open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Грэцыя на конкурсе песні Еўрабачанне

**Грэцыя** на конкурсе песні Еўрабачанне ўдзельнічае з 1974 года, пры гэтым яна прапусціла конкурс 6 разоў (у 1975, 1982, 1984, 1986, 1999 і 2000 гадах). Яна змагла перамагчы ў конкурсе адзін раз, у 2005 годзе ў Кіеве: перамогу прынесла ўраджэнка Швецыі Хелена Папарызу, якая выканала песню «My Number One». Дзеючым вяшчальнікам з’яўляецца ЕРТ, якая не функцыянавала з 2013 па 2015 гады (яе месца займала тэлерадыёкампанія NERIT). Яна адказвае за арганізацыю адборачнага конкурса (унутраны адбор ці нацыянальны фінал), паказ паўфіналаў і фінала конкурса Еўрабачанне.

Грэцыя толькі 2 разы ўваходзіла ў Топ-5 Еўрабачання ў XX стагоддзі: у 1977 і 1992 гадах яна займала 5-е месца. У XXI стагоддзі, акрамя атрыманай перамогі ў 2005 годзе, Грэцыя тройчы займала трэцяе месца, у 2001 (гурт Antique), 2004 (Сакіс Рувас) і 2008 гадах (Каламіра). Самым горшым рэзультатам Грэцыі на конкурсе стала 16-е месца ў паўфінале Еўрабачання 2016.

Двойчы ў конкурсе ўдзельнічалі Ганна Вісі (1980 і 2006) і Сакіс Рувас (2004 і 2009), таксама Рувас быў вядучым конкурса ў 2006 годзе.

За ўсю гісторыю ўдзелу Грэцыя набрала ў фіналах 2817 балаў, а ў паўфіналах (без уліку кваліфікацыйнага этапу 1996 года) — 1402 бала.

## Удзельнікі 
:  *Пераможца*&nbsp;
:  *Другое месца*
:  *Трэцяе масца*
:  *Чацвертае месца*
:  *Пятае месца*
:  *Апошняе месца*
:  *Аўтаматычны праход у фінал*
:  *Не прайшла ў фінал*
:  *Не ўдзельнічала, або была дыскваліфікавана*

## Правядзенне Еўрабачання ў краіне 
## Гісторыя галасавання 
Па стане на  год гісторыя галасавання Грэцыі выглядае наступным чынам:

|

|

|

|}

## Прэмія Марсэля Безансона 
## Фотагалерэя 

File:Eurovisie Songfestival 76 Den Haag Mariza Koch (Griekenland), Bestanddeelnr 928-5025.jpg|Марыза Кох у Гаазе (1976)
File:Eurovision Song Contest 1980 postcards - Anna Vissi & the Epikouri 10.png|Ганна Вісі ў Гаазе (1980)
Image:Sakis Rouvas ESC 2004 Istanbul.jpg|Сакіс Рувас у Стамбуле (2004)
Image:ESC 2007 Greece - Sarbel-Yassou Maria2.jpg|Сарбель у Хельсінкі (2007)
Image:ESC 2008 - Greece - Kalomira, 1st semifinal.jpg|Каламіра ў Бялградзе (2008)
Image:Sakis Rouvas Raising Greek Flag.jpg|Сакіс Рувас у Маскве (2009)
Image:Giorgos Alkaios 01.JPG|Ёлгас Алкеас і сябры ў Осла (2010)
Image:ESC2013 - Greece 01.jpg|Koza Mostra і Агафонас Якавідзіс у Мальмё (2013)
Image:ESC2014 - Greece 11.jpg|Freaky Fortune і Riskykidd у Капенгагене (2014)
Image:20150515 ESC 2015 Maria Elena Kyriakou 6853.jpg|Марыя-Алена Кірыяку ў Вене (2015)
Image:ESC2016 - Greece 12.jpg|Argo ў Стакгольме (2016)
Image:Demy (Greece). Photo 361.jpg|Demy ў Кіеве (2017)
Image:ESC2018 - Greece 01.jpg|Яна Тэрзі ў Лісабоне (2018)
Image:Eurovision 2019 Greece.jpg|Кацярына Дуска ў Тэль-Авіве (2019)

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт конкурса песні Еўрабачанне

Катэгорыя:Краіны на конкурсе песні Еўрабачанне
Катэгорыя:Музыка Грэцыі
Здымаць на паражэнне

**«Здымаць на паражэнне»** () — беларускі незалежны мастацкі фільм, зняты ў 2012 годзе.

## Сюжэт 
Страціўшы ўсякую надзею ўвасобіць геніяльную, на яго думку, ідэю пры падтрымцы прадзюсараў, малады рэжысёр вырашае сам зняць фільм. Але яго апантанасць і шалёны падыход да здымкаў шпіёнскага баевіка прыводзяць усю каманду да канфлікту з сапраўднымі спецагентамі.

## Акцёры 
## Здымачная група 
* рэжысёр — Кірыл Нонг
* сцэнарый — Кірыл Нонг
* аператар — Кірыл Нонг
* прадзюсар — Кірыл Нонг

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы Беларусі
Свята-Георгіеўская царква (Баранавічы)

**Свята-Георгіеўская царква** — драўляны праваслаўны храм у горадзе Баранавічы Брэсцкай вобласці.

## Гісторыя 
Грамада была зарэгістраваная Брэсцкім абласным выканаўчым камітэтам 19 студзеня 2009 года. Пад будаўніцтва храма Баранавіцкім гарадскім выканаўчым камітэтам быў выдзелены ўчастак на вул. Жукава, 5.

6 мая 2009 года быў асвечаны крыж на месцы будучага храма. 13 жніўня 2009 года было асвечана часовае службовае памяшканне — чыгуначны вагон.

6 мая 2010 года адбылася закладка храма святога велікамучаніка Георгія Перамаганосца. У часовым службовым памяшканні адбылася боская літургія, якую ўзначаліў Архіепіскап Пінскі і Лунінецкі Стэфан. Пасля Літургіі быў здзейснены чын «на падмурак царквы», асвечана і забітая першая паля ў падмурак новага драўлянага храма.

У 2011 годзе была засвоеная будаўнічая пляцоўка. Было цалкам ўладкованае палевае поле, праведзена падрыхтоўка і пачалося ўзвядзенне ростверка для будынка храма. У 2012 годзе завершана будаўніцтва і перакрыцце цокальнага паверху. 3 сакавіка 2013 года пад кіраўніцтвам Архіепіскапа Пінскага і Лунінецкага Стэфана адбыўся чын асновы драўлянага храма. На набажэнстве прысутнічаў архітэктар будуемага храма М. І. Лук’янчык.

6 кастрычніка 2014 года пад кіраўніцтвам архіепіскапа Пінскага і Лунінецкага Стэфана адбылося асвячэнне крыжоў на купалы будуемага храма. Асвечаны крыж быў усталяваны на цэнтральны купал царквы.

26 чэрвеня 2016 года архіепіскап Пінскі і Лунінецкі Стэфан асвяціў новазбудаваны храм.

## Архітэктура 
Паколькі інжынерна-геалагічныя ўмовы тут складаныя, праекціроўшчыкі пастанавілі ўзвесці яго на буранабіўных палях. Плошча храма зойме 717 кв. метраў. Аднапавярховы драўляны будынак памерам 50 на 25 метраў будзе мець і цокальны паверх, абліцаваны дэкаратыўнай пліткай. Па ўмяшчальнасці праваслаўная царква Святога Георгія Перамаганосца разлічана на 155 вернікаў. Званіца будучага храма ўзнімецца ўвышыню на 27,5 метра.

На цокальным паверху размешчаны хрысцільная комната, царкоўная бібліятэка з чытальнай залай, прасфорная, іконная крама і службовыя памяшканні.

