняя справа Трэнта
* 1932 — Чырвоная пыл
* 1935 — Мяцеж на Баунті
* 1937 — Жыццё Эміля Заля
* 1938 — Джезебель
* 1939 — Навальнічны перавал

## Зноскі
Аўтадораўская вуліца (Мінск)

**Вуліца Аўтадораўская** — вуліца ў Маскоўскім раёне Мінска.

## Размяшчэнне 
Размешчана паралельна чыгуначным пуцям. Пачынаецца ад Аўтадораўскага завулка і цягнецца ў паўднёва-заходнім кірунку да Неўскага завулка, на скрыжаванні з якім абрываецца. Зноў пачынаецца за праспектам Жукава, каля воданапорнай вежы, цягнецца на поўдзень, перасякаючы завулкі Пуцейскі і Малы, пераходзіць у вуліцу Машыністаў.

## Забудова 
* № 3 (інвентарны нумар 500/С-17717) — Галоўны корпус чыгуначнай бальніцы (1912—1914) — 
* № 3 (інвентарны нумар 500/С-17719 і 500/С-1660) — Дапаможныя карпусы чыгуначнай бальніцы (1912—1914) — 
* № 3а — Вадацяжная вежа (1912—1914)  — 

## Помнікі 
* Брацкая магіла нa тэрыторыі філіяла чыгуначнай бальніцы, дзе пахаваны супрацоўнікі Мінскага лінейнага аддзялення міліцыі, якія загінулі 25 чэрвеня 1941 г. у час налёту нямецкай авіяцыі на горад (1972).

## Спасылкі 
Катэгорыя:Вуліцы Мінска
Катэгорыя:Маскоўскі раён (Мінск)
Герб Малеча

**Герб Ма́леча** — афіцыйны геральдычны сімвал аграгарадка Малеча.
Герб зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь 24 верасня 1998 года пад № 24.

Герб Малеча адносіцца да гісторыка-геральдычных помнікаў Беларусі.

## Гісторыя 
Сучасны Малеч мае статус аграгарадка, з’яўляецца цэнтрам сельсавета Бярозаўскага раёна. У XVII стагоддзі гэты населены пункт быў мястэчкам у Берасцейскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.

Прывілей на магдэбургскае права Малечу першапачаткова быў дараваны ў 1645 годзе каралём Уладзіславам IV і пацверджаны ў 1650 годзе прывілеем караля Яна Казіміра. Наданне права на самакіраванне было выклікана «паступіўшай інфармацыяй» пра тое, што мяшчане Малеча «церпяць розныя нягоды ад розных судоў, ад чаго прыходзяць у заняпад даходы караля і Рэчы Паспалітай». Надзяліўшы мястэчка магдэбургскім правам, кароль вызваліў яго гараджан ад усякай іншай юрысдыкцыі. У каралеўскай грамаце дазвалялася варыць піва, гарэлку і мёд, трымаць шынкі, па прыкладу найбліжэйшага горада Пружаны. У дакуменце агаворваліся гандлёвыя дні па чацвяргах кожны тыдзень і тры гадавыя кірмашы, адзін з якіх павінен быў праводзіцца ў дзень ушанавання Пятра і Паўла. Жыхары мястэчка ад свайго гандлю павінны былі плаціць падаткі дзяржаве. У прывілеі падкрэслівалася, што ўсе гарадскія, судовыя і іншыя справы, якія будуць разглядацца ў Малечы, згодна з прывілеем на магдэбургскае права, павінны быць апячатаныя зялёным воскам з выявай на пячаці Святога Пятра з ключамі.

## Сімволіка герба 
Святы апостал Пётр — адзін з першых вучняў Ісуса Хрыста (разам са сваім старэйшым братам, апосталам Андрэем Першазваным). Паводле Евангелля ад Матфея, Ісус дараваў апосталу Пятру ключы: адзін — ад царства нябеснага — варот рая, другі — ад пекла. Выява Пятра з двума ключамі павінна нагадваць кожнаму хрысціяніну пра канец зямнога жыцця і выратаванне душы. Ключы сімвалізуюць найвышэйшыя веды аб сэнсе і мэтах жыцця, перададзеныя Хрыстом апосталам і іх вучням.

Выява пеўня за фігурай Святога Пятра не выпадковая. Гэтая птушка з’яўляецца атрыбутам апостала і добра вядомая ў хрысціянскім мастацтве. Калі Ісус на Апошняй Вячэры прадказаў, што Пётр адрачэцца ад яго тройчы, перш чым праспявае певень, апостал не паверыў. Тым не менш усё адбылося так, як сказаў Ісус.

Такім чынам, можна з пэўнай доляй упэўненасці гаварыць пра матывацыю абрання канкрэтнага гербавага сюжэта для герба Малеча. Асоба Святога апостала Пятра была звязана з канкрэтнай штогадовай падзеяй у жыцці гараджан.

