open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Кшыштаф Пендарэцкі

**Кшыштаф Пендарэ́цкі** (; , Дэмбіца, Польшча — ) — польскі кампазітар, дырыжор, педагог. Член Польскай АН у Кракаве (1994).

## Біяграфічныя звесткі 
Скончыў Акадэмію музыкі ў Кракаве (1957), з 1959 года выкладаў у ёй кампазіцыю, у 1972—1987 гадах рэктар. У 1973—1978 гадах выкладаў у Ельскім універсітэце (ЗША). Дырыжыраваў вядучымі сімфанічнымі аркестрамі (з 1973 года), вёў майстар-класы ў буйнейшых музычных цэнтрах Еўропы і ЗША і інш.

## Творчасць 
Творам уласцівы глыбокі мастацкі змест, шырокі спектр сродкаў выразнасці, выкарыстанне традыцый каталіцкай музыкі. У творчасці звяртаецца да агульначалавечай тэматыкі («Строфы» для сапрана, дэ-кламатара і 10 інструментаў, 1959; «Плач па ахвярах Хірасімы», 1960; араторыя «*Dies irae*», 1967, памяці ахвяр Асвенціма; «Касмагонія», 1970), рэлігійнай музыкі («Страсці паводле Лукі», 1965; «Ютрань», 1972; «Магніфікат», 1974; «*Te Deum*», 1980; «Польскі рэквіем», 1984) і інш. Аўтар опер («Д’яблы з Лудэна», 1969; «Страчаны рай», 1978; «Чорная маска», 1986; «Убу кароль», 1991), аркестравых твораў (3 сімфоніі, у т.л. «*II Chrristmas Symphony*», 1980; «*De natura sonoris I—II*», 1966—70; «Пасакалія», 1988; «Адажыо», 1989), інструментальных канцэртаў (2 віяланчэльных, скрыпічны, альтовы), камерна-інструментальнай музыкі.

Арыгінальная экспрэсіўнасць музыкі К. Пендарэцкага грунтуецца на глыбокім адчуванні магчымасцей сучасных гукавых сістэм і выкарыстанні іх ва ўсіх сферах кампазітарскай тэхнікі ад артыкуляцыі да формаўтварэння. Зрабіў адкрыцці ў гукавой каларыстыцы.

Музыку Кшыштафа Пендарэцкага выкарыстоўвалі ў фільмах такіх рэжысёраў, як Ален Рэнэ, Стэнлі Кубрык, Дэвід Лінч, Анджэй Вайда ды іншыя.

## Прэміі і ўзнагароды 
Дзяржаўная прэмія Польшчы 1968, 1984. Лаўрэат прэстыжных замежных узнагарод. Чатыры разы ён быў лаўрэатам прэміі «Грэмі».

Кавалер ордэна Белага Арла — найвышэйшага ордэна Польшчы.

## Літаратура 
* *Дубкова Т. А.* Пендарэцкі // 

Катэгорыя:Дырыжоры Польшчы
Катэгорыя:Кампазітары Польшчы
Катэгорыя:Скрыпачы Польшчы
Катэгорыя:Музычныя педагогі Польшчы
Катэгорыя:Кампазітары — аўтары рэквіемаў
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Малапольскім ваяводстве
Катэгорыя:Лаўрэаты Дзяржаўнай прэміі ПНР
Катэгорыя:Ганаровыя дактары ўніверсітэтаў Польшчы
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Быдгашча
Рыгор Яфімавіч Бераснёў

**Рыгор Яфімавіч Бераснёў** (нар. , с. Касіха, Алтайскі край — ) — Герой Савецкага Саюза (1945).

## Біяграфія 
26 чэрвеня 1944 года радавы 7-й стралковай роты 975-га стралковага палка 270-й стралковай Дзямідаўскай дывізіі 6-й арміі першага Прыбалтыйскага фронту Р. Я. Бераснёў з групай байцоў пераправіўся на левы бераг Заходняй Дзвіны ў раёне пасёлка Ула і ў рукапашнай схватцы выбіў ворага з траншэі. Цяжка паранены працягваў прыкрываць агнём пераправу часцей. Загінуў у гэтым баі.

Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена 24 сакавіка 1945 года.

Пахаваны ў Брацкай магіле аграгарадка Ула.

## Літаратура 
* Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: Воениздат, 1987. — Т. 1 /Абаев — Любичев/. — 911 с. — 100 000 экз. — ISBN отс., Рег. № в РКП 87-95382.

Катэгорыя:Пехацінцы Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Брацкая магіла (Ула)

**Брацкая магіла** — вайсковае пахаванне ў аграгарадку Ула Віцебскай вобласці.

## Апісанне 
Помнік — скульптура воіна з аўтаматам. Вышыня скульптуры-3 м. Устаноўлена на бетонным пастаменце, вышынёй — 2 м. Аснова пастамента — 3х3 м перад помнікам
размешчаны 7 мармуровых дошак з прозвішчамі загінуўшых. Плошча магілы — 22х12 м. Пахавана 111 воінаў і партызанаў, якія загінулі ў чэрвені 1944 годзе ў баях супраць нямецкіх войск.

## Вядомыя людзі, пахаваныя тут 
* Рыгор Яфімавіч Бераснёў, Герой Савецкага Саюза
* Іван Мікалаевіч Бярэзін, Герой Савецкага Саюза
* Мікалай Іванавіч Мітрафанаў, Герой Савецкага Саюза

## Літаратура 
* Брацкая магіла савецкіх воінаў і партызан // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал.: С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мінск : БелСЭ імя П. Броўкі, 1985. — С. 132.
* Голесник, С. Солдат наконец вернулся с войны / С. Голесник // Советская Белоруссия. — 2013. — 13 дек. — С. 2.

Катэгорыя:Брацкія магілы Бешанковіцкага раёна
Катэгорыя:Ула (аграгарадок)
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:1944 год у Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1944 годзе
Брацкая магіла (Клешчыно)

**Брацкая магіла** — вайсковае пахаванне ў в. Клешчыно Віцебскай вобласці.

## Апісанне 
Пахавана 129 воінаў, якія загінулі ў чэрвені 1944 годзе баях супраць нямецкіх войскаў пры вызваленні Бешанковіцкага раёна. Сярод пахаваных — Герой Савецкага Саюза Міхаіл Панцялеевіч Краўчанка.

## Помнік 
Помнік уяўляе сабой скульптуру воіна з аўтаматам у правай руцэ. Вышыня помніка 7,5 м, скульптуры — 3 м. Аснова 1,2х1,2 м. На пастаменце надпіс «Вечная слава нашым героям 1941—1945 гг.». У аснове пастамента размешчана пліта з прозвішчамі загінуўшых. Помнік устаноўлены ў 1969 годзе.
 

## Літаратура 
* Брацкая магіла савецкіх воінаў // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал.: С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мінск : БелСЭ імя П. Броўкі, 1985. — С. 129.

Катэгорыя:Брацкія магілы Бешанковіцкага раёна
Катэгорыя:Клешчыно
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:1944 год у Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1944 годзе
Міхаіл Панцялеевіч Краўчанка

**Міхаіл Панцялеевіч Краўчанка** (нар. , в. Галоўчына, Барысаўскі раён, Белгародская вобласць — ) — Герой Савецкага Саюза (1944).

## Біяграфія 
24 чэрвеня 1944 года, прайшоўшы з баямі некалькі дзясяткаў кіламетраў, Краўчанка з групай смельчакоў першым дасягнуў берагоў Заходняй Дзвіны ў раёне Узрэчча. Нягледзячы на лютае супраціўленне нямецкіх войск, не маючы сродкаў для пераправы, герой-гвардзеец знайшоў драўляную дошку, скінуў з сябе абмундзіраванне і з аўтаматам у руках рынуўся ўплаў. Прыклад з Краўчанкі ўзяла і астатняя група байцоў. Выкарыстоўваючы падручныя сродкі (броўны, галлё, дошкі), яны хутка фарсіравалі раку.