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Баранавічаў
Катэгорыя:2016 год у Беларусі
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мікалая Лук’янчыка
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Катэгорыя:Храмы Пінскай і Лунінецкай епархіі
Беларуская партыя працоўных

**Беларуская партыя працоўных** — незарэгістраваная палітычная партыя ў Беларусі. Стварэнне пачалося ў 2004 годзе членамі ліквідаванай Беларускай партыі працы, у 2009 годзе арганізацыйнаму камітэту адмовілі ў рэгістрацыі партыі. Знаходзіцца ў апазіцыі да рэжыму Лукашэнкі.

## Мэты 
Пабудова ў Рэспубліцы Беларусь дэмакратычнага грамадзянскага грамадства і стварэнне прававой дзяржавы на прынцыпах духоўнай, палітычнай і эканамічнай свабоды чалавека, дабрабыту, маральнасці, сацыяльнай справядлівасці і згоды грамадзян.

## Гісторыя 
Працэс стварэння партыі пачаўся ў 2004 годзе пасля ліквідацыі Беларускай партыі працы. Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь абвінаваціла гэту партыю ў сістэматычным парушэнні Грамадзянскага кодэкса, Закона "Аб палітычных партыях" і ўласнага статуту.

26 ліпеня 2009 года адбыўся ўстаноўчы з’езд партыі, у якім удзельнічала 65 дэлегатаў з усіх абласцей Беларусі. Старшынёй быў абраны Аляксандр Бухвостаў, намеснікамі старшыні — Мікалай Пахабаў і Андрэй Еўдакімовіч. На з’ездзе таксама былі прыняты праграма і статут БПП. 20 кастрычніка 2009 года Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь адмовіла партыі ў рэгістрацыі, бо «фактычная колькасць заснавальнікаў меншая за мінімальна дапушчальную колькасць, неабходную для стварэння палітычнай партыі».

На прэзідэнцкіх выбарах 2015 года аргкамітэт партыі падтрымаў кандыдатуру С. Калякіна ад партыі левых «Справядлівы свет».

Катэгорыя:Палітычныя партыі Беларусі
Лысагірка (Літынскі раён)

**Лысагірка** () — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Літынскага раёна
Літынскі Хутары

**Літынскі Хутары** () — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Літынскага раёна
Катэгорыя:Перайменаваныя населеныя пункты Украіны
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1923 годзе
Лука (Літынскі раён)

**Лука́** () — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Літынскага раёна
Ірына Анатольеўна Старавойтава

**Ірына Анатольеўна Старавойтава** (нар. , Слаўгарад, Магілёўская вобласць) — беларуская дзяржаўная дзяячка. Член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь шостага склікання (2016—2019). Першы намеснік Міністра адукацыі Рэспублікі Беларусь (2018—2023). Член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь сёмага склікання (з 2023).

## Біяграфія 
Нарадзілася 19 ліпеня 1974 года ў Слаўгарадзе Магілёўскай вобласці.

Скончыла Магілёўскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. А. Куляшова, аспірантуру Акадэміі паслядыпломнай адукацыі.

Працавала настаўнікам біялогіі сярэдняй школы № 31 г. Магілёва, выкладчыкам прыродазнаўчага цыкла Магілёўскага педагагічнага каледжа, загадчыкам кафедры дашкольнай і пачатковай адукацыі Інстытута павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кіруючых работнікаў і спецыялістаў адукацыі г. Магілёва, старшым выкладчыкам кафедры педагогікі і пачатковага навучання Магілёўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя А. А. Куляшова, загадчыкам кафедры дашкольнай і пачатковай адукацыі інстытута развіцця адукацыі г. Магілёва, рэктарам установы адукацыі «Магілёўскі дзяржаўны абласны інстытут развіцця адукацыі».

Выбрана членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь шостага склікання ад Магілёўскай вобласці. Старшыня Пастаяннай камісіі Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь па адукацыі, навуцы, культуры і сацыяльным развіцці (да 28 чэрвеня 2018 года).

26 чэрвеня 2018 года прызначана першым намеснікам Міністра адукацыі Рэспублікі Беларусь, дзе працавала да студзеня 2023 года. 20 студзеня 2023 года прызначана членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь сёмага склікання.

## Спасылкі 
* Старонка на сайце Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь

Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання
Катэгорыя:Члены Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання
Катэгорыя:Педагогі Беларусі
Катэгорыя:Намеснікі міністра адукацыі Рэспублікі Беларусь
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Русіно)

**Свята-Раства-Багародзіцкая царква** — драўляны праваслаўны храм у аграгарадку Русіно Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці.

## Гісторыя 
Закладка першага камня ў сцены будучага храма ў гонар Нараджэння Найсвяцейшай Багародзіцы адбылася 12 жніўня 2010 года. Святочнае набажэнства, прысвечанае закладцы камня ў падмурак храма і яго асвячэнню, узначаліў архіепіскап Пінскі і Лунінецкі Стэфан. Набажэнствы спачатку праводзілі ў хаце, потым у цокальным памяшканні храму.

26 ліпеня 2014 года пад кіраўніцтвам архіепіскапа Пінскага і Лунінецкага Стэфана адбылося асвячэнне драўлянага Свята-Раства-Багародзіцкага храма. На набажэнстве прысутнічаў архітэктар храма Мікалай Лук’янчык.

## Архітэктура 
Ацыліндраваныя бярвёны для пабудовы храма былі прывезены з Белавежскай пушчы.

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Баранавіцкага раёна
Катэгорыя:Русіно
Катэгорыя:2014 год у Беларусі
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мікалая Лук’янчыка
Катэгорыя:Храмы Пінскай і Лунінецкай епархіі
Мар’яна Домашкайц

**Мар’яна Домашкайц** (, 28 лютага 1872, вёска Цазаў, Ніжняя Лужыца, Германія — 11 жніўня 1948, Голкайцэ, ГДР) — сербалужыцкая пісьменніца і паэт. Пісала на ніжнялужыцкай мове.

## Біяграфія 
Нарадзілася 28 лютага 1872 года ў сялянскай сям'і ў сербалужыцкай вёсцы Цазаў (сёння ўваходзіць у склад Голкайцэ). З 1886 па 1931 год працавала на тэкстыльнай фабрыцы ў Котбусе. У гэты час яна апісвала свае ўражанні, якія тычыліся яе працы і нямецка-сербалужыцкіх адносін. У 1925 годзе пазнаёмілася з Мінай Віткайц, якая натхніла яе займацца літаратурнай дзейнасцю. З гэтага ж года пачала публікаваць свае вершы ў газеце «Nowy Casnik» і часопісе «Časopis Maćicy Serbskeje». У 1929 годзе апублікавала сацыяльную драму *«Z chudych žywjenja»* у літаратурным часопісе «Łužyca», дзе яна апісала цяжкія ўмовы жыцця лужычанаў. Была актыўным членам культурна-асветніцкага таварыства «Маціца сербская».

## Памяць 
* Імем Мар’яны Домашкайц названая Ніжнялужыцкая гімназія ў Котбусе.

## Літаратура 
* Гугнин А. А., Введение в историю серболужицкой словесности и литературы от истоков до наших дней, Российская академия наук, Институт славяноведения и балканистики, научный центр славяно-германских отношений, М., 1997, стр. 145, 151, 192, ISBN 5-7576-0063-2
* Nowy biografiski słownik k stawiznam a kulturje Serbow, wud. wot: Jan Šołta, Pětr Kunze a Franc Šěn, Budyšin: Ludowe nakładnistwo Domowina, 1984
* Mětšk, Chrestomatija, II, str. 309—322; P. Kmjeć, Serbska dźěłaćerka-spisowaćelka Marjana Domaškojc, Berlin 1958;
* G. Hančka, Spśistupnjenje derbstwa serbskeje źěłaśerki-spisowaśelki — Rozhlad 17 (1967) 3, str. 100—105; 4, str. 158—160
* Ein kleines Lexikon — Sorben/Serbja. Domowina-Verlag, Bautzen 1989, ISBN 3-7420-0405-0
* Frido Mětšk, Ze žywjenja a źěła Marjany Domaškojc, (in:) Marjana Domaškojc, Z našeje glinjaneje budki, Budyšyn 1986, 148—153.

