open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Гарыбальдчыкі

**Гарыбальдчыкі** або **Легіён Гарыбальдзі** — аддзел італьянскіх добраахвотнікаў, якія бралі ўдзел у Студзеньскім паўстанні 1863 года. Іхняй арганізацыяй займаўся сын Джузэпэ Гарыбальдзі — Меноці, а камандзірам быў Франчэска Нулья, які загінуў у адным з баёў на тэрыторыі Царства Польскага.

## Дзейнасць 
Прыхільнік польскіх паўстанцаў, Франчэска Нулья склікаў у Бергама ўсіх ахвотных. У красавіку 1863 года яго аддзел прыбыў у Кракаў. 3 мая італійцы перайшлі мяжу з Кангрэсавай Польшчы ля Крышавіцаў. Злучыўшыся з паўстанцкім аддзелам палкоўніка Юзафа Мінеўскага, яны ў той самы дзень разбілі расійскае войска пад Падлэмжамі.

5 мая адбылася бітва пад Кжыкаўкай, у якой гарыбальдчыкі атрымалі значныя страты, Франчэска Нулья і Юзаф Мінеўскі былі забіты, ад’ютант Нулья Элья Маркеці сканаў ад ран некалькі дзён пазней. Некаторыя італійцы трапілі ў палон і былі сасланы ў Сібір, астатнія здолелі вярнуцца ў Італію.

## Уплыў 
Большасць даследчыкаў ацэньваюць колькасць гарыбальдчыкаў у дваццаць чалавек, таму яны не аказалі вялікага ўплыву на хаду ваенных дзеянняў. Аднак сталі запамінальным прыкладам замежнай падтрымкі паўстанцаў. Цяпер імя Франчэска Нулья ці яго аддзела маюць шматлікія вуліцы і школы ў розных гарадах Польшчы.

Катэгорыя:Удзельнікі паўстання 1863—1864 гадоў
Катэгорыя:Узброеныя сілы Польшчы
Катэгорыя:Італьянска-польскія адносіны
Сезон 2019 ФК Клецк

У 2019 годзе футбольны клуб «Клецк» з Клецк прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
* Другая ліга чэмпіянату Беларусі 2019 (14 месца),
* Кубку Беларусі 2019/2020 (паражэнне ў 1/16 фіналу).

## Склад каманды 
*Станам на кастрычнік 2019 года*.

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

## Спасылкі 
* 

2019
Клецк
Тамаш Мінейка (пісар земскі ковенскі)

**Тамаш Мінейка** (1730—1834) —  вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч, пасол на Чатырохгадовы сойм у 1790 годзе.

## Біяграфія 
З шляхецкага роду Мінейкаў герба «Газдава», сын Францішка.

Староста стаклішскі, судзіўся са стаклішскімі мяшчанамі па справах аб іх павіннасцях у каралеўскім задворным асэсарскім судзе. Па пратэкцыі біскупа інфлянцкага Юзафа Касакоўскага заняў урад пісара земскага ковенскага (1785—1793).

Удзельнік Чатырохгадовага сойма, уваходзіў у Таварыства прыхільнікаў Канстытуцыі 3 мая. Як віленскі сенатар браў удзел у галасаванні па Канстытуцыі 3 мая 1791 года. Быў у апазіцыі да Гуга Калантая, які выступаў супраць шляхецкіх вольнасцей.

Удзельнік паўстання Тадэвуша Касцюшкі 1794 года. Увайшоў у склад Найвышэйшай Літоўскай Рады як прадстаўнік Прэнскага павета, пасля член Ваеннай дэпутацыі рады. Уваходзіў у Цэнтральную Дэпутацыю Вялікага Княства Літоўскага як член аддзела інструкцыі, але не займаў кіраўніцкіх пазіцый.

У пачатку 1795 года на сойміку Ковенскага павета абраны маршалкам шляхты і пісарам земскага суда, што выклікала пратэсты кансерватыўнай шляхты. У 1808 годзе набыў у Даўгялаў маёнтак у Дубніках памерам у 6000 гектараў. Памёр ва ўзросце 104 гадоў.

## Сям’я 
Быў жанаты з Пжасмыцкай, з якой меў дзяцей Міхала (каля 1770 — ?) і Рафала. Унук — Тамаш Мінейка — быў віленскім губернскім і павятовым маршалакам шляхты.

## Літаратура 
* 

Тамаш
Катэгорыя:Нарадзіліся ў XVIII стагоддзі
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікага Сойма 1788—1792
Катэгорыя:Пісары земскія ковенскія
Катэгорыя:Члены Згуртавання прыхільнікаў Канстытуцыі
Катэгорыя:Удзельнікі паўстання 1794 года
Катэгорыя:Старосты стаклішскія
Катэгорыя:Стагадовыя доўгажыхары
Януш Алендскі (сын Стэфана)

**Януш Алендскі** (? — ?) — ваенны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Алендскіх герба «Равіч», сын Стэфана і Францішкі з Пакашаў. Ротмістр войска літоўскага, пісар вайсковага дэпартамента ВКЛ (1778, 1780). Згодна с падзелам спадчыны атрымаў маентак Мачульна Ваўкавыскага павета.

## Сям’я 
Узяў шлюб з Канстанцыяй з Чаховічаў герба «Астоя», пакінуў пяцера сыноў:
* Стэфан, староста рэвельскі;
* Адам (памёр да 1802);
* Аляксандр, суддзя земскі, падкаморы ваўкавыскі. Першая жонка Уршуля з Дзяконскіх, дачка скарбніка ваўкавыскага, другая жонка Францішка, дачка Алаізія Букатага;
* Станіслаў, харунжы шавельскі, першая жонка Ганна з Ласіцкіх герба «Рагаля», другая жонка — Антаніна з Рымгайлаў;
* Людвік;

і дачку Францішку, у шлюбе за палкоўнікам войск літоўскіх Невядомскім.

## Літаратура 
* 
* Генеалогія роду Алендскіх мачулінскай лініі . // «Гербоўнік беларускай шляхты». Т. 1. Мінск, 2002. — С. 146—151.

Януш
Катэгорыя:Ротмістры
Катэгорыя:Ваенныя Рэчы Паспалітай
Нестар Ларанс

**Нестар Ларанс** (du Lurans, Dulaurans, Diuloran; ? — , ) — удзельнік паўстання 1863—1864 гадоў, камісар Часовага Нацыянальнага ўрада на Літве, член Аддзела кіраўніцтва правінцыямі Літвы.

## Біяграфія 
Паходзіў з французскага роду. Бацька Станіслаў Ларанс быў капітанам у 1-ым палку пяхоты ў 1807—1809 гадах, губернскім сакратаром Царства Польскага. Каля 1861 года быў чыноўнікам у Вільні, прымаў удзел у будаўніцтве чыгункі Санкт-Пецярбург — Варшава.

Быў прызначаны эмісарам Цэнтральнага нацыянальнага камітэта, удзельнічаў у падрыхтоўцы да паўстання на Літве. Пасля выбуху паўстання ў лютым 1863 года выехаў у Варшаву, дзе Часовы нацыянальны ўрад прызначыў яго членам Аддзела кіраўніцтва правінцыямі Літвы, у якім ён быў камісарам. Пасля канфлікту з старшынёй аддзела Якубам Гейштарам і перадачы пячаткі Кастусю Каліноўскаму, па выніках следства Нацыянальны ўрад вывеў яго са складу Аддзела і пазбавіў статусу камісара. Выехаў у Познань, дзе зблізіўся з коламі землеўласнікаў. У красавіку 1864 года быў прызначаны камісарам Нацыянальнага ўрада ў Германіі, з сядзібай у Дрэздэне.

Пасля паўстання жыў на эміграцыі ў Парыжы. Памер у 1868 годзе.

