open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Амбалавасі

thumb|Актор амбалавасі падчас святочнага відовішча
**Амбалавасі** () — група дробных каст храмавых служак сярод малаялі. Агульная колькасць у Індыі (2019 г.) — 153 000 чалавек.

Касты амбалавасі фактычна ўваходзяць у варну брахманаў, аднак стаяць ніжэй за намбудыры. Звычайна выконваюць паўседзённую працу, жывуць пры індуісцкіх храмах або каля іх. Кожнай касце таксама належыць пэўная рытуальная роля. Напрыклад, *маі* і *намбішан* ўпрыгожваюць храмы падчас святаў, *тыятуні* суправаджаюць храмавыя працэсіі, *чачыяр* спяваюць рэлігійныя гімны, ''вар'яр* кіруюць храмавай гаспадаркай і нясуць абавязак абароны храма падчас вайны. Сярод амбалавасі таксама вылучаюцца касты хатніх настаўнікаў, спевакоў і танцораў. Каста *намб'яр'' на поўначы Малабара мела сваяцкія сувязі з манархічнымі дынастыямі.  

Фармальна касты лічацца эндагамнымі, аднак дазваляюцца шлюбы з намбудыры, наярамі, храмавымі служкамі з іншых каст. У мінулым амалавасі выконвалі надзвычай важныя культурныя функцыі, паколькі займаліся адукацыяй, арганізоўвалі пахаванні і тэатральныя відовішчы. У нашы дні супольнасці амбалавасі захоўваюць старажытныя традыцыі малаялі.  

## Спасылкі 
* Ambalavasi in India
* Nambiar- The royal caste of northern kerala
* Pisharody Samajam

Катэгорыя:Касты
Катэгорыя:Грамадства Кералы
Сляпян (значэнні)

**Сляпян** — прозвішча

## Выбітныя асобы 
* Майсей Рыгоравіч Сляпян — мастак, творчасць і жыццё якога былі звязаны з Украінай, Расіяй і Беларуссю
* Рыгор Якаўлевіч Сляпян — беларускі вучоны ў галіне радыёфізікі i электронікі
Спіс вуліц Маларыты

У гэтым спісе прыведзены вуліцы, завулкі, плошчы Маларыты.

## Літаратура 
* Есть улицы центральные. — Малорита, 2010. — 38 с.

## Спасылкі 
* Улицы нашего города
Таццяна Уладзіміраўна Сівая

**Таццяна Уладзіміраўна Сівая** (у дзявоцтве **Урубле́ўская**; нар. , пас. Сацгарадок, Сялідаўскі раён, Данецкая вобласць, УССР) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыла ў 1979 годзе БПІ. У 1979—1984 гадах архітэктар планіровачнай майстэрні № 3, у 1984—1986 старэйшы архітэктар архітэктурна-канструктарскай майстэрні № 2, у 1986—1989 вядучы архітэктар архітэктурна-канструктарскай майстэрні № 3, у 1989—1994 вядучы архітэктар архітэктурна-планіровачнай майстэрні інстытута «Віцебскграмадзянпраект». У 1994—1998 гадах выкладчык па спецыяльнасці «Архітэктура» Віцебскага індустрыяльна-тэхналагічнага тэхнікума. З 1998 года зноў у інстытуце «Віцебскграмадзянпраект»: у 1998—2003 гадах вядучы архітэктар архітэктурна-планіровачнай майстэрні, з 2003 года галоўны архітэктар праектаў архітэктурна-планіровачнай майстэрні УП «Інстытут Віцебскграмадзянпраект».

Член Саюза архітэктараў Беларусі з 2000 года.

## Узнагароды 
Лаўрэат прэміі Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь імя У. А. Караля (1999). Узнагароджана медалём Міністэрствам архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь за лепшую працу ў вобласці тэрытарыяльнага развіцця, горадабудаўніцтва і архітэктуры (1999), граматай Беларускага Саюза архітэктараў за вялікі ўнёсак у будаўніцтва г. Віцебска і населеных пунктаў Віцебскай вобласці, актыўны ўдзел у грамадскім жыцці Беларускага Саюза архітэктараў, у сувязі з 75-гадовым юбілеем інстытута «Віцебскграмадзянпраект» (2011), Ганаровымі граматамі інстытута «Віцебскграмадзянпраект» (1985, 2004, 2005, 2008, 2009, 2011, 2012), Ганаровай граматай Камітэта па архітэктуры і будаўніцтве Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта (2013).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Віцебска
Анатоль Анатолевіч Сярэдзіч

**Анатоль Анатолевіч Сярэдзіч** (нар. , в. Пагост, Чэрвеньскі раён, Мінская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў у 1990 годзе архітэктурны факультэт БПІ. У 1990—1992 гадах архітэктар у праектным інстытуце «Мінскпраект»; у 1992—1993 гадах архітэктар «ТМ архітэктара Маскалевіча Л. В.»; у 1993—2006 гадах у «Творчай майстэрні архітэктара Грэчына А. І.»: вядучы архітэктар (1993), кіраўнік групы архітэктараў (1994), галоўны архітэктар праектаў (1995—2006); у 2007 годзе галоўны архітэктар праектаў ПУП «Праект-Будмайстар»; з 2007  года галоўны архітэктар праектаў ЗТАА «Рубіроз Інтэрнэшнл».

Член Беларускага саюза архітэктараў з 1996 года.

Пражывае ў Мінску па вул. Куйбышава, 93.

## Творчасць 
Асноўныя працы: дзіцячы гульнявы парк у г. Валожын Мінскай вобласці (1987); гандлёва-фінансавы цэнтр фірмы «Інова» па вул. Кульман (1994), імпарцёрскі цэнтр «Volkswagen» па вул. Шаранговіча (1997); комплекснае добраўпарадкаванне скрыжавання пр. Скарыны і вул. Леніна (1997); шматузроўневая аўтастаянка з аб’ектамі гандлёвага і адміністрацыйнага прызначэння па вул. Няміга ў г. Мінску (1999); аддзяленне «Белзнешэканомбанка» ў г. Орша (2001); офісы туркампаніі «SunnyTravel» па пр. Незалежнасці (1999); ТАА «Аўтаўтульнасць» па вул. Слабадской (1999); ТАА «NTT*S» па вул. Крапоткіна (2001); ТАА «Тэхаўта» па вул. Мічурына (2003); ТАА «Берліо» па вул. Быхаўскай (2006); ТАА «Майстар-груп» па вул. В. Харужай (2008) — усе ў Мінску. Кафэ і рэстараны: «Кубік» па вул. Валадарскага (1995); «Блюз» (замест кафэ «Пінгвін») па вул. Леніна (1999); рэстаран на 150 пасадачных месцаў па вул. Арлоўскай—пр. Пераможцаў (2008); рэстаран хуткага харчавання на тэрыторыі аўтацэнтра «Пежо» па вул. Свярдлова, 23 (2009) — усе ў Мінску

Горадабудаўнічае рашэнне комплексу будынкаў Мінскага інстытута кіравання ў г. Мінску (2000); аддзяленне «Белзнешэканомбанка» г. Баранавічы (1996); блакаваныя жылыя дамы па вул. Парніковай у г. Мінску (1999); забудова жылога комплексу па вул. Ясеніна ў мікрараёне «Малінаўка-8» у г. Мінску (2004); МФК (шматфункцыянальны комплекс) па вул. Кіжаватава—Каржанеўскага ў г. Мінску (2008); МФК наўзамен на месцы ўніверсама «Фрунзенскі» (2012).

