open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Венецыянскі кінафестываль 1984

**41-ы Венецыянскі кінафестываль** праходзіў з 1 па 11 верасня 1984 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «Год спакойнага сонца» рэжысёра Кшыштафа Занусі.

## Лаўрэаты 
## Зноскі 
Катэгорыя:Венецыянскі кінафестываль
Катэгорыя:Кінафестывалі 1984 года
Катэгорыя:Верасень 1984 года
Катэгорыя:1984 год у Італіі
Катэгорыя:Падзеі ў Венецыі
Легенда Зора

**«Легенда Зо́ра»** () — амерыканскі прыгодніцкі фільм 2005 года рэжысёра . Галоўныя ролі выканалі Антоніа Бандэрас, Кэтрын Зета-Джонс, ,  і .

## Сюжэт 
Падзеі фільма адбываюцца праз 10 гадоў пасля «*Маскі Зора*». У Алехандра Дэ Ла Вега расце сын Хаакін, і ён абяцае жонцы Элене расстацца з маскай і вечнымі прыгодамі і зажыць спакойным жыццём. Але ажыццявіць гэтыя планы не ўдаецца, бо ўжо спее новая змова, адолець якую можа толькі легендарны Зора.

## Акцёрскі склад 
* Антоніа Бандэрас — *Алехандра Дэ Ла Вега* / *Зора*
* Кэтрын Зета-Джонс — *Элена Дэ Ла Вега*
*  — *граф Арман*
*  — *Джэйкаб Мак-Гівенс*
*  — *Хаакін Дэ Ла Вега*

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы ЗША 2005 года
Катэгорыя:Фільмы пра Зора
Катэгорыя:Вестэрны ЗША
Катэгорыя:Прыгодніцкія фільмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы-сіквелы
Катэгорыя:Фільмы Columbia Pictures
Маска Зора

**«Маска Зо́ра»** () — амерыканскі прыгодніцкі фільм 1998 года рэжысёра . Галоўныя ролі выканалі Антоніа Бандэрас, Энтані Хопкінс, Кэтрын Зета-Джонс,  і .

## Сюжэт 
Дон Дыега Дэ Ла Вега ўсё жыццё быў абаронцам свайго народа ад злых дзеянняў іспанскага губернатара Рафаэля Мантэра. Ён чыніў дабро пад імем Зора. Але прыйшла старасць, а смерць жонкі, расставанне з дачкой і доўгія гады зняволення ў турме яшчэ больш падкасілі яго здароўе. Прыйшла пара знайсці годнага пераемніка для чорнай маскі. Сам лёс зводзіць Алехандра Мур’ета і Дыега Дэ Ла Вегу. Але дасведчаны дон Дыега яшчэ шмат чаму павінен навучыць маладога і гарачага Алехандра, перш чым ажыццявіць план помсты Мантэра. А ўзнагародай Алехандра стане не толькі смерць тырана, але і каханне дачкі Дыега — Элены.

## Акцёрскі склад 
* Антоніа Бандэрас — *Алехандра Мур’ета*
* Энтані Хопкінс — *дон Дыега Дэ Ла Вега*
* Кэтрын Зета-Джонс — *Элена Дэ Ла Вега*
*  — *Рафаэль Мантэра*
*  — *капітан Лаў*

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы ЗША 1998 года
Катэгорыя:Фільмы пра Зора
Катэгорыя:Прыгодніцкія фільмы ЗША
Катэгорыя:Вестэрны ЗША
Аціг

**Аціг** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Ніжнесяргінскім раёне Свярдлоўскай вобласці Расіі.

Утварае гарадское паселішча рабочы пасёлак Аціг Ніжнесяргінскага муніцыпальнага раёна як адзіны населены пункт у складзе гэтага муніцыпальнага ўтварэння. Аціг знаходзіцца за 7 км ад горада Ніжнія Сяргі і за 93 км ад Екацярынбурга. Праз Аціг праходзіць аўтадарога, якая злучае Дружыніна і Ніжнія Сяргі, і чыгуначная лінія Чусаўская — Дружыніна — Міхайлаўскі Завод — Бярдзяўш. У пасёлку размешчана станцыя Аціг Свярдлоўскай чыгункі.

Аціг размешчаны на заходнім схіле Уральскіх гор.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці
Арці (Свярдлоўская вобласць)

**Арці** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Свярдлоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Арцінскай гарадской акругі і Арцінскага раёна. Пасёлак размешчаны ў ніжнім цячэнні ракі Арці (левага прытока Уфы), пры ўпадзенні ў яе ракі Чэкмаш, за 169 кіламетраў на паўднёвы захад ад Екацярынбурга (максімальная адлегласць — 203 кіламетры) і за 62 кіламетры ад Краснаўфімска.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1783 годзе
Ачыт

**Ачы́т** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Свярдлоўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Ачыцкай гарадской акругі. Пасёлак размешчаны на берагах ракі Ачыт — правага прытока Бісерці, за 196 кіламетраў на захад ад Екацярынбурга і за 13 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Уфімка (на лініі Казань — Екацярынбург).

На поўдзень ад Ачыта праходзіць аўтадарога федэральнага значэння Р242 Перм — Екацярынбург.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1735 годзе
Бісерць

**Бісерць** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Ніжнесяргінскім раёне Свярдлоўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Бісерцкай гарадской акругі.

Бісерць размешчана за 95 км (па аўтадарозе за 100 км) на захад ад горада Екацярынбурга. Праз пасёлак працякае рака Бісерць (правы прыток Уфы), на якой утворана Бісерцкая сажалка. Рака Бісерць прымае ў межах пасёлка і ў яго ваколіцах мноства рэк-прытокаў. У паўднёвай частцы пасёлка Бісерць з захаду на ўсход праходзяць аўтадарога федэральнага значэння Р242 Перм — Екацярынбург і чыгуначная магістраль Масква — Казань — Екацярынбург. У Бісерці размешчана станцыя Бісерцкі Завод Іжэўскага рэгіёна Горкаўскай чыгункі.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1735 годзе
Белаярскі

**Белаярскі**:
* Белаярскі (горад)
* Белаярскі (Свярдлоўская вобласць)
Пышма

**Пышма**:

* Пышма — рака ў Заходняй Сібіры.
* Пышма — пасёлак гарадскога тыпу ў Свярдлоўскай вобласці Расіі.
Пышма (Свярдлоўская вобласць)

**Пышма** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Свярдлоўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Пышмінскай гарадской акругі і Пышмінскага раёна. Пасёлак знаходзіцца пры ўпадзенні ракі Юрмач у Пышму. 
Размешчаны на Транссібірскай магістралі Свярдлоўскай чыгункі (станцыя Ашчэпкава) і аўтатрасе Р351 (Екацярынбург — Цюмень).

У 1943 годзе Пышма атрымала статус рабочага пасёлка.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці
Вельвет

**Вельвет** (ад  — «аксаміт») — баваўняная тканіна з густым ворсам і падоўжнымі рубчыкамі на адным баку, разнавіднасць корда, але з больш вузкімі рубчыкамі. Тонкі і мяккі вельвет па сваёй фактуры можа нагадваць аксаміт. Выкарыстоўваецца для пашыву адзення, абутку, сумак і г. д.

Гістарычна слова паходзіць ад , што ў перакладзе значыць «руно»,  — «пушок», «пучок валасоў», ад тых жа слоў паходзіць «велюр».

Сучасны вельвет можа быць як натуральным баваўняным, так і сінтэтычным або змешаным.

## Гісторыя 
Існуе некалькі версій паходжання назваў гэтага матэрыялу. Па адной з іх, такая тканіна ўпершыню з’явілася ў Манчэстэры, адкуль і пайшла назва «манчэстэр», даволі распаўсюджанае для абазначэння класічнага вельвету. У традыцыйнай французскай варыяцыі назва гэтай тканіны гучыць як «corde du roi», або «тканіна караля» за тое, што першапачаткова гэты матэрыял быў вельмі дарагі, а насіць яго маглі сабе дазволіць толькі члены каралеўскай сям’і і іх набліжаныя.

