open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
6-я асобная механізаваная брыгада

**6-я гвардзе́йская Кі́еўска-Берлі́нская о́рдэна Ле́ніна, Чырвонасцяжная, о́рдэнаў Суво́рава і Багда́на Хмяльні́цкага асо́бная механізава́ная брыга́да** — адно з найбуйнейшых падраздзяленняў Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.

## Гісторыя 
### Падчас Другой сусветнай вайны 
Была сфармавана 25 мая 1942 года на тэрыторыі Разанскай, Тульскай і Маскоўскай абласцей у якасці 12-га танкавага корпуса. Гэтае падраздзяленне прайшло баявы шлях працягласцю 3.520 кіламетраў, прыняла удзел у бітве на Курскай дузе, вызваленні Украіны і Польшчы ад нямецкіх войск, штурме Берліна і вызваленні Прагі.

За мужнасць і гераічнасць асабовага складу, праяўленыя ў баях з ворагам, корпусу было прысвоена званне гвардзейскага (ліпень 1943 года), ганаровыя найменні «Кіеўскі» і «Берлінскі» (6 лістапада 1943 года і 4 чэрвеня 1945 года). У ліпені 1943 года злучэнне было пераназвана ў 6-ы гвардзейскі танкавы корпус. На яго Баявым Сцягу чатыры баявыя ўзнагароды — ордэн Леніна (28 мая 1945 года), ордэн Чырвонага Сцяга (7 лістапада 1945 года), ордэн Суворава II ступені (10 жніўня 1944 года) і ордэн Багдана Хмяльніцкага (3 красавіка 1944 года).

### Пасля вайны 
Пасля заканчэння вайны 6-ы танкавы корпус быў перафармаваны ў 6-ю гвардзейскую танкавую дывізію і ўвайшоў у склад Групы савецкіх войск у Германіі. У 1979—1980 гадах злучэнне перадыслакавалася ў СССР і размясцілася ў Гродне, у ваенных гарадках на Фолюшы і ў Новай Гожы.

### У Рэспубліцы Беларусь 
З 1992 года дывізія — у складзе Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь. 1 жніўня 1992 года яна была перафармавана ў 6-ю гвардзейскую асобную механізаваную брыгаду з захаваннем ганаровых найменняў і баявых ордэнаў.

З’яўляючыся адным з флагманаў Сухапутных войскаў Рэспублікі Беларусь, брыгада прыняла ўдзел у комплексных аператыўных вучэннях «Нёман-2001», «Бярэзіна-2002», «Чыстае неба — 2003», «Шчыт Айчыны–2004», «Восень-2008», комплексных аператыўных вучэннях 2005 і 2007 гадоў, комплексным аператыўна-тактычным вучэнні «Шчыт Саюза 2006», аператыўна-стратэгічным вучэнні «Захад-2009», сумесным аператыўным вучэнні ўзброеных сіл Рэспублікі Беларусь і Расійскай Федэрацыі «Шчыт Саюза–2011», сумесным стратэгічным вучэнні ўзброеных сіл Рэспублікі Беларусь і Расійскай Федэрацыі «Захад-2013».

## Спасылкі 
* Белорусская военная газета "Во славу Родины" — "6-я гвардейская Киевско-Берлинская ордена Ленина, Краснознаменная, орденов Суворова и Богдана Хмельницкого отдельная механизированная бригада". 

Катэгорыя:Брыгады Беларусі
Катэгорыя:Гвардзейскія воінскія часці Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1942 годзе
Катэгорыя:1979 год у Гродне
Катэгорыя:Арганізацыі Гродна
Батальён забеспячэння вучэбнага працэсу Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь

**Батальён забеспячэння вучэбнага працэсу Цэнтра забеспячэння вучэбнага працэсу ўстановы адукацыі «Ваенная акадэмія Рэспублікі Беларусь» (БЗВП)** — падраздзяленне Узброеных сіл Рэспублікі Беларусь, месца дыслакацыі — палігон «Белая лужа», каля Барысава. Уваходзіць у склад Цэнтра забеспячэння вучэбнага працэсу Ваеннай акадэміі. Задачай БЗВПа з'яўляецца забеспячэнне практычных заняткаў з курсантамі Ваеннай акадэміі.

## Гісторыя 
Раней палігон «Белая Лужа», прызначаны для ўдасканалення неабходных навыкаў вайскоўцаў, знаходзіўся ў вядзенні 120-й гвардзейскай мотастралковай дывізіі (цяпер 120-я гвардзейская асобная механізаваная брыгада). Але ў сувязі з узрослым аб'ёмам задач па практычным навучанні будучых афіцэраў было вырашана перадаць гэты аб'ект у падначаленне галоўнай вайсковай ВНУ краіны. 1 красавіка 2003 года на падставе дырэктывы міністра абароны Рэспублікі Беларусь на тэрыторыі палігона быў створаны батальён забеспячэння вучэбнага працэсу для аказання тэхнічнай падтрымкі планавых заняткаў курсантаў усіх факультэтаў, а таксама для выканання іншых задач па прызначэнні.

## Арганізацыйная структура 
 — камандзір батальёна забеспячэння вучэбнага працэсу]]
Арганізацыйна БЗВП складаецца з наступных падраздзяленняў:
* Упраўленне
Тры роты забеспячэння вучэбнага працэсу:
** Рота танкавая
** Рота БМП
** Рота БТР, БРМ, МТ-ЛБ
* Узвод тэхнічнага забеспячэння
* Узвод матэрыяльнага забеспячэння
* Аддзяленне сувязі

* Вучэбны палігон
* Медыцынскі пункт

На тэрыторыі вучэбнага палігона знаходзяцца тры дырэктрысы, чатыры ўчасткі вайсковага стрэльбішча, тактычнае поле і агнявы гарадок. Па штаце тут лічыцца каля 90 адзінак рознай бранетанкавай і спецыяльнай тэхнікі вучэбна-баявой групы. Уся яна засяроджана ў абсталяваным парку, дзе маецца рамонтная база (стацыянарны ПТАР) і тэхналагічнае абсталяванне.

Практычна штодня для забеспячэння планавых заняткаў курсантаў (днём і ўначы) на палігон выходзіць да 30 баявых машын.

На Белалужскім вучэбным палігоне курсанты вучацца страляць са стралковай зброі і ўзбраення баявых машын, пераадольваць водныя перашкоды, адпрацоўваць тактыку вядзення сучаснага бою.

Служаць на палігоне вайскоўцы тэрміновай службы, якія спачатку атрымліваюць вайсковую спецыяльнасць у 72-гім Аб’яднаным вучэбным цэнтры.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Воінскія часці і фарміраванні Беларусі
Катэгорыя:Ваенныя палігоны Беларусі
Эрг (значэнні)

**Эрг:**

* Эрг — адзінка вымярэння ў сістэме адзінак СГС
* Эрг — пясчаны пустынны масіў у Паўночнай Афрыцы
Бяздоннае (возера, Брэсцкі раён)

**Бяздо́ннае** — возера ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці, за 20 км на паўночны захад ад горада Брэст, на паўднёвай ускраіне вёскі Чыжэвічы, за 0,4 км ад мяжы з Польшчай. Адносіцца да басейна ракі Заходні Буг.

Плошча паверхні 0,007 км², даўжыня 0,2 км, найбольшая шырыня 0,06 км. Даўжыня берагавой лініі 0,6 км. Возера старычнага тыпу.

## Спасылкі 
* Агульная характарыстыка азёр Брэсцкай вобласці // Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь»  
* Морфаметрычныя параметры азёр Брэсцкай вобласці // Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь»  

Катэгорыя:Басейн Буга
Катэгорыя:Азёры Брэсцкага раёна
Арышт Ісуса

[thumb|300px|*Арышт Ісуса*, [Караваджа, каля 1602г.]] 