Агнём аўтаматычнай зброі і ручнымі гранатамі байцы знішчылі больш за два дзясяткі номецкіх салдатаў, тым самым стварылі плацдарм на левым беразе Заходняй Дзвіны. Пад прыкрыццём агню ініцыятара групы аўтаматчыкаў М. П. Краўчанкі на другі бок ракі амаль без страт пераправіўся батальён, а потым і іншыя палкі дывізіі.

Праследуючы праціўніка праз раку Ула ў раёне сяла Мартынава 26 чэрвеня 1944 года быў цяжка паранены, патануў у рацэ.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 22 ліпеня 1944 года радавому Краўчанку Міхаілу Панцялеевічу пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.

## Памяць 
На брацкай магіле на Кляшчынскіх могілках устаноўлены помнік (1965) воінам, якія загінулі пры вызваленні раёна, сярод якіх імя М. П. Краўчанкі.

7 мая 1970 года піянерскай дружыне Бачэйкаўскай школы прысвоена імя Героя Савецкага Саюза Міхаіла Панцялеевіча Краўчанкі.

## Літаратура 
* Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: Воениздат, 1987. — Т. 1 /Абаев — Любичев/. — 911 с. — 100 000 экз. — ISBN отс., Рег. № в РКП 87-95382.

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Белгародскай вобласці
Катэгорыя:Пехацінцы Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
СДЮШАР па спартыўных адзінаборствах (Мінск)

**Спецыялізаваная дзіцяча-юнацкая школа алімпійскага рэзерву № 7**, **СДЮШАР па спартыўных адзінаборствах** — дзяржаўная ўстанова Міністэрства спорту і турызму Рэспублікі Беларусь, якая размяшчаецца ў г. Мінску.

## Спецыялізацыя 
* вольная барацьба
* грэка-рымская барацьба
* дзюдо
* тэквандо
* самба
* кікбоксінг
* ушу

## Вядомыя выхаванцы 
* Ігар Жукаў
* Марына Уладзіміраўна Слуцкая
* 
* Кацярына Пракапенка
* Андрэй Фёдаравіч Казусёнак
* Аляксандр Піскуноў
* Вера Гарэлікава
* Пётр Раманкевіч
* Вадзім Васькоў
* Карэн Тумасян
* Максім Спарадэнка
* Кацярына Вярыга
* 
* Алег Ліхтаровіч
* Іван Каратыш
* Ілья Варчэня
* Ксенія Бакумава
* Лада Клімовіч
* Міхаіл Уладзіміравіч Сямёнаў
* 
* 
* Аляксандр Мікалаевіч Дзем’яновіч

## Спасылкі 
Государственное учреждение «Специализированная детско-юношеская школа олимпийского резерва по спортивным единоборствам»  

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы Мінска
Катэгорыя:Спорт у Мінску
Катэгорыя:Дзіцяча-юнацкія спартыўныя школы Беларусі
Катэгорыя:Самба ў Беларусі
Катэгорыя:Ушу ў Беларусі
Катэгорыя:Вольная барацьба ў Беларусі
Катэгорыя:Грэка-рымская барацьба ў Беларусі
Катэгорыя:Тэквандо ў Беларусі
Катэгорыя:Дзюдо ў Беларусі
Катэгорыя:Кікбоксінг у Беларусі
Катэгорыя:Вуліца Караля (Мінск)
Міхаіл Ціханавіч Кузняцоў

**Міхаіл Ціханавіч Кузняцоў** (, в. Вялікае Грыдзіна, Маскоўская вобласць — ) — Герой Савецкага Саюза (1945).

## Біяграфія 
У Вялікую Айчынную вайну на фронце з лютага 1944 года. 23 чэрвеня 1944 года стралковы ўзвод пад камандаваннем М. Ц. Кузняцова прарваў абарону праціўніка каля в. Дуброва і ў рукапашным баі выбіў яго з траншэі. 25 чэрвеня 1944 года М. Ц. Кузняцоў пераправіўся праз Заходнюю Дзвіну, знішчыў варожую куляметную кропку і аўтаматным агнём прыкрываў пераправу ўзвода. Загінуў у баі за расшырэнне плацдарма.

Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена 22 ліпеня 1944 года.

Пахаваны ў Брацкай магіле вёскі Дуброва.

## Літаратура 
* Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: Воениздат, 1987. — Т. 1 /Абаев — Любичев/. — 911 с. — 100 000 экз. — ISBN отс., Рег. № в РКП 87-95382.

Катэгорыя:Лейтэнанты СССР
Катэгорыя:Камандзіры ўзводаў у Вялікай Айчыннай вайне
Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Паўднёваміньская Вікіпедыя

**Паўднёваміньская Вікіпедыя** (паўднёвамін.: Wikipedia Bân-lâm-gú) — раздзел Вікіпедыі на паўднёваміньскай мове (адзін з дыялектаў кітайскай мовы).

Па колькасці артыкулаў паўднёваміньская Вікіпедыя займае -е месца сярод моўных раздзелаў Вікіпедыі.

## Гісторыя 
Паўднёваміньскі раздзел Вікіпедыі быў заснаваны ў Вікі-інкубатары ў красавіку 2003 года. 27 мая 2004 года раздзел быў перанесены на дамен zh-min-nan.wikipedia.org.

24 жніўня 2012 года створаны 10-тысячны артыкул. 

10 снежня 2015 года колькасць артыкулаў перавысіла 50 тысяч, а ўжо 20 снежня таго ж года колькасць артыкулаў павялічылася яшчэ ўдвая. 

22 верасня 2016 года быў створаны 150-тысячны артыкул.

На дадзены момант у паўднёваміньскім раздзеле Вікіпедыі колькасць артыкулаў скадае — .

## Гл. таксама 
* Кітайская Вікіпедыя

## Спасылкі 
* Галоўная старонка Паўднёваміньскай Вікіпедыі
* Аналіз найбольшых праглядаў за дзень

Паўднёваміньскі
Катэгорыя:Кітайская мова
Катэгорыя:З’явіліся ў 2003 годзе
Катэгорыя:Сіна-тыбецкія Вікіпедыі
Брацкая магіла (Галыні)

**Брацкая магіла** — вайсковае пахаванне ў в. Галыні, Бешанковіцкі раён, Віцебскай вобласці.

## Апісанне 
Помнік — скульптура воіна з аўтаматам ва ўзнятай правай руцэ. Вышыня помніка — 4 м, пастамента — 3,7 м. Перад пастаментам 5 надмагільнх пліт з мемарыяльнымі дошкамі на якіх змешчаны імёны загінуўшых. Агароджа — жалезная, 10х15 м. Пахавана 79 воінаў Савецкай арміі і партызан.

Помнік устаноўлены ў 1969 годзе.

## Вядомыя людзі, пахаваныя тут 
* Аляксандр Піліпавіч Возлікаў, Герой Савецкага Саюза
* Уладзімір Канстанцінавіч Далгоў, Герой Савецкага Саюза
* Сцяпан Іларыёнавіч Іларыёнаў, Герой Савецкага Саюза
* Армаіс Асатуравіч Саркісаў, Герой Савецкага Саюза

## Літаратура 
* Брацкая магіла савецкіх воінаў і партызан // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал.: С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мінск : БелСЭ імя П. Броўкі, 1985. — С. 126.