## Спасылкі 
* Біяграфія на сайце Серболужицкого інстытута  

Катэгорыя:Члены Маціцы серба-лужыцкай
Катэгорыя:Лужыцкамоўныя паэты
Катэгорыя:Ніжнялужыцкія пісьменнікі
Казімеж Дольны

**Казімеж Дольны** () — горад у паўднёва-ўсходняй Польшчы, на рацэ Вісла, у гістарычнай вобласці Малая Польшча. Уваходзіць у склад Пулаўскага павета Люблінскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Казімеж Дольны. Турыстычны цэнтр. Займае плошчу 30,44 км². Насельніцтва 2,6 тыс. чалавек (на 2018). 

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка горада
Франсішку Жазэ ды Ласерда-і-Алмейда

**Франсішку Жазэ ды Ласерда-і-Алмейда** (; жнівень , , Каланіяльная Бразілія — ) — партугальскі даследчык Афрыкі. 

Скончыў Каімбрскі ўніверсітэт. У 1777 г. ён атрымаў доктарскую ступень па матэматыцы і астраноміі. Арганізаваў экспедыцыю для ўстанаўлення сувязі паміж тэрыторыямі Анголы і Мазамбіка па сушы і захопу раёнаў, якія ляжаць паміж гэтымі калоніямі. 3 ліпеня 1798 г. выйшаў з Тэтэ (Мазамбік) на паўночны-захад, прайшоў міма азёр Ньяса і Бангвеулу, пераправіўся цераз р. Чамбешы. У кастрычніку таго ж года дасягнуў усходняй часткі дзяржавы Лунда. Памёр падчас экспедыцыі. Экспедыцыя Ласерда-і-Алмейда, якая прайшла каля 1400 км у глыб кантынента, была першым вялікім падарожжам еўрапейцаў у цэнтральныя раёны Афрыкі на поўдзень ад экватара. 

Дзённікі Ласерда-і-Алмейда, якія маюць вялікую геаграфічную і гісторыка-этнаграфічную каштоўнасць, былі апублікаваныя на партугальскай мове невялікімі накладамі ў 1830 і 1844 гг., на англійскай мове — у 1873 г.

## Творы 
* The lands of Cazembe. Lacerda's journey to Cazembe in 1798, — Londan, 1873.

## Літаратура 
* Советская историческая энциклопедия: [в 16 т.] / АН СССР, Институт истории. [Т.] 8: Кошала—Мальта. — М.: Советская энциклопедия, 1965. — 990 стлб., 6 л. ил. и карт.

Катэгорыя:Выпускнікі Каімбрскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Падарожнікі Партугаліі
Катэгорыя:Даследчыкі Афрыкі
Альфрэд Келер

{{Ваенны дзеяч
|поўнае імя       = Альфрэд Келер
|арыгінал імя     = 
|дата нараджэння  = 
|дата смерці      = 
|месца нараджэння = 
|месца смерці     = 
|партрэт          = 
|подпіс           = 
|мянушка          = 
|прыналежнасць    =  Германская імперыя Веймарская рэспубліка
|гады службы      = 1902—1945
|званне           = 
|род войскаў      =  Люфтвафэ
|камандаваў       = 
|частка           =
|бітвы            =
Першая сусветная вайна 
Другая сусветная вайна 
|узнагароды       =
**Германская імперыя**
{
-
 
-
     
-
   
}
**Трэці рэйх**
{
     
-
     
-
 
}
|сувязі =
|у адстаўцы = 
}}
**Альфрэд Келер** (;  — ) — нямецкі военачальнік, генерал-палкоўнік люфтвафэ (1940), камандуючы Нацыянал-сацыялістычным авіякорпусам (1943—1945).

## Спасылкі 
Катэгорыя:Удзельнікі Другой сусветнай вайны
Катэгорыя:Лётчыкі Першай сусветнай вайны (Германія)
Катэгорыя:Лётчыкі люфтвафэ
Майдан-Бобрык

**Майдан-Бобрык** () — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Літынскага раёна
Вячаслаў Міхайлавіч Нявінны

**Вячаслаў Міхайлавіч Нявінны** (; ) — савецкі і расійскі акцёр і рэжысёр тэатра і кіно. Народны артыст СССР (1986).

## Біяграфія 
У 1955 годзе скончыў школу-студыю МХАТ (курс В. Я. Станіцына). У 1959 годзе, стаў акцёрам МХАТа.

Памёр 31 мая 2009 года ў Маскве ў сваёй кватэры на Цвярской ад ускладненняў цукровага дыябету.

## Фільмаграфія 
* (1984) «Мёртвыя душы» — *Сабакевіч*

## Крыніцы 
## Спасылкі
Dzievački i kosmas

**«Dzievački i kosmas»** () — дэбютны музычны альбом гурта «Akute», выдадзены ў 2011 годзе.

## Змест 
## Удзельнікі 
* Станіслаў Мытнік — гітара, вакал
* Раман Жыгараў — бас, бэк-вакал
* Павел Емельянаў — бубны
* Дзяніс Манёнак — гукарэжысёр
## Крытыка
Музычны крытык Сяргей Будкін лічыць, што гурт запісаў *«дэбютнік, які з поўным правам можа прэтэндаваць на тое, каб стаць вяршыняй беларускамоўнай рок-музыкі апошніх гадоў»*. Музычны журналіст Дзмітрый Падбярэзскі мяркуе, што запіс уяўляе *«цалкам прыстойны, вельмі добра стылістычна сьцяты альбом, які да таго ж вызначаецца адчувальным эмацыйна-выразным настроем»*.

## Спасылкі 
*
*

Катэгорыя:Альбомы Akute
Катэгорыя:Альбомы 2011 года
Катэгорыя:Дэбютныя альбомы
Воздух

**«Воздух»** () — сёмы студыйны альбом беларускага гурта «J:морс», выдадзены ў 2015 годзе.
## Спіс кампазіцый 
## Выканаўцы 
* Юрый Герашчанка — клавішныя
* Валерый Дасюкевіч — бас-гітара
* Уладзімір Пазняк — перкусія, бэк-вакал
* Сяргей Шчурко — гітара
* Павел Мамонаў — барабаны
* Уладзімір Пугач — вакал, гітара
## Крытыка
Музычны крытык Ягор Цывілька лічыць, што *«альбом вельмі лёгкі, сапраўды паветраны»*. Музычны журналіст Зміцер Падбярэзскі мяркуе, што гэта *«роўная, умела ўвасобленая праграма, хоць, як падалося, крыху залішне стрыманая»*. Музычны крытык Сяргей Будкін адзначае, *«што адразу заўважаецца па праслухоўваньні ― грунтоўная праца над гучаньнем»*. Музычны журналіст Аляксандр Чарнуха з партала Experty.by выказаў меркаванне, што *«прадказальны, досыць млявы матэрыял, магчыма, і не быў бы праблемай ― у якасці прыкладу сусветных маштабаў можна прывесці Coldplay»*, а *«справа, хутчэй, у млявым гэтага матэрыяла пазіцыянаванні»*.

## Спасылкі 
*

Катэгорыя:Альбомы 2015 года
Катэгорыя:Альбомы J:морс
Благачынне Манастыроў Віцебскай епархіі

**Благачынне Манастыроў Віцебскай епархіі**, **Благачынная акруга Манастыроў Віцебскай епархіі** — акруга ў Віцебскай і Аршанскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы.