## Літаратура 
Stefan Kieniewicz, Nestor Laurans, w: Polski Słownik Biograficzny, t. XVI, 1971, s. 579—580.

Катэгорыя:Памерлі ў 1868 годзе
Катэгорыя:Памерлі ў Парыжы
Катэгорыя:Удзельнікі паўстання 1863—1864 гадоў
Катэгорыя:Часовы нацыянальны ўрад
Катэгорыя:Аддзел кіраўніцтва правінцыямі Літвы
Тамаш Мінейка (віленскі губернскі маршалак)

**Тамаш (Фама Міхайлавіч) Мінейка** (, Дубнікі, Завілейскі павет, Віленская губерня, цяпер Астравецкі раён — 1855, Дубнікі) — дзяржаўны дзеяч Расійскай імперыі.

## Біяграфія 
З шляхецкага роду Мінейкаў герба «Газдава», сын Міхала і Брыгіды з Шабуневічаў, унук Тамаша Мінейкі.

Віленскі павятовы маршалак шляхты ў 1840—1843 гадах, віленскі губернскі маршалак шляхты з 13 красавіка 1843 да 3 ліпеня 1846 года. Надворны саветнік.

Быў вельмі тоўстым чалавекам — важыў каля 290 кілаграмаў. Меў звычку сядзець адразу на трох крэслах. Заўсёды перамяшчаўся на адным і тым жа кані, які быў вельмі прывязаны да гаспадара. Любімым правядзеннем вольнага часу было паляванне на зайцаў. Мёў высока развітае пачуццё гумару і мяккі характар. Акрамя таго, іграў у карты. Звычайна іграў з адным і тым жа сваім прыяцелем-карцёжнікам.

Дзякуючы шлюбу з Эміліяй Ваўжэцкай спадчынны маёнтак Мінейкаў папаўніўся сядзібай у Відзах Лаўчынскіх памерам у 3000 гектараў.

## Сям’я 
Быў жанаты з Эміліяй Ваўжэцкай (23 верасня 1812 — 1 лістапада 1878), дачкой Міхала Ваўжэцкага і Катажыны з Лапацінскіх. Меў сыноў Уладзіслава (1832—1871), Браніслава Станіслава (1846—1887) і дачок Аліну (жонка Аляксандра Брахоцкага), Ванду (жонка Казіміра Шаткевіча), Марыю (жонка Зыгмунта Гурскага).

Тамаш
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Астравецкім раёне
Катэгорыя:Губернскія маршалкі віленскія
Катэгорыя:Павятовыя маршалкі віленскія
Катэгорыя:Памерлі ў Астравецкім раёне
Стэфан Алендскі

**Стэфан Алендскі** ( — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Алендскіх герба «Равіч», сын Багуслава і Соф’і з Незабытоўскіх. Маршалак ваўкавыскі (1740), чашнік (1764), канюшы вялікі літоўскі (1765). 15 разоў абіраўся паслом і дэпутатам розных соймаў, камісій і пасольстваў ад Ваўкавыскага павета з 1738 па 1770 гады. Адзін з першых кавалераў ордэна Св. Станіслава (1765), маршалак Ваўкавыскай канфедэрацыі (1764), палкоўнік войск ВКЛ, апошні рэвізор Скарба ВКЛ.

Прынцыповы і актыўны праціўнік Радзівілаў, разам з Антоніем Тызенгаўзам належалаў да самых адданых прыхільнікаў Станіслава Аўгуста Панятоўскага, ад імя шляхты Ваўкавыскага павета разам са сваімі трыма сынамі падпісаў акт элекцыіі апошняга на манарха Рэчы Паспалітай.

Быў спадчыннікам дзедзічнага маёнтка Мачульна ў Ваўкавыскім павеце; дзяржаўца старостваў: Раўданскага ў Жамойцкім княстве (1759), Дзякаўскага ў Ваўкавыскім павеце (1764), Сімненскага і Мяцельскага ў Троцкім павеце (1767).

Першапачаткова вызнаваў кальвінізм, у 1764 годзе з сям’ёй перайшоў у каталіцтва.

## Сям’я 
Жанаты з Францішкай з Пакашаў, ад якой меў трох сыноў і адну дачку:
* Януш, ротмістр войска літоўскага, пісар вайсковага дэпартамента ВКЛ. У шлюбе з Канстанцыяй з Чаховічаў.
* Крыштаф, шамбялян яго каралеўскай мосці, староста маргішскі.
* Станіслаў, ротмістр кавалерыі войск літоўскіх.
* Канстанцыя Марыя, у першым шлюбе за Гараінам, маршалкам ваўкавыскім, у другім шлюбе за Войцехам Алендскім, суддзёй земскім пружанскім.

## Літаратура 
* 

Стэфан
Катэгорыя:Дэпутаты Сойма Рэчы Паспалітай
Катэгорыя:Маршалкі земскія ваўкавыскія
Катэгорыя:Чашнікі вялікія літоўскія
Катэгорыя:Канюшыя вялікія літоўскія
Катэгорыя:Палкоўнікі Рэчы Паспалітай
Катэгорыя:Старосты раўдонскія
Катэгорыя:Старосты дзякаўскія
Катэгорыя:Старосты сімненскія
Катэгорыя:Старосты мяцельскія
Крыштаф Алендскі (сын Стэфана)

**Крыштаф Алендскі** (? — ?) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Алендскіх герба «Равіч», сын Стэфана і Францішкі з Пакошаў. Згодна с падзелам спадчыны атрымаў маентак Раўданы Віленскага павета.

Шамбялян яго каралеўскай мосці (1775), староста маргішскі.

Кавалер ордэна Св. Станіслава (1791).

## Спасылкі 
* Генеалогія роду Алендскіх мачулінскай лініі . «Гербоўнік беларускай шляхты». Т.1. Мінск. 2002. С. 146—151.

Крыштаф
Катэгорыя:Каралеўскія шамбяляны
Катэгорыя:Старосты маргішскія
Станіслаў Алендскі

**Станіслаў Алендскі** (? — пасля 1529) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Пачынальнік галіны роду Алендскіх на тэрыторыі Вялікага Княства Літоўскага. Староста жамойцкі, намеснік высоцкі і гарадзішчанскі, войскі мельніцкі (1530).

Згодна з прывіліем Жыгімонта I Старога атрымаў у 1527 годзе ленны маёнтак Хрустаў з фальваркам Сцыбакоўскі і в. Ятулты ў Ваўкавыскім павеце.

Фундаваў у 1529 годзе алтарыю пры Мсцібаўскім касцёле.

## Сям’я 
Пакінуў двух сыноў — Крыштафа (? — 1565), старосту браньскага і суражскага, і Януша (? — 1580), цівуна платэльскі і старосту браньскага.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Станіслаў

Катэгорыя:Войскія мельніцкія
Крыштаф Алендскі (сын Станіслава)

**Крыштаф Алендскі** (? — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Алендскіх герба «Равіч», сын мельніцкага войскага Станіслава.

Першы раз узгадваецца ў крыніцах пад 1538 годам, каля 1545 года становіцца каралеўскім дваранінам Жыгімонта Аўгуста. У 1553 годзе ўдзельнік рыцарскага турніру ў Кракаве, арганізаванага ў сувязі са шлюбам Жыгімонта Аўгуста з Кацярынай Аўстрыйскай.

Староста браньскі і суражскі (1558). У 1563—1564 гадах дэлегат Вялікага Княства Літоўскага на варшаўскі сойм у справе уніі з Каронай Польскай ад шляхты Падляшскай.

Валодаў маёнткамі на Падляшшы — Ходаў, Скверчын Рускі, Пільчава.

## Сям’я 
Двойчы жанаты. Пакінуў дзвюх дачок Кацярыну і Малгажату ад першага шлюбу, і сына Адама, ад другога.

## Літаратура 
* 

Крыштаф
Катэгорыя:Старосты бранскія
Катэгорыя:Старосты суражскія (Падляшскае ваяводства)
Януш Алендскі (сын Станіслава)

**Януш Алендскі** (? — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Алендскіх герба «Равіч», другі сын мельніцкага войскага Станіслава, брат Крыштафа, апекун малых дзяцей апошняга. Пачынальнік кальвінскай галіны роду, якая пражывала ў Вялікім Княстве Літоўскім.