## Узнагароды 
Сярэбраны медаль ВДНГ СССР за праект і рэалізацыю дзіцячага гульнявога парку ў г. Валожын Мінскай вобласці, дыплом агляду-конкурсу БСА на лепшы праект 1997-98 за комплекснае добраўпарадкаванне скрыжавання пр. Скарыны і вул. Леніна ў г. Мінску, дыплом агляду-конкурсу БСА на лепшы праект 1999 за шматузроўневую аўтастаянку з аб’ектамі гандлёвага і адміністрацыйнага прызначэння па вул. Няміга ў г. Мінску.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Лішчынці

**Лішчынці** () — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.  
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Пагрэбішчанскага раёна
Майсей Рыгоравіч Сляпян

**Майсей Рыгоравіч Сляпян**, або **Меер Герцавіч Сляпян** (1872, Адэса — 1941, Ленінград) — расійскі мастак.

## Біяграфія 
Яўрэйскага паходжання. Малодшы брат бактэрыёлага Дзмітрыя (Модхе-Вольф) Сляпяна.

Вучыўся ў Імператарскай Акадэміі мастацтваў (1892—1895). Пасля навучання ў акадэміі, жыў і працаваў у Санкт-Пецярбургу па адрасе Васільеўскі востраў, , дом 56-6, жыў і працаваў у Менску.

У 1930-я гады зноў жыў у Ленінградзе, загінуў у першыя месяцы блакады.

## Творчасць 
).]]
Падчас жыцця ў Санкт-Пецярбургу зацікавіўся тэатрам, працаваў тэатральным мастаком і выяўляў сцэны са спектакляў у сваіх творах.

Катэгорыя:Мастакі Расіі
Катэгорыя:Мастакі Беларусі
Катэгорыя:Мастакі СССР
Катэгорыя:Мастакі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Яўрэйскія мастакі
Навафасціў

**Навафасціў** () — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.  
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Пагрэбішчанскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1805 годзе
А потым мы танцавалі

«**А по́тым мы танцава́лі**» () — шведска-грузінска-французскі мастацкі фільм рэжысёра Левана Акіна, які выйшаў на экраны ў 2019 годзе.

Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 26-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».

## Сюжэт 
Мераб з дзяцінства трэніруецца ў Нацыянальным грузінскім ансамблі разам са сваёй партнёркай па танцах Мэры. Яго свет раптам перакульваецца, калі ў ансамблі з’яўляецца харызматычны і бесклапотны Іраклій і становіцца яго самым моцным супернікам і аб’ектам захаплення. Мераб разумее, што прагне вырвацца са свайго кансерватыўнага асяродку і рызыкнуць усім.

## Акцёрскі склад 
* Леван Гелбахіяні
* Бачы Валішвілі
* Ана Джавахішвілі
* Анано Махарадзэ
* Георгій Цэрэтэлі
* Нінуца Габісонія

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы Швецыі
Катэгорыя:Фільмы Грузіі
Катэгорыя:Фільмы Францыі
Катэгорыя:Фільмы Левана Акіна
Студэна

**Студэна** () — вёска ў Пішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Студэнаўскай вясковай абшчыны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Пішчанскага раёна
Царква ў гонар Раства Хрыстова (Талмачава)

**Царква ў гонар Раства Хрыстова** — мураваны праваслаўны храм у вёсцы Талмачава Столінскага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца на вуліцы Садовай, 2а.

## Гісторыя 
У пачатку 2005 года рэлігійная грамада атрымала дзяржаўную рэгістрацыю. У 2007 годзе быў закладзены падмурак новага храма. Будаванне было завершана ў кастрычніку 2009 года. 26 кастрычніка 2009 года адбылося ўрачыстае асвячэнне храма.

У прыходскім доме знаходзяцца памяшканне для хрышчэння, бібліятэка, а таксама клас для заняткаў нядзельнай школы.

## Архітэктура 
Будынак царквы блокава-цагляны. Дах зроблены з цынкаванай дахавай сталі, падлога дашчаная. Аконныя блокі з ПВХ. Дзвярныя блокі драўляныя. У 2010 годзе храм быў абнесены агароджаю.

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Столінскага раёна
Катэгорыя:Талмачава (Столінскі раён)
Катэгорыя:2009 год у Беларусі
Катэгорыя:Храмы Пінскай і Лунінецкай епархіі
Васіль Паўлавіч Свічэнскі

**Васіль Паўлавіч Свічэнскі** (нар. , с. Канавалавэ, Гадзяцкі раён, Палтаўская вобласць, УССР)  — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
У 1963—1968 гадах вучыўся на архітэктурным факультэце Львоўскага політэхнічнага інстытута (выкладчыкі А. М. Рудніцкі, Р. М. Ліпка, В. В. Краўцоў).

## Узнагароды 
Узнагароджаны дыпломам 10 рэспубліканскага агляду-конкурсу лепшых архітэктурных твораў года за праект Палаца творчасці дзяцей і моладзі ў г. Гомелі (2002).

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Гомеля
Катэгорыя:Галоўныя архітэктары Гомеля
Вэрхня Слабідка

**Вэрхня Слабідка** () — вёска ў Пішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Пішчанскага раёна
Камітэт вызвалення народаў Расіі

**Камітэт вызвалення народаў Расіі** (, **КВНР**) — палітычны камітэт, які фармальна аб’ядноўваў нацыянальныя, пераважна рускія, антыбальшавіцкія арганізацыі, якія дзейнічалі да і падчас Другой сусветнай вайны на акупіраванай нямецкай тэрыторыі Еўропы .

Палітычнай платформай быў Маніфест руху за вызваленне народаў Расіі (Пражскі маніфест), абвешчаны ў Празе 14 лістапада 1944 года . Гэты дзень лічыцца датай стварэння Камітэта.

Палітычным кіраўніцтвам КПР быў Прэзідыум КПР, які складаўся з генерал-лейтэнанта А. А. Уласава, генерал-маёраў Ф. І Трухіна і В. Ф. Малышкіна, генерал-маёра прафэсара Д. Я. Закутнага, генерал-лейтэнанта Г. М. Жыленкова і Я. І. Балабіна, прафесараў Ф. П. Багатырчука (прадстаўляў Украінскую нацыянальную раду), М. М. Будзіловіча (прадстаўляў Беларускую нацыянальную раду) і З. М. Руднева.

Прэзідыум Камітэта ўзначальваў генерал-лейтэнант Чырвонай Арміі Андрэй Андрэевіч Уласаў.

Ва ўмовах таго часу ён супрацоўнічаў з кіраўніцтвам Германіі. Узброеныя сілы камітэта складалі Руская вызваленчая армія, Рускі ахоўны корпус у Югаславіі і шэраг іншых падраздзяленняў, якія фактычна дзейнічалі адносна самастойна.

Большасць членаў КПР пасля вайны былі вернутыя ў СССР і расстраляны. Прадстаўнік Беларусі Мікалай Мікалаевіч Будзіловіч эміграваў у ЗША, дзе яго сын Пётр быў бачным дзеячам эмігранцкай абшчыны.