Катэгорыя:Брацкія магілы Бешанковіцкага раёна
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:1943 год у Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1943 годзе
Катэгорыя:Галыні (Бешанковіцкі сельсавет)
Ігар Матавіч

**Ігар Матовіч** (; нар. 11 мая 1973, Трнава) — славацкі дзяржаўны дзеяч.

Заснавальнік і лідар права-кансерватыўнай партыі «Звычайныя людзі». Дэпутат Нацыянальнага савета з 12 чэрвеня 2010 года па выніках парламенцкіх выбараў 12 чэрвеня 2010 года, у якіх удзельнічаў у спісе «Свабоды і салідарнасці» (SaS). Партыя Ігара Матовіча «Звычайныя людзі» перамагла на парламенцкіх выбарах 29 лютага 2020 года. 

З 21 сакавіка 2020 знаходзіўся на пасадзе прэм’ер-міністра Славакіі. На фоне ўрадавага крызісу з-за закупак расійскай вакцыны «Спадарожнік V» 30 сакавіка 2021 года сышоў у адстаўку. Зузана Чапутава даручыла сфармаваць новы ўрад міністру фінансаў Эдуарду Хэгеру.

## Заўвагі 
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Славакіі
Юрый Мікалаевіч Каралевіч

**Ю́ры Мікала́евіч Карале́віч** ( 26 красавіка 1955, Мінск) — беларускі мастак і выкладчык.

## Біяграфія 
Скончыў Мінскае мастацкае вучылішча ў 1975 годзе. У 1981 годзе скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (цяпер Беларуская дзяржаўная акадэмія мастацтваў) па спецыяльнасці «Манументальна-дэкаратыўнае мастацтва». Ад 1983 да 1999 працаваў на Мінскім мастацка-вытворчым камбінаце.

З 1999 года да 2001 года дэкан мастацкага факультэта Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў, потым дацэнт кафедры манументальна-дэкаратыўнага мастацтва.

У 1993 годзе стаў сябрам Беларускага саюза мастакоў.

## Творчасць 
Працуе ў манументальна-дэкаратыўным мастацтве і станковым жывапісе. Творы вызначаюцца геаметрызаванасцю кампазіцый, строгай лінеарнасцю формаў, яркай дэкаратыўнай колеравай гамай.

Сярод манументальных работ: вітражы для Веткаўскага музея стараабрадніцтва і беларускіх традыцый (Гомельская вобласць, 1982—1983 год), вітражы ў Навукова-даследчым інстытуце меліярацыі і воднай гаспадаркі (Мінск, 1984); будынку Глыбоцкага райвыканкама Віцебскай вобласці (вітражы, 1985). У 1990 годзе выканаў сграфіта для аблвыканкама ў Віцебску; мазаіку вітраж і сграфіта для Рэспубліканскай спартыўнай школы алімпійскага рэзерву, афармленне станцыі метро «Першамайская» ў Мінску.

З 1990 года займаецца актыўнай творчай дзейнасцю. Аўтар станковых карцін «Раніца» (1985), «Полымя Т. Касцюшкі» (1996), «Зімовая казка» (1997) і інш. З пачатку 2000 гадоў стварыў шэраг партрэтаў гістарычных асоб Беларусі — Рагвалода, Міндоўга, Гедзіміна, Альгерда, Тадэвуша Касцюшкі і іншых.

У 2001—2002 напісаў партрэты кампазітараў у Канцэртнай залы Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі. У 2003 годзе выканаў партрэты рэктараў у Зале пасяджэнняў БДЭУ. У 2008 годзе аформіў фасад Міжнароднага дзяржаўнага экалагічнага ўніверсітэта імя А. Д. Сахарава роспісам «Зялёная планета».

Удзельнічаў у рэспубліканскіх і міжнародных мастацкіх выстаўках. Праводзіў персанальныя выстаўкі ў Мінску і іншых гарадах Беларусі.

Катэгорыя:Мастакі Беларусі
Катэгорыя:Дэканы мастацкага факультэта БДАМ
Брацкая магіла (Фролкавічы)

**Брацкая магіла** — вайсковае пахаванне ў в. Фролкавічы, Бешанковіцкі раён, Віцебская вобласць. Знаходзіцца на ўсходняй ускраіне вёскі, злева ад дарогі Бешанковічы — Ула.

## Апісанне 
Помнік — скульптура воіна, які стаіць на калені з аўтаматам у правай руцэ і каскай у левай руцэ. Скульптура вышынёй — 2,5 м устаноўлена на бетонным пастаменце, вышынёй — 2,3 м і патсаментам — 2×2,5 м. У аснове пастамента — мармуровая пліта з прозвішчамі загінуўшчых. Магіла агароджана жалезнай гароджай 15×11 м. Пахавана 18 воінаў, якія загінулі ў баях супраць нямецкімі войскамі пры вызваленні Бешанковіцкага раёна ў чэрвені 1944 года.

Сярод пахаваных — Герой Савецкага Саюза Мікалай Васілевіч Крапцоў-Зайчанка.

Помнік устаноўлены ў 1969 годзе.

## Літаратура 
* Бешанковіцкі раён // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал.: С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мінск : БелСЭ імя П. Броўкі, 1985. — С. 119—134.

Катэгорыя:Брацкія магілы Бешанковіцкага раёна
Катэгорыя:Фролкавічы
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:1944 год у Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1944 годзе
Мікалай Васілевіч Крапцоў-Зайчанка

**Мікалай Васілевіч Крапцоў-Зайчанка** (нар. , с. Зярцалы, Ачынскі раён, Краснаярскі край — , Бешанковіцкі раён) — Герой Савецкага Саюза (1945).

## Біяграфія 
Вызначыўся пры фарсіраванні Заходняй Дзвіны. 26 чэрвеня 1944 года ў раёне в. Надзежына Шумілінскага раёна ўзвод пад яго камандаваннем пераправіўся на левы бераг ракі, першым авалодаў траншэямі праціўніка, захапіў і расшырыў плацдарм. У гэтым баі М. В. Крапцоў-Зайчанка загінуў.

Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена пасмертна 24 лютага 1945 года.
 
Пахаваны ў брацкай магіле вёскі Фролкавічы.
 

## Літаратура 
* Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: Воениздат, 1987. — Т. 1 /Абаев — Любичев/. — 911 с. — 100 000 экз. — ISBN отс., Рег. № в РКП 87-95382.

Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Пахаваныя ў Бешанковіцкім раёне
Катэгорыя:Разведчыкі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Камандзіры ўзводаў у Вялікай Айчыннай вайне
Брацкая магіла (Бешанковічы)

**Брацкая магіла** — вайсковае пахаванне ў гарадскім пасёлку Бешанковічах, Віцебскай вобласці. Знаходзіцца на
вуліцы Інтэрнацыянальная ў скверы каля школы. У брацкай магіле пахавана 187 чалавек.

## Помнік 
Скульптура двух воінаў. У аднаго з воінаў сцяг у левай руцэ, аўтамат прыжаты да грудзі. Другі воін стаіць на калене з вянком у правай руцэ. Вышыня скульптуры 2,5 м, пастамента з цэглы — 3 м. На пастаменце мармуровая дошка з надпісам «Вечная слава и память сынам Родины». У аснове — 5 дошак з прозвішчамі загінуўшых.

Жалезная агароджа, памерам — 20х20 м. Матэр’ял — жалезабетон, вышыня — 6 м.

Помнік устаноўлены ў 1956 годзе.

## Вядомыя людзі, пахаваныя тут 
* Мікалай Пятровіч Лугоўскі, Герой Савецкага Саюза
* Рыгор Іванавіч Спольнік, Герой Савецкага Саюза
* Георгій Філімонавіч Хараборкін, Герой Савецкага Саюза
* Майсей Фраймавіч Шварцман, Герой Савецкага Саюза

Надмогильная плита Луговскому Н.П..jpg|Мікалай Пятровіч Лугоўскі
Надмогильная плита Спольнику Г.И..jpg|Рыгор Іванавіч Спольнік
Надмогильная плита Хараборкину Г.Ф..jpg|Георгій Філімонавіч Хараборкін
Надмогильная плита Шварцману М.Ф..jpg|Майсей Фраймавіч Шварцман

## Літаратура 
* Брацкая магіла савецкіх воінаў // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал.: С. В. Марцэлеў [і інш.]. – Мінск : БелСЭ імя П. Броўкі, 1985. – С. 120.