Цівун платэльскі ў Жамойцкай зямлі (1540), староста браньскі (1565). Ленны ўладальнік маёнтка Хрустаў з фальваркамі Яманты, Калонна і Лапеніца, дамоў і пляцаў у Ваўкавыску. У 1574 годзе набыў ад князя Шчаснага Яраславіча і Лізаветы з Хадкевічаў Галоўчынскіх маёнтак Мачульна ў Ваўкавыскім павеце.

## Сям’я 
Жанаты з Ганнай Рыгораўнай з Трызнаў, пакінуў сыноў Яна (пам. 1614, нашчадкаў не пакінуў) і Крыштафа, а таксама дачку Кацярыну.

## Літаратура 
* 

Януш
Катэгорыя:Старосты бранскія
Катэгорыя:Цівуны платэльскія
Людвік Станіслаў Фадзей Акінчыц

**Лю́двік Станісла́ў Фадзе́й Акі́нчыц** (, Гродзенская губерня — , Кунгур) — лекар, удзельнік паўстання 1863 года. Брат Уладзіслава і Фелікса.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Гродзенскай губерні. Паляк, каталіцкага вызнання.

Скончыў медыцынскі факультэт Імператарскага ўніверсітэта ў Маскве (1862). Жыў і займаўся лекарскай практыкай у Свіслачы Ваўкавыскага павета Гродзенскай губерні.

25 чэрвеня 1863 года арыштаваны «за садзейнічанне паўстанню» і прыгавораны да ссылкі. Пакаранне адбываў у Кунгуры на Урале.

Працаваў земскім урачом, стаў адным з заснавальнікаў курортнай медыцыны. За асаблівыя заслугі ў 1886 годзе ўзнагароджаны ордэнам святога Станіслава 3-й ступені.

Памёр у 1903 годзе, пахаваны ў Пермі на Егашыхінскіх «польскіх» могілках.

## Сям’я 
Сын Людвік Акінчыц (1874—1941) — вядомы расійскі і савецкі хірург-гінеколаг, эндакрынолаг.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Удзельнікі паўстання 1863—1864 гадоў
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя ў Расійскай імперыі
Катэгорыя:Сасланыя ў Сібір
Катэгорыя:Памерлі ў Пермскім краі
Катэгорыя:Медыкі Расіі
Крыштаф Алендскі (сын Крыштафа)

**Крыштаф Алендскі** (? — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Алендскіх герба «Равіч», сын Крыштафа і Ганны з Есьманаў.

Стольнік (1617), суддзя земскі (1634), падкаморы (1650) Ваўкавыскага павета. Пасол на элекцыі караля Яна Казіміра (1648).

Валодаў з падзелу бацькоўскай спадчыны маёнткам Мачульна з фальваркамі Гнезна і пляцамі ў Ваўкавыску; ленны ўладальнік вёсак Дзякі і Жылічы ў Ваўкавыскім павеце (1618).

## Літаратура 
* 

Крыштаф
Катэгорыя:Стольнікі ваўкавыскія
Катэгорыя:Суддзі земскія ваўкавыскія
Катэгорыя:Падкаморыя ваўкавыскія
Катэгорыя:Дэпутаты Сойма Рэчы Паспалітай
Крыштаф Алендскі (сын Януша)

**Крыштаф Алендскі** (? — пасля 1602) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Алендскіх герба «Равіч», сын Януша.

Згодна з падзелам бацькоўскай спадчыны атрымаў маёнтак Мачульна, Дварэц Гнезненскі, Хрустаў, пляцы з дамамі ў Ваўкавыску, па прывілеях Жыгімонта III Вазы 1593 і 1603 гадоў валодаў в. Дзякі і Жылічы ў Ваўкавыскім павеце.

22 кастрычніка 1602 года напісаў тэстамент, пасля чаго хутка памёр.

## Сям’я 
Жанаты з Ганнай Есьман, пакінуў сыноў Яна (пам. 1649), Юрыя, Крыштафа, Мікалая і дачок — Хрысціну і Гальшку.

## Герб 
У гербе Крыштафа Алендскага звяртае на сябе ўвагу адмысловы кляйнот герба «Равіч»: мядзведзь згубіў ружу, зніклі рогі, затое з’явіліся два сцягі і ашыйнік. Магчыма, гэта мядзведзь з герба Жамойці. Характар кляйнота не пакідае сумненняў, што ён быў нададзены або непасрэдна Крыштафу Алендскаму, або каму іншаму з яго рода, як ганаровае адрозненне ў родавы герб за нейкія заслугі.

## Літаратура 
* 

Крыштаф
Юрый Алендскі (сын Крыштафа)

**Юрый (Ежы) Алендскі** (? — пасля 1653) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Алендскіх герба «Равіч», сын Крыштафа і Ганны з Есьманаў.

Быў у выправе пад Смаленск, дзе атрымаў ад караля Уладзіслава IV прывілей на падсудка Ваўкавыскага павета (1633), суддзя земскі ваўкавыскі (1650), пасол на Варшаўскія соймы (1642, 1646) і іншыя (1650, 1653).

Валодаў маёнткам Хрустава.

## Сям’я 
Жанаты з Юстынай Быхавец, ад якой меў пяцёра сыноў — Мікалая, Крыштафа, Тэафіла, Дыянісія, Юрыя, і дзвюх дачок — Марыяну і Кацярыну.

## Літаратура 
* 

Юрый
Катэгорыя:Падсудкі ваўкавыскія
Катэгорыя:Суддзі земскія ваўкавыскія
Катэгорыя:Дэпутаты Сойма Рэчы Паспалітай
Тэафіл Алендскі

**Тэафіл Алендскі** (? — пам. /1708) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Пачынальнік мачулінскай галіны роду.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Алендскіх герба «Равіч», сын суддзі земскага ваўкавыскага Юрыя і Юстыны Быхавец:
* Юстына;
* Тэафіля.

## Літаратура 
* 
* Генеалогія роду Алендскіх мачулінскай лініі . // «Гербоўнік беларускай шляхты». Т. 1. Мінск, 2002. — С. 146—151.

Тэафіл
Катэгорыя:Харунжыя ваўкавыскія
Катэгорыя:Падкаморыя ваўкавыскія
Катэгорыя:Маршалкі земскія ваўкавыскія
Катэгорыя:Старосты дзякаўскія
Катэгорыя:Старосты жыліцкія
Катэгорыя:Маршалкі Трыбунала Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Дзяржаўцы мастоўскія
Катэгорыя:Дэпутаты Сойма Рэчы Паспалітай
Катэгорыя:Постаці вялікалітоўскага пратэстанцтва
Гедэон Алендскі

**Гедэон Алендскі** (? — пасля 1737) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Алендскіх герба «Равіч», сын Дыянісія і Ганны з Самбаржэцкіх, пачынальнікаў хрустаўскай галіны роду, унук Юрыя.

Пісар гродскі, стражнік Ваўкавыскага павета (1734), дэпутат Галоўнага Трыбунала Вялікага Княства Літоўскага (1716), пасол на Варшаўскі сойм (1735).

## Сям’я 
Двойчы жанаты. Першы шлюб з Рахеллю Глушынскай, з якой меў аднаго сына Ігнацыя Францішка і трох дачок — Ганну Канстанцыю, Іаганну, Тэадору.

Другі шлюб з Ганнай удавой па Францкевічу-Радзімінскаму, з якой меў двух сыноў — Дыянісія і Юрыя.

## Літаратура 
* 

Гедэон
Катэгорыя:Дэпутаты Сойма Рэчы Паспалітай
Катэгорыя:Дэпутаты Трыбунала Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Пісары гродскія ваўкавыскія
Катэгорыя:Стражнікі ваўкавыскія
Сезон 2019 ФК Маладзечна

У 2019 годзе футбольны клуб «Маладзечна» з Маладзечна прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
* Другая ліга чэмпіянату Беларусі 2019 (3 месца і магчымасць выхада ў Першую лігу),
* Кубку Беларусі 2019/2020 (паражэнне ў 1/32 фіналу).