## Гл. таксама 
* Нацыянальны камітэт Туркестана

## Спасылкі 
* КОНР — історія
* Маніфест КОНР
* ВС КОНР

Катэгорыя:Руская вызваленчая армія
Катэгорыя:Беларускі калабарацыянізм
Царква ў гонар Раства Іаана Прадцечы

**Царква ў гонар Раства Іаана Прадцечы** — хрысціянскія храмы, асвячоныя ў імя свята ражства Іаана Прадцеча.

## Беларусь 
* Царква ў гонар Раства Іаана Прадцечы (Асавая)
* Царква ў гонар Раства Іаана Прадцечы (Аляхновічы)
* Царква ў гонар Раства Іаана Прадцечы (Засулле)
* Царква ў гонар Раства Іаана Прадцечы (Ізбішча)
* Царква ў гонар Раства Іаана Прадцечы (Малыя Бортнікі)
* Царква ў гонар Раства Іаана Прадцечы (Малыя Жухавічы)
* Царква ў гонар Раства Іаана Прадцечы (Мацеевічы)
* Царква ў гонар Раства Іаана Прадцечы (Мікашэвічы)
* Царква ў гонар Раства Іаана Прадцечы (Мінск)
* Царква ў гонар Ражства Іаана Прадцечы (Наваполацк)
* Царква ў гонар Раства Іаана Прадцечы (Пранчакі)
* Царква ў гонар Раства Іаана Прадцечы (Шчанец)
Антоніўка (Тульчынскі раён)

**Антоніўка** () — вёска ў Тульчынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тамашпільскай пасялковой абшчыны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Тамашпільскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1750 годзе
Ярышыўка (Тульчынскі раён)

**Ярышыўка** () — вёска ў Тульчынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Тамашпільскага раёна
Абадзіўка (Гайсынскі раён)

**Абадзіўка** () — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Трасцянэцкага раёна (Вінніцкая вобласць)
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1570 годзе
Двіджа

thumb|Абрад *упанаяна*
**Дві́джа** (, «двойчы народжаныя») — прадстаўнікі трох вышэйшых варн у індуізме (брахманаў, кшатрыяў і вайш'яў). Хлопчыкі, выхадцы з гэтых варн, абавязаны ў падлеткавым узросце прайсці абрад ініцыяцыі *ўпанаяна*, які прыраўноўваецца да другога нараджэння. 

Жанчыны, шудры і даліты не праходзяць абрад, а таму не лічацца двіджа. 

## Спасылкі 
* Dvija - Hinduism - Britannica

Катэгорыя:Касты
Катэгорыя:Паняцці індуізму
Леанід Уладзіміравіч Сіліч

**Леанід Уладзіміравіч Сіліч ** (нар. , г. Драгічын, Брэсцкая вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў у 1976 годзе архітэктурны факультэт Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытута па спецыяльнасці «архітэктура» (выкладчыкі А. Д. Кудзіненка, В. М. Саламеннік, М. М. Гайдукевіч). У 1976—1977 гадах працаваў у Гродзенскім філіяле інстытута «Белкалгаспраект»; у 1977—1994 гадах у «Ваенпраекце» № 92; у 1994—1996 гадах у беларуска-аўстрыйскім СП «Дызайн-цэнтр Валор»; у 1996—2003 гадах праектна-вытворчае прадпрыемства «Тэктон»; з 2003 года ў інстытуце «Гроднасельбудпраект».

Член БСА з 2003 года.

## Творчасць 
Асноўныя працы: дом культуры з залай на 300 месцаў у в. Васілішкі Шчучынскага раёна (2005—2008; сааўтары Л.  Сянчыла, Т. А. Маркевіч); прыбудова да будынка заводакіраўніцтва Гродзенскага шклозавода па вул. Суворава ў г. Гродна (2002—2008; сааўтар Сіліч); рэканструкцыя з пашырэннем адміністрацыйнага будынка ў в. Васілішкі Шчучынскага раёна (2005—2007; Г. Р. Драб, Захарэвіч); прамтаварная крама па вул. Антонава ў г. Гродна (2000—2008); пункт аўтаматызацыі Лідскіх электрасетак па вул. Ігнатава ў г. Ліда (1992—1995); праекты забудовы жылых пасёлкаў для перасяленцаў з зоны Чарнобыльскай АЭС у в. Побалава, Ціхінічы, Забалацце Рагачоўскага раёна, в. Рэкта Жлобінскага раёна, в. Азёры Гродзенскага раёна (1986, 1990; сааўтар М. А. Сальнікаў); праекты мікрараёнаў сядзібнай жылой забудовы Зарыца, Зарыца-2, Зарыца-З у г. Гродна (1987—1991; сааўтары А. С. Пархута, М. А. Сальнікаў); добраўпарадкаванне цэнтральнай плошчы ў г. Дзятлава. Аўтар праекта з удзелам архітэктараў А. С. Пархута, Б. В. Шмыга, Л.  Хахракоў, Купрацэвіч (1998—2003); рэканструкцыя жылой забудовы па вул. Леніна ў г. Ваўкавыску (2004; сааўтары Л. І. Філітовіч, В.  Стаяк, Л.  Хахракоў, Папоў, Т. А. Маркевіч); комплекс будынкаў машыннага двара ў в. Васілішкі Шчучынскага раёна (2005—2008; сааўтары Т.  Лось, Л. І. Філітовіч, В.  Стаяк, А. Л. Шапялевіч).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Гродна
Катэгорыя:Выпускнікі архітэктурнага факультэта Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытута
Катэгорыя:Супрацоўнікі Гроднасельбудпраекта
Катэгорыя:Супрацоўнікі Ваенпраекта
Намбудыры

**Намбудыры** () — вышэйшая каста брахманаў у Керале. Агульная колькасць у Індыі (2019 г.) — 95 000 чалавек.

Згодна з паданнямі, продкі намбудыры былі пераселены на поўдзень Індыі воінам Парашурама, аватарам Вішну. Найбольшага ўплыву яны дасягнулі паміж XII ст. і XVIII ст., калі храмавыя гаспадаркі атрымоўвалі шчодрыя зямельныя падараванні ад свецкіх валадароў. Намбудыры перадавалі зямлю ў арэнду прадстаўнікам ніжэйшых каст. Галоўным заняткам было набажэнства. Намбудыры фармальна лічыліся вышэйшымі па статусу за валадароў з іншых каст, а таму выконвалі функцыі палітычных пасрэднікаў. Многія аказвалі медыцынскую дапамогу, развівалі аюрведу.

Намбудыры звычайна жылі пашыранымі сем’ямі ў маёнтках *ілам* недалёка ад храма, які апекавалі. У адрозненне ад іншых малаялі, яны вялі адлік сваяцтва па бацькоўскай лініі. Спадчына перадавалася выключна старэйшаму сыну, які быў абавязаны ажаніцца з жанчынай з яго касты. Малодшыя сыны часам маглі ўступаць у шлюбныя зносіны з прадстаўніцамі наяраў і амбалавасі, аднак стала з такімі жонкамі не жылі. У мінулым была шырока распаўсюджана палігінія.

У XVIII ст. у Кералу былі запрошаны брахманы з суседняга Тамілнада. Яны паступова склалі канкурэнтную групу святароў. Зямельная рэформа 1969 г. прывяла да ліквідацыі буйных землеўладанняў і збяднення значнай часткі намбудыры.

## Спасылкі 
* Brahmin Nambudiri in India
* Nambudiri Brahman
* Nambudiri Brahman: Countries and Their Cultures
* Once-affluent Namboodiris of Kerala fall on hard days

Катэгорыя:Касты
Катэгорыя:Грамадства Кералы
Міхаіл Сцяпанавіч Жакаў

**Міхаіл Сцяпанавіч Жа́каў** (;  — ) — вучоны ў галіне ветэрынарнай медыцыны, доктар ветэрынарных навук (1968), прафесар (1969), Заслужаны дзеяч навукі Беларускай ССР (1974).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў вёсцы Стары Кувак Шугураўскага раёна Татарскай АССР (цяпер у Ленінагорскім раёне Рэспублікі Татарстан). У 1951 годзе скончыў Казанскі ветэрынарны інстытут імя М. Э. Баўмана, у 1954 годзе аспірантуру пры ім і абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Патогистология симпатических ганглиев при экспериментальном перитоните без применения и с применением новокаиновой блокады чревных нервов». З 1954 года працаваў у Віцебскім ветэрынарным інсытуце (сучасная Віцебская дзяржаўная акадэмія ветэрынарнай медыцыны). Спачатку займаў пасаду асістэнта кафедры паталагічнай анатоміі і гісталогіі, у 1961—1968 гг. — дацэнт, з 1971 года загадчык кафедрай. Абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Материалы по патоморфологии, гистохимии, патогенезу и диагностике чумы и рожи свиней».