## Храмы і прыходы 
# Свята-Успенская царква-капліца (Слабада)
# Свята-Ільінская царква (Орша)
# Успенскі манастыр (Орша)
# Свята-Духаўскі жаночы манастыр (Віцебск)
# Царква ў гонар Казанскага абраза Маці Божай (Віцебск)
# Свята-Троіцкая царква (Орша)
# Свята-Пакроўская царква (Талачын)

## Благачынныя настаяцелі 
* Ігумен Сергій (Канстанцінаў).
* Ігумен Ніл (Падабед).

## Спасылкі 
* Благачынне Манастыроў Віцебскай епархіі на vitprav.by

Катэгорыя:Рэлігія ў Віцебскай вобласці
Катэгорыя:Благачынныя акругі Віцебскай і Аршанскай епархіі
Налэнчаў

**Налэнчаў** (), раней таксама **Налэнчаў-Здруй** () — горад у паўднёва-ўсходняй Польшчы, у гістарычнай вобласці Малая Польшча. Уваходзіць у склад Пулаўскага павета Люблінскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Налэнчаў. Займае плошчу 13,82 км². Насельніцтва 3,75 тыс. чалавек (на 2018). Бальнеалагічны курорт і буйны турысцка-рэкрэацыйны цэнтр, вядомы сваімі мінеральнымі водамі, адзіны ў Польшчы курорт кардыялагічнага профілю.

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка горада

Катэгорыя:Курорты Польшчы
Хіджаз (каралеўства)

**Каралеўства Хіджа́з** (, *Mamlakat al-Ḥijāz*) — дзяржава ў Хіджазе, якая абвясціла незалежнасць ад Асманскай імперыі ў 1916 годзе. Кіравалася хашыміцкай дынастыяй. У сярэдзіне 1920-х была заваявана Недждам, пасля чаго было створана аб’яднанае Каралеўства Неджд і Хіджаз.

## Гісторыя 
У час Першай сусветнай вайны брытанцы пачалі перамовы з шэрыфам Меккі Хусейнам бен Алі. Вярхоўны брытанскі камісар у Егіпце  паабяцаў у кастрычніку 1915 года Хусейну прызнаць яго каралём будучай дзяржавы, якая мусіла ахапіць ўсе арабскія краіны Азіі, за выключэннем Лівана, захаду Сірыі, поўдня і ўсходу Аравіі. Паклаўшыся на гэта абяцанне, шэрыф Хусейн падняў у чэрвені 1916 года антыасманскае паўстанне.

Пасля вайны, чакаючы, калі Вялікабрытанія выканае свае абяцанні, Хусейн ібн Алі абвясціў сябе каралём, прэтэндуючы на аб’яднанне пад сваёй уладай усіх былых арабскіх правінцый Асманскай імперыі. Аднак у Вялікабрытаніі і Францыі меліся свае планы, і Вялікабрытанія прызнала яго толькі каралём Хіджаза. У 1919 годзе Хусейн вырашыў аб’яднаць арабаў сам, і накіраваў свае войскі ў памежныя раёны Неджда, але быў разбіты. Вялікабрытанія палічыла карысным суцішыць амбіцыі свайго саюзніка, але не дапусціла яго разгрому.

Хусейн не адмаўляўся ад сваіх амбіцыйных планаў, і павялічваў падаткі і расходы на армію. Гэта выклікала рост незадаволенасці ім унутры краіны. У сакавіку 1924 года ён, скарыстаўшыся ліквідацыяй халіфату пасля краху дынастыі Асманаў, абвясціў сябе новым халіфам. Гэта выклікала незадаволенасць у розных частках ісламскага свету, але асабліва — у Недждзе. У верасні 1924 года Неджд пачаў вайну супраць Хіджаза. Гэтым разам брытанцы, незадаволеныя прэтэнзіямі Хусейна і адкрыццём генконсульства СССР у Джыдзе ўлетку 1924 года, не падтрымалі караля, і ў кастрычніку 1924 года Хусейн быў скінуты і высланы з краіны сходам знаці. Сын Алі, які заняў ягонае месца, пакінуўшы ў руках Ібн Сауда Мекку і Медзіну, адступіў да Джыды, і абараняўся там каля года. У кастрычніку 1925 года эмір Неджда Ібн Сауд заключыў з брытанскім прадстаўніком пагадненне, па якім брытанскі ўрад у абмен на некаторыя саступкі фактычна прызнаў анексію Хіджаза Недждам. 22 снежня 1925 года Джыда здалася, а кароль Алі пакінуў Хіджаз; мясцовая знаць яшчэ раней прысягнулася Ібн Сауду.

## Літаратура 
* «История Востока» в 6 томах. Т. V «Восток в новейшее время (1914—1945 гг.)» — М.: издательская фирма «Восточная литература» РАН, 2006. ISBN 5-02-018102-1

## Спасылкі 
Катэгорыя:Дзяржавы ў гісторыі Саудаўскай Аравіі
Катэгорыя:Каралеўствы
Ваня і Татошка

**«Ваня і Татошка»** () — беларускі незалежны мастацкі фільм, які зняты ў 2013 годзе.
## Сюжэт
Ваня стварае паспяховыя сайты, седзячы дома. У яго дарагая машына, але зусім няма сяброў. Адзіны яго таварыш — вялікі  Татошка. Аднойчы галоўны герой бачыць праз акно машыну, у якой ляжыць плюшавая вавёрачка — ідэальная пара для яго цацачнага сябра. Але машына з’язджае ў невядомым кірунку. Ваня і Татошка пускаюцца на пошукі вавёрачкі па ўсёй Беларусі…
## Акцёры
## Здымачная група
*рэжысёр — Іван Маслюкоў
*сцэнарый — Іван Маслюкоў
*аператар — Дзмітрый Носік, Аляксей Канапліцкі, Дзмітрый Цыган
*кампазітар — Філіп Гілер

## Спасылкі
Катэгорыя:Фільмы Беларусі
Тыетэ (рака)

**Цьетэ́, Тыетэ** () — рака ў паўднёва-ўсходняй частцы Бразіліі, левы прыток ракі Парана (басейн Амазонкі).

Даўжыня ракі 1130 (1120) км. Плошча вадазбору 72 000 (70 990, 71 900) км². Сярэдні расход вады ў ніжнім цячэнні складае каля 600 (620) м³/с. Выток ракі знаходзіцца ў гарах Сера-ду-Мар, каля ўзбярэжжа Атлантычнага акіяна. Працякае па Бразільскім пласкагор’і на тэрыторыі штата Сан-Паўлу. На рацэ парогі і вадаспады. Каля вусця ракі вадаспад Ітапура вышынёй 22 м.

У басейне ракі пабудаваны вадасховішчы і ГЭС. На рацэ горад Сан-Паўлу.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Bacia do Tietê e Paraná
* План реки Тиете со всеми ее изгибами: водопады простираются от порта Араритагуаба до Большой реки Парана // Мировая цифровая библиотека
* Tietê River // Encyclopaedia Britannica

Катэгорыя:Рэкі Бразіліі
Катэгорыя:Басейн Атлантычнага акіяна ў Паўднёвай Амерыцы
Гюнтэр Кортэн

{{Ваенны дзеяч
|поўнае імя       = Гюнтэр Кортэн
|арыгінал імя     = 
|дата нараджэння  = 
|дата смерці      = 
|месца нараджэння = 
|месца смерці     = 
|партрэт          = 
|подпіс           = 
|мянушка          = 
|прыналежнасць    =  Германская імперыя Веймарская рэспубліка
|гады службы      = 1914—1944
|званне           = 
|род войскаў      =  Люфтвафэ
|камандаваў       = 
|частка           =
|бітвы            =
Першая сусветная вайна 
Другая сусветная вайна 
|узнагароды       =
**Германская імперыя**
{
     
}
**Трэці рэйх**
{
     
-
     
-
     
-
     
-
   
}
|сувязі =
|у адстаўцы = 
}}
**Гюнтэр Кортэн** (;  — ) — нямецкі военачальнік, начальнік Генеральнага штаба люфтвафэ (1943—1944), генерал-палкоўнік люфтвафэ (пасмяротна).