**Арышт Ісуса** — ключавая падзея у Евангеллях. Арышт, у рэшце рэшт, прыводзіць да распяцця Ісуса. Ісус быў арыштаваны храмавай вартай сінедрыёна ў Гефсіманскім садзе, неўзабаве пасля Апошняй Вячэры, адразу ж пасля пацалунку Іуды, які традыцыйна лічыцца актам здрады.

Пасля арышту адбыўся Суд над Ісусам у Сінедрыёне, на якім Яго асудзілі на смерць. У хрысціянскім багаслоўі, падзеі ад Апошняй Вячэры да распяцця і ўваскрасення Ісуса называюць Мукі Хрыстовы.

У Новым Запавеце, усе чатыры Евангеллі маюць пашыранае апавяданне арышту Ісуса, суд над Ім, распяцце, пахаванне і ўваскрасенне. У кожным з Евангелляў гэтыя пяць падзей у жыцці Ісуса разглядаюцца больш падрабязна, чым любы іншы момант жыцця Ісуса. Навукоўцы адзначаюць, што чытач атрымлівае амаль загадзіннае апісанне таго, што адбылося.

Арышт Ісуса шырока адлюстраваны ў мастацтве.

## Біблейскае апавяданне 
[left|thumb|*Захоп Хрыста*, [Фра Беата Анджэліка, каля 1440г.]]
Згодна Евангелляў пасля Апошняй вячэры Ісус і Яго вучні выйшлі ў Гефсіманскі сад, размешчаны на краі даліны Кедрон, дзе быў аліўкавы гай. Там Ісус вырашыў памаліцца адзін.

Сінаптычныя Евангеллі сцвярджаюць, што Ісус прасіў Бога, каб Яго мінулі падыходзячыя падзеі, але даў канчатковы выбар Богу. Лука сцвярджае, што з'явіўся з неба анёл і ўмацаваў Ісуса, Які затым вярнуўся да сваіх вучняў. Сіноптыкі сцвярджаюць, што трое вучняў, якія былі з Ісусам заснулі, і што Ісус крытыкаваў іх за тое, каб яны не маглі спаць нават на працягу гадзіны, каб маліцца так, каб пазбегнуць спакусы.

У гэты момант, з'яўляецца Іуда і дае Ісусу пацалунак, што было загадзя складзеным знакам да тых, якія суправаджалі Іуду. Пасля раскрыцця, хто ёсць Ісус, воіны арыштоўваюць Ісуса, адзін з вучняў спрабаваў спыніць іх з мячом і адсёк вуха аднаму з воінаў. Згодна Евангелля ад Яна, гэта быў Сыман Пятр, які адрэзаў вуха Малху, рабу першасвятара Кайяфы. У Лукі дадаецца, што Ісус ацаліў Малха, а таксама дакараў акт гвалту, заявіўшы, што Айцец можа даслаць дванаццаць легіёнаў анёлаў у абарону Ісуса. У Евангеллі ад Матфея Ісус зрабіў добра вядомае сцвярджэнне «ўсе, хто прыйдуць з мечам, ад мяча і загінуць».

Апавяданне у Евангеллі ад Яна адрозніваецца ад сіноптыкаў: толькі ў Евангеллі ад Яна рымскія салдаты ўдзельнічаюць у арышце. Іуда кіруе працэсіяй, але Ісус, «ведаючы ўсё, што павінна было з ім здарыцца», пытае каго яны шукаюць, а пасля адказвае, што Ён той, Каго яны шукаюць, пасля ўсе члены працэсіі адрынуліся назад і ўпалі на зямлю.

## Адлюстраванне ў мастацтве

Image:KellsFol114rArrestOfChrist.jpg|Арышт, адлюстраваны ў Келскай кнізе, каля 800г.
File:Duccio Maesta detail3.jpg|Частка *Маэсты*, Дуча дзі Буанінсенья, 1308-1311
File:Dieric Bouts - The Arrest of Christ with kiss of Judas and ear of Malchus ca1485.jpg|Дырк Баутрыц, каля 1450-1460
File:Douffet, Gérard - Taking of Christ with the Malchus Episode - c. 1620.jpg|*Узяцце Хрыста*, Герард Дюфэт, каля 1620

Катэгорыя:Жыццё Ісуса Хрыста
Катэгорыя:Мукі Хрыстовы
Бенгкулу (правінцыя)

**Бенгкулу** () — правінцыя на паўднёвым захадзе вострава Суматра ў Інданезіі. Плошча — 19 919,33 км². Насельніцтва (2014 г.) — 1 828 291 чал. Адміністрацыйны цэнтр — Бенгкулу.

## Гісторыя 
Першыя дзяржаўныя ўтварэнні на тэрыторыі Бенгкулу ўзніклі ў сярэднявеччы. У XVII ст. узбярэжжа кантралявалася султанамі Бантэна і дзяржавай Індэрапура. З 1685 г. тут існавалі гандлёвыя факторыі Брытанскай Ост-Індскай кампаніі. У 1824 г. брытанцы перадалі правы на валаданне ўзбярэжжам галандцам. Далейшай каланізацыі садзейнічала адкрыццё золата ў другой палове XIX ст. У часы каланіялізму ў Бенгкулу ў высылцы правёў некалькі гадоў Сукарна. Тут ён пазнаёміўся са сваёй жонкай Фатмаваці.

У 1945 г. землі Бенгкулу ўвайшлі ў склад незалежнай Інданезіі. У 1968 г. была створана асобная правінцыя Бенгкулу.

## Эканоміка 
Важныя галіны эканомікі правінцыі Бенгкулу — сельская гаспадарка і рыбалоўства. У 2011 г. сельскагаспадарчая вытворчасць фарміравала 39,84 % ВУП правінцыі. Асноўныя таварныя культуры — рыс, арахіс, соя, фасоля, чай, кава, перац, гевея і інш. Рыбалоўства развіваецца як на прыбярэжных тэрыторыях, так і ва ўнутраных вадаёмах. У 2006 г. здабыта 145 334 тоны рыбы.

Прамысловасць прадстаўлена здабычай вугалю, а таксама дробнымі прадпрыемствамі па перапрацоўцы сельскагаспадарчай і лясной прадукцыі.

## Насельніцтва 
Дынаміка росту насельніцтва правінцыі Бенгкулу:

## Спасылкі 
* Aris Ananta, Mulyana Soekarni, Sjamsul Arifin, The Indonesian Economy: Entering a New Era. — Institute of Southeast Asian Studies, 2011
* Патэнцыяльныя інвестыцыі ў правінцыі Бенгкулу
* Даведнік для вандроўніка

Катэгорыя:Правінцыі Інданезіі
Viltis

**«Viltis»** ( — «Надзея») — грамадская, літаратурная і палітычная літоўская газета нацыянальнай і хрысціянскай (каталіцкай) арыентацыі.

Выходзіла ў Вільні з 13 (16) снежня 1907 да 6 (19) верасня 1915, да канца 1913 выходзіла праз дзень, затым штодня. Ініцыятарамі былі Антанас Смятона і Юозас Тумас-Вайжгантас. Рэдактары-выдаўцы браты Антанас Смятона і Пранас Давідайціс. З 1914 выходзіў навукова-літаратурны дадатак.

У газеце публікаваліся матэрыялы пра мастацтва, музыку, тэатр; шмат увагі надавалася літаратуры. Друкаваліся пераклады вершаваных твораў А. С. Пушкіна, Тараса Шаўчэнкі, Івана Франко, Адама Міцкевіча, Генрыха Сянкевіча, арыгінальныя творы Лаздзіну Пяледы, Вінцаса Крэве, Казіса Пуйды, Ігнаса Шайнюса і інш. літоўскіх пісьменнікаў. Сістэматычна змяшчаліся артыкулы па літаратуры і эстэтыцы і рэцэнзіі. У газеце працавалі Людас Гіра, Юозас Тумас-Вайжгантас, Казіс Бінкіс і іншыя выдатныя пасля грамадскія і палітычныя дзеячы, пісьменнікі і публіцысты.

