open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Мар’янова (Бярозаўскі раён)

'''Мар'яно́ва** (, ) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сігневіцкага сельсавета. Размешчана за 9 км ад Бярозы, за 13 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.

## Гісторыя 
У 1864 годзе ў Сігневіцкай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні. пад назвай **Мар'янаполь**. У 1890 годзе в. **Мар'ямполь**, альбо **Навасёлкі**, у Равяціцкай воласці.

З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені—жніўні 1920 устаноўлена савецкая ўлада.

З 1921 года ў складзе Польшчы. У 1924 годзе в. **Мар'яполь** (Навасёлкі) у Равяціцкай гміне Пружанскага павета Палескага ваяводства, 37 будынкаў. З 1932 года ў Сігневіцкай гміне.

З 1939 года ў БССР. З 1940 года вёска ва Уманскім, з 23 мая 1940 года — у Сігневіцкім сельсавеце.

У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.

## Планіроўка 
Планіровачна складаецца з просталінейнай вуліцы, арыентаванай з поўначы на паўднёвы захад, двухбакова забудаванай.

## Насельніцтва 
* **XX стагоддзе**:
** 1905 — 178 жыхароў.
** 1924 — 154 жыхары.
** 1940 — 41 двор, 251 жыхар.
** 1959 — 56 гаспадарак, 206 жыхароў.
** 1970 — 202 жыхары.
* **XXI стагоддзе''':
** 2005 — 28 двароў, 40 жыхароў.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Сігневіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Бярозаўскага раёна
Равяцічы (Бярозаўскі раён)

**Равя́цічы** (, ) — аграгарадок у Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сігневіцкага сельсавета. Размешчана за 15 км на паўднёвы захад ад Бярозы, за 13 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская, за 1 км ад шашы Брэст—Мінск.

## Гісторыя 
### Вялікае Княства Літоўскае 
У 1563 годзе ў Дабучынскай воласці Кобрынскай эканоміі, у абшары двара Блудзенскага і войтаўства Блудзенскага, тут працаваў каралеўскі вадзяны млын. У канцы XVI ст. — шляхецкая ўласнасць у Берасцейскім павеце Берасцейскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага.

### Пад уладай Расійскай імперыі 
Пасля Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай з 1795 года ў складзе Расійскай імперыі. У 1856 годзе ў Пружанскім павеце Гродзенскай губерні. У 1881 годзе цэнтр Равяціцкай воласці, дзейнічалі валасное праўленне, царква, карчма, кузня. У 1885 годзе было адкрыта народнае вучылішча ў прыватным доме. Паводле перапісу 1897 года сяло, дзейнічалі царква, народнае вучылішча, валасное праўленне, хлебазапасны магазін, кузня, крама, піцейны дом. Каля сяла сядзіба.

### Найноўшы час 
Многія вяскоўцы ў 1900-я г. ад'язджалі на заробкі ў Амерыку і Канаду. У 1914 годзе з пачаткам Першай сусветнай вайны значная частка вяскоўцаў эвакуіравалася ў глыб Расіі. З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені 1920 устаноўлена савецкая ўлада.

З 1921 года ў складзе Польшчы. У 1924 годзе вёска, цэнтр Равяціцкай гміны Пружанскага павета Палескага ваяводства.

27 лютага 1932 года Равяціцкая гміна скасавана, вёска далучана да Сігневіцкай. У 1920-я гг. была створана ячэйка КПЗБ (арганізатар Ф. Руднік), у 1930-я г., калі памешчык Нейгоф-Лей прадаў лес каля вёскі англійскай фірме, адбываліся забастоўкі.

З 1939 года ў БССР. З 1940 года вёска, цэнтр Равяціцкага сельсавета. Быў створаны калгас «Запаветы Леніна», першапачаткова з 20 гаспадарак. У сельсавеце ў той час дзейнічалі 4 пачатковыя школы, млын, магазін, вёска не мела тэлефоннай сувязі.

У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Акупанты загубілі 7 жыхароў вёскі, на фронце загінулі 16 воінаў-землякоў. У брацкай магіле пахаваны савецкія воіны, партызаны і мірныя жыхары, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну (у 1967 на магіле пастаўлены абеліск).

10 студзеня 1948 года быў адноўлены створаны перад вайной калгас «Запаветы Леніна». 16 ліпеня 1954 года Равяціцкі і Сігневіцкі сельсаветы аб'яднаны ў адзіны Сігневіцкі.

## Інфраструктура 
Дзейнічаюць сярэдняя школа, Дом культуры, аддзяленне сувязі, магазін.

## Насельніцтва 
* **XIX стагоддзе**:
** 1881 — 23 двары.
** 1897 — 69 двароў, 430 жыхароў, у сядзібе — 2 двары, 20 жыхароў.
* **XX стагоддзе**:
** 1905 — 480 жыхароў.
** 1924 — 56 будынкаў, 237 жыхароў.
** 1940 — 90 двароў, 505 жыхароў.
** 1959 — 139 гаспадарак, 505 жыхароў.
** 1970 — 596 жыхароў.
* **XXI стагоддзе**:
** 2005 — 287 двароў, 809 жыхароў.

## Славутасці 
* Свята-Пакроўская царква (1933)

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Сігневіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Бярозаўскага раёна
Тахірыды

**Тахірыды** (), ) — дынастыя, якая кіравала ва Усходнім Іране ў IX стагоддзі  (821—873).

Продак Тахірыдаў Разік, які лічыўся нашчадкам волата Рустама, у канцы VII стагоддзя прыняў іслам і далучыўся да арабскага племя Хузаа. Сын Разіка Мусаб і сын Мусаба Хусейн (пам. 814) валодалі горадам Бушэнг у Герацкай вобласці. Сын Хусейна Тахір у барацьбе за ўладу паміж сынамі Харун ар-Рашыда Мамунам і Амінам дапамог Мамуну. Пасля таго як Мамун (811—833) стаў халіфам ён прызначыў Тахіра намеснікам Харасана. Іншыя ж прадстаўнікі дынастыі пачалі служыць халіфу і былі пастаўлены на высокія пасады. Напрыклад, Мансур ібн Тальха стаў кіраўніком Мерва, Абдалах ібн Тахір — Табарыстана. Нашчадкі Тахіра працягвалі валодаць гэтымі абласцямі, а таксама Маверанахрам. Некаторыя з іх валодалі таксама прыкаспійскімі правінцыямі, Рэем і Керманам. У іх руках знаходзілася важная пасада ваеннага начальніка Багдада. Сталіцай Тахірыдаў з часу Абдалаха быў Нішапур, які дасягнуў пры іх найвышэйшага росквіту.

Тахір кіраваў усяго толькі два гады, пасля чаго быў забіты агентамі халіфа з-за адмовы згадваць яго імя ў пятніцкай малітве. Пасля Тахіра кіравалі адзін за адным яго сыны Тальха ібн Тахір (822—828), Алі (828—830, у якасці прадстаўніка Абдалаха), Абдалах (830—844), яго сын Тахір II (844—862), сын апошняга Мухамед (862—873). Алі далучыў да халіфата горад Александрыю. Самым выдатным прадстаўніком дынастыі быў Абдалах, першы наладжвальнік Харасана, які ўсталяваў у краіне моцную ўладу і спакой, бараніў падатковыя саслоўі ад прыгнёту і клапаціўся пра распаўсюджванне асветы. 