## Спасылкі 
Катэгорыя:Удзельнікі Першай сусветнай вайны (Германія)
Катэгорыя:Лётчыкі люфтвафэ
Катэгорыя:Члены Фрайкора
Катэгорыя:Памерлі ад ран
Катэгорыя:Ахвяры замахаў
Катэгорыя:Сапёры
Катэгорыя:Удзельнікі Другой сусветнай вайны
Хойніцкае благачынне

**Хойніцкае благачынне**, **Хойніцкая благачынная акруга** — акруга ў Тураўскай і Мазырскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Хойніцкага раёна і Брагінскага раёна Гомельскай вобласці.

## Храмы і прыходы 
# Спаса-Ушэсцеўская царква (Камарын)
# Царква ў гонар абраза Божай Маці «Неўпівальная Чаша» (Вуглы)
# Царква ў гонар Казанскага абраза Маці Божай (Малажын)
# Свята-Пакроўская царква (Хойнікі)
# Спаса-Праабражэнская царква (Сялец)
# Свята-Мікалаеўская царква (Храпкаў)
# Свята-Мікалаеўская царква (Брагін)

## Благачынныя настаяцелі 
Протаіерэй Анатолій Кісель.

## Спасылкі 
* Хойніцкае благачынне  на turov.by
 

Катэгорыя:Рэлігія ў Хойніцкім раёне
Катэгорыя:Рэлігія ў Брагінскім раёне
Катэгорыя:Благачынныя акругі Тураўскай і Мазырскай епархіі
Свята-Мікалаеўская царква (Брагін)

**Свята-Мікалаеўская царква** — мураваны праваслаўны храм у гарадскім пасёлку Брагіне Гомельскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Кастрычніцкай, 23а.

## Гісторыя 
Пабудавана ў 1988 годзе. Прыход быў зарэгістраваны Гомельскім абласным выканаўчым камітэтам 12 лютага 1996 года.

## Архітэктура 
Пабудавана з сілікатнай цэглы. Вырашана размешчанымі ўступамі па прадольнай восі чатырма прамавугольнымі ў плане аб’ёмамі (прытвор, трапезная, малітоўная зала, апсіда), накрытымі самастойнымі дахамі, завершанымі трыма макаўкамі.

Неатынкаваныя фасады расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.

## Літаратура 
* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Брагінскага раёна
Катэгорыя:1988 год у Беларусі
Катэгорыя:Брагін
Катэгорыя:Храмы Тураўскай і Мазырскай епархіі
Петрыкаўскае благачынне

**Петрыкаўскае благачынне**, **Петрыкаўская благачынная акруга** — акруга ў Тураўскай і Мазырскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Петрыкаўскага раёна Гомельскай вобласці.

## Храмы і прыходы 
# Спаса-Ушэсцеўская царква (Петрыкаў)
# Спаса-Ушэсцеўская царква (Навасёлкі)
# Царква ў гонар абраза Божай Маці «Неспадзяваная Радасць» (Курыцічы)
# Свята-Пакроўская царква (Капаткевічы)
# Свята-Мікалаеўская царква (Петрыкаў)
# Свята-Міхайлаўская царква (Капцэвічы)
# Свята-Міхайлаўская царква (Ляскавічы)
# Свята-Троіцкая царква (Бабунічы)
# Свята-Успенская царква (Кашэвічы)

## Благачынныя настаяцелі 
Протаіерэй Васіль Нямеш.

## Спасылкі 
* Петрыкаўскае благачынне  на turov.by
 

Катэгорыя:Рэлігія ў Петрыкаўскім раёне
Катэгорыя:Благачынныя акругі Тураўскай і Мазырскай епархіі
Любыча Крулеўска

**Любыча Крулеўска** () — горад у паўднёва-ўсходняй Польшчы, на Расточчы. Уваходзіць у склад Тамашоўскага павета Люблінскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Любыча Крулеўска. Займае плошчу 3,92 км². Насельніцтва 2,5 тыс. чалавек (на 2018). 

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка горада
Свята-Міхайлаўская царква (Ляскавічы)

**Свята-Міхайлаўская царква** — драўляны праваслаўны храм у аграгарадку Ляскавічы Петрыкаўскага раёна Гомельскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Набярэжная, 38.

## Гісторыя 
Свята-Міхайлаўская храм у вёсцы існаваў у 1879 годзе. У 1930-я гады храм быў закрыты і да нашых дзён не захаваўся.

У 1993 годзе на месцы ранейшай царквы быў збудаваны новы храм. 5 лютага 1993 года храм быў асвячоны епіскапам Тураўскім і Мазырскім Пётрам. Храм пабудаваны за сродкі нацыянальнага парка «Прыпяцкі».

## Архітэктура 
Храм з’яўляецца ўзорам беларускага драўлянага дойлідства.

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Петрыкаўскага раёна
Катэгорыя:1993 год у Беларусі
Катэгорыя:Ляскавічы (Петрыкаўскі раён)
Катэгорыя:Храмы Тураўскай і Мазырскай епархіі
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Мізандрыя

**Мізандры́я** (ад стар.-грэч.: μῖσος— «нянавісць» и ἀνδρός «мужчына») — тэрмін, які азначае нянавісць, непавагу альбо забабоны ў дачыненні да мужчын. Мізандрыя можа праяўляцца шматлікімі спосабамі, уключаючы сацыяльную ізаляцыю, сэксуальную дыскрымінацыю, варожасць, гінацэнтрызм, матрыярхат, прыніжэнне мужчын, гвалт над мужчынамі і сэксуальную аб’ектывізацыю. 

Зваротная з’ява — мізагінія: нянавісць, пагарда альбо забабоны ў дачыненні да жанчын.

## Глядзіце таксама 
* Сэксізм
* Мізагінія
* Гендар
*MGTOW

## Зноскі 
Катэгорыя:Дыскрымінацыя
Катэгорыя:Прадузятасці
Тураўскае благачынне

**Тураўскае благачынне**, **Тураўская благачынная акруга** — акруга ў Тураўскай і Мазырскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці.

## Храмы і прыходы 
# Кафедральны сабор у імя свяціцеляў Кірылы і Лаўрэнція Тураўскіх (Тураў)
# Свята-Крыжаўзвіжанская царква (Пагост) 
# Свята-Крыжаўзвіжанская царква (Верасніца)
# Усехсвяцкая царква (Тураў)
# Царква Іверскай іконы Маці Божай (Запясочча)
# Царква (Баравая)
# Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Ленін). Да прыходу прыпісана Свята-Крыжаўзвіжанская капліца
# Свята-Васільеўская царква (Бялёў)
# Царква ў імя свяціцеля Феадосія Чарнігаўскага (Жыткавічы)
# Свята-Іаана-Багаслоўская царква (Мілевічы)
# Свята-Міхайлаўская царква (Рычоў)
# Свята-Міхайлаўская царква (Чырвонае)
# Свята-Міхайлаўская царква (Людзяневічы)
# Свята-Ануфрыеўская царква (Сяменча)
# Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Жыткавічы)
# Стрэчанская царква (Хваенск)

## Благачынныя настаяцелі 
Протаіерэй Васіль Пыцель.

## Спасылкі 
* Тураўскае благачынне  на turov.by
 

Катэгорыя:Рэлігія ў Жыткавіцкім раёне
Катэгорыя:Благачынныя акругі Тураўскай і Мазырскай епархіі
Архей (значэнні)

Назва **Архей** маюць:
* Архей (Архейскі эон; ) — адзін з 4-х эонаў гісторыі Зямлі (4-2,5 млрд гадоў назад).
*  — у Парацэльса і Гельманта жыццёвы пачатак, які ляжыць у аснове ўсяго жывёльнага свету, пранікае ва ўсё цела, кіруе харчаваннем, пераварваннем ежы і супрацьстаіць хваробам.
* Археі () — аднаклетачныя мікраарганізмы.
* Архей (Аргееў) — горад у Малдове.
Гафса (горад)

**Га́фса** () — горад у цэнтральнай частцы Туніса, адміністрацыйны цэнтр вілаета Гафса. Насельніцтва 81,9 тыс. чал. (2006). Вузел аўтадарог, чыгуначная станцыя. Міжнародны аэрапорт.

