open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Цэнтральна-Еўрапейскі ўніверсітэт

**Цэнтральна-Еўрапейскі ўніверсітэт** (, , ) — прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібамі ў Будапешце і Вене. Навучанне вядзецца на англійскай мове. Установа мае падвойную венгерскую і амерыканскую акрэдытацыю.

## Агульная характарыстыка 
Методыка выкладання ўстановы апелюе да адукацыйных традыцый амерыканскіх універсітэтаў. Універсітэт заахвочвае студэнтаў і выкладчыкаў праводзіць параўнальныя і міждысцыплінарныя даследаванні. Установа адрозніваецца міжнародным характарам: штогод ва ўніверсітэце прымаюць больш за 1500 замежных студэнтаў з больш чым 100 краін і каля 300 выкладчыкаў з больш чым 30 дзяржаў. Большасць студэнтаў атрымліваюць поўнае або частковае пакрыццё выдаткаў на навучанне і пражыванне ў Будапешце дзякуючы стыпендыяльнай сістэме, якая фінансуецца Джорджам Сорасам, які з’яўляецца адным з заснавальнікаў установы.

## Факультэты 
* Дзяржаўнага кіравання
* Эканомікі і бізнесу
* Філасофіі
* Гендэрных даследаванняў
* Гісторыі
* Кагнітывістыкі
* Прыкладной матэматыкі
* Навук аб навакольным асяроддзі
* Паліталогіі
* Права
* Сацыялогіі і сацыяльнай антрапалогіі
* Міжнародных адносін
* Сярэднявечных навук
* Нацыяналістычных навук
* Школа сацыяльнай палітыкі

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Вены
Катэгорыя:Універсітэты Будапешта
Обальскі сельсавет

Назву **О́бальскі сельсавет** маюць:

* Обальскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мехаўскага раёна Віцебскай вобласці
* Обальскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сенненскага раёна Віцебскай вобласці
* Обальскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шумілінскага раёна Віцебскай вобласці
Пілішчаба

**Пілішчаба** ()  — горад у Венгрыі.

## Геаграфія 
Размешчаны за 24 км на паўночны захад ад цэнтра Будапешта. Горад атачаюць пагоркі вышынёй да 400 метраў, з поўначы пагоркі Піліш (ад якіх Пілішчаба і атрымала назву), з поўдня — Будайскія пагоркі. Праз горад праходзіць аўтадарога і чыгунка Будапешт — Эстэргам. Таксама ў горадзе ёсць чыгуначная станцыя, час у дарозе на цягніку ад Будапешта — каля 50 хвілін.

## Адукацыя і навука 
* Каталіцкі ўніверсітэт Петэра Пазманя

Катэгорыя:Гарады Венгрыі
Высакаборскі сельсавет

**Высакабо́рскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Краснапольскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Палуж 1.

Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Краснапольскага раёна Магілёўскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Гаразнянскага і Горнаўскага сельсаветаў з цэнтрам у вёсцы Высокі Борак. 11 красавіка 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Палужскага сельсавета (13 населеных пунктаў: Аляксандраўка I, Аляксандраўка II, Брылёўка, Буглаі, Ветухноўка, Дубяец, Забор’е, Зарэчча, Палуж 1, Палуж 2, Рубежнік, Сасноўскі, Сувораўка), таксама ў склад сельсавета з Касцягаўскага сельсавета перададзены 10 населеных пунктаў (Галузы, Залясок, Зара, Казелле, Касцягаўка, Коз-Буда, Ленінскі, Лесавы, Рэпішча і Сталінскі). На 1 студзеня 1974 года ў склад сельсавета ўваходзілі 44 населеныя пункты. 22 красавіка 1991 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Палуж 1. 27 снежня 2006 года скасавана вёска Гарэзна. 25 ліпеня 2008 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Яноўскага сельсавета.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 8 населеных пунктаў: вёскі Брылёўка, Буглаі, Забор’е, Какойск, Лешчанка, Палуж 1, Палуж 2 і пасёлак Зарэчча.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / С. Д. Гриневич и др. — Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 2: (1944―1980 гг.). — Минск: «Беларусь», 1987. — 283 с.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Краснапольскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1954 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2008 годзе
Стайскі сельсавет

Назву **Ста́йскі сельсавет** маюць:

* Стайскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лепельскага раёна Віцебскай вобласці
* Стайскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Круглянскага раёна Магілёўскай вобласці
Устойлівае развіццё

**Устойлівае развіццё** () — агульная канцэпцыя аб неабходнасці дасягнення балансу паміж задавальненнем бягучых патрэбаў чалавецтва і абаронай інтарэсаў будучых пакаленняў, уключаючы іх патрэбы ў бяспечным і здаровым навакольным асяроддзі, правы на прыродную і культурную спадчыну. 

Сусветная камісія па навакольным асяроддзі і развіцці () вызначае гэтую дэфініцыю як «развіццё, якое задавальняе патрэбы цяперашняга пакалення без шкоды для магчымасці будучых пакаленняў задавальняць свае ўласныя патрэбы».

## Агульная характарыстыка 
Шэраг тэарэтыкаў і прыхільнікаў ўстойлівага развіцця лічаць яго найбольш перспектыўнай ідэалогіі ХХІ стагоддзя і нават усяго трэцяга тысячагоддзя, якая, з паглыбленнем навуковай абгрунтаванасці, выцесніць ўсе існуючыя светапоглядныя ідэалогіі як такія, якія з'яўляюцца фрагментарнымі, няздольнымі забяспечыць збалансаванае развіццё цывілізацыі.

Устойлівае развіццё - гэта кіраванае сістэматычна развіццё. Асновай яго кіравальнасці з'яўляецца сістэмны падыход і сучасныя інфармацыйныя тэхналогіі, якія дазваляюць вельмі хутка мадэляваць розныя варыянты напрамкаў развіцця, з высокай дакладнасцю прагназаваць іх вынікі і выбраць найбольш аптымальны. Варта адзначыць, што дасягненне аптымальнага варыянту развіцця дэкларуюць шэраг краін, у кожнай краіны свой шлях развіцця. У адных гэты шлях толькі пачынаецца, у іншых ужо пачаўся, трэція ўжо сталі на шлях устойлівага эканамічнага развіцця (ЗША, Японія, краіны Еўрапейскага саюза)».

## Парадыгма 
Парадыгма ўстойлівага развіцця змяшчае патрабаванні да абароны навакольнага асяроддзя, прыроднай і культурнай спадчыны, сацыяльнай справядлівасці, адсутнасці расавай і нацыянальнай дыскрымінацыі і накіравана на павышэнне ўзроўню жыцця людзей. У краінах, дзе на дзяржаўным узроўні гэтыя патрабаванні ігнаруюцца, у паняцце ўстойлівага развіцця спрабуюць укласці «зручны» для ўладаў змест, выхалашчваючы сапраўдны.