## Зноскі 
## Літаратура 
* Адамушко В. И., Елинская М. М. Гербы и флаги Беларуси. — Минск: Беларусь, 2006. — 254 с.
* 

## Спасылкі 
* Герб деревни Малеч // «Геральдика Беларуси» 

Малеч
Катэгорыя:Малеч
Лоу

**Лоу** () — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Джон Лоу — прафесійны гулец у дартс
* Джуд Лоу — акцёр
* Эндру Бонар Лоу — прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі.
Лужасна (значэнні)

Назву **Лу́жасна:** маюць:

* Лужасна — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі
* Станцыя Лужасна — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі
* Лужасна — чыгуначная станцыя Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці, у вёсцы Станцыя Лужасна
* Лужасна — археалагічныя помнікі каля вёскі Лужасна ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці
В’етнамская імперыя

'''В'етнамская імперыя''' () — марыянеткавая праяпонская дзяржава, якая кароткі час існавала на тэрыторыі В’етнама ў канцы Другой сусветнай вайны

## Перадгісторыя 
Неўзабаве пасля падзення Францыі адміністрацыя Французскага Індакітая, кантраляваная з Вішысцкай Францыі, дазволіла Японіі акупаваць паўночную частку сваёй тэрыторыі. У краіне быў усталяваны «супольны пратэктарат» Японіі і Вішысцкай адміністрацыі.

Акупаваўшы Індакітай, Японія спачатку асцярожна, імкнучыся ўнікаць канфліктаў з французскай адміністрацыяй, а з 1942 года шырока і агрэсіўна разгарнула прапаганду паназіяцкіх ідэй сярод мясцовага насельніцтва, прыцягваючы на свой бок розныя нацыяналістычныя групы і арганізацыі, якія вылічвалі з дапамогай Японіі дамагчыся поспехаў у антыкаланіяльным барацьбе за незалежнасць В'етнама. На гэтай сацыяльнай базе з дапамогай японцаў былі створаны Нацыянал-сацыялістычная партыя Вялікага В'ета, Партыя народнага кіравання Вялікага В'ета і інш. У 1942—1943 гадах пры актыўнай падтрымцы Японіі актывізавалі сваю дзейнасць палітыка-рэлігійныя рухі «Каадай» і «Хоахаа». Японскае камандаванне праводзіла лінію на аб'яднанне ўсіх па-праяпонску настроеных груповак і асобных правых дзеячаў В'етнама (Чан Чанг Кім, Нго Дзінь З’ем і інш.) дзеля ажыццяўлення антыфранцузскага перавароту і стварэння свайго марыянеткавага ўрада.

Дзейнасць праяпонскіх сіл палягчалася тым, што з пачаткам Уторай сусветнай вайны каланіяльная адміністрацыя сур'ёзна паслабіла Камуністычную партыю Індакітая. Многія арганізацыі КПІК былі разгромлены. Каб захаваць ЦК партыі ад поўнага разгрому, з канца 1939 года месцазнаходжанне яго перанеслі з Сайгона ў Паўночны В'етнам, а потым, пасля акупацыі Паўночнага В'етнама Японіяй — на некаторы час у Паўднёвы Кітай. 19 мая 1941 года ў Цзынсі (Паўднёвы Кітай) на нарадзе прадстаўнікоў КПІК першых арганізацый Выратавання Радзімы была абвешчана адукацыя Лігі змагання за незалежнасць В'етнама (В’етмінь). Цэнтрам дзейнасці В'етміня стаў В'етбак.

Да пачатку 1945 года ўзброеныя сілы Японіі пацярпелі шэраг сур'ёзных параз. Параза на Філіпінскіх астравах прывяла японскае камандаванне ў замяшанне. Становішча патрабавала выпрацавання новых планаў ведання вайны. У гэтай сітуацыі японскія акупацыйныя войскі арганізавалі 9 сакавіка 1945 года дзяржаўны пераварот у Індакітаі, ліквідаваўшы французскую адміністрацыю. Страцілыя сваю баяздольнасць за пяць гадоў акупацыі французскія войскі большай часткай паслухмяна склалі зброю. Толькі некалькі падраздзяленняў апынуліся здольнымі з баямі прарвацца праз японскія кардоны да кітайскай мяжы.

## Літаратура 
* «История Востока» в 6 томах. Том V. «Восток в новейшее время (1914—1945)», кн. 2. — М.: Издательская фирма «Восточная литература» РАН, 2006. — ISBN 5-02-018500-0
* *И. В. Можейко.* Западный ветер — ясная погода. — М.: АСТ, 2001. — ISBN 5-17-005862-4

## Спасылкі 
* Описание герба Вьетнамской Империи

Катэгорыя:Дзяржавы ў гісторыі В’етнама
Катэгорыя:Марыянеткавыя дзяржавы Другой сусветнай вайны
Парыс Місакавіч Геруні

{{Вучоны 
| Імя                  = Парыс Місакавіч Геруні
| Арыгінал імя       = 
| Навуковая сфера        = радыёастраномія
| Месца працы         = ІРВ
| Навуковая ступень       = &nbsp;(1972)
| Навуковае званне        =  (1983),  (1996),  (1982)
| Вядомы як         = стваральнік «люстранога радыётэлескопа Герані»
| Узнагароды і прэміі     = 
{ style="background:transparent"
      
}
{ style="background:transparent"
     
}
}}
**Парыс Місакавіч Геруні** () — савецкі навуковец, радыёфізік, радыётэхнік і радыёастраном. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Рэспублікі Арменія (1996, член-карэспандэнт з 1982), доктар тэхнічных навук, прафесар, загаднік кафедрай антэн Ерэванскага політэхнічнага інстытута.