## Узнагароды і званні 
* Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга (1971);
* Медаль «У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ільіча Леніна»;
* Заслужаны дзеяч навукі БССР (1974);
* Ганаровыя граматы Вярхоўнага Савета БССР (1978, 1988);
* Ганаровая грамата Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь;
* Ганаровыя граматы Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь;
* Ганаровы доктар Маскоўскай дзяржаўнай акадэміі ветэрынарнай медыцыны і біятэхналогіі імя К. І. Скрабіна (1999);
* Акадэмік Міжнароднай акадэміі навук вышэйшай школы (1994);
* Акадэмік Беларускай акадэміі адукацыі (1995);
* Акадэмік аграрнай адукацыі Беларусі.

## Літаратура 
*  — С. 412.
*  — С. 274.

## Спасылкі 
* Жаков Михаил Степанович  // Віцебская дзяржаўная акадэмія ветэрынарнай медыцыны
* Каляндар знамянальных і памятных дат на 2018 год / ДУ «Віцебская абласная бібліятэка імя У. І. Леніна», Аддзел краязнаўчай літаратуры і бібліяграфіі; склад. Г. В. Галімская, Н. В. Ціпанава. — Віцебск, 2017. — 212 с.: іл.
* Беларускі каляндар  // Нацыянальная бібліятэка Беларусі
* Учёные Беларуси. Жаков, Михаил Степанович (доктор ветеринарных наук; 1928—2002 // Нацыянальная бібліятэка Беларусі

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Татарстане
Катэгорыя:Выпускнікі Казанскай дзяржаўнай акадэміі ветэрынарнай медыцыны
Катэгорыя:Выкладчыкі Віцебскай дзяржаўнай акадэміі ветэрынарнай медыцыны
Катэгорыя:Рэктары Віцебскай дзяржаўнай акадэміі ветэрынарнай медыцыны
Катэгорыя:Ветэрынары СССР
Катэгорыя:Ветэрынары Беларусі
Катэгорыя:Члены КПСС
Катэгорыя:Заслужаныя дзеячы навукі Беларускай ССР
Катэгорыя:Узнагароджаныя Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Узнагароджаныя Ганаровай граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР
Вэрхіўка (Гайсынскі раён)

**Вэрхіўка** () — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Трасцянэцкага раёна (Вінніцкая вобласць)
Свята-Васкрасенская царква (Цераблічы)

**Свята-Васкрасенская царква** — мураваны праваслаўны храм у вёсцы Цераблічы Столінскага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца на вуліце Школьнай, 18а.

## Гісторыя 
5 сакавіка 2012 года архіепіскап Стэфана багаславіў праект па будаванні храма.

10 лістапада 2012 года благачынны Столінскай акругі протаіерэй Рыгор Кажаноўскі здзейсніў закладку першага каменя і асвячэнне тэрыторыі. 9 красавіка 2013 года было пачата будаванне храма.

28 верасня 2014 года архіепіскап Стэфан асвяціў храм.

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Столінскага раёна
Катэгорыя:Цераблічы
Катэгорыя:2014 год у Беларусі
Катэгорыя:Храмы Пінскай і Лунінецкай епархіі
Царква ў імя пакутніц Веры, Надзеі, Любові і Сафіі

## Беларусь 
* Царква ў імя пакутніц Веры, Надзеі, Любові і Сафіі (Азярцо)
* Царква ў імя пакутніц Веры, Надзеі, Любові і Сафіі (Багданаўка)
* Царква ў імя пакутніц Веры, Надзеі, Любові і Сафіі (Вялікія Лётцы)
* Царква ў імя пакутніц Веры, Надзеі, Любові і Сафіі (Гомель)
* Царква ў імя пакутніц Веры, Надзеі, Любові і Сафіі (Мазыр)
* Царква ў імя пакутніц Веры, Надзеі, Любові і Сафіі (Пасека)
* Царква ў імя пакутніц Веры, Надзеі, Любові і Сафіі (Раманавічы)
* Царква ў імя пакутніц Веры, Надзеі, Любові і Сафіі (Страдзеч)
* Царква ў імя пакутніц Веры, Надзеі, Любові і Сафіі (Слуцк)
Ганнопіль (Тульчынскі раён)

**Ганнопіль** () — вёска ў Тульчынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тульчынскай гарадской абшчыны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Тульчынскага раёна
Лунінецкае благачынне

**Лунінецкае благачынне**, **Лунінецкая благачынная акруга** — акруга ў Пінскай і Лунінецкай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Лунінецкага раёна Брэсцкай вобласці.

## Храмы і прыходы 
# Царква ў імя пакутніц Веры, Надзеі, Любові і Сафіі (Багданаўка)
# Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Бастынь)
# Свята-Троіцкая царква (Велута)
# Свята-Троіцкая царква (Вічын)
# Спаса-Праабражэнская царква (Дзятлавічы)
# Свята-Мікалаеўская царква (Кажан-Гарадок)
# Царква (Красная Воля)
# Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Лахва)
# Свята-Барыса-Глебская царква (Лунін)
# Царква ў гонар абраза Божай Маці «Адшуканне загінулых» (Лунінец)
# Свята-Крыжаўзвіжанская царква (Лунінец)
# Царква ў гонар Раства Іаана Прадцечы (Мікашэвічы)
# Царква Святога Міхаіла (Ракітна)
# Спаса-Праабражэнская царква (Язвінкі)
# Свята-Георгіеўская царква (Сінкевічы)
# Свята-Пакроўская царква (Вялікія Чучавічы)

## Благачынныя настаяцелі 
Протаіерэй Васіль Дужак.

## Спасылкі 
* Лунінецкае благачынне  на pinskeparh.by
 

Катэгорыя:Рэлігія ў Лунінецкім раёне
Катэгорыя:Благачынныя акругі Пінскай і Лунінецкай епархіі
Білавусіўка (Тульчынскі раён)

**Білавусіўка** () — вёска ў Тульчынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Тульчынскага раёна
Базарная вуліца (Маларыта)

**Вуліца Базарная** — вуліца ў Маларыце.

## Размяшчэнне 
Вуліца размешчана ў цэнтральнай частцы горада, ад вуліцы Лермантава да вуліцы Маруды. Названа ў 1952 годзе. Працягласць вуліцы — 420 метраў. Забудавана аднапавярховымі жылымі дамамі сядзібнага тыпу. На вуліцы размешчаны гарадскі рынак.

## Літаратура 
* Есть улицы центральные. — Малорита, 2010. — 38 с.

## Спасылкі 
* Улицы нашего города

Катэгорыя:Вуліцы Маларыты
Брэсцкая вуліца (Маларыта)

**Вуліца Брэсцкая** — вуліца ў Маларыце.

## Размяшчэнне 
Вуліца размешчана ў паўночнай частцы горада, ад вуліцы Суворава да гарадской рысы. Названа ў 1993 годзе. Працягласць вуліцы — 250 метраў. Забудавана аднапавярховымі цаглянымі дамамі.

## Літаратура 
* Есть улицы центральные. — Малорита, 2010. — 38 с.

## Спасылкі 
* Улицы нашего города

Катэгорыя:Вуліцы Маларыты
Васіль Мікалаевіч Еўцыхевіч

**Васіль Мікалаевіч Еўцыхе́віч** ( — ) — вучоны, географ і педагог, кандыдат геаграфічных навук (1940).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў ваколіцы Свяцілаўка Мсціслаўскага павета Магілёўскай губерні Расійскай імперыі. Скончыў сярэднюю школу і паступіў вучыцца на геаграфічны факультэт Маскоўскага педагагічнага інстытута, які скончыў у 1937 годзе. Скончыў аспірантуру і абараніў кандыдацкую дысертацыю.

Пасля Вялікай Айчыннай вайны працаваў выкладчыкам на Далёкім Усходзе і ў Казахстане, у тым ліку ў Амурскім педагагічным інстытуце і ў 1948—1951 гг. на пасадзе дацэнта і загадчыка кафедрай агульнай геаграфіі ў Казахскім дзяржаўным універсітэце. У 1958—1975 гг. В. М. Еўцыхевіч у Магілёўскім педагагічным інстытуце. Займаў пасаду дацэнта кафедры фізічнай геаграфіі, на пачатку 1960-х гадоў абіраўся дэканам геаграфічнага факультэта.