Так, напрыклад, у Беларусі тэрмін «устойлівае развіццё» часта ўжываюць для вызначэння толькі няўхільнага росту эканамічных паказчыкаў краіны, яе рэгіёнаў, гарадоў і асобных галін эканомікі. Часам да гэтага дадаюць ажыццяўленне бессістэмных мерапрыемстваў па захаванні навакольнага асяроддзя і паляпшэнню санітарных умоў пражывання і працы людзей. Такое тлумачэнне тэрміна з'яўляецца не толькі грубай памылкай, але і яго прафанацыяй.

## Заўвагі 
Катэгорыя:Экалогія
Катэгорыя:Эканоміка развіцця
Катэгорыя:Устойлівае развіццё
Мінчанка-2 (валейбольны клуб)

**Мінчанка-2** — беларускі жаночы валейбольны клуб з горада Мінск. З’яўляецца рэзервовы складам каманды «Мінчанка».

## Дасягненні 
**Чэмпіянат Беларусі па валейболе сярод жанчын**
*  **Бронзавы прызёр (1)** — 2020/2021.

**Кубак Беларусі па валейболе сярод жанчын**
*  **Бронзавы прызёр (1)** — 2022.

## Статыстыка выступленняў 
## Трэнеры 
* Барыс Каляда (2017—2021)
* Вольга Пальчэўская (2021—2023)
* Васіль Валянцінавіч Курдзюк (з 2023)

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт ВК «Мінчанка-2» 
* Апісанне валеболны клуб «Мінчанка-2» на http://bvf.by/
* Minchanka-2 

Катэгорыя:Мінчанка-2 (валейбольны клуб)
Рэтаўскі палац

**Рэтаўскі палац** — колішняя рэзідэнцыя Агінскіх у Рэтаве (Літва). Уласна сядзіба не захавалася да нашых дзён (акрамя падмурку), аднак засталіся іншыя часткі архітэктурнага ансамблю: музычная школа, воданапорная вежа, парк, старожка, частка муру з дзвюма брамамі, іншыя будынкі, а таксама родавая капліца, дзе пахаваныя Багдан Агінскі разам з братам, князем Мікалаем.

## Гісторыя 
17 красавіка 1892, на Пасху, у сядзібе і царкве засвяціліся першыя ў Літве электрычныя лямпачкі.

У 1909 значныя пашкоджанні палацу нанёс пажар. У Першую сусветную вайну палац быў разрабаваны, мноства каштоўнасцей, музычныя інструменты і мастацкія творы вывезеныя ў Германію.

У 1924 годзе сядзіба была нацыяналізавана і перададзеная Згуртаванню літоўскіх каталіцкіх матак, якія ў 1926 годзе прадалі яго за даўгі. Новы ўласнік, Повілас Юргайціс, разбурыў будынак і паставіў новы мураваны дом.

За савецкім часам у ім дзейнічаў саўгас-тэхнікум.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Сядзібы Літвы
Катэгорыя:Агінскія
Катэгорыя:Рыетавас
Катэгорыя:Збудаванні Літвы ў стылі неакласіцызм
Палац Агінскіх і Патуліцкіх (Кракаў)

**Палац Агінскіх і Патуліцкіх** () — палац у Кракаве па вуліцы Юзафа Пілсудскага, 4. Цяпер у будынку размяшчаецца Найвышэйшая духоўная семінарыя Кракаўскай архідыяцэзіі. Аб’ект занесены ў рэестр нерухомых помнікаў Малапольскага ваяводства.

## Гісторыя 
Палац пабудаваны ў 1879 годзе паводле праекта Філіпа Пакутынскага. У ім размясцілася сядзіба кракаўскіх верхавых таварыстваў і казіно. У часе Другой сусветнай вайны будынак быў знішчаны бамбардзіроўкай. Руіны палаца разам з тэрыторыяй пасля вайны намаганнямі кардынала Адама Стэфана Сапегі выкупіла Кракаўская архідыяцэзія. Касцельныя ўлады адбудавалі будынак у ранейшым выглядзе. Пасля адбудовы ў ім размясцілася духоўная семінарыя, а пасля і Найвышэйшая духоўная семінарыя Кракаўскай архідыяцэзіі.

## Спасылкі 
* Dzieje domu przy ul. Piłsudskiego 4 (strona Wyższego Seminarium Duchownego)

Агінскія
Катэгорыя:Агінскія
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Кракава
Катэгорыя:Славутасці Кракава
Хвалынская археалагічная культура

**Хвалы́нская культура** — археалагічная культура меднага веку ва Усходняй Еўропе. Ахоплівала тэрыторыю сярэдняга Паволжа і частку зямель на поўнач ад Каўказа. Перыяд існавання: канец 5 тысячагоддзя да н. э. — першая палова 4 тысячагоддзя да н. э..

## Вылучэнне 
Помнікі хвалынскай культуры даследаваліся савецкімі археолагамі з 1931 г., аднак магчымасць вылучыць іх у самастойную культуру з’явілася толькі пасля даследавання 158 да-ямных магільняў у 1977—1979 гг. Першыя даследчыкі: С. А. Агапаў, І. Б. Васільеў, В. І. Пестрыкава. Назва культуры паходзіць ад наймення горада Хвалынск у Саратаўскай вобласці. У 1980-я гг. помнікі і артэфакты Хвалынскай культуры былі знойдзены ад тэрыторыі Пензенскай вобласці на захадзе да тэрыторыі Арэнбургскай вобласці на ўсходзе, што вызначыла межы яе распаўсюджання.

## Паходжанне 
Большасць даследчыкаў лічаць, што носьбіты Хвалынскай культуры прыйшлі ў Паволжа з Дону. Яны былі еўрапеіоідамі. Генетычныя даследаванні паказалі, што яны былі блізкімі да сучаснага насельніцтва Заходняй Еўропы з прымешкам спадчыны выхадцаў з Паўночнага Каўказа. Падабенствы артэфактаў і генетычнай спадчыны з носьбітамі сярэднястогаўскай культуры могуць сведчыць пра іх адзінае паходжанне або сталую сувязь, сутнасць якой застаецца спрэчнай.

## Асаблівасці 
У магільнях Хвалынскай культуры знаходзяць косткі авечак, буйной рагатай жывёлы, коней, што сведчыць пра тое, што яе носьбітам была вядома жывёлагадоўля. Акрамя таго, яны займаліся рыбалоўствам і паляваннем. Знойдзены пацеркі са створак рачных ракавін, пласцінкі і падвескі з іклоў дзіка, касцяныя гарпуны і рыбалоўныя гаплікі, крэмневыя ножападобныя пласціны і навершы стрэл.

Кераміка выраблялася з глейкай гліны з прымешкам дробленых ракавін. Пасудзіны кругладонныя, часта са знешнім патаўшчэннем вянца. Арнаментацыя ажыццяўлялася шляхам прышпільвання, штампавання, магчыма адбіткамі плеценых фактур. Асноўныя ўзоры: гарызантальныя і дыяганальныя лініі, зігзагі, хвалістыя лініі, запоўненыя трохкутнікі. Вядомы знаходкі медных калец. Аналіз медных вырабаў паказаў існаванне абмену насельніцтва Хвалынскай культуры з насельніцтвам Трыпольскай культуры.