Стварыў унікальны радыё аптычны тэлескоп — «люстраны радыётэлескоп Герані» — найскладанейшы па сваёй канструкцыі тэлескоп, які таксама з'яўляўся адным з самых магутных радыётэлескопаў. Яго навуковыя адкрыцці і тэорыі ўлучаюць яго тэорыю і разлікі па метадзе вялікіх падвойных люстраных антэн з нерухомым сферычным галоўным люстэркам, тэорыю і раўнанні дыфракцыі электрамагнітнага поля на шчылінах (апертурах) розных канфігурацый, радыёгалаграфію — метад вызначэння палі ў прасторы па вымярэннях комплекснага поля паблізу выпрамяняльных ці рассейвальных аб'ектаў, метад блізкіх і далёкіх вымярэнняў параметраў антэн і рассейвальных аб'ектаў, тэорыю дыфракцыі поля на краях антэны пры асвятленні часткі галоўнай апертуры і заснаванне навуковага кірунку антэннай метралогіі.

## Некаторыя публікацыі 
* Вопросы расчета сферических двухзеркальных антенн — Радиотехника и электроника, т.19, N1, с. 3—12., Москва, 1964.
* Пятиметровая сферическая антенна миллиметрового диапазона — Сб. «Антенны», вып. 4, с. 3—15, «Связь», Москва, 1968.
* Зеркальный радиотелескоп Геруни. АС N 1377941 от 01.11.87 (приоритет от 02.01.86).
* The First Radio-Optical Telescope. Trans. of the Sixth International Conference on Antennas and Propagation ICAP-89, pp.&nbsp;540–546, IEEE-URSI, UK, 1989.

## Галерэя 

File:Ancient Armenian Sun Moon and Star dial Reconstructed by academician Paris Herouni Yeravan Armenia.jpg|Старажытны армянскі сонечны, месяцавы і зорны гадзіннік.
File:Ancient Armenian Sun Moon and Star dial Tomar Reconstructed by academician Paris Herouni Yeravan Armenia.jpg|Старажытны армянскі каляндар  ().

## Спасылкі 
* Война во Вьетнаме выиграна благодаря армянским радиофизикам
* Действительные члены НАН Армении — академик Парис Геруни Мисакович
* На сайте Государственного инженерного университета Армении
* Некролог 

Катэгорыя:Фізікі СССР
Спіс рускіх гарадоў далёкіх і блізкіх

**Спіс рускіх гарадоў далёкіх і блізкіх** — гістарычна-геаграфічны твор канца 14 ст., у якім змешчаны пералік «рускіх» гарадоў Усходняй Еўропы, часам з кароткімі тлумачэннямі (колькі ў іх «каменных сцен» і на якой рацэ яны стаяць). Гарады падзелены на групы: балгарскія і валошскія, польскія (падольскія), кіеўскія, валынскія, літоўскія, смаленскія, разанскія, залескія; агулам названа 358 гарадоў.

«Спіс» захаваўся ў складзе рускіх летапісаў сярэдзіны 15 — пачатку 17 ст. Мяркуецца, што ён складзены ў канцылярыі мітрапаліта кіеўскага і ўсяе Русі Кіпрыяна на аснове больш ранніх спісаў і адлюстроўвае населеныя пункты, падначаленыя ўладзе праваслаўнага («рускага») мітрапаліта. Беларускія гарады ў асноўным уключаны ў раздзел «літоўскія гарады». Сярод іх «Рша камен» (Орша з мураваным замкам), «Полтеск на Двине и на Полоте древян, а святая Софиа каменна о седми версех», «Видбеск, 3 стены камены, а река Видба и Двина», «Крев камен», Слуцк, Менск, Новагародак і іншыя. Адзін раз упамінаюцца і не лакалізуюцца на сучаснай карце гарады Беразуеск, Няміза, Мчэнеск. Шмат беларускіх гарадоў упамянута сярод кіеўскіх: Гомель, Магілёў, Рэчыца, Капыль, Тураў і іншыя. Сярод валынскіх гарадоў адзначаны Пінск, Берасце і іншыя. У «Спісе» ўпершыню адзначаны беларускія гарады і мястэчкі Горваль, Лоск, Магілёў, Стрэшын, Цяцерын. Падзел усходнеславянскіх гарадоў на групы адлюстроўвае, відаць, палітычныя межы больш ранняга часу.

«Спіс» мае вялікае значэнне для гісторыка-геаграфічных даследаванняў, вывучэння палітычнай гісторыі і змянення меж ва Усходняй Еўропе ў 14 ст.

## Літаратура 
* Спіс рускіх гарадоў далёкіх і блізкіх //  С. 391—392.
* *Тихомиров М. Н.* «Список русских городов дальних и ближних» // Тихомиров М. Н. Русское летописание. М., 1979.
* *Наумов Е. П.* К истории летописного «Списка русских городов дальних и ближних» // Летописи и хроники. 1973 г. М., 1974.
* *Подосинов А. В.* О принципах построения и месте создания «Списка русских городов дальних и ближних» // Восточная Европа в древности и средневековье. М., 1978.
* *Янин В. Л.* Новгород и Литва: Пограничные ситуации ХІІІ-ХV вв. М., 1998.
* 
* 

Катэгорыя:Гістарычная геаграфія Беларусі
Катэгорыя:Гістарычная геаграфія Расіі
Катэгорыя:Гістарычная геаграфія Украіны
Катэгорыя:Старажытнарускія летапісы
Катэгорыя:Спісы гарадоў
Чамдоская аперацыя

**Чамдоская аперацыя** () — аперацыя НВАК у кастрычніку 1950 года па разгрому тыбецкай арміі ва ўсходнім Тыбеце і стварэнню ўмоў для «мірнага вызвалення Тыбету».