У канцы кіравання Тахіра II адбыўся дэмакратычны рух у Сеістане, супраць якога Мухамед, які ўступіў на прастол у маладыя гады і мала думаў пра справы дзяржавы, апынуўся бяссільным. Узяты ў палон Якубам ібн Лейсам (Сафарыды), Мухамед у 876 годзе быў вызвалены і потым некалькі разоў быў прызначаны намеснікам Харасана, але не прымаў фактычнага ўдзелу ў падзеях. Яго брат Хусейн перабраўся ў Харэзм, адкуль пасля няўдалай спробы (874) авалодаць Бухарой, прыбыў у Мерверуд, разбіў Якуба (876) і авалодаў Нішапурам, але ўжо ў 877 годзе яму прыйшлося адступіць у Мерв, якім ён валодаў некалькі гадоў і дзе ўзвёў некаторыя пабудовы. Браты Тахіра II яшчэ некаторы час заставаліся ваеннымі начальнікамі Багдада. З іх Убейдула да сваёй смерці (913) лічыўся главой племя Хузаа. Тахірыды былі першай мусульманскай дынастыяй іранскага паходжання; яны паклалі пачатак фактычнай незалежнасці Усходняга Ірана ад Багдада і адкрылі сабой эпоху асветнага абсалютызму ў гісторыі гэтай краіны.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Гісторыя Афганістана
Катэгорыя:Гісторыя Ірана
Катэгорыя:Гісторыя Ірака
Катэгорыя:Гісторыя Таджыкістана
Катэгорыя:Гісторыя Узбекістана
Катэгорыя:Дынастыі ісламскіх кіраўнікоў
Катэгорыя:Нішапур
Агароднікі (Бярозаўскі раён)

**Агаро́днікі** (, ) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сакалоўскага сельсавета. Размешчана за 13 км ад Бярозы, 19 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.

## Гісторыя 
Паводле перапісу 1897 годзе дзейнічалі царкоўна-прыходская школа і кузня. Сяляне ўваходзілі ў Сакалоўскае сельскае таварыства.

З 1905 года вёска ў Пескаўскай воласці Слонімскага павета Гродзенскай губерні. З 1915 года акупіравана нямецкімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы.

З 1921 года ў складзе Палескага ваяводства Польшчы. На 1924 годзе ў Пескаўскай гміне Косаўскага павета Палескага ваяводства, 86 будынкаў. У 1920-я гг. былі створаны ячэйка КПЗБ, камсамольская арганізацыя, гурток Беларускай сялянска-работніцкай грамады. 17 верасня 1939 года была створана баявая група вяскоўцаў, якая раззбройвала паліцэйскіх і асаднікаў.

З 1939 года ў БССР. З 1940 года вёска ў Сакалоўскім сельсавеце Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці.

У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Партызанскі атрад Ю. А. Бярэнчыка ў кастрычніка 1942 года разграміў у вёсцы апорны пункт праціўніка. У гонар партызанскага атрада, які пазней увайшоў у склад партызанскай брыгады імя Свярдлова, на будынку школы устаноўлена мемарыяльная дошка. За гады вайны загінулі 23 жыхары, не вярнуліся з фронту 25 воінаў-землякоў.

У 1950 годзе створаны калгас «33-я гадавіна Кастрычніка», першым старшынёй клгаса стаў С. А. Труцько (1896—1966), мясцовы ўраджэнец, які ў 1920-я гг. кіраўнік ячэйкі КПЗБ, у яго гонар названа вуліца ў в. Сакалова. У далейшым калгас быў узбуйнены, вёска стала яго цэнтр, сядзібай.

У 1967 годзе на ўшанаванне памяці 91 земляка, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну, пастаўлены абеліск.

У 1970 годзе дзейнічала сярэдняя школа.

## Планіроўка 
Планіровачна складаецца з двухбакова забудаванай просталінейнай вуліцы, арыентаванай з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход, да яе ў паўночнай частцы прымыкае яшчэ адна вуліца, арыентаваная з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, да якой далучаюцца некалькі ўчасткаў забудовы, злучаных завулкамі і аўтадарогай.

## Насельніцтва 
* **XIX стагоддзе**:
** 1897 — 58 двароў, 366 жыхароў.
* **XX стагоддзе**:
** 1905 — 392 жыхары.
** 1924 — 445 жыхароў.
** 1939 — 138 двароў, 593 жыхары.
** 1959 — 189 двароў, 716 жыхароў.
** 1970 — 754 жыхары.
** 1995 — 428 жыхароў, 186 двароў.
* **XXI стагоддзе**:
** 2005 — 173 двары, 352 жыхары.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Сакалоўскі сельсавет (Бярозаўскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Бярозаўскага раёна
Бармуты

**Барму́ты** (, ) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сігневіцкага сельсавета. Размешчана за 15 км ад Бярозы, за 13 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.

## Назва 
У "Рэвізіі Кобрыньскай эканоміі" 1563 г. згадваецца як Бармутавічы, тут фіксавалася прозвішча Бармутовіч. У суседняй вёсцы Галіцы былі прозвішчы Бармута, Бармутоўскі. Ёсць латышскае прозвішча *Barmuta*. Мяркуецца ад старажытнабалцкага двухасноўнага імені тыпу *Bar-mutas*.

## Гісторыя 
Узгадваецца пад назвай Бармутовічы ў 1563 годзе ў Дабучынскай воласці Кобрынскай эканоміі, у абшары двара Блудзенскага і Блудзенскага войтаўства.

У канцы XIX ст. ў Равяціцкай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні. Вяскоўцы былі аб'яднаны ў Бармуцкае сельскае таварыства і ў 1890 годзе апрацоўвалі 500 дзес. зямлі, дзейнічаў хлебазапасны магазін.

З 1915 года вёска акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпеня—жніўні 1920 года на кароткі час устаноўлена савецкая ўлада.

З 1921 года ў складзе Польшчы. З 1924 года вёска ў Равяціцкай гміне Пружанскага павета Палескага ваяводства, 26 будынкаў. У сярэдзіне 1920-х гг. у ёй былі створаны камсамольская арганізацыя, гурток «Грамады». 27 лютага 1932 года далучана да Малецкай гміны.

З 1939 года ў БССР. З 1940 года вёска ў Равяціцкім сельсавеце. У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Ад рук фашыстаў загінулі 26 жыхароў вёскі, не вярнуліся з фронту 13 воінаў-землякоў.

З 16 ліпеня 1954 года ў Сігневіцкім сельсавеце. У 1970 годзе ў калгасе «Запаветы Леніна».

## Планіроўка 
Планіровачна складаецца з дугападобнай вуліцы з двухбаковай забудовай, арыентаванай з поўначы на поўдзень.

## Насельніцтва 
* **XIX стагоддзе**:
** 1897 — 58 двароў, 336 жыхароў.
* **XX стагоддзе**:
** 1905 — 204 жыхары.
** 1924 — 179 жыхароў.
** 1940 — 75 двароў, 405 жыхароў.
** 1959 — 79 двароў, 262 жыхары.
** 1970 — 175 жыхароў.
* **XXI стагоддзе**:
** 2005 — 17 двароў, 26 жыхароў.

## Славутасці 
* У цэнтры вёскі пахаваны савецкія грамадзяне, якіх загубілі фашысцкія акупанты ў 1942—44 гг.; на іх магіле ў 1967 годзе пастаўлены абеліск.
* Абеліск на магіле М. Я. Вячоркі (1948; па іншых звестках, 1958).

