open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Валянцін Мікалаевіч Малышаў

**Валянцін Мікалаевіч Малышаў** (, ) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар БССР (1983).

## Біяграфія 
Скончыў у 1958 годзе Ленінградскі інстытут жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя Рэпіна. У 1958—1992 гадах працаваў у інстытуце «Белдзяржпраект», архітэктар, старэйшы архітэктар, кіраўнік групы, галоўны архітэктар праектаў, кіраўнік архітэктурна-канструктарскай майстэрні, намеснік дырэктара па архітэктуры — галоўны архітэктар інстытута, Палацы спорту ў Мінску (1966) , Днепрапятроўску,  (у суаўтарстве з С. Д. Філімонавым); корпус бальніцы Лячсанупраўлення (1968), Рэспубліканская школа-інтэрнат па музыцы і выяўленчым мастацтве (1969), кінатэатр «Кастрычнік» (1975 г.), генплан акадэмгарадка па вуліцы Жодзінскай, Дом праектных арганізацый Дзяржбуда Беларусі ў Мінску (1980), Палац культуры (1967, у сааўт. з Д. С. Філімонавым) у Салігорску, конна-спартыўны манеж у Ратамцы (1969) пад Мінскам, серыя буйнапанэльных жылых дамоў для Гродна, Гомеля, Брэста, Бабруйска (1972—1977); санаторыі «Беларусь» у Друскінінкаі (Літва, 1972) і «Беларусь» у Юрмале (Латвія, 1976), навучальна-лабараторны і спартыўны комплекс Беларускага політэхнічнага інстытута (1975, з А. М. Канстанціновічам) ў г. Мінску, удасканаленне серыі буйнапанэльных жылых дамоў 1-464 (1960), серыі буйнапанэльных жылых дамоў і блок-секцый для Бабруйска, генплан Акадэмгарадка АН БССР (1970), забудова пас. Муякан Байкала-Амурскай чыгуначнай магістралі і мікрараёнаў пас. Лангепас Цюменскай вобласці (1981);  на БАМе і інш.

Аўтар навуковых прац: «Новыя сістэмы тыпізацыі ў індустрыяльным домабудаванні» (1975), «Агляд праектных рашэнняў жылых дамоў 1960—1977 гг. будаўніцтва» (1976), «Прагноз перспектыўнага развіцця індустрыяльнага домабудавання ў БССР» (1977).

## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Артхаус

**Артха́ус** (, літар. «дом мастацтваў») — кінапракатная ніша, у якую трапляюць фільмы, не разлічаныя на шырокую аўдыторыю, якія дэманструюцца, як правіла, у спецыялізаваных (так званых «артхаусных») кінатэатрах. Да катэгорыі артхауса адносяць фэстывальнае немэйнстрымнае кіно; стужкі, арыентаваныя на думаючага гледача; жанравыя карціны, якія пашыраюць уяўленні пра жанр; працы класікаў сусветнага кінематографа, а таксама кіно этнічных меншасцей.

Само паняцце «артхаус» узнікла ў другой палове 1940-х гадоў у ЗША, дзе так сталі называць кінатэатры, якія спецыялізуюцца на паказе класічных даваенных галівудскіх стужак, а таксама фільмаў замежнай (гэта значыць не амерыканскай) і мясцовай незалежнай вытворчасці.

У 1955 годзе ў Парыжы заснавана Міжнародная канфедэрацыя артхаусных кінатэатраў CICAE (). Членам CICAE з'яўляецца заснаванае ў 1992 годзе аб'яднанне Europa Cinemas, у якое ўваходзяць кінатэатры, якія падтрымліваюць еўрапейскае кіно.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Тэрміналогія кіно і відэа
Катэгорыя:Авангардызм
Катэгорыя:Кірункі ў кіно
Хіпстары

**Хі́пстары** — тэрмін, які з’явіўся ў ЗША ў 1940-х гадах, утвораны ад жаргоннага «to be hip», што перакладаецца прыблізна як «быць у тэме» (адсюль жа і «хіпі»). Слова гэта першапачаткова азначала прадстаўніка асобай субкультуры, якая сфарміравалася ў асяроддзі прыхільнікаў джазавай музыкі; у наш час звычайна ўжываецца ў сэнсе «забяспечаная гарадская моладзь, якая цікавіцца элітарнай замежнай культурай і мастацтвам, модай, альтэрнатыўнай музыкай і інды-рокам, артхаусным кіно, сучаснай літаратурай і да т.п.».

## Спасылкі 
Катэгорыя:Сацыяльныя тыпы
Катэгорыя:Мода і субкультуры
Катэгорыя:Грамадства і субкультуры
Цна (прыток Гайны)

**Цна** (у верхнім цячэнні — **Чырвоная**) — рака ў Мінскай вобласці Беларусі, у Смалявіцкім і Лагойскім раёнах і на мяжы Барысаўскага і Лагойскага раёнаў, левы прыток ракі Гайна.

## Назва 
Даследчыкі мяркуюць, што назва мае балцка-прускае або славянскае паходжанне.  Цна.

## Гідраграфія 
Даўжыня ракі 66 км. Плошча вадазбору 609 км². Вадазбор у паўночнай частцы Мінскага ўзвышша.

Пачынаецца ў забалочанай мясцовасці прыкладна за 0,5 км у напрамку на поўнач ад вёскі Літвічы (Лагойскі раён). Уцякае ў Гайну прыкладна за 400 м у напрамку на паўднёвы ўсход ад вёскі Сутокі Смалявіцкага раёна.

Даліна трапецападобнай формы, месцамі невыразная. Шырыня даліны 1—2, месцамі да 3,5 км. Схілы даліны спадзістыя, вышынёй ад 3—4 м у вярхоўі да 30 м у ніжнім цячэнні. Рэчышча каналізаванае, за выключэннем 14 км ад вытоку і 2 км ад вусця.

Прытокі: Ісга, Пядынь (Пядынка), Гнюта, Чарніца, Макоўза, Студзянец, Лавоша (Лавошынка).

У Цну сцякаюць воды з раўчукоў меліярацыйных сістэм. У басейне Цны вадасховішча Макоўза.

Доступ да сярэдняга цячэння Цны ад 2018 г. перагароджаны, бо ўваходзіць у тэрыторыю плошчай 32 кв. км, аддадзеную ў арэнду катарскаму шэйху на 99 гадоў рашэннем цэнтральных уладаў ад 2013 г.

## Зноскі 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* Ліст карты N-35-56. Выданне 1987 г. Стан мясцовасці на 1984 г.
* Ліст карты N-35-57. Выданне 1980 г.
* Ліст карты N-35-69 Выданне 1987 г. Стан мясцовасці на 1982 г.

## Спасылкі 
* Рака Цна // Фотоэнциклопедия Беларуси

Катэгорыя:Прытокі Гайны
Катэгорыя:Рэкі Лагойскага раёна
Катэгорыя:Рэкі Смалявіцкага раёна
Катэгорыя:Рэкі Барысаўскага раёна
Кентэн Фіён Мае

**Кентэн Фіён Мае** () — французскі біятланіст, пяціразовы алімпійскі чэмпіён, шасціразовы чэмпіён свету ў эстафетах, уладальнік Кубка свету ў сезоне 2021/2022.

## Кар’ера 
У Кубку IBU дэбютаваў у сезоне 2012/2013 на першым этапе ў шведскім Ідрэ. Ужо ў трэцяй сваёй гонцы набраў кубкавыя ачкі, заняўшы 4-ае месца ў індывідуяльнай гонцы ў нарвежскім Бейтастолене.