## Перадгісторыя 
У 1911 годзе, падчас Сінхайскай рэвалюцыі, большасць тэрыторый, падначаленых цынскай імперыі, абвясцілі сваю незалежнасць. Калі ў 1928 годзе партыя Гаміньдан устанавіла кантроль над большай часткай тэрыторыі былой імперыі Цын, гэты кантроль быў хутчэй фармальным: Чан Кайшы больш-менш упэўнена кантраляваў толькі Нанкін і прылеглыя правінцыі. Тым не менш, гаміньданаўскі ўрад заўсёды настойвала на кітайскім суверэнітэце над усімі тэрыторыямі, якія ўваходзілі ў склад Цынскай імперыі або залежнымі ад яе (уключаючы Тыбет, Манголію і Туву).

У 1949 годзе Камуністычная партыя Кітая перамагла ў грамадзянскай вайне, выцісніўшы рэшткі гаміньданаўскіх сіл на востраў Тайвань. 2 верасня 1949 года было абвешчана аб тым, што кітайская Народна-вызваленчая армія мае намер вызваліць Тыбет. 1 кастрычніка 1949 г. у Пекіне была абвешчана Кітайская народная рэспубліка. Малалетні Панчэн-Лама X адправіў Мао Цзэдуну тэлеграму падтрымкі і заклікаў як мага хутчэй «вызваліць» Тыбет.

23 лістапада 1949 года Мао Цзэдун звярнуўся да маршала Пэн Дэхуая адносна плана ўступлення арміі КПК у Тыбет з паўночнага захаду, але гэты план быў аспрэчаны па тэхнічных прычынах . Быў прыняты план ўварвання з паўднёвага ўсходу і паўднёвага захаду. У студзені 1950 года ЦК КПК і яго Ваенная Рада накіравалі дырэктыву Паўднёва-заходняму бюро ЦК КПК аб пачатку паходу на Тыбет. 18 сакавіка 1950 года войска 18-га корпуса накіравалася з Сычуані ў Кам і заняло Дарцэда (Кандзін), 28 траўня перадавыя часткі 30-тысячнай арміі дасягнулі Гардзе. Далейшае прасоўванне ішло вельмі павольна: даводзілася будаваць дарогі і базы. Спроба Кітайскага ўрада ўступіць у перамовы з рэгентам Тактра і Кашагам была безвыніковай . 29 ліпеня пекінскае радыё перадало словы генерала Лю Бачэна, што галоўная мэта Паўднёва-заходняй ваенна-адміністрацыйнай камісіі — «вызваліць Тыбет» і НВАК «павінна атакаваць». Да канца лета засяроджванне кітайскіх войскаў у асноўным завяршылася.

Катэгорыя:Тыбет
Краўдфандзінг

**Краўдфандзінг** або **краўдфандынг** (**народнае фінансаванне**, ад , *сrowd* — «натоўп», *funding* — «фінансаванне») — калектыўнае супрацоўніцтва людзей (донараў), якія добраахвотна аб'ядноўваюць свае грошы ці іншыя рэсурсы разам, як правіла праз Інтэрнэт, каб падтрымаць намаганні іншых людзей або арганізацый (рэцыпіентаў). Збор сродкаў можа служыць розным мэтам — дапамогі пацярпелым ад стыхійных бедстваў, падтрымцы з боку заўзятараў, падтрымцы палітычных кампаній, фінансаванню стартап-кампаній і малога прадпрымальніцтва, стварэнню свабоднага праграмнага забеспячэння, атрымання прыбытку ад сумесных інвестыцый і шмат чаму іншаму.

Першапачаткова павінна быць заяўлена мэта, вызначана неабходная грашовая сума, складзена калькуляцыя усіх выдаткаў, а інфармацыя па ходзе збору сродкаў павінна быць адкрыта для ўсіх.

## Гл. таксама 
* Дабрачынная крама

Катэгорыя:Дабрачыннасць
Катэгорыя:Інтэрнэт-тэрміналогія
Аперацыя Safe Haven

**Аперацыя Safe Haven** — аперацыя па перасяленню 15,570-21,000 з 200.000 венгерскіх бежанцаў марской пяхотай Злучаных Штатаў з мэтай эвакуяваць іх у Злучаныя Штаты пасля венгерскага паўстання 1956 г. праз паветраны мост, які быў замоўлены Дуайтам Эйзенхаўэрам 10 снежня 1956 г., як адказ пасля падаўлення СССР венгерскага паўстання. 

Гэта было сумеснае мерапрыемства Службы ваенна-паветраннага транспарту ЗША, ВМС ЗША, а таксама розных камерцыйных авіякампаній. З 1 студзеня 1957 г. самалётамі 1608-ай авіятранспартнай эскадрыллі з базы ў Чарльстане Паветраных сіл ЗША (Паўднёвая Караліна) і 175 самалётамі з 1611-ай паветрана-транспартнай эскадрыллі (штат Нью-Джэрсі), у ЗША былі перавезены 9,700 бежанцаў  (кіраўніцтва паветраным мастом генерал-маёр Джордж Б. Дані). У дадатак да паветранага транспарту, з 18 снежня 1956 г. па 14 лютага 1957 гг., караблямі Ваенна-марской транспартнай службы ВМФ (USNS Eltinge, Haan, Marine Carp і Walker) перавезена 8,944 бежанцаў з Брэмерхафэна, Германія, у Нью-Ёрк, ЗША. Гэтыя ўцекачы былі працаўладкаваныя Дэпартаментам працы ЗША пасля прыбыцця ў Злучыныя Штаты.