Катэгорыя:Газеты Літвы
Катэгорыя:Газеты Вільні
Катэгорыя:1907 год у Вільні
Бярозавы Масток

**Бяро́завы Масто́к** — рака ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Заходняя Дзвіна.

Даўжыня ракі 8,8 км. Пачынаецца за 1 км на ўсход ад вёскі Кароўка. Вусце за 0,6 км на захад ад вёскі Пруднікі. Рэчышча ад вытоку на працягу 2,6 км каналізаванае.

## Літаратура 
* 
* 
* Ліст карты N-36-14. Выданне 1984 года. Стан мясцовасці на 1981 год.

Катэгорыя:Рэкі Віцебскага раёна
Катэгорыя:Прытокі Заходняй Дзвіны
Оса

**Оса** — ручай у Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Спанаўка.

Даўжыня ручая 3,5 км. Пачынаецца за 3 км на захад ад вёскі Брадзяцін, вусце за 2 км на паўночны захад ад вёскі Рагозна. Цячэ праз лясное ўрочышча Крамянка. Каналізавана 0,6 км рэчышча ад вытоку.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Басейн Буга
Катэгорыя:Рэкі Брэсцкага раёна
Парахаўня

**Парахаўня** (Лубянка́) — рака ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці і Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Цемра.

Даўжыня ракі 13 км. Пачынаецца каля вёскі Лубянка Свіслацкага раёна, вусце за 2,3 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Залескі Бор Свіслацкага раёна. Рэчышча ад вусця ўверх на 3,4 км каналізаванае (раней рака ўпадала ў раку Ясельда). За 2,5 км на поўдзень ад вёскі Лубянка на рацэ створана плаціна і вадасховішча Лубянскае.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Рэкі Свіслацкага раёна
Катэгорыя:Рэкі Пружанскага раёна
Катэгорыя:Басейн Ясельды
Этбай

**Этба́й** — горны хрыбет на паўночным усходзе Афрыкі, у Егіпце і Судане.

Даўжыня хрыбта каля 1500 км. Працягваецца ўздоўж узбярэжжа Чырвонага мора ад дэльты Ніла да адгор'яў Эфіопскага нагор'я. Вышыні каля 1000 м. Найбольшая вышыня — гара Ода (2259 м). Складзены з дакембрыйскіх крышталічных сланцаў і гнейсаў.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Горы Егіпта
Катэгорыя:Геаграфія Судана
Даніловіч

**Даніловіч** — беларускае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Алена Мікалаеўна Даніловіч (1906—1957) — беларуская і руская актрыса.
* Антон Міхайлавіч Даніловіч (1912—2000) — беларускі паэт, журналіст.
* Барыс Даніловіч — выдавец, адзін з заснавальнікаў Беларускага выдавецкага таварыства ў Вільні.
* Браніслаў Даніловіч (1908—2003) — беларускі вайсковы і грамадскі дзеяч.
* Валянцін Іванавіч Даніловіч (1936—1970) — выпрабавальнік парашутнай і касмічнай тэхнікі.
* Вячаслаў Віктаравіч Даніловіч (нар. 1973) — беларускі гісторык.
* Ігнат Мікалаевіч Даніловіч (1787—1843) — гісторык права, археограф.
* Мікалай Аляксандравіч Даніловіч (нар. 1955) — вучоны, доктар філалагічных навук.

Катэгорыя:Беларускія прозвішчы
Паднева

**Па́днева**, **Паднеўка** — рака ў Маларыцкім і Брэсцкім раёнах Брэсцкай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Каменка (басейн Мухаўца).

Даўжыня ракі 16 км, з іх 14 км на тэрыторыі Брэсцкага раёна. Пачынаецца за 2 км на поўнач ад вёскі Пажэжын Маларыцкага раёна, вусце за 1 км на поўнач ад вёскі Закій. Рэчышча каналізаванае.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* Общая характеристика речной сети Брестской области (в разрезе районов) // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь»  

Катэгорыя:Рэкі Маларыцкага раёна
Катэгорыя:Рэкі Брэсцкага раёна
Катэгорыя:Басейн Мухаўца
Пажэжынка

**Пажэ́жынка**, **канал Пажэжынка** — рака ў Маларыцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Рыта.

Даўжыня ракіт 9,8 км. Пачынаецца за 2,5 км на поўдзень ад вёскі Струга, вусце за 0,5 км на поўнач ад вёскі Лешніца. Рэчышча Пажэжынкі каналізаванае.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Басейн Буга
Катэгорыя:Рэкі Маларыцкага раёна
Рэджангская мова

**Рэджа́нгская мова** (*Rejang Rejang*) — аўстранезійская мова, родная мова рэджангцаў. Распаўсюджана пераважна ў інданезійскай правінцыі Бенгкулу. Агульная колькасць носьбітаў - 426 тысяч чал.

## Асноўныя дыялекты 
Рэджангская мова падзяляецца на 5 буйных даволі адрозных дыялектаў:
* *Рэджанг Лебонг*
* *Рэджанг Мусі*
* *Рэджанг Кебанагунг*
* *Рэджанг Песісір*
* *Рэджанг Равас*

## Пісьмовасць 
Рэджангцы карыстаюцца асаблівай пісьмовасцю *каганга*:

Алфавіт *каганга* складаецца з 23 літар. Створаны ў XVIII ст. на аснове старажытнаіндыйскага пісьма брахмі.

У нашы дні таксама выкарыстоўваецца малайская лацінка.

Катэгорыя:Аўстранезійскія мовы
Палахва

**Палахва**, **канал Палахва** — рака ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Мухавец.

Даўжыня ракі 18 км. Пачынаецца за 1,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Свішчы, вусце за 1 км на паўночны ўсход ад вёскі Здзітава. Рэчышча амаль на ўсім працягу каналізаванае.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Рэкі Жабінкаўскага раёна
Катэгорыя:Прытокі Мухаўца
Рэджангцы

**Рэджа́нгцы** (, саманазва: Rejang) — аўстранезійскі народ, жыхары паўднёва-заходняй часткі Суматры. Жывуць пераважна ў правінцыі Бенгкулу. Агульная колькасць (2014 г.) — 401 000 чал.

## Гісторыя 
Продкамі рэджангцаў з'яўляюцца старажытныя аўстранезійцы. Іх перасяленне на Суматру адбывалася ў выніку некалькіх хваль на працягу 3 - 2 тысячагоддзяў да н. э.  Некаторыя лінгвісты на аснове аналізу рэджангскай мовы сцвярджаюць, што галоўную ролю ў фарміраванні рэджангцаў адыгралі перасяленцы з Калімантана. 

У першай палове XIX ст. землі рэджангцаў былі падначалены галандцамі. Згодна паведамленням галандскіх чыноўнікаў у Бенгкулу, рэджангцы падзяляліся на 5 моўна-племянных груп, кожная з якіх была падначалена асабістаму правадыру. Арыгінальная культура рэджангцаў моцна пацярпела, калі ў канцы XIX ст. у іх землях было знойдзена золата. У гэты раён накіравалася вялікая колькасць іншаэтнічных здабытчыкаў. Хуткае распаўсюджванне грашовых адносін прывяло да заняпаду мясцовага традыцыйнага побыту. Аднак тубыльцы захавалі звычаёвае права, танцавальнае і песеннае мастацтва. У 1945 г. землі рэджангцаў трапілі ў склад Інданезіі.

## Асаблівасці культуры 
Рэджангцы жывуць пераважна ў далінах горных рэк. Асноўны занятак — земляробства. Лічацца добрымі рыбаловамі і паляўнічымі. У нашы дні таксама працуюць наёмнымі рабочымі на плантацыях і ў лясной гаспадарцы. Укараненне ў канцы XIX ст. грашовых адносін прывяло да вялікіх страт традыцыйнай матэрыяльнай культуры, перайманню побыту іншаэтнічных груп. Нават вопратку рэджангцы купляюць у суседніх плямён. Разам з гэтым, культура рэджангцаў лічыцца малаадаптыўнай, паколькі яны ігнаруюць многія выгоды сучаснай цывілізацыі і пагардліва ставяцца да іншаземцаў. 