## Гісторыя 
Адзін з найстаражытных гарадоў Туніса. Берберская крэпасць, вядомая пад рымскай назвай Капса (), спалена рымлянамі ў 106 да н.э.). Квітнеючы рымскі горад пры Траяне, візантыйская калонія пры імператары Юстыніяне I. У 668 н.э. захоплены арабамі.

Аазіс Капса быў адным з апошнім прыстанкаў для рэштак хрысціянскага раманамоўнага насельніцтва пасля пачатку арабскіх заваяванняў. Паводле сведчанняў арабскага падарожніка і гістарыёграфа Ал-Ідрысі, насельніцтва Капсы ў XII стагоддзі было пераважна раманамоўным.

## Славутасці 
Захаваліся помнікі рымскага (вадаёмы з мазаікай) і сярэднявечнага (крэпасць, Вялікая мячэць) перыядаў.

## Эканоміка 
Гафса — буйны гандлёва-рамесны цэнтр. Саматужная вытворчасць шарсцяных, гарбарных (у т.л. абутку) вырабаў, дыванаў. У раёне Гафсы — распрацоўка радовішчаў фасфарытаў.

## Гарады-пабрацімы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Туніса
Курт Штудэнт

{{Ваенны дзеяч
|поўнае імя       = Курт Штудэнт
|арыгінал імя     = 
|дата нараджэння  = 
|дата смерці      = 
|месца нараджэння = 
|месца смерці     = 
|партрэт          = 
|подпіс           = 
|мянушка          = 
|прыналежнасць    =  Германская імперыя Веймарская рэспубліка
|гады службы      = 1910—1945
|званне           = 
|род войскаў      =  Люфтвафэ
|камандаваў       = 
|частка           =
|бітвы            =
Першая сусветная вайна 
Другая сусветная вайна 
|узнагароды       =
**Германская імперыя**
{
     
-  
   
}
**Трэці рэйх**
{
     
-
     
-
     
}
|сувязі =
|у адстаўцы = 
}}
**Курт Артур Бена Штудэнт** (;  — ) — нямецкі ваенны лётчык, генерал-палкоўнік люфтвафэ (1944), быў заснавальнікам і камандзірам Паветрана-дэсантных войскаў нацысцкай Германіі падчас Другой сусветнай вайны.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Удзельнікі Першай сусветнай вайны
Катэгорыя:Удзельнікі Другой сусветнай вайны
Катэгорыя:Лётчыкі Першай сусветнай вайны (Германія)
Катэгорыя:Лётчыкі люфтвафэ
Царква прападобнага Серафіма Сароўскага (Карчова)

**Царква прападобнага Серафіма Сароўскага** — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Карчова Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца на вул. Міцкевіча, 56.

## Гісторыя 
Згодна з апісаннем 1864 года ў вёсцы Туганавічы размяшчалася Свята-Крыжаўзвіжанская драўляная царква, пабудаваная памешчыкам Верашчакам. Царква была прыпісана да Цырынскага Спаса-Праабражэнскага храма. Зямлі 46 дзесяцін. Пры царкве існавала багадзельня.

Сучасная рэлігійная грамада была зарэгістравана 30 лістапада 1999 года. 19 снежня 2008 года адбылося асвячэнне і ўсталяванне крыжа Храма ў імя святога вялебнага Серафіма Сароўскага ў вёсцы Карчова.

## Архітэктура 
У якасці матэрыялу для ўзвядзення сцен выкарыстоўвалася сілікатная цэгла. Храм адрозніваецца простым выглядам, самым заўважным дэкаратыўным элементам з’яўляецца купал у форме цыбуліны, усталяваны на высокім барабане, што характэрна для рэтраспектыўна-рускага стылю.

## Літаратура 
* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.
* Историко-статистическое описание Минской епархии, составленное ректором Минской духовной семинарии Архимандритом Николаем, Санкт-Петербург, 1864, Новогрудский уезд, стар. 202—213.
* Описание церквей и приходов Минской епархии, Минск, 1879.

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Баранавіцкага раёна
Катэгорыя:Карчова
Катэгорыя:2008 год у Беларусі
Катэгорыя:Храмы Пінскай і Лунінецкай епархіі
Пунічная мова

**Пунічная мова**, або **карфагенская мова** (ад  — імя, якім рымляне называлі карфагенян) — вымерлая семіцкая мова, на якой размаўлялі ў старажытнасці на ўзбярэжжы Міжземнага мора, у прыватнасці ў Паўночнай Афрыцы і на некалькіх астравах у Міжземным моры.

## Апісанне 
Пунічная мова — гэта адасоблены дыялект у рамках фінікійскай мовы, на якім размаўлялі на фінікійскім узбярэжжы і ў Паўночнай Афрыцы, у тым ліку ў Карфагене, і ва ўсім Міжземнамор’і. Вядомы па надпісах і асабістых імёнах. П’еса Плаўта «Poenulus» змяшчае некалькі сказаў на пунічнай мове, да якіх цяпер праяўляецца асаблівая зацікаўленасць і праводзяцца лінгвістычныя даследаванні, паколькі, у адрозненне ад захаваных пунічных надпісаў, яны змяшчаюць лацінскія галосныя.

Аўрэлій Аўгусцін (354—430 гг. н. э.), як правіла, лічыцца апошнім вялікім старажытным пісьменнікам, які меў пэўныя веды пра пунічную мову. Паводле яго слоў, на пунічнай мове ўсё яшчэ размаўлялі ў тым рэгіёне Паўночнай Афрыкі (Карфаген, на тэрыторыі сучаснага Туніса) праз амаль 5 стагоддзяў пасля падзення Карфагена з прычыны паражэння перад Рыма. Як адзначаў Аўгусцін, у той час усё яшчэ былі людзі, якія называлі сябе хананеямі (гэта значыць менавіта карфагеняне).

## Спасылкі 
* Пунічная азбука на сайце Omniglot.com
 

Катэгорыя:Старажытныя мовы
Катэгорыя:Мёртвыя мовы
Катэгорыя:Семіцкія мовы
Катэгорыя:Карфаген
Свята-Георгіеўская царква (Ятвезь)

**Свята-Георгіеўская царква** — мураваны праваслаўны храм у в. Ятвезь Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці.

## Гісторыя 
У пачатку XX стагоддзя ў вёсцы была драўляная аднайменная царква. У савецкі час яна была закрыта і выкарыстоўвалася ў якасці сховішча для гародніны.

У 1991 годзе адбыліся закладзіны падмурка новага храма. 30 ліпеня 1994 года храм быў асвячоны.

## Архітэктура 
Мае прастакутную форму, алтарную частку, адзін цэнтральны ўваход, над якім змесцавана званіца. Тэрыторыя храма ўпарадкавана і абнесена бетонным плотам.

## Літаратура 
* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Баранавіцкага раёна
Катэгорыя:Ятвезь (Баранавіцкі раён)
Катэгорыя:1994 год у Беларусі
Катэгорыя:Храмы Пінскай і Лунінецкай епархіі
Коцк

**Коцк** () — горад у Польшчы, у гістарычнай вобласці Малая Польшча. Уваходзіць у склад Любартоўскага павета Люблінскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Коцк. Займае плошчу 16,78 км². Насельніцтва 3,3 тыс. чалавек (на 2018).

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка горада
Тайланд у Першай сусветнай вайне

1919 год. ]]
Каралеўства Сіям (цяпер Тайланд), падобна, з’яўляецца адным з найменш вядомых удзельнікаў Першай сусветнай вайны. Сіям змагаўся вельмі актыўна супраць цэнтральных дзяржаў, нягледзячы на рэальную ваенную каштоўнасць, у адну з самых знясільваючай і крытычнай кампаніі вайны. Сіям накіраваў экспедыцыйныя сілы, якія прыбылі ў Францыю, каб служыць на Заходнім фронце. 

