open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Die Brücke

**«Мост»** () — аб’яднанне мастакоў, заснаванае 7 чэрвеня 1905 года ў Дрэздэне студэнтамі архітэктурнага факультэта Вышэйшага тэхнічнага вучылішча Эрнстам Людвігам Кірхнерам, Эрыхам Хекелем, Карлам Шміт-Ротлуфам і Фрыцам Блейлем. «Мост» ставіў сваёй мэтай «прыцягнуць да сябе ўсе рэвалюцыйныя і наватарскія элементы». Мастакі «Моста», у лік якіх уваходзілі таксама Ота Мюлер і Макс Пехштэйн, былі яскравымі прадстаўнікамі нямецкага экспрэсіянізму ў жывапісе і асабліва ў гравюры на дрэве.


Катэгорыя:Мастацтва Германіі
Катэгорыя:Экспрэсіянізм
Катэгорыя:З’явіліся ў 1905 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1913 годзе
Мацюшка

**Мацюшка** — беларускае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Варвара Феафілаўна Мацюшка (1910—?) — беларускі савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч.
* Вольга Канстанцінаўна Мацюшка (1915—1988) — Герой Сацыялістычнай Працы.
* Юрый Усеваладавіч Мацюшка (1944—2022) — беларускі паэт, аўтар песень, фармацэўт.
Хуан Фернандэс дэ Наварэтэ

**Хуан Фернандэс дэ Наварэтэ** (; , Лагронья — , Таледа) — іспанскі мастак перыяду позняга Адраджэння і ранняга маньерызму, прадстаўнік таледскай школы жывапісу. Быў глуханямым і меў мянушку *эль-Муда* (нямы).

Ва ўзросце трох гадоў перанёс цяжкае захворванне, у выніку якога страціў слых; не змог навучыцца гаварыць і меў слабое здароўе. Адукацыю атрымаў у манастыры ў Эстрэле (), дзе асвоіў мову жэстаў, што выкарыстоўвалася манахамі, якія прынялі зарок маўчання, і вывучыў там асновы жывапісу пад кіраўніцтвам манаха-мастака Вісентэ дэ Санта-Дамінга (). Затым падарожнічаў па Італіі, у тым ліку ў Мілане і Неапалі, і даволі доўга жыў у Венецыі, дзе ўдасканаліўся ў майстэрні Тыцыяна; звесткі аб тым, што ў 1550-х гадах ён жыў у Рыме, пацверджаны Пелегрына Тыбальдзі.

У 1565 годзе выкліканы ў Іспанію сваім настаўнікам, разам з ім працаваў пры двары караля Філіпа II над карцінамі для Эскарыяльскага палаца.

Катэгорыя:Мастакі Іспаніі XVI стагоддзя
Катэгорыя:Глухія
Катэгорыя:Мастакі маньерызму
Шэлі-Эн Фрэйзер-Прайс

**Шэлі-Эн Фрэйзер-Прайс** (; нар. , Кінгстан) — ямайская лёгкаатлетка, спецыялізуецца ў бегу на кароткія дыстанцыі (60, 100 і 200 метраў). Трохразовая алімпійская чэмпіёнка і 11-разовая чэмпіёнка свету ў 2008—2022 гадах. Прызнана найлепшай лёгкаатлеткай свету 2013 года, 4 разы прызнавалася найлепшай спартсменкай года на Ямайцы (2012, 2013, 2015, 2019). Была сцяганосцам зборнай Ямайкі на цырымоніях адкрыцця Алімпійскіх гульняў 2016 і 2020 гадоў. Разглядаецца экспертамі як адзін з наймацнейшых спрынтараў у гісторыі лёгкай атлетыкі.

Вядомая сваім запалам да незвычайных прычосак, валодае ўласным салонам Chic Hair Ja. У 2011 годзе выйшла замуж за Джэйсана Прайса і пачала выступаць пад падвойным прозвішчам. 7 жніўня 2017 года нарадзіла сына Зіёна, з-за чаго прапусціла чэмпіянат свету 2017 года.

Катэгорыя:Бегуны на кароткія дыстанцыі Ямайкі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Ямайкі
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па лёгкай атлетыцы
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2008 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2012 года
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 2020 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 2012 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 2016 года
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 2020 года
Катэгорыя:Бронзавыя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў 2016 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 2008 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 2012 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года
Катэгорыя:Лёгкаатлеты на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года
Катэгорыя:Чэмпіёны свету па лёгкай атлетыцы
Эрнст Вільгельм Най

**Эрнст Вільгельм Най** (; ,  — , ) — нямецкі мастак і графік, прадстаўнік абстрактнага экспрэсіянізму.

## Жыццё і творчасць 
У 1921—1922 гадах навучаўся ў Берліне на кнігагандляра. У 1925—1928 гадах вучыўся жывапісу ў класе Карла Гофера пры Аб’яднанай дзяржаўнай школе па свабодным і прыкладным мастацтве ў Берліне. У 1926—1927 гадах браў удзел у выстаўках Берлінскага сецэсіёна і мюнхенскага Новага сецэсіёна. З 1928 года жыў у Парыжы, а затым, атрымаўшы ў 1930 годзе Борнхальм-стыпендыю для ўдасканалення мастацкага майстэрства, з’яжджае ў Італію. У 1931—1932 гадах жыў і працаваў на Віла Масіма ў Рыме.

У 1937 годзе яму забаранілі выстаўляцца ў Германіі, працы Ная нацысты абвясцілі «дэгенератыўным мастацтвам», як «узоры» некалькі твораў выстаўлены на нацысцкіх выстаўках «дэгенератыўнага мастацтва» ў Берліне і Мюнхене.

У 1937—1938 гадах жыў у Эдварда Мунка ў Лафатэне, Нарвегія. У 1939—1945 гадах у гады Другой сусветнай вайны прызваны ў армію. У 1943 годзе атэлье мастака ў Берліне знішчана падчас бамбардзіроўкі.

Катэгорыя:Камандоры ордэна За заслугі перад ФРГ
Катэгорыя:Удзельнікі Другой сусветнай вайны
Катэгорыя:Мастакі-абстракцыяністы
Катэгорыя:Мастакі Германіі XX стагоддзя
Жан-Марк Нацье

**Жан-Марк Нацье** (; ,  — , там жа) — французскі жывапісец, акадэмік (з 1718; асацыіраваны член з 1713) і прафесар (з 1752) Каралеўскай акадэміі жывапісу і скульптуры; адзін з самых таленавітых і пладавітых майстроў эпохі валадарання Людовіка XV, найбуйнейшы партрэтыст сярэдзіны XVIII стагоддзя. Вучыўся ў свайго бацькі Жана-Марка Нацье Старэйшага і ў Рыго. Пачынаў з капіравання Рубенса.

Катэгорыя:Мастакі Францыі XVIII стагоддзя
Катэгорыя:Прыдворныя мастакі
Катэгорыя:Мастакі ракако
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты Францыі
Катэгорыя:Мастакі гістарычнага жанру
Шарль-Жазеф Натуар

**Шарль-Жазеф Натуар** (; ,  — , Кастэль-Гандольфа каля Рыма) — французскі мастак эпохі ракако.

## Жыццё і творчасць 
Вывучаў жывапіс у мастака Франсуа Лемуана. У 1721 годзе выйграў Вялікую Рымскую прэмію парыжскага Каралеўскага інстытута жывапісу і скульптуры і ў 1723 годзе з’ехаў вучыцца ў Рым. У 1729 годзе вярнуўся ў Парыж, дзе завязаў сяброўскія адносіны з мастаком Франсуа Бушэ. У 1734 годзе выстаўляў сваё палатно «Венера і Вулкан», за якое быў прыняты ў члены Каралеўскай акадэміі. У 1751—1775 гадах — дырэктар Французскай акадэміі ў Рыме.