## Вядомыя асобыя 
* Марцін Якаўлевіч Вячорка — грамадскі дзеяч, вязень канцлагера Картуз-Бяроза, дзе быў закатаваны.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Сігневіцкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Бярозаўскага раёна
Навое

**Наво́е** (, ) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Стрыгінскага сельсавета. Размешчана за 11 км ад Бярозы, за 17 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.

## Гісторыя 
Паводле перапісу 1897 года вёска ў Пескаўскай воласці Слонімскага павета Гродзенскай губерні, дзейнічала кузня.

З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені 1920 была ўстаноўлена савецкая ўлада.

З 1921 года ў складзе Польшчы, у 1924 годзе пад назвай Новы ў Пескаўскай гміне Косаўскага павета Палескага ваяводства. У 1920-я г. ў вёсцы была створана ячэйка КПЗБ.

З 1939 года ў БССР, з 1940 года вёска ў Совінскім сельсавеце.

У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Акупанты загубілі 9 жыхароў вёскі. На фронце загінулі 25 воінаў-землякоў.

У 1949 годзе быў створаны калгас «Савецкая Беларусь», 25 ліпеня 1951 года ён увайшоў у склад калгаса імя Кірава (цэнтр — в. Стрыгінь). З 16 ліпеня 1954 года ў Стрыгінскім сельсавеце. Паводле перапісу 1970 года ў калгасе імя Кірава.

## Планіроўка 
Планіровачна складаецца з 2 паралельных вуліц, арыентаваных з поўначы на поўдзень, іх (з захаду на ўсход) перасякаюць альбо злучаюць некалькі правулкаў.

## Насельніцтва 
* **XIX стагоддзе**:
** 1897 — 53 двары, 309 жыхароў.
* **XX стагоддзе**:
** 1905 — 341 жыхар.
** 1924 — 79 будынкаў, 391 жыхар.
** 1940 — 96 двароў, 547 жыхароў.
** 1959 — 86 гаспадарак, 351 жыхар.
** 1970 — 596 жыхароў.
* **XXI стагоддзе**:
** 2005 — 107 двароў, 212 жыхароў.

## Літаратура 
* Новае. 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Стрыгінскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Бярозаўскага раёна
Мастыкі

**Масты́кі** (, ) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Стрыгінскага сельсавета. Размешчана за 25 км ад Бярозы, за 31 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.

## Гісторыя 
Паводле перапісу 1897 года вёска ў Пескаўскай воласці Слонімскага павета Гродзенскай губерні.

З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з лютага 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. З 1921 года — у складзе Польшчы. У 1924 годзе вёска ў Пескаўскай гміне Косаўскага павета Палескага ваяводства, 38 будынкаў.

З 1939 года ў БССР. З 1940 года вёска ў Высокаўскім сельсавеце.

У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Акупанты загубілі ў вёсцы 7 жыхароў. З 1954 года ў Перасудавіцкім сельсавеце (з 1977 Высокаўскі). 27 лістапада 1962 года вёскі Мастакі і **Алісец** (у 1940 — 23 гаспадаркі, 140 жыхароў, у 1959 — 11 гаспадарак, 52 жыхары) аб'яднаны ў адзіную Мастакі.

З 26 лютага 2002 года вёска ў складзе Стрыгінскага сельсавета.

## Планіроўка 
Планіровачна складаецца з просталінейнай вуліцы, з двухбаковай няшчыльнай забудовай, арыентаванай з захаду на паўднёвы ўсход, да якой у заходняй частцы прымыкае больш кароткая вуліца, арыентаваная з поўдня на паўночны ўсход, а таксама з адасобленых участкаў забудовы.

## Насельніцтва 
* **XIX стагоддзе**:
** 1897 — 31 двор, 166 жыхароў.
* **XX стагоддзе**:
** 1905 — 182 жыхары.
** 1924 — 230 жыхароў.
** 1940 — 53 двары, 311 жыхароў.
** 1959 — 15 гаспадарак, 55 жыхароў.
** 1970 — 630 жыхароў.
* **XXI стагоддзе**:
** 2005 — 107 двароў, 190 жыхароў.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Стрыгінскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Бярозаўскага раёна
Асека

**Асе́ка** (, ) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сялецкага сельсавета. Размешчана за 19 км ад Бярозы, 15 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская. Насельніцтва 8 двароў, 20 жыхароў (2005).

## Назва 
На польскай карце 1933 г. - Асекі (*Osieki*).

У канцы 18 ст. фіксавалася прозвішча Осек (Граўжышкі), было старое заходнелітоўскае Асекевіч (*Osiekiewicz*).

## Гісторыя 
У 1864 годзе вядома пад назвай Асіўкі ў Сашыцкай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні. Жыхары ўваходзілі ў Зубачаўскае сельскае таварыства, якое разам з жыхарамі в. Зубач налічвала 74 душы сялян-уладальнікаў, 78 працаўнікоў, выкарыстоўвалася 208 дзес. зручнай і 5 дзес. нязручнай зямлі.

У канцы XIX ст. ў Сялецкай воласці У 1890 годзе Зубацкаму (Зубачаўскаму) сельскаму таварыству належалі 82 дзес. сялянскай зямлі. Паводле перапісу 1897 года дзейнічаў хлебазапасны магазін. Вёска межавала з выселкам, які належаў В. К. Курыевічу (1 двор, 7 жыхароў), яго ж маёнткам (1 двор, 11 жыхароў) і маёнткам Ф. Ф. Стацкага (1 двор, 5 жыхароў) пад той жа назвай.

З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені—жніўні 1920 года на кароткі час устаноўлена савецкая ўлада.

З 1921 года ў складзе Польшчы, у 1924 годзе вёска ў Сялецкай гміне Пружанскага павета Палескага ваяводства, 17 будынкаў.
 
З 1939 года ў БССР. У 1940 годзе вёска ў Сашыцкім сельсавеце. У 1941—1944 гадах акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На фронце загінулі 6 воінаўземлякоў.

З 16 ліпеня 1954 года ў Сялецкім сельсавеце. Паводле перапісу 1970 годзе ў калгасе «Усход».

## Планіроўка 
Планіровачна складаецца з кароткай вуліцы з двухбаковай забудовай, арыентаванай з поўначы на поўдзень.

## Насельніцтва 
* **XX стагоддзе**:
** 1905 — 104 жыхары, у маёнтку — 7 жыхароў, у другім маёнтку — 5 жыхароў.
** 1924 — 78 жыхароў.
** 1940 — 19 двароў, 110 жыхароў.
** 1959 — 26 двароў, 93 жыхары.
** 1970 — 219 жыхароў.
* **XXI стагоддзе**:
** 2005 — 8 двароў, 20 жыхароў.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Сялецкі сельсавет (Бярозаўскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Бярозаўскага раёна
Пузі

**Пузі́** (, ) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Стрыгінскага сельсавета. Размешчана за 25 км ад Бярозы, за З1 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.

## Гісторыя 
Паводле перапісу 1897 года вёска ў Пескаўскай воласці Слонімскага павета Гродзенскай губерні.

З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы.

З 1921 года ў складзе Польшчы. З 1924 года вёска ў Пескаўскай гміне Косаўскага павета Палескага ваяводства.

З 1939 года ў БССР, з 1940 года вёска ў Высокаўскім сельсавеце. У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Акупанты загубілі ў вёсцы 6 жыхароў.

З 1954 года ў Перасудавіцкім сельсавеце. Паводле перапісу 1959 года — сяло і хутар. Паводле перапісу 1970 года — у саўгасе «Белаазёрскі». У 1977 годзе сельсавет перайменаваны ў Высокаўскі. З 26 лютага 2002 года ў Стрыгінскім сельсавеце.