Тканіна гэтага тыпу вядомая з Сярэдневякоўя і ў тыя часы адносілася да катэгорыі аксамітных тканін. Тэхналогія вытворчасці вельвету з’яўлялася закрытай і перадавалася ад бацькі да сына ў сямейных мануфактурах.

## Віды вельвету 
Вельвет мае два асноўных тыпы дзялення на віды — па памеры рубчыка ворса на тканіны і па тыпу перапляцення ніткі.

Як і іншыя ворсавыя тканіны, па тыпу перапляценні ніткі вельвет бывае V-падобны і W-падобны. У першым выпадку нітка ворса ўтрымліваецца адной ніткай асновы, а ў другім — трыма. W-пляценне таму больш даўгавечнае.

На вытворчасці вельвет дзеліцца на тры тыпы: корд, рубчык і фасонны вельвет. Усе гэтыя тры тыпы адрозніваюцца паміж сабой па шырыні рубчыкаў і даўжыні ворса. Корд мае шырокі рубчык (5 мм) і высокі ворс, у рубчыку рубчыкі вузей (2—3 мм), ворс карацей. На фасонным вельвеце рубчыкі і ворс рознай вышыні ўтвараюць ўзоры на тканіне.

## Рэкамендацыі па догляду 
Вельвет з’яўляецца трывалым і зносастойкім матэрыялам, пры гэтым патрабавальным асцярожнага догляду.

Натуральны вельвет, як і ўсе натуральныя тканіны, можа даваць значнае ўсаджванне пры няправільным пранні. Сінтэтычны і змешаны вельвет можа электрызавацца і прыцягваць да сябе пыл, выдаляць які лепш за ўсё вільготнай шчоткай.

Пры няправільным захоўванні або пранні ворс вельвету можа замяцца і страціць выгляд.

## Літаратура 
* Андреева Р. П. Вельвет // Энциклопедия моды. — СПб.: Издательство «Литера», 1997. — С. 130. — ISBN 5-86617-030-2.
* Вельвет // Большая советская энциклопедия : [в 30 т.] / гл. ред. А. М. Прохоров. — 3-е изд. — М. : Советская энциклопедия, 1969—1978.
* 

## Спасылкі 
* EdwART. Вельвет // Энциклопедия моды и одежды (рус.). — 2011. — Энциклопедия моды и одежды. EdwART. 2011.

Катэгорыя:Баваўняныя тканіны
Катэгорыя:Варсаваныя тканіны
Рэфцінскі

**Рэфцінскі** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Свярдлоўскай вобласці Расіі. Утварае гарадскую акругу Рэфцінскую. Рэфцінскі размешчаны ў цэнтральнай частцы Свярдлоўскай вобласці, у лукавіне ракі Рэфт. Адлегласць да Екацярынбурга па аўтадарозе — 110 кіламетраў. За 20 кіламетраў на паўднёвы захад ад Рэфцінскага знаходзіцца горад Асбест, на паўднёвы ўсход ад пасёлка размешчаны гарады Сухі Лог і Багдановіч, на паўночным усходзе — горад Арцёмаўскі.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці
Пабла Лараін

**Пабла Лараін** (, нар.) — чылійскі кінарэжысёр і прадзюсар. Намінант на прэмію «Оскар» у катэгорыі «Найлепшы фільм на замежнай мове» за фільм «Не».

## Біяграфія 
Пабла Лараін нарадзіўся ў 1976 годзе. Яго бацька — палітык Эрна Лараін, маці Магдалена Матэ таксама занятая ў палітыцы.

Першы поўнаметражны фільм выйшаў у 2006 годзе і зарабіў некалькі ўзнагарод на кінафестывалях. Яго чацвёрты фільм «Не» з Гаэлем Гарсія Берналь у галоўнай ролі выйшаў у 2011 годзе. Фільм быў паказаны на Канскім кінафестывалі, дзе атрымаў прыз арт-кіно. Апроч гэтага, фільм быў намінаваны на Прэмію «Оскар» за найлепшы фільм на замежнай мове.

Лараін быў выбраны ў якасці члена журы на 70-м Венецыянскім кінафестывалі. У 2016 годзе ён зняў біяграфічны фільм «Джэкі» пра жыццё Жаклін Кенэдзі, галоўную ролю ў якім адыграла Наталі Портман.

Лараін быў жанаты з актрысай Антоніяй Сехерс, якая сыграла ў многіх яго фільмах.

## Зноскі 
Катэгорыя:Кінарэжысёры Чылі
Катэгорыя:Кінарэжысёры XXI стагоддзя
Катэгорыя:Сцэнарысты XXI стагоддзя
Катэгорыя:Кінапрадзюсары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Сярэбраны мядзведзь»
Пялым (пасёлак гарадскога тыпу)

**Пялы́м** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Свярдлоўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр і найбуйнейшы населены пункт аднайменнай гарадской акругі. Пасёлак размешчаны ў Заходняй Сібіры, у тайговай мясцовасці, на левым беразе ракі Пялым, за 470 км на паўночны ўсход ад абласнога горада Екацярынбурга (па аўтадарозе — 618 км) і за 93 км на паўночны ўсход (па аўтадарозе — 98 км). Пялым — самы паўночны пасёлак гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці.

Праз пасёлак пралягае чыгуначная лінія Іўдзель — Прыоб’е, тут размешчана станцыя Пялым.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці
Дружыніна

**Дружыніна** — жаночая форма прозвішча Дружынін, тапонім.

## Прозвішча 
* Святлана Сяргееўна Дружыніна — расійская актрыса

## Тапонім 
* Дружыніна (Свярдлоўская вобласць)
Дружыніна (Свярдлоўская вобласць)

**Дружыніна** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Ніжнесяргінскім раёне Свярдлоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Дружынінскага гарадскога паселішча ў складзе Ніжнесяргінскага муніцыпальнага раёна. Заснаваны ў 1915 годзе пры будаўніцтве чыгункі Казань — Екацярынбург як пасёлак пры станцыі Дружыніна. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1938 года.

Дружыніна размешчана ў лясах на левым беразе ракі Уткі, за 19 кіламетраў на паўночны ўсход ад Ніжніх Сярог, за 65 кіламетраў на захад ад Екацярынбурга.

Паблізу пасёлка знаходзіцца скрыжаванне аўтадарог Р242 Перм — Екацярынбург і Новауральск — Ніжнія Сяргі — Арці.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці
Сезон 2011 ЖФК Надзея-СДЮШАР-7

У 2011 годзе жаночы футбольны клуб «Надзея-СДЮШАР-7» з Магілёва прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
* Чэмпіянат Беларусі 2011 (4 месца),
* Кубак Беларусі 2011 (паўфінал).

## Склад каманды 
## Спасылкі 
* MOLODECHNO VS. NADEZHDA 1 — 9
* NADEZHDA VS. BOBRUICHANKA 0 — 4
* NADEZHDA VS. ZORKA-BDU 1 — 10
* GOMEL VS. NADEZHDA 0 — 2
* NADEZHDA VS. MINSK 1 — 2
* MOLODECHNO VS. NADEZHDA 0 — 5
* ZORKA-BDU VS. NADEZHDA 4 — 1
* NADEZHDA VS. MINSK 1 — 0
2011
Надзея-СДЮШАР-7
Катэгорыя:2011 год у Магілёве
Верхняя Сінячыха

**Верхняя Сінячыха** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Алапаеўскім раёне Свярдлоўскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Алапаеўскага муніцыпальнага ўтварэння. 18 ліпеня 1918 года ў шахту каля пасёлка былі скінуты алапаеўскія мучанікі. Верхняя Сінячыха размешчана далёка на ўсход ад Уральскіх гор, у лясістай і ўзгорыстай мясцовасці. Пасёлак стаіць на рацэ Сінячыха. Пасёлак знаходзіцца на паўночны ўсход ад Екацярынбурга, на ўсход ад Ніжняга Тагіла і на поўнач ад Алапаеўска. На ўсход размешчана старадаўняе сяло Ніжняя Сінячыха.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1769 годзе
Старауткінск

