open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Малышава (Свярдлоўская вобласць)

**Малышава** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Свярдлоўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Малышаўскай гарадской акругі.  Размешчаны на паўночны ўсход ад Екацярынбурга і на паўночны захад ад Асбеста. У ваколіцах пасёлка пачынаюцца некалькі малых рэк, якія з’яўляюцца левымі прытокамі Вялікага Рэфта. Рака Вялікі Рэфт працякае на аддаленні каля 5-10 кіламетраў ад пасёлка Малышава спачатку на паўднёвы захад, затым на поўдзень і паўднёвы ўсход, агінаючы пасёлак і гарадскую акругу.

Прамысловая зона знаходзіцца ва ўсходняй частцы пасёлка Малышава.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці
Гары

**Гары** — тапонім.

## Беларусь 
* Гары — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці.

## Расія 
* Гары — пасёлак гарадскога тыпу ў Свярдлоўскай вобласці.
* Гары — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці.
Верхняе Дуброва (Свярдлоўская вобласць)

**Верхняе Дуброва** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Свярдлоўскай вобласці Расіі. Пасёлак Верхняе Дуброва знаходзіцца на ўсход ад абласнога горада Екацярынбурга і на захад ад раённага пасёлка Белаярскага. У паўднёвай частцы пасёлка праходзіць чыгуначная ветка Екацярынбург — Цюмень.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці
Горнаўральскі

**Горнаўральскі** () — пасёлак гарадскога тыпу ў складзе Горнаўральскай гарадской акругі і Прыгараднага раёна Свярдлоўскай вобласці Расіі. Спадарожнік Ніжняга Тагіла. Знаходзіцца побач з сялом Лая, непадалёку ад пасёлка Лая пры аднайменнай чыгуначнай станцыі. Горнаўральскі размешчаны на адкрытай раўніннай мясцовасці, за 20 км на паўночны захад ад Ніжняга Тагіла, каля ракі Лаі, на заходнім беразе Верняй Лайскай сажалкі. Пасёлак Горнаўральскі пачаў будавацца ў 1961 годзе. Статус рабочага пасёлка (пасёлка гарадскога тыпу) прысвоены ў 1977 годзе.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці
Верхнія Сяргі

**Верхнія Сяргі** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Ніжнесяргінскім раёне Свярдлоўскай вобласці Расіі.

Верхнія Сяргі размешчаны на рацэ Сярга, пры ўпадзенні ў яе ракі Козя. Насельніцтва — 5492 чалавекі (2021). Адлегласць да найбліжэйшай чыгуначнай станцыі Аціг — 10 км.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці
Васіль Васілевіч Мяркур’еў

**Васіль Васілевіч Мяркур’еў** (24 сакавіка (6 красавіка) 1904, Остраў, Расійская імперыя — , , СССР) — савецкі акцёр тэатра і кіно, тэатральны рэжысёр, педагог; народны артыст СССР (1960). Лаўрэат трох Сталінскіх прэмій II ступені (1947, 1949, 1952) і Дзяржаўнай прэміі РСФСР імя К. С. Станіслаўскага (1979, пасмяротна), кавалер ордэна Леніна (1974).

## Літаратура 
* 

## Спасылкі
Верх-Нейвінскі

**Верх-Нейвінскі** () — пасёлак гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці Расіі. Размешчаны на рацэ Нейва. Адзін з найстарэйшых населеных пунктаў Урала: заснаваны ў 1662 годзе. Утварае гарадскую акругу Верх-Нейвінскую як адзіны населены пункт у складзе акругі. Цэнтр каляровай металургіі. Цэнтр стараабрадніцтва.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1662 годзе
Наталля Георгіеўна Гундарава

**Наталля Георгіеўна Гундарава** (; ,  — , ) — савецкая і расійская актрыса тэатра і кіно. Адна з самых папулярных актрыс расійскага кінематографа 1970—1990 гадоў. Народная артыстка РСФСР (1986). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1984), Дзяржаўнай прэміі РСФСР імя братоў Васільевых (1980), Прэміі Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі (2003), прэміі Мэрыі Масквы (1994), прэміі Ленінскага камсамола (1978). Дэпутат Дзяржаўнай Думы I склікання (1994—1996).

Вядучая актрыса Маскоўскага тэатра імя Маякоўскага (1972—2001). За сваю значную ўплывовасць на мастацкую і кадравую палітыку тэатра была празвана «Гаспадыняй чырвонага дома». Найбольш вядомыя ролі сыграла ў такіх фільмах, як «Труфальдзіна з Бергама», «Асенні марафон», «Адзінокім даецца інтэрнат», «Вас чакае грамадзянка Ніканорава», «Гаспадыня дзіцячага дома», «Салодкая жанчына», «Аднойчы праз дваццаць гадоў» і іншых.

## Фільмаграфія 
* (1979) «Асенні марафон» — Ніна Еўлампіеўна, жонка Бузыкіна
Базарны Карабулак

**Базарны Карабулак** () — пасёлак гарадскога тыпу, раённы цэнтр Базарна-Карабулацкага раёна Саратаўскай вобласці Расіі. Утварае Базарна-Карабулацкае муніцыпальнае ўтварэнне са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе.

Размешчаны на поўначы вобласці ў даліне ракі Карабулак. Насельніцтва — 9134 чал. (2021).

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Саратаўскай вобласці
Вадзім Панчанка

**Вадзім Панчанка** (нар. ) — беларускі футбольны суддзя.

## Клубная кар’ера 
У 1990-х і пачатку 2000-х пагуляў за «Мінск», «Дняпро», «Ведрыч-97», «Вейна», «Хімік».

Як скончыў гульнявую кар’еру, пачаў судзейскую. Напрыклад, у 2012 годзе быў прызнаны найлепшым арбітрам краіны па выніках сезона.

У 2016 годзе скончыў кар’еру арбітра, але застаўся ў спартыўнай сістэме — працягнуў выконваць абавязкі дырэктара прадстаўніцтва Нацыянальнага алімпійскага камітэта ў Магілёўскай вобласці. У 2018 годзе вярнуўся ў футбол, некаторы час працаваў дырэктарам філіяла Акадэміі брэсцкага «Дынама» ў Александрыі, але там прабыў нядоўга і два гады працаваў начальнікам першай каманды «Дняпра». У кола яго абавязкаў таксама ўваходзіць сустрэча суддзяў, якія абслугоўваюць матчы з удзелам магілёўцаў.
 

Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Футбольныя суддзі Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Дняпро Магілёў
Катэгорыя:Ігракі ФК Рэчыца-2014
Катэгорыя:Ігракі ФК Вейна
Катэгорыя:Ігракі ФК Хімік Светлагорск
Балтай

**Балтай** () — сяло ў Саратаўскай вобласці Расіі, цэнтр Балтайскага раёна. Насельніцтва — 3277 чалавек (2021). Сяло размешчана за 125 км на паўночны ўсход ад Саратава на рацэ Алай пры ўпадзенні ў яе ракі Балтай.

Катэгорыя:Населеныя пункты Саратаўскай вобласці
Сяргей Валер’евіч Лабацэвіч

**Сяргей Лабацэвіч** (нар., ) — беларускі футбольны суддзя. З 2012 года працуе генеральным дырэктарам ТАА "Гандлёвы дом «Беларускія станкі». Кампанія базуецца ў Смаленску і з’яўляецца афіцыйным дылерам станкабудаўнічых заводаў Беларусі.

## Клубная кар’ера 
Гуляў за «Лакаматыў-96» і «Оршу». Пасля ў канцы нулявых працаваў на Віцебскім станкабудаўнічым заводзе, балазе, дазваляла адукацыя, што атрымаў на механіка-тэхналагічным факультэце ВДТУ. Паралельна асвойваў судзейства — працаваў у ніжэйшых лігах. З 2016 года пачаў прыцягвацца да матчаў вышэйша лігі.