## Спасылкі 
* Navy History 
* DC Military 
* Time Magazine 
* U.S. Air Force

Катэгорыя:Венгерскае паўстанне 1956 года
Катэгорыя:Венгерска-амерыканскія адносіны
1981 год у гісторыі кіно

**1981** год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.

## Лідары праката 
## Падзеі 
## Фільмы 
* «Лісце каштанаў» — тэлевізійны,  Беларускае тэлебачанне,  В. Чанін (у ролях: П. Дубашынскі, А. Суцкавер, Ю. Кухаронак)
* «Людзі на балоце» — мастацкі,  «Беларусьфільм»,  Віктар Тураў (у ролях: Алена Барзова, Юрый Казючыц, Барыс Няўзораў)
* «Чалавек з жалеза» — мастацкі, рэж. Анджэй Вайда (у ролях: Ежы Радзівіловіч, Крыстына Янда, Марыян Апаня).

## Узнагароды 
## Нарадзіліся 
* 31 студзеня — Джасцін Тымберлейк, амерыканскі спявак, кампазітар, прадзюсар, танцор і акцёр.
* 16 мая — Джым Сцёрджэс, англійскі тэле- і кінаакцёр, спявак.

## Памерлі 
* 15 кастрычніка — Золтан Хусарык, венгерскі кінарэжысёр, сцэнарыст, драматург, графік (нар. 1931).

## Спасылкі
Кіно
Катэгорыя:Гады ў кінематографе
Tim McGraw (песня Тэйлар Свіфт)

**«Tim McGraw»** *(бел. «Цім Магро»)* — дэбютны сінгл амерыканскай кантры спявачкі Тэйлар Свіфт, выпушчаны 19 чэрвеня 2006 года пад лэйблам Big Machine. Быў напісана самой Тэйлар і Ліз Роуз. У ЗША песня атрымала плацінавы статус.

## Інфармацыя
Тэйлар і Ліз Роуз напісалі «Tim McGraw», калі Свіфт пачала вучыцца ў вышэйшай школе. Пазней спявачка адзначала, што ідэя гэтай песні прыйшла да яе на ўроке матыматыцы, дзе яна проста пачала напяваць яе мелодыю, але тады Тэйлар не звярнула на гэта ўвагі. Праз некаторы час адбылася складаная справа: Свіфт расталася са сваім бойфрэндам, таму што ён паехаў вучыцца ў каледж у іншы горад. Каб справіцца з эмоцыямі, яна пачала пісаць песню, у якой выкарыстала менавіта гэтую мелодыю.  Неўзабаве «Tim McGraw» была выбрана першым сінглам з плануемага дэбютнага альбома «Taylor Swift» і выпушчана 19 чэрвеня 2006. Сінгл быў камерцыйна паспяховым: ён дасягнуў 40 месца ў Billboard Hot 100 і 6 месца ў Billboard Hot Country Songs і атрымаў статус плацінавага ў ЗША.

Рэжысёрам відэакліпа, які выйшаў 22 чэрвеня 2006, стала Трэй Фанджой.

Патаемнае пасланне — «Can't Tell Me Nothin'» (назва адной з песень Ціма Макгро).

## Версіі 
* **US Maxi-CD Single**
# "Tim McGraw" (асноўная) – 3:54
# "Tim McGraw" (радыё версія) – 3:41
# "Tim McGraw" (інструментальная версія) – 3:54
# "Tim McGraw" (палепшаная відэаверсія) – 4:02

## Чарты
### Гадавыя чарты
Міхаіл Раманавіч Змачынскі

**Міхаіл Раманавіч Змачынскі** (, в. Блонь,  — 1 мая ) — Герой Сацыялістычнай Працы (1971)

## Біяграфія 
Скончыў Мар’інагорскі сельскагаспадарчы тэхнікум і беларускую сельскагаспадарчую акадэмію. У 1955—1958 гг. паехаў на засваенне цаліны па камсамольскай пуцёўцы ў Кустанайскую вобласць. Працаваў трактарыстам у адным з саўгасаў. З 1958 г. — слесар.

З 1961 года — брыгадзір трактарна-паляводчай брыгады гаспадаркі. На гэтай пасадзе ярка праявіліся рысы Міхаіла Раманавіча як добрага спецыяліста-агранома, умелага арганізатара сельскагаспадарчай вытворчасці. За поспехі ў выкананні планаў па вытворчасці і продажу дзяржаве прадуктаў земляробства ў 1971 годзе яму было прысвоена высокае званне Героя Сацыялістычнай Працы. М. Р. Змачынскі ўзнагароджаны ордэнамі Леніна, «Знак Пашаны», медалямі.

Праз 2 гады Міхаіл Раманавіч узначаліў калгас «Камсамолец» (зараз — сельгасфіліял «Светлая ніва»). На гэтай пасадзе адпрацаваў 17 гадоў.

З 1995 года — намеснік старшыні калгаса імя 16 партызан (зараз — СВК «Дукора»), з 2004 года — намеснік дырэктара, вядучы спецыяліст па ідэалогіі і рабоце з персаналам сельгасфіліяла «Светлая ніва».

