Аляксандр Паўлавіч Сярогін

{{Ваенны дзеяч
|імя              = Аляксандр Паўлавіч Сярогін
|арыгінал імя     = Александр Павлович Серёгин
|дата нараджэння  = 
|месца нараджэння = 
|дата смерці      = 
|месца смерці     = 
|выява            = 
|памер            = 
|прыналежнасць    = 
|гады службы      = 1928—1951
|званне           = 
|род войскаў      = сухапутныя войскі
|камандаваў       = батальёнам, палком, дывізіяй
|бітвы            = Вялікая Айчынная вайна
|узнагароды       = {
 
}
{
 
-
 
-
 
}
|сувязі           = 
|у адстаўцы       = 
}}
**Аляксандр Паўлавіч Сярогін** (17/30 жніўня 1906, в. Балдасаўка, Калужская губерня — 25 ліпеня 1977, Рагачоў) — савецкі афіцэр, гвардыі палкоўнік, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў рускай сям'і. Скончыў 4 класа сельскай царкоўна-прыходскай школы, затым — савецкую партыйную школу. Быў кіраўніком камсамольскай арганізацыі Белябееўскай воласці.

У Чырвонай Арміі з 1928 года. Скончыў школу малодшых камандзіраў, служыў камандзірам узвода 242-га стралковага палка ў Казельску. У 1932 годзе ўступіў у ВКП(б); у тым жа годзе скончыў Маскоўскае ваеннае пяхотнае вучылішча. Служыў на Далёкім Усходзе, з 1936 года — начальнік палкавой школы малодшых камандзіраў, з 1937 года — камандзір стралковага батальёна, з 1938 года — у штабе Асобай Чырвонасцяжнай Далёкаўсходняй арміі. У 1941 годзе скончыў завочнае аддзяленне Ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзе, адначасова — гадавыя курсы Вышэйшай афіцэрскай школы штабных работнікаў; служыў старшым памочнікам начальніка аператыўнага аддзела штаба арміі.

З ліпеня 1942 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Удзельнічаў у Сталінградскай бітве; быў паранены ў жніўні 1942 года. Затым ваяваў на Бранскім і Цэнтральным франтах, удзельнічаў у Арлоўскай аперацыі, вызваленні левабярэжнай Украіны, у Гомельска-Рэчыцкай аперацыі. Камандаваў 215-м гвардзейскім стралковым палком (77-я гвардзейская стралковая дывізія; з лютага 1943 па сакавік 1944 года), у сакавіку 1944 года прызначаны намеснікам камандзіра 23-й стралковай дывізіяй, а 4 сакавіка 1945 года стаў камандзірам гэтай дывізіі. Вайну скончыў на Эльбе.

Да 1948 года служыў начальнікам штаба 20-й гвардзейскай механізаванай дывізіі (Група савецкіх войскаў у Германіі), затым да 1951 года — на Далёкім Усходзе.

Выйшаўшы ў запас па стане здароўя, жыў у Рагачове (Беларуская ССР). Пахаваны ў брацкай магіле у парку Піянераў горада Рагачова.

## Узнагароды 
* Медаль «Залатая Зорка» (№ 2952) і Ордэн Леніна (15 студзеня 1944) — *за мужнасць, адвагу і гераізм, праяўленыя ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі*;
* два ордэны Чырвонага Сцяга (21 ліпеня 1943 і 4 сакавіка 1945);
* ордэн Аляксандра Неўскага (28 верасня 1943);
* ордэн Айчыннай вайны 1 ступені (21 жніўня 1944);
* два ордэны Чырвонай Зоркі (28 студзеня 1943 і 3 лістапада 1944);
* медаль «За абарону Сталінграда»;
* медаль «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941-1945 гг.»;
* медаль «За ўзяцце Берліна»;
* медаль «За вызваленне Варшавы».

## Памяць 
Памятны знак А. П. Сярогін на Алеі Герояў у Піянерскім парку горада Рагачоў.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Выпускнікі Ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзэ
Катэгорыя:Камандзіры дывізій у Вялікай Айчыннай вайне
Катэгорыя:Палкоўнікі СССР
Катэгорыя:Пахаваныя ў Рагачове
Катэгорыя:Савецкая гвардыя
Катэгорыя:Удзельнікі Курскай бітвы
Катэгорыя:Удзельнікі Сталінградскай бітвы
Катэгорыя:Удзельнікі бітвы за Дняпро
Катэгорыя:Члены КПСС
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Калужскай вобласці