Катэгорыя:Брацкія магілы Бешанковіцкага раёна
Катэгорыя:Культавыя збудаванні Бешанковічаў
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:1944 год у Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1944 годзе
Сцяг эрзян

**Нацыянальны сцяг эрзян** (, *Сцяг эрзянскага народа*) — нацыянальны сцяг эрзян, народа, што жыве ў Расіі.

## Апісанне сцяга 
Памер сцяга — у прапорцыі 1:2. Складаецца з трох гарызантальных палас аднолькавай шырыні, верхняя — белага, сярэдняя — чырвонага і ніжняя — чорнага колеру. Ён быў распрацаваны Валянцінам Дзявяткіным і ўхвалены аб’яднаннем «Масторава» у 1990 годзе. Асноўныя колеры «паўтараюць колеры ўзораў мужчынскіх і жаночых эрзянскіх нацыянальных касцюмаў».

## Тлумачэнне колераў сцяга 
Чорны колер — гэта не толькі колер зямлі, але і колер пулая — насцегнавай часткі эрзянскага жаночага нацыянальнага касцюму. Адсюль напрошваецца выснова, што для продкаў эрзян чорны колер — гэта не колер жалобы, а колер, які сімвалізуе ўрадлівасць і жаночы пачатак. У больш шырокім значэнні — гэта Мастарава (даслоўна Маці-зямля ад  — зямля,  — маці). Калі лічыць пры гэтым чырвоны колер крывёю — сімвалам народа эрзян, а белы — сімвалам Інешкіпаза (Вярхоўны Бог), то атрымліваецца наступны сэнсавы шэраг: «Інешкіпаз-Эрзя-Масторава».

Акрамя асноўнай трактоўкі значэнняў колераў абгрунтаваным будзе лічыць таксама наступную трактоўку: Мастарава (чорны колер), дае апору і жыццё эрзе (чырвоны колер), які жыве і працуе на ёй, над імі Інешкіпаз (белы колер), які абараняе іх і апякуецца ім.

## Спасылкі 
Эрзяне
Катэгорыя:Эрзя
Фундж

**Фундж** (), або **Сіна́рскі султанат** () — назва дзяржавы і кіруючай у ёй дынастыі на тэрыторыі сучаснага Судана ў XVI ст. — XIX ст.

## Гісторыя 
У канцы XV ст., калі Макурыя і Алодыя, хрысціянскія дзяржавы Нубіі, прыйшлі ў заняпад, уладу на поўначы рэгіёна захапіў Абдала Джамаа, правадыр арабскага племені руфаа, які спрыяў распаўсюджванню іслама. На поўдні рэгіёна ўзмацнілася племя фундж. Яго паходжанне з'яўляецца спрэчным. Пазнейшая традыцыя дзяржавы Фундж сцвярджала, што заснавальнікам племені быў араб аль-Хадж Фарадж аль-Фуні. Сучасныя навукоўцы мяркуюць, што фундж былі тубыльцамі Нубіі або выхадцамі з Паўднёвага Судана. 

Відавочна, фундж спачатку захапілі Алодыю. У 1504 г. яны перамаглі Абдалу Джамаа, што лічыцца пачаткам стварэння іх дзяржавы. У 1523 г. у пісьмовых крыніцах з'явіліся звесткі пра Амару Дунка, першага манарха дзяржавы Фундж. Яму прыпісваецца заснаванне сталіцы Сенар. У 1585 г. фунджская армія спыніла наступ асманаў уздоўж Ніла на поўдзень. Узмацненне адбылося пры султане Адлане I (1606 — 1612 гг.), які ўсталяваў мір з суседняй хрысціянскай Эфіопіяй. Росквітам палітычнай магутнасці стаў перыяд кіравання Бады II (1645 — 1681). Ён імкнуўся пашырыць уплыў Фундж на паўночным усходзе Афрыкі і кантраляваць узбярэжжа Чырвонага мора. 

У 1718 г. нашчадкі Бады II фактычна страцілі ўладу. Іх пераемнікі фармальна адносілі сябе да той жа дынастыі, але паступова страчвалі ўплыў на падданых. Саслабленне дзяржавы адбылося з-за працяглага канфлікта з Эфіопіяй у 1741 — 1773 гг. і гандлёвай канкурэнцыі з суседнім Дарфурскім султанатам. У 1821 г. армія Мухамеда Алі вымусіла апошняга манарха Бады IV перадаць свае землі ў склад Егіпта.  

## Спасылкі 
* The Funj 
* FUNJ KINGDOM - Blue Nile state
* The Sudan of the Three Niles: The Funj Chronicle  

Катэгорыя:Нубія
Катэгорыя:Гісторыя Судана
Катэгорыя:Гістарычныя дзяржавы Афрыкі
Моцарткугель

**Моцарткугель** (, даслоўна *Моцартава кулька*) — кандытарскі выраб з шакаладу, фісташкавага гарэху, марцыпану і нугі. Быў створаны ў 1890 годзе зальцбургскім кандытарам Паўлем Фюрстам і названы ў гонар кампазітара Вольфганга Амадэя Моцарта. Першапачаткова называўся *Mozart-Bonbon* (ад  — цукерка).

Арыгінальныя Моцарткуглі дагэтуль вырабляюцца рукамі фірмай «Кандытарская Фюрста» ў Зальцбургу. Праз адсутнасць аўтарскіх правоў, цукеркі пад такой назвай вырабляе таксама цэлы шэраг фірмаў у Аўстрыі і Германіі.

## Спасылкі 
* Konditorei Fürst Salzburg
* Mirabell-Mozartkugeln
* Reber-Mozartkugeln

Катэгорыя:Цукеркі
Катэгорыя:Аўстрыйская кухня
Катэгорыя:Вольфганг Амадэй Моцарт
Сцяпан Іларыёнавіч Іларыёнаў

**Міхаіл Ціханавіч Кузняцоў** (нар. , в. Кіўсерт-Янішава Вурнарскага раёна — , Бешанковіцкі раён) — Герой Савецкага Саюза (1945).

## Біяграфія 
Пасля службы ў арміі, быў дэмабілізаваны і жыў у роднай вёсцы, дзе ўдзельнічаў у стварэнні калгаса. З 1936 года пераехаў у в. Бурсак Ібрэсінскага раёна. У 1941 годзе зноў прызваны ў армію, з сакавіка 1942 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Двойчы быў паранены. У чэрвені 1944 года гвардыі яфрэйтар Сцяпан Іларыёнаў быў стралком 158-га гвардзейскага стралковага палка 51-й гвардзейскай стралковай дывізіі 6-й гвардзейскай арміі першага Прыбалтыйскага фронту. 25 чэрвеня 1944 года пад варожым агнём Сцяпан Іларыёнавіч адным з першых пераправіўся цераз Заходнюю Дзвіну ў раёне в. Балбечча Бешанковіцкага раёна і прыняў актыўны ўдзел у баях за плацдарм.

Узначаліўшы групу байцоў, павёў іх у атаку. Праціўнік быў выбіты з траншэі, а кулямётная кропка — знішчана. Дзякуючы дзеянням групы рота Іларыёнава здолела вызваліць в. Залужжа і забяспечыць спрыяльныя ўмовы для пераправы ўсяго палка. У баі Іларыёнаў атрымаў раненні, але працягваў змагацца. Ён памёр у шпіталі 27 чэрвеня 1944-га ад атрыманых раненняў, пахаваны ў брацкай магіле вёскі Галыні.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 22 ліпеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі яфрэйтар Сцяпан Іларыёнаў пасмяротна быў удастоены высокага звання — Герой Савецкага Саюза.