Памёр Васіль Мікалаевіч Еўцыхевіч 22 кастрычніка 1980 года.

## Навуковая дзейнасць 
В. М. Яўцыхевіч займаўся пытаннямі эрозіі глеб, аховы прыроды, методыкі выкладання геаграфіі. Аўтар больш за 40 навуковых прац.

Сярод апублікаванага:
* Опыт соединения учебных задач полевой практики с общественно-полезным трудом // География в школе. — 1965. — № 3.
* Эрозия почвогрунтов и борьба с ней. — Мн.: Вышэйшая школа, 1973.
* Каков ты, хозяин земли?: (Охрана почвы). — Мн.: Ураджай, 1977.
* Зямля — наш дом. — Мн.: Народная асвета, 1981.

## Літаратура 
*  — С. 269.

## Спасылкі 
* Еўцыхевіч Васіль Мікалаевіч // База даных «Знакамітыя людзі Магілёўшчыны» 

Катэгорыя:Педагогі СССР
Катэгорыя:Географы СССР
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Манастыршчынскім раёне
Вакзальны завулак (Маларыта)

**Вакзальны завулак ** — завулак у Маларыце.

## Размяшчэнне 
Завулак размешчаны ва ўсходняй частцы горада, ад Вакзальнай вуліцы да Паўночнага завулка. Названы ў 1946 годзе. Працягласць завулка — 200 метраў. Забудаваны жылымі дамамі.

## Зноскі 
## Літаратура 
* Есть улицы центральные. — Малорита, 2010. — 38 с.

## Спасылкі 
* Улицы нашего города

Катэгорыя:Вуліцы Маларыты
Катэгорыя:Завулкі
Вэлыка Страцііўка

**Вэлыка Страцііўка** () — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Трасцянэцкага раёна (Вінніцкая вобласць)
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1600 годзе
Спаса-Праабражэнская царква (Язвінкі)

**Спаса-Праабражэнская царква** — драўляны праваслаўны храм у в. Язвінкі Лунінецкага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца на вул. Леніна.

## Гісторыя 
Драўляная першая вядомая царква была пабудавана ў 1759 годзе. Згодна прыходскага летапісу, яна была «досыць моцнай». Прамавугольны будынак меў два купалы, адзін рад вокнаў без кратаў і гонтавы дах. У 1873 годзе ў інтэр’еры ўладкавалі новы разьбяны іканастас з калонамі.

Першую царкву ў Язвінках разабралі ў 1909 годзе з-за яе старасці. У 1910 годзе была пабудавана новая драўляная царква. 12 верасня 1910 года былі асвячоны крыжы, а 27 снежня асвячоны сам будынак храма.

У савецкі час храм быў адкрыты.

Царква некалькі разоў рэстаўравалася. У 1999 годзе ў царкве ўсталявалі кацёл для абагравання, у 2004 годзе быў узведзены будынак нядзельнай школы (да гэтага заняткі праходзілі ў хаце святара), у 2007 годзе да царквы падвялі паравое ацяпленне.

## Архітэктура 
Царква з’яўляецца помнікам народнага дойлідства. Праект распрацоўваў мінскі архітэктар Віктар Струеў. Іканастас для храма набылі ў Кіева-Пячэрскай Лаўры і абыйшоўся ў 700 царскіх рублёў.

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Лунінецкага раёна
Катэгорыя:Язвінкі
Катэгорыя:Храмы Пінскай і Лунінецкай епархіі
Катэгорыя:1910 год у Беларусі
Катэгорыя:Драўляныя цэрквы Беларусі
Катэгорыя:Храмы Праабражэння
Катэгорыя:Помнікі беларускага народнага дойлідства
Маленькі Джо (фільм)

«**Мале́нькі Джо**» () — аўстрыйска-брытанска-нямецкі мастацкі фільм рэжысёркі Джэсікі Хаўснер, які выйшаў на экраны ў 2019 годзе.

## Сюжэт 
Маці-адзіночка Эліс, адданы вучоны-селекцыянер, працуе на карпарацыю, якая займаецца вывядзеннем новых гатункаў раслін. Яна стварае асаблівую пунсовую кветку, адметную не толькі дзівоснай прыгажосцю, але і незвычайнай уласцівасцю: пры ўмове належнага догляду і кантакту з чалавекам яна можа зрабіць свайго гаспадара шчаслівым. Насуперак правілам кампаніі Эліс дорыць адну з раслін свайму сыну-падлетку Джо. Яны называюць кветку «*Маленькі Джо*», але разам з ёй растуць і падазрэнні Эліс, што гэтая расліна зусім не такая бяскрыўдная, як падаецца.

## Акцёрскі склад 
* Эмілі Бічэм
* Бэн Уішоў
* Кэры Фокс
* Кіт Конар
* Дэвід Уілмат
* Фенікс Брасар
* Себасцьян Хюльк
* Ліндсі Дункан

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы Аўстрыі
Катэгорыя:Фільмы Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Фільмы Германіі
Катэгорыя:Фільмы Джэсікі Хаўснер
Вішнёвая вуліца (Маларыта)

**Вуліца Вішнёвая** — вуліца ў Маларыце.

## Размяшчэнне 
Вуліца размешчана ад вуліцы Ткачэнкі да сядзібы СШ № 2, паміж вуліцамі Калініна і Ткачэнкі. Названа ў 1990 годзе. Працягласць вуліцы — 350 метраў. Забудавана дамамі катэджнага тыпу.

## Літаратура 
* Есть улицы центральные. — Малорита, 2010. — 38 с.

## Спасылкі 
* Улицы нашего города

Катэгорыя:Вуліцы Маларыты
Вайш’і

, 1800 г.)]]
**Вайш’я** () — адна з 4 асноўных варн у індуізме. Уяўляе сабою групу каст, традыцыйна засяроджаных вакол рамяства, гандлю, дробнага землеўладання.

У індуісцкай міфалогіі з’яўленне вайш’яў звязана з узнікненнем свету. Паводле гімна X.XC Рыгведы, пры ахвярапрынашэнні першачалавека Пурушы багі зрабілі з яго вуснаў брахманаў, з рук — раджаў, са сцёгнаў — вайш’яў, з ног — шудраў. Вайш’яў прылічаюць да *двіджа* (літаральна «двойчы народжаных»), паколькі яны абавязаны прайсці абрад ініцыяцыі пры пераходзе ў дарослы стан. Як рэлігійная варна вайш’і атаясняліся з жоўтым колерам.

Большасць вайш’яў жыве на поўначы Індыі. Адна з найбуйнейшых груп каст — гандляры *банія*. Лічыцца, што гэта група была сфарміравана з 18 родаў каля 5000 гадоў таму. У нашы дні іх агульная колькасць у Паўднёвай Азіі набліжаецца да 29 млн чалавек. У сваю чаргу, *банія* падзяляюцца на 3 эндагамныя падкасты: *біса*, *даса* і *панча*. Кожная каста мае свае рэлігійныя прадпісанні і абавязкі. Іншыя касты вайш’яў таксама маюць складаную ўнутраную структуру.

З касты *модх банія*, што адносіцца да варны вайш’яў, паходзіў Махатма Гандзі.

## Спасылкі 
* Caste System in Ancient India
* Vaisya: Countries and Their Cultures

Катэгорыя:Касты
Парыі

[thumb|Група парыяў на поўдні Індыі, [1909 г.]]
**Па́рыя**, або **па́рыяр** () — сацыяльна-рэлігійная група на поўдні Індыі і поўначы Шры-Ланкі. Відавочна, паходзіць ад мясцовых племянных супольнасцей, якія паступова інтэграваліся ў індуісцкае грамадства.