Галоўнай сацыяльнай адзінкай з'яўляюцца вясковыя абшчыны, якія складаюцца з 10 - 15 сваяцкіх гаспадарак. Традыцыйныя сем'і вялікія пашыраныя. Адлік сваяцтва вядзецца толькі па лініі бацькі. Дзеці ад сумесных шлюбаў жанчын-рэджангцаў з прадстаўнікамі іншых этнасаў атрымоўваюць ніжэйшы статус у абшчыне, чым карэнныя рэджангцы. Вылучаюцца высакародныя сем'і *кутэі*, якія лічацца заснавальнікамі вёскі або цэлага населенага раёна. З іх шэрагу выбіраюцца правадыры *кутэі-туі-кутэі*. Рэджангцы маюць адзіныя для ўсіх традыцыйнае права, што значна адрозніваецца як ад дзяржаўнага заканадаўства, так і ад норм іслама. Правадыры даўно згубілі магчымасць безумоўнага кіравання супляменнікамі, аднак захавалі свае функцыі суддзяў. 

Рэджангцы знакаміты песенным і танцавальным мастацтвам, у тым ліку папулярнымі дзявочымі танцамі.  

## Мова 
Рэджангская мова належыць да малайска-палінезійскай групы аўстранезійскай моўнай сям'і. Падзяляецца на 5 буйных дыялектаў. Рэджангцы маюць арыгінальную пісьмовасць *каганга* на аснове старажытнаіндыйскага пісьма брахмі.

## Рэлігія 
Большасць вернікаў — мусульмане-суніты. 

## Спасылкі
*Racial Residence Area Rejang
*Rejang language
*The Origin of Rejangese People…?
*Historical Origins of Indigenous Communities Rejang(SEJARAH SUKU REJANG)

Катэгорыя:Народы Азіі
Катэгорыя:Народы Інданезіі
Катэгорыя:Аўстранезійцы
Нерасна (прыток Убарці)

**Нерасна**, **Нерасня**, **Брады** — рака ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці, левы прыток ракі Убарць.

## Назва 
Назва Нерасна балцкага паходжання.

Поўны гідранімічны адпаведнік — назва ракі Нерасна (прыток Дняпра вышэй за Смаленск).

Ад кораня *Ner-* таксама літоўскія рачныя назвы тыпу *Neris, Nereta, Nerotis*, балцкія гідронімы на ўсходзе Няропля (прыток дняпроўскай Друці), Няруса (прыток Дзясны), Нерэта (возера ля дзвінскай ракі Таропы), Нерэста (рака на Павоччы).

Варыянт гэтага кораня *Nar-* у назвах тыпу Нарач, Нароўля (таксама на правабярэжжы Прыпяці), літоўскіх гідронімах *Narantis, Narasa, Narutis, Nar-akys, Nar-upis*.

Звязана з літоўскім *nerti* «ныраць», *naras* «нырок (у ваду)». Далей да індаеўрапейскага *ner-* «ныраць, пагружацца; нара, логвішча».

У назве Нерасна корань *Ner-* пашыраны балцкім гідранімічным пашыральнікам *-sn-*. Ён таксама ў назве возера Мядзесна на Задзвінні, у балцкіх гідронімах Апісна, Турасна, Лукасна. У балцкай гідраніміі на ўсходзе пашыральнік *-sn-* выкарыстоўваўся для ўтварэння назвы прытока буйнейшай ракі (Вопь > Опісна «Апская», *Ap-, -sn-*).

Назва Нерасна значыла «Глыбокая (рака)».

## Гідраграфія 
Даўжыня 18 км. Плошча вадазбору 167 км². Вадазбор у межах Мазырскага Палесся. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,72 ‰. Пачынаецца за 8 км на захад ад вёскі Салагубаў, вусце за 2 км на паўночны ўсход ад вёскі Мілашавічы. Цячэ па забалочанай лясістай мясцовасці.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Рэкі Лельчыцкага раёна
Катэгорыя:Прытокі Убарці
Ласінцы (ручай)

**Ласі́нцы** — ручай у Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Ясельда (басейн Прыпяці).

Даўжыня 22 км. Пачынаецца за 1,2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Белінок, вусце за 0,5 км на поўнач ад вёскі Жабер. Рэчышча каналізаванае.

## Літаратура 
* 
*  — С. 135.

Катэгорыя:Прытокі Ясельды
Катэгорыя:Рэкі Драгічынскага раёна
Дзяцінства Ісуса

[thumb|right|Францысканскі малюнак 14-га стагоддзя [Святое Дзіцяці з Аракоэлі (Рым). Згодна легендаў, што твар дзіцяці нерукатворны, а намаляваны анёлам.]]

**Дзяцінства Ісуса** (*Боскае Немаўля, немаўля Ісус, Дзіцятка Ісус, Немаўля Хрыстос*) - перыяд жыцця Ісуса Хрыста ад Яго нараджэння да ўзроста 12 гадоў. У 13 гадоў Ён ужо лічыўся дарослым, у адпаведнасці з яўрэйскім звычаем таго часу. Кананічныя Евангеллі нічога не кажуць пра дзяцінства Ісуса паміж яго маленствам і адшуканнем у храме ва ўзросце дванаццаці гадоў.

Пачынаючы прыкладна з трэцяга або чацвёртага стагоддзя, немаўля Ісус з'яўляецца часта ў карцінах і скульптурах. Звычайна гэта калядныя батлейкі, якія паказваюць нараджэнне Ісуса, з Яго маці Марыяй і яе мужам Іосіфам.

Выявы немаўля з маці, вядомыя як Мадонна з дзіцем, з'яўляюцца ў іканаграфіі ва ўсходніх і заходніх цэрквах. Іншыя сцэны таго часу, як дзіцінства, абразанне Ісуса, аднясенне ў храм, пакланенне вешчуноў, уцёкі ў Егіпет таксама часта адлюстроўваюцца. Іншыя сцэны з жыцця таго часу з'яўляюцца больш рэдкімі.

## Адлюстраванне ў сярэднія вякі
[thumb|злева|Дзіцяці Ісус разам з [Ян Хрысціцель|Янам Хрысціцелям, Барталамей Эстэбан Мурылья]]
У сярэднія вякі немаўля Ісус прадстаўляўся ў якасці вобраза чысціні і нявіннасці. Папулярнасць немаўля Хрыста быў добра вядомы ў Іспаніі пад назвай Монтанасіна пасля скульптуры "Мантаньес", якая распачала гэтую тэндэнцыю. У гэтых выявах дзіцяці часта адлюстроўвалася ў стылі Кантрапоста: размяшчэнне на каленях ў процілеглым кірунку, падобна старажытным выявам рымскіх імператараў. Немаўля Дзіцяці Ісуса ў гэты час выяўлялася без адзення, каб падкрэсліць "невіннасць" і "некранутасць" вобраза Хрыста для больш глыбокай пашаны.

Малюнкі былі вельмі папулярнымі сярод шляхты, некаторыя малюнкі таксама выкарыстаны для каланізацыі каралеўстваў Іспаніі і Партугаліі. Каланіяльныя малюнкі немаўля Хрыста таксама сталі ўключаць адзенне, а таксама Дзяржаву, птушку, які сімвалізуе душу ці Святы Дух або розныя прыналежнасці, звязаныя з мясцовасцю або вобласцю.

Сімвалізм Дзіцяці Ісуса ў мастацтве дасягнула свайго апагею ў эпоху Адраджэння. Святое сямейства было цэнтральнай тэмай у творчасці Леанарда да Вінчы і многіх іншых майстроў.

## У апакрыфічных тэкстах
Колькасць апакрыфічных тэкстаў пра дзяцінства Ісуса вырасла з легендарнай хуткасцю за мінулы перыяд, і яны часам малюецца. Гэтыя апавяданні былі прызначаныя, каб паказаць Ісуса з незвычайнай сілай і ведамі, нават з самага ранняга ўзросту. Адно з распаўсюджаных апавяданняў кажа пра маленькага Ісуса, які выляпіў вераб'ёў з гліны. Калі яму зрабілі заўвагу, што ён зрабіў гэта ў суботу, ён ажывіў птушак, і яны ўляцелі. 