**Старауткінск** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Шалінскім раёне Свярдлоўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр гарадской акругі Старауткінск. Уваходзіць у Заходнюю кіраўніцкую акругу. Старауткінск размешчаны за 89 км (па аўтадарогах за 103 км) на захад-паўночны захад ад горада Екацярынбурга, па абодвух берагах ракі Чусавой, у вусцях яе прытокаў — рэк Уткі і Дар’і, на паўночным беразе Старауткінскай сажалкі. 
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці
Турынская Слабада

**Турынская Слабада** () — сяло ў Свярдлоўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Слабада-Турынскага раёна і Слабада-Турынскага сельскага паселішча. З 1782 года — цэнтр Слабада-Турынскай воласці Турынскага павета Табольскай губерні, з 1923 года — цэнтр Слабада-Турынскага раёна. Радзіма сібірскага паравога суднабудавання: у 1837 годзе купец другой гільдыі Навум Андрэевіч Цюфін (1812—1880) на лукавіне ракі Тура пабудаваў першы ў Сібіры параход «Аснова».
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Населеныя пункты Свярдлоўскай вобласці
Байкалава

**Байкалава** () — сяло ў Свярдлоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Байкалаўскага раёна і Байкалаўскага сельскага паселішча. Размешчана ў вусці рэк Сарабайкі, Ліпаўкі і Елінкі пры іх упадзенні ў раку Іленьку (правы прыток ракі Іленкі, басейн ракі Ніцы). З усходу размяшчаецца сажалка. Знаходзіцца за 200 км (па аўтадарозе за 239 км) на паўночны ўсход ад Екацярынбурга. Найбліжэйшыя чыгуначныя станцыі: Таліца (50 км) і Ірбіт (60 км).
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Населеныя пункты Свярдлоўскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1630 годзе
Белаярскі (Свярдлоўская вобласць)

**Белаярскі** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Свярдлоўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Белаярскай гарадской акругі паводле муніцыпальнага ўладкавання і Белаярскага раёна паводле адміністрацыйна-тэрытарыяльнага ўладкавання вобласці. 
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці
Меўлют Чавушаглу

**Меўлю́т Чавушаглу́** (; нар. , Аланья, Турцыя) — турэцкі палітычны дзеяч, кіраўнік Парламенцкай Асамблеі Рады Еўропы (2010—2012), міністр замежных спраў Турцыі (2014—2012—2012—05) .

## Біяграфія 
Нарадзіўся 5 лютага 1968 года. У 1988 годзе скончыў факультэт палітычных навук Анкарскага ўніверсітэта са ступенню бакалаўра па спецыяльнасці «міжнародныя адносіны». У 1991 годзе атрымаў ступень магістра эканомікі Універсітэта Лонг-Айленд (ЗША). Займаўся навуковай дзейнасцю ў Бількенцкім універсітэце (Турцыя). Абараніў кандыдацкую дысертацыю ў Лонданскай школе эканомікі.

Валодае англійскай, нямецкай і японскай мовамі.

## Палітычная кар’ера 
З 1995 года працаваў у Дэпартаменце міжнародных адносін Міністэрства па ахове навакольнага асяроддзя Турцыі. Затым займаўся бізнесам.

У 2001 годзе стаў адным з заснавальнікаў Партыі справядлівасці і развіцця Турцыі, да 2009 года быў віцэ-старшынёй партыйнага камітэта па міжнародных адносінах.

У 2002 і 2007 гадах абіраўся дэпутатам у Вялікі Нацыянальны Збор Турцыі ад правінцыі Анталія. У розны час узначальваў парламенцкую групу сяброўства з Японіяй, а затым з ЗША.

З 2003 года кіраваў турэцкай дэлегацыяй у ПАРЕ, быў сябрам Групы еўрапейскіх дэмакратаў (ЕДГ). З’яўляўся намеснікам Старшыні Парламенцкай асамблеі Рады Еўропы. З 2007 года быў старшынём турэцкай дэлегацыі ў ПАРЕ і адначасова намеснікам старшыні асамблеі. У 2009 годзе стаў другім віцэ-старшынём Групы еўрапейскіх дэмакратаў у ПАРЕ. Працаваў у камітэце па маніторынгу абавязацельстваў краін перад Саветам Еўропы і ў прававым камітэце. Быў дакладчыкам па праблеме голаду ва Украіне ў 1930-я гады.

У верасні 2009 года быў абраны кандыдатам ад АДГ для ўдзелу ў выбарах новага Старшыні ПАРЕ ў студзені 2010 года. У канцы студзені 2010 года быў абраны на пасаду Старшыні Парламенцкай асамблеі Рады Еўропы.

Быў міністрам Турэцкай Рэспублікі па справах Еўрапейскага саюза. Са жніўня 2014 г. па жнівень 2015 г. — міністр замежных спраў Турцыі.

З 17 лістапада 2015 г. зноў стаў міністрам замежных спраў Турцыі.
Талія (спявачка)

**Талі́я** (), сапраўднае імя *Арыядна Талія Содзі-Міранда* (ісп.: Ariadna Thalía Sodi-Miranda, нар. ) — мексіканская спявачка, актрыса. Падлеткам была ўдзельніцай папулярнага дзіцячага поп-гурта Timbiriche. У наш час Талія — адна з найболей паспяховых мексіканскіх актрыс (яна шмат здымаецца ў тэлесерыялах). Талія запісвае альбомы з лацінаамерыканскай музыкай і выступае з канцэртамі.

## Біяграфія 
Талія нарадзілася 26 жніўня 1971 года ў Мехіка, Мексіка. Яна з’яўляецца самай малодшай з пяці дачок Іаланды Мангэ, мастачкі, якая была менеджэрам Таліі з 1980 па 1999 год, і Эрнеста Сода Паларэса, вучонага, крымінолага і пісьменніка. Іншая зорка мексіканскіх серыялаў Лаура Сапата, якая грала ворага гераіні Таліі ў Марыя Мерседэс, з’яўляецца яе зводнай сястрой з матчынага боку. Калі ёй выканалася адзін год, Талія з’явілася ў сваім першым тэлевізійным рэкламным роліку ў Мексіцы. Ва ўзросце чатырох гадоў яна пачала браць балетныя і фартэпіянныя класы ў Нацыянальнай музычнай кансерваторыі Мексікі.

Яе бацька пакутаваў ад дыябету і памёр у 1977 годзе, калі Таліі было шэсць гадоў. Праз некалькі год Талія публічна прызналася, што смерць яе бацькі траўмавала яе настолькі, што яна страціла свой голас на цэлы год. Гэта прывяло да таго, што ёй дыягнаставалі дэзінтэгратыўнасці засмучэнне, хвароба, якая належыць да шэрагу парушэнняў развіцця, звязаных з аўтызмам. Яна атрымлівала псіхалагічную тэрапію на працягу некалькіх гадоў.

Талія навучалася ў Французска-Мексіканскім Ліцэі, дзе навучылася свабодна размаўляць па-французску.
Баўтцэн (раён)

**Ба́ўтцэн** () — раён у Германіі. Цэнтр раёна — горад Баўтцэн. Раён уваходзіць у склад зямлі Саксонія. Падпарадкаваны дырэкцыйнай акрузе Дрэздэн. Займае плошчу 2390,65 км².

Афіцыйны код раёна — 14 6 25.

## Гарады і абшчыны 
Раён падзелены на 30 абшчын.

;Гарады
# Баўтцэн (41 937)
# Гоерсверда (35552)
# Бішафсверда (12 848)
# Шыргісвальдэ (3 041)
# Вайсенберг (3 545)
# Вільтэн (6 053)
;Аб’яднанні абшчын
;Управа Бішафсверда
;Управа Гросхартау
;Управа Гроспоствіц
;Управа Мальшвіц
;Управа Нешвіц
;Управа Шыргісвальдэ
;Абшчыны
# Буркау (2 929)
# Кростау (1 720)
# Куневальдэ (5 453)
# Дэміц-Туміц (3 051)
# Добершау-Гаўсіг (4 593)
# Франкенталь (1 074)
# Гёда (3 421)
# Гросдубрау (4 618)
# Гросгартау (3 279)
# Гроспоствіц (Верхняя Лужыца) (3 065)
# Гутау (1 691)
# Гохкірх (2 595)
# Кіршау (2 555)
# Кёнігсварта (4 031)
# Кубшуц (2 861)
# Мальшвіц (3 693)
# Нешвіц (2 610)
# Нойкірх (5 443)
# Обергурыг (2 264)
# Пушвіц (989)
# Радзібор (3 544)
# Раменау (1 494)
# Шмёльн-Пуцкау (3 404)
# Золанд-на-Шпрэе (7 542)
# Штайнігтвольмсдорф (3 355)

## Спасылкі 
* www.landkreis-bautzen.de Афіцыйная старонка

Катэгорыя:Раёны Саксоніі
Таварыства Phi Beta Kappa

**Таварыства Phi Beta Kappa** () — найстарэйшае ганаровае студэнцкае таварыства (першапачаткова — **брацтва**) у Злучаных Штатах Амерыкі, заснаванае 5 снежня 1776 года. Грамадская арганізацыя студэнтаў вышэйшых навучальных устаноў.