Назва ўпершыню сустракаецца ў індуісцкай літаратуры паўднёвай Індыі з пачатку нашай эры адносна груп насельніцтва, якое насяляла асобныя вёскі і мясцовасці, часам мела сваіх валадароў. Ім прыпісвалася магічная сіла, таму парыям забаранялася набліжацца да прадстаўнікоў варн. Фармальна парыі не ўваходзілі ў сістэму каст-*джаці*, мелі свае рэлігійныя абрады, што ўключалі ігру на барабанах. Па адной з версій, назва **парыя** этымалагічна паходзіць ад слова «барабан».

Да прыбыцця еўрапейцаў у Індыю парыі апынуліся на ніжэйшай прыступцы сацыяльнай лесвіцы, займаліся непрэстыжнай працай, звязанай з прыбіраннем бруду, угнаеннем палеткаў, часцяком з’яўляліся прыгоннымі або рабамі брахманаў. Само слова «парыя» лічылася абразлівым. Гэта спарадзіла атаясненне парыяў у еўрапейскай літаратуры з прадстаўнікамі недатыкальных каст.

У нашы дні парыі-тамілы, якія спавядаюць індуізм, уваходзяць у сістэму індуісцкіх каст, належаць да ніжэйшай групы каст *валангай*. У Керале да парыяў адносяць прадстаўнікоў племянных супольнасцей. Сярод парыяў ёсць прадстаўнікі хрысціян і будыстаў.

Заканадаўствы Індыі і Шры-Ланкі забараняюць сацыяльнае прыніжэнне па рэлігійнаму і каставаму прынцыпу, таму парыі маюць тыя ж грамадзянскія правы, што і астатнія члены грамадства.

## Гл. таксама 
* Даліты

## Літаратура 
* *Mio, M.* Rethinking Social Exclusion in India: Castes, Communities and the State / Ed. by Minoru Mio, Abhijit Dasgupta — Routledge, 2017 ISBN 978-1-315-27082-1

Катэгорыя:Касты
Катэгорыя:Грамадства Кералы
Катэгорыя:Тамілнад
Катэгорыя:Насельніцтва Шры-Ланкі
Пра бясконцасць

«**Пра бяско́нцасць**» () — шведска-нямецка-нарвежскі мастацкі фільм рэжысёра Роя Андэрсана, які выйшаў на экраны ў 2019 годзе.

## Сюжэт 
Жанчына і мужчына лунаюць па-над горадам, быццам закаханыя Марка Шагала ці анёлы ў «*Небе над Берлінам*». Мы ідзём следам за голасам апавядальніцы, якая, нібыта казачная Шахеразада, пляце карункі гарадскіх гісторый. Мы назіраем вулічныя сцэнкі. Зазіраем у зачыненыя вокны і адчыненыя дзверы. Пранікаем ў чужыя сны і душы. Сочым за чарадой падзей, якія ўвасабляюць ардынарнае жыццё крохкага чалавецтва, прадстаўленага ва ўсім яго харастве, банальнасці, жорсткасці і прыгажосці.

## Акцёрскі склад 
* Марцін Сернэр
* Джэсіка Латандэр
* Таццяна Дэланэ
* Андэрс Хельстром
* Ян-Эе Ферлінг
* Бэнгт Бергіус
* Тор Флігель

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

 

Катэгорыя:Фільмы Швецыі
Катэгорыя:Фільмы Германіі
Катэгорыя:Фільмы Нарвегіі
Катэгорыя:Фільмы Роя Андэрсана
Вуліца Петруся Броўкі (Маларыта)

**Вуліца Петруся Броўкі** — вуліца ў Маларыце. Названа ў гонар Петруся Броўкі, народнага паэта БССР, акадэміка АН БССР.

## Размяшчэнне 
Вуліца размешчана ад вуліцы Зарэчнай да вуліцы Садовай. Названа ў 1978 годзе. Працягласць вуліцы — 370 метраў. Забудавана жылымі дамамі.

## Літаратура 
* Есть улицы центральные. — Малорита, 2010. — 38 с.

## Спасылкі 
* Улицы нашего города

Катэгорыя:Вуліцы Маларыты
Катэгорыя:Аб’екты, названыя ў гонар Петруся Броўкі
Уладзімір Аўксенцьевіч Дахно

**Уладзімір Аўксенцьевіч Дахно** — украінскі мастак-мультыплікатар, рэжысёр, сцэнарыст, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі УССР імя Т. Р. Шаўчэнкі (1988), Народны артыст Украіны (1996). Вядомы як аўтар ўсенародна любімых мультфільмаў, у прыватнасці серыяла «Як казакі…».

## Фільмаграфія 
**Мастак фільмаў**
* «Прыгоды Перца» (1961) — мастак.
* «Непаседа, Мякіш і Не так»
* «Заяц і вожык» (1963) — мастак.
* «Залатое яечка» (1963) — мастак.
* «Вясёлы мастак» (1963) — мастак.
* «Мышка + Машка» (1964) — мастак.
* «Бусляня»,
* «Вадаправод на горад»,
* «Таямніца Чорнага караля» (1964),
* «Зялёная кнопка»,
* «Казка пра царэвіча і трох лекараў» (1963).

**Рэжысёр-пастаноўшчык фільмаў**
* «Камень на дарозе» (1968, у суаўт.)
* «Як казак шчасце шукаў» (1969, суаўтар сцэнарыя)
* «Дзень восьмы, або Першы дзень мыслення» (1971)
* «Што на што падобна» (1974)
* «Парасон у цырку» (1980)
* «Ліс і дрозд» (1982)
* «Сямейны марафон» (1982)
* «Энеіда» (1991)
* Усе пра казакаў
** «Як казакі кулеш варылі» (1967, сааўтар сцэнарыя, Першая прэмія занальнага агляду, Ерэван, 1968)
** «Як казакі ў футбол гулялі» (1970)
** «Як казакі нявест выбаўлялі» (1973, II прэмія «Сярэбраны сестэрцый» VI Міжнароднага кінафестывалю, Ньён, Швейцарыя, 1973)
** «Як казакі соль куплялі» (1975, сааўтар сцэнарыя)
** «Як казакі алімпійцамі сталі» (1978, сааўтар сцэнарыя, Бронзавая медаль Усесаюзнага кінафестывалю спартыўных фільмаў. Ленінград, 1978)
** «Як казакі мушкецёрам дапамагалі» (1979, сааўтар сцэнарыя)
** «Як казакі іншапланецян сустракалі» (1983)
** «Як казакі на вяселлі гулялі» (1984)
** «Як казакі ў хакей гулялі» (1995)

## Узнагароды 
* Перша премія зонального огляду, Єреван, 1968 — за фільм «Як козаки куліш варили» (1967)
* 2-я прэмія «Сярэбраны сестэрцый» IV Міжнароднага кінафестывалю ў горадзе Нён, Швейцарыя, 1973 — за фільм «Як казакі нявест выбаўлялі»
* Бронзавы медаль Усесаюзнага кінафестывалю спартыўных фільмаў, Ленінград, 1978 — за фільм «Як казакі алімпійцамі сталі»
* Заслужаны дзеяч мастацтваў УССР (1982)
* Сярэбраны медаль Усесаюзнага фестывалю спартыўных фільмаў, Каўнас, 1983 — за фільм «Сямейны марафон» (1982)
* Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Украіны імя Тараса Шаўчэнкі (1988) — за цыкл мультфільмаў «Казакі» пра прыгоды запарожскіх казакоў (сумесна з мастаком-пастаноўшчыкам Эдуардам Кірычам і кінааператарам Анатолем Гаўрылавым)
* Народны артыст Украіны (1996)
* Член Нацыянальнага саюза кінематаграфістаў Украіны.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Заслужаныя дзеячы мастацтваў Украінскай ССР
Катэгорыя:Кінарэжысёры Украіны
Остраў Мазавецка

**Остраў Мазавецка** () — горад у Польшчы, за 100 км на паўночны ўсход ад цэнтра Варшавы, адміністрацыйны цэнтр Астроўскага павета Мазавецкага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Остраў Мазавецка. Займае плошчу 22,09 км². Насельніцтва 22,6 тыс. чалавек (на 2018).