## Насельніцтва 
* **XIX стагоддзе**:
** 1897 — 45 двароў, 282 жыхары.
* **XX стагоддзе**:
** 1905 — 300 жыхароў.
** 1924 — 44 будынкі, 274 жыхары.
** 1940 — 58 двароў, 337 жыхароў.
** 1959 — у сяле — 34 гаспадаркі, 165 жыхароў, на хутары — 7 гаспадарак, 30 жыхароў.
** 1970 — 289 жыхароў.
* **XXI стагоддзе**:
** 2005 — 44 двары, 70 жыхароў.

## Вядомыя асобы 
* Васілій Мікалаевіч Дземідовіч (нар. 1961) — беларускі палітык.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Стрыгінскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Бярозаўскага раёна
Галавіцкія

**Галаві́цкія** (, ) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Стрыгінскага сельсавета. Размешчана за 15 км ад Бярозы, за 21 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.

## Гісторыя 
Паводле перапісу 1897 года — калонія Галавацкія Ласкі ў Пескаўскай воласці Слонімскага павета Гродзенскай губерні.

З 1915 года акупіраваны германскімі войскамі, з лютага 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы.

З 1921 года ў складзе Польшчы, у 1924 годзе вёска ў Пескаўскай гміне Косаўскага павета Палескага ваяводства, 50 будынкаў.

З 1939 года ў БССР, з 1940 года ў Совінскім сельсавеце.
У 1941—1944 гадах акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Акупанты загубілі 21 жыхара вёскі, на фронце загінулі 14 воінаў-землякоў.

У 1949 годзе створаны калгас «Чырвоная паляна», які ў 1951 годзе ўвайшоў у склад калгаса імя Кірава (з цэнтрам у в. Стрыгінь). З 16 ліпеня 1954 года ў Стрыгінскім сельсавеце. У 1970 годзе ў калгасе «33-я гадавіна Кастрычніка».

## Планіроўка 
Планіровачна складаецца з рэдка забудаванай вуліцы, арыентаванай з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход (уздоўж Ясельды, 500—700 м ад ракі), да якой прымыкае кароткая вуліца (у цэнтры); асобныя ўчасткі забудовы.

## Насельніцтва 
* **XIX стагоддзе**:
** 1897 — 33 двары, 218 жыхароў.
* **XX стагоддзе**:
** 1905 — 97 жыхароў.
** 1924 — 297 жыхароў.
** 1940 — 66 двароў, 450 жыхароў.
** 1959 — 75 гаспадарак, 316 жыхароў.
** 1970 — 401 жыхар.
* **XXI стагоддзе**:
** 2005 — 66 двароў, 111 жыхароў.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Стрыгінскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Бярозаўскага раёна
Рагачы (Бярозаўскі раён)

**Рагачы́** (, ) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сялецкага сельсавета. Размешчана за 23 км ад Бярозы, за 24 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.

## Гісторыя 
Паводле перапісу 1897 года в. Рагачы ў Наскоўскай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні. Каля вёскі знаходзілася лясная кантора.

З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 г да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы.

З 1921 года ў складзе Наскоўскай гміны Палескага ваяводства. Польшчы, з 1926 года ў Сялецкай гміне.

З 1939 года ў БССР, з 1940 года вёска ў Сашыцкім сельсавеце. У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Акупанты загубілі 6 жыхароў вёскі, на фронце загінулі 6 воінаў-землякоў. З 1954 года ў Сялецкім сельсавеце. Паводле перапісу 1970 года — у калгасе «Усход».

## Планіроўка 
Планіровачна складаецца з кароткай вуліцы, арыентаванай з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход, і асобных участкаў забудовы.

## Насельніцтва 
* **XIX стагоддзе**:
** 1897 — 18 двароў, 125 жыхароў, пры лясной канторы — 1 двор, 8 жыхароў.
* **XX стагоддзе**:
** 1940 — 39 двароў, 174 жыхары.
** 1959 — 29 гаспадарак, 89 жыхароў.
** 1970 — 70 жыхароў.
* **XXI стагоддзе**:
** 2005 — 11 двароў, 15 жыхароў.

## Вядомыя асобы 
* Павел Васільевіч Харламповіч (1884—?) — нумізмат, першы беларускі даследчык манетных скарбаў на тэрыторыі Беларусі

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Сялецкі сельсавет (Бярозаўскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Бярозаўскага раёна
Панасавічы

**Пана́савічы** (, ) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сялецкага сельсавета. Размешчана за 22,5 км ад Бярозы, за 22 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.

## Гісторыя 
Паводле перапісу 1897 года вёска ў Маскоўскай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні, дзейнічаў хлебазапасны магазін.

З 1915 года акупіраваны германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 г. і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені 1920 устаноўлена савецкая ўлада.

З 1921 года ў складзе Палескага ваяводства Польшчы, у Насоўскай, з 1926 года — у Сялецкай гміне.

З 1939 года ў БССР. З 1940 года вёска ў Сашыцкім сельсавеце.

У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Акупанты загубілі ў вёсцы 4 жыхароў, на фронце загінулі 7 воінаў-землякоў.

З 1954 года ў Сялецкім сельсавеце. Паводле перапісу 1970 года — у калгасе «Усход». 7 лютага 1972 года была выключана з рэестра в. Ракавічы (у 1940 — 17 двароў, 85 жыхароў, у 1959 — 20 будынкаў, 24 гаспадаркі, 106 жыхароў, у 1970 — 104 жыхары), якая злілася з в. Панасавічы.

## Насельніцтва 
* **XIX стагоддзе**:
** 1897 — 27 двароў, 156 жыхароў.
* **XX стагоддзе**:
** 1940 — 36 двароў, 210 жыхароў.
** 1959 — 49 гаспадарак, 206 жыхароў.
** 1970 — 188 жыхароў.
* **XXI стагоддзе**:
** 2005 — 52 двары, 99 жыхароў.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Сялецкі сельсавет (Бярозаўскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Бярозаўскага раёна
Утраны

**Утра́ны** (, ) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сялецкага сельсавета.

## Назва 
Фіксавалася віленскае прозвішча Утра, падвіленскае Утрэвіч, старое літоўскае занёманскае Утровіч.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Сялецкі сельсавет (Бярозаўскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Бярозаўскага раёна
Гара крыжоў (значэнні)

**Гара Крыжоў** — назва шэрагу хрысціянскіх святыняў:
* Гара Крыжоў — латвійская, каталіцкая, у паселішчы Рундалы, Латвія.
* Гара Крыжоў — літоўская, каталіцкая, каля горада Шаўляй (бел. Шаўлі).
* Гара Крыжоў — беларуская, каталіцкая каля горада Ашмяны.
Ганцавічы (Любашаўскі сельсавет)

**Га́нцавічы** (, ) — вёска ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Любашаўскага сельсавета.

У 1940—1954 гадах цэнтр Ганцавіцкага сельсавета.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Любашаўскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Ганцавіцкага раёна
Мельнікі (Ганцавіцкі раён)

**Мельнікі́** (, ) — вёска ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Нацкага сельсавета.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Нацкі сельсавет (Ганцавіцкі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Ганцавіцкага раёна
Ястрабель

Назву **Я́страбель** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Брэсцкая вобласць
** Ястрабель — вёска ў Бярозаўскім раёне
** Ястрабель — вёска ў Столінскім раёне
Ясевічы

Назву **Ясевічы** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Брэсцкая вобласць
** Ясевічы́ — вёска ў Бярозаўскім раёне
* Віцебская вобласць
** Я́севічы — вёска ў Глыбоцкім раёне
Наяўныя грошы

**Ная́ўныя гро́шы**, **гато́ўка** () — сума выпушчаных у абарот папяровых і манетных грошаў, якія з'яўляюцца сапраўднымі аплатнымі сродкамі.