*Phi Beta Kappa* — абрэвіятура з грэчаскага () азначае «Любоў да мудрасці — кіраўніцтва жыцця».

## Гісторыя і дзейнасць 
Членства ў брацтве лічыцца вышэйшай узнагародай (адрозненнем) у студэнтаў. У сярэднім членства даецца толькі аднаму са ста кандыдатаў. Кожнае таварыства ўстанаўлівае свае акадэмічныя стандарты, але ўсе прэтэндэнты павінны вывучаць гуманітарныя навукі, дэманстраваць «высокія маральныя якасці». Існуе абавязковы ўступны ўнёсак   станам на 2005 год), які часам пакрываецца ўніверсітэтам-ініцыятарам.

thumb|left|Сучасны ўваход у мемарыяльную залу Phi Beta Kappa ў Каледжы Уільяма і Мэры
[thumb|right|Нацыянальная штаб-кватэра Phi Beta Kappa Society ў гістарычным раёне Дзюпон-Сіці ў [Вашынгтоне, акруга Калумбія]]
Першае таварыства было сфарміравана як тайная літаратурна-філасофская асацыяцыя ў каледжы Уільяма і Мэры, другое — у Гарвардскім універсітэце (4 снежня 1779 года), трэцяе — у Ельскім універсітэце (8 снежня 1779 года), затым шэраг наступных — у апошняй траціне XVIII стагоддзя. Ад статусу *тайнага таварыства* адмовіліся падчас антымасонскіх мерапрыемстваў у 1831 годзе. З моманту стварэння *United Chapters of Phi Beta Kappa* ў 1883 годзе было выбрана 25 старшыняў. Першая жанчына была прынята ў таварыства Phi Beta Kappa ва Універсітэце Вермонта ў 1875 годзе, першы чарнаскуры студэнт — праз два гады.

Кожны старшыня капітула абазначаецца штатам і грэчаскай літарай, якая пазначае паслядоўнасць стварэння, напрыклад, Альфа Пенсільваніі знаходзіцца ў Каледжы Дзікінсана, Бэта Пенсільваніі ва Універсітэце Лехі і г.д.

У 1988 годзе *United Chapters of Phi Beta Kappa* змянілі назву на *Phi Beta Kappa Society*. У 2004 годзе існавала 270 таварыстваў з колькасцю каля паўмільёна дзейных членаў.

## Гл. таксама 
* Студэнцкія аб’яднанні ў Паўночнай Амерыцы

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Студэнцтва
Катэгорыя:З’явіліся ў 1776 годзе
Катэгорыя:Маладзёжныя арганізацыі
Катэгорыя:Арганізацыі ЗША
Жанна Трафімаўна Прахарэнка

**Жанна (Жанэта) Трафімаўна Прахарэнка** (; ,  — , ) — савецкая і расійская актрыса тэатра і кіно. Народная артыстка РСФСР (1988).

## Біяграфія 
Жанна Прахарэнка нарадзілася 11 мая 1940 года ў Палтаве. Сапраўднае імя — Жанэта. Бацька родам з Віцебска. Пасля пераезду сям’і ў Ленінград першыя ўрокі акцёрскага майстэрства атрымала ў Ленінградскім гарадскім палацы піянераў ім. Жданава.

У 1964 годзе скончыла Усесаюзны дзяржаўны інстытут кінематаграфіі (майстры С. А. Герасімаў і Т. Ф. Макарава). Яе аднакурснікамі былі будучыя зоркі савецкага і расійскага кіно — Галіна Польскіх, Лідзія Федасеева-Шукшына, Ларыса Лужына. Жанна Прахарэнка яшчэ студэнткай дэбютавала ў адной з лепшых карцін пра Вялікую Айчынную вайну — «Балада пра салдата» Рыгора Чухрая. Велізарны глядацкі поспех меў і фільм Юлія Райзмана «А калі гэта каханне?», дзе Жанна сыграла ролю старшакласніцы Ксеніі.

Актрыса Тэатра-студыі кінаакцёра.

Жанна Прахарэнка памерла ў Маскве 1 жніўня 2011 года пасля цяжкай і працяглай хваробы. Актрысу пахавалі 4 жніўня на Хаванскіх могілках у Маскве.
Вуаль

**Вуаль** () — гладкая, напаўпразрыстая, тонкая, гладкаафарбаваная, дробнаўзорыстая тканіна з ваўняной, баваўнянай або шаўковай пражы.

## Апісанне 
Бывае беленая, фарбаваная і набіваная. Пярэдні бок тканіны часта ўпрыгожваецца вышытымі малюнкамі. Характарызуецца падвышанай пругкасцю і калянасць.

Ужывалася галоўнай выявай для шыцця жаночых сукенак, лёгкіх жаночых блуз.

Катэгорыя:Тканіны
Марцюш

**Марцюш** () — пасёлак гарадскога тыпу ў паўднёвай частцы Свярдлоўскай вобласці Расіі, найбуйнейшы спадарожнік горада Каменска-Уральскага. Найбуйнейшы населены пункт Каменскага раёна і адпаведнай яму Каменскай гарадской акругі, адміністрацыйным цэнтрам якой з’яўляўся да 1 кастрычніка 2017 года. Марцюш размешчаны на правым беразе ракі Ісеці, за 1 км на паўднёвы захад ад цэнтра горада Каменска-Уральскага. Ад Сінарскага раёна горада пасёлак аддзелены ракой Ісеццю, а з Краснагорскім мяжуе на ўсходзе. На захад ад Марцюша, вышэй па цячэнні Ісеці, размешчана сяло Брод.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці
Нігяр Ханым

**Нігяр Ханым** (, ;  1856, Стамбул, Асманская імперыя — 1 красавіка 1918, Стамбул, Асманская імперыя) — асманская паэтэса і пісьменніца.

## Біяграфія 
Нігяр Ханым мела венгерскае паходжанне, яе бацька Макар Асман-паша збег у Асманскую імперыю з Венгрыі ў 1848 годзе, калі пачалася рэвалюцыя (1848—1849). Нігяр нарадзілася ў 1856 годзе ў Стамбуле. Яна атрымала адукацыю ў французскай школе ў Кадыкёй, навучылася граць на фартэпіяна ў вельмі раннім узросце, акрамя таго вывучала турэцкую, арабскую і фарсі з рэпетытарам. Выдатна ведала французскую, грэчаскую, нямецкую; на італьянскай, армянскай, фарсі і венгерскай чытала і пісала дастаткова добра, у агульнай складанасці ведала восем моў. Яна добра разбіралася ў культуры Усходу і Захаду, ведала французскую літаратуру і неўзабаве пачала пісаць вершы на французскай мове. Яе ранняя Паэзія напісана ў традыцыйным канапавым стылі, але пазней пад уплывам творчасці Махмуда Экрэма Рэджаізадэ і іншых аўтараў яна заняла больш мадэрнісцкую пазіцыю. Нігяр Ханым укараняла заходнія стылі ў турэцкай літаратуры і стала вядучай паэтэсай Асманскай імперыі ў перыяд пасля Танзімата. Яе стыль і выбар тэм маюць ярка выражаны жаночы характар. Яе вершы часта публікавалі ў турэцкіх газетах таго часу.

За сваю гуманітарную дзейнасць яна атрымала ад султана Абдул Хаміда II Ордэн Міласэрнасці.