Нераўнамернае размеркаванне пахавальнага інвентара ў магільнях і знаходкі скіпетраў (меркавана знакаў улады) паказваюць на існаванне ў Хвалынскім грамадстве сацыяльнага распластавання.

## Спасылкі 
* Хвалынская культура
* Хвалынские энеолитические могильники и хвалынская энеолитическая культура. Исследования материалов 
* Васильев И. Б., Хвалынская энеолитическая культура 
* Mathieson, I., Lazaridis, I., Rohland, N. et al. Genome-wide patterns of selection in 230 ancient Eurasians. Nature 528, 499–503 (2015)

Катэгорыя:Археалагічныя культуры Расіі
Катэгорыя:Археалагічныя культуры Еўропы
Катэгорыя:Медны век
Гаразнянскі сельсавет

**Гаразня́нскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Краснапольскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Гарэзна.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Гаразнянскі (Гарэзенскі) сельсавет** у складзе Краснапольскага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Краснапольскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Высакаборскага сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Краснапольскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Вялікая ложа Беларусі

**Вялікая ложа Беларусі** — суверэннае аб’яднанне рэгулярных вольнамулярскіх лож, што працуюць на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь. Створана пры падтрымцы і прызнанні Вялікіх лож Польшчы, Літвы і Украіны і рэгулярна асвечаная 25.05.2019 на Усходзе Мінска падчас супольнага рытуальнага сходу. Мае свае Канстытуцыю, Агульны статут. Арганізацыя афіцыйна зарэгістравана.

## Перадгісторыя 
Вялікая ложа Беларусі мае даўнюю багатую гісторыю і працягвае традыцыі Каралеўскага Мастацтва на беларускай зямлі пачынаючы з протамасонскіх аб’яднанняў позняга Сярэднявечча і эпохі Адраджэння, лож XVIII—XIX стагоддзяў, беларускіх вольных муляраў пачатку XX стагоддзя. З Другой сусветнай вайны і да распаду СССР масонства ў Беларусі было забаронена.

У 1998 годзе першыя грамадзяне Беларусі ініцыяваны ў ложах Вялікай Нацыянальнай ложы Польшчы (ВЛНП). На рытуальныя працы з Мінска выязджалі ў Варшаву і іншыя польскія гарады. Рух набываў папулярнасць і 19.11.2005 года на Усходзе Варшавы пад юрысдыкцыяй ВЛНП была створана ложа № 8 «Іван Луцкевіч», якая аб’яднала беларускіх братоў і працавала на беларускай мове. У 2012 годзе ўпершыню за стагоддзе на Усходзе Мінска пачала працаваць ложа «Двух Арлоў», першая ложа якая рэгулярна працавала ў Беларусі. 20 верасня 2014 года на Усходзе Вільні пад юрысдыкцыяй Вялікай ложы Літвы створана беларускамоўная ложа № 7 «Скарына», куды беларускія масоны прыязджалі з Мінска, але ўсё часцей з дазволу ВЛЛ праводзілі працы на тэрыторыі Беларусі. 21.05.2016 г. на Усходзе Кіева пад юрысдыкцыяй Вялікай ложы Украіны грамадзяне Беларусі стварылі ложу № 15 «Браніслаў Тарашкевіч», якая таксама працавала на беларускай мове. З гэтых трох ложаў і была створана ВЛБ, якая ўвасобіла новую, беларускую масонскую юрысдыкцыю, што дазволіла ўсім беларускім братам законна і рэгулярна працаваць на Радзіме. На пачатак 2021 года Вялікую ложу Беларусі афіцыйна прызналі Вялікія ложы Польшчы, Літвы, Украіны, Эстоніі і Казахстана.

## Спасылкі 
* З’явілася масонская Вялікая ложа Беларусі. Вялікім майстрам стаў Сяргей Дубавец
* Чым займаюцца беларускія масоны? 25 пытанняў Вялікаму майстру беларускай ложы
* Што хаваецца за дзвярыма Дома масонаў у Мінску? 
* Сяргей Дубавец: Беларускія масоны пашыраюць свабоду без палітыкі 
* Nicht unbeirrt vom Lärm der Welt. Über den Aufbau der Freimaurerei in Belarus während der Staatskrise. Von Br. Walter Plassmann. — Humanität. Das deutsche freimaurer-magazin. 2/2021

Катэгорыя:Масонскія ложы
Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 2019 годзе
Катэгорыя:2019 год у Беларусі
Катэгорыя:Грамадскія арганізацыі Беларусі
Універсітэт Дунауйвараша

**Універсітэт Дунауйвараша** () — венгерская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Дунауйвараш.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт Дунауйвараша бярэ пачатак ад тэхнікума металургіі і машынабудавання, заснаванага ў Дунауйварашы ў 1953 годзе. Адукацыйная прапанова установы пашыралася праграмамі з сацыяльных і эканамічных навук у перыяд з 1969 па 2003 гады. Сёння ўніверсітэт прапануе абітурыентам атрымаць ступені бакалаўра і магістра.

## Структура 
* Інстытут сацыяльных навук
* Інстытут інжынерных навук
* Інстытут інфармацыйных тэхналогій
* Цэнтр педагагічнай падрыхтоўкі

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы 

Катэгорыя:Універсітэты Венгрыі
Катэгорыя:Дунауйвараш
Уільям Хукер

**Уільям Хукер** (1779—1832) — брытанскі ілюстратар . Вучыўся ў  (1758—1840), стаўшы афіцыйным мастаком  з 1812 года да выхаду на пенсію ў 1820 годзе, публікацыі якога ён ілюстраваў. Яго малюнкі пладоў былі асабліва ацэнены.

Хукер таксама працаваў над «Усходнімі ўспамінамі»  і «» з апісаннем Рычарда Энтані Солсберы (1761—1829). Ён рабіў ілюстрацыі для «Hooker’s Finest Fruits» да сваёй смерці ў 1832 годзе.

## У культуры 
* У гонар Хукера названае адценне зялёнага колеру, якое выкарыстоўваюць для адлюстравання лісця.

Катэгорыя:Батанікі Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Мастакі Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Ілюстратары Вялікабрытаніі
Дунауйвараш

**Дунауйвараш** () — горад у Венгрыі. Самы малады горад краіны, пабудаваны ў 1950-х гадах у часе масавай індустрыялізацыі. Буйны прамысловы цэнтр.

## Геаграфія 
Горад размешчаны за 80 км на поўдзень ад Будапешта, на правым беразе Дуная. Праз горад праходзіць аўтамагістраль Будапешт — Печ. Ад чыгуначнай магістралі Будапешт — Капашвар у Дунауйварош ідзе адгалінаванне.

## Адукацыя і навука 
* Універсітэт Дунауйвараша

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Венгрыі
Харысан Дылард

**Уільям Харысан Дылард** (; , , Агая — , там жа) — амерыканскі лёгкаатлет-спрынтар, чатырохразовы алімпійскі чэмпіён.

## Біяграфія 
Займацца спортам пачаў падчас навучання ў каледжы. Удзельнік Другой сусветнай вайны, прымаў удзел у баях італьянскай кампаніі. Пасля вайны працягнуў займацца лёгкай атлетыкай. У 1947 годзе скончыў навучанне ў каледжы Болдуіна-Уолеса.