## Узнагароды 
* Герой Савецкага Саюза
* Ордэн Леніна
* Медаль «Залатая Зорка»
* Ордэн Чырвонай Зоркі

## Памяць 
У яго гонар названа вуліца і помнік у Вурнарах. 22 ліпеня 2015 года у в. Кіўсерт-Янішава быў усталяваны памятны камень.

## Літаратура 
* Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: Воениздат, 1987. — Т. 1 /Абаев — Любичев/. — 911 с. — 100 000 экз. — ISBN отс., Рег. № в РКП 87-95382.

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Чувашыі
Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Пехацінцы Вялікай Айчыннай вайны
Павел Міхайлавіч Гундзіловіч

**Павел Міхайлавіч Гундзіловіч** (, Ліцвяны, Мінскі павет, Мінская губерня, Расійская імперыя — , Наўгародская вобласць, РСФСР, СССР) — савецкі военачальнік, камандзір 4-й роты 2-га батальёна 1075-га стралковага палка . Кіраваў абаронай у раёне Дубасекава (Валакаламскі раён), дзе 16 лістапада 1941 года яго рота разам з іншымі падраздзяленнямі дывізіі адбівала ўдары нямецкіх танкаў.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 23 мая 1902 года ў в. Ліцвяны Мінскага павета Мінскай губерні ў сям’і рабочага.

У 1924 годзе паступіў у Аб’яднаную беларускую вайсковую школу, якую скончыў у 1927 годзе. Да 1938 года служыў на Далёкім Усходзе камендантам участка ў порце Находка Уладзівастоцкага пагранатрада да васямнаццаці танкаў суперніка.

У канцы снежня 1941 года, калі дывізія была адведзена на фармаванне, у полк прыехаў карэспандэнт газеты «Красная звезда» А. Ю. Крывіцкі, якому капітан Гундзіловіч па памяці назваў прозвішчы 28-і забітых і зніклых без вестак байцоў, якіх ён змог успомніць. 22 студзеня 1942 года ў газеце «Красная звезда» Крывіцкі змясціў нарыс пад загалоўкам «Пра 28 загінулых герояў», які паклаў пачатак афіцыйнай версіі па 28 герояў-панфілаўцаў.

Камандзір 2-га батальёна 23-га гвардзейскага стралковага палка капітан П. М. Гундзіловіч прымаў удзел у савецкім контрнаступленні пад Масквой. У ходзе наступлення ў снежні 1941 — лютым 1942 гадоў яго батальён вызваліў 18 населеных пунктаў, захапіў 80 аўтамашын. 8 лютага 1942 года ў баі за сяло Барадзіно (за 30 кіламетраў ад горада Старая Руса) адбіў дзве атакі праціўніка сілай да палка, які спрабаваў злучыцца з асноўнымі сіламі сокалаўскай групы. Праціўнік страціў да 800 чалавек забітымі, на чале з камандзірам нямецкага палка. За гэты эпізод быў узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга.

Загінуў 10 красавіка 1942 года. Акалічнасці гібелі апісаў былы камісар 1075-га стралковага палка палкоўнік у адстаўцы А. Мухамед’яраў так: «За паўгадзіны да яго гібелі я быў у яго зямлянцы. Раніцай 10 красавіка 1942 года камбат Гундзіловіч П. М. сабраў у сваёй зямлянцы ўсіх старшын рот. Гэта быў апошні інструктаж перад убыццём яго ў штаб палка на новую пасаду намесніка камандзіра палка па страявой. У гэты час проста ў зямлянцы разарваўся цяжкі артылерыйскі снарад. 11 чалавек загінулі, у тым ліку і Павел Міхайлавіч».

Першапачаткова пахаваны ў вёсцы Какачава Ленінградскай вобласці, пазней перапахаваны ў брацкай магіле ў пасёлку Першамайскі Холмскага раёна Наўгародскай вобласці.

Пасмяротна прадстаўлены камандаваннем палка да звання Героя Савецкага Саюза, аднак быў узнагароджаны ордэнам Леніна.

## Узнагароды 
* ордэн Чырвонай Зоркі (17 студзеня 1942),
* Ордэн Чырвонага Сцяга (6 чэрвеня 1942 года),
* ордэн Леніна (21 чэрвеня 1942).

Катэгорыя:Нарадзіліся ва Уздзенскім раёне
Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Пахаваныя ў Наўгародскай вобласці
Антон Іванавіч Якімовіч

**Антон Іванавіч Якімовіч** (, Кокатава, Мсціслаўскі павет, Расійская імперыя — , Беластоцкая вобласць, БССР) — савецкі ваенны дзеяч, удзельнік Першай сусветнай і Вялікай Айчыннай вайны, генерал-маёр (1942).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Беларус.

З 1899 па 1901 год працаваў у Харкаве, Кіеве і Тбілісі рабочым на паравым млыне і фабрыцы мазаічных плітак. Актыўна ўдзельнічаў у стачках, забастоўках, распаўсюджваў рэвалюцыйныя лістоўкі. За ўдзел у рэвалюцыйных выступленнях яго двойчы арыштоўвалі.

Удзельнічаў у баях на Паўднёва-Заходнім фронце Першай сусветнай вайны. У перыяд Лютаўскай рэвалюцыі служыў у 100-й артылерыйскай брыгадзе, быў абраны старшынёй батарэйнага і брыгаднага камітэтаў, намеснікам старшыні камітэта дывізіі, членам прэзідыума карпуснога салдацкага камітэта, дэлегатам двух салдацкіх з’ездаў Паўднёва-Заходняга фронту.

У студзені 1918 года добраахвотна ўступіў у Чырвоную армію і быў залічаны ў Ціраспальскі атрад памочнікам начальніка па артылерыі. Удзельнічаў у аперацыі па раззбраенні гайдамацкага кавалерыйскага палка ў раёне нямецкай калоніі ва Украіне, у баях на Паўднёва-Заходнім і Заходнім франтах — камандзірам дывізіёна.

У 1919 годзе ўдзельнічаў у баях супраць белагвардзейскіх фарміраванняў Дзянікіна ў раёне Кіева, Жытоміра, Фастава.

У 1920 годзе ўдзельнічаў у польска-савецкай вайне на тэрыторыі Украіны. За ўдзел у грамадзянскай вайне занесены па загаду Рэўваенсавета 12-й арміі на Чырвоную дошку.

## Узнагароды 
Узнагароджаны медалямі і ордэнамі: Айчыннай вайны 1-й ступені, Кутузава 2-й ступені, Працоўнага Чырвонага Сцяга, Чырвонага Сцяга (двойчы).

Катэгорыя:Генерал-маёры СССР
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Мсціслаўскім раёне
Катэгорыя:Памерлі ў Беластоцкай вобласці
Катэгорыя:Удзельнікі Першай сусветнай вайны
Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Панаётыс Пікраменас

**Панаётыс Пікраме́нас** (; , ) — грэчаскі суддзя і палітык, які з 9 ліпеня 2019 года займае пасаду намесніка прэм’ер-міністра Грэцыі. Пікраменас ненадоўга выконваў абавязкі прэм’ер-міністра Грэцыі з 16 мая па 20 чэрвеня 2012 года, пасля таго, як заканадаўчыя выбары ў маі 2012 года прывялі да адсутнасці большасці галасоў у палітычных партый, якія бралі ўдзел у выбарах.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Афінах і з’яўляецца сынам Ота Пікраменаса, ураджэнца Патраў і ўладальніка кампаніі «Грэчаскі саюз замежнай прэсы». Дзед па бацьку, Такіс Пікраменас, быў заснавальнікам гэта кампаніі.