У 2022 годзе скончыў кар’еру арбітра. У выніку правёў 166 матчаў на нацыянальным узроўні (557 жоўтых картак, 30 чырвоных, 41 пенальці). Быў адзін матч зборных — у «Кубку развіцця» у 2016 годзе ён адпрацаваў сустрэчу Латвіі U-18 і Арменіі U-17..

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Футбольныя суддзі Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Віцебск
Катэгорыя:Ігракі ФК Орша
Катэгорыя:Выпускнікі Віцебскага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта
Аляксандраў Гай

**Аляксандраў Гай** () — сяло, адміністрацыйны цэнтр і найбуйнейшы населены пункт Аляксандрава-Гайскага раёна Саратаўскай вобласці Расіі. Насельніцтва — 8772 чал. (2021). Сяло размешчана на берагах ракі Вялікі Узень, за 46 км на паўднёвы ўсход ад горада Новаўзенск.

Катэгорыя:Населеныя пункты Саратаўскай вобласці
Чарапнёў

**Чарапнёў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Алег Чарапнёў (нар. 1972) — беларускі футбольны суддзя і трэнер.
* Сяргей Міхайлавіч Чарапнёў (1918—1944) — ваенны лётчык, гвардыі капітан. удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Герой Савецкага Саюза (1944).
Гары (Свярдлоўская вобласць)

**Га́ры** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Свярдлоўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Гарынскай гарадской акругі. Пасёлак Гары размешчаны на паўночным усходзе Свярдлоўскай вобласці, на правым беразе ракі Сосьвы, у ніжнім цячэнні, і злучаны аўтадарогай з пасёлкам Сосьва і горадам Сяровым. Адлегласць да найбліжэйшай чыгуначнай станцыі Сосьва Новая — 55 кіламетраў.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці
Гафрэ

**Гафрэ** ( — вафля)&nbsp;— тып апрацоўкі тканіны з утварэннем зморшчын, уціснутых па краі (эфект «гармоніка»); у больш шырокім сэнсе&nbsp;— стварэнне радоў паралельных хвалістых зморшчын, выгібаў на чым-небудзь. Ствараецца прэсаваннем у прамысловых умовах або прапарваннем прасам; як сыравіна, так і гатовы прадукт могуць быць апрацаваны. У адрозненне ад плісэ, пры гафрыраванні шырыня зморшчыны роўная шырыні падола. Гафрэ можа быць паралельным і расклёшаным. Гафрыраваныя сінтэтычныя тканіны можна сціраць, натуральныя падлягаюць толькі .

## Гісторыя 
Тканіна ў складку ўпершыню з’явілася ў : спачатку ў касцюмах фараонаў, а затым у якасці аздаблення на  (традыцыйнае жаночае адзенне) і мужчынскіх схентах. Упершыню паўсядзённае адзенне ў складкі для мужчын з’явілася ў эпоху Адраджэння. Затым асаблівасцю шатландскага кілта сталі запрасаваныя зморшчыны. У XVI—XVII стагоддзях  быў элементам мужчынскага, жаночага і дзіцячага касцюма.

## Гафрыраванне тканін 
Эфекты гафрэ значна пашыраюць магчымасці мадэлявання жаночага адзення. З такіх тканін можна вырабляць блузкі, сукенкі, спадніцы і інш. Для атрымання гафрыраваных эфектаў тканіну прамакаюць саставам на аснове прэкандэнсатаў тэрмарэактыўных смол, адціскаюць да 100&nbsp;%, сушаць да рэшткавай вільготнасці 15—20&nbsp;% і падвяргаюць рыфленню на станку, які складаецца з двух металічных рыфленых фармовачных валкоў з вышынёй рыфлення 4&nbsp;мм. Вальцы награваюцца электрычнасцю да тэмпературы 180—190 °C. Пры гэтым хуткасць руху тканіны нязначная, у выніку чаго адпадае неабходнасць у далейшай тэрмічнай апрацоўцы. Атрыманы эфект устойлівы і захоўваецца пасля шматразовага мыцця.

Для атрымання лакальных гафрыраваных або жатых эфектаў на адпаведныя ўчасткі белай або аднатоннай тканіны наносіцца друкарская сумесь, якая змяшчае метазін, нашатырны спірт, аміяк,  і трагакантавую пасту. Матэрыял сушаць пры тэмпературы не вышэй за 90 °C, прапускаюць праз гафрыральныя каляндры з тэмпературай валкоў 200 °C, тэрмаапрацоўваюць 4 хвіліны пры 140 °C, прамываюць і сушаць. Эфект рыфлення застаецца толькі на тых участках, якія пакрытыя друкаванай масай.

## Спасылкі 
* Гофрування // Термінологічний словник-довідник з будівництва та архітектури / Р. А. Шмиг, В. М. Боярчук, І. М. Добрянський, В. М. Барабаш; за заг. ред. Р. А. Шмига. — Львів, 2010. — С. 70. — ISBN 978-966-7407-83-4.

Катэгорыя:Металаапрацоўка
Катэгорыя:Тканіны
Катэгорыя:Матэрыялазнаўства
Катэгорыя:Тэхналогіі
Катэгорыя:Прасаванне
Алег Чарапнёў

**Алег Чарапнёў** (нар. , Мінск, Беларусь) — беларускі футбольны суддзя і трэнер.

## Клубная кар’ера 
Гуляў за «Фандок», «Белшыну», «Славію», мінскае «Тарпеда», «Гомель» і брэсцкае «Дынама», дзе і завяршыў кар’еру ў пачатку 2006 года. З бабруйчанамі абаронца браў бронзу вышэйшай лігі, з мазыранамі — срэбра, з гамяльчукамі станавіўся чэмпіёнам і ўладальнікам Кубка. Усяго ў «вышцы» правёў 357 матчаў (пяць галоў).

Праз некалькі гадоў пасля заканчэння кар’еры апынуўся ў судзействе і з 2010 па 2015 год адпрацаваў у вышэйшай і першай лігах, а таксама ў Кубку Беларусі 130 матчаў, набыў рэпутацыю аднаго з самых строгіх суддзяў краіны. За кар’еру паказаў 522 жоўтыя карткі (у адным з матчаў вынес 11 папярэджанняў), 44 чырвоныя і 30 разоў прызначаў пенальці (у маі 2015-га ў матчы Д2 «Гарадзея» — «Смалявічы-СТІ» чатыры разы ўказаў на «кропку»).

У кастрычніку 2014 года працаваў на матчы «Тарпеда-БелАЗ» — «Шахцёр» і прыняў няправільнае рашэнне з адменай прызначанага пенальці. Услед рушыла суворая дыскваліфікацыя — вышэйшую лігу экс-абаронца больш не судзіў. А ў верасні 2015-га яго адхілілі і ад працы ў першай лізе. На гэтым кар’ера суддзі была скончына.

У канцы снежня 2016 года атрымаў ліцэнзію трэнера катэгорыі «B». У 2019 годзе папрацаваў з юнацкімі калектывамі ў структуры «Гомеля», а ў сакавіку 2020 года ўзначаліў першалігавы «Хімік».

У студзені 2021 года аказаўся ў трэнерскім штабе Мікалая Бранфілава, які ўзначальваў «Оршу». Пасля адстаўкі таго ў верасні сам сышоў з клуба і вярнуўся ў структуру «Гомеля», дзе зноў працуе з юнымі футбалістамі..
 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Футбольныя суддзі Беларусі
Катэгорыя:Футбольныя трэнеры Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Брэст
Катэгорыя:Ігракі ФК Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына
Катэгорыя:Ігракі ФК Славія Мазыр
Катэгорыя:Ігракі ФК Бабруйск
Несрын Сіпахі

**Несрын Сіпахі** (;  29 лістапада 1934, Стамбул, Турцыя) — турэцкая спявачка, якая спецыялізуецца на турэцкамоўнай музыцы. Дзяржаўны артыст Турцыі (1998).