## Склад каманды 
*Станам на кастрычнік 2019 года*.

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

## Спасылкі 
* 

2019
Маладзечна
Катэгорыя:2019 год у Маладзечне
Леанід Пятровіч Татарынаў

**Леанід Пятровіч Тата́рынаў** (; ,  — , ) — вучоны ў галіне заалогіі, палеанталогіі і эвалюцыйнай біялогіі, доктар біялагічных навук, акадэмік Акадэміі навук СССР (1981), Расійскай акадэміі навук (1991).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў горадзе Тула. У 1943 годзе быў прызваны на службу ў Чырвоную Армію. У 1944 годзе пасля дэмабілізацыі паступіў у Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт, біялагічны факультэт якога скончыў у 1949 годзе. У 1953 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «О роли условий жизни в филогенезе земноводных». Працаваў у Выдавецтве замежнай літаратуры. У 1954 годзе быў запрошаны ў Палеанталагічны інстытут Акадэміі навук СССР у лабараторыю ніжэйшых тэтрапод, якую ўзначаліў у 1959 годзе. У 1969 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Проблемы эволюциитериодонтов». У 1973—1975 гадах працаваў у Інстытуце эвалюцыйнай марфалогіі і экалогіі жывёл імя А. М. Северцава.
У 1974 годзе абраны членам-карэспандэнтам Акадэміі навук СССР па спецыяльнасці «агульная біялогія». З 1975 года Л. П. Татарынаў на пасадзе дырэктара Палеанталагічнага інстытута. У 1981 годзе абраны правадзейным членам Акадэміі навук СССР па спецыяльнасці «заалогія». З 1992 года — саветнік Расійскай акадэміі навук.

## Навуковая і грамадская дзейнасць 
Л. П. Татарынаву навуковыя працы па ранняй эвалюцыі земнаводных, паўзуноў і млекакормячых на аснове палеанталагічных, біяхімічных і фізіялагічных дадзеных. Аўтар больш за 250 прац, у тым ліку 6 манаграфій.

Уваходзіў у склад Вучонага савета Палеанталагічнага інстытута і Дысертацыйнага савета пры інстытуце. У 1976—2001 гадах займаў пасаду галоўнага рэдактара «Палеанталагічнага часопіса». У 1975—1996 гадах уваходзіў у склад Бюро Аддзялення агульнай біялогіі АН СССР (РАН) і ў 1975—1996 гадах займаў пасаду намесніка акадэміка-сакратара і навуковага кіраўніка Сумеснай Савецка—Мангольскай (Расійска-Мангольскай) палеанталагічнай экспедыцыі. Быў членам рэдакцыйных калегій часопісаў «Агульная біялогія», «Палеанталагічны часопіс», «Russian Journal of Herpetology». З 1986 года — замежны член Лонданскага Лінееўскага таварыства.

## Узнагароды і прэміі 
* Дзяржаўная прэмія СССР 1978 года.
* Ордэн «Знак Пашаны».
* Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга.
* Ордэн «За заслугі перад Айчынай» IV ступені.
* Ордэн «Палярнай Зоркі» (Манголія, 1982).
* Медаль «Дружба» (Манголія, 1977).
* Знак Гонару ў срэбры (ГДР).
* Прэміі Х. Раўсінга (2007, 2008).
* Прэмія А. М. Северцава (2002) і інш.

## Літаратура 
*  — С. 456.

## Спасылкі 
* Татаринов Леонид Петрович // Архивы Российской академии наук 
* Татаринов Леонид Петрович // Палеонтологический институт им. А. А. Борисяка РАН 
* Татаринов Леонид Петрович // «Мегаэнциклопедия Кирилла и Мефодия» megabook.ru 
* Татаринов Леонид Петрович // Летопись Московского университета 
* Память народа 
* Академик Леонид Петрович Татаринов (1926—2011) // Палеонталоагический журнал, 2012, № 3, С. 106—108. 

Катэгорыя:Заолагі СССР
Катэгорыя:Заолагі Расіі
Катэгорыя:Палеантолагі СССР
Катэгорыя:Палеантолагі Расіі
Катэгорыя:Супрацоўнікі Палеанталагічнага інстытута РАН
Катэгорыя:Члены КПСС
Юрый Алендскі (сын Тэафіла)

**Юрый (Ежы) Алендскі** (? — пасля 1714) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Алендскіх герба «Равіч», сын Тэафіла і Гэлены Маклакоўны.

Пасол на сеймы (1674, 1697, 1698, 1703, 1712), харунжы (1703), потым маршалак па прывілеях караля Аўгуста (1703, 1713) замест Аляксандра Язерскага па прывілеі караля Станіслава Ляшчынскага (1708). Дваранін пакаёвы і сакратар яго каралеўскай мосці.

У 1674 годзе як электар з Ваўкавыскага павета аддаў свой голас за Яна III Сабескага, у 1697 годзе падпісаў ад Новагародскага ваяводства элекцыю Аўгуста II. У 1708 годзе быў прыхільнікам Станіслава Ляшчынскага, праз два гады ў 1710 годзе падпісаў Сандамірскую канфедэрацыю. У той жа час быў вызначаны ў склад так званай «быхаўскай камісіі», якая павінна была адабраць і вярнуць з расійскіх рук Быхаў, а таксама гарматы і амуніцыю з Быхава, Слуцка і іншых беларускіх мясцовасцяў згодна з трактатам, падпісаным у Нарве ў 1704 годзе.

Быў актыўным прыхільнікам кальвінскага веравызнання ў Вялікім Княстве Літоўскім: дырэктар сінодаў літоўскай правінцыі ў Койданаве (1699), Беліцы (1713), Слуцку (1714); удзельнік канвакацый віленскай (1700) і беліцкай (1704) і вольнай нарады ў Варшаве (1710).

Уладальнік маёнткаў Мачульна, Калантаі, Гнезна, Рось-Ваўкаўшчызна і Рось-Харошкаўшчызна.

## Сям’я 
Жанаты з Тэадорай з Пакашаў, мелі 4 сыноў і 5 дачок: Яна, Тэафіла, Рэгіну Гэлену, Марыю, Катажыну, Тэафілу, Соф’ю, Багуслава і Ежы Станіслава.

## Літаратура 
* 
* Генеалогія роду Алендскіх мачулінскай лініі . // «Гербоўнік беларускай шляхты». Т. 1. Мінск, 2002. — С. 146—151.

Юрый
Катэгорыя:Каралеўскія сакратары
Катэгорыя:Дэпутаты Сойма Рэчы Паспалітай
Катэгорыя:Харунжыя ваўкавыскія
Катэгорыя:Маршалкі земскія ваўкавыскія
Катэгорыя:Старосты дзякаўскія
Катэгорыя:Старосты жыліцкія
Катэгорыя:Постаці вялікалітоўскага кальвінізму
Фантэнэ-о-Роз

**Фантэнэ-о-Роз** () — горад і камуна ў Францыі, знаходзіцца ў рэгіёне Іль-дэ-Франс. Дэпартамент камуны — О-дэ-Сен. Цэнтр кантона Фантэнэ-о-Роз. Акруга камуны — Антані. Код INSEE камуны 92032. Размешчаны прыблізна за 10 км на паўднёвы захад ад Парыжа, за 15 км на паўднёвы ўсход ад Нантэра. Фантэнэ-о-Роз падзелены на пяць раёнаў: Перванш — Валь-Кантан (на паўночным захадзе), Парк — Сантр-Віль (на поўначы), Скарон — Сар’ер (на паўночным усходзе), Армеа — Ренар (на паўднёвым захадзе), Блажы — Гар (на паўднёвым усходзе).

У XVII стагоддзі горад быў афіцыйным пастаўшчыком руж да двара караля Людовіка XIV.