Пікраменас скончыў нямецкую афінскую школу ў 1963 годзе і юрыдычную школу ў Афінскім універсітэце ў 1968 годзе. Скончыў аспірантуру ва ўніверсітэце Пантэон-Асас і працаваў юрыстам у Афінах і Лондане, пакуль не стаў дакладчыкам Дзяржаўнага савета ў 1976 годзе. У Савеце займаў кіруючыя пасады, пакуль не быў прызначаны старшынем Савета ў 2009 годзе. Ён таксама займаў пасаду генеральнага дырэктара Нацыянальнай школы суддзяў з 2005 па 2009 гады, а таксама працаваў у шэрагу заканадаўчых камітэтаў пры Міністэрстве юстыцыі, а з 1991 па 1993 гады быў спецыяльным саветнікам па судовых справах прэм’ер-міністра Канстантынаса Міцатакіса.

Прэзідэнтам Караласам Папульясам быў прызначаны на пасаду прэм’ер-міністра 16 мая 2012 года, пасля таго як урад не здолеў сфарміравацца пасля парламенцкіх выбараў 6 мая. Ён кіраваў урадам тэхнакратаў напярэдадні выбараў 17 чэрвеня.

## Спасылкі 
* Біяграфія на IN.gr.

Катэгорыя:Суддзі Грэцыі
Джон Паўэл (кінакампазітар)

**Джон Па́ўэл** (; нар. , Лондан, Вялікабрытанія) — англійскі кампазітар і дырыжор, найбольш вядомы, як аўтар музыкі для кіно.

## Выбраная фільмаграфія 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Кампазітары XX стагоддзя
Катэгорыя:Кампазітары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Кінакампазітары Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Эні»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі Ivor Novello Awards
Мілуцін (Кнежавіч)

**Епіскап Мілуцін** (свецкае імя **Міхайла Кнежавіч**, ; 10 студзеня 1949 г., сяло Міячы, Калубарская акруга, Сербія — 30 сакавіка 2020, Бялград) — епіскап Сербскай праваслаўнай царквы, епіскап .

## Біяграфія 
Нарадзіўся 10 студзеня 1949 года ў вёсцы Міячы пад Валевам, у сям’і Міларада і Цветы (народжанай Петравіч).

У 14-гадовым узросце прыйшоў у . У 1967 годзе паступіў у манаскую школу ў , пасля заканчэння якой вярнуўся ў Каону.

У Каонскім манастыры быў паслушнікам да 26 кастрычніка 1968 года, калі епіскап Шабацкі і Валеўскі  пастрыг яго ў манахі ў манастыры . На наступны дзень у тым жа манастыры епіскап Іааан пасвяціў яго ў сан дыякана, а праз дзесяць дзён, 8 лістапада ў , у іераманаха.

Скончыў Духоўную семінарыю святога Савы ў Бялградзе, пасля чаго навучаўся на Багаслоўскім факультэце Бялградскага ўніверсітэта, а працягнуў — на факультэце святога Савы ў Ліберцівіле. На працягу 6 месяцаў служыў сакратаром  і яшчэ 6 месяцаў парафіяльным святаром у Ніягары, ЗША. Па вяртанні на радзіму прызначаны настаяцелем Каонскага манастыра.

У маі 2003 года рашэннем  абраны епіскапам .

20 ліпеня 2003 года ў  хіратанісаны ў епіскапа Аўстралійскага і Новазеландскага. Хіратонію здзейснілі: Патрыярх Сербскі , мітрапаліт  , мітрапаліт  , епіскап  , епіскап  , епіскап  Ірыней (Гаўрылавіч), епіскап   , епіскап  , епіскап   .

30 снежня таго ж года ў Савінскім манастыры ў Канберы адбылося яго насталаванне, якое ўзначаліў яго папярэднік у Аўстраліі епіскап .

27 мая 2006 года епіскап Мілуцін быў прызначаны на адноўленую Валеўскую кафедру. Яго інтранізацыя адбылася 26 верасня ў Валеве.

3 чэрвеня 2013 года пацярпеў у аўтакатастрофе на шашы Бялград-Ніш непадалёк ад Крнева, вяртаючыся са .

Памёр 30 сакавіка 2020 года ў Бялградзе ад наступстваў каронавірусу.

Катэгорыя:Памерлі ад каранавіруснай інфекцыі COVID-19
Катэгорыя:Праваслаўныя епіскапы
Катэгорыя:Сербская праваслаўная царква
Катэгорыя:Рэлігійныя дзеячы Сербіі
Отан Гедэман

**О́тан Ге́дэман** (; 29 красавіка 1887, в. Мнішчызна, Рэчыцкі павет, Мінская губерня, Расійская імперыя, цяпер Васілевічы, Рэчыцкі раён, Гомельская вобласць — 18 мая 1937, Вільня, Польская Рэспубліка) — беларускі і польскі гісторык, краязнаўца, педагог.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў ваколіцах Мінска ў сям’і датчаніна Магнуса Яна Гедэмана і полькі Ядвігі з Андрыеўскіх. Бацька працаваў інжынерам-меліяратарам. Скончыў гімназію ў Гомелі, за ўдзел у рэвалюцыйным руху выключаны з Кіеўскага ўніверсітэта. Вярнуўся ў бацькоўскі фальварак пад Гомелем. Пасля сканчэння Першай сусветнай вайны бальшавікі адабралі маёнтак, і Отан з жонкай і дзецьмі з’ехаў у II Рэч Паспалітую. З 1922 года працаваў настаўнікам гісторыі ў Браслаўскай гімназіі. З пачатку 1930-х — у Друі.

Хварэў на сухоты. Памёр у Вільні пасля перанесенай аперацыі. На старонках месячніка «Echa Leśne» змяшчаў артыкул па гісторыі Белавежскай пушчы, складзеных на аснове архіваў. Апошняя праца пра Белавежскую пушчу пабачыла свет ужо па яго сконе.

## Творы 
* *Historja Powiatu Brasławskiego* (1930)
* *Dawne puszcze i wody* (1934)
* *Dzisna i Druja. Magdeburskie miasta* (1934)
* *Graf Manuzzi* (1935)
* *Głębokie. Szkic dziejów* (1935)
* *Testamenty brasławsko-dziśnienskie XVII—XVIII wieku jako źródło historyczne* (1935)
* *Szkoły walerjanowskie X.X. Pijarów łużeckich* (1937)
* *Dzieje puszczy Białowieskiej w Polsce przedrozbiorowej w okresie do 1798 roku* (1939, pracę ukończył Wiktor Hartman)

## Ушанаванне памяці 
У 2012 годзе на будынку Браслаўскага гісторыка-краязнаўчага музея адкрытая памятная дошка Отану Гедэману.

## Літаратура 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Энцыклапедыя Белавежскай пушчы 
* Отан Гедэман і яго кнігі па гісторыі Віленшчыны 
* Польскі біяграфічны інтэрнэт-слоўнік  

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Гісторыкі Беларусі
Катэгорыя:Педагогі Беларусі
Катэгорыя:Краязнаўцы Беларусі
Катэгорыя:Гісторыкі Польшчы
Катэгорыя:Педагогі Польшчы
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Рэчыцкім раёне
Катэгорыя:Памерлі ад туберкулёзу
Дзяржаўны савет Грэцыі

**Дзяржаўны савет Грэцыі** () — адначасова адміністрацыйны орган і **Вярхоўны адміністрацыйны суд Грэцыі**. Такім чынам, яго роля дваістая. Дзяржаўны савет Грэцыі — член Асацыяцыі Дзяржаўных саветаў і Вярхоўных судоў адміністрацыйнай юрысдыкцыі Еўрасаюза, а таксама Міжнароднай асацыяцыі Вярхоўных судоў адміністрацыйнай юрысдыкцыі. Дзяржаўны савет размяшчаецца ў будынку Арсакіёна ў цэнтры Афін.