Наяўныя грошы нязручныя тым, што імі нельга аплаціць дыстанцыйна (напрыклад, у інтэрнэце), для гэтага трэба выкарыстоўваць электронныя грошы або безнаяўную аплату, але вельмі зручныя, калі трэба аплаціць што-небудзь канфідэнцыйна.

## Цікавыя факты 
* Па стане на 2012 год у Швецыі толькі 3% разлікаў ажыццяўляюцца наяўнымі (для параўнання: у ЗША - 7%, у ЕС - 8%).
* У 1661 Швецыя стала першай краінай, якая ўвяла ў абарачэнне папяровыя грошы. У цяперашні час там нават у царкве можна зрабіць ахвяраванні аплатнымі карткамі.

Катэгорыя:Грошы
Адкрыты чэмпіянат Ісіна па снукеры

**Адкрыты чэмпіянат Ісіна** () — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры. Ён быў заснаваны ў 2013 годзе ў рамках азіяцкага туру нізкарэйтынгавай серыі Players Tour Championship і праходзіў у спартыўным цэнтры Ісіна ў Ісіне, Кітай. Адкрыты чэмпіянат Ісіна быў адным з трох нізкарэйтынгавых турніраў у азіяцкім туры серыі PTC сезона 2014/2015. У абодвух розыгрышах прызавы фонд турніру складаў £50,000.

Пераможцам першага розыгрышу турніру ў 2013 годзе стаў Джо Пэры, а ў 2014 годзе пераможцам спаборніцтва стаў Дзін Цзюньхуэй.

## Вынікі 
### Фіналісты турніру 
### Пераможцы турніру па краінах
Сусветны снукерны рэйтынг у сезоне 2005/2006

**Сусветны рэйтынг** для топ-64 прафесійных гульцоў, якія кваліфікаваліся на сезон 2005/2006, прадстаўлены ніжэй. Рэйтынг уяўляе сабой суму набраных ачкоў на рэйтынгавых турнірах за два папярэднія сезоны. Ён выкарыстоўваўся для пасеву снукерыстаў на ўсе турніры сезона.

Катэгорыя:Сусветныя рэйтынгі снукерыстаў
Катэгорыя:Снукерны сезон 2005/2006
Катэгорыя:2005 год у снукеры
Катэгорыя:2006 год у снукеры
Лейцыт

**Лейцыт** (ад  — светлы) — пародаўтваральны мінерал падкласа каркасных сілікатаў, K[AlSi2O6], або K2O·Al2O3·SiO2.

Мае ў сваім складзе 21,58 % K2, 23,4 % Al2O3, 55,02 % SiO2, дамешкі Na2O, CaO. Крышталізуецца ў кубічнай сінгоніі. Утварае крышталі і ўкрапіны ў пародзе. Крышталі бясколерныя, белыя, шэрыя або жаўтаватага колеру. Шчыльнасць 2,45—2,50 г/см³. Цвёрдасць 5—6 па шкале Моаса. Крохкі. Раствараецца ў салянай кіслаце з выпадзеннем асадку крэменязёму.

Сустракаецца ў эфузіўных і субвулканічных пародах, багатых на калій. Радовішчы ў Аўстраліі, Арменіі, Германіі, Італіі, ЗША, Расіі. На тэрыторыі Беларусі прысутнічае ў дэвонскіх шчолачных базальтоідах Прыпяцкага прагіну.

## Выкарыстанне 
Пароды, утрымліваючыя лейцыт, выкарыстоўваюцца ў якасці сыравіны на выраб гліназёму, паташу, калійных угнаенняў. Таксама выкарыстоўваецца ў вытворчасці шкла.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* Лейцит // Всё о геологии
* Лейцит // КаталогМинералов. RU
* 

Катэгорыя:Сілікаты (мінералы)
Катэгорыя:Мінералы калію
Катэгорыя:Мінералы алюмінію
Катэгорыя:Пародаўтваральныя мінералы
Абраз Фальковіцкай Маці Божай

**Абраз Фальковіцкай Маці Божай** — цудатворная ікона з колішняга мястэчка Фальковічы, размешчанага за 13 кіламетраў ад горада Віцебска, па Маскоўскай шашы (цяпер гэта месца паміж в. Друкава і дачамі). Святкаванне Фальковіцкай іконы Божай Маці адбываецца 28 жніўня і 4 верасня.

У перыяд барацьбы з верай Фальковіцкая царква была разбурана, цудатворны абраз быў згублены, пазней зніклі і самі Фальковічы.

Катэгорыя:Іканаграфія Багародзіцы
Катэгорыя:Абразы Беларусі
Катэгорыя:Культура Віцебскага раёна
Катэгорыя:Рэлігія ў Віцебскім раёне
Катэгорыя:Цудатворныя абразы Багародзіцы
Шываізм

**Шываі́зм** або **шайві́зм** (, ) — адзін з асноўных напрамкаў індуізму, традыцыя шанавання Шывы. Шываізм шырока практыкуецца па ўсёй Індыі і за яе межамі, асабліва ў Непале і Шры-Ланцы. Індолаг  лічыў шываізм найстаражытнай з цяпер існуючых рэлігій цывілізаванага свету.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Кірункі індуізму
Зубачы

**Зубачы́** (, ) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сялецкага сельсавета. Размешчана за 21 км ад Бярозы, за 18 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.

## Гісторыя 
У 1864 годзе — вёска ў Сашыцкай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні. У канцы XIX ст. — у Сялецкай воласці. Паводле перапісу 1897 года дзейнічаў хлебазапасны магазін.

У 1915 годзе акупіраваны германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені 1920 года ўстаноўлена савецкая ўлада. З 1921 года — у складзе Польшчы, у 1924 годзе ў Сялецкай гміне Пружанскага павета Палескага ваяводства, 25 будынкаў.

З 1939 года ў БССР, з 1940 года вёска ў Сашыцкім сельсавеце.

У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Акупанты загубілі 6 жыхароў вёскі, на франтах загінулі 9 воінаў-землякоў. Часці 152-й стралковай дывізіі 28-й арміі 1-га Беларускага фронту 13 ліпеня 1944 года выйшлі да р. Ясельда ў раёне вёсак Зубачы, Сашыца, Сялец, пры фарсіраванні ракі разгарэўся ўпарты бой. 15 ліпеня 1944 года воіны дывізіі выбілі гітлераўцаў з пазіцый і вызвалілі шэраг населеных пунктаў Бярозаўскага раёна. На ўшанаванне памяці савецкіх воінаў, якія загінулі ў гэтых баях, насыпаны 15-метровы Курган Славы і ўстаноўлена пліта з памятным надпісам.

З 16 ліпеня 1954 года вёска ў Сялецкім сельсавеце.

## Планіроўка 
Планіровачна складаецца з кароткай вуліцы, арыентаванай з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход, да якой у цэнтры прымыкаюць 2 завулкі (з паўднёвага захаду і ўсходу).

## Насельніцтва 
* **XIX стагоддзе**:
** 1897 — 30 двароў, 119 жыхароў.
* **XX стагоддзе**:
** 1905 — 165 жыхароў.
** 1924 — 122 жыхары.
** 1940 — 46 двароў, 275 жыхароў.
** 1959 — 57 гаспадарак, 200 жыхароў.
** 1970 — 223 жыхары.
* **XXI стагоддзе**:
** 2005 — 23 двары, 40 жыхароў.