Быў адным з найбуйнейшых французскіх жывапісцаў, дэкаратараў і графікаў свайго часу. Пісаў карціны на рэлігійныя і міфалагічныя сюжэты, партрэты, эскізы для габеленаў, пейзажы. Сярод найбольш значных работ — дэкаратыўнае афармленне «Авальнага салона» (Salon oval) у парыжскім гатэлі Субіз: 8 манументальных малюнкаў з гісторыі Амура і Псіхеі, пры гэтым Псіхеі нададзены рысы герцагіні дэ Субіз. Удзельнічаў таксама ва ўпрыгожванні Каралеўскай бібліятэкі, замка Шапель-Гадфруа («Chapelle-Godefroy»), каралеўскіх палацаў Марлі і Версаль.

Сярод вучняў Натуара былі Жан-Батыст Гроз і Жан-Батыст Перано. Блізкім сябрам мастака быў шведскі жывапісец Густаў Лундберг.

Катэгорыя:Мастакі Францыі XVIII стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі ракако
Генрых Наўэн

**Генрых (Гайнрых) Наўэн** (; ,  — , Калькар) — нямецкі мастак, педагог, яскравы прадстаўнік рэйнскага экспрэсіянізму; творчасць уключае жывапісныя палотны, акварэлі, малюнкі, друкаваную графіку, манументальны жывапіс, мазаіку і прыкладное мастацкае рамяство.

## Жыццё і творчасць 
Нарадзіўся ў сям’і пекара. У 1898 годзе паступіў у дзюсельдорфскую Акадэмію мастацтваў. У 1899 годзе браў прыватныя ўрокі ў Мюнхене, у 1900—1902 гадах працягнуў адукацыю ў штутгарцкай Акадэміі. Пасля гэтага далучыўся да членаў бельгійскай мастацкай Латэмскай школы, якая групавалася вакол скульптара Жоржа Мінэ ў фламандскім гарадку. У красавіку 1905 года, пасля свайго вяселля з мастачкай Марыяй Малахоўскай, ён з жонкай прыехаў у Парыж, дзе на працягу доўгага часу вывучаў жывапіс імпрэсіяністаў і фавізм, які зараджаўся.

У пачатку 1906 года пераехаў у Берлін, стаў членам руху Берлінскі сецэсіён, блізка сышоўся з Эмілем Нольдэ, вёў дыскусіі з Максам Бекманам аб новым мастацтве. Вясну і лета звычайна праводзіў на радзіме, у Рэйнландзе. У сваёй невялікай майстэрні каля Крэфельда ў 1909 годзе напісаў буйнафарматнае палатно «Ураджай», якое выставіў у 1910 годзе ў Парыжы, дзякуючы чаму заслужыў станоўчую ацэнку ў лісце А. Маціса. У 1911 годзе канчаткова пакінуў Берлін і вярнуўся на ніжні Рэйн, пасяліўся ў замку Дыльбарн, паблізу Бругена. У Дыльбарне яго наведвалі Генрых Кампендонк, Эрых Хекель, Франц Марк, Гельмут Маке і Аўгуст Маке.

У 1921—1937 гадах — прафесар у Мастацкай акадэміі Дзюсельдорфа, дзе выкладаў разам з такімі майстрамі, як Генрых Кампендонк, Паўль Клее і Ота Дзікс. Пасля прыходу ў Германіі да ўлады нацыянал-сацыялістаў падвергся пераследам; у 1937 годзе яго працы выстаўляліся нацыстамі на прэзентацыі «Дэгенератыўнае мастацтва», а сам Наўэн прымусова звольнены і адпраўлены на пенсію. Апошнія гады жыцця мастака прайшлі ў горадзе Калькар, тут ён і пахаваны. Помнік на магіле мастака — працы Іозефа Бойса.

Катэгорыя:Мастакі Германіі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі Германіі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-жанрысты Германіі
Катэгорыя:Мастакі-пейзажысты Германіі
Катэгорыя:Майстры нацюрморта Германіі
Катэгорыя:Мастакі-манументалісты Германіі
Катэгорыя:Мастакі-мазаічысты
Катэгорыя:Мастакі-экспрэсіяністы Германіі
Катэгорыя:Удзельнікі Першай сусветнай вайны
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Жалезны крыж
Катэгорыя:Памерлі ад раку страўніка
Карл фон Клаўзевіц

**Карл Філіп Готліб фон Клаўзевіц** (; , Бург, Саксонія, Свяшчэнная Рымская імперыя — , Брэслау, Прусія) — прускі военачальнік, ваенны тэарэтык. У 1812—1814 гадах служыў у рускім войску. Сваім сачыненнем «Пра вайну» зрабіў пераварот у тэорыі і асновах ваенных навук.

Катэгорыя:Военачальнікі Свяшчэннай Рымскай імперыі
Катэгорыя:Гісторыкі Германіі
Катэгорыя:Гісторыкі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Ваенныя тэарэтыкі
Катэгорыя:Мемуарысты Германіі
Катэгорыя:Удзельнікі напалеонаўскіх і рэвалюцыйных войнаў
Катэгорыя:Удзельнікі бітвы пад Малаяраслаўцам
Катэгорыя:Удзельнікі Барадзінскай бітвы
Катэгорыя:Удзельнікі вайны 1812 года
Катэгорыя:Памерлі ад халеры
Гісторыя вечнасці (саўндтрэк)

«**Гісторыя вечнасці**» () — саўндтрэк Збігнева Прайснера да аднайменнага фільма 2014 года. Альбом быў выдадзены 1 красавіка 2019 года лэйблам «*Caldera records*».

## Спіс кампазіцый 
## Зноскі 
## Спасылкі 
* «Гісторыя вечнасці» на сайце «*AllMusic*» 
* «Гісторыя вечнасці» на сайце «*Discogs*» 
* «Гісторыя вечнасці» на сайце «*Soundtrack.net*» 
* «Гісторыя вечнасці» на сайце «*Soundtrack Collector*» 

Катэгорыя:Саўндтрэкі Збігнева Прайснера
Катэгорыя:Саўндтрэкі 2019 года
Катэгорыя:Саўндтрэкі
6-я кавалерыйская дывізія (СССР)

**6-я кавалерыйская дывізія** — кавалерыйскае злучэнне Чырвонай арміі, якое існавала ў 1919—1941 гадах.

Сфарміравана на базе Стаўрапольскай кавалерыйскай брыгады пад найменнем *1-й Стаўрапольскай кавалерыйскай дывізіі*. Крыху пазней пераімнавана ў *6-ю*. У 1921 годзе падраздзяленне атрымала ганаровае найменне *«Чангарская»*. У 1936 годзе перніменавана ў *6-ю Кубанска-Церскую казачую Чырванасцяжную дывізію імя С. М. Будзёнага*.

За перыяд свайго існавання ўдзельнічала ў грамадзянскай вайне ў Расіі, Польска-савецкай вайне, грамадзянскай вайне ў Іспаніі, паходзе ў Заходнюю Беларусь і ваявала на пачатковым этапе Вялікай Айчыннай вайны.

Дывізія ўзнагароджана Ганаровым рэвалюцыйным Чырвоным Сцягам (1928), двума Ордэнамі Чырвонага Сцяга (1928 і 1930), Ордэнам Леніна (1935) і Ордэнам Чырвонай Зоркі (1939).