## Склад 
Дзяржаўны савет узначальвае яе старшыня, які абіраецца з ліку членаў Савета ад Кабінету міністраў Грэцыі тэрмінам на чатыры гады. Суд складаецца са Старшыні Савета, 10 намеснікаў, 53 членаў (суддзяў), 56 асацыяваных саветнікаў (выкладчыкаў права) і 50 памочнікаў суддзяў, усе яны павінны быць выпускнікамі Нацыянальнай школы суддзяў.

## Юрысдыкцыя 
Дзяржаўны савет у Грэцыі ажыццяўляе сваю юрысдыкцыю праз Пленарныя пасяджэнні або ў шасці прававых палатах (Α, Β, Γ, Δ, Ε і ΣΤ). Кожная з палат можа складацца з пяці або сямі членаў. Юрысдыкцыя пленарных пасяджэнняў вызначаецца законам (Заканадаўчы дэкрэт 170/1973, артыкул 14), у той час як кампэтэнцыя палат вызначаецца законам і прэзідэнцкімі ўказамі, прапанаванымі міністрам юстыцыі пасля разгляду Савета.

Да кампэтэнцыі Дзяржаўнага савета адносіцца, у прыватнасці, наступнае:
* Адмена нарматыўных актаў і пастаноў адміністрацыйных органаў улады з прычыны парушэння імі закону або перавышэння ўладных паўнамоцтваў;
* Перагляд пастаноў ніжэйшых па ўзроўню адміністрацыйных судоў;
* Разгляд адміністрацыйных рознагалоссяў істотнага парадку паміж дзяржаўнымі органамі.

Пасля ўнясення канстытуцыйнай папраўкі 2001 года пленарнае пасяджэнне (а не палаты) - адзіны кампэтэнтны судовы орган, які можа вызначаць пытанне пра законнасць прынятых выканаўчымі органамі ўлады адміністрацыйных актаў. Пленарнае пасяджэнне таксама кампэтэнтна разглядаць хадайніцтвы ў выпадках:
# Прадстаўляюць агульны інтарэс, калі прэзідэнт краіны непасрэдна звяртаецца да Савета;
# Калі адна з палат звяртаецца да Савета. Палаты могуць накіроўваць найбольш важныя справы ў пленарнай сесіі, калі вынесенае адміністрацыйным органам пастанова прынята з перавышэннем улады або з парушэннем закону.

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка Дзяржаўнага Савета Грэцыі

Катэгорыя:Суды паводле алфавіта
Катэгорыя:Адміністрацыйныя суды
Катэгорыя:Судовая сістэма Грэцыі
Катэгорыя:Дзяржаўны лад Грэцыі
Катэгорыя:Афіны
Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 1929 годзе
Ардашынскі сельсавет

**Ардашы́нскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Смаргонскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Ардашы.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Вярэбушкаўскі сельсавет** у складзе Смаргонскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Вярэбушкі. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Ардашы, сельсавет перайменаваны ў Ардашынскі. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Крэўскага сельсавета.

20 красавіка 1962 года ў склад Ракавецкага сельсавета з Крэўскага сельсавета перададзены 15 населеных пунктаў (Ардашы, Арляняты, Балобаны, Біцяняты, Вішнёўка, Вярэбушкі, Гайлешы, Каранды, Копцевічы, Куты, Малявічы, Навасёлкі, Равок, Чатыркі і Янушы), наўзамен у склад Крэўскага сельсавета перададзены 9 населеных пунктаў (Вавукі, Дойнеўцы, Ермакі, Клышкі, Крыўск, Кунцаўшчына, Мікулеўшчына, Ракаўцы і Ракуцева), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Ардашы, сельсавет перайменаваны ў Ардашынскі сельсавет. 25 чэрвеня 2008 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Крэўскага сельсавета.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 23 населеныя пункты: вёскі Ардашы, Арляняты, Балобаны, Баярск, Біцяняты, Вішнёўка, Вярэбушкі, Гейлешы, Каранды, Качаны, Копцевічы, Круглянка, Куты, Малявічы, Мілэйкава, Навасёлкі, Пераходы, Равок, Труханава, Чатыркі, хутары Асманоўка, Вішнёўка, Галавацішкі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Смаргонскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1960 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1962 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2008 годзе
Брацкая магіла (Дуброва)

**Брацкая магіла** — вайсковае пахаванне ў в. Дуброва, Бешанковіцкі раён, Віцебскай вобласці.

## Апісанне 
На паўночна-ўсходняй ускраіне вёскі. Пахавана 338 воінаў Савецкай Арміі, якія загінулі ў баях супраць нямецкіх войск у 1944 годзе. Сярод пахаваных — Герой Савецкага Саюза Міхаіл Ціханавіч Кузняцоў.

Помнік устаноўлены ў 1969 годзе
 

## Літаратура 
* Бешанковіцкі раён // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал.: С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мінск : БелСЭ імя П. Броўкі, 1985. — С. 119—134.

Катэгорыя:Брацкія магілы Бешанковіцкага раёна
Катэгорыя:Дуброва (Бешанковіцкі раён)
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:1944 год у Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1944 годзе
Басілікі Тану-Хрыстафілу

**Басілікі́ Та́ну-Хрыстафі́лу** (; 3 лістапада 1950 года) — грэчаская суддзя, да часу займала пасаду прэм’ер-міністра Грэцыі ў 2015 годзе падчас падрыхтоўкі да датэрміновых парламенцкіх выбараў. Басілікі з’яўляецца першай жанчынай, якая займала пасаду прэм’ер-міністра Грэцыі.

## Біяграфія 
Нарадзілася ў Халкісе. Вывучала права ў Афінскім універсітэце, а таксама скончыла аспірантуру па еўрапейскім праве ў парыжскім універсітэце Пантэон-Асас. У судовай сістэме Грэцыі пачала працаваць у 1975 годзе. У 1992 годзе ачоліла Суд першае інстанцыі. У 1996 годзе заняла пасаду апеляцыйнага суддзі, а пасля ачоліла прэзідэнтам апеляцыйны суд у 2005 годзе.

20 жніўня 2015 года Алексіс Цыпрас, які займаў пасаду прэм’ер-міністра Грэцыі са студзеня 2015 года, падаў у адстаўку і папрасіў сфарміраваць часовы ўрад да таго, як датэрміновыя выбары маглі быць праведзены 20 верасня. Канстытуцыйна, перш чым прызначаць часовы ўрад, прэзідэнт Грэцыі дазволіў апазіцыйным партыям на некалькі дзён паспрабаваць сфарміраваць уласны ўрад, аднак дамовіцца апазіцыя паміж сабой не здолела. Таму, паводле канстытуцыі часовым прэм’ер-міністрам была прызначана Тану-Хрыстафілу, як кіраўнік аднаго з трох вярхоўных судоў Грэцыі. 27 жніўня Басілікі была афіцыйна прызначана на пасаду, а на наступны дзень яна дала прысягу. Пасаду займала да 20 верасня, пасля чаго прэм’ер-міністрам зноў стаў Алексіс Цыпрас.

Тану-Хрыстафілу займала пасаду кіраўніка касацыйнага суда, аднаго з трох найвышэйшых судоў Грэцыі з 1 ліпеня 2015 года, і ў цяперашні час з’яўляецца галоўным суддзёй у Грэцыі. Яна выкладае грамадзянскае права ў Нацыянальнай школе суддзяў Грэцыі і з 2012 года з’яўляецца прэзідэнтам Грэчаскай асацыяцыі суддзяў і пракурораў.