## Як набожныя выявы пакланення
Некалькі гістарычна значных вобразаў Дзіцяці Ісуса атрамалі Папскую і Кананічную каранацыю, а менавіта сусветна вядомае Пражскае Дзіцяці Ісуса, бельгійскае Святое Дзіцяці дэ Себу і Святое Дзіцяці з Аракоэлі ў Рыме.

## Спасылкі
* 
Катэгорыя:Ісус Хрыстос
Катэгорыя:Жыццё Ісуса Хрыста
Джала (меч)

**Джа́ла** () — у легендарыуме Дж. Р. Р. Толкіна кароткі меч (кінжал), знойдзены хобітам Більба ў пячоры троляў падчас яго падарожжа да Адзінокай гары, апісанага ў аповесці «Хобіт, або Туды і назад».

## Апісанне 
Як большасць эльфійскіх мячоў і кінжалаў, у выпадку набліжэння оркаў і гоблінаў пачынаў свяціцца блакітным святлом. На мячы былі выгравіраваны ахоўныя руны на сіндарыне: «Маэгнас — маё імя. Я атрута павука».

## Гісторыя 
Меч быў зроблены эльфамі Гондаліна ў Першую Эпоху для войнаў з Моргатам, але патрапіў у злыя рукі пасля разбурэння Гондаліна. Гісторыя мяча падчас Другой і Трэцяй Эпох невядомая, але, верагодна, меч пераходзіў з рук у рукі, пакуль не патрапіў у скарбніцу (пячору) троляў ва ўсходнім Эрыядоры. Гэты меч разам з Гламдрынгам і Оркрыстам (таксама выкаванымі ў Гондаліне) знайшлі ў пячоры троляў Гандальф з Більба і гномамі ўвесну 2941 года Трэцяй Эпохі.

Більба назваў свой меч Джалам пасля бітвы з павукамі ў Цемналессі. Увосень 3018 года Трэцяй Эпохі ў Раздоле Більба падарыў яго разам з міфрылавай кальчугай свайму пляменніку Фрода Торбінсу.

Увесну 3019 г. Т. Э. Голум прывёў да Шэлаб Фрода і Сэма, якія накіроўваліся да вулкана Арадруін, каб знішчыць Пярсёнак Усеўладдзя. Шэлаб уджаліла і ўжо гатовая была пацягнуць Фрода ў сваё логава, але яго выратаваў Сэм, які раніў Джалам павучыху.

Пасля адплыцця Фрода за мора Джала перайшло да Сэма, а затым стала сямейнай рэліквіяй сям'і Гэмджы.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Артэфакты Серадзем’я
Катэгорыя:Выдуманыя мячы
Оркрыст

**Оркрыст** ( — «калун оркаў») — меч з легендарыума Джона Р. Р. Толкіна.
 
Першая згадка пра гэты меч сустракаецца ў творы Дж. Толкіна «Хобіт, або Туды і назад», калі чараўнік Гандальф знайшоў яго ў пячоры трох закамянелых троляў. У перакладзе з сіндарына Оркрыст азначае «Знішчальнік гоблінаў» (самі гобліны называлі яго «Кусач»). Пазней гном Торын Дубашчыт стаў яго ўладальнікам.

Як і ўсе мячы, выкаваныя эльфамі, Оркрыст свеціцца сінім ці белым агнём, калі оркі знаходзяцца побач, як і Джала Більба Торбінса і Гламдрынг Гандальфа, якія таксама былі выраблены эльфамі з горада Гондаліна.

Пасля гібелі Торына ў Бітве Пяці Войскаў меч захоўваўся на яго магіле ў глыбіні Адзінокай Гары. Паводле легенд гномаў, пры набліжэнні ворагаў Оркрыст пачынаў свяціцца, таму на цытадэль гномаў нельга было напасці нечакана.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Артэфакты Серадзем’я
Катэгорыя:Выдуманыя мячы
Балін (Серадзем’е)

**Балін** () — правадыр гномаў, сын Фундзіна і старэйшы брат Дваліна. Быў адным з гномаў, якія адправіліся з Більба Торбінсам і Гандальфам у паход да Эрэбора, вакол якога разгортваецца дзеянне «Хобіта».

Балін быў членам атрада, сабранага Торынам Дубашчытам для знішчэння цмока Смаўга і вызвалення ад яго горнага каралеўства Эрэбор. Ён быў адзіным, акрамя Торына, пра каго дакладна вядома, што ён быў там да прыходу дракона. Цікава, што ў «Хобіце» гаворыцца, што ў дзень прыходу дракона ён быў разам з Торынам, але ў адпаведнасці з Дадаткам А да «Валадара Пярсцёнкаў» у той дзень Баліну было толькі 7 гадоў, а Торыну — 24, хоць Торын тут жа адзначае, што, акрамя Трора і Траіна, выжылі тыя маладыя гномы, што з-за цікаўнасці блукалі па-за Гарой.

У пачатку «Хобіта» гаворыцца, што Балін быў другім па ліку гномам, які прыйшоў у дом Більба. Першым быў яго брат Двалін. Абодва браты гралі на віёле.

Сярод гномаў, апісаных у «Хобіце», Балін быў другім па ўзросце гномам атрада пасля Торына, таму ён гаварыў ад імя атрада, калі яго ўдзельнікаў узяў у палон кароль эльфаў.

Ён апісаны як «заўсёдны дазорца» гномаў: ён заўважыў Більба, які падыходзіў да «Зялёнага цмока» ў Баюотэры, таксама быў першым, хто ўбачыў касцёр троляў і эльфаў у Цемналессі. Аднак у любым выпадку ён не мог заўважыць Більба (схаванага нябачнасцю ад надзетага Пярсцёнка Усеўладдзя), калі быў дазорцам атрада пасля ўцёкаў ад гоблінаў у Імглістых горах. Пасля гэтай невялікай хітрасці Балін пачаў паважаць Більба за яго здольнасці, бо лічыў сябе вельмі ўважлівым. Ён быў адзіным гномам, які пагадзіўся суправаджаць Більба па тайным праходзе да логава Смаўга, а таксама адзіны з усяго атрада наведваў Більба ў Бэг Эндзе пасля яго вяртання дамоў.

У 2989 г. Т.Э. Балін пакінуў Эрэбор і ўвайшоў у Морыю разам з Оінам, Оры, Флоі, Фрарам, Лоні, Налі і мноствам іншых гномаў. Ён знайшоў там Сякеру Дурына. Загінуў Балін у Азанулбізары 5 лістапада 2994 г.: яго застрэліў орк-лучнік з-за каменя ў той момант, калі ён глядзеў у возера Кхелед-зарам.

У «Брацтве Пярсцёнка» галоўныя героі знаходзяць магілу Баліна ў Зале Мазарбул. Гандальф знаходзіць гномчыну кнігу летапісаў, напісаную Оры, і знаходзіць у ёй запіс пра смерць Баліна ад стралы орка.

На магіле Баліна было напісана рунамі Даэрана на мове гномаў (у беларускай транслітарацыі): «*Балін Фундзінул Узбад Казад-думу*». Пад гэтым запісам драбнейшым шрыфтам прыводзіцца транслітарацыя гэтай жа фразы рунамі Кірта, але з англійскай мовы (якая, відаць, выкарыстоўваецца як вестран): «*Балін, сын Фундзіна, цар Морыі»* ().