У 1974 годзе быў уключаны ў Залу славы лёгкай атлетыкі ЗША.

## Спартыўная кар’ера 
### Алімпійскія гульні 1948 года 
На Алімпіядзе ў Лондане выйграў дыстанцыю 100 метраў з алімпійскім рэкордам — 10,3 сек., абыграўшы па выніку фотафінішу свайго суайчынніка Барні Эвела.

7 жніўня 1948 г. у складзе квартэта стаў пераможцам эстафеты 4 × 100 метраў, стаўшы двухразовым алімпійскім чэмпіёнам.

### Алімпійскія гульні 1952 года 
На Алімпійскіх гульнях у Хельсінкі стаў пераможцам на дыстанцыі 110 метраў з бар’ерамі, а таксама паўтарыў свой поспех у эстафеце 4 × 100 метраў, стаўшы чатырохразовым алімпійскім чэмпіёнам.

Катэгорыя:Бегуны на кароткія дыстанцыі ЗША
Катэгорыя:Бегуны з бар’ерамі ЗША
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 1948 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 1952 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1948 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1952 года
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па лёгкай атлетыцы
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад ЗША
Катэгорыя:Удзельнікі Другой сусветнай вайны
Джэсі Оўэнс

**Джэймс Кліўленд (Джэсі) Оўэнс** (; , Оўквіль, Алабама — , Тусан, Арызона) — амерыканскі лёгкаатлет, які спецыялізаваўся на спрынтарскім бегу і скачках у даўжыню.

На Алімпійскіх гульнях 1936 года стаў чатырохразовым алімпійскім чэмпіёнам, выйграўшы дыстанцыі 100 і 200 метраў, эстафету 4 × 100 метраў (з сусветным рэкордам) і скачкі ў даўжыню. Пасля гэта дасягненне змог паўтарыць толькі Карл Льюіс на Гульнях 1984 года.

Катэгорыя:Скакуны ў даўжыню ЗША
Катэгорыя:Бегуны на кароткія дыстанцыі ЗША
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад ЗША
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па лёгкай атлетыцы
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1936 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 1936 года
Катэгорыя:Кавалеры Алімпійскага ордэна
Катэгорыя:Узнагароджаныя Залатым Медалём Кангрэса
Катэгорыя:Узнагароджаныя Прэзідэнцкім медалём Свабоды
Катэгорыя:Памерлі ад раку лёгкага
Камунальнік-ГрДУ

**Камунальнік-ГрДУ** — беларускі жаночы валейбольны клуб з горада Гродна.

## Гісторыя 
Клуб створаны ў 1993 годзе.

## Назвы 
* Нёман (да 2014)
* Нёман-ГрДУ (2014—2015)
* Камунальнік (2015—2016)
* Камунальнік-ГрДУ (з 2016)

## Дасягненні 
**Чэмпіянат Беларусі па валейболе сярод жанчын**
*  **Чэмпіён (1)** 2012/2013
*  **Сярэбраны прызёр (1)** 2023/2024
*  **Бронзавы прызёр (3)** 2008/2009, 2016/2017, 2024/2025

**Кубак Беларусі па валейболе сярод жанчын**
*  **Уладальнік (1)** 2013
*  **Фіналіст (3)** 2011, 2016, 2020
*  **Бронзавы прызёр (2)** 2023, 2024

** Суперкубак Беларусі па валейболе сярод жанчын**
*  **Фіналіст (1)** — 2024

## Статыстыка выступленняў 
## Трэнеры 
* Уладзімір Карчэўскі (2008—2009)
* Валерый Надзь (2009—2011)
* Андрэй Абухоўскі (2012—2013)
* Жанна Буцько (2014—2015)
* Аляксей Сівірчукоў (2016—2017)
* Андрэй Абухоўскі (2017—2018)
* Дзмітрый Кот (2018—2019)
* Дзмітрый Кот (2020—2021)
* Станіслаў Лісоўскі (2021—2022)
* Жанна Буцько (2022—2023)
* Станіслаў Лісоўскі (з 2023)

## Спасылкі 
* Краткая история команды «Камунальнік-ГрДУ»
* Афіцыйны сайт ВК «Камунальнік-ГрДУ» 
* Kommunalnik-GrGU
* МЕЖСЕЗОНЬЕ. ОБМЕЛЕВШИЙ «НЕМАН»
* Битва за лидерство

Катэгорыя:Камунальнік-ГрДУ
Джанмарка Тамберы

**Джанмарка Тамберы** (; нар. , Чывітанова-Марке, Марке) — італьянскі лёгкаатлет, скакун у вышыню. Алімпійскі чэмпіён 2020, чэмпіён свету 2023.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў камуне Чывітанова-Марке. Яго бацька Марка Тамберы ў мінулым таксама быў скакуном у вышыню, на Алімпіядзе 1980 гады заняў 15-е месца. Да прыходу ў лёгкую атлетыку ў 2009 годзе займаўся баскетболам, дзе гуляў за каманду Stamura Basket Ancon. У Джанмарка ёсць старэйшы брат Джанлука Тамберы, які займаўся кіданнем дзіды.

Нароўні з Мутазам Эса Баршымам стаў чэмпіёнам Алімпійскіх гульняў 2020 у Токіа. Упершыню ў гісторыі ў спаборніцтвах па скачках у вышыню на Алімпійскіх гульнях чэмпіёнамі сталі два спартсмены.

## Зноскі 
Катэгорыя:Скакуны ў вышыню Італіі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Італіі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па лёгкай атлетыцы
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2020 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года
Мутаз Эса Баршым

**Мутаз Эса Баршым** (; нар. , Доха) — катарскі скакун у вышыню, алімпійскі чэмпіён і двухразовы прызёр Гульняў (2012 і 2016), двухразовы чэмпіён свету 2017 і 2019 гадоў, пераможца Азіяцкіх гульняў 2014 года. Нароўні з Джанмарка Тамберы стаў чэмпіёнам Алімпійскіх гульняў 2020 у Токіа. Упершыню ў гісторыі Алімпійскіх гульняў стаў алімпійскім чэмпіёнам разам з супернікам.

Да 15 гадоў ён таксама выступаў у скачках у даўжыню, але затым канчаткова перайшоў на вышыню. На міжнародных спаборніцтвах пачаў выступаць у 2009 годзе. Чэмпіён свету сярод юніёраў 2010 года. На чэмпіянаце свету 2011 года заняў 7-е месца. Заняў 9-е месца на чэмпіянаце свету ў памяшканні 2012 года. Бронзавы прызёр алімпійскіх гульняў 2012 года з вынікам 2.29 м. З’яўляецца адным з 4-х алімпійскіх прызёраў Катара за ўсю гісторыю.

Уладальнік рэкорду Азіі і нацыянальнага рэкорду — 2,43 м. Пераможца спаборніцтваў Europa SC High Jump 2013 года з вынікам 2,36 м.