Катэгорыя:Камуны дэпартамента О-дэ-Сен
Распаўсюджванне COVID-19 у Бельгіі

Першы выпадак захворвання COVID-19 у Бельгіі упершыню быў пацверджаны 4 лютага 2020 года, калі жыхар краіны ў складзе групы з дзевяці бельгійцаў, рэпатрыіраваных з Уханя ў Брусэль, даў станоўчы вынік на вірус. Перадача ў межах Бельгіі была пацверджана ў пачатку сакавіка ў канцы школьных канікул на карнавале, калі многія турысты вярнуліся з Паўночнай Італіі на працу або ў школу, што прывяло да эпідэміі з хуткім павелічэннем колькасці выпадкаў захворвання ў сакавіку—красавіку 2020 года. Да канца сакавіка выпадкі былі зарэгістраваныя ва ўсіх 10 правінцыях краіны.

Па стане на 18 красавіка 2020 года бельгійскія ўлады паведамілі пра 38 496 пацверджаных выпадкаў захворвання, у агульнай складанасці 5683 памерлых і 8757 выпісаных пацыентаў. На той момант 5161 чалавек у бельгійскіх бальніцах ляжалі з COVID-19, у тым ліку 1140 у рэанімацыі. Аднак фактычная колькасць інфіцыраваных, верагодна, нашмат вышэй, чым колькасць дыягнаставаных выпадкаў, паколькі лабараторныя тэсты абмяжоўваліся канкрэтнымі людзьмі і/або людзьмі з цяжкімі сімптомамі, а таксама таму, што многія людзі з лёгкімі або адсутнымі сімптомамі не звярталіся па медыцынскую дапамогу, нават калі яны маглі перадаваць вірус.

Станам на 2023 год у краіне зафіксавана 4,8 млн выпадкаў заражэння, у тым ліку 34 тысячы смерцяў.

## Заўвагі 
Катэгорыя:Пандэмія COVID-19
Катэгорыя:2020 год у Бельгіі
Катастрофа Boeing 737 у Стамбуле

**Катастрофа Boeing 737 у Стамбуле** — авіяцыйная катастрофа, якая адбылася 5 лютага 2020 года. Авіялайнер Boeing 737-800 авіякампаніі Pegasus Airlines выконваў унутраны рэйс PC2193 з Ізміра ў Стамбул, але пры пасадцы ў пункце прызначэння выкаціўся за межы ўзлётнай паласы і зваліўся з абрыву. Ад удару аб зямлю самалёт разбурыўся на тры часткі і загарэўся. На яго борце знаходзіліся 183 чалавек (177 пасажыраў і 6 членаў экіпажа), з іх загінулі 3.

## Спасылкі 
* Апісанне катастрофы на Aviation Safety Network

Катэгорыя:2020 год у Турцыі
Катэгорыя:Падзеі 5 лютага
Катэгорыя:Люты 2020 года
Катэгорыя:Катастрофы 2020 года
Катэгорыя:Авіякатастрофы
Мікалай Паўлавіч Курчаў

**Мікалай Паўлавіч Курчаў** (, агр. Смальяны, Аршанскі раён, Віцебская вобласць) — беларускі медык. Заслужаны ўрач БССР (1969).

## Біяграфія 
Член КПСС. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У 1952—1986 гадах працаваў у Лёзне галоўным урачом раённай бальніцы, раёна і адначасова хірургам. Званне заслужанага ўрача прысвоена 1969 годзе.

## Узнагароды 
* Заслужаны ўрач БССР.
* Ордэн Чырвонай Зоркі.
* Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга.
* Ордэн Айчыннай вайны I ступені.

## Літаратура 
* Памяць: гісторыка-дакументальная хроніка Лёзненскага раёна / рэдкал.: І. П. Шамякін [і інш.]; мастак А. М. Хількевіч . — Мінск : БелЭн імя П. Броўкі, 1992. — 600 с. : іл.

Катэгорыя:Заслужаныя ўрачы Беларускай ССР
Катэгорыя:Медыкі Беларусі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Аршанскім раёне
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Хірургі Беларусі
Карабоўскі сельсавет

**Карабо́ўскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Карабы 2.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Тумашаўскі сельсавет** у складзе Глыбоцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Тумашы. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 31 сакавіка 1958 года да сельсавета далучана частка скасаванага Дзеркаўшчынскага сельсавета (16 населеных пунктаў: Альховікі, Барысаўшчына, Воўкаўшчына I, Воўкаўшчына II, Галубава, Дзеркаўшчына I, Дзеркаўшчына II, Заазер’е, Кісялі, Корзева, Наваполле, Ражкова, Сазонаўшчына, Сакавічы, Стураўшчына і Ялоўкаўшчына). З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці. 20 мая 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Струцкага сельсавета (5 населеных пунктаў: Дабрыянава, Завараты, Ласкаўшчына, Латыгаль, Праходы), таксама ў склад сельсавета з Ласіцкага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (Белевічы, Гінькі, Гулідава, Гусакова, Залаўкі, Лапішкі, Падкраеўшчына і Рудакова). 19 лютага 1971 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Карабы, сельсавет перайменаваны ў Карабоўскі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 47 населеных пунктаў. 5 сакавіка 1981 года цэнтр сельсавета перайменаваны ў Карабы 2.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 3655 чалавек, з іх 94,2 % — беларусы, 3,1 % — палякі, 2,0 % — рускія; паводле перапісу 2019 года — 2846 чалавек.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Анціпін

**Анці́пін** — прозвішча.

## Вядомыя асобы 
* Аляксандр Сяргеевіч Анціпін — беларускі скульптар
* Іван Мікалаевіч Анціпін — Герой Савецкага Саюза
Сван Арло

**Сван Арло** (; нар. , Фантэнэ-о-Роз, Францыя) — французскі акцёр.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 30 лістапада 1981 года ў Фантэнэ-о-Роз, дэпартамент О-дэ-Сен у Францыі. Яго маці — Таццяна Віяле, кастынг-дырэктар, дачка французскага акцёра Макса Віяля (1934—2000); айчым — кінааператар Бруна Нюйтэн.

Сваю акцёрскую кар’еру пачаў з удзелу ў рэкламных роліках і невялікіх роляў у фільмах, сярод якіх «Бунт дзяцей», «Мядзведзь на сцэне» і «Шэрыя душы». Паралельна са здымкамі акцёр вывучаў дэкаратыўнае мастацтва ў Страсбургу.

З пачатку 2000-х гадоў Сван Арло сыграў шэраг невялікіх роляў на тэлебачанні, у прыватнасці ў серыялах «Крымінальная паліцыя», «Так паступаюць сапраўдныя жанчыны», «Цэнтральная ноч» і «Стажоры: Першыя крокі ў паліцыі». У 2010 годзе атрымаў галоўную ролю ў фільме «Ананімныя рамантыкі» Жан-П’ера Амеры. У фільме таксама прынялі ўдзел Бенуа Пульворд, Ізабель Карэ і малады акцёр — П’ер Нінэ. У гэтым жа годзе акцёр зняўся ў фільмах «Незвычайныя прыгоды Адэль» Люка Бесона, «Выдатная стрэмка» Рэбекі Златоўскі і «Чорныя нябёсы» Жыля Маршана.

У 2012 годзе зняўся разам з Жэрарам Дэпардзьё, Эманюэль Сенье і Марк-Андрэ Грандэнам у экранізацыі рамана Віктора Гюго «Чалавек, які смяецца», знятую Жан-П’ерам Амеры.

У 2015 годзе Арло сыграў адну з галоўных роляў у фільме Элі Важэмана «Анархісты» разам з Тахірам Рахімам, Адэль Экзаркопулас і Гіёмам Гуі. За працу ў гэтай карціне акцёр быў намінаваны на кінапрэмію «Сезар» 2016 года на намінацыі «Самы перспектыўны акцёр». У гэтым жа годзе акцёр сыграў адну з роляў у фантастычным трылеры рэжысёра-дэбютанта Клемана Кажітора «Ні на нябёсах, ні на зямлі», дзе яго партнёрамі па здымачнай пляцоўцы былі Жэрэмі Рэнье, Кевін Азаіс і Фінегэн Олдфілд.