## Біяграфія 
Несрын Сіпахі нарадзілася ў раёне Бакыркёй Стамбула ў Турцыі 29 лістапада 1934 года.

Яе бацькі мелі крымскае паходжанне. Два браты, Ніхат і Шэцін, былі акцёрамі тэатра. Скончыла сярэднюю школу Бакіркё. Пасля кароткага шлюбу ў 1950 годзе, 23 студзеня 1957 года яна паўторна выйшла замуж за Хасана Альдэміра Сіпахі. Мае двух сыноў: Юнус Эмрэ нарадзіўся ў 1957 годзе і Кандэмір у 1968 годзе.

## Музычная кар’ера 
Яшчэ ў падлеткавым узросце яна зацікавілася музыкай. Хоць першапачаткова выконвала заходнюю музыку, аднак у далейшым Несрын Сіпахі пачала спяваць турэцкую музыку. У 1953 годзе яна паступіла на працу ў «Ankara Radio», якое лічылася галоўным навучальным цэнтрам музыкі ў той час.

У 1960 годзе Несрын Сіпахі пачала працаваць сцэнічным выканаўцам у Анкары. Пасля канцэртаў у Турцыі яна таксама выступала ў многіх замежных краінах.

З 1971 года, у сваім туры па Савецкаму Саюзу яна спявала таксама на турэцкай азербайджанскай, рускай і армянскай мовах.

Несрын Сіпахі выступала ў ЗША, Германіі, Францыі, Канадзе, Аўстраліі, Марока, Тунісе, Сірыі, Егіпце, Іспаніі і на Кіпры. Выпусціла каля чатырох сотняў сінглаў. У 1974 годзе яна выпусціла «Live Live Fenerbahçe», баявую песню для ФК «Фенербахчэ».

У 2017 годзе яна была адзначана спецыяльнай узнагародай падчас цырымоніі ў прэзідэнцкім комплексе і атрымала сваю ўзнагароду ад Рэджэпа Таіпа Эрдагана.

## Дыскаграфія 
Пачынаючы з 1970 года, яна выпускала LP і CD:

* 1970 — (?): *La Chanson D’Amour En Turquie*
* 1970 — «Суат Сайн»
* 1970 — *Ve İkinci Dünyası*
* 1970 — «Юсуф Nalkesen’in Eserleri»
* 1970 — «Nesrin Sipahi»
* 1970 — *Avni Anıl’ın Eserleri*
* 1971 — *Bir Bahar Akşamı*
* 1972 — *Türk Sanat Müziğinden Seçmeler*
* 1973 — *Ve Türk Sanat Müziğinin 12 Pırlantası*
* 1973 — «Асман Ніхат Акінін Сечме Эсерлеры»
* 1983 — *Aşk Mevsime Bakma* z
* 1991 — «Несрын Сіпахі і Ансамбль Кудсі Эргунер-Шаркі (Love Songs of Istanbul)»
* 2009 — «Несрын Сіпахідэн Цюркюлер»

## Спасылкі 
* Siyt Osman // dailymotion.com
* Nesrin Sipahi — Biyografya на biyografya.com
* Крымска-татарскай спявачцы Несрын Сіпахі споўнілася 80 гадоў // сакавік 2007
* (14) спявачка Несрын Сіпахі-крымскататарскі жаўрук — YouTube
* (14) Несрын Сіпахі — тэма — YouTube

Катэгорыя:Спевакі і спявачкі Турцыі
Васкрасенскае (Саратаўская вобласць)

**Васкрасенскае** () — сяло ў Саратаўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Васкрасенскага раёна і Васкрасенскага сельскага паселішча. Сяло размешчана на правым беразе Волгі за 70 км на паўночны ўсход ад Саратава (па аўтадарогах — 98 км). Насельніцтва — 3014 чалавек (2021).

Катэгорыя:Населеныя пункты Саратаўскай вобласці
Сезон 2005 ЖФК Зорка-БДУ

У 2005 годзе жаночы футбольны клуб «Зорка-БДУ» з горада Мінску прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
* Чэмпіянат Беларусі 2005 (3 месца),
* Кубак Беларусі 2005 (невядома).

## Склад каманды 
* Марына Хамякова,
* Дыяна Тропнікава,
* Алена Хадаровіч,
* Ганна Зуева,
* Святлана Рыжова,
* Ганна Бандарэнка,
* Юлія Сіманава,
* Алеся Слышкіна,
* Кацярына Сень,
* Марыя Суша,
* Таццяна Кенда,
* Кацярына Бакуновіч,
* Тамара Мурашка,
* Алена Кашына,
* Марына Лучанок,
* Анастасія Папова
* Таццяна Кіёсе
* Кацярына Стрэльчык,
* Кацярына Аўхімовіч,
* Таццяна Гапановіч,
* Светлана Храпавіцкая,
* Наталля Сысоева

## Літаратура 
* Новшество у женщин — дублирующие составы // Всё о футболе. — 2005. — 7 мая (№ 22). — С. 12.
* Чемпионат Беларуси // Всё о футболе. — 2005. — 27 июня (№ 24). — С. 12.
* Чемпион осечек не знает // Все о футболе. — 2005. — 28 июня (№ 25). — С. 10.
* Михаленя А. Кто побьет Новикову? // Все о футболе. — 2005. — 12 июня (№ 27). — С. 8.
* Плысов В. Кто остановит витебчанок? // Все о футболе. — 2005. — 19 июня (№ 28). — С. 11.
* В ожидании вестей из Чехии // Все о футболе. — 2005. — 9 августа (№ 31). — С. 10.
* Михаленя А. Без Кузнецовой, зато с Анисковцевой // Все о футболе. — 2005. — 20 сентября (№ 37). — С. 9.

2005
Зорка-БДУ
Катэгорыя:2005 год у Мінску
Ілаўля

**Ілаўля**:
* Ілаўля (Валгаградская вобласць)
* Ілаўля (рака)
Двухбаковая тканіна

**Двухбаковая тканіна** — тканіна, якая характарызуецца адсутнасцю сподняга боку і мае аднолькавы выгляд з кожнага боку, так што яе можна выкарыстоўваць абыякава ў абодвух напрамках.

Тэрмін вызначае тканіны, якія маюць двайную аснову і адзін уток, або два ўтка і адну аснову. У якасці прыкладу можна згадаць дыяспер.

Часам дапускаецца больш шырокае вызначэнне, пашыраць гэты тэрмін на тканіны, бакі якіх могуць адрознівацца з-за кантраснага , змены колеру або . Гэтая тканіна выкарыстоўваецца для вырабу адзення без падшэўкі.

## Гісторыя 
У 1960-х гадах італьянская мадэльер і дызайнер адзення  была запрошана  ў белую залу Палацца Піці ў Фларэнцыі, каб прадставіць сваю калекцыю. Калекцыя атрымала поспех за выкарыстанне тэхнікі двухбаковасці не толькі ў тканінах, але і ў кроі. Пазней Міла Шон стварыла цэлыя калекцыі сукенак, паліто і касцюмаў, аздобленых як унутры, так і звонку адмысловымі англійскімі шыўкамі, каб забяспечыць поўную зваротнасць адзення.  заявіла:

## Структура 
Тэхналогія падыходзіць для стварэння тканіны для гальштукаў з асабліва тонкай шаўковай пражы, задуманай з двума рознымі бакамі, якія можна паварочваць па жаданні, калі змяняецца настрой, а таксама ў залежнасці ад абставін выкарыстання на працягу дня. Двухбаковасць таксама добра спалучаецца з мужчынскімі кашулямі, ствараючы тканіны з двума асновамі, якія маюць «апорны» малюнак з аднаго боку і «аксесуарны» з другога, як дадатак. Апошні з’яўляецца дэталлю на вопратцы, напрыклад, на рукавах або на каўняры. Можна знайсці тканіны з чатырма парадкамі нітак, якія ўтвараюць адну , дзе правы і левы бакі мяняюцца месцамі, у адпаведнасці з аднолькавым дызайнам у чаргаваных і процілеглых колерах. Два пласты трымаюцца разам, цесна звязаныя рознымі тэхнікамі пляцення, у якіх перапляценні могуць быць аднолькавымі або рознымі, сумяшчальнымі адно з адным. Іншы метад, з пяццю або больш радамі нітак, вызначае дзве розныя і цалкам аўтаномныя паверхні, звязаныя паміж сабой пятым агульным элементам, які дзейнічае як звязванне асновы або ўтка, кожная з якіх можа лічыцца правым бокам тканіны.