На юніёрскім чэмпіянаце свету 2013 года быў 5-м у спрынце, 4-м у гонцы праследавання і заваяваў срэбра ў эстафеце разам з Клеманам Дзюмонам, Мацье Легранам і Дэні Шавацье.

У Кубку свету дэбютаваў у сезоне 2013/2014 на этапе ў французскім Ле-Гран-Барнане, ужо ў другой сваёй гонцы — гонцы праследавання — ён здолеў набраць свае першыя ачкі, фінішыраваўшы 37-м. Лепшым вынікам сезона стала 14-е месца ў гонцы праследавання на этапе ў італьянскім Антхольцы. У агульным заліку Кубка свету стаў 51-м, набраўшы 101 ачко за сезон.

У сезоне 2018/2019 паказаў свае лепшыя вынікі — перамогі ў мас-старце на этапе ў італьянскім Антхольцы-Антэрсельве і гонцы пераследу на этапе ў Солт-Лэйк-Сіці.

### Агульны залік у Кубке свету 
* 2013/2014 — **51-е месца** (101 ачко)
* 2014/2015 — **23-е месца** (408 ачкоў)
* 2015/2016 — **12-е месца** (580 ачкоў)
* 2016/2017 — **20-е месца** (466 ачкоў)
* 2017/2018 — **10-е месца** (518 ачкоў)
* 2018/2019 — **3-е месца** (843 ачкі)
* 2019/2020 — **3-е месца** (843 ачкі)
* 2020/2021 — **3-е месца** (930 ачкоў)
* 2021/2022 — **1-е месца** (984 ачкі)
* 2022/2023 — **8-е месца** (671 ачко)
* 2023/2024 — **16-е месца** (506 ачкоў)
* 2024/2025 — **5-е месца** (862 ачкі)

## Экіпіроўка 
* Лыжы — Fisher
* Лыжныя палкі — SWIX
* Пальчаткі — SWIX
* Ачкі — Julbo
* Чаравікі — Fisher

## Спасылкі 
* Профіль IBU
* Вынікі на сайце Французскай федэрацыі лыжнага спорту 
* Фэйсбук Кентэна Фіёна Мае

Катэгорыя:Біятланісты Францыі
Катэгорыя:Біятланісты на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 года
Катэгорыя:Біятланісты на зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 года
Катэгорыя:Біятланісты на зімовых Алімпійскіх гульнях 2026 года
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па біятлоне
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па біятлоне
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Францыі
Катэгорыя:Чэмпіёны зімовых Алімпійскіх гульняў 2022 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры зімовых Алімпійскіх гульняў 2022 года
Катэгорыя:Чэмпіёны зімовых Алімпійскіх гульняў 2026 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры зімовых Алімпійскіх гульняў 2026 года
Радыё АНТ

{{Радыёстанцыя
| назва_радыёстанцыі = Радыё АНТ
| поўная_назва = 
| лагатып = 
| краіна = 
| горад =  Мінск
| каардынаты = 
| зона_вяшчання =  Мінск  Мінская вобласць Наваполацк
| чашчыня = 101,7 FM (у Мінску)
| мачта = Калодзішчы
| магутнасць = 1 кВт
| доля = 
| час_вяшчання = кругласутачна
| створан = 26 лістапада 2007
| слоган = Першае мужчынскае радыё
| фармат = Hot AC
| заснавальнікі =
| уладальнік = тэлеканал АНТ
| кіраўнік = Святлана Уладзімірава
| сайт = http://www.radio.ont.by
}}
**«Радыё АНТ»** — беларуская радыёстанцыя.

## Гісторыя радыёстанцыі 
26 лістапада 2007 гады на чашчыні 101,7 FM загучала «Радыё АНТ». Задача — не адцягваць, а дапамагаць засяродзіцца на здзяйсненнях, ствараючы атмасферу спакою і ўпэўненасці. Музычнае афармленне радыё прыналежыць аўтарству беларускага кампазітара Яўгенію Алейніку. З 12 студзеня 2012 года вяшчае ў Наваполацку на чашчыні 107,0 FM. Зменены джингл, дзе паведамляецца пра чашчыні: 101,7 FM у Мінску і 107,0 FM у Наваполацку. У розны час на радыё працавалі Вячаслаў Бандарэнка, Георгій Калдун, Арташэс Антанян.

## Праграмы 
* Натуральна! Шоу!
* Легенды. Вяртанне
* Пра што гутарка?
* Легенды. Live
* Аўтадарадчык
* Каму з раніцы шоу
* Таткі Шоу
* Зараз
* ONT MIX BY

## Каманда 
### Кіраўніцтва 
* Святлана Уладзімірава — дырэктар «Радыё АНТ», вядучая Легенды. Вяртанне;
* Дзмітрый Мядзведзь — тэхнічны дырэктар «Радыё АНТ».

### Вядучыя праграм 
* Іван Падрэз — вядучы Таткі Шоу, Легенды. Live;
* Дзядзька Ваня — вядучы Таткі Шоу;
* Максім Кужоўнік — вядучы Таткі Шоу;
* Антон Бяляеў — вядучы Аўтадарадчык;
* Дзяніс Сцяпанаў — вядучы Каму з раніцы шоу;
* Аляксей Пятроўскі — вядучы Каму з раніцы шоу;
* Андрэй Бонд — вядучы Натуральна! Шоу!;
* Дзмітрый Шунін — вядучы Натуральна! Шоу!;
* Яна Бергер — вядучая Пра што гутарка?, вядучая навін.

### Служба навін 
* Алена Есіна;
* Ала Шарко;
* Марына Максімовіч.

### Production-студыя 
* Цім Карамыслаў;
* Антон Сіроцін;
* Юрый Савіцкі;
* Леанід Кевліч.

Катэгорыя:Радыёстанцыі Беларусі
Катэгорыя:Агульнанацыянальнае тэлебачанне
Пятруль

**Пятруль** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Людміла Іванаўна Пятруль (нар. 1947), беларускі мастак, дызайнер тэкстылю
* Максім Міхайлавіч Пятруль (нар. 1977), беларускі скульптар, дызайнер, сын Людмілы Іванаўны Пятруль
Альшэўскі

**Альшэ́ўскі** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксей Альшэўскі (нар. 1974) — беларускі баскетбаліст.
* Анатоль Адамавіч Альшэўскі (1904—1937) — публіцыст, дзеяч рэвалюцыйнага руху ў Заходняй Беларусі.
* Віктар Уладзіміравіч Альшэўскі (нар. 1953) — беларускі мастак, педагог, прафесар БДАМ.
* Караль Станіслаў Альшэўскі (1846—1915) — польскі фізік і хімік.
* Кастусь Альшэўскі (1922—?) — удзельнік беларускага патрыятычнага падполля.
* Мікалай Міхайлавіч Альшэўскі (1919—1944) — удзельнік Вялікай айчыннай вайны, танкіст, Герой Савецкага Саюза.
* Сяргей Сяргеевіч Альшэўскі (нар. 1984) — беларускі палітвязень, фінансавы дырэктар «Press Club Belarus».
Селіханаў

**Селіханаў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Канстанцін Уладзіміравіч Селіханаў (нар. 1967), беларускі скульптар, унук Сяргея Іванавіча Селіханава
* Сяргей Іванавіч Селіханаў (1917—1976), беларускі савецкі скульптар
Малішэўскі