## Спасылкі 
* 6-я Чонгарская кавалерийская дивизия на сайте rkka.ru
* 6 Кубанско-Терская казачья Чонгарская ордена Ленина Краснознамённая ордена Красной Звезды дивизия имени т. Буденного на сайте Кавалерийские корпуса РККА
* Справочник на сайте клуба «Память» Воронежского госуниверситета
* Будённый Семён Михайлович. «Пройдённый путь» в 3-х томах 
* С.Витошнев. «С. М. Будённый. Летопись.» (Биография) 
* Шамбаров Валерий Евгеньевич Белогвардейщина. 82. Последние победы Деникина.
* Деникин Антон Иванович Очерки русской смуты. Глава XX. Операции южных армий в начале 1920 года: от Ростова до Екатеринодара. Рознь между добровольцами и донцами.
* Реорганизация войск Северо-Кавказского военного округа (1921—1929 гг.).
*[http://elib.shpl.ru/ru/nodes/33482 ]
*Казенное учреждение Воронежской области "Государственный архив общественно-политической истории Воронежской области". Фонд № 5297. Опись № 4. Единица № 137. Автобиография, воспоминания члена Президиума Острогожского уездного Совета в 1917-1919 гг. Д.И. Карпика об установлении Советской власти в Острогожском уезде, октябрьских (1917 г.) днях в г. Воронеже. Подлинник. Рукописный и машинописный экз.
Катэгорыя:Дывізіі СССР
Ганаровыя грамадзяне Пінскага раёна

**Ганаровыя грамадзяне Пінскага раёна** — званне за выбітны ўклад у развіццё і росквіт Пінскага раёна.

## Ганаровыя грамадзяне 
### 1998 
* Уладзімір Антонавіч Ралько — двойчы Герой Сацыялістычнай Працы
* Таіса Васільеўна Шпакоўская — Герой Сацыялістычнай Працы

### 2003 
* Сяргей Уладзіміравіч Федаровіч — заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь

### 2006 
* Васіль Майсеевіч Гарошка — Герой Сацыялістычнай Працы (1978)
* Людміла Мікалаеўна Журбіла — Герой Сацыялістычнай Працы (1973)
* Любоў Іванаўна Конанавіч — Герой Сацыялістычнай Працы (1973)
* Кацярына Парфір’еўна Ляснічая — Герой Сацыялістычнай Працы (1973)
* Любоў Ціханаўна Мазоль — Герой Сацыялістычнай Працы
* Іван Міхайлавіч Сярэдзіч — Герой Сацыялістычнай Працы (1965)
* Мікалай Мікалаевіч Касцечка — военачальнік, Герой Расійскай Федэрацыі

### 2009 
* Пётр Сяргеевіч Жукаў — Герой Савецкага Саюза
* Рыгор Мікалаевіч Колб — дзяржаўны дзеяч

### 2013 
* Дзмітрый Дзмітрыевіч Руцкі — дзяржаўны дзеяч
* Вячаслаў Васільевіч Сашко — дзяржаўны дзеяч
* Канстанцін Фёдаравіч Шэўчык — будаўнік
* Антон Іванавіч Ятусевіч — вучоны

### 2018 
* Генадзь Мікалаевіч Невыглас — дзяржаўны дзеяч

### 2019 
* Валерый Васільевіч Рабкавец — дзяржаўны дзеяч

### 2020 
* Уладзімір Фёдаравіч Храленка — дзяржаўны дзеяч

### 2021 
* Вячаслаў Рыгоравіч Ізотаў — дзяржаўны дзеяч
* Юрый Ананьявіч Хвасцюк — дзяржаўны дзеяч

### 2022 
* Дзмітрый Ягоравіч Трэмасаў — Герой Савецкага Саюза

## Спасылкі 
* Почётные граждане Пинского района
* Почетные граждане Пинского района 
* Решение Пинский райсовет 25-10 24.12.2013 Об учреждении звания «Почетный гражданин Пинского района»
Аглядная вежа (Гомель)

**Аглядная вежа** — 40-метровая аглядная вежа ў Цэнтральным раёне Гомеля. Знаходзіцца ў парку Гомельскага палацава-паркавага ансамбля. Збудавана пераважна з цэглы. 

## З гісторыі 
Першапачаткова з’яўлялася выцяжным комінам цукровага завода, заснаванага ў 1840-я гг. у маёнтку І. Ф. Паскевіча. З цягам часу вытворчасць была перанесена ў Добруш. У пачатку 1880-х гг. захаваныя пабудовы цукровага завода ў Гомелі былі пераабсталяваны пад паркавыя аб’екты, сярод якіх і комін, пераўтвораны ў аглядную вежу. Невядома, бытавала прыведзеная ім назва сярод гамяльчан або была яго аўтарскім наватворам. У нарысе І. А. Сербава, Д. І. Даўгялы, Ф. А. Жудро (1911) адзначалася: «Далей на высокім стромкім беразе Сожа, між кветнікаў, стаіць высокая каменная труба-вежа, з верхняй пляцоўкі якой адкрываецца далягляд вёрст на 25 у акружыне». Верхняя пляцоўка не раз служыла для фатаграфавання наваколляў, пра што сведчаць адпаведныя здымкі, найбольш раннім прыкладам якіх з’яўляецца панарама гістарычнага цэнтра Гомеля 1918 г. 

Адна з першых вядомых фотавыяў уласна вежы адносіцца да 1897 г. і належыць аўтарству французскага навукоўцы Ж. дэ Бая. 

Вежа выконвала функцыю паркавага аб’екта цягам усяго савецкага перыяда. Падчас Вялікай Айчыннай вайны пацярпела ад абстрэлаў (сляды ад асколкаў і куляў захоўваюцца дагэтуль), але зруйнавана не была. У паваенны час эксплуатацыя вежы працягвалася аж да пачатку 2000-х гг. З прычыны аварыйнага стану лесвічных маршаў у 2007 г. вежу зачынілі на рамонт. Адбылася замена металічных канструкцый, умацаванне і рэстаўрацыя элементаў цаглянай кладкі, наладжана электразабеспячэнне. Абноўленая вежа была ўрачаста адкрыта 26 лістапада 2015 г..

## Галерэя 

Файл:Homiel, Sož. Гомель, Сож (J. de Baye, 1897) (2).jpg|З боку ракі Сож, 1897 г.
Файл:Homiel, Rumiancaŭ-Paskievič, Park. Гомель, Румянцаў-Паскевіч, Парк (1931) (2).jpg|1931 г.
Файл:Homiel, Rumiancaŭ-Paskievič, Park. Гомель, Румянцаў-Паскевіч, Парк (A. Arciemjeŭ, 1937) (2).jpg|1937 г.
Файл:Homiel, Rumiancaŭ-Paskievič, Park. Гомель, Румянцаў-Паскевіч, Парк (A. Arciemjeŭ, 1937) (3).jpg|1937 г.
Файл:Аглядная вежа, Гомель, 1939 год.jpg|1939 г.

Файл:Аглядная вежа, Гомель, 2022 год.jpg|2022 г.
Файл:Аглядная вежа, Гомель 2022 год (2).jpg|снежань 2022 г.

## У культуры 
### У гарадскім фальклоры 
* Вежа фігуруе сярод аб’ектаў гомельскага парка, якім прыпісваецца наяўнасць падземных камунікацый. Расказ гамяльчаніна Аляксандра Радзевіча, які ў хлапечым веку (1918 г.) разам з сябрам зрабіў выправу ў падземны ход пад вежай, падаў краязнавец А. Ф. Рогалеў.

### У літаратуры 
* У апавяданні Д. Е. Лапо «Легенда пра замак» (зборнік 1895 г.) аб’ект (заводскі комін) апісваецца вачыма вясковага хлопчыка: «Дымагарная труба выцягнулася за хмары, і як змрочны дэман, што стаяў на граніцы светлага і цёмнага сусветаў, здавалася, святкавала перамогу над усімі сціжамі анёлаў і пагражала нябёсам».

Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Гомельскі палацава-паркавы ансамбль
Мікалай Фёдаравіч Пагодзін

**Мікалай Фёдаравіч Пагодзін** (; сапраўднае прозвішча — Стукалаў; 3 [16] лістапада 1900, станіца Гундароўская, Вобласць Войска Данскога, Расійская імперыя — , ) — рускі савецкі сцэнарыст і драматург. Заслужаны дзеяч мастацтваў РСФСР (1949). Лаўрэат Ленінскай (1959) і дзвюх Сталінскіх прэмій (1941, 1951). Кавалер двух ордэнаў Леніна (1939, 1960).

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Растоўскай вобласці
Катэгорыя:Сцэнарысты СССР
Катэгорыя:Сцэнарысты Расіі
Катэгорыя:Сцэнарысты XX стагоддзя
Катэгорыя:Драматургі СССР
Катэгорыя:Драматургі Расіі
Катэгорыя:Драматургі XX стагоддзя
Катэгорыя:Пісьменнікі-сацрэалісты
Катэгорыя:Асобы, вядомыя пад літаратурнымі псеўданімамі
Анжэліка (фільм, 2015)

«**Анжэліка**» () — амерыканскі трылер 2015 года рэжысёра . Галоўныя ролі выканалі , , , .