Катэгорыя:Тэкстыль
Катэгорыя:Тэкстыльныя арнаменты
Дэмікатон

**Дэмікатон** (), таксама **дэмітон** (), **дзіміцье** — шчыльная і жорсткая падвойная баваўняная тканіна атласнага . Для вытворчасці дэмікатону выкарыстоўвалася падвойная, добра скручаная пража нізкіх нумароў. Дэмікатон выпускалі аднакаляровым, часам досыць яркіх тонаў, у трох відах: падкладачным, простым і цяжкім.

Носкі, моцны і даўгавечны дэмікатон ішоў на пашыў верхняга адзення, цёплых халатаў, пакрыцця футраў і карыстаўся попытам у людзей сярэдняга дастатку — дробных чыноўнікаў і бедных гараджан. М. В. Гогаль у «» ў апісанні арцельшчыка паказвае на дэмікатонавы сурдут, тым самым падкрэсліваючы нязначнае грамадскае і бядотнае матэрыяльнае становішча чалавека. У  ў «» у зялёнае ватовае паліто з грубага і жорсткага, як , дэмікатону апрануты канюшы Капітон Авяр’янавіч. У доўгім дэмікатонавым сурдуце з сурвэткай у руцэ сустракаў  карчмарны слуга.

## Літаратура 
* Беловинский Л. В. Демикотон // Иллюстрированный энциклопедический историко-бытовой словарь русского народа. XVIII — начало XIX в. / под ред. Н. Ерёминой. — М.: Эксмо, 2007. — С. 167. — 784 с. — 5000 экз. — ISBN 978-5-699-24458-4.
* Глинкина Л. А. Демикотон // Иллюстрированный словарь забытых и трудных слов русского языка: ок. 7000 единиц: более 500 ил. / Л. А. Глинкина; худож. М. М. Салтыков. — М.: Мир энциклопедий Аванта+, 2008. — С. 91. — 432 с. — ISBN 978-5-98986-208-5.
* Кирсанова Р. М. Демикотон // Розовая ксандрейка и драдедамовый платок: Костюм — вещь и образ в русской литературе XIX в. / под ред. Э. Б. Кузьминой. — М.: Книга, 1989. — С. 76. — 286 с. — 55 000 экз. — ISBN 5-212-00130-7.
* 
* 

Катэгорыя:Баваўняныя тканіны
Дэнім

**Дэнім** (; па адной з версій ад  «тканіна з Німа») — трывалая баваўняная тканіна з асновай, у якой уток праходзіць пад двума або больш ніткамі асновы. Гэта саржавае пляценне стварае дыяганальную рабрыстасць, якая адрознівае яго ад баваўнянага ўтка. Хоць папярэднік джынсавай тканіны, вядомы як , вырабляўся ў Індыі на працягу сотняў гадоў, дэнім, як ён прызнаецца сёння, упершыню быў выраблены ў Німе, Францыя.

Джынсавая тканіна даступная ў розных колерах, але найбольш распаўсюджанай з’яўляецца джынсавая тканіна колеру , у якой нітка асновы фарбуецца, а нітка ўтка застаецца белай. У выніку перапляцення саржы з асновай на адным баку тканіны пераважаюць сінія ніткі асновы, а на другім баку пераважаюць белыя ніткі ўтка. Такім чынам, джынсы, вырабленыя з гэтай тканіны, маюць пераважна белы колер унутры. Для атрымання дэніму іншых колераў (у прыватнасці, чорнага) прымяняюцца фарбавальнікі на аснове серы.

## Папулярнасць 
Джынсавая тканіна выкарыстоўваецца ў Злучаных Штатах з сярэдзіны XIX стагоддзя. Джынсавая тканіна ўпершыню набыла папулярнасць у 1873 годзе, калі , кравец з Невады, вырабіў першую пару джынсавых штаноў з заклёпваннямі. Папулярнасць джынсавых штаноў перавысіла магчымасці невялікай крамы Дэвіса, таму ён перанёс сваю вытворчасць на прадпрыемствы аптовага прадаўца галантарэі , які пастаўляў Дэвісу рулоны джынсавай тканіны.

На працягу ўсяго XX стагоддзя джынсавая тканіна выкарыстоўвалася для вырабу таннай трывалай уніформы, падобнай той, што выдавалася супрацоўнікам французскіх нацыянальных чыгунак.

## Літаратура 
* Андреева Р. П. Деним // Энциклопедия моды. — СПб.: Издательство «Литера», 1997. — С. 152. — ISBN 5-86617-030-2.

Катэгорыя:Баваўняныя тканіны
Духаўніцкае

**Духаўніцкае** () — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр і найбуйнейшы населены пункт Духаўніцкага раёна Саратаўскай вобласці Расіі. Утварае аднайменнае Духоўніцкае муніцыпальнае ўтварэнне са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе.

Насельніцтва — 4628 чал. (2021).

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Саратаўскай вобласці
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1778 годзе
Екацярынаўка

**Екацярынаўка**:
* Екацярынаўка (Навадугінскі раён)
* Екацярынаўка (Саратаўская вобласць)
Ілаўля (рака)

**Ілаўля** () — рака ў еўрапейскай частцы Расіі, левы прыток Дона.

Даўжыня Ілаўлі — 358 км, а плошча вадазборнага басейна — 9250 км². Сярэдні расход вады ля пасёлка Ілаўля — 9,6 м³/с. Працякае па Саратаўскай і Валгаградскай абласцях, у агульным напрамку на паўднёвы захад. Паміж пачаткам снежня і канцом сакавіка замярзае, улетку разбіваецца на асобныя плёсы. У старажытнасці паміж рэчышчам Ілаўлі ля сучаснага горада Камышына і Волгай існаваў валок з басейна Волгі ў Дон.

## Геаграфія 
Ілаўля бярэ выток на Прыволжскім узвышшы. Працякае па тэрыторыі Краснаармейскага раёна Саратаўскай вобласці, а таксама Камышынскага, Альхоўскага і Ілаўлінскага раёнаў Валгаградскай вобласці. Акрамя таго, басейн Ілаўлі збірае сцёк з правабярэжжа Волгі, часам падыходзячы на некалькі кіламетраў да рэчышча Волгі. Акрамя названых вышэй раёнаў, басейн Ілаўлі размешчаны таксама на тэрыторыі Жырноўскага, Катоўскага, Фралоўскага і Дубаўскага раёнаў Валгаградскай вобласці.

На Ілаўлі размешчаны горад Пятроў Вал. За 22 км ад месца ўпадзення ракі ў Дон знаходзіцца рабочы пасёлак Ілаўля. Упадае ў Дон злева на вышыні 36 м над узроўнем мора за 604 км ад вусця Дона.

Найбуйнейшыя прытокі — Шырай і Альхоўка, абодва правыя.

Катэгорыя:Рэкі Саратаўскай вобласці
Катэгорыя:Рэкі Валгаградскай вобласці
Катэгорыя:Прытокі Дона
Екацярынаўка (Саратаўская вобласць)

**Екацярынаўка** () — пасёлак гарадскога тыпу (з 1958 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Екацярынаўскага раёна Саратаўскай вобласці.

Населены пункт утварае аднайменнае Екацярынаўскае муніцыпальнае ўтварэнне са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Чыгуначная станцыя Екацярынаўка Прыволжскай чыгункі (лінія Саратаў — Рцішчава). Пасёлак размешчаны за 145 км на паўночны захад ад Саратава. Насельніцтва — 5817 чалавек (2021 год).