Катэгорыя:Скакуны ў вышыню Катара
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Катара
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па лёгкай атлетыцы
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2020 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 2016 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 2012 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 2012 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па лёгкай атлетыцы
Міліца Мандзіч

**Міліца Мандзіч** (; нар. , ) — сербская тэквандыстка, двухразовая алімпійская чэмпіёнка ў катэгорыі звыш 67 кг (2012 і 2020), першая алімпійская чэмпіёнка ад Сербіі і найлепшая спартсменка 2012 года ў Сербіі. Чэмпіёнка свету 2017 года, сярэбраны прызёр першых Еўрапейскіх гульняў 2015 года (катэгорыя звыш 67 кг), шматразовы прызёр чэмпіянатаў Еўропы.

Катэгорыя:Тэквандысты Сербіі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па тэквандо
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Сербіі
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2012 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2020 года
Катэгорыя:Тэквандысты на летніх Алімпійскіх гульнях 2012 года
Катэгорыя:Тэквандысты на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года
Катэгорыя:Тэквандысты на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры Еўрапейскіх гульняў
Джэкі Янг

**Джэкі Янг** (; нар. , Прынстан, Індыяна) — амерыканская баскетбалістка, выступае ў жаночай нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі за клуб «Лас-Вегас Эйсес», якім была абраная на драфце ВНБА 2019 года ў першым раўндзе пад агульным першым нумарам. Гуляе на пазіцыі атакуючага абаронцы. Першая ў гісторыі алімпійская чэмпіёнка па баскетболе 3×3 (2020).

Катэгорыя:Баскетбалісткі ЗША
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад ЗША
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2020 года
Катэгорыя:Баскетбалісты на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па баскетболе
Катэгорыя:Баскетбол 3×3
Ліза Кэрынгтан

**Ліза Кэрынгтан** (; нар. , Таўранга, Бей-оф-Пленты) — новазеландская вяслярка на байдарках, васьміразовыя алімпійская чэмпіёнка (2012, 2016, 2020, 2024), 15-разовая чэмпіёнка свету. Рэкардсменка сярод новазеландцаў па колькасці алімпійскіх медалёў, як залатых, так і агулам. Член новазеландскага ордэна Заслуг (MNZM, 2013 года).

## Біяграфія 
Нарадзілася ў 1989 годзе ў г. Таўранга, пасля жыла ў Факатанэ. Бацька — прадстаўнік народа маоры. У 2009 годзе новазеландка ў пары з Тынейл Хатан заваявала першы медаль сусветнага кубка, заваяваўшы бронзу на спаборніцтвах у Сегедзе на кіламетровай дыстанцыі. У той жа дысцыпліне Кэрынгтан праз год атрымала першую ў кар’еры перамогу ў Вішы.

У тым жа годзе на чэмпіянаце свету ў Познані новазеландскі дуэт заняў дзевятае месца на дыстанцыі 1000 м у байдарцы двойцы. У 2011 годзе на першынстве ў Сегедзе Кэрынгтан выйграла золата ў асабістым заездзе на спрынтарскай дыстанцыі 200 м, стаўшы першай новазеландкай, якая стала чэмпіёнкай свету па веславанні на байдарцы.

На Алімпіядзе ў Лондане Кэрынгтан выступала ў двух відах праграмы. У двойцы на дыстанцыі 500 м яна выступіла з Эрын Тэйлар і стала сёмай. А ў байдарцы-адзіночцы на 200 м новазеландка стала наймацнейшай, заваяваўшы званне алімпійскай чэмпіёнкі.

На чэмпіянатах свету ў Дуйсбургу і Маскве Кэрынгтан даказвала, што з’яўляецца наймацнейшай на дыстанцыі 200 м, заваяваўшы на кароннай дыстанцыі 2 залатыя, а таксама выйграўшы бронзу і срэбра на 500 м.

У 2012 годзе Лізу Кэрынгтан прызналі найлепшай маарыйскай спартсменкай года, а ў 2013 годзе яна стала кавалерам Ордэна Заслуг.

У 2021 годзе на перанесеных з-за пандэміі каранавіруса Алімпійскіх гульнях у Токіа заваявала тры залатыя медалі — на дыстанцыях 200 м і 500 м у байдарцы-адзіночцы і на 500 м у байдарцы-двойцы з Кейтлін Рэга, стаўшы самым тытулаваным новазеландскім спартсменам.

## Зноскі 
Катэгорыя:Весляры на байдарках і каноэ Новай Зеландыі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Новай Зеландыі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па веславанні на байдарках і каноэ
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2012 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2016 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2020 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 2016 года
Катэгорыя:Весляры на байдарках і каноэ на летніх Алімпійскіх гульнях 2012 года
Катэгорыя:Весляры на байдарках і каноэ на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года
Катэгорыя:Весляры на байдарках і каноэ на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па веславанні на байдарках і каноэ
Лукаш Крпалек

**Лукаш Крпалек** (; нар. ) — чэшскі дзюдаіст, двухразовы алімпійскі чэмпіён, двухразовы чэмпіён свету, трохразовы чэмпіён Еўропы, сярэбраны прызёр Еўрапейскіх гульняў 2015 года ў Баку, двухразовы чэмпіён летняй Універсіяды 2013 года ў Казані. Першы алімпійскі чэмпіён у гісторыі чэшскага дзюдо і другі ўладальнік алімпійскай узнагароды па дзюдо ў гісторыі Чэхіі (да гэтага першы бронзавы медаль Чэхаславакіі змог узяць Уладзімір Коцман на Алімпіядзе 1980 у Маскве). Усяго за кар’еру 21 раз перамагаў на буйных турнірах: у яго калекцыі 2 залатыя медалі Алімпійскіх гульняў, 2 золата чэмпіянатаў свету, 3 золата чэмпіянатаў Еўропы, 2 золата Універсіяды, таксама двойчы перамагаў на турнірах серыі «Вялікі шлем», 3 разы на турнірах «Гран-пры» і 7 раз на кубку свету.

Катэгорыя:Дзюдаісты Чэхіі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Чэхіі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па дзюдо
Катэгорыя:Дзюдаісты на летніх Алімпійскіх гульнях 2012 года
Катэгорыя:Дзюдаісты на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года
Катэгорыя:Дзюдаісты на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2016 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2020 года
Катэгорыя:Чэмпіёны Еўропы па дзюдо
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры Еўрапейскіх гульняў
Печскі ўніверсітэт

**Печскі ўніверсітэт** () — венгерская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Печ.

## Агульная характарыстыка 
Установа ўзыходзіць сваімі каранямі аж да сярэднявечнага ўніверсітэта, заснаванага ў Печы ў 1367 годзе каралём Людовікам I. У цяперашні час універсітэт налічвае 20 тысяч студэнтаў, каля 4 500 з якіх з’яўляюцца замежнымі грамадзянами, якія навучаюцца на англійскай ці нямецкай мовах.