У апошнія гады яе жыцця з-за хвароб яна рэдка з’яўлялася на людзях і вяла затворніцкі лад жыцця. Нігяр Ханым памерла ў Стамбуле 1 красавіка 1918 года.

## Асабістае жыццё 
Бацька выдаў яе замуж у чатырнаццаць год, але праз некалькі гадоў шлюб распаўся і яна развялася. Вядома, што ў Нігяр быў сын Саліх Керамет, які навучаў дзяцей апошняга Халіфа Асманскай імперыі Абдул-Меджыда II. Пасля таго, як 3 сакавіка 1924 года быў выдадзены закон № 431, згодна з якім усе прамыя члены дынастыі Асманаў выганяліся з краіны, Саліх Керамет пакінуў Турцыю разам з Абдул-Меджыдам.

Яна была важнай і вядомай фігурай у грамадстве свайго часу. Акрамя сваёй кар’еры ў якасці паэта, яе лад жыцця меў вялікі ўплыў на грамадства і перспектывы для жанчын у Асманскай імперыі ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзя. Хоць яна і не была феміністкай, яе ўяўленне аб правах жанчыны нашмат апярэджвалі свой час.

## Бібліяграфія 
Акрамя вершаў яна пісала прозу і зрабіла некалькі перакладаў.

Няпоўны спіс яе асноўных работ:

Паэзія:
* *Efsus I* (1877)
* *Efsus II* (1891)
* *Nîrân* (1896)
* *Aks-i Sada* (1900)
* *Safahat-ı Kalb* (1901)
* *Elhan-ı Vatan* (1916)

П’еса:
* *Tesir-i Aşk*

Мемуары:
* *Hayatımın Hikâyesi* (апублікаваныя 1959)

## Літаратура 
* Şair Nigar Hanım (İnceleme; İletişim Yayınları, 1998)
* Cosman, Carol, and Joan Keefe, and Kathleen Weaver, The Penguin Book of Women Poets, Allen Lane London 1978

## Спасылкі 
* Артыкул у літаратурнай энцыклапедыі
* Нігяр Ханым
* Şair Nigar Hanım 
* *Arslanbenzer H.* Nigar Hanım: Cry on my own — Daily Sabah (26/08/2016)

Катэгорыя:Паэтэсы
Катэгорыя:Пісьменніцы XX стагоддзя
Катэгорыя:Пісьменніцы XIX стагоддзя
Катэгорыя:Паэты паводле алфавіта
Сезон 2010 ЖФК Надзея-СДЮШАР-7

У 2010 годзе жаночы футбольны клуб «Надзея-СДЮШАР-7» з Магілёва прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
* Чэмпіянат Беларусі 2010 (3 месца),
* Кубак Беларусі 2010 (паўфінал).

## Склад каманды 
## Спасылкі 
* NADEZHDA VS. UNIVERSITET 3 — 1
* BOBRUICHANKA VS. NADEZHDA 4 — 1
* NADEZHDA VS. BOBRUICHANKA 1 — 2
* UNIVERSITET VS. NADEZHDA 1 — 2
* NADEZHDA VS. GOMEL 1 — 0
* NADEZHDA VS. BOBRUICHANKA 2 — 0
* MOLODECHNO VS. NADEZHDA  0 - 7
* NADEZHDA VS. VICTORYA VORONOVO  6 - 0
2010
Надзея-СДЮШАР-7
Катэгорыя:2010 год у Магілёве
Гленплэйд

**Гленплэйд** (скарачэнне ад  ), таксама вядомая як **клетка Глен-Уркхарта** або **клетка прынца Уэльскага**, — гэта ваўняная тканіна з вытканым саржавым узорам у дробную і буйную клетку. Звычайна ён зроблены з чорнага/шэрага і белага або больш прыглушаных колераў, у прыватнасці, з дзвюма цёмнымі і дзвюма светлымі палосамі, якія чаргуюцца з чатырма цёмнымі і чатырма светлымі палосамі, што стварае малюнак перасячэння няправільных . Глеплэйд як тканы ўзор можа быць распаўсюджаны на баваўняныя кашулі і іншыя не ваўняныя тканіны.

## Назва 
Назва ўзятая ад даліны  у , Шатландыя, дзе ў XIX стагоддзі ўраджэнка Новай Зеландыі графіня Сіфілд упершыню выкарыстала воўну ў клетку для вопраткі сваіх , хоць назва *Glen pleid* сустракаецца не раней за 1926 год. Гленплэйд таксама вядомая як **клетка прынца Уэльскага**, таму што яе папулярызаваў кароль Эдуард VIII, калі ён быў прынцам Уэльскім.

Іншымі словамі, нягледзячы на сваю сусветна вядомую назву (французская *prince de Galles*, іспанская *príncipe de Gales*, італьянская *principe di Galles* і інш.), узор тканіны «Прынц Уэльскі» з’яўляецца не ўэльскім, а шатландскім.

## Вядомыя носьбіты 
Камічны персанаж  вядомы сваім светла-шэрым касцюмам у афарбоўцы глейнплэйд, а прэзідэнт ЗША Рональд Рэйган лічыўся «непрэзідэнцкім» у касцюме з шэра-блакітнай гленплэйд падчас паездкі па Еўропе ў 1982 годзе. У амерыканскім шпіёнскім трылеры 1959 года «» Кэры Грант быў апрануты ў культавы шэры касцюм з гэтым арнаментам.

Катэгорыя:Культура Шатландыі
Катэгорыя:Тэкстыльныя арнаменты
Катэгорыя:Тэкстыль
Абу Зубайда

**Зейн аль-Абідзін Мухамад Хусейн** (; нар. 12 сакавіка 1971), больш вядомы як **Абу Зубайда** () — саудаўска-палесцінскі вязень сакрэтных турмаў ЦРУ, затрыманы па падазрэнні ў тэрарыстычнай дзейнасці.

Паланенне мужчыны адбылося ў сакавіку 2002 года ў Пакістане. Улады ЗША меркавалі, што Абу Зубайда быў высокапастаўленым членам Аль-Каіды. Наступны час ён знаходзіўся пад вартай на таемных аб’ектах ЦРУ, у тым ліку ў Польшчы. Потым пераведзены ў турму Гуантанама.

У зняволенні вязень пацярпеў ад прымянення «пашыраных метадаў допыту», г. зн. катаванняў. Сярод злоўжыванняў былі катаванне вадой (83 выпадка), прымусовае агаленне, пазбаўленне сну, заключэнне ў маленькія цёмныя скрыні, пазбаўленне цвёрдай ежы, стрэсавыя палажэнні і збіццё. У 2005 годзе супрацоўнікі амерыканскіх спецслужбаў знішчылі відэазапісы допытаў з Абу Зубайдай.

Катэгорыя:Затрыманыя прывіды
Катэгорыя:Члены Аль-Каіды
Зора

**Зо́ра** (ад  — «ліс» або **сеньёр Зо́ра** ) — выдуманы персанаж, варыяцыя на тэму Робін Гуда, «*герой у масцы*», які прыходзіць на дапамогу абяздоленым жыхарам Новай Іспаніі.

Зора з’яўляецца персанажам народных апавяданняў жыхароў Новай Іспаніі, вядомы з пачатку XVII стагоддзя. Паводле паданняў пад маскай Зора быў не адзін канкрэтны чалавек, а розныя людзі. Калі надыходзілі цяжкія часы і народу патрабавалася дапамога, кожны ахвочы мог апрануць самаробны касцюм Зора і ананімна прыйсці на выручку. Вядомыя выпадкі, калі асобу Зора прыпісвалі розным авантурыстам, злачынцам і лідарам партызанскага руху часоў амерыкана-мексіканскай вайны. Славу літаратурнага персанажа ён атрымаў значна пазней у прыгодніцкіх кнігах пісьменніка . Упершыню ў друкаванай літаратуры ён з’яўляецца ў аповесці «», апублікаванай у 1919 годзе. На наступны год з’явіўся першы фільм «Знак Зора» з Дугласам Фэрбенксам у галоўнай ролі. Пазней пра Зора было знята мноства фільмаў як у Амерыцы, так і за яе межамі.