Неаднаразова выбіраўся дэпутатам Пухавіцкага раённага і Дукорскага сельскага Саветаў дэпутатаў, актыўна ўдзельнічаў у грамадскім жыцці раёна, свайго працоўнага калектыву.

## Спасылкі 
* Герои Социалистического Труда  Пуховичский районный исполнительный комитет

Катэгорыя:Старшыні калгасаў
Teardrops on My Guitar (песня Тэйлар Свіфт)

**«Teardrops on My Guitar»** *(бел. «Слёзы на маёй гітары»)* — другі сінгл амерыканскай кантры спявачкі Тэйлар Свіфт з яе першага студыйнага альбома «Taylor Swift», выпушчаны 19 лютага 2007 года пад лэйблам Big Machine. Песня была напісана самой Тэйлар і Ліз Роуз. У ЗША яна двойчы атрымала плацінавы статус.

## Інфармацыя
«Teardrops on My Guitar», якакая апавядае пра неўзаемнае каханне, заснавана на рэальным вопыце спявачкі, калі падчас школьных гадоў Тэйлар была закахана ў хлопчыка, з адносіўся да яе толькі як для сябра.  Не было ніякіх шанцаў, таму што ў яго ўжо была дзяўчына, якую ён вельмі кахаў.
Кампазіцыя была выкарыстана ў якасці другога сінгла. Яна стала самым паспяховым у чартах сінглам з альбома «Taylor Swift», падняўшыся да 13 месца ў Billboard Hot 100 і 11 месцы ў чарце Pop 100. Сінгл стаў двойчы плацінавым ў ЗША. «Teardrops on My Guitar» паднялася на 45 месца ў Канадзе і на 51 у Вялікабрытаніі.
#"Teardrops on My Guitar" (альбомная версія) – 3:36
#"Teardrops on My Guitar" (інструментальная версія) – 3:36
#"Teardrops on My Guitar" (версія з музычнага відэа) – 3:50

***Remix CD Single**
#"Teardrops on My Guitar" (поп-версія) – 2:59

***European Digital Download EP / International Promo cd**
#"Teardrops on My Guitar" – 3:14
#"Teardrops on My Guitar" (акустычная версія) – 2:58
#"Teardrops on My Guitar" (адна з радыё версій) – 3:01

***Columbian Remix CD single**
#"Teardrops on My Guitar" (альбомная версія) – 3:35
#"Teardrops on My Guitar" (радыё версія) – 3:24
#"Teardrops on My Guitar" (поп версія) – 3:00
#"Teardrops on My Guitar" (міжнародная версія) – 3:14
#"Teardrops on My Guitar" (Joe Bermudez Radio Mix) – 3:08
#"Teardrops on My Guitar" (Cahill Radio Mix) – 3:24
#"Teardrops on My Guitar" (Cahill Extended) – 5:21
#"Teardrops on My Guitar" (акустычная версія) – 2:57

## Чарты
### Гадавыя чарты
Міжэтнічны канфлікт

**Міжэтнічны канфлікт** (міжнацыянальны канфлікт) — канфлікт паміж прадстаўнікамі этнічных суполак, звычайна якія пражываюць у непасрэднай блізкасці ў якім-небудзь дзяржаве. Так як «нацыянальнасць» у беларускай мове звычайна азначае тое ж, што і «этнічная прыналежнасць», то яго часам называюць міжнацыянальным канфліктам.
 ўцекачы ў Травныке ў 1993 годзе (Харвацка-баснійскі канфлікт)]]

## Агульнае вызначэнне 
, Карабахскі канфлікт. 1993 год]]
Этнаканфлікт — канфлікт паміж групамі людзей, якія належаць да розных ,. Гэта адмысловая форма сацыяльнага або палітычнага канфлікту, які валодае некаторымі асаблівасцямі:
# у канфліктуючых групах бачыцца падзел па этнічнай прыкмеце;
# бакі шукаюць падтрымкі ў этнічна роднаснай або этнічна сяброўскай асяроддзі;
# у асобных відах этноконфликтов этнічны фактар імкнецца да палітызацыі;
# новыя ўдзельнікі салідарызуюцца з адной з бакоў канфлікту, зыходзячы з агульнай этнічнай ідэнтычнасці, нават калі гэтая пазіцыя ім не блізкая;
# этнаканфлікты часцей за ўсё не з'яўляюцца каштоўнаснымі і адбываюцца вакол тых або іншых аб'ектаў і інтарэсаў груп.
]]

## Гл. таксама 
* Этнакратія
* Этнапалітіческы канфлікт
* Этнаканфесійны канфлікт
* Этнічная ідэнтычнасць
* Нацыянальна-тэрытарыяльная аўтаномія

## Спасылкі 
# Праект «Этноконфликт ў Сучасным свеце»  Навіны, аналіз і дакументацыя па сучасным этнополитическим, этноконфессиональным і этноэкономическим канфліктаў па краінах свету.
# Навіцкі І. Я. Кіраванне этнополитикой Паўночнага Каўказа — Краснадар, 2011. — 270 с., ISBN 978-5-94945-030-7
# Барбашин М. Ю. Мэта - новае дзяржава: механізмы этноконфликтных працэсаў. 2012 

Катэгорыя:Міжэтнічныя канфлікты
Катэгорыя:Надзвычайныя сітуацыі
Our Song (песня Тэйлар Свіфт)

**«Our Song»** *(бел. «Наша песня»)* — трэці сінгл амерыканскай кантры спявачкі Тэйлар Свіфт з яе першага студыйнага альбома «Taylor Swift», выпушчаны 9 верасня 2007 пад лэйблам Big Machine. Песня была напісана самой Тэйлар. У ЗША яна двойчы атрымала плацінавы статус.