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Саратаўскай вобласці
Іванцееўка

**Іванцееўка**:
* Іванцееўка (горад)
* Іванцееўка (Саратаўская вобласць)
Іванцееўка (Саратаўская вобласць)

**Іванцееўка** () — сяло, адміністрацыйны цэнтр і найбуйнейшы населены пункт Іванцееўскага раёна Саратаўскай вобласці Расіі. Насельніцтва — 5269 чалавек (2021). Сяло размешчана на берагах ракі Малы Іргіз (левы прыток Волгі) пры ўпадзенні ў яе прытока Чарнава, за 150 км ад горада Самары і за 300 км ад абласнога цэнтра — горада Саратава, за 35 км ад Пугачова. Чыгуначная станцыя Тапалёк на лініі Пугачоў — Чапаеўск размешчана за 4 км на паўночны захад ад цэнтра вёскі каля вёскі Арбузаўка.

Катэгорыя:Населеныя пункты Саратаўскай вобласці
Лысыя Горы (Саратаўская вобласць)

**Лы́сыя Горы** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Саратаўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Лысагорскага раёна. Утварае аднайменнае Лысагорскае муніцыпальнае ўтварэнне са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Насельніцтва — 6852 чалавекі (2021).

Пасёлак размешчаны за 78 км на захад ад Саратава, на беразе ракі Мядзведзіца. Чыгуначная станцыя на тупіковай аднапуцявой лініі ад станцыі Красаўка да станцыі Калінінск-Саратоўскі.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Саратаўскай вобласці
Дэрмацін

зробленыя з дэрмаціну]]
**Дэрмацін** (ад  — *скураны*), **гранітоль**, **нітраскура** — гатунак , баваўняная тканіна з нітрацэлюлозным пакрыццём, нанесеным на адзін або абодва бакі тканіны.

## Гісторыя 
Цыратовыя матэрыялы з прамочваннем з розных даступных насельніцтву рэчываў выкарыстоўваліся з дагістарычных часоў. Першы аналаг сучаснага дэрмаціну атрымаў гандлёвую назву Fabrikoid — штучная скура вытворчасці . Fabrikoid складаўся з баваўнянай тканіны, пакрытай нітрацэлюлозай. Сярод іншага, ён выкарыстоўваўся для валізак, пераплётнай справы (у якасці матэрыялу для пераплётных крышак кніг і карэньчыкаў), галантарэйных вырабаў, абіўкі мэблі, працоўных паверхняў сталоў, плоскасцяў дзвярэй, аздаблення адзення і абутку. Да 1920-х гадоў фабрыкоід шырока выкарыстоўваўся як у чахлах аўтамабільных сядзенняў, так і ў дахах кабрыялетаў. Некаторыя з першых эксперыментаў па выкарыстанні дэрмаціну ў абіўцы былі праведзены . Дэрмацін шырока ўжываўся ў СССР з 1930-х гадоў (паводле БСЭ, прамысловая вытворчасць наладжана з 1930 года) як , танны аздобны матэрыял.

## Характарыстыкі 
Дэрмацін валодаў параўнальна невысокімі эстэтычнымі і тэхнічнымі якасцямі — у прыватнасці — нізкай устойлівасцю да перацірання, і ў 1950-1960-х гадах быў выцеснены больш дасканалымі гатункамі штучнай скуры, напрыклад, на аснове  (вінілісскура) або  (амідысскура). Аднак дзякуючы былой распаўсюджанасці гэтага матэрыялу яго назва стала да пэўнай ступені намінальнай для штучнай скуры наогул і нават ўвайшла ў фальклор — так, штучную скуру, якая выдаецца за натуральную, могуць іранічна назваць «скурай маладога дэрмаціна».

## Цікавыя факты 
* У канцы XIX — пачатку XX стагоддзяў пад словам «дэрмацін» меўся на ўвазе адзін з мінералаў. Аднайменны артыкул у Энцыклапедычным слоўніку Бракгаўза і Ефрона змяшчае наступную інфармацыю: «*Дэрмацін — мінерал, які блізка стаіць да змеявіку; бурага колеру ці зялёнага, з тлустым бляскам, пупышкападобны; сустракаецца на змеявіках Вальдгейма ў Саксоніі; змяшчае FeO*».
* Першыя савецкія металісты выраблялі самастойна тыповую для сваёй субкультуры атрыбутыку. Напрыклад, для самаробных  выкарыстоўвалі дэрмацін, абадраны з дзвярэй.

## Літаратура 
* Андреева Р. П. Дерматин // Энциклопедия моды. — СПб.: Издательство «Литера», 1997. — С. 152. — ISBN 5-86617-030-2.
* Дерматин // Товарный словарь / И. А. Пугачёв (главный редактор). — М.: Государственное издательство торговой литературы, 1957. — Т. II. — Стб. 507—509. — 567 с.

Катэгорыя:Баваўняныя тканіны
Катэгорыя:Заменнікі скуры
Георгій Лаўрэнцьевіч Дарбуашвілі

**Георгій Дарбуашвілі** (с. Нагір, Паўночная Асеція) — беларускі дзяржаўны дзеяч, футбольны трэнер. Майстар спорту СССР па вольнай барацьбе.

## Біяграфія 
У дзяцінстве займаўся вольнай барацьбой у секцыі «Лакаматыва» пад кіраўніцтвам Камбулата Габісава. У 13 гадоў пераехаў з бацькам у Паўднёвую Асецію пад Цхінвалі, дзе трэніраваўся ў адной групе з так званым прэзідэнтам самаабвешчанай рэспублікі Эдуардам Какойты.

Пасля службы ў войску паехаў у Растоў, каб пачаць спартыўную кар’еру барца. На адным з турніраў да яго падышоў трэнер з Брэста Мікалай Будкевіч, які шукаў маладых барцоў, і прапанаваў пераехаць у горад над Бугам. У 1983 годзе пераехаў у Брэст, а ў 1991 годзе атрымаў грамадзянства Беларусі.

З 1985 года працаваў інструктарам па спартова-масавай працы з дзецьмі, праз год заснаваў жаночы футбольны клуб «Вікторыя». У 1995 годзе каманда стала чэмпіёнам краіны.

У 2010 годзе абіраўся дэпутатам Брэсцкага гарадскога Савета дэпутатаў.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Апрануў на дзяцей майкі з партрэтамі Лукашэнкі падчас футболу дэпутат Георгій Дарбуашвілі (фота)
* Любовь с первого гола
* Виноват Жора
* Асэтын зь Берасьця ўважліва сочыць за падзеямі ў Паўночнай Асэтыі

Катэгорыя:Трэнеры ЖФК Вікторыя-86 Брэст
Катэгорыя:Дэпутаты Брэсцкага гарадскога Савета дэпутатаў
Катэгорыя:Дэпутаты мясцовых саветаў Беларусі 26-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты мясцовых саветаў Беларусі 27-га склікання
Новыя Бурасы

**Новыя Бурасы** () — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Новабураскага раёна Саратаўскай вобласці Расіі. Размешчаны на поўначы вобласці ля вытокаў ракі Малая Мядзведзіца.

Насельніцтва — 5796 чал. (2021).

## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Міхаіл Пятровіч Тарасаў, дзяржаўны дзеяч БССР

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Саратаўскай вобласці
Макраус

**Макраус** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Саратаўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Фёдараўскага раёна. Размешчаны за 126 км на ўсход ад горада Саратава. Чыгуначная станцыя Макраус на лініі Саратаў — Азінкі Прыволжскай чыгункі.

## Гісторыя 
Населены пункт заснаваны ў 1894 годзе (па іншых дадзеных — у 1902 годзе), у сувязі з будаўніцтвам лініі Разанска-Уральскай чыгункі ад Пакроўска на Уральск. У 1939 годзе пасёлак становіцца цэнтрам Фёдараўскага кантона АССР немцаў Паволжа. З 1941 года — цэнтр Фёдараўскага раёна Саратаўскай вобласці.

Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1967 года.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Саратаўскай вобласці
Пералюб (Саратаўская вобласць)

**Пералюб** () — сяло ў Саратаўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Пералюбскага раёна і сельскага паселішча Пералюбскае муніцыпальнае ўтварэнне.

Насельніцтва — 4575 чалавек (2021).

Сяло знаходзіцца ў Заволжы, на рацэ Камялік. Вышыня цэнтра населенага пункта — 71 метр над узроўнем мора. Рэльеф мясцовасці раўнінны. Глебы — цёмна-каштанавыя.

Вёска размешчана за 300 км па прамой ва ўсходнім напрамку ад абласнога цэнтра горада Саратава. Па аўтамабільных дарогах адлегласць да абласнога цэнтра складае 350 км, да горада Пугачоў — 120 км, да Самары — 180 км.

Катэгорыя:Населеныя пункты Саратаўскай вобласці
Еўрапейскія гульні 2027

**IV Еўрапейскія гульні 2027** — будучае міжнароднае спартыўнае мерапрыемства, якое плануецца правесці ў чэрвені 2027 года. Горад-арганізатар пакуль не выбраны. Усе алімпійскія віды спорту, якія праводзяцца на Еўрапейскіх гульнях 2027 года, забяспечаць магчымасць кваліфікацыі на летнія Алімпійскія гульні 2028 года ў Лос-Анджэлесе, ЗША.

## Спасылкі 
Катэгорыя:2027 год у спорце
Катэгорыя:2027
2027
Азінкі

**Азінкі** () — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр, найбуйнейшы населены пункт Азінскага муніцыпальнага ўтварэння і Азінскага раёна Саратаўскай вобласці Расіі. Пасёлак размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы раёна на берагах ракі Вялікая Чалыкла за 10 км на захад ад мяжы з Рэспублікай Казахстан.

За 2 км на поўнач ад пасёлка праходзіць аўтамабільная дарога федэральнага значэння А-298. Насельніцтва — 7690 чалавек (2021).

Праз пасёлак праходзіць лінія Саратаў I — Урбах — Яршоў — Уральск Саратаўскага рэгіёна Прыволжскай чыгункі.

## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Леў Іванавіч Талбузін, беларускі дызайнер, скульптар

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Саратаўскай вобласці
Сезон 2013 ЖФК Вікторыя-86 Брэст

У 2013 годзе жаночы футбольны клуб «Вікторыя-86» з Брэста прымаў удзел у адным афіцыйным турніре на рэспубліканскім узроўні:
* Чэмпіянат Беларусі 2013 (8 месца).

## Склад каманды 
## Спасылкі 
* VIKTORYA-86 BREST VS. UNIVERSITET 1 — 0
* BOBRUICHANKA VS. VIKTORYA-86 BREST 14 — 0
* VIKTORYA-86 BREST VS. MOLODECHNO 2 — 0
* VIKTORYA-86 BREST VS. GOMEL 0 — 4
* UNIVERSITET VS. VIKTORYA-86 BREST 5 — 2
* VIKTORYA-86 BREST VS. NEMAN 0 — 2
* NADEZHDA VS. VIKTORYA-86 BREST  8 - 0
2013
Вікторыя-86 Брэст
Катэгорыя:2013 год у Брэсце
Сезон 2005 ЖФК Жамчужына Брэст

У 2005 годзе жаночы футбольны клуб «Жамчужына» з Брэста прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
* Чэмпіянат Беларусі 2005 (4 месца),
* Кубак Беларусі 2005 (фіналіст).

## Склад каманды 
* Таццяна Сянюта,
* Таццяна Андрэева,
* Алена Нічыпарук,
* Людмила Грыговіч,
* Ніна Ахрымук,
* Ліяна Мірашнічэнка,
* Наталля Глядко,
* Вольга Слыш,
* Лілія Кісялевіч,
* Наталля Саўчук,
* Ганна Піліпенка,
* Сінюта,
* Ракіцянская,
* Камянец,
* Астравец,
* Мартынюк,
* Гудчанка,
* Урезалава.

## Літаратура 
* Чемпионат Беларуси // Всё о футболе. — 2005. — 27 июня (№ 24). — С. 12.
* Михаленя, А. Студентки имеют только десятки // Всё о футболе. — 2005. — 5 июля (№ 26). — С. 8.
* Плысов В. Кто остановит витебчанок? // Все о футболе. — 2005. — 19 июня (№ 28). — С. 11.
* В ожидании вестей из Чехии // Все о футболе. — 2005. — 9 августа (№ 31). — С. 10.
* Михаленя А. Отвели душу // Все о футболе. — 2005. — 6 сентября (№ 35). — С. 13.
* Плысов В. Финалистки определились // Все о футболе. — 2005. — 13 сентября (№ 36). — С. 15.
* Михаленя А. Без Кузнецовой, зато с Анисковцевой // Все о футболе. — 2005. — 20 сентября (№ 37). — С. 9.

2005
Жамчужына Брэст
Катэгорыя:2005 год у Брэсце
Дзікі шоўк

**Дзікі шоўк** — прыродны шоўк, які здаўна выкарыстоўваўся многімі краінамі, хоць маштабы яго вытворчасці значна меншыя за маштабы вытворчасці спецыяльна вырашчаных . Дзікі шоўк не варта блытаць з вельмі рэдкім марскім шоўкам, які вырабляецца з валокнаў марскога малюска  і роднасных ёй відаў. Спецыяльна вырашчаных чарвякоў-шаўкапрадаў віду  (Linnaeus, 1758), як правіла, забіваюць перад тым, як кукалкі вылупяцца з кокана — праколваючы іх іголкай або апускаючы коканы ў кіпячую ваду, каб не дапусціць парушэння цэласнасці ніткі. Гэта дазваляе выткаць значна больш тонкую шаўковую тканіну. У свеце налічваецца больш за 500 відаў дзікіх шаўкапрадаў, але толькі некаторыя з іх выкарыстоўваюцца для вытворчасці тканіны. У адрозненне ад спецыяльна выгадаванага віду , дзікія шаўкапрады вырабляюць жорсткі і тоўсты шоўк.
 тканіны.]]
Як правіла, дзікі шоўк збіраюць пасля таго як моль пакінула кокан. Падчас гэтага працэсу нітка пераразаецца, у выніку чаго атрымліваецца не суцэльнай, як у выпадку з прыручанымі шаўкапрадамі.

Дзікі шоўк, як правіла, складаней адбельваць і фарбаваць, у адрозненне ад шоўку , аднак большасць тканін, вырабленых дзікімі шаўкапрадамі, мае прывабныя прыродныя расфарбоўкі. Асабліва цэніцца залаты бляск шоўку вытворчасці шаўкапрада Муга з Асама (вусеня ), часцей вядомага пад назвай «асам».

## Пералік некаторых дзікіх шаўкапрадаў 
### *Antheraea mylitta* 
* . Выкарыстоўваецца ў . Упершыню гэты від сталі разводзіць больш за 250 гадоў таму ў Кітаі. З яго коканаў атрымліваюць шоўк, які ідзе на выраб часучы. Нітка, якая атрымліваецца з кокана, тоўстая, высокатрывалая, валодае добрай пышнасцю.

У СССР  разводзілі з 1937 года па 1957 год у Чувашскай АССР, да 1957 года савецкая прамысловасць асвоіла выпрацоўку  і ў СССР пачалі скасоўваць установы, якія займаліся развядзеннем .