## Літаратура 
* Fran Walsh, Philippa Boyens, Peter Jackson: The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring. Screenplay based on the novels by J.R.R. Tolkien. 2001.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Персанажы аповесці «Хобіт»
Катэгорыя:Гномы Серадзем’я
Катэгорыя:Каралі Серадзем’я
Катэгорыя:Персанажы рамана «Уладар Пярсцёнкаў»
Гітгарц

**Гітгарц** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Ілья Аляксандравіч Гітгарц, беларускі дырыжор, кампазітар і педагог
* Міхаіл Ільіч Гітгарц, беларускі фізік
Уладзімір Міхайлавіч Гіціс

{{Ваенны дзеяч
 |поўнае імя       = Уладзімір Міхайлавіч Гіціс
 |арыгінал імя     = 
 |дата нараджэння  = 
 |месца нараджэння = 
 |дата смерці      =
 |месца смерці     =
 |партрэт          = 
 |подпіс           = 
 |мянушка          = 
 |псеўданім        = 
 |прыналежнасць    =  
 |гады службы      =  — 1917 1918 — 1937
 |званне           = 
 |род войскаў      = 
 |камандаваў       = 
 |частка           = 
 |бітвы            = Першая сусветная вайна,  
 |узнагароды       = 
{ style="background:transparent"

}
 |Commons        = 
 |Rodovid        =
 |сувязі         = 
 |у адстаўцы     = 
 |роспіс         = 
}}
**Уладзі́мір Міха́йлавіч Гі́ціс** (,  — , ) — савецкі военачальнік, камандаваў франтамі падчас грамадзянскай вайны, камкор (1935).

## Біяграфія 
У 1902 годзе скончыў пяхотнае юнкерскае вучылішча. Удзельнік першай сусветнай вайны, у 1917 камандаваў , палкоўнік.

Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі перайшоў на бок Савецкай улады. У лютым 1918 года ўступіў у Чырвоную армію. З жнівень 1918 — ваенрук . Камандаваў   Чырвонай арміі (11.9.1918-22.11.1918). Камандаваў   (01.12.-23.12.1918)
* Ордэн Чырвонага Сцяга (1919)

## Літаратура 
* *Ленин В. И.* Телеграмма В. М. Гиттису. 23.XI.1918 г. — Полн. собр. соч. Изд. 5-е. Т. 50, с. 210—211.
* Черушев Н. С., Черушев Ю. Н. Расстрелянная элита РККА (командармы 1-го и 2-го рангов, комкоры, комдивы и им равные): 1937—1941. Биографический словарь. — М.: Кучково поле; Мегаполис, 2012. — С. 70—71. — 496 с. — 2000 экз. — ISBN 978-5-9950-0217-8.

## Спасылкі 
* 
* Гиттис Владимир Михайлович 

Катэгорыя:Удзельнікі Першай сусветнай вайны (Расійская імперыя)
Катэгорыя:Удзельнікі Грамадзянскай вайны ў Расіі
Катэгорыя:Царскія афіцэры на службе ў РСЧА
Катэгорыя:Члены КПСС
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя военачальнікі
Катэгорыя:Расстраляныя і пахаваныя на палігоне «Камунарка»
Катэгорыя:Камандуючыя Ленінградскай ваеннай акругай
Катэгорыя:Камандуючыя франтамі РСЧА ў Грамадзянскай вайне
Хэтчбэк

**Хэтчбэ́к** ( ад  — люк і  — сзаду) — назва кузава легкавога аўтамабіля з адным ці двума радамі сядзенняў, дзвярыма ў задняй сценцы і скарочанай задняй навіссю.
thumb|right|220px|Renault 16 - адзін з першых еўрапейскіх хэтчбэкаў.
Ад універсала адрозніваецца больш пакатым вуглом нахілу задняй плоскасці, то ёсць аб'ёмам багажніка, а ад мінівэна - меншай вышынёй.

У большасці хэтчбэкаў кузаў складаецца з двух каробак, дзе грузавое аддзяленне і пасажырскае аддзяленне складаюць адно цэлае. Заднія сядзенні часта можна скласці, каб павялічыць даступную грузавую плошчу. Стыль кузава быў прададзены ва ўсім свеце на аўтамабілях памерам ад суперміні да невялікіх сямейных аўтамабіляў, а таксама аўтамабіляў прадстаўніцкага класа і некаторых спартыўных аўтамабіляў. 

## Прыклады аўтамабіляў 
''Прыведзены толькі мадэлі, для якіх хэтчбэк з'яўляецца адзіным тыпам кузава.''

* Chevrolet Spark
* Daewoo Matiz
* Fiat Bravo
* Fiat Grande Punto
* Honda Jazz
* Honda Fit
* Hyundai Getz

* Kia Picanto
* Mazda 2
* Mazda Demio
* Mazda Verisa
* Mercedes-Benz A-класс
* Mitsubishi Colt
* Nissan Micra

* Peugeot 107
* SEAT Ibiza
* SEAT Leon
* Suzuki Swift
* Toyota Yaris
* Toyota Auris

Катэгорыя:Тыпы аўтамабільных кузаваў
Катэгорыя:Аўтамабілі
Жданаў

**Жданаў** — прозвішча, а таксама назва горада Марыупаль (1948—1989).

## Вядомыя носьбіты 
* Алег Жданаў (нар. 1966) — украінскі ваенны эскперт.
* Аляксандр Мікалаевіч Жданаў (нар. 1984) — украінскі футбаліст.
* Андрэй Аляксандравіч Жданаў (1896—1948) — савецкі партыйны дзеяч.
* Канстанцін Жданаў (1875—1919) — праваслаўны святар, мучанік.
* Леанід Афанасьевіч Жданаў (1890—1974) — вучоны-селекцыянер.
* Мікалай Мікалаевіч Жданаў (1902—1966) — генерал-палкоўнік артылерыі, кандыдат ваенных навук.
* Павел Ільіч Жданаў (1903—1986) — Герой Савецкага Саюза.
* Уладзімір Пятровіч Жданаў (1949—1995) — беларускі мастак тэатра.

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Жданаў — былы пасёлак у Кармянскім раёне Гомельскай вобласці
П’ер Марыя Фелікс Жанэ

**П’ер Марыя Фелікс Жанэ** (; 30 мая , Парыж — , там жа) — французскі псіхолаг, псіхіятр, неўрапатолаг.

Выпускнік Парыжскага ўніверсітэта, вучань Жана Мартэна Шарко. Спачатку працаваў у Гаўры, затым перабраўся ў Парыж. З 1890 года — кіраўнік псіхалагічнай лабараторыі ў клініцы Сальпетрыер (Парыж). У 1892 годзе абараніў дысертацыю «Ментальны стан істэрыкаў» (). З 1898 года выкладаў у Сарбоне, у 1902—1936 гадах прафесар псіхалогіі ў Калеж дэ Франс. Ганаровы доктар Гарвардскага ўніверсітэта (1936).

## Зноскі 
Катэгорыя:Псіхолагі Францыі
Катэгорыя:Псіхіятры Францыі
Катэгорыя:Неўролагі
Франсіс Жам

**Франсіс Жам** (; , правінцыя Турнэ — , Аспарэн) — французскі .

## Біяграфія 
Пачынаючы з першых зборнікаў («Шэсць санетаў», 1891, «Нараджэнне паэта», 1897, і інш.) Жам апяваў французскую правінцыю. Многія яго кнігі («Ад ранішняга дабравеста да вячэрняга», 1898, «Жалоба вёснаў», 1901, «Прагаліны ў небе», 1906, «Маці Боская і санеты», 1919) прасякнуты каталіцтвам. Творчасць імкненнецца да звычайнага і паўсядзённага. Паэтычнасцю вызначаюцца цыклы «Чатырохрадкоўі» (1922-25). Жам пісаў таксама прозу — раманы («Раман пра зайца», 1903, і інш.) і ўспаміны («Каханне, музы і паляванне», 1922, «Капрызы паэта», 1923).

Катэгорыя:Франкамоўныя паэты
Пешаходны пераход

**Пешаходны пераход** — спецыяльны ўчастак на праезнай частцы дарогі, вылучаны для пераходу пешаходаў на другі бок вуліцы ці дарогі альбо штучнае збудаванне па-над альбо пад праезнай часткай для тых жа мэтаў. Згодна з правіламі дарожнага руху, пешаходны пераход звычайна пазначаны адмысловымі дарожнымі знакамі і разметкай. Пешаходныя пераходы ўсталёўваюцца непасрэдна перад перакрыжаваннем, паблізу прыпынкаў грамадскага транспарту, а таксама ў іншых месцах, дзе інтэнсіўнасць пешаходнага трафіку патрабуе рэгулявання і захавання правілаў дарожнага руху.