## Спасылкі 
* Профіль на People Pill.

Катэгорыя:Кіраўнікі Еўропы XXI стагоддзя
Катэгорыя:Палітыкі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Грэцыі
Катэгорыя:Суддзі Грэцыі
Катэгорыя:Жанчыны-палітыкі
Лашанскі сельсавет (Смаргонскі раён)

**Лаша́нскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Смаргонскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Лашаны.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як **Рамцэльскі сельсавет** у складзе Смаргонскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Рамцэлі. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Лашаны, сельсавет перайменаваны ў Лашанскі, у склад Беніцкага сельсавета Маладзечанскага раёна перададзены вёскі Юраўшчына і Дзедаўшчына. 31 сакавіка 1958 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Ракавецкага (2 населеныя пункты: Драздзішкі і Кунцаўшчына) і Сінькоўскага (11 населеных пунктаў: Дахны, Казароўшчына, Карачоўшчына, Лашаны, Леанполле, Ленкаўшчына, Мілідаўшчына, Місіншчына, Рымцэлі, Серадзі і Шлямкі) сельсаветаў.

На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 13 населеных пунктаў.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Смаргонскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1958 годзе
Панізоўскі сельсавет

Назву **Панізо́ўскі сельсавет** маюць:

* Панізоўскі сельсавет — назва Бабініцкага сельсавета Аршанскага раёна Віцебскай вобласці ў 1924—2009 гадах
* Панізоўскі сельсавет — назва Сінькоўскага сельсавета Смаргонскага раёна Гродзенскай вобласці ў 1940—1954 гадах
Брацкая магіла (Саннікі)

**Брацкая магіла** — вайсковае пахаванне ў в. Саннікі, Бешанковіцкі раён, Віцебская вобласць. Помнік знаходзіцца за 0,2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі.

## Апісанне 
Помнік — скульптура воіна з аўтаматам ва ўзнятай правай руцэ. Вышыня скульптуры 3 м. Пастамент вышыней 3,2 м. Аснова 1,2×1,2 м. На пастаменце надпіс: «Вечная слава воинам — героям». У аснове пастамента размешчаны пліты з прозвішчамі загінулых. На асобных шыльдах прозвішчы Герояў Савецкага Саюза. Пахавана 102 чалавекі.

Магіла агароджана жалезнай агароджай памерам 13х15 м.

Помнік устаноўлены ў 1964 годзе.

## Вядомыя людзі, пахаваныя тут 
* Мікалай Дзмітрыевіч Вяснін, Герой Савецкага Саюза
* Антон Трафімавіч Маслікаў, Герой Савецкага Саюза
* Булат Янбулатавіч Янтыміраў, Герой Савецкага Саюза
* Мірза Гедэолавіч Гелавані, грузінкі паэт, Герой Савецкага Саюза

## Літаратура 
* Брацкая магіла савецкіх воінаў і партызан // Збор помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Віцебская вобласць / рэдкал.: С. В. Марцэлеў [і інш.]. — Мінск : БелСЭ імя П. Броўкі, 1985. — С. 130.

Катэгорыя:Брацкія магілы Бешанковіцкага раёна
Катэгорыя:Гісторыка-культурныя каштоўнасці Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:1944 год у Беларусі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1944 годзе
Катэгорыя:Саннікі (Бешанковіцкі раён)
Ворас

**Во́рас** (), **Ніджэ** () — горы на граніцы паміж Паўночнай Македоніяй і Грэцыяй. Самы высокі пік — Каймакчалан вышынёй 2524 метраў. Па назве піка Каймакчалан, часта так называюць і саму гару, асабліва ў Грэцыі.

Па месцазнаходжанню і геалагічным складзе гара падобная да гор Якупіца і Баба. Утварылася ў эру палеазою, а ў найвышэйшым пункце мае вапняк часоў мезазою. Гора Ніджэ вядомая багатай фаўнай. Тут існуе шмат відаў жывёл, якія сустракаюцца як у Міжземнамор’і, так і ў Паўночнай Еўропе.

Гара таксама звязаная з балгарскай гісторыяй. У час Першай сусветнай вайны балгарская армія ваявала на Каймакчалане з войскамі Антанты.

Адна з вяршынь горнага храбта вышынёй 1187 метраў называецца Казіякас ).

## Літаратура 
* Евгений Динчев, Петр Атанасов. Высокие горы Републики Македония, Путеводитель. — София, 1998.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Горы Грэцыі
Катэгорыя:Горы Паўночнай Македоніі
Паўднёваазербайджанская Вікіпедыя

**Паўднёваазербайджанская Вікіпедыя** () — раздзел Вікіпедыі на паўднёваазербайджанскай мове, якая з'яўляецца адной з двух разнавіднасцяў азербайджанскай мовы.

## Гісторыя 
Паўднёваазербайджанскі раздзел Вікіпедыі быў адкрыты ў 2015 годзе. У раздзеле выкарыстоўваецца арабскі алфавіт.

18 верасня 2016 года быў напісаны 10-тысячны артыкул.

У 2017 годзе раздзел павялічваўся даволі хутка, так, 27 мая 2017 года быў напісаны 20-тысячны артыкул.

2 верасня 2017 года напісаны 40-тысячны артыкул.

У 2020 годзе колькасць артыкулаў зноў пачала хутка расці. Станам на 30 сакавіка 2020 года раздзел падняўся на 40-е месца, і абышоў у тым ліку Беларускую Вікіпедыю. Аднак змест артыкулаў пакідае жадаць лепшага, аб чым гаворыць нізкая глыбіня раздзелу. Тым часам колькасць артыкулаў у паўднёваазербайджанскай Вікіпедыі складае , і гэты раздзел займае -е месца сярод усіх Вікіпедый.

## Гл. таксама 
* Азербайджанская Вікіпедыя

## Спасылкі 
* Галоўная старонка Паўднёваазербайджанскай Вікіпедыі
* Аналіз найбольшых праглядаў за дзень

Паўднёваазербайджанскі
Катэгорыя:Азербайджанская мова
Катэгорыя:З’явіліся ў 2015 годзе
Югаслаўскія войны

**Югаслаўскія войны** — сукупнасць узброеных канфліктаў на тэрыторыі Югаславіі, якая прывяла да развалу краіны. Прычынамі канфлікту з’яўляліся міжнацыянальныя канфлікты паміж сербамі, харватамі, баснійцамі, славенцамі, албанцамі, якія пражывалі на тэрыторыі Сацыялістычнай Федэратыўнай Рэспублікі Югаславія.

Канфлікт пачаўся з абвяшчэння Славеніяй незалежнасці ў 1991 годзе і падоўжыўся 10 гадоў да 2001 года. Пасля заканчэння вайны Арганізацыяй Аб’яднаных Нацый для расследавання ваенных злачынстваў быў створаны Міжнародны трыбунал па былой Югаславіі.

## Храналогія 
* Дзесяцідзённая вайна ў Славеніі (1991)
* Вайна ў Харватыі (1991—1995)
* Баснійская вайна (1992—1995)
* Харвацка-баснійскі канфлікт (1992—1994)
* Косаўская вайна (1998—1999)
* Вайна НАТА супраць Югаславіі (1999)
* Канфлікт у Прэшаўскай даліне (1999—2001)
* Канфлікт у Македоніі (2001)

## Спасылкі 
*
Фаціма Рахбар

**Фаціма Рахбар** ( ; 1964 — 7 сакавіка 2020) — іранскі палітык, дэпутат іранскага , з’яўлялася членам  і прадстаўляла акругу Тэгеран, Рэй, Шэміранат і Эсламшахр.

## Біяграфія 
Неаднаразова абіралася членам парламента з 2004 года. Заняла 40 месца на выбарах па 32 мандатнай акрузе.

Адразу ж пасля выбараў 2020 года, 5 сакавіка 2020 года, Фаціма Рахбар ўпала ў кому з-за каронавіруснай хваробы 2019 года падчас успышкі каронавіруса ў 2019—2020 гадах.

Памерла 7 сакавіка 2020 года з-за ускладненняў, выкліканых гэтай хваробай.

## Спасылкі 
* Біяграфія 

Катэгорыя:Постаці іранскай палітыкі
Катэгорыя:Постаці Ірана
Катэгорыя:Памерлі ад каранавіруснай інфекцыі COVID-19