### Іншыя 
Сярод іншых відаў, здольных выпрацоўваць дзікі шоўк, можна згадаць наступныя (пасля двухкроп’я пазначаны кармавыя расліны):

* 
* : віды  і , etc.: 
* : , , , ,  — атрымліваюць шоўк, які называюць 
* 
* 
* : віды , etc. — атрымліваюць шоўк, які называюць тэнсан
* 
* 
* : 
* 
* 
* 
* : 
* 
* : , , віды  і 
* : 
* : : 

## Спасылкі 
* http://mbe.oxfordjournals.org/cgi/reprint/19/8/1385.pdf?ck=nck
* http://pubs.acs.org/doi/abs/10.1021/bm2003362
* http://www.unido.org/index.php?id=6046
* https://web.archive.org/web/20110722190714/http://carnegiemuseums.org/cmag/bk_issue/1997/janfeb/feat2.htm
* https://archive.today/20130111215527/www.holidaytravel.com.na/index.php?fArticleId=499
* https://web.archive.org/web/20070311174813/http://www.butterfliesandmoths.org/species?l=3347

Катэгорыя:Шоўк
Піцерка

**Піцерка** () — сяло, адміністрацыйны цэнтр і найбуйнейшы населены пункт Піцерскага раёна Саратаўскай вобласці Расіі. Сяло размешчана на берагах ракі Малы Узень, за 180 км ад Саратава. Насельніцтва — 4821 чалавек (2021).

Чыгуначная станцыя Прыволжскай чыгункі Піцерка на лініі Красны Кут — Аляксандраў Гай з аднайменным пасёлкам пры ёй размешчана за 5 км на поўдзень ад цэнтра сяла.

Катэгорыя:Населеныя пункты Саратаўскай вобласці
Роўнае (Саратаўская вобласць)

**Роўнае** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Саратаўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Ровенскага раёна. Заснаваны як нямецкая калонія Зельман у 1767 годзе. Насельніцтва — 4550 чалавек (2021).

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Саратаўскай вобласці
Раманаўка (Саратаўская вобласць)

**Раманаўка** () — рабочы пасёлак, адміністрацыйны цэнтр Раманаўскага раёна Саратаўскай вобласці Расіі. Насельніцтва — 5880 чал. (2021). Чыгуначная станцыя Паўднёва-Усходняй чыгункі на лініі Тамбоў — Балашоў. Бліжэйшыя станцыі: у бок Балашова — Тавалжанка, у бок Тамбова — Мучкап.

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Саратаўскай вобласці
Самойлаўка (Саратаўская вобласць)

**Самойлаўка** () — пасёлак гарадскога тыпу ў Саратаўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Самойлаўскага раёна. Населены пункт заснаваны ў 1750 годзе. У 1928 годзе Самойлаўка становіцца цэнтрам Самойлаўскага раёна Балашоўскай акругі Ніжне-Волжскага края (з 1936 года — у Саратаўскай вобласці).

Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1967 года. Насельніцтва — 6571 чалавек (2021).

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Саратаўскай вобласці
Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай 2011

**Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай 2011** ― 75-ы чэмпіянат свету па хакеі з шайбай , які праходзіў у Славакіі, у гарадах Браціслава і Кошыцы з 29 красавіка па 15 мая.

Зборная Фінляндыі выйграла залатыя медалі, разграміўшы зборную Швецыі ў фінале з лікам 6:1. Для Фінляндыі гэты медаль стаў другім за ўсю гісторыю правядзення чэмпіянатаў свету па хакеі (першае чэмпіёнства , дзе ў фінале таксама была абыграна Швецыя).

Бронзавыя медалі заваявала зборная , якая перамагла каманду Расіі з лікам 7:4.

Упершыню чэмпіянат свету па хакеі праводзіўся ў Славакіі. Аднак у Браціславе праходзілі чэмпіянаты свету  і , якія прымаліся Чэхаславакіяй.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Май 2011 года
Катэгорыя:2011 год у хакеі
2011
Катэгорыя:2011 год у Славакіі
Катэгорыя:Міжнародныя спартыўныя спаборніцтвы ў Славакіі
Джэйрахскі раён

**Джэйра́хскі раён** (, ) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Інгушэціі, Расійская Федэрацыя.

Адміністрацыйны цэнтр — сяло Джэйрах.

## Геаграфія 
Джэйрахскі раён размешчаны ў паўднёвай горнай частцы Інгушэціі і займае цэнтральную частку Галоўнага Каўказскага хрыбта. На ўсходзе раён мяжуе з Ітум-Калінскім раёнам Чачэнскай Рэспублікі, на поўначы з Сунжанскім раёнам Інгушэціі, на паўночным захадзе — з Прыгарадным раёнам Паўночнай Асеціі, на захадзе — з гарадской акругай Уладзікаўказ і на поўдні — з Грузіяй. Плошча тэрыторыі раёна — 627,04 км².

Асноўныя рэкі — Аса і Армхі. Горныя вяршыні: Шан (4451,8 м, самы высокі пункт Інгушэціі), Кідэганіс, Гайкамд (3171,7 м), Хахалгі (3032,9 м), Сталовая (2993,9 м), Чарахкорт (2230,6 м) і іншыя.

Катэгорыя:Раёны Інгушэціі
Джэйрах

**Джэйрах** (, ) — сяло ў Інгушэціі. Адміністрацыйны цэнтр Джэйрахскага раёна і сельскага паселішча Джэйрах. Джэйрах размешчаны на левым беразе ракі Армхі за 5 км ад месца яе зліцця з Церакам, за 40 км на паўднёвы захад ад сталіцы Інгушэціі горада Магас (па прамой).

Найбліжэйшыя населеныя пункты з пастаянным насельніцтвам: на паўночным усходзе — аул Бейні, на ўсходзе — Армхі, на захадзе — Эзмі, на мяжы з Паўночнай Асеціяй.

Катэгорыя:Населеныя пункты Інгушэціі
Анучына (Прыморскі край)

**Анучына** () — сяло ў цэнтры Прыморскага края Расіі, адміністрацыйны цэнтр Анучынскага раёна. Размешчана на левым беразе ракі Арсеньеўкі, якая да 1972 года мела назву Даўбіхэ, у месцы ўпадзення ў яе ракі Муравейкі. Знаходзіцца ў адгор’ях Сіхатэ-Аліня. Насельніцтва — 4239 чалавек (2021).

Сяло размешчана на трасе Асінаўка — Рудная Прыстань. Адлегласць да Уладзівастока па аўтадарозе — 207 км, да найбліжэйшага горада — Арсеньева — 28 км.

Катэгорыя:Населеныя пункты Прыморскага края
Юлія Юр’еўна Карплюк

**Юлія Юр’еўна Карплюк** (нар. , Брэст, Беларусь) — беларуская футбалістка. Выступала ў WU-17 і WU-19.

## Клубная кар’ера 
Выхаванка футбольнай школы «Вікторыя-86» (Брэст), першым трэнерам быў Алег Рыгоравіч Сячанок.

У жніўні 2019 года пакінула польскі клуб з Бялай Падляскай і падпісала кантракт з быдгашцкім клубам «Rem Marco» кантракт. Восенню 2021 года ўзяла паўзу ў кар’еры з-за праблем з каленямі.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Карплюк Юлия Юрьевна 
* JULIA KARPLIUK ODCHODZI ZE SPORTIS KKP BYDGOSZCZ

Катэгорыя:Футбалісткі Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ЖФК Вікторыя-86 Брэст
Катэгорыя:Ігракі ЖФК Мінск
Катэгорыя:Ігракі ЖФК Нёман Гродна
Катэгорыя:Ігракі АЗС ПВСЗ Бяла Падляска
Катэгорыя:Ігракі ЖФК Быдгашч
Катэгорыя:Ігракі жаночай зборнай Беларусі па футболе
Фін Ронэ

**Фін Ронэ** (, нарв. Finn Rønne; -) — амерыканскі палярны даследчык нарвежскага паходжання, удзельнік і кіраўнік пяці экспедыцыі ў Антарктыду і Арктыку, вядомы даследаваннямі паўднёва-заходняй часткі мора Уэдэла і адкрыццём шэльфавага ледавіка Ронэ — другога па плошчы шэльфавага ледавіка ў свеце. Паводле яго слоў, «апошні з вялікіх палярных даследчыкаў» ().