Паводле народных легенд першым, хто апрануў касцюм Зора, быў багаты дваранін дон Дыега дэ ла Вега () — майстэрскі фехтавальшчык, які жыў у Каліфорніі ў гады іспанскага валадарання, хоць вызначыць, ці існаваў такі чалавек насамрэч, не ўяўляецца магчымым. Іншым вядомым прататыпам быў ірландскі авантурыст  (1615—1659),  ў Мехіка па абвінавачанні ў ерасі, бурным прыгодам якога прысвяціў свой раман «Мемуары самазванца: дон Гільен дэ Лампарт, кароль Мексікі» (, 1872) мексіканскі пісьменнік-белетрыст . Персанаж з часам зведаў змены, аднак нязменнай застаецца выява высакароднага і адважнага героя, які апрануты ва ўсё чорнае і хавае твар пад чорнай маскай. Ён абараняе людзей ад самаўпраўнасці ўладаў і злачынцаў.

Любімая зброя Зора — рапіра, якую ён часта выкарыстоўвае, каб пакінуць свой адметны знак — літару Z, якую наносіць трыма хуткімі рухамі. Ён таксама выкарыстоўвае . У яго ёсць верны сябар — чорны конь па мянушцы «*Тарнада*».

## Экранізацыі 
* 1920 — «Знак Зора» (ролю выканаў Дуглас Фэрбенкс)
* 1925 — «Дон Ку, сын Зора» (ролю выканаў Дуглас Фэрбенкс)
* 1936 — «» (ролю выканаў )
* 1940 — «Знак Зора» (ролю выканаў )
* 1949 — «» (ролю выканаў )
* 1957-1961 — «» (серыял; ролю выканаў )
* 1963 — «» (ролю выканаў )
* 1963 — «» (ролю выканаў )
* 1963 — «» (ролю выканаў )
* 1968 — «» (ролю выканаў )
* 1974 — «Знак Зора» (ролю выканаў Фрэнк Ланджэла)
* 1975 — «Зора» (ролю выканаў Ален Дэлон)
* 1976 — «» (ролю выканаў )
* 1981 — «» (ролю выканаў )
* 1981 — «» (серыял; ролю выканаў )
* 1990-1993 — «» (серыял; ролю выканаў )
* 1998 — «Маска Зора» (ролю выканалі Энтані Хопкінс і Антоніа Бандэрас)
* 2005 — «Легенда Зора» (ролю выканаў Антоніа Бандэрас)


Катэгорыя:Літаратурныя героі
Катэгорыя:Персанажы фільмаў
Катэгорыя:Выдуманыя арыстакраты
Катэгорыя:Выдуманыя фехтавальшчыкі
Катэгорыя:Мексіка ў культуры і мастацтве
Таццяна Сцяпанаўна Гаўрыленя

**Таццяна Сцяпанаўна Гаўрыленя** (нар. , Бабруйск, Беларусь) — беларуская футбалістка, абаронца. Кандыдат у майстра спорту. Сястра беларускай футбалісткі Вольгі Гаўрылені.

## Клубная кар’ера 
На працягу двух гадоў займалася футболам у ДЮСШ № 1 г. Бабруйска ў трэнера-выкладчыка Віктара Вікенцьевіча Ганчарова. У 2009 годзе, у 9-м класе, ёй прапанавалі працягнуць навучанне ў Магілёўскім дзяржаўным вучылішчы алімпійскага рэзерву. Займалася ў вучылішча алімпійскага рэзерву да 11-га класа, потым паступіла ў Магілёўскі дзяржаўны ўніверсітэтім. А. Куляшова на спартовым аддзяленні.

Футбольную кар’еру пачынала ва ўзросце 16 гадоў у ЖФК «Надзея-ДЮСШАР № 7» у трэнераў Аляксандра Васілевіча Ластачкіна і Уладзіміра Пятровіча Шындзікава.

Пасля заканчэння ўніверсітэта паўгода працавала ў Магілёўскім клубе «Надзея-Дняпро», а потым вярнулася ў родны Бабруйск. У 2017 годзе працаўладкавалася ў ДЮСШ № 4 г. Бабруйска. У тым жа году пачала гуляць за ЖФК «Бабруйчанка».

У 2017 годзе ўпершыню выступалі за «Бабруйчанку» на чэмпіянаце Беларусі па пляжным футболе. З 2022 года ўлучана ў склад зборнай Рэспублікі Беларусь па пляжным футболе.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Татьяна Гавриленя 
* Гавриленя Татьяна Степановна

Катэгорыя:Футбалісткі Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ЖФК Дняпро Магілёў
Катэгорыя:Ігракі ЖФК Бабруйчанка
Катэгорыя:Ігракі ў пляжны футбол Беларусі
Катэгорыя:Ігракі жаночай зборнай Беларусі па пляжным футболе
Катэгорыя:Выпускнікі Магілёўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Аркадзя Куляшова
Катэгорыя:Выпускнікі Магілёўскага дзяржаўнага вучылішча алімпійскага рэзерву
Абд ар-Рахім аль-Нашыры

**Абд ар-Рахім аль-Нашыры** (; нар. 5 студзеня 1965) — удзельнік грамадзянскіх войнаў у Афганістане і Таджыкістане. Меркаваны арганізатар нападу на эсмінец  ВМС ЗША ў 2000 годзе і кіраўнік розных іншых аперацый Аль-Каіды на Аравійскім паўвостраве ў пачатку 2000-х гадоў. Вязень сакрэтных турмаў ЦРУ, затрыманы па падазрэнні ў тэрарыстычнай дзейнасці.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў святым для мусульман горадзе Мека.

У пачатку 1990-х трапіў на вайну ў Афганістан, потым, у 1996 годзе, удзельнічаў у канфлікце ў Таджыкістане на баку апазіцыі. Прыкладна ў гэты ж час пазнаёміўся з кіраўніком Аль-Каіды Усама бін Ладэнам. Яго спрабавалі пераканаць уступіць у групоўку, але аль-Нашыры адмовіўся. Аднак мужчына пагадзіўся супрацоўнічаць з ісламістамі. Пасля Нашыры накіраваўся ў Емен, а ў 1997 годзе зноў прыехаў у Афганістан, дзе далучыўся да талібаў. Бін Ладэн працягваў спрабаваць схіліць яго уступіць у Аль-Каіду, але той і ў другі раз адмовіўся.

Аднак, як мяркуецца, у 1998 годзе аль-Нашыры ўсё ж далучыўся да тэрарыстаў. У канцы годы ён нібыта арганізаваў напад на амерыканскі эсмінец ля ўзбярэжжа Емена. Акцыя зрабіла яго прыкметным у Аль-Каідзе, і ён стаў кіраўніком аперацый на Аравійскім паўвостраве.

У лістападзе 2002 года затрыманы ў ААЭ і трапіў у амерыканскую турму Гуантанама, а таксама ў Літве, Марока і Румыніі. У зняволенні Нашыры пацярпеў ад катаванняў. У 2005 годзе ЦРУ знішчыла запісы допытаў з ім.

У снежні 2008 года перад ваеннай камісіяй Гуантанама Злучаныя Штаты прад’явілі аль-Нашыры першыя афіцыйныя абвінавачванні. Прыкметна, што яны былі зняты ў лютым 2009 года і адноўлены ў 2011-м. Мужчына падазраваўся ў ваенных злачынствах, за якія прадугледжана смяротнае пакаранне. Адвакаты вязня назвалі працэс паказальным.

## ЕСПЧ 
24 ліпеня 2014 года Еўрапейскі суд па правах чалавека (ЕСПЧ) пастанавіў, што Польшча парушыла Еўрапейскую канвенцыю аб правах чалавека, бо ў 2002—2003 гадах яна дазволіла ЦРУ ўтрымліваць і катаваць аль-Нашыры на сваёй тэрыторыі. Суд абавязаў польскі ўрад выплаціць яму 100 000 еўра ў якасці кампенсацыі шкоды.

31 мая 2018 года аналагічнае рашэнне апублікавана па Румыніі і Літве. Яны таксама парушылі правы аль-Нашыры, утрымліваючы яго на сваёй тэрыторыі ў 2003—2005 і 2005—2006 гадах адпаведна. Краінам было загадана выплаціць аналагічную суму.
## Сям’я 
Стрыечын брат, Джыхад Махамад Алі аль-Макі, быў адным з тэрарыстаў-смяротнікаў, якія самападарваліся ў амерыканскім пасольстве ў Кеніі ў 1998 годзе.

