open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Джузэпіна Бацакі

**Джузэпіна Бацакі** (**Бадзакі**; ; ,  — , ) — італьянская танцоўшчыца балета, першая выканаўца партыі Сванільды ў балеце «Капелія» Леа Дэліба. Яе кар’ера была адной з самых кароткіх у гісторыі.

## Біяграфія 
Джузэпіна Бацакі нарадзілася 23 лістапада 1853 года ў Мілане. Яна вучылася спачатку ў Мілане ў вядомай італьянскай балерыны Аміны Баскеці, а затым у Парыжы ў выкладчыцы, вядомай як мадам Дамінік. Там яе заўважыў харэограф і балетмайстар Артур Сен-Леон і запрасіў на ролю Сванільды ў прэм’еры балета «Капелія». Партыю Франца ён аддаў актрысе-травесці Эжэн Фіёкр. Прэм’ера адбылася ў Парыжскай оперы 25 мая 1870 года. Джузэпіна выканала ролю Сванільды ў прысутнасці імператара Напалеона III. Выступ дзяўчынкі-падлетка быў добразычліва прыняты публікай; крытыкі таксама высока адклікаліся аб яе танцавальным майстэрстве, адзначаючы дакладнасць і вытанчанасць яе рухаў.

Джузэпіна выканала партыю Сванільды яшчэ васямнаццаць разоў (па іншых крыніцах — восем), аднак яе слава была нядоўгай. З-за пачатку франка-прускай вайны Парыжскую оперу закрылі. Падчас аблогі Парыжа опера спыніла выплату заробкаў, і, праз некалькі месяцаў Джузэпіна, аслабленая недахопам харчавання, захварэла на воспу.

Памерла 23 лістапада 1870 года, у дзень, калі ёй споўнілася сямнаццаць гадоў. Яна была пахавана ў Парыжы, на могілках Манмартр. Незадоўга да яе смерці, 2 верасня таго ж года, ад сардэчнага прыступу памёр Артур Сен-Леон.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Артысты балета Францыі
Катэгорыя:Артысты балета Італіі
Катэгорыя:Артысты балета XIX стагоддзя
Катэгорыя:Памерлі ад воспы
Катэгорыя:Памерлыя дзеці
Катэгорыя:Артысты балета паводле алфавіта
Леанід Веніямінавіч Якабсон

**Леанід Веніямінавіч Якабсо́н** (; 2 (15) студзеня 1904, , Расійская імперыя — , , СССР) — савецкі артыст балета, балетмайстар, кіраўнік трупы «Харэаграфічныя мініяцюры» (цяпер «Тэатр балета імя Леаніда Якабсона»); заслужаны дзеяч мастацтваў РСФСР (1957). Лаўрэат Сталінскай прэміі II ступені (за балет «Шурале», 1951).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Санкт-Пецярбургу ў яўрэйскай сям’і. Яго бацька Беніямін Самуілавіч Якабсон (?—1915), быў агентам па зборы аб’яў «Гандлёва-прамысловай газеты»; маці, Вера Міхайлаўна Якабсон (у дзявоцтве Торын, ?—1931), хатняй гаспадыняй. Сям’я жыла на 5-й Раждзественскай лініі, дом 49. У Пецярбургу не пазней 1890-х гадоў пасяліўся яго дзед — скрыпач аркестра Марыінскага тэатра Самуіл Вульфавіч Якабсон (1822—1904).

У 11 гадоў застаўся без бацькі. Скончыў 102 СЕТШ I і II ступені Валадарскага раёна Ленінграда (цяпер гімназія № 155 Цэнтральнага раёна горада). Удзельнік кругасветнага падарожжа «900 петраградскіх дзяцей». Балетную адукацыю атрымаў у Ленінградскім тэатральным вучылішчы (цяпер Акадэмія рускага балета імя А. Я. Ваганавай) (педагог — У. І. Панамароў). У 1926—1933 гадах — танцоўшчык, у 1942—1950 і ў 1955—1975 гадах — балетмайстар Ленінградскага тэатра оперы і балета імя Кірава (з якім у час вайны знаходзіўся ў эвакуацыі ў Молатаве).