## Біяграфія 
Нарадзіўся 20 снежня 1899 года ў Хартэне (Нарвегія) у сям’і Марціна Ронэ (нарв. Martin Rønne, 1861—1932) — вандроўцы, палярнага даследчыка, удзельніка палярных экспедыцый Руаля Амундсена да Паўднёвага полюса, першай антарктычнай экспедыцыі Рычарда Бэрда (1928—1930).

Скончыў тэхнічны каледж Хортэна па спецыяльнасці інжынер карабельных канструкцый (праектаванне карабельных кацельняў установак). У 1923 годзе эміграваў у Злучаныя Штаты Амерыкі. Там ён уладкаваўся на працу ў сталеліцейную кампанію Bethlehem Steel (Нью-Джэрсі), у 1924 годзе перабраўся ў Пітсбург, дзе наступныя пятнаццаць гадоў працаваў інжынерам у Westinghouse Electric. У 1929 годзе атрымаў амерыканскае грамадзянства.

У 1933—1935 і 1939—1941 гадах прыняў удзел у антарктычных экспедыцыях Рычарда Бэрда. У час Другой сусветнай вайны служыў у ВМФ ЗША. Да канца вайны даслужыўся да звання капітана. У 1946—1948 гадах узначаліў уласную даследчую антарктычную экспедыцыю, у якой яго суправаджала жонка Эдыт Ронэ, якая стала разам з Джэні Дарлінгтан () — жонкай пілота экспедыцыі, першай жанчынай, якая правяла ў Антарктыдзе зімоўку.

У 1957—1958 гадах у межах правядзення Міжнароднага геафізічнага года Ронэ ўзначаліў экспедыцыю ў моры Уэдэла, задачай якой было нанясенне на карту многіх недаследаваных тэрыторый Антарктыды і разгортванне адной з сямі амерыканскіх палярных станцый для правядзення комплексных навукова-даследчых работ (аперацыя Deep Freeze). У 1962 годзе ён кіраваў невялікай прыватнай экспедыцыяй на Шпіцберген, а ў 1971 годзе — на шасцідзесяцігадовую гадавіну дасягнення Амундсенам Паўднёвага полюса, наведаў Антарктыду апошні раз — разам у жонкай яны пабывалі на палярнай станцыі Амундсен-Скот і сталі першай сямейнай парай, якая пабывала на Паўднёвым полюсе Зямлі.

У перапынках паміж палярнымі экспедыцыямі Фін Ронэ чытаў лекцыі на палярную тэматыку, з’яўляўся кансультантам ВМФ ЗША, прыняў удзел у арганізацыі першых камерцыйных круізаў да берагоў Антарктыды, напісаў некалькі кніг — «Пакарэнне Антарктыкі» () (1949). Command (1958), «Антарктычная экспедыцыя Ронэ» (англ.: Ronne Expedition to Antarctica) (1970), «Антарктыка. Мой лёс» () (1979). За свой вялікі ўклад у геаграфічныя даследаванні і развіццё навукі, а таксама за ваенныя заслугі ён быў узнагароджаны медалём за службу ў Антарктыцы, памятным медалём за другую антарктычную экспедыцыю Бэрда, ордэнам Легіён гонару, ордэнам Святога Олафа, а таксама іншымі дзяржаўнымі ўзнагародамі.

Фін Ронэ памёр 12 студзеня 1980 года ў сне ад сардэчнай недастатковасці ў сваім доме ў Бетэсдзе (штат Мэрыленд). Пахаваны на Арлінгтонскіх нацыянальных могілках.

У гонар Фіна Ронэ Амерыканскім клубам падарожнікаў заснавана памятная ўзнагарода (), якая ўручаецца за «індывідуальныя заслугі ў галіне палярных даследаванняў у духу Фіна Ронэ».

Катэгорыя:Вучоныя ЗША
Гюльсін Анай

**Гюльсін Онай** (;  12 верасня 1954, Стамбул, Турцыя) — турэцкая піяністка. Дзяржаўны артыст Турцыі (1987).

## Біяграфія 
Гюльсін Анай грала на фартэпіяна з трох гадоў. Першыя ўрокі гры ёй дала маці.

Калі Гюльсін было шэсць гадоў, яна дала свой першы канцэрт на «TRT Radio Istanbul». Затым вучылася ў Гановерскай Вышэйшай школе музыкі і тэатра.

## Спасылкі 
* Гюльсін Онай дасць канцэрт у Стамбуле
Саадэт Озкан

**Саадэт Озкан** (;  15 чэрвеня 1978, Ізмір, Турцыя) — турэцкая актывістка, змагар за правы дзяцей і супраць гвалту над імі. Будучы настаўніцай у пачатковых класах, даведалася, што яе вучні падвергліся сексуальнаму гвалту з боку дырэктара школы. Нягледзячы на ціск на яе, змагла да канца давесці расследаванне гэтых злачынстваў. З’яўляецца лаўрэатам Міжнароднай жаночай прэміі за мужнасць 2017 года.

Катэгорыя:Праваабаронцы
Дзюфель

**Дзюфель** — гэта цяжкай, вельмі ўшчыльненай, шарсцяной тканіны, якая першапачаткова выраблялася ў горадзе  і ваколіцах герцагства Брабант (цяпер Бельгія) прыкладна з 1450 года, а пазней у Лейдэне і Англіі.

## Этымалогія 
Назва тканіны паходзіць ад бельгійскага горада , дзе ўпершыню быў выкарыстаны гэты спосаб апрацоўкі.

Сырую авечую воўну сартуюць па якасці, мыюць, расчэсваюць і прадуць. Пража тчэцца памерам прыкладна на 10—30 % даўжэйшым і шырэйшым за канчатковы жаданы, затым тканіну кіпяцяць у вадзе з мачой,  або мылам і прэсуюць так, каб воўна сціскалася і тканіна ўшчыльнялася, ад чаго яна становіцца ветраахоўнай і воданепрымальнай. Такім жа чынам вырабляецца тканіна ладэн з Аўстрыі.

Катэгорыя:Шарсцяныя тканіны
Ёлачка (ткацкі арнамент)

(прыклад ёлачкі)]]

**Ёлачка**, таксама званая **зламаным саржавым перапляценнем** — адметны V-падобны тканы ўзор, які звычайна сустракаецца на саржавай тканіне. Ад простага шаўрона яго адрознівае разрыў пры развароце, што робіць яго падобным на ламаны зігзаг. Тканіна з узорам у ёлачку звычайна робіцца з воўны і з’яўляецца адной з самых папулярных тканін, якія выкарыстоўваюцца для касцюмаў і верхняга адзення. Цвідавае палатно часта ткуць узорам у ёлачку.

Нестраявая ўніформа, вырабленая з бавоўны гэтага пляцення, выкарыстоўвалася некалькімі вайскоўцамі падчас і пасля Другой сусветнай вайны; ва ўжытку ў ЗША яе часта называлі HBTs — скарачэнне ад  — уніформа з твілу з узорам «ёлачка».

## Гісторыя 
Вядомы разнастайныя старажытныя ўзоры перапляцення ёлачкай:

* Пара ваўняных легінсаў, знойдзеных у вечнай мерзлаце італа-аўстрыйскіх Альпаў, мае перапляценне ёлачкай 2:2 і датуецца 800—500 гадамі да н.э. 
* Цёмна-сіняя тканіна з перапляценнем ёлачка 2:2 рымскага перыяду была знойдзена ў пячоры цясніны  у Ізраілі
* Тканіна з перапляценнем ёлачка 2:2 была знойдзена ў Пампеях з 79 г. н.
* Фалкіркскі тартан, ваўняны тартан з ёлачкай у суадносінах 2:2, знойдзены ў  ў Англіі, датуецца прыкладна 240 годам нашай эры

Катэгорыя:Тэкстыльныя арнаменты