**Малішэўскі** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Альгерд Адамавіч Малішэўскі (1922—1989), беларускі савецкі мастак-жывапісец, педагог. Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1977)
* Віктар Малішэўскі (нар.1974), беларускі журналіст, блогер
* Віктар Феліксавіч Малішэўскі, беларускі вучоны-фізік, педагог
* Сяргей Альгердавіч Малішэўскі (1956–2020), беларускі мастак-сюррэаліст, сын Альгерда Адамавіча Малішэўскага
* Яраш Малішэўскі — беларускі гісторык, музыка, калекцыянер
Моладзь

**Моладзь** — сацыяльна-дэмаграфічная група, вылучаная на аснове сукупнасці ўзроставых характарыстык і асаблівасцей сацыяльнага становішча. Маладосць як пэўная вызначаная фаза, этап жыццёвага цыкла біялагічна ўніверсальная, але яе дакладныя ўзроставыя рамкі, звязаны з ёй сацыяльны статус і сацыяльна-псіхалагічныя асаблівасці маюць сацыяльна-гістарычную прыроду і залежаць ад грамадскага ладу, культуры і ўласцівых дадзенаму грамадству заканамернасцей сацыялізацыі.

Сучасная моладзь даўжэй навучаецца ў школе і, адпаведна, пазней пачынае самастойнае працоўнае жыццё. Ускладніліся і самі крытэрыі сацыяльнай сталасці. Пачатак самастойнага працоўнага жыцця, завяршэнне навучання і набыццё стабільнай прафесіі, атрыманне палітычных правоў, матэрыяльная незалежнасць ад бацькоў, уступленне ў шлюб і нараджэння першага дзіцяці — усе гэтыя падзеі, якія ў сваёй сукупнасці даюць чалавеку пачуццё поўнай даросласці, і адпаведны сацыяльны статус, наступаюць не адначасова, і сама іх паслядоўнасць і сімвалічнае значэнне кожнай з іх не аднолькавыя ў розных сацыяльных слаях. Адсюль і дыскутыўнасць храналагічных, абсалютных узроставых межаў: ніжняя мяжа маладосці ўстаноўлена паміж 14 і 16 гадамі, а верхняя — паміж 25 і 30 гадамі і нават пазней.

Не менш важным, чым падаўжэнне перыяду маладосці, з'яўляецца ўскладненне самога працэсу сацыялізацыі. Фарміраванне асобы маладога чалавека адбываецца сёння пад уплывам некалькіх адносна аўтаномных сацыяльных фактараў, найважнейшымі з якіх з'яўляюцца: сям'я, школа, супольнасць аднагодкаў (моладзевыя арганізацыі, розныя нефармальныя, стыхійныя групы і супольнасці), сродкі масавай інфармацыі. Ужо само багацце гэтых інстытутаў і сродкаў уздзеяння дае асобе, якая фарміруецца, значна большую ступень аўтаноміі ад кожнага з іх у асобнасці як ніколі ў мінулым. Арганізацыя выхавання і навучання моладзі па ўзроставым прынцыпе ўзмацняе гэту ўзроставую гамагеннасць, спрыяючы выпрацоўцы спецыфічнай «моладзевай» самасвядомасці і стылю жыцця («субкультуры»).

Паскарэнне тэмпаў грамадскага жыцця цягне за сабой павышэнне ролі і значэння моладзі ў грамадска-палітычным і культурным жыцці. Справа не столькі ў абсалютным росце колькасці маладых людзей, колькі ў зменлівых сацыяльных умовах. Чым вышэй тэмп тэхніка-эканамічнага развіцця, чым хутчэй абнаўляюцца веды, умовы працы і побыту, тым больш прыкметнымі становяцца сацыяльна-культурныя адрозненні паміж пакаленнямі. Новыя праблемы і падзеі штурхаюць на пошукі прынцыпова новых рашэнняў і крытычную пераацэнку мінулага вопыту.

## Спасылкі 

Катэгорыя:Сацыялогія
Максімовіч

**Максімовіч** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Барыс Міхайлавіч Максімовіч (1891—1981) — інжынер шляхоў зносін, спецыяліст у галіне эксплуатацыі чыгунак.
* Валерый Аляксандравіч Максімовіч — беларускі паэт, літаратуразнаўца, доктар філалагічных навук, намеснік дырэктара Інстытута літаратуры імя Янкі Купалы НАН Беларусі
* Вячаслаў Аляксандравіч Максімовіч (нар. 1944) — беларускі трэнер (грэка-рымская барацьба)
* Карл Іванавіч Максімовіч — расійскі батанік
* Мікалай Андрэевіч Максімовіч (нар. 1956) — беларускі ўрач-педыятр. Доктар медыцынскіх навук (2013), прафесар (2014).
* Марк Максімовіч (нар. 1974) — беларускі мастак, галерыст. Жыве і працуе ў Познані
* Наталля Яўгенаўна Максімовіч (нар. 1960) — беларускі ўрач-патафізіёлаг. Доктар медыцынскіх навук (2005), прафесар (2010).
* Усевалад Мікалаевіч Максімовіч (1894—1914) — украінскі мастак-графік, ілюстратар, дэкаратар
Кузьміч

**Кузьміч** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксей Аляксеевіч Кузьміч (нар. 1988) — беларускі мастак-акцыяніст, сын Аляксея Васілевіча Кузьміча. 
* Аляксей Васілевіч Кузьміч (1945—2013) — беларускі мастак-жывапісец.
* Аляксей Фёдаравіч Кузьміч (нар. 1955) — дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4 і 5-га скліканняў.
* Артур Дзмітрыевіч Кузьміч (нар. 2003) — беларускі футбаліст.
* Мікалай Пятровіч Кузьміч (нар. 1950) — беларускі мастак-ювелір, які аднавіў крыж Ефрасінні Полацкай.
* Пётр Мікалаевіч Кузьміч (нар. 1987) — беларускі мастак, сын Мікалая Кузьміча.
Аракчэеў

**Аракчэ́еў** — прозвішча. Жаночая форма **Аракчэева**.

## Вядомыя асобы 
* Аксана Барысаўна Аракчэева (нар. 1963), беларуская мастачка.
* Аляксей Андрэевіч Аракчэеў (1769—1834), рускі дзяржаўны і ваенны дзеяч, граф (1799), генерал ад артылерыі (1807). Паходзіў з дваранскага роду Аракчэевых.
* Барыс Уладзіміравіч Аракчэеў (1926—2013), беларускі савецкі мастак-жывапісец, педагог. Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі (1996)
Сляндзінскі

**Сляндзінскі** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксандр Язэп Сляндзінскі (1804—1878), польскі мастак, бацька Вікенція Леапольда Сляндзінскага
* Вікенцій Леапольд Сляндзінскі (1838—1909), польскі, літоўскі і беларускі мастак, сын мастака Аляксандра Сляндзінскага, бацька мастака Людаміра Сляндзінскага
* Людамір Вікенцевіч Сляндзінскі (1889—1980), польскі мастак-манументаліст, сын Вікенція Леапольда Сляндзінскага
Снежкі (сексуальная практыка)

thumb|200px|Гомасексуальныя «снежкі»
thumb|200px|Гетэрасексуальныя «снежкі»
**Снежкі**, **гульня ў снежкі** — сексуальная практыка, пры якой мужчына эякулюе ў рот партнёршы, а тая перадае яго сперму іншай партнёрцы (партнёру) або вяртае першаму партнёру, часцей за ўсё праз пацалунак. Тэарэтычна колькасць тых людзей, якія «гуляюць у снежкі», не абмежавана.