## Сюжэт 
Пасля нараджэння дзіцяці з парай, якая жыве ў віктарыянскім Лондане, адбываецца шэраг незвычайных псіхалагічных і звышнатуральных падзей.

## Акцёрскі склад 
## Саўндтрэк 
Музычнае суправаджэнне да фільма «*Анжэліка*» напісаў польскі кампазітар Збігнеў Прайснер.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы ЗША 2015 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы 2015 года
Катэгорыя:Фільмы-трылеры 2015 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы-трылеры ЗША
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы Мітчэла Ліхтэнштэйна
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Збігнеў Прайснер
Левы фронт (Расія)

**Левы фронт** — расійскі грамадска-палітычны рух левага толку.

Левы фронт быў заснаваны на ўстаноўчым з’ездзе ў кастрычніку 2008 года ён быў абраны ў раду і выканаўчы камітэт «Левага фронту» і стаў каардынатарам яго арганізацыйнага аддзела. Акрамя яго ў кіраўніцтва «Левага фронту» ўвайшлі Ілля Панамароў, лідар РКП-КПСС Аляксей Прыгарын, дырэктар інстытута «Калектыўнае дзеянне» і жонка дэпутата Дзяржаўнай думы Алега Шэіна Карын Клеман і кіраўнік Ісламскага камітэта Расіі Гейдар Джэмаль.

Найбольшую вядомасць Левы фронт атрымаў падчас пратэстаў 2011-2013 гадоў. Сябры фронту актыўна ўдзельнічалі ў пратэстных акцыях, Анастасія Удальцова стала адным з заяўнікаў мітынгу на Балотнай плошчы 10 снежня 2011 года і шэсця па Якіманцы, а Сяргей Удальцоў выступіў у якасці галоўнага арганізатара марша мільёнаў 6 мая 2012 года, які сабраў, паводле некаторых ацэнак, да 200 000 чалавек і скончыўся сутыкненнямі з паліцыяй.

Катэгорыя:Палітычныя арганізацыі Расіі
Катэгорыя:Леварадыкальныя арганізацыі
Усеіндыйская футбольная федэрацыя

**Усеіндыйская футбольная федэрацыя** () — арганізацыя, якая здзяйсняе кантроль і кіраванне футболам у Індыі пад юрысдыкцыяй Міністэрства па справах моладзі і спорту Індыі. Федэрацыя з'яўляецца арганізатарам зборных каманд Індыі і кантралюе правядзенне нацыянальнага чэмпіянату і шэрагу іншых агульнанацыянальных турніраў. Федэрацыя была заснавана ў 1937 годзе і была прынята ў лік членаў ФІФА ў 1948 годзе. У 1954 годзе УІФФ стала адной з краін-заснавальніц Азіяцкай канфедэрацыі футбола (АФК), а ў 1997 годзе — Федэрацыі футбола Цэнтральнай і Паўднёвай Азіі. 

## Гісторыя 
У 1996 годзе УІФФ заснавала першую нацыянальную лігу ў краіне, паўпрафесійную Нацыянальную футбольную лігу. Да гэтага большасць клубаў гулялі ў дзяржаўных лігах або асобных агульнанацыянальных турнірах.

У 2006 годзе УІФФ перафарматаваў лігу ў I-лігу, каб зрабіць турнір цалкам прафесійным. Аднак на працягу наступных сезонаў ліга несла страты ад недахопу папулярнасці з-за дрэннага маркетынгу.

У жніўні 2022 года ФІФА прыпыніла дзейнасць федэрацыі за парушэнне яе статута аб умяшанні трэціх асоб. Індыя пазбавілася правоў на правядзенне міжнародных футбольных турніраў, у тым ліку Чэмпіянату свету па футболе сярод дзяўчат да 17 гадоў, запланаванага на кастрычнік 2022 года.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 

Катэгорыя:Футбол у Індыі
Індыя
Ядзерны навукова-даследчы цэнтр у Ёнбёне

**Ядзерны навукова-даследчы цэнтр у Ёнбёне** — найбуйнейшы ядзерны аб’ект КНДР, які кіруе першым ядзерным рэактарам. Размешчаны ў Ёнбёне (правінцыя Пхёнан-Пукто).

Заснаваны ў 1964 годзе пры садзейнічанні СССР.

У 1965 годзе ўведзены ў дзеянне савецкі ядзерны рэактар ІРТ-2000 магутнасцю 2 мегавата.

16 красавіка 2009 года інспектары МАГАТЭ з гэтага цэнтра былі выдвараныя з краіны.

## Інфармацыя пра энергаблокі 
## Спасылкі 
* Знішчаны сімвал ядзернай праграмы
Катэгорыя:Эканоміка КНДР
Катэгорыя:Цэнтры ядзерных даследаванняў
Allium backhousianum

**Allium backhousianum** — від травяністых кветкавых раслін роду  сямейства , эндэмік Кыргызстана.

## Таксанамія 
Класіфікацыя Кронквіста (1988) адносіла гэты род да , пазней паводле вынікаў філагенетычных даследаванняў род  быў выдзелены ў асобнае сямейства  (), аднак у больш позняй Сістэме класіфікацыі APG III (2009) роды, якія ўваходзілі ў гэта сямейства, былі ўключаны ў сямейства .

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Катэгорыя:Таксоны, названыя ў гонар людзей
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1885 годзе
Мазоль

**Мазоль** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксей Аляксандравіч Мазоль (1949—2016) — беларускі архітэктар.
* Любоў Ціханаўна Мазоль (1923—2007) — Герой Сацыялістычнай Працы.
Любоў Ціханаўна Мазоль

**Любоў Ціханаўна Мазоль** (, в. Аснежыцы, Пінскі павет, Палескае ваяводства — , Пінскі раён) — беларускі жывёлавод, Герой Сацыялістычнай Працы (1966).

## Біяграфія 
З 1948 года працавала паляводам, звеннявой па вырошчванні лёну, свінаркай, з 1955 года па 1978 год даяркай калгасу «Аснежыцкі».

Дэпутат Вярхоўнага Савету БССР у 1971—1975 гадах.

## Узнагароды 
Герой Сацыялістычнай працы (1971). Узнагароджана ордэнам Леніна (1971), Працоўнага Чырвонага Сцяга (1958), урадавымі ўзнагародамі. У 2006 годзе за асаблівыя заслугі ў развіцці сельскагаспадарчай вытворчасці Пінскага раёна прысвоена званне «Ганаровы грамадзянін Пінскага раёна».

## Спасылкі 
* Мазоль Каханне Ціханаўна 

Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Пінскага раёна
Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 8-га склікання
¡Basta Ya!

**¡Basta Ya!** (у перакладзе з ісп. — «Хопіць, хопіць!») — іспанская масавая арганізацыя, якая выступала супраць тэрарызму і гвалту, у першую чаргу з боку баскскіх сепаратыстаў ЭТА, і супраць прапаноў аб змене статута аўтаноміі Краіны Баскаў, прапанаваных урадам Хуана Хасэ Ібарэча. Яе асноўнай дзейнасцю былі дэманстрацыі і пратэсты. Уся дзейнасць ¡Basta Ya! фінансавалася за кошт ахвяраванняў прыватных асоб і «Фонду Мігеля Анхеля Бланка». Некаторыя іншыя грамадскія групы, такія як «Фонд Грэгарыа Арданьеса», «Белыя рукі» і «Дэнан Артэан», таксама дапамагалі руху.

У 2000 годзе рух ¡Basta Ya! атрымаў прэмію Сахарава, якая прысуджаецца Еўрапарламентам за актыўную кампанію за правы чалавека, дэмакратыю і талерантнасць у Краіне Баскаў.

У 2007 годзе арганізацыя была распушчана.

Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі імя Сахарава
Катэгорыя:Краіна Баскаў
Катэгорыя:Арганізацыі Іспаніі
Хардзі

**Хардзі** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Годфры Харалд Хардзі, англійскі матэматык
* Том Хардзі,  брытанскі акцёр тэатра і кіно
* Томас Хардзі, англійскі раманіст і паэт
Выбух у Ерэване (2022)

**Выбух у гандлёвым цэнтры «Сурмалу»** — буйны выбух у цэнтры Ерэвана (Арменія), які здарыўся 14 жніўня 2022 года і прывёў да разбурэнняў і чалавечых ахвяр. 