Катэгорыя:Затрыманыя прывіды
Катэгорыя:Члены Аль-Каіды
Дзяніс Леанідавіч Шчарбакоў

**Дзяніс Шчарбакоў** (нар. , Віцебск, Беларусь) — беларускі футбольны суддзя. Суддзя ФІФА з 2012 года.

## Клубная кар’ера 
10 гадоў займаўся прафесійным футболам ў якасці гульца. Гуляў у нападзенні за «Клімавец» (пазней «Віцебск-2»), віцебскі «Лакаматыў», «Рудзенск», «Оршу», а таксама за міні-футбольны «Віцязь». Прыцягваўся ў рады юнацкай зборнай Беларусі.

У 2004-м скончыў гульнявую кар’еру, каб праз некалькі гадоў вярнуцца на поле ўжо ў якасці галоўнага арбітра. Матчы вышэйшай лігі абслугоўваў з 2010 года, а ў 2012-м стаў рэферы ФІФА, атрымаўшы права працаваць на матчах міжнароднага ўзроўню — як нацыянальных зборных, так і еўракубкаў. Часта ездзіў на паядынкі Лігі чэмпіёнаў і Лігі Еўропы ў якасці рэзервовага арбітра ў брыгадзе гамяльчаніна Аляксея Кульбакова. Сам у ролі галоўнага арбітра дэбютаваў у ЛЧ у 2018-м (адсудзіў паядынак першага кваліфікацыйнага раунда паміж «Спартаком» з Трнавы і «Зрынскі» з Босніі і Герцагавіны)

У 2021 годзе адпрацаваў апошні сезон у Беларусі і вырашыў пайсці з судзейства. Да таго моманту за плячыма арбітра было больш за 300 матчаў на найвышэйшым узроўні (паказаў у іх 1258 жоўтых картак, 70 чырвоных і 99 разоў прызначаў пенальці).
 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Футбольныя суддзі Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Рудзенск
Катэгорыя:Ігракі ФК Орша
Катэгорыя:Ігракі ФК Лакаматыў Віцебск
Катэгорыя:Ігракі ФК Віцебск-2
Катэгорыя:Выпускнікі БДУФК
Катэгорыя:Выпускнікі Віцебскага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта
Сяргей Васілевіч Цынкевіч

**Сяргей Цынкевіч** (нар. , Асіповічы, Беларусь) — беларускі футбольны суддзя. Суддзя ФІФА з 2010 года.

## Клубная кар’ера 
У абароне з 1994 па 2003 адгуляў за «Дняпро», «Тарпеда» Жодзіна, а кар’еру завяршыў у родных «Асіповічах», якім з перапынкамі аддаў шэсць гадоў. Пасля гэтага пайшоў у судзейства.

Апроч матчаў унутраных першынстваў (у «вышцы» дэбютаваў у 2008 годзе) Цынкевіч працаваў на міжнародных паядынках — у 2010 годзе атрымаў нашыўку «FIFA». У 2013 годзе атрымаў званне найлепшага арбітра Беларусі.

У 2021 годзе вырашыў скончыць кар’еру. Пасля гэтага спецыяліст стаў інспектаваць паядынкі Д3 .

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Футбольныя суддзі Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда-БелАЗ
Катэгорыя:Ігракі ФК Асіповічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Дняпро Магілёў
Вольга Блоцкая

**Вольга Блоцкая** (Цярэшка; нар. , Маладзечна, Беларусь) — беларускі футбольны суддзя.

## Клубная кар’ера 
У Маладзечна пачала займацца футболам у ДЮСШ-2. З 2006 па 2008 гады выступала за віцебскі «Універсітэт». Адзначылася матчамі за моладзевую зборную Беларусі. З-за пашкоджання меніска і праблем са звязкамі на калене давялося скончыць з кар’ерай гульца. У 2009 годзе пачала судзейскую кар’еру, адразу, пасля аднаўлення калена. Паралельна працуе дзіцячым трэнерам у Маладзечна ў ДЮСШ-2.
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Самая красивая судья белфутбола обслуживала столичное дерби — и ей было очень непросто
* Девушка дня. Футбольный рефери из Молодечно

Катэгорыя:Футбалісткі Беларусі
Катэгорыя:Футбольныя суддзі Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ЖФК Універсітэт Віцебск
Катэгорыя:Ігракі ЖФК Маладзечна
Аперацыя «Сажытэр»

**Аперацыя «Сажытэр»** (, ) — аперацыя ўрада Францыі па эвакуацыі суайчыннікаў з Судана. Вываз французскіх грамадзян пачаўся на фоне сутыкненняў паміж прыхільнікамі генералаў Абдэля аль-Бурхана і Махамеда Дагала.

## Перадгісторыя 
Баявыя дзеянні ў Судане ўспыхнулі 15 красавіка 2023 года, спачатку ахапіўшы сталіцу, а хутка і розныя іншыя часткі краіны. Сам канфлікт стаў следствам барацьбы за ўладу, а таксама няўдалай спробы інтэграцыі Сіл аператыўнай падтрымкі ў шэрагі арміі.

Успышка гвалту заахвоціла свет сачыць за сітуацыяй у Судане, а ўрады дзяржаў перайсці да выратавання сваіх грамадзян з «гарачай кропкі». Аднак сама эвакуацыя была абцяжарана з-за баявых дзеянняў у сталічным Хартуме, асабліва ў міжнародным аэрапорце і вакол яго. Гэта вымусіла многіх ехаць на машынах у Порт-Судан, які знаходзіцца прыкладна ў 650 км на паўночны ўсход ад Хартума, адкуль замежнікі вывазіліся па паветры альбо караблямі. Іншыя эвакуацыі праводзіліся праз наземныя пагранпераходы.

## Падрыхтоўка 
Французскія ўлады пачалі планаваць эвакуацыю ўжо 17 красавіка. Разглядаліся два варыянты па выратаванню суайчыннікаў: першы — вывесці французаў з Хартума ў Порт-Судан, другі — па паветры з аэрапартаў Цэнтральнага Судана. У рэшце рэшт было вырашана выбраць за аснову менавіта другое. Урад дамовіўся з прадстаўнікамі генерала аль-Бурхана, якія для вывазу замежнікаў далі згоду на выкарыстанне авіябазы Вадзі-Саедна.

18 красавіка на французскай ваеннай базе ў Джыбуці пачалася падрыхтоўка самалётаў , C-130H і запраўшчыка . Было вылучана амаль 30 тон абсталявання, транспартных сродкаў і 150 вайскоўцаў (байцы , , медыцынскіх часцей армейскай службы аховы здароўя і ). Да гэтых сіл далучыліся два A330, накіраваныя з баз у самой Францыі.

## Правядзенне 
У ноч з 22 на 23 красавіка на авіябазу Вадзі-Саедна прыбылі першыя французскія самалёты.

У той жа дзень у Амдурмане эвакуяцыйны канвой, які накіроўваўся з пасольства Францыі ў Хартуме, трапіў пад абстрэл. Падчас атакі адзін вайсковец быў цяжка паранены куляй у жывот. Увечары ў Джыбуці прыбылі два самалёты з амаль 200 французскімі і замежнымі грамадзянамі, уключаючы дыпламатычны персанал дэлегацыі Еўрапейскага Саюза.

24 красавіка пяццю заходамі A400M і двума C-130H вывезена каля 300 чалавек.

25 красавіка  забраў некалькі сотняў супрацоўнікаў ААН і іх сем’і з Порт-Судана ў Саудаўскую Аравію. 26 красавіка карабель прыбыў у Джыду з 398 людзьмі на борце.

У ноч з 27 на 28 красавіка праведзены апошнія рэйся: адзін C130 і два A400M з аэрапорта Эль-Фашыра эвакуявалі каля сотні прадстаўнікоў ААН.