## Гісторыя і распаўсюджанасць 
Першапачаткова тэрмін «снежкі» выкарыстоўваўся толькі гомасексуаламі. Апытанне больш за 1200 геяў і мужчын — бісексуалаў у Нью-Ёрку ў 2004 годзе паказаў, што 19,7 % з іх «гулялі ў снежкі» хоця б адзін раз. Назву практыцы даў той факт, што сперма ў роце змешваецца са сліной, і агульны аб'ём перадаванай далей вадкасці расце як *снежны* ком.

«Гульня ў снежкі» часта сустракаецца ў порнафільмах. Пры гэтым часцей за ўсё сперма з роту не выплёўваюць і не перадаюць пацалункам, а ўжываецца больш відовішчная методыка: жанчына са спермай у роце нахіляецца над асобай другой партнёркі, яны абедзве адкрываюць свае раты і сперма цягуча пераліваецца зверху ўніз.

### У кінематографе 
* У фільме «Клеркі» (1994) адзін з герояў мае мянушку Сняжок менавіта за любоў да гэтай сексуальнай практыкі.
* У фільме «Мачыха» (1998) гераіня Джуліі Робертс згадвае «снежкі», калі размаўляе са сваёй падчарыцай пра здзекі. Далей у фільме іншая гераіня скажа гэты тэрмін: *Snow blowing* замест *Snowballing*.

## Спасылкі 
* [Http://www.sex.com/all/snowballing/ «Снежкі»]  на сайце *sex.com*

Катэгорыя:Парнаграфія
Катэгорыя:Аральны секс
Галіна (імя)

**Галіна** ( — «спакой», «бесклапотнасць») — жаночае імя грэчаскага пажоджання. Распаўсюджана ва Усходняй Еўропе, у тым ліку і ў Беларусі.

## Вядомыя носьбіты імя 
* Галіна Сяргееўна Уланава — славутая савецкая балерына, балетмайстар і педагог.
* Галіна Кліменцьеўна Макарава — беларуская і савецкая актрыса тэатра і кіно.

Галіна
Катэгорыя:Імёны грэчаскага паходжання
Івянецкая сінагога

**Івянецкая сінагога** — драўляная сінагога ў Івянцы (Валожынскі раён). Размешчана па вул. Школьнай, 1. Адна з трох захаваных драўляных сінагог на тэрыторыі Беларусі.

Узведзена ў 1912 годзе. Сінагога ўяўляе сабой прамавугольны будынак плошчай 300 м². Пасля Вялікай Айчыннай вайны ў будынку размяшчаўся кінатэатр, пазней дом культуры. У 2005 годзе на сценах будынка былі выяўлены старыя фрэскі. У 2010 годзе сінагога была перададзена яўрэйскаму рэлігійнаму аб’яднанню.

Па словах старшыні супольнасці Юрыя Дорна, у будынку планавалі стварыць музей гісторыі і культуры яўрэяў Заходняй Беларусі, але для гэтага не хапае ні экспанатаў, ні сродкаў. Будынак пачалі рамантаваць, але работы хутка скончыліся.

Апошнім часам у будынку сінагогі збіраюцца бамжы, куды яны пранікаюць праз вокны, а пасля знутры адчыняюць дзверы.

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Сінагогі Беларусі
Катэгорыя:Культавыя збудаванні Івянца
Катэгорыя:Драўляныя храмы
Катэгорыя:1912 год у Беларусі
Turmion Kätilöt

**«Turmion Kätilöt»** () — фінскі індастрыял-метал-гурт, створаны ў 2003 годзе MC Raaka Pee і DJ Vastapallo, які ў раннім складзе іграў толькі ў студыі. Цяперашні склад ўключае Spellgoth, (які таксама быў вакалістам Trollheim's Grott (фінскага індастрыял-блэк-метал-гурту), Master Bates, RunQ (Яне Тольса, які таксама быў клавішнікам Tarot і Eternal Tears of Sorrow) і DQ, які гуляў у «Ratta Kokkola».

Музыка «Turmion Kätilöt» адрозніваецца танцавальнымі рытмамі, імклівымі аранжыроўкамі, моцна скажоным гітарным гукам, басавымі рыфамі і глыбокім, рэзкім вакалам.

## Дыскаграфія 
### Студыйныя альбомы 
* *Hoitovirhe* (2004)
* *Pirun nyrkki* (2006)
* *U.S.C.H!* (2008)
* *Perstechnique* (2011)
* *Technodiktator* (2013)
* *Diskovibrator* (2015)
* *Dance Panique* (2017)
* *Universal Satan* (2018)
* *Global Warning* (2020)
* *Omen X* (2023)
* *Reset* (2024)

### Кампіляцыі 
* *Mitä Näitä Nyt Oli* (2012)

### Міні-альбомы 
* *Niuva 20* (2005)

## Спасылкі 
* [Http://www.turmionkatilot.com/perstechnique.html Афіцыйны сайт]  
* [Http://turmion-katilot.info/ Turmion Kätilöiden viralliset Internet-sivut]  
* [Http://spinefarm.fi/showband.php?id=134 Turmion Kätilöt levy-yhtiö Spinefarm Recordsin sivustolla]  
* 
* 

Катэгорыя:Метал-гурты Фінляндыі
Катэгорыя:Музычныя калектывы, якія з’явіліся ў 2003 годзе
Мадонна з дзіцем (Майстар жаночых паўфігур)

**Мадонна з дзіцем** — карціна Майстра жаночых паўфігур, напісаная ў 1530-40-х у Нідэрландах, якая захоўваецца ў Эрмітажы ў Санкт-Пецярбургу (інвентарны нумар ГЭ-4090).

## Апісанне 
«Мадонна з дзіцем» з'яўляецца адной з лепшых работ мастака. На карціне намаляваны Дзева Марыя з Дзіцяткам Ісусам. Дзева Марыя ўважліва разглядае кнігу, а Ісус вывучае вінаградную лазу. Пейзаж на заднім плане нагадвае карціны . Карціна дапамагае зразумець паслядоўнасць працы мастака: на твары Маці Божай, на цельцы дзіцяці дзе-нідзе ў пейзажы можна заўважыць старанна падрыхтаваны малюнак.

Ідэалізаванае аблічча Марыі і строгая ураўнаважаная кампазіцыя сведчаць пра ўплыў італьянскага Рэнесансу. Аднак трактоўка пейзажу ў духу нідэрландскіх панарамных ландшафтаў пачатку XVI стагоддзя, Адчувальная матэрыяльнасць ў перадачы фактуры драўлянага стала, срэбнай талеркі, садавіны, а таксама недакладнасці ў перадачы прапорцый дзіцячага цела і ў пабудове прадметаў у прасторы (малюнак паверхні стала і кніжных лістоў) звязаны з традыцыямі нацыянальнай мастацкай школы.