Катэгорыя:Акцёры Францыі
Багуслаў Алендскі

**Багуслаў Алендскі** (? — ?) — вялікалітоўскі ваенны дзеяч.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Алендскіх герба «Равіч», сын Тэафіла і Гэлены Маклакоўны.

Падпісаў элекцыю караля Аўгуста II. Палкоўнік яго каралеўскай мосці, у час вайны са Швецыяй служыў у харугве бацькі, пазней ротмістр ваўкавыскі, як вынікае з ардананса харунжага ваўкавыскага Казіміра Льва з Хлусаў Хлусовіча (1716).

## Сям’я 
Каля 1710 года ўзяў шлюб з Соф’яй з Незабытоўскіх герба «Любіч», дачкой падчашага калішскага, ад якой меў чатырох сыноў:
* Казімір, староста жыліцкі, яго жонка Кацярына з Кянсоўскіх герба «Порай». Іх сын Ян, падчашы ваўкавыскі (1778), памёр беспатомным.
* Юрый, маршалак ваўкавыскі (да 1740), памёр беспатомным.
* Стэфан (1703—1771), маршалак ваўкавыскі, чашнік вялікі літоўскі, канюшы вялікі літоўскі. У шлюбе з Францішкай з Пакашаў.
* Станіслаў, староста дзякаўскі і жыліцкі. У шлюбе з Соф’яй Бярновіч герба «Казічкоўскі».

## Спасылкі 
* Генеалогія роду Алендскіх мачулінскай лініі . «Гербоўнік беларускай шляхты». Т.1. Мінск. 2002. С. 146—151.

Багуслаў
Катэгорыя:Ротмістры
Катэгорыя:Палкоўнікі Рэчы Паспалітай
Oregoniidae

**Oregoniidae** — сямейства марскіх крабаў з надсямейства , якое ўключае каля 34 сучасных відаў. У выкапнёвым стане вядомыя з верхняга алігацэну (28,4 мільёнаў гадоў таму). Выкапнёвыя рэшткі выяўленыя ў ЗША і Мексіцы, на Ямайцы і ў Японіі.

## Роды 
У сямействе 2 падсямействы і 8 родаў:

 

* 
* 
* 

 

* 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Сямействы ракападобных
Катэгорыя:Крабы
Крыштаф Алендскі (сын Тэафіла)

**Крыштаф Алендскі** (? — ?) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Алендскіх герба «Равіч», сын Тэафіла і Гэлены Маклакоўны.

Падпісаў элекцыі каралеў Яна III і Аўгуста II, удзельнік сойма 1704 года. Староста судовы ваўкавыскі (1710), пасля войт ваўкавыскі і поразаўскі.

Не маючы нашчадкаў, пакінуў усю спадчыну брату Багуславу ў 1710 годзе.

## Спасылкі 
* Генеалогія роду Алендскіх мачулінскай лініі . «Гербоўнік беларускай шляхты». Т.1. Мінск. 2002. С. 146—151.

Крыштаф
Катэгорыя:Старосты ваўкавыскія
Катэгорыя:Войты ваўкавыскія
Катэгорыя:Дэпутаты Сойма Рэчы Паспалітай
Алендскія

**Алендскія** — мазавецкі шляхецкі род герба «Равіч». Першапачаткова перасяліўся на Падляшша, маёнтак Аленды Браньскага павета, з 1520-х гадоў у Ваўкавыскім павеце Вялікага Княства Літоўскага. Ад сярэдзіны XVI стагоддзя прадстаўнікі роду актыўныя вызнаўцы кальвінізму. Валодалі маёнткамі пераважна ў Ваўкавыскім павеце, а таксама перыядычна ў Расіенскім, Шавельскім, Ковенскім і Менскім паветах. Мелі гарадскія пляцы ў Ваўкавыску і Вільні.

## Вядомыя прадстаўнікі 
* **Станіслаў** — сын Януша і Канстанцыі з Чаховічаў. Харунжы шавельскі. Першая жонка Ганна з Ласіцкіх герба «Рагаля», з ёй сыны: Ксаверый (нар. 1804), Ян Юзаф (нар. 1812), Крыштаф Станіслаў Феліцыян (нар. 1822). Другая жонка — Антаніна з Рымгайлаў, з ёй сыны: Караль Тэадор (нар. 1824), Стэфан Рох (нар. 1825).

## Літаратура 
* *Мікалай Быхаўцаў*. Генеалогія роду Алендскіх мачулінскай лініі . // «Гербоўнік беларускай шляхты». Т. 1. Мінск, 2002. — С. 146—151.
*
Венсан Ліндон

**Венсан Ліндон** (; нар. , , О-дэ-Сен, Францыя) — французскі акцёр, рэжысёр, сцэнарыст.

## Біяграфія 
З 1990 па 1995 год Ліндон знаходзіўся ў адносінах з прынцэсай Манака Каралінай. Быў жанаты з французскай актрысай Сандрын Кіберлен.

Яго сябрамі з’яўляюцца Клод Шырак і Патрык Бруэль. Самым вядомым яго фільмам з’яўляецца фільм «Студэнтка», у якім яго партнёркай была Сафі Марсо.

У 1993—2013 гадах пяць разоў быў намінаваны на прэмію «Сезар» за лепшую мужчынскую ролю, але ні разу не выйграў (у 1993 годзе — «Крызіс», у 2000 — «Мой маленькі бізнес», у 2008 — «Тыя, хто застаецца», у 2010 — «Шчыра запрашаем», у 2013 — «За некалькі гадзін да вясны»). Свой «Сезар» Венсан атрымаў з шостай спробы ў 2016 годзе за галоўную ролю ў фільме «Закон рынка».

У 2013 годзе абраны прэзідэнтам журы 39-га фестывалю амерыканскага кіно ў Давіле.

У 2015 годзе быў удастоены ўзнагароды Канскага кінафестывалю ў намінацыі «Лепшы акцёр» за фільм «Закон рынка».

Катэгорыя:Акцёры Францыі
Жэрар Ланвен

**Жэрар Ланвен** (; нар. , Булонь-Біянкур, Францыя) — французскі акцёр.

## Біяграфія 
У 17 гадоў кінуў вучобу. Перабіваўся выпадковымі заробкамі, гандляваў джынсамі на парыжскім блышыным рынку. Пазнаёміўся з Міу-Міу і Калюшам, якія запрасілі яго працаваць у тэатр Кафэ дэ ла Гар. У тэатры Ланвен выконваў абавязкі працоўнага сцэны, асвятляльніка. Затым сумесна з Марцінам Ламотам і Крысцін Дэжо заснаваў сваё ўласнае кафэ-тэатр Ла Вэрв’е Пічард. Праз Калюша Ланвен атрымаў ролю ў камедыі «Вы не атрымаеце Эльзаса і Латарынгіі» (1977). Папулярнасць акцёр здабыў пасля «Выбару зброі» і атрымання Прыза Жана Габена за ролю ў фільме «Дзіўная справа». У Ланвене ўбачылі ўвасабленне новай мужнасці французскага кіно. Пасля поспеху «Спецыялістаў» Патрыса Леконта, дзе ён сыграў з Бернарам Жырадо, ён заняў месца ў шэрагу лепшых акцёраў Францыі. Ланвен разам Патрысам Леконтам і Патрыкам Дэвулфам напісаў сцэнарый карціны «Я хачу цябе» (1985). Фільм атрымаў негатыўную крытыку і быў няўдалым ў камерцыйным плане. У 1990-х гадах акцёр здымаўся рэдка, аддаючы перавагу працу ў вядомых рэжысёраў: Клода Лелуша, Ніколь Гарсіі, Бертрана Бліе.
## Фільмаграфія 
* (1996) «Мужчына майго жыцця» — *Жано*

Катэгорыя:Акцёры Францыі
Заходні Азербайджан

**Заходні Азербайджан** ( — *Âzarbâyjân-e Qarbi*, , ) — адзін з трыццаці астанаў Ірана. Размешчаны на паўночным-захадзе краіны. Плошча — 39,487 км², насельніцтва — 2,949,426 чалавек (2005 год). Адна з чатырох правінцыяў Іранскага Азербайджана. Адміністрацыйны цэнтр — Урмія.