## Вынікі 
Па паветры эвакуяваны за 9 рэйсаў паміж Джыбуці і Хартумам 538 чалавек, у тым ліку 209 французаў. Па моры вывезены 398 чалавек, уключаючы 5 французаў. У агульнай складанасці выратавана 216 французскіх грамадзян і больш за 800 грамадзян з больш чым 80 краін свету.

## Спасылкі 
* Opération *Sagittaire*  sur le site du ministère des Armées

Катэгорыя:Эвакуацыі
Катэгорыя:Трэцяя грамадзянская вайна ў Судане
Катэгорыя:2023 год у Францыі
Катэгорыя:Красавік 2023 года
Катэгорыя:Узброеныя сілы Францыі
Таццяна Афанасьеўна Кіёсе

**Таццяна Кіёсе** (нар. ) — беларуская футбалістка, паўабаронца.

## Біяграфія 
Гуляла за каманду па міні-футболе «Эдэль». Праз пару гадоў перайшла ў мініфутбольную каманду «Матор». У 2005 годзе перайшла ў «Зорку-БДУ». Выступала за моладзевую зборную, потым за нацыянальную.

Галоўны трэнер жаночай зборнай Беларусі U-15.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Киосе Татьяна Афанасьевна

Катэгорыя:Футбалісткі Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ЖФК Мінск
Катэгорыя:Ігракі ЖФК Зорка-БДУ
Катэгорыя:Ігракі жаночай зборнай Беларусі па футболе
Катэгорыя:Трэнеры жаночай зборнай Беларусі па футболе U-15
Mosaic

**NCSA Mosaic** — адзін з першых шырока даступных вэб-браўзераў, які адыграў важную ролю ў папулярызацыі Сусветнага павуціння і Інтэрнэту ўвогуле. Падтрымліваў некалькі інтэрнэт-пратаколаў, напрыклад, HTTP, FTP і Gopher. Яго папулярнасці спрыялі інтуітыўны інтэрфейс, надзейнасць і простая ўстаноўка. Mosaic — гэта першы браўзер, які адлюстроўваў выявы разам з тэкстам, а не ў асобным акне. Яго часта называюць першым графічным вэб-браўзерам, аднак насамрэч да яго існавалі менш вядомыя WorldWideWeb, Erwise і ViolaWWW.

Mosaic быў распрацаваны ў Нацыянальным цэнтры суперкамп’ютарных праграм (, скарочана *NCSA*)

З 1995 года Netscape Navigator паступова захопліваў рынак. У выніку гэтага ў Mosaic засталася толькі нязначная частка карыстальнікаў. NCSA спыніла распрацоўку і падтрымку браўзера 7 студзеня 1997 года. 

Microsoft атрымала ліцэнзію на выкарыстанне зыходнага кода Mosaic пры стварэнні Internet Explorer у 1995 годзе.

## Гл. таксама 
* Спіс браўзераў

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 

Катэгорыя:Браўзеры пад POSIX-сістэмы
Катэгорыя:Гісторыя Інтэрнэта
Катэгорыя:Кросплатформавае праграмнае забеспячэнне
Катэгорыя:Праграмнае забеспячэнне, распрацаванае ў 1993 годзе
Махнёва

**Махнёва**:

## Прозвішча 
* Маргарыта Рыгораўна Махнёва — беларуская спартсменка (веславанне на байдарках)

## Тапонім 
* Махнёва (Свярдлоўская вобласць)
Тадэвуш Чудоўскі

**Тадэвуш Гжэгаж Удальрык Чудоўскі** (; 5 ліпеня 1824—1863) — адзін кіраўнікоў паўстання 1863—1864 гадоў на Магілёўшчыне.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Чудоўскіх. Сын Тадэвуша Міхайлавіча Чудоўскага, чэрыкаўскага павятовага маршалка, і Юстыны Іванаўны з Галынскіх. Нарадзіўся 5 ліпеня 1824 г., паводле мемуараў Якуба Гейштара — у бацькоўскім маёнтку Нізкі. Ахрышчаны спачатку адной вадой у Вародзькаве. Хрост быў закончаны ў Маляцічах.

У нарысе «Куток паўстання» в «Историческом вестнике» за 1902 год, напісанага журналістам , які ўдзельнічаў у паўстанні, але пасля карэнным чынам адышоў ад сваіх ідэалаў, Чудоўскі называецца Чудзіноўскім, а Магілёўская губерня іншасказальна называецца Дняпроўскай. У гэтым матэрыяле гаворыцца, што Чудзіноўскі ўвосень 1862 г. паехаў у Варшаву і вярнуўся адтуль з мандатам (намінацыяй) на званне камісара Дняпроўскага ваяводства. Характарыстыку Чудзіноўскаму-Чудоўскаму аўтар дае не вельмі паважлівую:

## Сувязь з Вінцэнтам Дуніным-Марцінкевічам 
Беларускі пісьменнік Вінцэнт Дунін-Марцінкевіч гасцяваў маёнтку Шчаўры Сенненскага павета, якім валодаў аматар беларушчыны Юлій Рашкоўскі, брат чэрыкаўскіга павятовага маршалка. Пра сваё гасцяванне паэт напісаў у вершаваным апавяданні «Літаратурныя клопаты»:

«Тадэуш з-пад Магілёва» гэта, несумненна, Тадэвуш Чудоўскі. 

Ёсць дакументальнае сведчанне стасункаў Чудоўскага з Дуніным-Марцінкевічам. У 1858 г., аддаючы ў цэнзуру сваю вершаваную аповесць «Быліцы, расказы Навума», пісьменнік зрабіў іранічнае прысвячэнне: *«Вяльможнаму Тадэвушу Чудоўскаму ў знак глыбокай пашаны гэты слабы твор ахвяруе аўтар»*. Чудоўскі ў адказ напісаў на цэнзурным рукапісе: *«На ахвяраваную мне дэдыкацыю твора згаджаюся і з падзякаю прымаю. Тадэвуш Чудоўскі»*.

## Сям’я 
4 ліпеня 1856 года ў Чэрыкаўскім касцёле ўзяў шлюб з Антанінай Свяцкай з маёнтка Горы, маладзейшай за яго на 12 гадоў.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Удзельнікі паўстання 1863—1864 гадоў
Катэгорыя:Загінулі ў баі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Крычаўскім раёне
Піянерскі

**Піянерскі**:
* Піянерскі (горад)
* Піянерскі (Ірбіцкае муніцыпальнае ўтварэнне)
Натальінск

**Натальінск** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Краснаўфімскай акрузе Свярдлоўскай вобласці Расіі. Адзіны населены пункт тэрытарыяльнай адміністрацыі пасёлка Натальінск. Натальінск размешчаны на правым беразе ракі Калінкін Лог, за 21 км на паўднёвы ўсход ад адміністрацыйнага цэнтра акругі і раёна — горада Краснаўфімска. 
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці
Піянерскі (Ірбіцкае муніцыпальнае ўтварэнне)

**Піянерскі** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Ірбіцкім раёне (муніцыпальным утварэнні) Свярдлоўскай вобласці Расіі, прыгарад Ірбіта. Выконвае частку функцый адміністрацыйнага цэнтра. Пасёлак Піянерскі размешчаны на правым беразе ракі Ірбіт, у ніжнім цячэнні, на паўночны захад ад Екацярынбурга і на ўсход ад Ніжняга Тагіла. Пасёлак з’яўляецца заходнім прыгарадам горада Ірбіта. Мяжа паміж Піянерскім і Ірбітам праходзіць па Камышлоўскім тракце да аўтамабільнага моста, затым па рацэ Гразнусе.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці
Махнёва (Свярдлоўская вобласць)

**Махнёва** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Алапаеўскім раёне Свярдлоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Махнёўскага муніцыпальнага ўтварэння і Махнёўскай пасялковай адміністрацыі. Махнёва размешчана ў ніжнім цячэнні ракі Тагіл, па абодвух берагах, за 230 км на паўночны ўсход ад Екацярынбурга. На ўсход ад пасёлка размешчана чыгуначная станцыя Ерзаўка на лініі Усходне-Уральскай ракады Свярдлоўскай чыгункі.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці
Верхняе Дуброва

**Верхняе Дуброва** — тапонім.
* Верхняе Дуброва (Свярдлоўская вобласць)
* Верхняе Дуброва (Смаленская вобласць)