## Славутасці 
* Курган Славы (1967) — 

## Вядомыя асобы 
* Пётр Уладзіміравіч Свентахоўскі (1939—2006) — беларускі мастак.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Сялецкі сельсавет (Бярозаўскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Бярозаўскага раёна
Куроўшчына

**Куро́ўшчына** (, ) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сялецкага сельсавета. Размешчана за 9 км ад Бярозы, за 12,5 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.

## Гісторыя 
У 1856 годзе вёска вядома ў Пружанскім павеце Гродзенскай губерні пад назвай **Кураўшчызна**, Алёне Ванзяловічавай у ёй належалі 12 рэвізскіх душ. Паводле перапісу 1897 года ў Сялецкай воласці, дзейнічаў хлебазапасны магазін. Вёска межавала з в. Лявошкі і маёнткамі Кураўшчызна, адзін з якіх знаходзіўся ва ўладанні Рамуальда Янішэўскага і яго сясцёр (2 двары, 10 жыхароў), другі — Аляксандра Карнацэвіча (1 двор, 7 жыхароў).

У 1905 годзе ў вёска і маёнткі Кураўшчызна (1) і Кураўшчызна (2). З 1915 года акупіраваны германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года войскамі Польшчы. У ліпені—жніўні 1920 устаноўлена на кароткі час савецкая ўлада. З 1921 года — у складзе Польшчы, у 1924 годзе вёска і фальварак у Сялецкай гміне Пружанскага павета Палескага ваяводства.

З 1939 года ў БССР. З 1940 года вёска ў Сялецкім сельсавеце.

У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.

## Планіроўка 
Планіровачна складаецца з крыху выгнутай вуліцы, арыентаванай з захаду на ўсход, з раздзеленай на 2 часткі (пераважна аднабаковай) забудовай.

## Насельніцтва 
* **XIX стагоддзе**:
** 1897 — 21 двор, 127 жыхароў.
* **XX стагоддзе**:
** 1905 — 143 жыхары, у маёнтках Кураўшчызна (1) — 5 і Кураўшчызна (2) — 7 жыхароў.
** 1924 — 5 будынкаў, 47 жыхароў.
** 1940 — 38 двароў, 257 жыхароў.
** 1959 — 63 гаспадаркі, 251 жыхар.
** 1970 — 258 жыхароў.
* **XXI стагоддзе**:
** 2005 — 44 двары, 90 жыхароў.

## Вядомыя асобы 
* Аляксандр Генадзевіч Шумілін, беларускі дзяржаўны дзеяч

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Сялецкі сельсавет (Бярозаўскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Бярозаўскага раёна
Перасудавічы

**Перасу́давічы** (, ) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Стрыгінскага сельсавета. Размешчана за 18 км ад Бярозы, за 24 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.

## Назва 
## Гісторыя 
У сярэдзіне XIX ст. вёска ў Слонімскім павеце Гродзенскай губерні. Паводле перапісу 1897 года — у Пескаўскай воласці, дзейнічалі хлебазапасны магазін і кузня.

З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года войскамі Польшчы. У ліпені 1920 устаноўлена савецкая ўлада.

З 1921 года ў складзе Польшчы, у 1924 годзе вёска ў Пескаўскай гміне Косаўскага павета Палескага ваяводства.

З 1939 года ў БССР, з 1940 года вёска ў Высокаўскім сельсавеце.

У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Ад рук акупантаў загінулі 3 жыхары вёскі. 22 верасня 1943 года пры выкананні баявога задання кінуўся з мінай пад варожы цягнік ураджэнец вёскі А. В. Васілеўскі, партызан атрада імя Калініна; яго імем названа вуліца.

16 ліпеня 1954 года сельсавет перайменаваны ў Перасудавіцкі (адначасова цэнтр перанесены ў Перасудавічы). Паводле перапісу 1959 года сяло. 21 лістапада 1977 года Перасудавіцкі с/с перайменаваны ў Высокаўскі, цэнтр перанесены ў в. Высокае. У 1980-я гады ў саўгасе «Белаазёрскі». З 26 лютага 2002 года вёска ў складзе Стрыгінскага сельсавета.

## Планіроўка 
Планіровачна складаецца з просталінейнай вуліцы, арыентаванай з паўночнага захаду на поўдзень, да яе ў паўднёвай частцы з усходняга боку прымыкае яшчэ адна вуліца, арыентаваная з захаду на паўночны ўсход, да якой прылягаюць некалькі адасобленых участкаў забудовы.

## Насельніцтва 
* **XIX стагоддзе**:
** 1897 — 58 двароў, 299 жыхароў.
* **XX стагоддзе**:
** 1905 — 351 жыхар.
** 1924 — 70 будынкаў, 376 жыхароў.
** 1940 — 83 двары, 615 жыхароў.
** 1959 — 58 гаспадарак, 220 жыхароў.
** 1970 — 653 жыхары.
* **XXI стагоддзе**:
** 2005 — 105 двароў, 181 жыхар.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Стрыгінскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Бярозаўскага раёна
Высокае (Бярозаўскі раён)

**Высо́кае** (, ) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Стрыгінскага сельсавета. Размешчана на левым беразе р. Ясельда, за 22 км на паўднёвы ўсход ад Бярозы, за 28 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.

## Гісторыя 
Паводле перапісу 1897 года вёска ў Пескаўскай воласці Слонімскага павета Гродзенскай губерні, працаваў ветраны млын.

З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года войскамі Польшчы.

З 1921 года ў складзе Польшчы, у 1924 годзе вёска пад назвай Высокія ў Пескаўскай гміне Косаўскага павета Палескага ваяводства, 20 будынкаў.

З 1939 года ў БССР, з 1940 года вёска — цэнтр Высокаўскага сельсавета. У сельсавеце ў той час дзейнічалі пачатковая школа, 9 ветраных млыноў, магазін.

У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Ад рук акупантаў загінулі 5 жыхароў вёскі.

16 ліпеня 1954 года сельсавет перайменаваны ў Перасудавіцкі (з адначасовым пераносам яго цэнтра ў в. Перасудавічы). Паводле перапісу 1959 года сяло. У 1957 годзе на аснове калгасаў «Праўда» і імя Варашылава створаны саўгас імя Варашылава, у 1962 перайменаваны ў саўгас «Белаазёрскі». Рашэннем аблвыканкама ад 27 лістапада 1962 года да Высокага была далучана в. Процы (у 1940 налічвала 24 двары, 136 жыхароў, у 1959 — сяло, 25 гаспадарак, 94 жыхары).

У 1970 годзе цэнтр сельсавета і саўгаса «Белаазёрскі», працавалі 8-гадовая школа, Дом культуры, бібліятэка, фальчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, магазін. 24 жніўня 1970 года саўгас рэарганізаваны ў Белаазёрскі племянны птушкаводчы завод, 25 сакавіка 1971 года адноўлены ў саўгас. 21 лістапада 1977 года Перасудавіцкі с/с перайменаваны ў Высокаўскі, вёска стала яго цэнтрам.

У 1991 годзе саўгас «Белаазёрскі» пераўтвораны ў калгас «Белаазёрскі» (з цэнтр, сядзібай у Высокім уключаў таксама вёскі Пузі і Мастакі). 1 сакавіка 2002 года Высокаўскі с/с скасаваны, вёска далучана да Стрыгінскага с/с. У 2002 годзе быў адноўлены саўгас «Белаазёрскі».