## Спасылкі
Стэфан Казімір Алендскі

**Стэфан Казімір Алендскі** (нар.  — ?) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Алендскіх герба «Равіч», сын Станіслава і Соф’і з Бярновічаў.

Староста жыліцкі і пасол да элекцыі караля Станіслава Аўгуста.

## Сям’я 
У шлюбе з Феліцыянай з Кнабнафаў, з якой пакінуў васьмёра сыноў:
* Фабіян Юрый Крыштаф Станіслаў (нар. 1776), харунжы харунжы войск літоўскіх, суддзя земскі і падкаморы ваўкавыскі, кавалер ордэна Св. Уладзіміра 4 ст.
* Станіслаў Міхаіл (нар. 1779), харунжы войск расійскіх.
* Міхал Багуслаў (нар. 1779), асэсар Слуцкага ніжэйшага земскага суда, валодаў вескай Клімовічы ў Слуцкім павеце, якую набыў ад Прушынскіх, калежскі сакратар, працаваў у канцылярыі Мінскага ДДС. Меў жонку Тэафілію з Чэрнікаў, ад яе сыноў Яўстафія Юрыя і Гектара.
* Адам Багуслаў (нар. 1782)
* Януш Тэафіл (1784 — да 1802?)
* Багуслаў Людвік (нар. 1786), губернскі сакратар.
* Ян Людвік (нар. 1789)
* Крыштоф-Людвік (нар. 1790), штабс-капітан войск расійскіх, служыў наглядчыкам Луцкай прыстані ва Украіне ў 1840 годзе. У 1821 годзе ўзяў шлюб з Агатай, народжанай Саленікавай, пакінуў двух сыноў Адольфа Юрыя і Аляксандра Гектара і дачку Стэфаніду.

## Спасылкі 
* Генеалогія роду Алендскіх мачулінскай лініі . «Гербоўнік беларускай шляхты». Т.1. Мінск. 2002. С. 146—151.

Стэфан Казімір
Катэгорыя:Старосты жыліцкія
Станіслаў Алендскі (сын Багуслава)

**Станіслаў Алендскі** (? — ?) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Алендскіх герба «Равіч», сын Багуслава і Соф’і з Незабытоўскіх.

Староста дзякаўскі і жыліцкі па прывілеі караля Аўгуста II (1726), гэтае староства за кансэнсам караля Аўгуста III у 1740 годзе перадаў свайму стрыечнаму брату Тэафілу, сыну Юрыя. Судзіўся ў 1741 годзе з рэгентам рэчыцкім Стэфанам Скарынам.

## Сям’я 
Жонка Соф’я з Бярновічаў герба «Казічкоўскі», ад яе дзеці:
* Багуслаў, староста дзякаўскі і жыліцкі па прывілеі караля Аўгуста III (1750), пасол да элекцыі караля Станіслава Аўгуста. Памёр беспатомным.
* Стэфан Казімір (нар. 1740), староста жыліцкі. У шлюбе з Феліцыянай з Кнабнафаў.
* Людвіка, каля 1770 года ўзяла шлюб з Янам Трокеанам, капітанам яго каралеўскай мосці.
* Юстына;
* Тэафіля;
* Соф’я.

## Спасылкі 
* Генеалогія роду Алендскіх мачулінскай лініі . «Гербоўнік беларускай шляхты». Т.1. Мінск. 2002. С. 146—151.

Станіслаў
Катэгорыя:Старосты дзякаўскія
Катэгорыя:Старосты жыліцкія
Гілян

**Гілян** ( — *Gilân*, , ) — адзін з трыццаці астанаў Ірана. Размешчаны на поўначы краіны, мяжуе з Азербайджанам. Мае выйсце да Каспійскага мора. Плошча — 14,106 км², насельніцтва — 2,404,861 чалавек (2006). Адміністрацыйны цэнтр — Рэшт.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Астаны Ірана
Усходні Азербайджан

**Усходні Азербайджан** ( — *Āzarbāijān-e Sharqi*, ) — адзін з трыццаці астанаў Ірана. Размешчаны на паўночным захадзе краіны, мяжуе з Арменіяй і Азербайджанам. Плошча — 47,830 км², насельніцтва — 3,603,456 чалавек (2006 год). Адна з чатырох правінцый Іранскага Азербайджана. Адміністрацыйны цэнтр — Тэбрыз.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Астаны Ірана
Ардэбіль (астан)

**Ардэбіль**, **Ардабіль** (, ) — адзін з трыццаці астанаў Ірана. Размешчаны на поўначы краіны, мяжуе з Азербайджанам. Плошча — 17 800 км², насельніцтва — 1 257 624 чалавекі (2005). Адна з чатырох правінцый Іранскага Азербайджана. Адміністрацыйны цэнтр — Ардэбіль.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Астаны Ірана
Бушыр (астан)

**Бушыр, Бушэр** () — адзін з трыццаці астанаў Ірана. Размешчаны на поўдні краіны на беразе Персідскага заліва. Плошча — 22,743 км², насельніцтва — 816,115 чалавек (2005 год). Адміністрацыйны цэнтр — Бушыр.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Астаны Ірана
Аляксандр Алендскі

**Аляксандр Алендскі** (? — ?) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Алендскіх герба «Равіч», сын Януша і Канстанцыі з Чаховічаў.

Суддзя земскі, а потым падкаморы ваўкавыскі. Спадчыннік пасля бацькі і брата Станіслава ў 1799 годзе маёнтка Мачульна з фальваркам Канстанцінаў і пляцаў у Ваўкавыску, Вільні і Зэльве.

## Сям’я 
Першая жонка Уршуля з Дзяконскіх, дачка скарбніка ваўкавыскага. З ёй дзеці:
* Аляксандр Юзаф (нар. 1808).
* Генрых Эдвард (нар. 1809), займаўся арандатарствам і пражываў у розных фальварках на тэрыторыі сучаснай Польшчы. Ад першай жонкі, Юстыны, народжанай Пшэўлоцкай, у 1823 пакінуў сына Уладзіслава Андрэя Францішка, ад другой — графіні Людвікі народжанай Астрарог у 1824 годзе — сына Яна і дачку Кацярыну Марыю.
* Ксаверый Вінцэнт (нар. 1811).
* Марыяна.
* Канстанцыя.
* Юзэфа.

Другая жонка Францішка, дачка Алаізія Букатага і Тэафілі Багумілы з Глінскіх. З ёй дзеці:
* Станіслаў Вільгельм
* Пшамыслаў Францішак (нар. 1831).

## Спасылкі 
* Генеалогія роду Алендскіх мачулінскай лініі . «Гербоўнік беларускай шляхты». Т.1. Мінск. 2002. С. 146—151.

Аляксандр
Катэгорыя:Суддзі земскія ваўкавыскія
Катэгорыя:Падкаморыя ваўкавыскія
Oxyna

**Oxyna** — род пладовых мух сямейства . У род уключаюць як мінімум 20 апісаных відаў

## Віды 
Гэтыя 27 відаў належаць да роду *Oxyna*:

*  Loew, 1869 i c g
*  Chen, 1938 i c g
*  Hendel, 1927 i c g
*  (Doane, 1899) i c g
*  Chen, 1938 i c g
*  Richter, 1990 i c g
*  (Zetterstedt, 1847) i c g
*  (Loew, 1844) i c g
*  Chen, 1938 i c g
*  Wang, 1996 c g
*  (Loew, 1850) i c g
*  Korneyev, 1990 i c g
*  Loew, 1869 i c g
*  (Robineau-Desvoidy, 1830) c
*  Wang, 1996 c g
*  Hering, 1936 i c g
*  (Wiedemann, 1817) i c
*  Loew, 1862 i c g
*  (Coquillett, 1904) i c g b
*  (Linnaeus, 1758) i c g
*  Chen, 1938 i c g
*  Korneyev, 1990 i c g
*  Freidberg, 1974 i c g
*  Korneyev, 1990 i c g
*  Korneyev, 1990 i c g
*  Quisenberry, 1949 i c g
*  Chen, 1938 i c g
 Крыніцы дадзеных: i = ITIS, c = каталог жыцця, g = GBIF, b = Bugguide.net

## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Стракатакрылкі
Elachiptera cornuta

**Elachiptera cornuta** — від двухкрылых сямейства . Ён сустракаецца ў Палеарктыцы .

Лічынка сілкуецца на . Шкоднік кукурузы і пшаніцы.