## Спасылкі 
* Мастер женских полуфигур 
* Мастер женских полуфигур. Мадонна с Младенцем 

Катэгорыя:Карціны са збораў Дзяржаўнага Эрмітажа
Катэгорыя:Карціны Майстра жаночых паўфігур
Жамчужненскі сельсавет

**Жамчу́жненскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Жамчужны.

## Гісторыя 
Утвораны 18 сакавіка 1985 года. У склад сельсавета ўвайшлі пасёлак Жамчужны Навамышскага сельсавета, вёскі Альбінкі, Гардзейчыкі, Дзекалы, Дзеткавічы, Дубішча, Небыты, Сасновая, Сеўрукі, Спачынак, Цівунцы, Цяплівады Палонкаўскага сельсавета і вёскі Бор, Важгінты, Звераўшчына, Пераносіны, Свіраны скасаванага Перхавіцкага сельсавета.

## Склад 
У склад сельсавета ўваходзяць 1 аграгарадок і 16 вёсак:

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 4698 чалавек, з іх 84,5 % — беларусы, 8,6 % — палякі, 5,7 % — рускія, 0,8 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 4977 чалавек.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

## Спасылкі 
* 


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1985 годзе
Карчоўскі сельсавет (Баранавіцкі раён)

**Карчо́ўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Карчова.

## Гісторыя 
Утвораны як **Скробаўскі сельсавет** у складзе Гарадзішчанскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Скробава. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Карчова, сельсавет перайменаваны ў Карчоўскі сельсавет. З 25 снежня 1962 года ў складзе Баранавіцкага раёна. У 1970 годзе скасавана вёска Дольнае Скробава (злілася з вёскай Горнае Скробава). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Карчоўскага сельсавета было 14 населеных пунктаў. 26 чэрвеня 2013 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Гарадзішчанскага сельсавета.

## Склад 
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 1 пасёлак, 1 аграгарадок і 12 вёсак:

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1056 чалавек, з іх 95,0 % — беларусы, 2,8 % — рускія, 1,7 % — палякі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Баранавіцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Гарадзішчанскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2013 годзе
Кастусь Качан

**Канстанцін Іванавіч Качан** (, в. Лаўрышава, Шчорсаўскі сельсавет, Навагрудскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі мастак-пейзажыст.

## Біяграфія 
У 1975 годзе скончыў фізічны факультэт БДУ.

З 1977 па 1980 быў вольным слухачом Беларускага тэатральна-мастацкага інстытута, браў урокі жывапісу.

З 1980 бярэ ўдзел у мастацкіх выставах.

З 1987 — член Беларускага саюзу мастакоў.

Працуе ў станковым жывапісу ў жанрах нацюрморту, пейзажу. Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музее, фондах Саюзу мастакоў Беларусі, Міністэрстве культуры Расіі, у Траццякоўскай галерэі, Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва, Беларускім музеі народнай архітэктуры і побыту, Гродзенскім гісторыка-археалагічным музеі, Доме-музеі Адама Міцкевіча, а таксама ў прыватных калекцыях Беларусі і замежжа.

20 чэрвеня 2014 у гістарычным цэнтры Навагрудку, у будынку, збудаваным па праекце архітэктара Лявонція Зданевіча, была адкрыта персанальная карцінная галерэя Кастуся Качана, якая ўключае дзве выставачныя залы і майстэрню мастака. У цырымоніі адкрыцця прымалі ўдзел прэм’ер-міністр Рэспублікі Беларусь Міхаіл Мясніковіч, міністр культуры Барыс Святлоў, генеральны дырэктар Нацыянальнага мастацкага музея Уладзімір Пракапцоў, старшыня Беларускага саюза мастакоў Рыгор Сітніца.

## Літаратура 
* Кастусь Качан. Жывапіс / укладальнік К. І. Качан. - Мінск : Беларусь, 2019. - 180 с. – 700 экз. – ISBN 978-985-01-1294-1

## Спасылкі 
* Сайт галерэі Кастуся Качана.
* [Беларускі саюз мастакоў(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%91%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%83%D1%81%D0%BA%D1%96_%D1%81%D0%B0%D1%8E%D0%B7_%D0%BC%D0%B0%D1%81%D1%82%D0%B0%D0%BA%D0%BE%D1%9E). Галерэя БелАРТ.]
* *Музеи Гродненской области*. В гостях у известного белорусского художника Кастуся Качана.  
* *Газета «Культура»*. «Прыватны выпадак» прыватнай галерэі. 
* [*Часопіс «Мастацтва»*. Рака часу. Таццяна Гаранская(https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%A2%D0%B0%D1%86%D1%86%D1%8F%D0%BD%D0%B0_%D0%93%D0%B5%D0%BE%D1%80%D0%B3%D1%96%D0%B5%D1%9E%D0%BD%D0%B0_%D0%93%D0%B0%D1%80%D0%B0%D0%BD%D1%81%D0%BA%D0%B0%D1%8F).] 
* *Радыё Свабода*. Кастусь Качан: Адзінае, пра што цяпер шкадую, — што жыцьцё кароткае.

Катэгорыя:Лаўрышава
Катэгорыя:Мастакі Беларусі
Катэгорыя:Члены Беларускага саюза мастакоў
Катэгорыя:Мастакі СССР
Катэгорыя:Мастакі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі XXI стагоддзя
Каўпеніцкі сельсавет

**Каўпе́ніцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Малая Каўпеніца.

## Гісторыя 
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Навамышскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. З 8 красавіка 1957 года ў складзе Баранавіцкага раёна. 14 сакавіка 1962 года ў гарадскую мяжу Баранавічаў уключана вёска Жлобін. 
22 сакавіка 1962 года да сельсавета далучана частка скасаванага Лаўрынавіцкага сельсавета (населеныя пункты Адахаўшчына I, Адахаўшчына II, Адахаўшчына III, Бор, Гірава, Дубава, Заброддзе, Лаўрынавічы і Якімавічы). У 1970 годзе скасаваны вёскі Гірчыцы (злілася з вёскай Новы Свет), Адахаўшчына II (злілася з вёскай Якімавічы) і Адахаўшчына III (злілася з вёскай Гірава). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Каўпеніцкага сельсавета было 12 населеных пунктаў. 27 лютага 1978 года ў склад горада Баранавічы ўключана вёска Баранавічы і частка вёскі Вялікая Каўпеніца. 29 жніўня 2012 года Рашэннем Баранавіцкага раённага Савета дэпутатаў скасавана вёска Анісімавічы. 26 чэрвеня 2013 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Крошынскага (вёскі Адахаўшчына, Гірава, Дубава, Заброддзе, Лаўрынавічы, Якімавічы) і Сталовіцкага (вёскі Антонава, Вялікая Каўпеніца, Малая Каўпеніца, Новы Свет) сельсаветаў.

## Склад 
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 10 вёсак:

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Баранавіцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Навамышскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2013 годзе
Прабацькі

[thumb|*Улонне Аўраама* — сярэдневяковая ілюстрацыя з [Hortus deliciarum Геррады Ландсбергскай (12 стагоддзе)]]
**Патрыярх** ( Авот або Aбот, арамейскі: אבא Аба) — паводле Бібліі назва родапачынальнікаў яўрэйскага народа, у вузкім сэнсе Аўраам, Ісаак і Якаў, якога таксама звалі Ізраіль. Гэтыя тры фігуры называюцца патрыярхамі іўдаізму, а перыяд, калі яны жылі, вядомы як патрыярхальны час. Яны адыгралі важную ролю ў Пісанні ў час і пасля іх жыццяў. Яны выкарыстоўваюцца ў якасці важнага прыкладу выяўлення Бога ў Адкрыцці і працягваюць іграць важную ролю ў аўраамічных рэлігіях.