## Структура 
* факультэт бізнесу і эканомікі
* факультэт культуралогіі, адукацыі і рэгіянальнага развіцця
* факультэт інжынерных і інфармацыйных тэхналогій
* факультэт медыцынскіх навук
* факультэт гуманітарных і сацыяльных навук
* факультэт музыкі і выяўленчых мастацтваў
* фармацэўтычны факультэт
* факультэт прыродазнаўчых навук
* юрыдычны факультэт

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Венгрыі
Катэгорыя:Печ (Венгрыя)
Васіль Рыгоравіч Рудніцкі

**Васіль Рыгоравіч Рудніцкі** (1899, в. Пакелеўка, Мсціслаўскі павет, Магілёўская губерня, Расійская імперыя — ?) — беларускі вучоны, педагог.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сям’і службоўца. Атрымаў вышэйшую адукацыю. У ліпені 1931 года быў прызначаны Наркамам асветы БССР першым дырэктарам Беларускага дзяржаўнага вышэйшага педагагічнага інстытута, да гэтага працаваў дэканам педфака БДУ. Арыштаваны 11 снежня 1936. Падчас арышту дырэктар Калінінскага педагагічнага інстытута ў Клімавічах. Асуджаны пазасудовым органам НКУС 27 кастрычніка 1938 года за «контррэвалюцыйную нацдэмаўскую дзейнасць» да 5 гадоў пазбаўлення волі. Далейшы лёс невядомы. Рэабілітаваны пастановай прэзідыума Вярхоўнага суда БССР ад 13.6.1956. Асабовая справа Р. № 5382 захоўваецца ў архіве УКДБ Магілёўскай вобласці.

## Літаратура 
* РУДНІЦКІ Васіль Рыгоравіч // 
* 

Катэгорыя:Рэктары БДПУ імя Максіма Танка
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя ў БССР
Катэгорыя:Педагогі СССР
Катэгорыя:Педагогі Беларусі
Дафі

**Дафі** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Адам Дафі — англійскі прафесійны гулец у снукер
* Флора Дафі — трыятланістка, алімпійская чэмпіёнка
* Шэйн Дафі — ірландскі і паўночнаірландскі футбаліст
Флора Дафі

**Флора Дафі** (; нар. , Пейджэт, Брытанскія заморскія тэрыторыі) — трыятланістка, прадстаўляе на спаборніцтвах Бермудскія астравы, алімпійская чэмпіёнка 2020 года (першая ў гісторыі Бермуд ва ўсіх відах спорту), чэмпіёнка Гульняў Садружнасці, двухразовая чэмпіёнка свету, двухразовая чэмпіёнка свету па крос-трыятлоне, пяціразовая пераможца чэмпіянатаў свету XTERRA. Удзельніца чатырох Алімпійскіх гульняў. Афіцэр ордэна Брытанскай імперыі.

## Біяграфія 
Дафі атрымала адукацыю ва Уорыкскай акадэміі, Каледжы Кэлі ў Тавістоку, які цяпер называецца «Маўнт Кэлі», і Універсітэце Каларада ў Боўлдэры, дзе яна атрымала ступень бакалаўра сацыялогіі.

Дафі атрымлівала ўрадавыя ўзнагароды за свае дасягненні, у тым ліку стала афіцэрам Ордэна Брытанскай Імперыі ў лістападзе 2018 года.

У снежні 2017 года Дафі выйшла замуж за паўднёваафрыканскага трыятланіста Дэна Х’юга ў Стэленбосе, родным горадзе Х’юга.

Катэгорыя:Спартсмены Бермудскіх астравоў
Катэгорыя:Трыятланісты
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па трыятлоне
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Бермудскіх астравоў
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2020 года
Катэгорыя:Трыятланісты на летніх Алімпійскіх гульнях 2008 года
Катэгорыя:Трыятланісты на летніх Алімпійскіх гульнях 2012 года
Катэгорыя:Трыятланісты на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года
Катэгорыя:Трыятланісты на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года
Сегедскі ўніверсітэт

**Сегедскі ўніверсітэт** () — венгерская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Сегед.

## Агульная характарыстыка 
Заснаваны як Калаcварcкая езуіцкая акадэмія (у сучасным горадзе Клуж-Напока) у 1581 годзе. Установа была адноўлена як універсітэт у 1872 годзе імператарам Францам Іосіфам. Універсітэт пераехаў у Сегед пасля распаду Аўстра-Венгрыі ў 1921 годзе, што зрабіла яго адным з найстарэйшых універсітэтаў краіны. Ён зведаў шматлікія змены на працягу ХХ стагоддзя і ў канчатковым выніку быў падзелены на асобныя незалежныя ўстановы.

Цяперашні ўніверсітэт быў фармальна ўтвораны ў 2000 годзе і складаецца з 12 факультэтаў і 19 школ, якія складаюцца з цэлага шэрагу кафедраў і даследчых груп. Кожны факультэт функцыянуе аўтаномна. У дадатак да гэтага ўніверсітэт таксама кіруе медыцынскім цэнтрам, вучэбным шпіталем і трыма лабараторнымі школамі, якія спалучаюць у сабе функцыі адукацыі і падрыхтоўкі настаўнікаў. Факультэты і звязаныя з імі будынкі не ўтвараюць адзінага кампуса, бо будынкі раскіданыя па цэнтры Сегеда, хоць медыцынскі цэнтр і будынкі факультэта мастацтваў прымыкаюць адзін да аднаго. З’яўляючыся часткай Балонскай сістэмы, большасць спецыяльнасцей дзеліцца на праграмы бакалаўрыяту і магістратуры.

Універсітэт таксама кіруе бібліятэкай Клебельсберга, найбуйнейшай універсітэцкай бібліятэкай у Цэнтральнай Еўропе, і шасцю ўніверсітэцкімі выдавецтвамі. У 2014 фінансавым годзе аперацыйны бюджэт універсітэта складаў 220 мільёнаў долараў ЗША.

Сегедскі ўніверсітэт выхаваў вялікую колькасць выдатных выпускнікоў, у тым ліку Нобелеўскага лаўрэата Альберта Сент-Дзьёрдзы, палітолага Іштвана Біба, паэтаў Атылу Ёжэфа і Дзьюлу Юхаса, біяхіміка Каталін Карыка. У 2014 годзе Сусветны рэйтынг універсітэтаў () паставіў Сегедскі ўніверсітэт на 501—550 месцы сярод універсітэтаў свету. Яго самай рэйтынгавай прадметнай вобласцю былі сучасныя мовы з пазіцыяй 101—150 па ўсім свеце.

## Структура 
* Факультэт сельскай гаспадаркі
* Факультэт навук аб здароўі і сацыяльных навук
* Інжынерны факультэт
* Факультэт гуманітарных і сацыяльных навук
* Факультэт эканомікі і дзелавога адміністравання
* Факультэт права і палітычных навук
* Медыцынскі факультэт
* Факультэт мастацтваў
* Фармацэўтычны факультэт
* Факультэт прыродазнаўчых навук і інфарматыкі
* Факультэт педагогікі
* Стаматалагічны факультэт

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Венгрыі
Катэгорыя:Сегед
Палац урадавай камісіі і казначэйства (Варшава)

**Палац урадавай камісіі і казначэйства** () — палац у Варшаве, размешчаны па адрасе плошча Банкавая, 3/5. Цяпер — рэзідэнцыя прэзідэнтаў Варшавы і сталічная мэрыя.