Катэгорыя:Злакавыя мухі
Катэгорыя:Жывёлы, апісаныя ў 1820 годзе
Папялушка

**Папялу́шка** альбо **Крышталё́вы панто́флік** ( або , , ) — заходнееўрапейская казка, найбольш вядомая ў рэдакцыях Шарля Перо, братоў Грым і іншых. Адзін з найбольш папулярных сюжэтаў, які мае больш за тысячу ўвасабленняў у фальклоры розных народаў свету.

Казка распавядае пра дзяўчынку, з якой жорстка абыходзіцца мачыха. З дапамогай добрай феі дзяўчынка трапляе на бал. У поўнач яна павінна павярнуцца назад і, бегучы, губляе крышталёвы пантофлік. Прынц, які закахаўся ў яе, знаходзіць пантофлік і выкарыстоўвае яго пазней, каб знайсці яе.

Катэгорыя:Казкі
Ключыца

**Ключы́ца** () — невялікая косць змяшанага тыпу ў анатоміі чалавека з пояса верхняй канцавіны, мае S-падобную форму і злучае лапатку з грудной косткай плечавага пояса і ўмацоўвае яго.

Лацінскі назоў — *clavicula*, «ключык», грунтуецца на своеасаблівым руху косці вакол сваёй восі ў момант узняцця пляча, якое нагадвае рух ключа ў замочнай свідравіне.

Ключыца ёсць у многіх чатырохногіх жывёлаў, якія выкарыстоўваюць пярэднія канцавіны для хапання або брахіяцыі. Яны рудыментарныя, або адсутнічаюць у тых чатырохногіх, якія выкарыстоўваюць пярэднія канцавіны для апоры або бегу.

## Спасылкі 
* Ключыца 

Катэгорыя:Касцявая сістэма
Алег Клімаў

**Алег Клімаў** (нар. , Ленінск, Казахстан) — беларускі музычны журналіст і крытык, тэлевядучы.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1964 годзе ў Ленінску (Казахстан). У 1988—1993 гадах працаваў на Мінскім заводзе вылічальнай тэхнікі імя Р. К. Арджанікідзе, часам піша пад псеўданімам *«О’К»*. Паралельна з гэтым у 2003—2009 гадах быў шэф-рэдактарам часопіса «НОТ-7». Паралельна з гэтым у 2009—2012 гадах пісаў калонкі для «СБ. Беларусь сегодня», у 2006—2013 гадах — для «БелаПАН». З 2013 года піша ў газеце «Культура».

У 2011 годзе атрымаў музычную прэмію «Ліра» як «Найлепшы журналіст».

## Ацэнкі 
Вецер Механічны, сузаснавальнік партала «Тузін Гітоў», падчас інтэрв’ю з Вольгай Самусік з «Музыкальной газеты» ў 2005 годзе прылічыў Клімава да ліку *«вядучых музычных журналістаў і крытыкаў»*.

Таццяна Заміроўская дала ў 2008 годзе ў сваёй калонке на «БелаПАН» такую ацэнку творцу, які і пасля закрыцця «Музыкальной газеты» працягнуў займацца музычнай журналістыкай: *«Застаўся адзін няпераменны Алег Клімаў. Я шчыра ім захапляюся, але баюся, што асабіста ў мяне да яго ўзросту будзе нашмат менш душэўнай стойкасці і адэкватнасці»*.

Рэцензія Клімава на альбом Лючаны «» была названа найлепшай за 2008 год паводле версіі лэйбла «West Records».

У 2011 годзе на пытанне Змітра Баяровіча з «Ultra-music.com» пра добрых музычных крытыкаў Павел Свярдлоў, рэдактар Еўрапейскага радыё для Беларусі, сярод іншых адзначыў і Алег Клімава, бо той *«варта піша пра музыку»*.

Таццяна Мушынская з часопіса «Мастацтва» разважала пра стыль аўтара з нагоды атрымання прэміі «Ліра» ў 2012 годзе: *«Публікацыі Клімава асабіста мне больш нагадваюць свецкую хроніку, крыху разбаўленую журналісцкімі сентэнцыямі»*.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Алег Клімаў на сайце «Советской Белоруссии»
* Алег Клімаў на сайце naviny.by 

Катэгорыя:Супрацоўнікі газеты «Культура»
Катэгорыя:Супрацоўнікі і аўтары газеты «Советская Белоруссия»
Катэгорыя:Журналісты Беларусі
Chalarus spurius

**Cephalops spurius** — від двухкрылых сямейства . Сустракаецца ў Палеарктыцы.

## Спасылкі 
* Выявы *Chalurus spurius* на BOLD

Катэгорыя:Шэрыя мясныя мухі
Дажынкі (фестываль)

**Рэспубліка́нскі фестыва́ль-кірма́ш працаўнікоў вё́скі «Дажы́нкі»** — штогадовы фестываль працаўнікоў вёскі, які праводзіўся ў Беларусі ў 1996—2014 гадах. На фестываляў ушаноўвалі лепшых працаўнікоў аграпрамысловага комплексу Беларусі. За ўсю гісторыю «Дажынак» фестываль не праводзіўся толькі аднойчы: у 1999 годзе з прычыны невысокага ўраджаю.

Афіцыйную частку фестывалю звычайна адкрывае шэсце пачэсных гасцей, дэлегацый абласцей, творчых калектываў і іншых удзельнікаў.

Штогадова ствараецца адпаведны план мерапрыемстваў па падрыхтоўцы да «Дажынак», паводле якога будуюцца новыя і рэканструююцца існуючыя аб’екты і камунікацыі, праводзіцца капітальны рамонт і добраўпарадкаванне гарадскіх вуліц.

10 сакавіка 2014 года Аляксандр Лукашэнка прапанаваў больш не праводзіць рэспубліканскія «Дажынкі», а ўзнагароджваць аграрыяў непасрэдна ў раёнах на базе аграгарадкоў і ў абласцях на базе райцэнтраў, за выключэннем гарадоў абласнога падпарадкавання і тых, дзе ўжо праходзіў фестываль-кірмаш. Таксама Лукашэнка прапанаваў узнагароджваць лепшых аграрыяў краіны не на рэспубліканскім фэсце-кірмашы ў верасні, а ў пачатку каляндарнага года ў Палацы незалежнасці ў Мінску.

## Месцы правядзення 
* 1996 год — Столін
* 1997 год — Масты 
* 1998 год — Нясвіж 
* 2000 год — Шклоў
* 2001 год — Мазыр 
* 2002 год — Полацк 
* 2003 год — Пружаны 
* 2004 год — Ваўкавыск 
* 2005 год — Слуцк 
* 2006 год — Бабруйск 
* 2007 год — Рэчыца 
* 2008 год — Орша 
* 2009 год — Кобрын 
* 2010 год — Ліда 
* 2011 год — Маладзечна 
* 2012 год — Горкі 
* 2013 год — Жлобін 
* 2014 год — Гарадок 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Хто прыдумаў «Дажынкі»  
* Таццяна Вадалажская: «Дажынкі» як фактар развіцця беларускіх гарадоў  
* Што важна разумець пра «Дажынкі» 
* Дзмітрый Галіноўскі: Планаванне «Дажынак» — заканадаўчае афармленне  

Катэгорыя:Фестывалі Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1996 годзе
Катэгорыя:Сельская гаспадарка Беларусі