Больш шырокі тэрмін **Патрыярх** выкарыстоўваецца да дваццаці Продкаў паміж Адамам і Аўраамам. Першыя дзесяць з іх — дапатопныя патрыярхі, таму што яны жылі яшчэ да Патопу. Іўдаізм і іслам лічаць, што патрыярхі і іх асноўныя жонкі — Сара (жонка Аўраама), Рэвека (жонка Ісаака) і Лія (адна з жонак Якава) — (вядомыя як Матрыярхі), пахаваныя ў Махпэле ў Хеўроне, святым месцы яўрэяў, мусульман і хрысціян. Толькі Рахіль, любімая жонка Якава, як лічыцца, пахавана асобна ў магіле Рахілі, недалёка ад Віфлеема, дзе яна памерла ў час родаў.

У больш шырокім сэнсе, тэрмін можа таксама адносіцца да любой з галоўных фігур Кнігі Быцця, у тым ліку ад Адама да Вялікага Патопу і роду Ноя пасля засялення зямлі пасля Патопу.

## Спасылкі 

Катэгорыя:Іўдаістычная міфалогія
Пестуніца (рака)

**Пе́стуніца** — рака ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Шэвінка (прыток Заходняй Дзвіны).

Даўжыня ракі 14 км. Плошча вадазбору 39 км². Упадае у Шэвінку прыкладна за 1 км у напрамку на паўночны захад ад вёскі Сцяпанкава. У басейне ракі возера Пестуніца. Каля ракі вёскі Пестуніца, Варашылы.

## Літаратура 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Общая характеристика речной сети Витебской области (в разрезе районов) // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь»  

Катэгорыя:Рэкі Віцебскага раёна
Катэгорыя:Басейн Шэвінкі
Ласіца

**Ла́сіца** — прозвшча, тапонім.

## Прозвішча 
* Таццяна Ласіца — беларуская актфывістка, праваабаронца

## Тапонім 
* Ласіца — вёска ў Дунілавіцкім сельсавеце Пастаўскага раёна Віцебскай вобласці
* Ласіца — вёска ў Казлоўшчынскім сельсавеце Пастаўскага раёна Віцебскай вобласці
* Ласіца — возера ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці, каля вёскі Валкі
* Ласіца — возера ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці, каля вёскі Казлоўшчына
* Ласіца — рака ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці
Спрынчан

**Спрынчан** — беларускае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аксана Спрынчан (нар. 1973) — беларуская пісьменніца і паэтка.
* Браніслаў Пятровіч Спрынчан (1928—2008) — беларускі паэт, перакладчык.
* Вадзім Браніслававіч Спрынчан (нар. 1950) — беларускі паэт, перакладчык.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Худаўцы)

**Свята-Раства-Багародзіцкая царква** — праваслаўны храм у аграгарадку Худаўцы Крупскага раёна. Пабудаваная ў другой палове XIX стагоддзя на невялікім пагорку ў цэнтры вёскі, каля могілак. Помнік драўлянага дойлідства.

## Архітэктура 
Трохзрубны аднаапсідны храм з двух'яруснай прамавугольнай у сячэнні званіцай над бабінцам. Цэнтральны аб'ём завершаны масіўным купалам на двух'ярусным васьмігранным барабане і чатырма кутнімі вежачкамі (на васьмерыках) з цыбулепадобнымі галоўкамі. Вільчык даху пяціграннай апсіды завершаны цыбулепадобным купалам. У дэкоры выкарыстаныя разныя арнаментальныя паясы, стылізаваныя закамары. Уваход у храм падкрэслены паддашкам на ажурных кранштэйнах чыгуннага ліцця. Унутраную прастору ўпрыгожвае драўляны іканастас, багата аздоблены пазалочанай разьбой.

## Літаратура 
* Архітэктура Беларусі. Энцыклапедычны даведнік — Мінск, 1993.
* Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Крупскага раёна
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Катэгорыя:Помнікі беларускага народнага дойлідства
Катэгорыя:Худаўцы
Катэгорыя:Храмы Барысаўскай епархіі
Пестуніца

**Пе́стуніца** — тапонім:

* Пестуніца — рака ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, левы прыток Шэвінкі
* Пестуніца — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці
* Пестуніца — возера ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Пестуніца
Свята-Уладзімірская царква (Чыжэўшчына)

**Свята-Уладзімірская царква** — праваслаўны храм у вёсцы Чыжэўшчыне (Жабінкаўскі раён). Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю.

## Гісторыя 
Пабудаваная ў 1894 годзе з цэглы, на паўднёвай ускраіне вёскі, на месцы былога манастыра XVI стагоддзя, які згарэў у 1882 годзе. Пабудавана з цэглы і бутавага каменю як храм-помнік у гонар перамогі рускага войска пад камандаваннем А. В. Суворава 6 верасня 1794 года над войскам генерала Серакоўскага на Крупчыцкіх палях. Праект храма на 375 чалавек распрацаваны ў 1884 г. малодшым інжынерам А. Рэмерам, каштарыс складзены малодшым архітэктарам П. І. Залатаровым. Паводле некаторых звестак аўтарам праекта з’яўляецца архітэктар А. В. Кенэль (1844) або М. В. Раманаў.

## Архітэктура 
Крыжова-купальны храм з пяціграннай апсідай і трох’яруснай званіцай. Алтар вузкімі праходамі звязаны з ахвяральнікам і дзяканікам. У адзіным аб’ёмна-пластычным рашэнні зробленыя вежа-званіца і светлавы барабан асноўнага аб’ёма, якія ў сячэнні ўяўляюць сабой васьміграннік і завяршаюцца купаламі з маленькімі цыбулепадобнымі галоўкамі. Па знешнім выглядзе царква нагадвае помнікі каменнага паўночнага дойлідства XVII—XVIII стст.

## Інтэр’ер 
У інтэр’еры храма пануе падкупальная прастора светлавога барабана, што трымаецца на 4 магутных устоях, ветразях і падпружных арках.

## Літаратура 
* «Архітэктура Беларусі. Энцыклапедычны даведнік», Мінск 1993
* Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Чыжэўшчына (Жабінкаўскі раён)
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Жабінкаўскага раёна
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў псеўдарускім стылі
Катэгорыя:Храмы Брэсцкай і Кобрынскай епархіі
Катэгорыя:1894 год у Беларусі
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Клара Мікалаеўна Малышава

**Клара Мікалаеўна Малышава** () — беларуская артыстка балета, педагог. Заслужаная артыстка РСФСР (1964), Народная артыстка Беларускай ССР (1971). 

## Біяграфія 
Нарадзілася 31 снежня 1935 года ў пас. Памяць Парыжскай Камуны Горкаўскай вобласці РСФСР.

У 1955 годзе скончыла  (педагог К. М. Гейдэнрэйх).  У 1955—1957 гадах працавала ў , у 1957—1964 гадах — салістка балета . Выканала больш за 20 партый.

У 1965—1977 гадах — салістка Мінскага тэатра оперы і балета.  З 1974 года — педагог класічнага танца і мастацкі кіраўнік Мінскага харэаграфічнага вучылішча.

Памерла 26 сакавіка 2025 года.

## Тэатральныя працы 
* Маша («Шчаўкунок» П. Чайкоўскага) 
* Кітры («Дон Кіхот» Л. Мінкуса) 
* Джульета («» С. Пракоф’ева) 
* Жызэль («» А. Адана) 
* Ніна («» Л. Лапуціна) 
* Нікія («» Л. Мінкуса) 
* Папялушка («» С. Пракоф’ева) 
* Эсмеральда («» Ц. Пуні) 
* Генрыэта («Вялікі вальс» І. Штраўса) 
* Вакханка («» Ш. Гуно) 
* Кацярына («» С. Пракоф’ева) 
* Джулія («Альпійская балада» Я. Глебава) і інш.