## Гісторыя 
Пабудаваны ў пачатку XVII стагоддзя, належаў Ляшчынскім, Патоцкім і Зялінскім. У 1823—1825 гадах быў цалкам перабудаваны ў класічным стылі архітэктарам Антоніа Карацы для камісіі даходаў і казначэйства ўрада Царства Польскага Расійскай імперыі. У 1829—1831 гадах у ім працаваў Юльюш Славацкі.

Адноўлены ў пачатку 1920-х гадоў Марыянам Лялевічам.

У час Другой сусветнай вайны ў 1939 годзе палац быў разбураны нямецкай бамбардзіроўкай горада.

Адноўлены пасля вайны па праекце архітэктара Пятра Бяганьскага.

## Цікавыя факты 
9 жніўня 2021 года, у гадавіну прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі, мэрыя Варшавы ўсталявала над будынкам бела-чырвона-белы сцяг. Мэр Варшавы Рафал Тшаскоўскі апублікаваў у сацсетках здымак будынка са сцягам і напісаў:

## Спасылкі 
* Pałac Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu 

Катэгорыя:Палацы Варшавы
Катэгорыя:Збудаванні Варшавы ў стылі класіцызм
Катэгорыя:1825 год у Варшаве
Катэгорыя:Адноўленыя будынкі і збудаванні
Уладзімір Георгіевіч Каменскі

**Уладзі́мір Георгіевіч Каме́нскі** (, с. Нікольскае, Маскоўская губерня — ) — партыйны і дзяржаўны дзеяч БССР, вучоны ў галіне будаўніцтва, доктар тэхнічных навук (1965), намеснік старшыні Савета Міністраў БССР (1955—1970).

## Біяграфія 
Скончыў Мінскі політэхнічны інстытут (1935), інжынер-будаўнік.

Нарадзіўся ў шматдзетнай сям’і выхадцаў з Беларусі. Бацька працаваў на чыгунцы.

З 1935 года начальнік аддзелаў наркамата мясцовай прамысловасці БССР. З 1939 года на партыйнай працы.

Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, ваенінжынер 3-га рангу.

З 1944 года намеснік наркама жыллёва-грамадзянскага будаўніцтва БССР, з 1946 года начальнік галоўнага ўпраўлення прамысловага будаўніцтва пры Савеце Міністраў БССР.

З 1953 года міністр гарадскога і сельскага будаўніцтва БССР, у 1958—1959 гадах намеснік старшыні Савета Міністраў БССР.

З 1970 года ўзначальваў лабараторыю электратэрмічных працэссаў Інстытута цепла- і масаабмену Акадэміі навук БССР.

Член ЦК КПБ у 1956—1971 гадах. Член Рэвізійнай камісіі КП(б)Б у 1949—1952 гадах. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1947—1971 гадах.

## Сям’я 
Жонка Ніна Васілеўна Каменская — беларускі гісторык, член-карэспандэнт АН БССР.

## Узнагароды 
Узнагароджаны трыма ордэнамі і шматлікімі медалямі, Ганаровай граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 2-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 3-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 4-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 5-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 6-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 7-га склікання
Катэгорыя:Намеснікі Старшыні Савета Міністраў БССР
Катэгорыя:Міністры гарадскога і сельскага будаўніцтва БССР
Катэгорыя:Члены ЦК КПБ
Катэгорыя:Члены Рэвізійнай камісіі КПБ
Катэгорыя:Супрацоўнікі Інстытута цепла- і масаабмену імя А. В. Лыкава НАНБ
Універсітэт Іштвана Сечэні

**Універсітэт Іштвана Сечэні** () — венгерская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Дзьёр.

## Агульная характарыстыка 
У 1963 годзе ўрад Венгрыі прыняў рашэнне аб стварэнні архітэктурнага ўніверсітэта. У 1968 годзе ўрад пажадаў ужо стварыць тэлекамунікацыйны ўніверсітэт. Папярэднік сучаснага ўніверсітэта — факультэт тэхнічных навук — быў створаны ў гэтым годзе. Факультэт рыхтаваў інжынераў для транспартнай і тэлекамунікацыйнай інфраструктуры. У пачатку 1990-х гадоў акрамя тэхнічных навук сталі запатрабаваныя эканамічныя, медыцынскія і сацыяльныя праграмы. Установа носіць імя Іштвана Сечэні. Універсітэт прапануе некалькі курсаў бакалаўрыяту і магістратуры, а таксама дактарантуры.

## Структура 
* Факультэт гуманітарных, педагагічных і сацыяльных навук
* Факультэт аўтамабільнай інжынерыі
* Факультэт права і палітычных навук
* Факультэт сельскагаспадарчых і харчовых навук
* Факультэт архітэктуры, цывільнага будаўніцтва і транспарту
* Факультэт мастацтваў
* Факультэт навук пра здароўе і спорт
* Факультэт машынабудавання, інфарматыкі і электратэхнікі
* Эканамічны факультэт
* Доктарская школа юрыдычных і палітычных навук
* Доктарская школа міждысцыплінарных інжынерных навук
* Доктарская школа рэгіянальных і эканамічных навук
* Доктарская школа навук аб раслінах, жывёлах і прадуктах харчавання

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Венгрыі
Катэгорыя:Дзьёр
Жамчужына Палесся

**Жамчужына Палесся** — беларускі жаночы валейбольны клуб з горада Мазыр.

## Гісторыя 
Каманда была створана 17 ліпеня 2006 года на базе дзіцяча-юнацкай спартыўнай школы «Жамчужына Палесся» Першаснай прафсаюзнай арганізацыі Белхімпрафсаюза ААТ «Мазырскі НПЗ».

## Дасягненні 
**Чэмпіянат Беларусі па валейболе сярод жанчын**
*  **Чэмпіён (1)**: 2014/2015
*  **Сярэбраны прызёр (3)**: 2015/2016, 2016/2017, 2019/2020
*  **Бронзавы прызёр (3)**: 2017/2018, 2018/2019, 2021/2022

**Кубак Беларусі па валейболе сярод жанчын**
*  **Фіналіст (3)**: 2013, 2017, 2021
*  **3-е месца (6)**: 2009, 2011, 2014, 2015, 2018, 2019

## Статыстыка выступленняў 
## Трэнеры 
* Тамара Кавалёва (2006—2007)
* Вадзім Валевач (2007—2008)
* Віктар Дубіцкі (2008—2012)
* Міхал Каваленка (2012—2023)
* Пётр Пархімчык (з 2023)

## Жамчужына Палесся-2 
**Жамчужына Палесся-2** з’яўляецца рэзервовы складам каманды «Жамчужына Палесся».

### Дасягненні 
**Першая ліга Чэмпіяната Беларусі па валейболе сярод жанчын**
*  **Чэмпіён (1)**: 2020/21
*  **Сярэбраны прызёр (1)**: 2021/22
*  **Бронзавы прызёр (1)**: 2019/20

### Статыстыка выступленняў 
### Трэнеры 
* Надзея Рудакоўская (2019—2020)
* Ілля Шпакоўскі (2020-

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Апісанне валеболны клуб «Перліна Палесся» на http://bvf.by/
* Zhemchuzhina Polessia
* ВК «Жемчужина Полесья» — история
* Zhemchuzhina Polessia 2 
* ВК «Жемчужина Полесья-2»

Катэгорыя:Жамчужына Палесся
Катэгорыя:2006 год у Мазыры
Атлант Баранавічы

**Атлант ** — беларускі жаночы валейбольны клуб з горада Баранавічы.

## Гсторыя 
У 1993 годзе ў Баранавічах па ініцыятыве Паўла Чачота была створана жаночая каманда на базе Баранавіцкага вытворчага баваўнянага аб’яднання «Блакіт» для ўдзелу ў другім нацыянальным чэмпіянаце Рэспублікі Беларусь. У сезоне 1994/1995 каманда была перайменавана ў «Тэкстыльшчык».