## Інфраструктура 
Дзейнічюць клуб, бібліятэка, сярэдняя школа, пры якой існуе гісторыка-краязнаўчы музей.

## Планіроўка 
Планіровачна складаецца з 2-х паралельных вуліц, арынтаваных з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, якія прымыкаюць да аўтадарогі, паралельна да якой да адной з вуліц з паўночнага захаду прымыкае кароткі завулак.

## Насельніцтва 
* **XIX стагоддзе**
** 1897 — 14 двароў, 86 жыхароў.
* **XX стагоддзе**
** 1905 — 97 жыхароў.
** 1924 — 126 жыхароў.
** 1939 — 31 двор, 164 жыхары.
** 1959 — 40 гаспадарак, 143 жыхары.
** 1970 — 291 жыхар, 79 двароў.
** 1996 — 141 жыхар, 73 двары.
* **XXI стагоддзе**
** 2005 — 68 двароў, 142 жыхары.

## Славутасці 
* Абеліск, устаноўлены ў памяць пра 58 землякоў, якія не вярнуліся з фронту (1988).

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Стрыгінскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Бярозаўскага раёна
Сямкова

Назву **Сямко́ва** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Гродзенская вобласць
** Сямкова — вёска ў Навагрудскім раёне
* Мінская вобласць
** Сямкова — вёска ў Лагойскім раёне
Селішча (Каменскі сельсавет, Лагойскі раён)

**Се́лішча** (, ) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Каменскі сельсавет (Лагойскі раён)
Катэгорыя:Населеныя пункты Лагойскага раёна
Colutea komarovii

**Colutea komarovii** — біялагічны від роду  сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Куст 1,5 метраў вышынёй з гладкай карой.

Цвіце ў маі, плоданасіць у чэрвені.

## Арэал 
У прыродзе расце ў Азербайджане. Сустракаецца на скалістых горных схілах.

## Літаратура 
* Флора Азербайджана.т.5. 1954;
* Флора Кавказа т.5. 1954;
* Деревья и кустарники СССР. т.4.1958.
* Azərbaycanın ağac və kolları. I cild. 1961;
* Naxçıvan Muxtar Respublikası florasının taksonomik spektri. 2008;
* Azərbaycan florasının konspekti. I—III cildlər. 2005; 2006; 2008;
* Naxçıvan Muxtar Respublikasının «Qırmızı Kitabı». 2010;
* Azərbay-canın nadir və nəsli kəsilməkdə olan oduncaqlı bitkilərinin in situ və ex situ şəraitində bioekoloji xüsusiyyətlərinin reproduksiyasının, repro-duksiyasının və repatriasiyasının elmi əsasları, b.e.d. alimlik dərəcəsi almaq üçün dissertasiya. Bakı. 2011;
* Naxçıvan MR-nın flora müxtəlifliyi və onun nadir növlərinin qorunması. 2011.
* , Elman İsgəndər, Tariyel Talıbov. «Azərbaycanın Nadir Ağac və kol bitkiləri», Bakı: «Elm», 2014, 380 səh.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Матыльковыя
Дарэн Эплтан

**Дарэн Эплтан** (; нар. , Пантэфракт, Заходні Ёркшыр, Англія) — англійскі гулец у пул. Былы чэмпіён свету па пуле-8, пуле-9 і пуле-10. У 2015 годзе стаў чэмпіёнам свету па кітайскім пуле, перайграўшы ў фінале тагачаснга чэмпіёна свету па снукеры Марка Сэлбі.

Катэгорыя:Гульцы ў пул Англіі
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па пуле
Maps.me

**MAPS.ME** (ранейшая назва — **MapsWithMe**, Карты са мной) — набор бясплатных праграм для мабільных прылад на аснове свабоднай геаграфічнай карты OpenStreetMap. З 2014 па 2020 г. MAPS.ME належаў VK і развіваўся ў межах яе міжнароднага праекта My.com. У 2020 годзе MAPS.ME быў прададзены плацёжнаму сэрвісу Daegu Limited, што прывяло да значных змен у праграме. У выніку яго былыя заснавальнікі Аляксандр Борсук і Віктар Гавака стварылі Organic Maps - форк з адкрытым зыходным кодам без рэкламы і трэкінгу карыстальнікаў.

## Функцыянальнасць 
Праграмы MAPS.ME даступныя на платформах iOS, Android (уключаючы зборкі для планшэтаў Amazon Kindle Fire) і Blackberry. Перад пачаткам працы праграма загружае карты горада ці краіны з усімі аб'ектамі ў памяць прылады і застаецца цалкам функцыянальнай без падключэння да інтэрнэту.

Праграма ўмее арыентавацца па GPS, будаваць маршруты для аўтамабіляў і пешаходаў (у тым ліку, паміж рознымі рэгіёнамі і краінамі), праводзіць пошук па аб'ектах, экспартаваць і імпартаваць даныя ў фармаце KML, а таксама прадастаўляць падрабязную інфармацыю аб установах на карце.

Магчымасць работы з картамі без падключэння да сеткі і высокая дакладнасць і падрабязнасць створаных карыстальнікамі карт забяспечылі MAPS.ME вялікую папулярнасць. Па выніках 2014 сэрвіс увайшоў у лік лепшых праграм крамы Google Play і топ-25 Hi-Tech@Mail.Ru. Сэрвіс адзначыўся ў рэйтынгах лепшых праграм для падарожнікаў Huffington Post і PC Magazine.

## Гл. таксама 
* OpenStreetMap
* Organic Maps

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Праграмнае забеспячэнне паводле алфавіта
Катэгорыя:Вэб-картаграфія
Бярновічы

**Бярновічы** герба ўласнага «Бярновіч» — вялікалітоўскія ваенныя і дзяржаўныя дзеячы. Валодалі маёнткамі ў Менскім і Новагародскім ваяводствах. Выводзілі свой род з Прусіі ад 1560 года.

## Найбольш вядомыя 
* **Ян** — заснавальнік роду. Упершыню згадваецца ў 1683 як маёр войска ВКЛ. Стольнік вендэнскі.
* **Юрый Вільгельм** — стольнік вендэнскі з 1701 г., у 1704—07 на вайсковай службе.
* **Міхал** (24.9.1734 — пасля 1802) — староста крэўскі (1764), суддзя земскі новагародскі (1783), слуцкі падкаморы (1792) і павятовы маршалак (1795—1802). Заснаваў у сваім маёнтку Бабоўня мястэчка.
* **Сэрвацы Станіслаў Антон** (14.5.1784 — каля 1835) — старшыня мінскага галоўнага і памежнага судоў, старшыня галоўных судоў Мінскай губерні, слуцкі павятовы маршалак (1808—11).

## Літаратура 
* Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.3: Беларусы — Варанец / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мн.: БелЭн, 1996. — Т. 3. — 511 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0068-4 (т. 3).
Бярозаўская ДРЭС

**Бяро́заўская ДРЭС** — першая і адна з самых буйных цеплавых электрастанцый блочнага тыпу на Беларусі. Пабудавана ў 1958—1967 гадах y горадзе Белаазёрск Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці.

## Гісторыя 
Першы прамысловы ток дала ў 1961 годзе. 6 энергаблокаў, дзеючая магутнасць 940 тыс. кВт. На паліва выкарыстоўваецца мазут і прыродны газ. Праз Беларускую энергетычную сістэму злучана з энергасістэмамі суседніх з Беларуссю дзяржаў.