## Здарэнне 
Прэс-служба мэрыі Ерэвана паведаміла, што на рынку «Сурмалу» ўзарваўся склад, прызначаны для захоўвання матэрыялаў для феерверкаў.

Выбух адбыўся ў 13:23 па мясцовым часе. У выніку загінула 16 і пацярпела некалькі дзясяткаў чалавек, яшчэ 9 станам на абед 16-га чысла лічыліся зніклымі без вестак. Вялікі пажар, выкліканы выбухам, знішчыў частку гандлёвага цэнтра, абрушыўся трохпавярховы будынак склада.

Міністэрства аховы здароўя краіны паведаміла ў першыя суткі колькасць грамадзян, перададзеных у розныя медыцынскія ўстановы сталіцы пасля выбуху, склала 51 чалавек.

## Рэакцыя 
На наступны дзень пасля выбуху прэм’ер-міністр Арменіі Нікол Пашынян разам з іншымі высокапастаўленымі асобамі выехаў на месца здарэння, дзе яго сустрэў мэр горада.

З 17 па 18 жніўня ў сувязі з трагедыяй у Арменіі і непрызнанай НКР аб’яўлена двухдзённая жалоба.

## Крымінальная справа 
У сувязі з выбухам узбуджана крымінальная справа па ч. 2 арт. 357 і Крымінальна-працэсуальнага кодэкса РА (парушэнне правілаў або патрабаванняў пажарнай бяспекі, якое пацягнула па неасцярожнасці смерць чалавека ці іншыя цяжкія наступствы) і ч. 2 арт. Артыкул 358.

Міністр па надзвычайных сітуацыях Армэн Памбухчан заявіў, што пра тэракт гаворка не ідзе.

Катэгорыя:Жнівень 2022 года
Катэгорыя:Падзеі 14 жніўня
Катэгорыя:Катастрофы 2022 года
Катэгорыя:Падзеі ў Ерэване
XV інтэрбрыгада імя Аўраама Лінкальна

**XV інтэрбрыгада імя Аўраама Лінкальна** — адна з інтэрбрыгад, што змагаліся ў грамадзянскай вайне ў Іспаніі на баку рэспубліканцаў. Падраздзяленне названа ў гонар 16-га прэзідэнта ЗША Аўраама Лінкальна.

## Баявы шлях 
Створана ў студзені 1937 года. За час свайго знаходжання ў Іспаніі прыняла ўдзел у многіх бітвах. Да найболей значных можна аднесці бітву пры Брунетэ, бітву за Сарагосу, баі за Кінта, бітву пры Бельчытэ, Тэруэльскую аперацыю, баі на Хараме і бітву на Эбра. Часць несла цяжкія страты, што вымушала камандаванне папаўняць падраздзяленне іншымі фармаваннямі і часам нават аб’ядноўваць патрапаныя батальёны ў адно злучэнне.

## Склад 
## Камандзіры
## Літаратура 
* Raeburn, Fraser (2022). "'The Surest of All Morale Barometers': Transnational Encounters in the XV International Brigade". Contemporary European History. 31 (1): 85–99. doi:10.1017/S0960777321000217. S2CID 237807295.
* Beevor, Antony (2005). La Guerra Civil Española. Barcelona: Círculo de Lectores. ISBN 978-84-672-1532-8.
* Cecil Eby, Comrades and Commissars, 2007.
* Engel, Carlos (1999). Historia de las Brigadas Mixtas del Ejército Popular de la República. Madrid, Almena. ISBN 84-922644-7-0.
* Salas Larrazábal, Ramón. Historia del Ejército Popular de la República, La Esfera de los Libros, Madrid, 2006. ISBN 84-9734-465-0.
* Thomas, Hugh (1976). Historia de la Guerra Civil Española. Barcelona: Círculo de Lectores. ISBN 84-226-0873-1.
Катэгорыя:Брыгады
Катэгорыя:Інтэрнацыянальныя брыгады
Кашалінскае ваяводства (1950—1975)

**Кашалінскае ваяводства** () — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў Польшчы ў 1950—1975 гадах. Сядзібай ваяводскіх улад быў горад Кашалін.

Кашалінскае ваяводства, побач з Апольскім і Зеленагурскім, было адным з трох новых ваяводстваў, створаных у выніку адміністрацыйнай рэформы 1950 года. Яно было створана ва ўсходняй частцы вялікага Шчэцінскага ваяводства, якое ахоплівала амаль усю Заходнюю Памеранію.

Нягледзячы на тое, што Кашалін быў сталіцай ваяводства, Слупск быў самым буйным горадам і галоўным прамысловым цэнтрам рэгіёну.

Пасля адміністрацыйнай рэформы 1975 года з усходняй часткі Кашалінскага ваяводства было вылучана Слупскае ваяводства, а з паўднёвых паветаў — фрагмент Пільскага ваяводства.

## Гл. таксама 
* Кашалін
* Польская Народная Рэспубліка

Катэгорыя:Гісторыя Заходнепаморскага ваяводства
Катэгорыя:Ваяводствы Польшчы (1944—1975)
Кашалінскае ваяводства

**Кашалінскае ваяводства** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка, якая існавала ў Польшчы ў розныя часы:
* Кашалінскае ваяводства (1950—1975)
* Кашалінскае ваяводства (1975—1998)

## Гл. таксама 
* Кашалін
* Заходнепаморскае ваяводства
Батальён імя Аўраама Лінкальна

**Батальён імя Аўраама Лінкальна** (, ) — падраздзяленне амерыканскіх добраахвотнікаў са складу 15-й інтэрбрыгады, якое змагалася ў грамадзянскай вайне ў Іспаніі на баку рэспубліканцаў.

## Гісторыя 
Батальён сфарміраваны ў 1936 годзе пераважна з ліку амерыканскіх камуністаў пры падтрымцы Камуністычнага інтэрнацыяналу. Падраздзяленне назвалі ў гонар 16-га прэзідэнта ЗША Аўраама Лінкальна. Батальён першапачаткова меў тры роты, дзве пяхотныя і адзін кулямётны. У 1937 годзе батальён Лінкальна трапіў у склад 15-й інтэрбрыгады. Улетку злучэнне аб’яднана з батальёнам Вашынгтона ў *батальён Лінкальна—Вашынгтона*. Увосень 1938 гады рэспубліканцы пачынаюць расфармоўваць усе замежныя падраздзяленні. На студзень 1939-га большая частка байцоў баталона пакінула Іспанію, але некаторыя знаходзіліся ў палоне ў нацыяналістаў аж да канца вайны.

За час свайго знаходжання ў Іспаніі батальён прыняў удзел у многіх бітвах. Да найболей значных можна аднесці бітву пры Брунетэ, бітву за Сарагосу, бітву пры Бельчытэ, Тэруэльскую аперацыю і бітву на Эбра.

## Асабісты склад 
Праз батальён прайшло 3015 чалавек, у тым ліку 85 афраамерыканцаў. У ім і брыгадзе наогул служылі, апроч ўраджэнцаў ЗША, канадцы, брытанцы, ірландцы, грэкі, югаславы, кубінцы і прадстаўнікі іншых нацыянальнасцяў. У 1938-м у падраздзяленне інтэграваныя іспанцы.

## Камандзіры 
У розны перыяд батальён узначальвалі:
* Джэймс Харыс
* Роберт Хэйл Мэрымен
* Марцін Хурыхан
* Олівер Лоў
* Мірка Маркавічс
* Стыў Нэльсан
* Ханс Амлі
* Леанард Лэмб
* Філ Дэтро
* Дэвід Морыс Рэйс
* Аарон Лапоф
* Мілтан Вольф

## Памяць 
У цяперашні час у ЗША знаходзяцца 4 манументы, прысвечаныя батальёну  Лінкальна:
* У горадзе Сіэтл, на тэрыторыі студэнцкага мястэчка Вашынгтонскага ўніверсітэта.
* У парку Джэймса Мэдысана, у Мадысан.
* У Сан-Францыска.
* У паўночнай частцы Гарадскога каледжа Нью-Ёрка.