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка горада
Царква ў гонар абраза Божай Маці «Адшуканне загінулых» (Лунінец)

**Царква ў гонар абраза Божай Маці «Адшуканне загінулых»** — мураваны праваслаўны храм у Беларусі, у горадзе Лунінец Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца на вуліцы Чапаева, 77-1. Прыход і храм з’яўляюцца мемарыяльным помнікам, прысвечаным усім воінам, якія загінулі ў Першай і Другой сусветных войнах і воінам-інтэрнацыяналістам.

## Гісторыя 
3 сакавіка 2006 года па блаславенні архіепіскапа Пінскага і Лунінецкага Стэфана быў утвораны прыход. 4 красавіка 2006 года Брэсцкім абласным выканаўчым камітэтам прыход быў афіцыйна зарэгістраваны, аб чым было выдадзена пасведчанне за № 691.

26 ліпеня 2007 года адбылася закладка падмурка храма. Узводзіўся храм на месцы двух могілак, дзе ляжаць парэшткі пяці тысяч забітых воінаў, сялян і простых мірных жыхароў. 31 жніўня 2006 года архіепіскапам Пінскім і Лунінецкім Стэфанам настаяцелем храма быў прызначаны іерэй Сергій Крышталь. 16 лютага 2013 года храм быў асвечаны.

## Спасылкі 
* Храм абраза Божай Маці «Сысканне загінуўшых» // Праваслаўная архітэктура Беларусі

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Лунінецкага раёна
Катэгорыя:Храмы Лунінца
Катэгорыя:Храмы Пінскай і Лунінецкай епархіі
Катэгорыя:2013 год у Беларусі
Ярышыўка (Тыўрыўскі раён)

**Ярышыўка** () — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Тыўрыўскага раёна
Шэршні (Тыўрыўскі раён)

**Шэршні** () — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Тыўрыўскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1570 годзе
Рагізна (Вінніцкі раён)

**Рагізна** () — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Тыўрыўскага раёна
Бальзамін

**Бальзамі́н** (*Impatiens*) — род кветкавых раслін сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Аднагадовыя і шматгадовыя травяністыя расліны. Сцябло сакаўное, паўпразрыстае, зеленаватага, часам чырванаватага колеру. Карані валасістыя. Лісце простае, тонкае, авальнай формы, з зубчастым краем, без прылісткаў. Кветкі ярка афарбаваныя, са шпоркай і буйным пярэднім пялёсткам. Плод — сакаўная шматнасенная каробачка, якая пасля высыхання рассыпаецца нават пры нязначным дотыку ці страсенні.

## Распаўсюджанне 
Расліны роду сустракаюцца ў трапічных зонах Азіі і Афрыкі, радзей — на тэрыторыі Еўропы і Амерыкі.

## Віды 
Род налічвае больш за 400 відаў (487 відаў). Некаторыя з іх:

* 
* 
* 
* 

## Выкарыстанне 
Лекавыя, фарбавальныя і дэкаратыўныя расліны.

## Літаратура 
*  — С. 226—227.
* 

## Спасылкі 
* 
* Impatiens // Germplasm Resources Information Network (GRIN-Taxonomy)
* Московский государственный университет имени М. В. Ломоносова. Репозитарий «Ноев ковчег»
* Impatiens  // The Plant List

Катэгорыя:Бальзамінавыя
Баранавіцкае благачынне

**Баранавіцкае благачынне**, **Баранавіцкая благачынная акруга** — акруга ў Пінскай і Лунінецкай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Баранавіцкага раёна і горада Баранавічы Брэсцкай вобласці.

## Храмы і прыходы 
# Свята-Ільінская царква (Адахаўшчына)
# Царква Святога Аляксандра Неўскага (Баранавічы)
# Царква ў імя святой блажэннай Валянціны Мінскай (Баранавічы)
# Свята-Георгіеўская царква (Баранавічы)
# Царква Святых Жонак-Міраносіц (Баранавічы)
# Пакроўскі сабор (Баранавічы)
# Свята-Троіцкая царква (Вялікая Сваротва)
# Свята-Георгіеўская царква (Вялікія Лукі)
# Свята-Троіцкая царква (Вольна)
# Свята-Крыжаўзвіжанская царква (Гарадзішча)
# Царква прападобнага Серафіма Сароўскага (Карчова)
# Свята-Панцеляймонаўская царква (Крошын)
# Царква ў гонар Казанскага абраза Маці Божай (Лясная)
# Свята-Успенская царква (Люшнева)
# Свята-Мікалаеўская царква (Малахоўцы)
# Царква ў імя святога прападобнага Сергія Раданежскага (Мілавіды)
# Свята-Петра-Паўлаўская царква (Моўчадзь)
# Спаса-Праабражэнская царква (Новая Мыш)
# Свята-Троіцкая царква (Петкавічы)
# Свята-Антоніеўская царква (Падгорная)
# Свята-Мікалаеўская царква (Палонка)
# Свята-Пакроўская царква (Паручын)
# Свята-Пакроўская царква. Да прыхода прыпісана Свята-Мікалаеўская царква (Пачапава)
# Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Русіно)
# Свята-Аляксандра-Неўская царква (Сталовічы)
# Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Верхняе Чэрніхава)
# Свята-Георгіеўская царква (Ятвезь)

## Благачынныя настаяцелі 
* Мітрафорны протаіерэй Аляксандр Дзічкоўскі.

## Спасылкі 
* Баранавіцкае благачынне  на pinskeparh.by
 

Катэгорыя:Рэлігія ў Баранавіцкім раёне
Катэгорыя:Рэлігія ў Баранавічах
Катэгорыя:Благачынныя акругі Пінскай і Лунінецкай епархіі
Вэсэліўка (Гайсынскі раён)

**Вэсэліўка** () — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тэплыцкай пасялковай абшчыны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Тэплыцкага раёна
Вуліца Бугаевай (Маларыта)

**Вуліца Бугаевай** — вуліца ў Маларыце. Названа ў гонар Марыі Іосіфаўны Бугаевай.

## Размяшчэнне 
Вуліца размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада, ад вуліцы Заслонава да вуліцы Камунараў. Працягласць вуліцы — 500 метраў. Адрозніваецца ад іншых вуліц зігзагападобнасцю размяшчэння.

## Літаратура 
* Есть улицы центральные. — Малорита, 2010. — 38 с.

## Спасылкі 
* Улицы нашего города

Бугаевай
Катэгорыя:Вуліцы Беларусі, названыя ў гонар людзей
Іванаўскае благачынне

**Іванаўскае благачынне**, **Іванаўская благачынная акруга** — акруга ў Пінскай і Лунінецкай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці.