## Узнагароды і званні 
* Заслужаная артыстка РСФСР (1964)
* Народная артыстка Беларускай ССР (1971)
* Ордэн Узыходзячага сонца (Японія, 2019)

## Сям’я 
Былы муж — Атар Дадышкіліяні. Мае двух дзяцей:
* дачка — Натэла Дадышкіліяні (нар. 1960), артыстка балета, заслужаная артыстка Беларусі
* сын — Дзяніс Дадышкіліяні (нар. 1973), артыст балета.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* «Радуйтесь, что вы есть!» інтэр’ю Клары Малышавай газеце «Беларусь Сегодня»
* Клара Малышава аб балеце, выхаванках і тым, што прымушае хадзіць на работу 
* Народной артистке Беларуси Кларе Малышевой вручили орден Восходящего солнца  // Тэлеканал «Беларусь 1»

Катэгорыя:Артысты балета Беларусі
Катэгорыя:Артысты балета СССР
Катэгорыя:Артысты балета XX стагоддзя
Катэгорыя:Педагогі Беларусі
Катэгорыя:Выпускнікі Пермскага харэаграфічнага вучылішча
Палаца-паркавы ансамбль (Юрцава)

**Сядзіба Любамірскіх** — помнік сядзібна-паркавай архітэктуры гістарызму. Размешчаны на ўсходняй ускраіне в. Юрцава Аршанскага раёна, на правым беразе р. Скунья.

## Гісторыя 
, 1877]]
Сфарміраваны ў другой палове XIX стагоддзя ў фальварку Кацішын, які належаў К. Любамірскаму, пазней Я. Грабоўскаму.

Доўгі час у сядзібе змяшчаўся Рэспубліканскі шпіталь інвалідаў Другой сусветнай вайны.

## Архітэктура 
Уяўляў сабой вялікі архітэктарскі ансамбль інтэрпрэтаваных формаў сярэдневяковага палацава-замкавай архітэктуры. Галоўны фасад сіметрычнай дзевяцівосевай кампазіцыі фланкіраваны глыбокімі рызалітамі з буйнымі кутнімі пілонамі і вылучаны ў цэнтры ганкам. З панадворку фланкіраваны моцнымі васьміграннымі вежамі, якія былі завершаны зубчастымі парапетамі. Берагавы нахіл мясцовасці раскрывае цокальны паверх, члянёны аконнай аркатурай, першы паверх з арачнымі вокнамі ў гатычных стральчатых нішах, другі — з прамавугольнымі вокнамі ў арачных нішах з клінападобнымі перамычкамі. Плоскасныя фасады будынку апяразаныя прафіляваным карнізам з аркатурным фрызам — адзіным элементам архітэктарскага дэкору. Планіроўка калідорная са скляпеністымі перакрыццямі памяшканняў цокальнага паверху. На кожным паверсе вуглавых вежаў размешчаныя круглыя ў плане залы.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Славутасці Аршанскага раёна
Катэгорыя:Палацава-паркавыя і сядзібна-паркавыя ансамблі Беларусі
Катэгорыя:Юрцава
Катэгорыя:Любамірскія
Свята-Георгіеўская царква (Яглевічы)

**Свята-Георгіеўская царква** — праваслаўны храм у в. Яглевічы (Івацэвіцкі раён). Знаходзіцца ў цэнтры вёскі.

## Гісторыя 
Пабудаваная ў 1760 годзе. У 1986 годзе царква згарэла, была помнікам рэспубліканскага значэння.

## Архітэктура 
Трохзрубная пабудова. Да квадратнага ў плане асноўнага аб’ёма прылягаюць з усходу пяцігранная апсіда, з захаду — бабінец. Асноўны аб’ём накрыты стромкім двухсхільным гонтавым дахам, да якога прымыкае шатровае пакрыццё апсіды, завершанай шасцігранным барабанам з галоўкай. Сцены зрубаў ашаляваныя гарызантальна, верхняя і ніжняя часткі дэкарыраваныя паясамі вертыкальнай шалёўкі. Вокны вялікія, прамавугольныя. Галоўны фасад утварае прысадзістая званіца, падзеленая карнізам на два ярусы і завершаная двухсхільным пакрыццём. У інтэр'еры цэнтральны аб’ём звязаны з алтарным зрубам і бабінцам вялікім праёмамі. Хоры — на другім ярусе бабінца.

## Літаратура 
* «Архітэктура Беларусі. Энцыклапедычны даведнік», Мінск 1993

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Яглевічы
Катэгорыя:З’явіліся ў 1760 годзе
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Івацэвіцкага раёна
Катэгорыя:Помнікі беларускага народнага дойлідства
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Катэгорыя:Колішнія праваслаўныя храмы Брэсцкай вобласці
Катэгорыя:1760 год у Беларусі
Катэгорыя:Храмы Пінскай і Лунінецкай епархіі
Касцёл Маці Божай Нястомнай Дапамогі (Шэметава)

**Касцёл Маці Божай Нястомнай Дапамогі** — мураваны каталіцкі храм у вёсцы Шэметава Мядзельскага раёна Мінскай вобласці, помнік архітэктуры класіцызму.

## Гісторыя 
Пабудаваны  ў канцы XVIII — пачатку XIX ст., у 1902 годзе рэстаўрыраваны і павялічаны.

## Архітэктура 
Касцёл мураваны, аднанефны, крыжовы ў плане з прамавугольнай апсідай і развітым трансептам, накрыты двухсхільнымі дахамі. Галоўны фасад вылучаны порцікам з чатырма трохчвертнымі калонамі дарычнага ордара. Над парталам галоўнага ўваходу паўкруглае акно, паміж бакавымі парамі калон неглыбокія конхавыя нішы. Тарцы трансепту вырашаныя ў выглядзе двухкалонных порцікаў. Сцены бакавых фасадаў з прамавугольнымі вокнамі.

З паўднёвага захаду ад касцёлу размешчаная званіца, пабудаваная ў XIX ст. з дрэва.

Касцёл і званіца дзейнічаюць.

### Інтэр’ер 
У інтэр'еры сцены раскрапаваныя пілястрамі з пазалочанымі карынфскімі капітэлямі. Аконныя праёмы ўпрыгожваюць каляровыя вітражы. Алтар дэкарыраваны пазалочанай драўлянай разьбой. Высокія хоры з арганм абапіраюцца на два шматгранныя слупы. Насценная размалёўка на евангельскія сюжэты ўключае раслінны арнамент. Амбон выкананы ў стылі ракако ў выглядзе чашы (разьба, пазалота), якую падрымлівае птушка.

## Літаратура 
* «Архітэктура Беларусі. Энцыклапедычны даведнік», Мінск 1993

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Касцёлы Мядзельскага раёна
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў стылі класіцызм
Катэгорыя:Касцёлы Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі
Катэгорыя:Шэметава (вёска, Мядзельскі раён)
Жамчужны

**Жамчу́жны** (, ) — аграгарадок у Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Жамчужненскага сельсавета. Размешчаны за 12 км на захад ад Баранавічаў, на аўтадарозе Новая Мыш — Ваўкавыск. Насельніцтва 3485 жыхароў, 1081 гаспадарка (2005).