## Інфармацыя
Свіфт самастойна напісаў «Our Song» на шоў талентаў у яе першы год у старэйшай школе нават без намеру ўключаць яе ў дэбютны альбом. Потом спявачка адзнчала, што яна хацела напісаць аптымістычную і зразумелую песню, каб стаць бліжэй да сваіх аднакласнікаў. У выніку кампазіцыя ўсё ж такі была ўключана з дэбютную пласцінку, што вельмі задаволіла Тэйлар.

9 верасня 2007 «Our Song» была выпушчана ў якасці трэцяга сінгла з «Taylor Swift». Яна атрымала станоўчыя водгукі ад крытыаў і дабралася да 16 месца ў Billboard Hot 100, а таксама 6 тыдняў ўзначальвала US Hot Country Songs.

Відэакліп, рэліз якога адбыўся 14 верасня 2007 года, зняла рэжысёр Трэй Фанджой, якая ўжо працавала разам з Тэйлар.

Патаемнае пасланне — «Live In Love» *(бел. «Жыву ў закаханні»)*.

## Версіі 
***U.S. Maxi-CD Single**
#"Our Song" - 3:22
#"Our Song" (CD-ROM video) - 3:33

***Альбомная версія** - 3:24
***Радыё сінгл рэмікс** (новая альбомная версія) - 3:24
***Поп-мікс** - 3:24
***Міжнародная версія** - 3:21
***Караоке версія** - 3:24
## Чарты
### Гадавыя чарты
Кінематограф Інданезіі

**Кінематограф Інданезіі** мае доўгую гісторыю і ў цяперашні час актыўна развіваецца.

## Гісторыя 
### Кінематограф каланіяльнай эпохі 
, у цяперашні час — Cinema Metropole XXI, Джакарта]]
Першым фільмам, знятым у Інданезіі, быў нямы фільм 1926 года *Loetoeng Kasaroeng* працягласцю 60 хвілін, зняты галандскім рэжысёрам Л. Хейведарпам і аператарам Г. Кругерам, ён уяўляў сабой экранізацыю сундскай народнай казкі «Апошні лутунг». Здымкі з удзелам інданезійскіх акцёраў вяліся кампаніяй NV Java Film Company у Бандунгу, а прэм’ера фільма прайшла ў гэтым жа горадзе 31 снежня 1926 года. З тых часоў у Інданезіі было знята больш за 2200 мастацкіх фільмаў. Падчас  кінематограф Інданезіі выкарыстоўваўся акупацыйнымі ўладамі ў якасці інструмента прапаганды.

### Пасля здабыцця незалежнасці 
Пасля абвяшчэння  ў 1945 годзе, урад Сукарна выкарыстоўваў кінематограф у якасці прылады нацыяналістычнай, антызаходняй палітыкі, імпарт замежных фільмаў быў забаронены. Пасля звяржэння Сукарна, падчас «Новага парадку» Сухарта ў кінематограф была ўведзена цэнзура. Найбольш значны ўклад у нацыянальны кінематограф 1950-х — 1960-х гадоў унёс Усмар Ісмаіл, рэжысёр з Заходняй Суматры.
Віталь Рыгоравіч Місявец

**Віталь Рыгоравіч Місявец** (, Гур'еўская вобласць, Казахская ССР) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 1 студзеня 1968 года на станцыі Сай-Уцёс Мангістаўскага раёна Гур'еўскай вобласці (Казахская ССР).

З 2016 года — дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.

Член Камуністычнай партыі Беларусі.

## Спасылкі 
* Дасье на сайце Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 

Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў 27-га склікання
Джамскі мінарэт

**Джамскі мінарэт** — аб'ект са спісу Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА, які прадстаўляе сабой мінарэт 12 ст., размешчаны на паўночным захадзе Афганістана. Па вышыні гэта другі найбольш высокі мінарэт у свеце (болей за 60 метраў), пабудаваны з апаленай цэглы.

## Гісторыя 
Як сведчыць надпіс на мінарэце, ён быў узведзены ў 1194 годзе ў горадзе Фірузкух султанам з дынастыі Гурыдаў у гонар сваіх ваенных перамог. Аднак праз дваццаць з лішнім гадоў горад быў амаль цалкам разбураны войскам Чынгісхана.

Мінарэт паўстаў з нябыту праз 700 гадоў, калі ў 1943 годзе Абдула Хан Малекяр, губернатар Герата, упершыню зрабіў фатаграфіі мінарэта і паведаміў аб ім Ахмеду Алі Каазаду, прэзідэнту Афганскага гістарычнага таварыства.

## Даследаванні 
Мінарэт знаходзіцца ў цясніне, якую акружаюць цяжкапраходныя горы. Буйных населеных пунктаў паблізу няма. З-за гэтага, а таксама з-за ваенных канфліктаў у краіне помнік сур'ёзна не вывучаны.

19 жніўня 1957 года французскі археолаг Андрэ Марык першым з еўрапейскіх вучоных даследаваў мінарэт, і ў 1958 годзе апублікаваў даклад у «Запісках французскай дэлегацыі ў Афганістане».