Пачынаючы з 1996 года, дзякуючы дапамозе дырэктара завода Уладзіміра Уладзіміравіча Рашэткі, каманду патрымлівае Баранавіцкі станкабудаўнічы завода «Атлант».

У 2001 годзе быў уведзены спартыўны комплекс «Атлант», на базе якога праводзяцца спаборніцтвы па валейболе.

## Назвы 
* Блакіт (1993—1994)
* Тэкстыльшчык (1994—1995)
* Атлант (1995—2004)
* Атлант-БарДУ (2004—2012)
* Атлант (2012—2017)
* Атлант-БарДУ (2017—2020)
* Атлант (з 2020)

## Дасягненні 
**Чэмпіянат Беларусі па валейболе сярод жанчын**
*  **Чэмпіён (6)** 1999/2000, 2005/2006, 2007/2008, 2008/2009, 2010/2011, 2011/2012
*  **Сярэбраны прызёр (3)** 2000/2001, 2006/2007, 2012/2013
*  **Бронзавы прызёр (5)** 1998/1999, 2003/2004, 2004/2005, 2009/2010, 2013/2014

**Дзівізіён Б Чэмпіяната Беларусі па валейболе сярод жанчын**
*  **Чэмпіён (3)** 2017/2018, 2019/2020, 2021/2022
*  **Бронзавы прызёр (1)** 2018/2019

**Кубак Беларусі па валейболе сярод жанчын**
*  **Уладальнік (5)** 2001, 2009, 2010, 2011, 2012
*  **Фіналіст (2)** 2006, 2014 

## Статыстыка выступленняў 
## Трэнеры 
* Міхал Каваленка (2006—2007)
* Барыс Каляда (2009—2017)
* Сяргей Зелянко (2020—2023)
* Ганна Тамко (з 2023)

## Спасылкі 
* Апісанне валеболны клуб «Атлант Баранавічы» на http://bvf.by/
* Atlant 
* «Летающий мяч» — игра миллионов

Катэгорыя:Атлант Баранавічы
Мётча

Назву **Мётча** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Мінская вобласць:
** Новая Мётча — вёска ў Барысаўскім раёне 
** Старая Мётча — вёска ў Барысаўскім раёне
Гіпаліт Корсак

**Гіпаліт Корсак** () — дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Корсакаў.

Да 1818 г. — земскі падсудак Слуцкага павета. У 1820 — земскі суддзя Слуцкага павета.

2 снежня 1754 г. нейкі Г. Корсак атрымаў прывілей на вытворчасць лясных матэрыялаў (клёпка, балі, машты) і іх продаж. 3 кастрычніка 1761 г. яшчэ адзін прывілей Аўгуста III падстолію новагародскаму Корсаку, які мае ў старостве Велатычы в. Мёдча і Секшчы ў Аршанскім павеце: дазвалялася ўступіць іх Антонію і Марыяне з Галінскіх Багушэвічам, скарбнікам менскім, мужу і жонцы, з падданымі жыхарамі, забудовамі, палямі, грунтамі засаджанымі і незасаджанымі, з лугамі, лясамі, гаямі, рэчкамі, ставамі, азёрамі, прудамі, млынамі, карчмамі і інш., да гэтага маёнтка належачым.

Член масонскай ложы «Шчаслівага Вызвалення» ў Нясвіжы.

## Заўвагі 
## Літаратура 
* 

Гіпаліт
Катэгорыя:Масоны Беларусі
Катэгорыя:Суддзі Расійскай імперыі
Мядзвёдаўскі сельсавет

**Мядзвё́даўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Краснапольскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Мядзвёдаўка.

Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Краснапольскага раёна Магілёўскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Гарадзецкага і Кажамякінскага сельсаветаў. 19 студзеня 1960 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Гарадзецкая, сельсавет перайменаваны ў Гарадзецкі.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / С.Д. Гриневич и др. — Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Т. 2: (1944―1980 гг.). — Минск: «Беларусь», 1987. — 283 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Краснапольскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1954 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1960 годзе
Дубраўскі сельсавет (Ушацкі раён)

**Ду́браўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ушацкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Дубраўка.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Усайскі сельсавет** у складзе Ульскага раёна Полацкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Усая. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Ульскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Ушацкага раёна БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Роўнае Поле. З 20 верасня 1944 года сельсавет у складзе Ушацкага раёна Полацкай вобласці, з 9 верасня 1946 года — у складзе адноўленага Ульскага раёна Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Дубраўка, сельсавет перайменаваны ў Дубраўскі. З 17 снежня 1956 года сельсавет у складзе Ушацкага раёна. 19 лютага 1958 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Зарачанскага сельсавета (19 населеных пунктаў: Антунова, Баброва, Баранава, Вострава, Горы, Гуські, Зарэчча, Калкі, Косаўшчына, Кугоні, пасёлак імя Леніна, Малінаўка, Навасёлкі, Падліпкі, Пола, Правады, Слабодка, Старыя Турасы і Турасполле) і частка скасаванага Усвейскага сельсавета (7 населеных пунктаў: Бортнікі 1-я, Бортнікі 2-я, Зарэчча, Казейшчына, Стаі, Старына Вялікая і Цянюгі), у склад Глыбачанскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (Асінаўка, Бярозава, Кавалеўшчына, Краснае, Красная Горка, Ляхава, Рацькава і Шалапечына). 1 красавіка 1960 года ў склад Сокараўскага сельсавета Бешанковіцкага раёна перададзены 3 населеныя пункты (Бортнікі 1-я, Бортнікі 2-я і Зарэчча). З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Лепельскага раёна, з 30 ліпеня 1966 года — у складзе адноўленага Ушацкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Дубраўскага сельсавета 25 населеных пунктаў. 30 студзеня 1976 года скасавана вёска Правады. 18 чэрвеня 1985 года ў склад Вяркудскага сельсавета перададзена вёска Косаўшчына. 8 красавіка 2004 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Вяркудскага сельсавета.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзіў 21 населены пункт: вёскі Баброва, Горы, Дубраўка, Залужэнне, Зарэчча, Калкі, Крывушчына, Кугоні, Любжына, Малінаўка, Навасёлкі, Пола, Салаўёўка, Слабодка, Стаі, Старына, Старыя Турасы, Турасполле, Усая, Цянюгі і Ягадкі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ушацкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Ульскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Лепельскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2004 годзе