## Спасылкі 
* The Abraham Lincoln Brigade Archives (ALBA)
* The Volunteer, the quarterly journal of the Abraham Lincoln Brigade Archives
* The ALBA Blog
* An essay on the Lincolns
* *Some Men Put Up Their Lives*
* Columbia Historical Review *Dutch Involvement in the Spanish Civil War*
* List of Abraham Lincoln Brigade Volunteers *New York University Robert F. Wagner Labor Archives*
* Online guide to the archives of the Lincoln Brigade, Tamiment Library (New York).
* The Abraham Lincoln Brigade and related papers, 1957, The Bancroft Library
* Fighting Fascism: The Americans — Women and Men — Who Fought In the Spanish Civil War (Democracy Now! show, aired April 30, 2007)
* Facing Fascism at the Museum of the City of New York (New York Times)
* FBI Monograph: Summary Memorandum on The Veterans of The Abraham Lincoln Brigade 1937—1948
Катэгорыя:Інтэрнацыянальныя брыгады
Карбованец

**Карбо́ванец** (укр. карбо́ванець) — грашовая адзінка Украінскай дзяржавы ды Украінскай Народнай Рэспублікі ў 1918—1920, Рэйхскамісарыята Украіна ў 1942—1944, Украіны ў 1992—1996 гадах. Таксама украінская назва імперскага ды савецкага рублёў.

## Этымалогія 
Назва «карбованец», па адным меркаванням, узнікла ва Украіне ад укр. карбувати — рабіць зарубкі (На дрэве) — старога, прымітыўнага спосаба запісваць даўгі і гаспадарскія разлікі з выкарыстоўваннем зарубак на палках.

Ва Украіне больш распаўсюджана версія, што назва бярэ пачатак ад слова укр. карбувати — «чаканіць», як указанне на працэс выраба манет ды медалёў.

У сусветным стандарце ISO 4217 назва карбованца на англійскай мове — *Karbovanet, у англамоўнай версіі сайта Нацыянальнага банка Украіны, а таксама ў радзе каталогаў — Karbovanets.*

Катэгорыя:Грашовыя адзінкі паводле алфавіта
Катэгорыя:Грошы Украіны
Турандот (опера)

**«Турандот»** — опера ў трох дзеях Джакама Пучыні паводле матываў аднайменнай п’есы Карла Гоцы.

Першая пастаноўка адбылося 25 красавіка 1926 года ў Мілане. Пучыні памёр, не паспеўшы завяршыць працу над операй, і ў далейшым усе пастаноўкі «Турандот» завяршаліся фінальным дуэтам і фіналам Франка Альфана, які стварыў іх паводле чарнавікоў аўтара.

## Персанажы 
* Турандот, прынцэса (сапрана)
* Альтум, імператар Кітая, яе бацька (тэнар)
* Цімур, татарскі цар у выгнанні (бас)
* Калаф, яго сын (тэнар)
* Лю, маладая рабыня Цімура (сапрана)
* Пінг, вялікі дарадца (барытон)
* Панг, вялікі прарок (тэнар)
* Понг, вялікі кухар (тэнар)
* Мандарын (барытон)
* прынц Персіі, кат, гвардыя, слугі, дзеці, мудрацы, служанкі, салдаты, сцяганосцы, музыканты, цені мёртвых, натоўп (хор)

## Сюжэт 
Дзеянне адбываецца ў Кітаі «ў легендарныя часы».

### Дзея I 
Мандарын абвяшчае рашэнне Турандот: той, хто хоча яе рукі, павінен разгадаць тры загадкі. Той, хто не справіцца, будзе забіты. Малады персідскі прынц пацярпеў першую няўдачу. Прынц Калаф сустракае свайго бацьку Цімура, які быў выгнаны са сваёй імперыі і хаваецца ў Пекіне. Яго суправаджае рабыня Лю, яна ўлюбляецца ў Калафа. Калі ўзыходзіць месяц, персідскага прынца вядуць на смерць. Дарэмна натоўп моліць Турандот аб літасці. Калаф захапляецца прыгажосцю Турандот і, нягледзячы на спробы Цімура, Лю і трох міністраў спыніць яго, вырашае заваяваць прыхільнасць Турандот.

### Дзея II 
Міністры Пінг, Панг і Понг рыхтуюцца да цырымоніі і аплакваюць гады праўлення Турандот, за якія ўжо былі забітыя 13 прэтэндэнтаў. Сапраўдныя матывы Турандот выяўляюцца — яе бабулю выкраў і забіў іншаземец, і такім чынам Турандот хоча адпомсціць. Імператар Альтум спрабуе адгаварыць Калафа ад удзелу ў спаборніцтве, але той застаецца непахісны. Аднак Калафу ўдаецца адгадаць усе тры загадкі — пра надзею, пра кроў і пра сябе. Турандот моліць бацьку не аддаваць яе іншаземцу, але Калаф не жадае браць Турандот сілай — ён прапануе ёй адгадаць яго імя, і калі ёй гэта ўдасца, Калаф добраахвотна памрэ.

### Дзея III 
Па загадзе Турандот усе жыхары горада спрабуюць даведацца імя іншаземца. Аднак Калаф упэўнены, што нікому не ўдасца. Міністры спакусамі спрабуюць выбіць імя з самога Калафа, але безвынікова. Затым прывозяць Цімура і Лю, якіх бачылі з незнаёмцам. Каб выратаваць старога караля, Лю кажа, што толькі яна ведае яго сапраўднае імя. Ёй пагражаюць катаваннямі. Яны развітваюцца з Калафам і колюць сябе кінжалам, прадказваючы, што Турандот закахаецца ў самога прынца. Калі яе цела выносяць, Турандот і Калаф застаюцца адны. Калафа цалуе Турандот, яна прызнаецца, што ненавідзела яго і кахала адначасова. Калаф адкрывае ёй сваё імя і аддае свой лёс у яе рукі. Яна дае яму імя — Любоў. Людзі ўслаўляюць жыццё і каханне.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Пучыні
Катэгорыя:Літаратурныя творы на італьянскай мове
Катэгорыя:Оперы на італьянскай мове
Катэгорыя:Оперы Джакама Пучыні
Катэгорыя:Музычныя творы 1921 года
Рунец

**Рунец** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Пятро Рунец (1911—1997) — беларускі празаік.
* Таццяна Аркадзьеўна Рунец (нар. 1969) — беларускі дзяржаўны дзеяч, эканаміст.
Пажар у царкве Эль-Гізы

**14 жніўня 2022 года падчас нядзельнага богаслужэння ў копцкай царкве Абу-Сіфін у горадзе Эль-Гіза на ўскраіне Каіра, Егіпет, здарыўся пажар**. Міністэрства аховы здароўя і народанасельніцтва Егіпта паведаміла, што загінуў 41 чалавек, у тым ліку некалькі дзяцей, і 12 чалавек атрымалі раненні. Святар царквы, Абдул Масіх Бахіт, быў сярод загінулых. Пажар стаў адной з самых трагічных падзей у найноўшай гісторыі Егіпта.

## Храналогія падзей 
14 жніўня падчас нядзельнага богаслужэння ў царкве Абу-Сіфін сабралася не менш за 5 тыс. чалавек. Пажар пачаўся незадоўга да 9 гадзін раніцы (UTC+02:00). Па звестках Reuters, агонь заблакаваў галоўны ўваход. Людзі, якія знаходзіліся на трэцім і чацвёртым паверхах, сталі падаць адзін на аднаго. На месца пажару было накіравана 15 пажарных машын. Выданне *Egypt Today* паведаміла, што сцены ў царкве былі з драўляным аздабленнем, з-за чаго агонь змог хутка распаўсюдзіцца на вялікай плошчы.

## Расследаванне 
Генеральны пракурор Егіпта Хамада эль-Саві распарадзіўся правесці расследаванне пажару, у царкву была накіравана група пракурораў.