Сіям уступіў у вайну ў ліпені 1917 г., абвясціўшы вайну Германіі і Аўстра-Венгрыі. Пасля акліматызацыі, як ваеннай, так і метэаралагічнай, і падрыхтоўкі спецыялістаў, сіямскі кантынгент пачаў аперацыі на Заходнім фронце ў сярэдзіне верасня 1918 года. Вайна скончылася неўзабаве пасля гэтага, але пасля перамір’я 11 лістапада 1918 г. сіямскія войскі таксама ўнеслі свой уклад у першапачатковую акупацыю Рэйнланда, калі яны захапілі горад Нойштадт-на-Дэр-Харце . 

## Перадпасылкі 
 (або Рама VI) апрануты ў форму брытанскага генерала ў 1917 годзе. ]]
Першая сусветная вайна не мела прамога ўплыву на Сіям з-за вялікай адлегласці не толькі ад Еўропы, але і ад каланіяльных тэрыторый Германіі ў Ціхім акіяне і на ўзбярэжжы Кітая. Аднак вайна дала каралю Раму VI спосаб у адзін час ўмацаваць і пазіцыю сваёй краіны на міжнароднай арэне і пазіцыю манархіі ў рамках сіямскай дзяржавы. 

Нягледзячы на тое, што Сіяму ўдалося захаваць сваю незалежнасць ад еўрапейскіх каланіяльных дзяржаў, ён быў вымушаны саступіць Лаос, Камбоджу і яе чатыры самыя паўднёвыя правінцыі, у перыяд імперыялізму ў перыяд паміж 1889 і 1909 гг., і Сіям таксама павінен быў прадастаўляць экстэрытарыяльныя правы для замежных грамадзян. Рама VI спадзяваўся перагледзець няроўныя дагаворы, прыняўшы бок саюзных дзяржаў . 

Рама VI таксама выкарыстаў вайну ў якасці сродку для прасоўвання канцэпцыі сіямскай нацыі і для пацверджання яго перавагі ў якасці кіраўніка нацыі — статусу, які быў аспрэчаны ў Палацавым паўстанні 1912 года. На пачатку 1918 года з тысячы добраахвотнікаў былі выбраны 1884 мужчыны. Экспедыцыйнымі сіламі камандаваў генерал-маёр Фія Біджай Джанрыддзі, іх было наканавана адправіць у Францыю. 30 ліпеня 1918 года сіямцы высадзіліся ў Марсэлі. Каля 370 чалавек з пілотаў і наземных каманд былі накіраваны ў паветраныя школы ў Істрыі, Ле Кратуа, Ла-Шапель-ла-Рэн, Біскароса і Піё для перанавучання, так як пілоты былі прызнаныя няздольнымі вытрымліваць паветраны бой на вялікай вышыні .

## Пасля вайны 
У канцы вайны Сіям удзельнічаў у Версальскай мірнай канферэнцыі і стаў членам-заснавальнікам Лігі Нацый. Да 1925 года ЗША, Вялікабрытанія і Францыя адмовіліся ад сваіх экстэрытарыяльных правоў. Сіяму таксама перадалі канфіскаваныя нямецкія гандлёвыя караблі. 

У выніку вайны загінула 19 чалавек. Двое салдат загінулі да іх ад’езду ў Францыю, а астатнія загінулі ад няшчасных выпадкаў або хвароб. Мемарыял добраахвотнікаў Сусветнай вайны ў гонар сіямскіх салдат, якія загінулі ў канфлікце, быў адкрыты 22 ліпеня 1921 г. у Санам Луанг, у цэнтры горада Бангкок. Апошні з выжыўшых член Сіямскага экспедыцыйнага корпуса Ёд Сангрунгруанг памёр 9 кастрычніка 2003 г.

## Заўвагі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Гісторыя Тайланда
Катэгорыя:Першая сусветная вайна паводле краін
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Чэрыкаў)

**Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі** — мураваны каталіцкі храм у горадзе Чэрыкаве Магілёўскай вобласці, помнік архітэктуры неараманскага стылю. Узведзены на месцы былога кармеліцкага драўлянага касцёла, за савецкім часам перароблены ў дом культуры. У цяперашні час вернуты каталіцкай царкве, аднаўляецца.

## Гісторыя 
Упершыню парафія згадваецца ў 1669 годзе ў сінодзе Казіміра Сапегі, на той час адносілася да Аршанскага дэканата Віленскага біскупства. У 1790—1832 гадах у горадзе існаваў кармеліцкі кляштар. На ахвяраванні ксяндза Маладковіча і парафіян у 1792 годзе быў збудаваны новы драўляны касцёл. З 1840 года над парафіяй узялі апеку дыяцэзіяльныя святары. Па звестках 1849 года, каталіцкі прыход адносіўся да Чавускага дэканата Магілёўскай архідыяцэзіі, дзейнічалі капліцы ў Горах і Гарадцы.

У 1862—1869 гадах на ахвяраванні ксяндза Паўла Падгурскага, Агаты Міхайлаўны і Сымона Андрэевіча Цюлюпаў быў узведзены новы мураваны касцёл у Чэрыкаве. Галоўны алтар быў кансэкраваны магілёўскім біскупам-вікарыем Альбінам Сымонам 23 ліпеня 1864 года.

У 1881—1882 гадах касцёл рамантаваўся. На пачатку XX стагоддзя парафіян было няшмат, і ў асноўным яны складаліся з мясцовай шляхты

За савецкім часам будынак быў адабраны ў католікаў і ў 1950 годзе перабудаваны ў дом культуры, пазней выкарыстоўваўся як кінатэатр. У 2019 годзе будынак быў вернуты адноўленай каталіцкай грамадзе і 11 жніўня таго ж года ў ім адбылася першая за доўгі час імша, якую ўзначаліў дапаможны біскуп Аляксандр Яшэўскі. Душпастырам прызначаны ксёндз Павел Адамовіч.

## Архітэктура 
Размешчаны ў цэнтры горада, на вуліцы Ленінскай, 192. Помнік архітэктуры неараманскага стылю, неаготыкі, таксама позняга класіцызму. Вырашаны працяглым прамавугольным у плане аб’ёмам пад двухсхільным дахам, з тыльнага боку далучана пяцігранная апсіда. Бакавыя фасады расчлянёны лапаткамі, крапаваны рустам, апяразаны гарадковым фрызам.

Арыгінальны выгляд будынка ўключаў дзве вежы з двума дубовымі крыжамі, абабітымі белай бляхай, пад імі — латунныя шары, памаляваныя алейнай фарбай. На сярэдзіне франтона знаходзіўся чыгунны крыж вагой 12 пудоў. Бабінец быў аддзелены ад асноўнага аб’ёма каменнай сцяною з 4 дзвярыма. Прэзбітэрый аддзяляўся кратамі. Даўжыня пабудовы складала 12, шырыня — 7, вышыня — 10 сажаней
* Адольф Сянкевіч
* Павел Падгурскі
* 1896—1899 — Хрызагон Цярэнцевіч Пржамоцкі (Пржэмоцкі)
* 1896—1909 — Антоні Казлоўскі
* 1910—1911 — Яўген Святаполк-Мірскі
* 1910-я — Антоні Калянкевіч
* 1922—1928 — Станіслаў Антонавіч Ярашэвіч
* 1928—1929 — Юзаф Станіслававіч Лук’янін
* душпастыр, з 2019 — Павел Адамовіч

## Літаратура 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Касцёлы Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі
Катэгорыя:Храмы Чэрыкаўскага раёна
Катэгорыя:1869 год у Беларусі
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў неараманскім стылі
Катэгорыя:Славутасці Чэрыкава
Катэгорыя:Касцёлы Магілёўскай вобласці
Уладзімір Рыгоравіч Цішкоўскі

**Уладзімір Рыгоравіч Цішко́ўскі** (,  — ) — урач, вучоны ў галіне кардыялогіі, рэўматалогіі, эндакрыналогіі і сексапаталогіі, доктар медыцынскіх навук (1984), прафесар (1984).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Магілёве. Скончыў 7 класаў сярэдняй школы ў вёсцы Дашкаўка Магілёўскага раёна. У 1952—1956 гадах праходзіў службу ў Савецкай Арміі.