Некалькі экспедыцый у 1960-х гг. пачалі раскопкі гарадзішча. Былі знойдзены руіны палаца, мусульманскія і яўрэйскія могілкі (ёсць надмагіллі з надпісамі на іўрыце), рэшткі ўмацаванняў, уваход у мінарэт.

Мінарэт Джама належыць да групы з прыкладна 60 мінарэтаў і вежаў, пабудаваных паміж 11-м і 13-м стагоддзямі ў Сярэдняй Азіі, Іране і Афганістане. Мінарэты, як мяркуюць, былі пабудаваны як сімвалы перамогі ісламу, у той час як іншыя вежы былі проста арыенцірамі або вартаўнічымі вежамі.

## Сучасны стан 
Мінарэт і навакольны ландшафт былі паспяхова вылучаны ў якасці першага аб'екта Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Афганістане ў 2002 годзе, таксама ўключаны ў спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА, якія знаходзяцца пад пагрозай, з-за дрэннага стану захаванасці мінарэта і вынікаў рабаванняў.

Мінарэт Джама знаходзіцца пад пагрозай эрозіі, прасочвання вады і паводкі з-за сваёй блізкасці да рэк Хары і Джам. Іншая пагроза — землятрусы, якія часта здараюцца ў гэтым рэгіёне. Вежа была нахілена, і ў розны час праводзіліся стабілізацыйныя работы.

## Галерэя 

Файл:Jam Qasr Zarafshan.jpg|Джамскі мінарэт
Файл:Jam Minaret decoration.jpg|Інкрустацыі Джамскага мінарэту
File:Jam afghan architecture inside structure.jpg|Інтэр'ер Джамскага мінарэту
File:Jam1.jpg|Джамскі мінарэт на беразе ракі Хары

## Літаратура 
* Тысяча чудес света. — СПб: ООО «СЗКЭО», 2007. — 336 с.

Катэгорыя:Афганістан
Катэгорыя:Геаграфія Афганістана
Катэгорыя:ЮНЕСКА
Узбекская чаканка

]]

**Узбекская чаканка** — старажытны від традыцыйнага дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва па апрацоўцы металу, звычайна медзі і яе сплаваў: бронзы і латуні.

## Гісторыя 
Першыя чаканныя вырабы, знойдзеныя на тэрыторыі сучаснага Узбекістана, датаваныя 4 тысячагоддзем да нашай эры і належаць перыяду бронзавага веку. Нязначная колькасць узораў была знойдзена падчас археалагічных раскопак. Гэта былі самыя простыя нажы і ювелірныя ўпрыгожанні. Высокага ж узроўня гэта мастацтва дасягнула нашмат пазней — у XV стагоддзі — у часы кіравання Аміра Цімура і дынастыі Цімурыдаў. Спектр чаканных вырабаў значна пашырыўся — майстры пачалі вырабляць збаны, талеркі, чары, падносы, шкатулкі, курыльныя прыборы.

Мясцовая вытворчасць складаных чаканных вырабаў з'явілася ва Узбекістане ў XIX стагоддзі.

У сучасных рэаліях з пашырэннем прамысловай вытворчасці металічнага посуду ўтылітарнае значэнне ручной чаканкі зніжаецца, але яго каштоўнасць у якасці твораў мастацтва толькі павышаецца.

## Тэхналогія і мастацкае афармленне 
Існуюць два віды ўзбекскай чаканкі: глыбокая, гэта значыць з паглыбленым рэльефам (кан-дакоры) і плоская (накш).

Сярод звычайных вырабаў, якія ўпрыгожваліся чаканкай збаны для вады, чашы для гарбаты, падносы, талеркі, шкатулкі, курыльныя прыборы, чарніліцы, пеналы і курыльніцы для пахошчаў.

У арнаментах чаканных вырабаў майстры ўжывалі пераважна раслінныя і геаметрычныя ўзоры, таксама вырабы часта ўпрыгожвалі каліграфічнымі надпісамі. Найбольш распаўсюджаным прыёмам мастацкага афармлення прадметаў быў арнаментальны стыль «іслімі». Ён уяўляў сабой арнамент павойных кветак, лісця і бутонаў.

З канца XIX — пачатку ХХ стагоддзя ў чаканным посудзе з'явіліся ўстаўкі з паўкаштоўных камянёў і празрыстага шкла на каляровай падшэўцы, што надавала вырабам маляўнічасць і выразнасць.

### Інструменты 
Інструменты майстроў для чаканкі даволі простыя. З глыбокай старажытнасці яны дайшлі да нашых дзён амаль без змены: разцы рознай шырыні, невялікі малаток са злёгку выгнутай і патоўшчанай на канцы дзяржальняй і цыркуль па метале.

## Рэгіянальныя асаблівасці чаканкі 
Чаканка розных школ адрозніваецца па арнаменце, форме і стылю, а таксама па тэхніцы вытворчасці.

Асноўныя цэнтры вытворчасці гравіраваных вырабаў былі размешчаны ў Бухары, Хіве, Какандзе, Самаркандзе, Каршы і .

## Спасылкі 
* Бухарская чеканка 
* Надрезная чеканка 

Катэгорыя:Чаканка
Катэгорыя:Металаапрацоўка
Катэгорыя:Мастацтва Узбекістана