Катэгорыя:Пажары
Катэгорыя:Жнівень 2022 года
Катэгорыя:Падзеі 14 жніўня
Катэгорыя:Катастрофы 2022 года
ФК Таўрыя Сімферопаль

**«Таўрыя»** () — украінскі футбольны клуб з горада Сімферопаль. З’яўляецца першым чэмпіёнам Украіны па футболе, і з 1991 па 2014 гады клуб выступаў ва Украінскай Прэм’ер-лізе. У 2014 годзе ў сувязі з анексіяй Крыма спыніў сваё існаванне. У 2016 годзе аднавіў існаванне і базаваўся ў горадзе Бэрыслаў і вёсцы Мар’янаўка Херсонскай вобласці. У 2022 годзе клуб зноў прыпыніў дзейнасць у сувязі з расійскім уварваннем ва Украіну.

У складзе «Таўрыі» ў розныя гады выступалі шматлікія беларускія футбалісты, сярод якіх Васіль Хамутоўскі, Мікалай Кашэўскі, Сяргей Кузняцоў, Яўген Лінеў, Міхаіл Канапелька, Генадзь Мардас, Сяргей Кукалевіч, Сяргей Рабінін і Павел Бацюта.

## Дасягненні 
### Украінская ССР 
* **Чэмпіянат УССР**
**  **Чэмпіён** (**3**): 1973, 1985, 1987
**  **Віцэ-чэмпіён** (**1**): 1986
**  **Бронзавы прызёр** (**2**): 1962, 1972
* **Кубак УССР**
**  **Уладальнік** (**3**): 1974
**  **Фіналіст** (**1**): 1975

### Украіна 
* **Украінская Прэм’ер-ліга**
**  **Чэмпіён** (**1**): 1992
* **Кубак Украіны**
**  **Уладальнік** (**1**): 2010
**  **Фіналіст** (**1**): 1994

### Міжнародныя 
* **Кубак Інтэртота**
**  **Фіналіст** (**1**): 2008

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт клуба

Таўрыя Сімферопаль
Свабодны рабочы саюз

**Свабодны рабочы саюз** **(СРС)** () — анарха-сіндыкалісцкі прафсаюз у Германіі.

Свабодны рабочы саюз быў заснаваны ў 1977 годзе і лічыць сябе спадкаемцам Саюза свабодных рабочых Германіі. Да 2016 года СРС быў удзельнікам Міжнароднай асацыяцыі працоўных, але выйшаў з яе і выступіў адным з заснавальнікаў абноўленай МАП у 2018 годзе.

11 снежня 2009 года акруговы суд Берліна выдаў судовую забарону, паводле якой спынялася дзейнасць берлінскага аддзялення СРС – Саюза свабодных рабочых Берліна. Аднак, ужо 10 чэрвеня 2010 года забарона была адменена як парушаючая свабоду прафсаюзаў.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт СРС

Катэгорыя:Прафсаюзы Германіі
Катэгорыя:Арганізацыі паводле алфавіта
Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 1977 годзе
Іван Міхайлавіч Сярэдзіч

**Іван Міхайлавіч Сярэдзіч** (, в. Забараўцы, Пінскі павет, Палескае ваяводства — ) — Герой Сацыялістычнай Працы (1965).

## Біяграфія 
З 1950 да 1958 гг. трактарыст Лагішынскай машынатрактарнай станцыі. З 1958 года трактарыст, з 1964 года брыгадзір механізаванага звяна калгаса імя Кірава Пінскага раёна.

## Узнагароды 
Герой Сацыялістычнай Працы (1965). Узнагароджаны ордэнам Леніна (1965), Кастрычніцкай Рэвалюцыі (1973), медалямі. Заслужаны механізатар Беларусі (1963).

У 2006 годзе за асаблівыя заслугі ў развіцці сельскагаспадарчай вытворчасці Пінскага раёна прысвоена званне «Ганаровы грамадзянін Пінскага раёна».

## Спасылкі 
Середич Иван Михайлович 

Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Пінскага раёна
Таццяна Аркадзьеўна Рунец

**Таццяна Аркадзьеўна Рунец** (нар. , в. Докшыцы, Віцебская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, эканаміст, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання.

## Біяграфія 
Скончыла Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.

Працавала ў фінансавым аддзеле Докшыцкага райвыканкама, эканамістам фінансавага аддзела выканкама Заводскага раёна г. Мінска, галоўным эканамістам, начальнікам аддзела фінансаў галін гарадской гаспадаркі, намеснікам начальніка фінансавага ўпраўлення Мінскага гарвыканкама, начальнікам Галоўнага ўпраўлення Міністэрства фінансаў Рэспублікі Беларусь па г. Мінску. Член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7 склікання, старшыня Пастаяннай камісіі па эканоміцы, бюджэце і фінансах.

## Літаратура 
* Ключавая ўмова стабільнасці : па ініцыятыве старшыні Пастаяннай камісіі Савета Рэспублікі па эканоміцы, бюджэце і фінансах Таццяны Рунец адбылася рабочая сустрэча па пытанні ўдасканалення заканадаўства для забеспячэння своечасовай выплаты заработнай платы // Звязда. ― 2022. — 11 сакавіка (№ 48). — Дадат.: с. 8. — (Мясцовае самакіраванне).

Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання
Уладзімір Фёдаравіч Храленка

**Уладзімір Фёдаравіч Храленка** (нар. , в. Займішча, Бранская вобласць) — беларускі аграном, спецыяліст у галіне дзяржаўнага кіравання сельскай гаспадаркай і харчаваннем; член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання.

## Біяграфія 
Пасля заканчэння сярэдняй школы ў Клінцах паступіў у Белдзяржсельгасакадэмію, які скончыў у 1985 годзе.

Працаваў галоўным аграномам у пінскім калгасе імя Калініна, спецыялістам райсельгасхарча, аграномам-меліяратарам калгаса «Перамога» (1987—1993). З 2007 года — дырэктар адкрытага акцыянернага таварыства «Парахонскае».

Выбіраўся дэпутатам Брэсцкага абласнога Савета дэпутатаў 28 склікання, членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання.

## Узнагароды 
Адзначаны медалямі «За працоўныя заслугі» і юбілейным «100 гадоў органам дзяржаўнага кіравання сельскай гаспадаркай і харчаваннем Беларусі», ганаровымі граматамі Мінсельгасхарча і Брэсцкага аблвыканкама.

Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь (2025).

## Спасылкі 
* Звесткі пра выбраных дэпутатаў Брэсцкага абласнога Савета дэпутатаў дваццаць восьмага склікання  
* УЛАДЗІМІР ХРАЛЕНКА: «МАЦНЕЙ ЗА ЎСІХ ТОЙ, ХТО ВАЛОДАЕ САБОЙ» 

Катэгорыя:Раслінаводы Беларусі
Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Брэсцкага абласнога Савета дэпутатаў 28-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты Пінскага раённага Савета дэпутатаў
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Пінскага раёна
Тарноўская воласць

**Тарноўская воласць** — адміністрацыйная адзінка ў складзе Лідскага павета Расійскай імперыі.

Утворана ў 1861 г. пасля скасавання прыгону, з прыгонных зямель Тарноўшчыны, Радзівонішак, Малога Ольжава, Вялікага Ольжава, Кульбакаў і Дзітвы Шамятоўскай з сядзібай у маёнтку Тарноўшчына. У склад Тарноўскай воласці спачатку ўваходзілі вёскі Парачаны, Масявічы, Хадзюкі, Гарняты, Рэпнікі, Бабоўцы, Палубнікі, Далекія, Дудары, Раклёўцы, Банцавічы, Ольжава, Кульбакі, Монькаўцы, Цвербуты і Більтаўцы, разам вёсак 16, душ 848. У 1866 г. да Тарноўскай воласці далучылі са скасаванай Голдаўскай воласці вёску Дзітрыкі, а з Лідскай воласці дадалі вёскі Мохавічы, Янаўляны, Дубчаны і Цыбары, прычым Тарноўская воласць была падзелена на тры вясковыя грамады — Тарноўскую, Ольжаўскую і Радзівонішкаўскую. Пасля гэтага Тарноўская воласць налічвала 20 вёсак, сялянскіх душ паводле рэвізіі 1857 г. — 1166.