## Гісторыя 
Узнік на тэрыторыі Навамышскага сельсавета як жылая зона двух буйнейшых у рэспубліцы сельскагаспадарчых прадпрыемстваў — птушкафабрыкі «Дружба» і свінагадоўчага комплексу «Усходняе». Забудоўваецца паводле генплана 1979 года (БелНДІдзіпрасельбуд, карэкціроўка 1982 года) і праекта забудовы жылой зоны комплексу «Усходняе» (1980, «Белкалгаспраект»). 28 студзеня 1983 года пасёлку бройлернай птушкафабрыкі «Дружба» і міжкалгаснага прадпрыемства па вытворчасці свініны «Усходняе» прысвоена назва Жамчужны. З 18 сакавіка 1985 года цэнтр новаўтворанага Жамчужненскага сельсавета.

## Забудова 
Пасёлак вызначаецца кампактнасцю забудовы, высокім узроўнем добраўпарадкаванасці (азеляненне, ізаляванасць жылой зоны ад гаспадарчай, забяспечанасць усімі відамі інжынернага абсталявання). Адна з асноўных кампазіцыйных восей — праспект Будаўнікоў — перасякае пасёлак з поўначы на поўдзень. На захад ад яго ідуць шэсць вуліц (Грыцаўца і інш.).

Жылая зона складаецца з раёна малапавярховай секцыйнай (3—4-павярховыя шматкватэрныя дамы) і сядзібнай забудовы (двухпавярховыя 1—2-кватэрныя жылыя дамы з керамзіта-бетонных панэляў, дамы з маналітнага керамзітабетону, мансардавыя аднакватэрныя дамы драўляна-панэльнай канструкцыі, тры тыпы дамоў з цэглы). У раёне 3—4-павярховай забудовы, пры ўездзе ў пасёлак, фармуецца грамадскі цэнтр. Удалае спалучэнне кантрастных колераў у афарбоўцы дамоў (чырвоны і белы дамоў з цэглы, зялёны і тэракотавы — панэльных, жоўты і чорны — драўляных) стварае выразны сілуэт забудовы. Шырока выкарыстоўваюцца тэрасы, веранды, лоджыі, малыя формы дойлідства, групы дэкаратыўных дрэваў. У будаўніцтвеве ўжываюцца прагрэсіўныя індустрыяльна-паточныя метады.

Акрамя зборных жылых дамоў, у зоне сядзібнай забудовы ўпершыню ў рэспубліцы выкарыстаныя зборныя гаспадарчыя пабудовы, якія разам з гаспадарчымі праездамі вылучаныя ў асобныя комплексы, размешчаныя непадалёку ад кожнага дому. Вуліцы з бульварамі і малымі формамі дойлідства з’яўляюцца адначасова і зонамі адпачынку, кожная з іх адметная сваім аб’ёмна-прасторавым і каляровым вырашэннем. Вытворчая зона размешчаная на паўночны захад і захад ад пасёлку.

Зона адпачынку — сквер са стадыёнам і спартыўнымі пляцоўкамі побач з грамадскім цэнтрам, сквер з малымі формамі дойлідства, які прымыкае да ляснога масіву.

## Інфраструктура 
Працуюць сядзіба выканкама сельсавета, аддзяленне сувязі, Дом культуры (мясцоваму ансамблю песні і танца ў 1986 годзе прысвоена ганаровая назва народнага), сярэдняя школа (у 1972 годзе адкрыты краязнаўчы музей).

## Насельніцтва 
* **XX стагоддзе**:
** 1998 год — 3380 жыхароў.
* **XXI стагоддзе**:
** 2005 год — 1081 гаспадарка, 3485 жыхароў.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Жамчужненскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Баранавіцкага раёна
Свята-Мікалаеўская царква (Чарнякава)

**Царква Святога Мікалая** — помнік драўлянага дойлідства.

## Гісторыя 
Пабудаваная да 1725 года ў цэнтры в. Чарнякава Бярозаўскага раёна з дрэва як касцёл, перабудаваная ў 1864 г. і пераасвячоная ў праваслаўную царкву, нанава ашаляваная і пакрытая гонтам. У 1868 г. зроблены іканастас і прыбудаваны тамбур. З гэтага часу вядомая як Мікалаеўская царква.

У 1989 г. царква вернута вернікам, дзейнічае.

## Архітэктура 
Царква трохзрубная. Прамавугольны бабінец, амаль квадратны ў плане асноўны зруб і пяцігранная алтарная апсіда накрытыя агульным двухсхільным дахам з ашаляваным шчытом і развітым прычолкам на галоўным фасадзе. Над заходняй часткай пабудовы — галоўка на глухім барабане (раней бабінец завяршала вежа-званіца). Пры ўваходзе да царквы прылягае тамбур, з поўначы — рызніца. Сцены вертыкальна ашаляваныя дошкамі з нашчыльнікамі. Вокны прамавугольныя.

## Інтэр'ер 
 з Мікалаеўскай царквы. 1750—1759. НММРБ]]
Інтэр'ер зальны з плоскай бэлечнай столлю. У верхняй частцы бабінца размешчаныя хоры з бакавой лесвіцай. Сцены і столь абшыты дошкамі і пабелены вапнай. Пазалочаны іканастас з разнымі царскімі варотамі, бакавыя ківоты 1868 г., скампанаваныя з точаных калонак і балясін, разных карнізаў, какошнікаў. Абразы 18 — 19 ст.

## Званіца 
У заходнім баку ад царквы пастаўлена невысокая шырокая двух'ярусная чацверыковая брама-званіца каркаснай канструкцыі, накрытая шатровым дахам (XIX стагоддзе). Звонку канструкцыйны каркас пабудовы ашаляваны дошкамі, ярусы размежаваны гонтавым адлівам. Другі каркасны ярус апяразаны дашчаным парапетам.

## Літаратура 
* «Архітэктура Беларусі. Энцыклапедычны даведнік», Мінск 1993
* Праваслаўныя храмы Беларусі : энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4

## Спасылкі 
* 
* 
* Праваслаўе.by  
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Бярозаўскага раёна
Чарнякова
Катэгорыя:Помнікі беларускага народнага дойлідства
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Катэгорыя:Чарнякава
Катэгорыя:Храмы Брэсцкай і Кобрынскай епархіі
Катэгорыя:1864 год у Беларусі
Царква Святога Міхаіла Арханёла (Яромічы)

**Царква Святога Міхаіла Арханёла** — помнік драўлянага дойлідства. Пабудаваная ў 1784 г. у в. Яромічы Кобрынскага раёна. Помнік рэспубліканскага значэння.

## Архітэктура 
Царква двухзрубная, складаецца з прамавугольных у плане асноўнага аб'ёма і апсіды, пакрытых агульным гонтавым дахам, які пры пераходзе ад асноўнага аб'ёма да алтарнай часткі ўтварае трохвугольныя навісі. З усходу і поўдня да алтара прылягаюць прырубы з аднасхільным пакрыццём. Сцяна галоўнага фасада завершаная шчытом. Дах каля франтона ўвянчаны васьміграннай вежачкай. У бабінцы размешчаныя хоры, якія падтрымліваюцца дзвюма слупамі.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Яромічы
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Кобрынскага раёна
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Катэгорыя:Помнікі беларускага народнага дойлідства
Катэгорыя:1787 год у Беларусі
Катэгорыя:Храмы Брэсцкай і Кобрынскай епархіі