Катэгорыя:Горад

Катэгорыя:Дарожныя знакі
Катэгорыя:Арганізацыя дарожнага руху
Чыгуначны пераезд

]]
**Чыгуначны пераезд** — збудаванне ў месцах скрыжавання чыгуначнага шляху з аўтамабільнай дарогай на адным узроўні. Будуюць у месцах з добрай бачнасцю, звычайна пад прамым вуглом, але не менш за 60 ° да восі чыгуначнага пуці. Абсталёўваюць сігналізацыяй, шлагбаўмамі, асвятленнем і інш.

Катэгорыя:Чыгуначная інфраструктура
Катэгорыя:Аўтамабільны транспарт
Андрэй Аляксандравіч Жданаў

**Андрэй Аляксандравіч Жданаў** (14(26).2.1896, Марыупаль — , Масква) — савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сям’і інспектара народных вучылішч.

Скончыў рэальнае вучылішча. У рэвалюцыйным руху з 1912 года. У 1916 годзе — член Цвярскога камітэта РСДРП. У 1917 года знаходзіўся ў арміі ў 139-м запасным палку ў г. Шадрынску, вёў бальшавіцкую прапаганду сярод салдат. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года абраны ў палкавы камітэт, а затым старшыня першага Савета ў Шадрынску. Са жніўня 1917 года — старшыня Шадрынскага камітэта РСДРП(б). У 1918—1920 гадах — на палітрабоце ў Чырвонай Арміі на Урале і ў Цверы; быў рэдактарам газеты «Цвярская праўда». З 1922 года — старшыня Цвярскога губвыканкама. У 1924—1934 гадах — сакратар Ніжагародскага губкама партыі, сакратар Горкаўскага крайкама УКП(б). Пасля 17-га з’езда УКП(б) (1934) — сакратар ЦК УКП(б) і адначасова (з снежня 1934) сакратар Ленінградскага абкама і гаркама партыі.

У гады Вялікай Айчыннай вайны ў ліпені — жніўні 1941 года — член Ваеннага савета Паўночна-Заходняга напрамку, у жніўні 1941 — жніўні 1944 года — член Ваеннага савета Ленінградскага фронту. Генерал-палкоўнік з 1944 года. З 1944 года працаваў у Маскве сакратаром ЦК УКП(б), займаўся ідэалагічнымі пытаннямі. Быў дэлегатам 9, 12-18-га з’ездаў партыі.

Катэгорыя:Дзяржаўныя дзеячы СССР
Катэгорыя:Члены Аргбюро ЦК УКП(б)

Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР 1-га склікання
Катэгорыя:Першыя сакратары Ленінградскага абкама КПСС
Еўрапейскі тур PTC 2014/2015 – Этап 5 (снукер)

**Еўрапейскі тур PTC 2014/2015 – Этап 5** (таксама вядомы як **Адкрыты чэмпіянат Лісабона 2014** ()) — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 11 па 14 снежня 2014 года ў Casal Vistoso Sports Centre, у Лісабоне, Партугалія. Прызавы фонд турніру склаў €125,000, з якіх €25,000 атрымаў пераможца.

## Прызавыя грошы 
Прызавы фонд турніру склаў €125,000, як і на ўсіх астатніх турнірах серыі PTC 2014/2015, якія праходзілі ў Еўропе. Пераможца спаборніцтва атрымаў €25,000.

Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады. Аднак, у адрозненні ад падліку ачкоў у сезонах 2012/2013 і 2013/2014, калі снукерыст, які прайграваў у першым жа матчы на турніры, атрымліваў у рэйтынг колькасць ачкоў у два разы меншую за колькасць прызавых грошай, з сезона 2014/2015 снукерыст, які прайгравае ў сваім першым матчы, увогуле не атрымлівае рэйтынгавых ачкоў.

## Папярэднія раўнды 
### Першы раўнд 

## Асноўная сетка 
### Верхняя частка 
### Ніжняя частка 
## Фінал 
|-
| colspan="3" align="center" | 

|-
| colspan="3" align="center" style="font-size: 100%" | 0-**106** (**78**), **63**-55, **100**-0 (**100**), 15-**75**, **76**-30 (**50**), **86**-1 (**86**)
|-
| align="right" | **100**
| align="center" | Найвышэйшая серыя
| 78
|-
| align="right" | **1**
| align="center" | Соценныя серыі
| 0
|-
| align="right" | **3**
| align="center" | Серыі 50+
| 1
|}

## Спасылкі 
* Адкрыты чэмпіянат Лісабона 2014 на Snooker.org 
* Статыстыка адкрытага чэмпіянату Лісабона 2014 на CueTracker.net 
* Фатаздымкі World Snooker з адкрытага чэмпіянату Лісабона 2014 на Facebook

Катэгорыя:Адкрыты чэмпіянат Лісабона па снукеры
Катэгорыя:Players Tour Championship 2014/2015 (снукер)
Катэгорыя:2014 год у снукеры
Катэгорыя:Спорт у Партугаліі ў 2014 годзе
Катэгорыя:Снукерны сезон 2014/2015
Катэгорыя:Снукерныя турніры ў Партугаліі
Нукус

**Нуку́с** (, ) — горад ва Узбекістане, сталіца Рэспублікі Каракалпакстан.

## Геаграфія 
Горад размешчаны ў цэнтральнай частцы Каракалпакстана на правым беразе Амудар’і, за 800 км на паўночны захад ад Ташкента (1255 км па дарозе). Паўднёвая і ўсходняя частка горада акружаная пустыняй Кызылкум.
Клімат рэзка кантынентальны, сухі, з доўгім малавоблачным гарачым летам.

## Насельніцтва 
## Эканоміка 
Нукуская ГЭС, паліграфічны камбінат, маторарамонтны, сілікальцытавы, аўтарамонтны, цагляны заводы, прадпрыемствы лёгкай і харчовай прамысловасці.

## Памятныя мясціны 
У Нукусе размешчаны Дзяржаўны музей мастацтваў імя І. В. Савіцкага, краязнаўчы музей, музей Бердаха, помнікі Бердаху, Улугбеку, Ажыніязу і інш. У ваколіцах горада размешчаны археалагічныя помнікі Шылпык — зараастрыйская Дахма, і некропаль старажытнага Міздахкана.

## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Тохта Рахманава (1921—1984) — каракалпакская актрыса.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Гарады Узбекістана
Катэгорыя:Каракалпакстан
Жыццё Ісуса Хрыста

працы Дуча дзі Буанінсенья (1310 г.), якая паказвае жыццё Хрыста, 26 асноўных сцэн прысвечаны Пакутам і Уваскрэсенню.]]

Асноўнымі крыніцамі інфармацыі пра зямное **жыццё Ісуса Хрыста** з’яўляюцца чатыры кананічныя Евангеллі Новага Запавету. Аднак і іншыя часткі Новага Запавету, напрыклад, Лісты апостала Паўла, якія былі, верагодна, напісаны яшчэ за дзесяцігоддзі перад Евангеллямі, уключаюць у сябе спасылкі на ключавыя эпізоды Яго жыцця, такія як Тайная вячэра. Кніга Дзеянняў апосталаў (1:1-11) распавядае пра Узнясенне больш, чым Евангеллі.

Генеалогія і нараджэнне Ісуса апісаны ў двух з чатырох Евангелляў: ад Матфея і Лукі. Лука і Матфей апісваюць, што Ісус нарадзіўся ў Віфлееме, у Іўдзеі, ад маці, якая была нявінніцай. Згодна з Евангеллем ад Матфея, вешчуны прыйшлі па святлу зоркі ў Віфлеем, каб прынесці дары Ісусу, народжанаму Цару Іўдзейскаму. Цар Ірад загадвае забіць усіх дзяцей мужчынскага полу ва ўзросце да двух гадоў у Віфлееме, разлічваючы такім чынам забіць і Ісуса, але Святое сямейства бяжыць у Егіпет, а затым асядае ў Назарэце.