На будаўніцтве ДРЭС і ў іншых месцах горада ў розныя гады працавалі вядомыя беларускія пісьменнікі З. Дудзюк, Н. Мацяш, В. Супрунчук. Дакументальную аповесць «Белаазёрскі дзённік» (1963) У. Дадзіёмаў прысвяціў будаўнікам Бярозаўскай ДРЭС. У гонар дырэктара Бярозаўскай ДРЭС у 1961—1968 гг. У. М. Глінскага названа вуліца.

## Дырэктары 
* Іван Уладзіміравіч Баярчук (1992—2001)

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Электрастанцыі паводле алфавіта
Катэгорыя:З’явіліся ў 1987 годзе
Катэгорыя:Электрастанцыі Брэсцкай вобласці
Катэгорыя:Белаазёрск
Катэгорыя:Цеплавыя электрастанцыі Беларусі
Аватар

**Аватар**:
* Аватара — тэрмін, якім у індуізме называюць бога, які сыходзіць ў матэрыяльны свет з пэўнай місіяй.
* Аватар, інтэрнэт — невялікая выява (фотаздымак або малюнак), звычайна ад 16х16px, якое карыстальнік форуму, або блогу выкарыстоўвае разам з нікам (псеўданімам). Адлюстроўваецца ў профілі зарэгістраванага карыстальніка форума або сайта. Можа быць як фатаграфіяй, так і нейкім малюнкам, які адлюстроўвае сутнасць карыстальніка і дапамагае максімальна правільна стварыць першае ўражанне ў суразмоўцы.
* Аватар — амерыканскі фантастычны фільм 2009 года.
* Аватар: Апошні абаронца — мультсерыял тэлеканала *Nickelodeon*.
Бушаўка

**Бушаўка** — тапонім.

* Бушаўка — пасёлак у Чабатовіцкім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці
* Бушаўка — вёска ў Марозавіцкім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці
* Бушаўка — вёска ў Заходаўскім сельсавеце Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці
Глядавічы

Назву **Глядавічы** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Гродзенская вобласць
** Глядаві́чы — аграгарадок у Мастоўскім раёне
* Мінская вобласць
** Гля́давічы — вёска ў Старадарожскім раёне
Мядзведня

Назву **Мядзве́дня** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Мінская вобласць
** Мядзведня — вёска ў Старадарожскім раёне
** Мядзведня — вёска ў Чэрвеньскім раёне
Salix kuznetzowii

**Salix kuznetzowii** — від роду  сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Лістападны куст вышынёй 6—7 м.

## Арэал 
Натуральнымі абласцямі распаўсюджвання з’яўляюцца Каўказ (), Дагестан.

## Літаратура 
* Деревья и кустарники СССР. т. 3. 1954
* Флора Азербайджана. т.3. 1952
* Azərbaycanın ağac və kolları. III cild. 1970
* Azərbaycanın «Qırmızı» və "Yaşıl Кitabları"na tövsiyə olunan bitki və bitki formasiyaları. 1996
* Azərbaycan florasının konspekti. I—III cildlər. 2005; 2006; 2008
* «Azərbaycanın Nadir Ağac və kol bitkiləri», Bakı: «Elm», 2014, 380 səh.
* «Azərbaycan dendraflorasi» I cild, Baki, «Elm», 2011, 312 səh.
* , Elman İsgəndər, Tariyel Talıbov. «Azərbaycanın Nadir Ağac və kol bitkiləri», Bakı: «Elm», 2014, 380 səh.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Вярба
Катэгорыя:Флора Еўразіі
Катэгорыя:Таксоны раслін, названыя ў гонар людзей
Гісторыя індуізму

Самыя раннія сведчанні аб практыцы індуізму датуюцца перыядам ад позняга неаліту да перыяду Харапскай цывілізацыі (5500-2600 год да н.э.). Вераванні і практыкі дакласічнага перыяду (XVI — VI стагоддзя да н.э.) называюцца «гістарычная ведыйская рэлігія» або «ведызм». Сучасны індуізм утварыўся з Ведаў, найстарэйшай з іх лічыцца «Рыгведа», якую большасць навукоўцаў датуюць XVI — XV стагоддзямі да н.э. Асноўнай рэлігійнай практыкай ведыйскай рэлігіі было здзяйсненне вогненных ахвярапрынашэнняў, якія называлі , і паўтарэнне ведыйскіх мантр. Старажытныя ведыйскія традыцыі маюць вялікае падабенства з зараастрызмам і іншымі індаеўрапейскімі рэлігіямі.
 у Тыбеце лічыцца духоўнай абіцеллю Шывы]]
У эпічны і пуранічны перыяды, прыкладна ў VI — II стагоддзях да н.э. былі запісаныя першыя версіі эпічных паэм «Рамаяны» і «Махабхараты», хоць вусна яны перадаваліся на працягу многіх стагоддзяў да гэтага перыяду. У гэтых эпічных творах апісваюцца гісторыі пра кіраўнікоў і войны старажытнай Індыі, якія падаюцца ў спалучэнні з рэлігійнымі і філасофскімі трактатамі. У Пуране апісваюцца гісторыі розных аватар, а таксама Дэвы, іх узаемаадносіны з людзьмі і бітвы з дэманамі.

Пачатак новай эпохі ў гісторыі індуізму паклалі прыход і распаўсюджванне па ўсёй Індыі філасофіі Упанішад, джайнізму, і будысцкай рэлігійна-філасофскай думкі. Упанішады, Махавіра і Буда вучылі таму, што для дасягнення мокшы або нірваны, не было неабходнасці прымаць аўтарытэт Ведаў або каставую сістэму. Буда пайшоў значна далей, абвясціўшы, што «Я»/душа і Бог проста не існуюць. Будызм асіміляваў у свае вераванні некаторыя рысы індуізму. Будызм (ці, прынамсі, *будысцкі індуізм*) дасягнуў свайго апагею падчас кіравання імператара Ашока і імперыі Маўра, якія змаглі аб’яднаць індыйскі субкантынент у адну дзяржаву ў III стагоддзі да н.э.. У II стагоддзі да н э. вылучыліся розныя школы індыйскай філасофіі, такія як , ёга, , ,  і веданта. Чарвака, заснавальнік школы атэістычнага матэрыялізму, з’явіўся ў Паўночнай Індыі ў VI стагоддзі да н.э. Паміж IV і X стагоддзем н.э., індуізм узяў верх над будызмам і распаўсюдзіўся па ўсёй Індыі, выцесніўшы будызм за яе межы.
 падымае ўзгорак Говардхана. Барэльеф VII стагоддзе ў Махабаліпурам, Тамілнад]]

Хоць іслам прыйшоў у Індыю ўжо ў пачатку VII стагоддзя, разам з арабскімі купцамі і заваяваннем Сіндха, ён ператварыўся ў адну з асноўных рэлігій у больш позні перыяд заваявання мусульманамі індыйскага субкантынента.

Індалогія як навуковая дысцыпліна вывучэння індыйскай культуры з еўрапейскай перспектывы ўзнікла ў XIX стагоддзе, яе заснавальнікамі былі такія навукоўцы як  і Джон Вудроф. Яны прынеслі ведыйскую, пуранічную і тантрычную літаратуру і філасофію ў Еўропу і ЗША.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Індуізм
Катэгорыя:Гісторыя рэлігіі
Солан

Назву **Со́лан** маюць:

* Солан — вёска ў Старадарожскім раёне
* Солан — рака ў Старадарожскім раёне, правы прыток ракі Арэса