## Храмы і прыходы 
# Свята-Крыжаўзвіжанская царква (Бродніца)
# Свята-Крыжаўзвіжанская царква (Варацэвічы)
# Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Гнеўчыцы)
# Свята-Троіцкая царква (Дастоева)
# Свята-Мікалаеўская царква (Дружылавічы)
# Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Застружжа)
# Свята-Пакроўская царква (Іванава)
# Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Ляскавічы)
# Спаса-Узнясенская царква (Ляхавічы)
# Спаса-Узнясенская царква (Моладава)
# Спаса-Праабражэнская царква (Моталь)
# Свята-Петра-Паўлаўская царква (Махро)
# Свята-Міхайлаўская царква (Адрыжын)
# Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Опаль)
# Свята-Успенская царква (Рудск)
# Свята-Успенская царква (Снітава)
# Царква Іверскай іконы Маці Божай (Сачыўкі)
# Свята-Аляксандра-Неўская царква (Стрэльна)
# Царква ў гонар Казанскага абраза Маці Божай (Тышкавічы)
# Царква ў імя прападобнага мучаніка Афанасія Брэсцкага (Яечкавічы)

## Благачынныя настаяцелі 
Іерэй Уладзімір Ільіч Камякоў.

## Спасылкі 
* Іванаўскае благачынне  на pinskeparh.by
 

Катэгорыя:Рэлігія ў Іванаўскім раёне
Катэгорыя:Благачынныя акругі Пінскай і Лунінецкай епархіі
Вясенняя вуліца (Маларыта)

**Вуліца Вясенняя** — вуліца ў Маларыце.

## Размяшчэнне 
Вуліца размешчана ў паўднёвай частцы горада, ад вуліцы Інтэрнацыянальнай да гарадской рысы. Названа ў 1992 годзе. Працягласць вуліцы — 150 метраў. Забудавана цаглянымі дамамі.

## Літаратура 
* Есть улицы центральные. — Малорита, 2010. — 38 с.

## Спасылкі 
* Улицы нашего города

Катэгорыя:Вуліцы Маларыты
Арліўка (Гайсынскі раён)

**Арліўка** () — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Тэплыцкага раёна
Рось (жылы гарадок)

**Рось** — жылы гарадок, узведзены для ваеннаслужачых у г.п. Рось Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці. Пабудаваны ў 1992—1997, архітэктары Г. І. Белікаў, У. М. Еўдакімаў, В. К. Карунас, Ю. М. Малевіч, А. І. Нічкасаў, А. С. Пархута, У. Б. Праабражэнскі, У. М. Тарноўскі. У 1998 годзе аўтарскі калектыў удастроены Дзяржаўнай прэміі Беларусі.

Разлічаны на 3,5 тыс. жыхароў. Пры стварэнні гарадка ўпершыню на Беларусі выкарыстаны прыём фарміравання пешаходнай вуліцы, якая ўключае ўсе неабходныя для жыхароў зоны сацыяльнага абслугоўвання: выхавання, адукацыі, аздараўлення, адпачынку, гандлёвых, бытавых і медыцынскіх паслуг. У цэнтральнай частцы размешчаны грамадска-адукацыйны цэнтр, вакол яго — пешаходныя алеі, на якія раскрыты паўзамкнёныя дворыкі 2—3-павярховых жылых дамоў, злучаныя паміж сабой анфіладай. Побач з цэнтральным уваходам пастаўлены гандлёвыя будынкі. Месцы для аўтатранспарту і стаянак размяшчаюцца па знешнім перыметры гарадка. Каля жылога гарадка пабудаваны бальнічны комплекс.

## Літаратура 
Катэгорыя:Мікрараёны
Катэгорыя:1997 год у Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1997 годзе
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Генадзя  Белікава
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Уладзіміра Еўдакімава
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Васіля Карунаса
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Юрыя Малевіча
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Анатоля Нічкасава
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Анатоля Пархуты
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Уладзіміра Праабражэнскага
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Уладзіміра Тарноўскага
Катэгорыя:Рось
Унтэрштурмфюрар

**Унтэрштурмфюрар** () — званне ў СС, адпавядала званню лейтэнанта ў вермахце.

Званне ўзнікла ў шэрагах СС у ліпені 1934 года і мела на мэце змяніць назву Штурмфюрар у CA, якое існавала з часу ўтварэння CA () у 1921 годзе. Званне прысвойвалася кіраўніку падраздзялення «СС Трупэ» ().

Трупэ ахопліваў гарадскі раён, сельскую акругу, па колькасці быў каля армейскага ўзвода — ад 18 да 45 чалавек, ён складаўся з трох аддзяленняў — Шараў (), узначальваўся трупфюрарам () або унтэрштурмфюрарам (), у залежнасці ад колькасці.

У войсках СС унтэрштурмфюрар, як правіла, займаў пасаду камандзіра ўзвода.

;Знакі адрознення унтэрштурмфюрара Вафен-СС:

Выява:  Shoulder-wss-ill-untersturmf.jpg|Пагон
Выява:  SS-Untersturmführer.svg |Пятліцы
Выява:  Lt Ustuf OF1b cam slv 1942-1945.png |Нарукаўная нашыўка на маскіровачны касцюм

## Гл. таксама 
* Корпусныя колеры (Войскі СС)
* Званні і знакі адрознення войскаў СС

Катэгорыя:Воінскія званні СС
Штурмшарфюрар

]]

**Штурмшарфюрар** () — званне ў войсках СС, якое існавала з 1934 па 1945 гады. Адпавядала званню штабсфельдфебель у вермахце і было вышэйшым званнем унтэр-афіцэраў СС. Званне штурмшарфюрар існавала толькі ў войсках СС, у Агульных СС вышэйшым званнем у дадзенай катэгорыі было гаўптшарфюрар.

Званне штурмшарфюрар было заснаванае ў чэрвені 1934 года, пасля Ночы доўгіх нажоў. Пры рэарганізацыі СС званне штурмшарфюрар было створана як вышэйшае званне унтэр-афіцэраў у «Войсках ў распараджэнні СС» замест звання гаупттрупфюрар, якое ўжывалася ў СА.

;Знакі адрознення штурмшарфюрара Вафен-СС:

Выява:  SS Sturmscharführer-SD.jpg|Пагон
Выява:  SS-Sturmscharführer.svg |Пятліцы
Выява:  StFw Stuscha OR8 cam slv 1945.gif|Нарукаўная нашыўка на маскіровачны касцюм

У 1941 годзе на базе «Войскаў ў распараджэнні СС» узнікла арганізацыя войскаў СС, якая атрымала ў спадчыну званне штурмшарфюрар ад свайго папярэдніка.

Званне штурмшарфюрар не варта блытаць з найменнем пасады *штабсшарфюрар*, якая адпавядала пасадзе ротнага старшыні у савецкай арміі.

## Гл. таксама 
* Корпусныя колеры (Войскі СС)
* Званні і знакі адрознення войскаў СС

Катэгорыя:Воінскія званні СС
Свята-Троіцкая царква (Дастоева)

**Свята-Троіцкая царква** — мураваны праваслаўны храм у в. Дастоева Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца на вул. Леніна, 2а.

## Гісторыя 
14 верасня 1991 года быў закладзены першы камень у падмурак новага храма. 29 лістапада 1996 года храм быў асвячоны мітрапалітам Філарэтам.
Пабудавана паводле праекта архітэктара В. М. Аладава.

## Архітэктура 
Манументальны храм трактаваны ў стылізаваных формах старажытнарускага царкоўнага дойлідства. Цэнтральны кубападобны 2-ярусны аб’ём завершаны 5-купаллем, узбагачаным макаўкамі над шатром званіцы і сферычным пакрыццём паўкруглай апсіды з невялікімі рызніцамі. У сілуэце дамінуюць цыбулепадобны купал цэнтральнага цыліндрычнага светлавога барабана і шацёр высокай званіцы зграбных прапорцый. Тры ўваходы вырашаны 2-слуповымі рундукамі з вісячымі аркатурамі. Асноўная архітэктурная тэма — закамарнае завяршэнне праслаў фасадаў. У дэкаратыўным арсенале аркатурныя паясы, кілепадобныя какошнікі, цягнутыя лапаткі.

## Літаратура 
* Праваслаўныя храмы Беларусі: энцыклапедычны даведнік / А. М. Кулагін; [рэдакцыйны савет: Г. П. Пашкоў, Л. В. Календа]. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2007. — 653 с. 2000 экз. ISBN 978-985-11-0389-4.

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Іванаўскага раёна
Катэгорыя:Дастоева
Катэгорыя:1996 год у Беларусі
Катэгорыя:Храмы Пінскай і Лунінецкай епархіі
Катэгорыя:Храмы Святой Тройцы
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Вальмена Аладава