Азартная гульня

, 1594]]
**Азартная гульня** (, літаральна «гульня выпадку») — гульня, у якой выйгрыш цалкам альбо ў значнай ступені залежыць не ад майстэрства гульцоў, а ад выпадку. Гульня, у якой выйгрыш у асноўным залежыць ад майстэрства гульцоў, азартнай не з’яўляецца нават пры наяўнасці элементаў выпадковасці (напрыклад, прэферанс альбо покер).

Тэрмін у цяперашні час мае наступнае эканамічнае вызначэнне: заключэнне закладу на грошы або якую-небудзь матэрыяльную каштоўнасць на падзею з няпэўным зыходам з галоўным намерам атрымання прыбытку або матэрыяльных каштоўнасцей. Азартная гульня залежыць у большай ступені ад выпадковасці, чым ад мастацтва ігракоў, прычым памер ставак прызначаецца адвольна і можа быць зменены гульцамі, а галоўная цікавасць накіравана не на працэс гульні, а на яе зыход.

## Тэарэтычныя асаблівасці 
Хоць зыход кожнай асобнай азартнай гульні залежыць ад выпадковасці, вынікі працяглай серыі гульняў падпарадкоўваюцца пэўным статыстычным заканамернасцям. Азартныя гульні таксама ўпамінаюцца ў грэчаскай міфалогіі. Паводле грэчаскай легенды, Паламед прыдумаў гульню ў косці, каб забавіць грэчаскіх салдат, якія нудзіліся ў чаканні пры аблозе Троі. Грэчаскі біёграф Плутарх згадвае пра персідскую царыцу Парысаціс, гарачую прыхільніцу гульні ў косці.

Старажытнарымскае права, цалкам усведамляючы шкодны ўплыў азартных гульняў, з усёй строгасцю аднеслася да іх і пастанавіла, што прайграныя ў недазволеныя гульні (якія ў Рыме называліся * alea *, у адрозненне ад дазволеных, * ludi, qui virtutis causa piunt *) грошы прайграўшы можа выпатрабаваць назад. Спартыўны брыдж афіцыйна прызнаны Міжнародным алімпійскім камітэтам у якасці віду спорту і ўвайшоў у праграму першых Сусветных інтэлектуальных гульняў у Пекіне ў 2008 годзе.

## Залежнасць 
Прывычка да азартных гульняў можа сфарміраваць у чалавека псіхалагічную залежнасць — лудаманію. Гэтая залежнасць можа прадстаўляць як сацыяльную, так і медыцынскую праблему для грамадства. Аднымі з фактараў рызыкі з’яўляюцца асабістыя якасці: эмацыянальная няўстойлівасць, паніжаны самакантроль.

Залежныя паводзіны суправаджаюцца дэпрэсіўнымі разладамі. Даследчыкі адзначаюць прыкметы змененай свядомасці, у тым ліку, паглынутасць гульнёй, канцэнтрацыю ўвагі на гульні з адначасовай адлучанасцю ад навакольнай рэчаіснасці.

Пры абследаванні ў Маскве 96 чалавек, якія звярнуліся па дапамогу ў сувязі з паталагічнай залежнасцю ад гульні ў гульнявыя аўтаматы, у 15 выпадках былі выяўлены суіцыдальныя думкі, у 36 — астэнічныя расстройствы.

### У рэлігіях 
Хрысціянская царква ставіцца адмоўна да азартных гульняў, матывуючы тым, што такія гульні правакуюць запал да хуткай беспадстаўнай нажывы, які асуджаецца царквой, і могуць мець неспрыяльныя сацыяльныя наступствы. У мінулым захапленне азартнымі гульнямі магло стаць падставай для адлучэння ад царквы. Доўгі час хрысціянская царква прылічае да азартных тыя гульні, якія ў сучасным уяўленні да такіх не адносяцца, напрыклад, шахматы.

У ісламе накладзеная забарона на азартныя гульні. Таму ў большасці ісламскіх краін азартныя гульні па-за законам.

У іўдаізме азартныя гульні таксама забароненыя. Хоць у Торы няма згадкі пра іх, гульні асуджаюцца ў Талмудзе.

## У літаратуры 
Азартным гульням і іх уплыву на лёс захопленага імі чалавека было прысвечана некалькі твораў рускіх класікаў. У Аляксандра Сяргеевіча Пушкіна на азартнай гульні завязаны сюжэт яго аповесці «Пікавая дама». Камедыйная п’еса Мікалая Васільевіча Гогаля «Ігракі» апісвае вобраз махляроў. Таксама тэму азартнай гульні ў якасці завязкі сюжэта выкарыстаў Міхаіл Юр’евіч Лермантаў у творах «», «Штос» і «Тамбоўская казначэіха». Фёдар Міхайлавіч Дастаеўскі прысвяціў раман «Ігрок», які расказвае аб духоўным асляпленні чалавека, чыім сэнсам жыцця стаў азарт. Восіп Эмілевіч Мандэльштам у вершы «Казіно» вобразна апісвае свой стан, калі аказваецца ў асяроддзі ігральных апаратаў. У апавяданні «Геніяльны ігрок» Аляксандр Сцяпанавіч Грын уводзіць у сюжэт ідэю бяспройгрышных карт, якая забівае ідэю самой гульні. У апавяданні «Сістэма» Аляксандра Іванавіча Купрына расказваецца пра непераможнага гульца з Монтэ-Карла, якому, з-за яго здольнасцей, уладальнікі казіно закрылі доступ у свае ўстановы. Таксама Марк Твэн у сваім апавяданні «Апавяданне прафесара» (цыкл апавяданняў «Жыццё на Місісіпі») апісвае рэаліі ў покеры ў XIX стагоддзі, дзе з даступных для гульні былі толькі «рачныя казіно».

## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* 
* 


Катэгорыя:Вікіпедыя:Істотныя артыкулы