У 1906 г. у Тарноўскай воласці налічвалася 20 вёсак, сялянскіх гаспадарак — 680, мужчын — 3 501, жанчын — 2 406, разам — 4 907; рольнай зямлі — 5 227 дзесяцін: коней — 652, кароў — 1 632 і іншага быдла — 2 050 штук. Кожная вясковая грамада мела ўласныя запасы збожжа.

У міжваеннай Польшчы Тарноўскай гміне была прысвоена назва Белагрудская.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Тарнова
Катэгорыя:Лідскі павет (Расійская імперыя)
Катэгорыя:Воласці Віленскай губерні
Суперкубак Польшчы па баскетболе 2001

**Суперкубак Польшчы па баскетболе 2001** — 3-ы штогадовы розыгрыш суперкубка Польшчы па баскетболе, які складаецца з аднаго матча паміж пераможцам чэмпіянату Польшчы і ўладальнікам Кубка Польшчы.

## Спасылкі 
*  [(30:26, 24:16, 25:16, 22:16) Czytaj więcej na: https://sport.trojmiasto.pl/Superpuchar-w-gablocie-Prokomu-Trefl-Sopot-n681.html Superpuchar w gablocie Prokomu Trefl Sopot!]

2001
Катэгорыя:2001 год у баскетболе
Катэгорыя:Спорт у Польшчы ў 2001 годзе
Тупалы

Назву **Ту́палы** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Гродзенская вобласць:
** Вялікія Тупалы — вёска ў Карэліцкім раёне
** Малыя Тупалы — вёска ў Карэліцкім раёне

### Украіна 
* Валынская вобласць:
** Тупалы — вёска ў Турыйскім раёне
Ота Небель

**Ота Небель** (,  — , ) — нямецкі жывапісец, гравёр, пісьменнік і акцёр, прадстаўнік экспрэсіянізму. Вядомы дзякуючы сваім паэмам і антываеннай сатыры, Небель пісаў экспрэсіянісцкія карціны са стылізаванымі, амаль абстрактнымі формамі, якія нагадваюць жывапіс яго сяброў — Паўля Клее і Васіля Кандзінскага. Пасля прыходу да ўлады нацыстаў Небель эмігрыраваў у Швейцарыю. Сярод яго значных твораў — «Трыумф» (1946, Музей Саламона Гугенхайма, Нью-Ёрк) і «U 1162» (1964, Галерэя Нірэндорф, Берлін).

Катэгорыя:Мастакі-абстракцыяністы
Катэгорыя:Мастакі-экспрэсіяністы Германіі
Катэгорыя:Мастакі Германіі XX стагоддзя
Катэгорыя:Паэты Германіі
Катэгорыя:Паэты XX стагоддзя
Катэгорыя:Авангардызм
Катэгорыя:Акцёры Германіі
Готфрыд Нелер

**Годфрыд Нелер** (, ;  — ) — нямецкі жывапісец, найбольш папулярны партрэтыст Вялікабрытаніі мяжы XVII—XVIII стагоддзяў. Быў пасвечаны ў рыцары кіраўніком Нідэрландаў і каралём Англіі Вільгельмам III. Георг I дараваў яму годнасць баранета.

## Біяграфія 
Готфрыд Нелер нарадзіўся 8 жніўня 1646 года ў паўночнагерманскім горадзе Любеку. Вучань Фердынанда Бола ў Амстэрдаме; правёў некалькі гадоў у Венецыі, вывучаў там творы Тыцыяна і Тынтарэта.

Пасяліўшыся з 1674 года ў Лондане, быў да канца свайго жыцця каралеўскім прыдворным жывапісцам і выконваў замовы, якія ў мностве сыпаліся да яго з боку англійскай шляхты. Вялікі поспех мелі яго партрэты дзесяці прыгажунь двара Вільгельма III, створаныя ў перайманне аналагічнай серыі яго папярэдніка Пітэра Лелі. Для залы пасяджэнняў вігаўскага клуба «Кіт-Кэт» стварыў не менш за сорак партрэтаў яго членаў; гэты фармат партрэта (крыху менш за паясны) атрымаў назву «кіт-кэт».

Кнелер пісаў надзвычай хутка і толькі галовы; астатняе ў яго партрэтах дапісвалі вучні і памочнікі.

Катэгорыя:Мастакі Англіі
Катэгорыя:Мастакі Вялікабрытаніі XVIII стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі Германіі XVII стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі Германіі XVIII стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты Германіі
Катэгорыя:Рыцары-бакалаўры
Катэгорыя:Мастакі барока
Катэгорыя:Імігравалі ў Вялікабрытанію з Германіі
Катэгорыя:Прыдворныя мастакі
Рэспубліканская левая

**Рэспубліканская левая** () — рэспубліканская палітычная партыя ў Іспаніі.

Была заснавана ў 1934 годзе шляхам зліцця некалькіх левых рэспубліканскіх партый. У 1936 годзе партыя ўвайшла ў склад Народнага фронту, які пасля і выйграў выбары. 10 мая 1936 лідар партыі Мануэль Асанья пры падтрымцы Народнага фронту заняў пасаду Прэзідэнта Іспаніі. Пасля пачатку грамадзянскай вайны Асанья захаваў за сабой пасаду аж да канца вайны, а члены Рэспубліканскай левай бралі ўдзел ва ўсіх урадах Іспанскай рэспублікі да 1939 года.

Пасля перамогі франкістаў партыя была забаронена, легалізавана толькі пасля смерці Франка ў 1977 годзе, аднак у фармаванні ўрада Рэспубліканская левая пачынальна з 1977 гады не ўдзельнічала.

## Спасылкі 
* Izquierda Republicana Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Палітычныя партыі Іспаніі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1977 годзе
Катэгорыя:Арганізацыі грамадзянскай вайны ў Іспаніі
Крыстафер Невінсан

**Крыстафер Рычард Віні Невінсан** (; ,  — ) — англійскі мастак.

Бацькам Крыстафера быў вядомы радыкальны журналіст, маці — актывістка фемінісцкага руху. Жывапіс будучы мастак вывучаў у лонданскай *Школе прыгожых мастацтваў Слейд*, пасля яе заканчэння працаваў у Парыжы журналістам і шмат маляваў. Быў вядомай фігурай у французскім авангардзе пачатку XX стагоддзя. У 1911 годзе К. Невінсан адкрывае для сябе кубізм, які аказаў уплыў на ўсю наступную творчасць мастака. У перыяд перад пачаткам Першай сусветнай вайны захапляецца вартыцызмам і футурызмам. Яшчэ падчас вучобы ў школе Слейд Невінсан знаёміцца і завязвае сяброўскія адносіны з лідарам італьянскіх футурыстаў Тамаза Марынеці і заснавальнікам англійскага варыянту футурызму пад назвай *вартыцызм* Уіндэмам Льюісам.

У 1914 годзе, з пачаткам вайны, К. Невінсан, пацыфіст па перакананнях, добраахвотна запісваецца ў медыцынскую часць — каб не браць у рукі зброю. Пасля адпраўкі яго падраздзялення ў Францыю служыць шафёрам і санітарам на фронце, затым — у Трэцім генеральным шпіталі ў Лондане. У 1916 годзе, пасля захворвання на рэўматычную ліхаманку, дэмабілізаваны з воінскай службы як інвалід. Падчас медыцынскай рэабілітацыі мастак напісаў некалькі карцін пра франтавое жыццё, пасля чаго ён быў у 1917 годзе пасланы на Заходні фронт у якасці «ваеннага мастака». У перыяд паміж 1917 і 1918 гадамі К. Невінсан напісаў 60 «франтавых» палотнаў, некаторыя з якіх былі прызнаныя настолькі скандальнымі, што не выстаўляліся.

Катэгорыя:Мастакі Вялікабрытаніі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-пейзажысты Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Ганаровага легіёна
Катэгорыя:Удзельнікі Першай сусветнай вайны
Катэгорыя:Ваенныя ўрачы Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Пацыфісты
Несбіт

**Несбіт** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Лоўэл Несбіт, амерыканскі мастак
* Піна Несбіт, канадская актрыса