З 1968 года У. Р. Цішкоўскі працаваў у Гродзенскім медыцынскім інстытуце — асістэнт кафедры шпітальнай тэрапіі, з 1976 года дацэнт кафедры ўнутраных хвароб № 1. У 1984 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Роль гормонов коры надпочечников и некоторых ферментов в патогенезе затяжного возвратного ревматизма». У 1985 годзе зацверджаны ў званні прафесара і працаваў на кафедры ўнутраных хвароб № 1, з 1989 года — загадчык курсам. У 1993—2004 гг. У. Р. Цішкоўскі на пасадзе загадчыка кафедрай эндакрыналогіі з сексапаталогіяй Гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта.

## Навуковая і грамадская дзейнасць 
У. Р. Цішкоўскаму належаць навуковыя працы ў галіне кардыялогіі, рэўматалогіі, эндакрыналогіі і сексапаталогіі. Аўтар 114 навуковых прац. У 1975 годзе стварыў і ўзначаліў курс эндакрыналогіі ў Гродзенскім медыцынскім інстытуце. Прымаў удзел у шэрагу навуковых з’ездаў і канферэнцый.

Быў старшынёй праўлення Гродзенскай абласной асацыяцыі эндакрынолагаў і членам праўлення рэспубліканскай асацыяцыі.

## Узнагароды 
Ад імя Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР рашэннем выканаўчага камітэта Гродзенскага абласнога Савета народных дэпутатаў ад 13 кастрычніка 1986 года У. Р. Цішкоўскі ўзнагароджаны медалём «Ветэран працы».

## Літаратура 
* 
* Тишковский Владимир Григорьевич // Кто есть Кто. Деловой мир СНГ. Вып. 2002. — Мн., 2002. — С. 381.

## Спасылкі 
* Цішкоўскі, Уладзімір Рыгоравіч (доктар медыцынскіх навук; 1933—2014) // Вучоныя Беларусі. Нацыянальная бібліятэка Беларусі
* Владимир Григорьевич Тишковский // Часопіс Гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта, 2003, № 2.
* *Никонова Л. В.* Светлой памяти Владимира Григорьевича Тишковского  // Газета Гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта «Эскулап», № 7 (192), 31 кастрычніка 2014 г.
* Цішкоўскі Уладзімір Рыгоравіч // Магілёўская абласная бібліятэка імя У. І. Леніна. База даных «Мой край — Магілёўшчына». 

Катэгорыя:Выпускнікі БДМУ
Катэгорыя:Эндакрынолагі СССР
Катэгорыя:Эндакрынолагі Беларусі
Катэгорыя:Кардыёлагі СССР
Катэгорыя:Кардыёлагі Беларусі
Альбрэхт

**А́льбрэхт** (, ад старажытнагерм. *Adelberaht*) — нямецкае мужчынскае імя, якое сустракаецца таксама ў ролі прозвішча. Іншыя варыянты таго ж імя — Альберт, Абель, Брэхт. Імя Альбрэхт насілі некаторыя еўрапейскія (пераважна нямецкія) манархі і князі (уключаючы імператараў Свяшчэннай Рымскай імперыі) і іншыя прадстаўнікі знакамітых родаў, у тым ліку Гогенцолернаў і Габсбургаў.

## Прозвішча 
* Карл Францавіч Альбрэхт (1807—1863) — расійскі кампазітар, дырыжор і музычны педагог.
* Конрад Альбрэхт (1880—1969) — нямецкі ваенна-марскі дзеяч, генерал-адмірал.

Катэгорыя:Нямецкія мужчынскія імёны
Машэ Кацаў

**Машэ Кацаў** (; нар. , , Шаханшахская Дзяржава Іран) — ізраільскі дзяржаўны дзеяч, восьмы прэзідэнт Ізраіля. Асуджаны ў 2010 годзе на сем гадоў турэмнага зняволення па некалькіх артыкулах, уключаючы згвалтаванне і перашкода ажыццяўленню правасуддзя.

Катэгорыя:Дэпутаты кнэсета 9-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты кнэсета 10-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты кнэсета 11-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты кнэсета 12-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты кнэсета 13-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты кнэсета 14-га склікання
Катэгорыя:Дэпутаты кнэсета 15-га склікання
Герман Бём

{{Ваенны дзеяч
|поўнае імя       = Герман Бём
|арыгінал імя     = 
|дата нараджэння  = 
|дата смерці      = 
|месца нараджэння = 
|месца смерці     = 
|партрэт          = 
|подпіс           = 
|мянушка          = 
|прыналежнасць    =  Германская імперыя Веймарская рэспубліка
|гады службы      = 1914—1943
|званне           = 
|род войскаў      =  Кайзерліхмарынэ Рэйхсмарынэ Крыгсмарынэ
|камандаваў       = 
|частка           =
|бітвы            =
Першая сусветная вайна 
Другая сусветная вайна 
|узнагароды       =
**Германская імперыя**
{
     
-
 
}
**Трэці рэйх**
{
     
-
   
-
     
-
 
}
|сувязі =
|у адстаўцы = 
}}
**Герман Бём** (;  — ) — нямецкі ваенна-марскі дзеяч, генерал-адмірал (1941), камандуючы надводным флотам Германіі (1938—1939), пасля начальнік Вышэйшага камандавання ВМС ў Нарвегіі.

Катэгорыя:Маракі Першай сусветнай вайны (Германія)
Катэгорыя:Удзельнікі Другой сусветнай вайны
Кафедральны сабор у імя свяціцеляў Кірылы і Лаўрэнція Тураўскіх (Тураў)

**Кафедральны сабор у імя свяціцеляў Кірылы і Лаўрэнція Тураўскіх** — мураваны праваслаўны храм у горадзе Тураў Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Ленінская, 97а. Архітэктарам храма з’яўляецца Валянцін Андрэевіч Ліхапол.

## Гісторыя 
 XII стагоддзя ]]
Будаўніцтва кафедральнага сабора пачалося ў сярэдзіне XII стагоддзя. У XIII стагоддзі храм быў разбураны татарамі.

Праект сабора распрацаваны ў 2008 годзе архітэктарамі В. А. Ліхаполам, М. В. Ліхаполам, А. В. Ліхаполам. 5 лістапада 2009 года патрыярх Кірыл благаславіў будаўніцтва сабора. 11 мая 2010 года мітрапалітам Мінскім і Слуцкім Філарэтам быў закладзены першы камень у падмурак будучага сабора. 11 мая 2012 года Філарэт здзейсніў закладку падмурка званіцы.

11 мая 2013 года адбылося ўрачыстае асвячэнне кафедральнага сабора.

## Архітэктура 
Сабор пабудаваны ў старажытным візантыйскім стылі. Вышыня двухпавярховага сабора разам з крыжам — 32 метры.

 
Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Жыткавіцкага раёна
Катэгорыя:2013 год у Беларусі
Катэгорыя:Храмы Турава
Катэгорыя:Храмы Тураўскай і Мазырскай епархіі
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Валянціна Ліхапола
Краснобруд

**Краснобруд** () — горад у паўднёва-ўсходняй Польшчы, на Расточчы. Уваходзіць у склад Замойскага павета Люблінскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Краснобруд. Займае плошчу 6,99 км². Насельніцтва 3,1 тыс. чалавек (на 2018). 

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка горада