У Евангеллях служэнне Ісуса пачынаецца з Яго хрышчэння Янам Хрысціцелем ва ўзросце каля трыццаці гадоў. Затым Ісус пачынае прапаведаваць у Галілеі і збірае вучняў. Пасля абвяшчэння Ісуса Хрыстом тры вучні становяцца сведкамі Яго ператварэння. Пасля смерці Яна Хрысціцеля і Праабражэння Ісус пачынае Свой апошні шлях у Іерусалім, прадказаўшы там Сваю смерць. Ісус робіць трыумфальны ўезд у Іерусалім, дзе мае дыспуты з фарысеямі і настаўнікамі закону, і адзін з Яго вучняў згаджаецца выдаць Яго за трыццаць срэбранікаў.

Паводле Евангелляў, у канцы апошняга тыдня ў Іерусаліме Ісус мае Таемную вячэру з вучнямі, на наступны дзень Ён быў выданы, арыштаваны і асуджаны. Судовы працэс у рэшце рэшт заканчваецца Яго распяццем і смерцю. Праз тры дні пасля пахавання Ён уваскрос і з’яўляўся Сваім вучням на працягу 40 дзён, пасля чаго ўзнёсся на Нябёсы.

Катэгорыя:Ісус Хрыстос
Джон Мак-Дональд

Сэр **Джон Аляксандр Мак-Дональд** (, Глазга, Шатландыя, Вялікабрытанія — , Атава, правінцыя Антарыа, Канада) — першы прэм'ер-міністр Канады.

## Біяграфія 
У 1820 годзе яго бацькі эмігравалі ў Канаду, пасяліўшыся ў Кінгстане (правінцыя Антарыа). Ва ўзросце 15 гадоў Мак-Дональд уладкаваўся на працу ў адвакацкую кантору, а ў 1836 годзе атрымаў адвакацкую ліцэнзію ў Верхняй Канадзе, пасля чаго практыкаваў у Кінгстане. У 1844 годзе быў абраны прадстаўніком Кінгстана ў канадскай заканадаўчай асамблеі. У 1847 годзе ўвайшоў у склад кабінета ў якасці генеральнага рэсівера (кіраўніка спрэчнай маёмасцю), неўзабаве стаў лідарам кансерватыўнай партыі. У кааліцыйным кабінеце міністраў Мак-Дональд атрымаў пасаду генеральнага пракурора. У 60-х гадах XIX стагоддзя Мак-Дональд прымаў актыўны ўдзел у перамовах, якія папярэднічалі стварэнню дамініёна Канада ў 1867 годзе, пасля чаго стаў першым прэм'ер-міністрам новай дзяржавы і ў далейшым граў ключавую ролю на канадскай палітычнай сцэне.
Джон Дыфенбейкер

**Джон Джордж Дыфенбейкер** (; , Ньюстат, правінцыя Антарыа — , Атава, Антарыа) — канадскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, адвакат, у 1929 годзе прызначаны каралеўскім дарадцам. Лідар Кансерватыўнай партыі Саскачэвана (1936—1940). У 1940 годзе абраны дэпутатам Кансерватыўнай партыі канадскага парламента, а з 1956 года стаў яе лідарам. 13-ы прэм’ер-міністр Канады ў 1957—1963 гадах, з 1969 года канцлер Саскачэванскага ўніверсітэта.
Дашагуз

**Дашагуз** (, раней **Ташауз**) — горад на паўночным усходзе Туркменістана, адміністрацыйны цэнтр Дашагузскага велаята. Насельніцтва — 210 тыс. жыхароў (паводле афіцыйных дадзеных на 2004 год). Размешчаны на поўначы Туркменістана, на абодвух берагах канала Шават (ірыгацыйнае адгалінаванне ракі Амудар’я). Знаходзіцца ў экалагічна неспрыяльным раёне Аральскага мора. Адлегласць ад Ашгабада — 630 км, да Нукуса — сталіцы Каракалпакстана 101 км. Горад заснаваны ў 1681 годзе як караван-сарай з на ўскраіне Хівінскага ханства.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Гарады Туркменістана
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1681 годзе
Фрэйзер (рака)

**Фрэйзер** () — галоўная рака правінцыі Брытанская Калумбія (Канада). Бярэ пачатак у правінцыйным парку Маўнт-Робсан на заходнім схіле Скалістых гор у цэнтральнай частцы Брытанскай Калумбіі. Цячэ ў паўднёва-заходнім напрамку. Даўжыня ракі 1370 км. Плошча басейна ракі 233.100 км², прычым вялікая частка басейна (232300 км²) размешчана ў Канадзе, а меншая частка (800 км²) — у ЗША.

Жыўленне ў асноўным дажджавое і снегавое, разводдзе — з мая па верасень. Сярэдні расход вады за год складае 112 км³. Рака названа ў гонар яе даследчыка Саймана Фрэйзера.

Катэгорыя:Рэкі Канады
Нетылінг

**Нетылінг** () — возера ў тэрыторыі Нунавут у Канадзе. Размешчана ў паўднёвай частцы вострава Бафінава Зямля. Адно з вялікіх азёр Канады — плошча воднай паверхні 5050 км², агульная плошча — 5542 км², найбуйнейшае возера тэрыторыі Нунавут і адзінаццатае па велічыні возера Канады, самае буйное размешчанае на востраве возера ў свеце. Вышыня над узроўнем мора 30 метраў.

Возера знаходзіцца прыкладна за 110 км на паўднёвы захад ад нацыянальнага парку Аўюітук, жывіцца ад размешчанага на поўдзень ад возера Амаджуак, а таксама ад мноства дробных азёр і рэк.

Катэгорыя:Азёры Канады
Катэгорыя:Бафінава Зямля
Рубашоў

**Рубашоў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Савелій Міронавіч Рубашоў, беларускі, расійскі і малдаўскі хірург
* Шнэер Залман (Львовіч) Рубашоў, ізраільскі грамадскі і сіянісцкі дзеяч
Уодынгтан (гара)

**Уодынгтан** () — самая высокая вяршыня Берагавога хрыбта, трэцяя па вышыні вяршыня Брытанскай Калумбіі (пасля вяршыняў Фэруэтэр (4663 м) і Куінсі-Адамс (4133 м) у Горах Святога Ільі на мяжы з Аляскай) і самая высокая з вяршыняў, якая цалкам размешчана ў правінцыі Брытанская Калумбія на захадзе Канады. Абсалютная вышыня 4016 метраў. Першае ўзыходжанне здзейснілі ў 1936 Фрыц Вейснер і Уільям Хаўс. 

Катэгорыя:Горы Брытанскай Калумбіі
Калумбія (горы)

**Калумбія** () — горны масіў у Канадзе і ЗША.

75 % тэрыторыі гор знаходзіцца ў паўднёва-ўсходняй частцы правінцыі Брытанская Калумбія, 17 % — у штаце Вашынгтон, 5 % — у Айдаха, 3 % — у Мантане. Горы складаюцца з чатырох асноўных хрыбтоў — гор Монашы, Селкерк, Персел і Карыбу, якія працягнуліся з поўначы на поўдзень на 741 км і з усходу на захад — на 493 км. Горы размешчаны ў інтэрвале ад 48° да 54° паўночнай шыраты паміж Берагавым хрыбтом і Канадскімі Скалістымі гарамі. Складзены пераважна дакембрыйскімі крышталічнымі пародамі. Раздзелены далінамі рэк, шмат запрудных азёраў. Многія вяршыні падымаюцца на вышыню звыш 3000 метраў. Вышэйшым пунктам гор Калумбія з’яўляецца гара Сэр-Сандфард (3519 м).

Катэгорыя:Горы Брытанскай Калумбіі