Разам з Пятром Гусевым быў ініцыятарам стварэння ленінградскай балетнай трупы «Харэаграфічныя мініяцюры» (цяпер Тэатр балета імя Леаніда Якабсона). З 1969 года і да сваёй смерці быў яе балетмайстрам і мастацкім кіраўніком.

Памёр 17 кастрычніка 1975 года на 72-м годзе жыцця ў Крамлёўскай бальніцы ў Маскве. Пахаваны ў Санкт-Пецярбургу на Багаслоўскіх могілках.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Артысты балета СССР
Катэгорыя:Балетмайстры СССР
Катэгорыя:Артысты балета Марыінскага тэатра
Катэгорыя:Артысты балета паводле алфавіта
Катэгорыя:Балетмайстры паводле алфавіта
Катэгорыя:Балетмайстры Марыінскага тэатра
Кацярына Мікалаеўна Гейдэнрэйх

**Кацярына Мікалаеўна Гейдэнрэйх** (сапраўднае імя па бацьку Нікадзімаўна, ; 23 [11] лістапада 1897, , Расійская імперыя — , , СССР) — артыстка балета і педагог; заснавальнік і першы мастацкі кіраўнік Пермскага харэаграфічнага вучылішча.

## Біяграфія 
Вучылася з 1906 года на балетным аддзяленні Пецярбургскага тэатральнага вучылішча. З 1915 па 1936 год танчыла ў Санкт-Пецярбургскім Марыінскім тэатры, з 1920 года выконвала сольныя партыі ў класічных балетах: фея Бэзу, фея Золата («Спячая прыгажуня» П. І. Чайкоўскага), Гамзаці і Вулічная танцоўшчыца ў балетах Людвіга Мінкуса «Баядэрка» і «Дон Кіхот», Валадарка нерэід, Царыца вод, Цар-дзяўчына ў балеце «Канёк-гарбунок» і Рамзея ў балеце «Дачка фараона» Цэзара Пуні) і інш.

Адначасова з артыстычнай дзейнасцю ў 1925—1941 гадах выкладала ў Ленінградскім харэаграфічным тэхнікуме (з 1937 года — вучылішча). З 1936 па 1941 гады — педагог-рэпетытар Ленінградскага Малога тэатра оперы і балета.

Жыла ў блакадным Ленінградзе да 2 красавіка 1942 года, калі была арыштаваная па даносе, асуджаная на 10 гадоў з паразай у правах тэрмінам на 5 гадоў і этапаваная на Урал, ва Усольскі лагер, які знаходзіўся ў Салікамску.

5 снежня 1942 года як інвалід была вызвалена па Пастанове Вярхоўнага суда СССР ад 1 жніўня 1942 года. У 1943 годзе аднавіла выкладчыцкую працу ў Ленінградскім харэаграфічным вучылішчы, якое знаходзілася ў эвакуацыі ў Молатаве. У 1944 годзе, пасля зняцця блакады, вучылішча вярнулася ў Ленінград, а Кацярына Гейдэнрэйх, пазбаўленая права пакінуць край і з’ехаць у свой родны горад, засталася ў Молатаве кіраваць створанай пры Молатаўскім тэатры оперы і балета харэаграфічнай студыяй. У 1945 годзе, калі студыя была ператворана ў Молатаўскае харэаграфічнае вучылішча, Кацярына Гейдэнрэйх стала яго першым мастацкім кіраўніком, застаючыся на гэтай пасадзе да 1956 года.

У 1958 годзе пасля перапынку больш чым у чвэрць стагоддзя аднавіла для трупы маскоўскага Вялікага тэатра балет Міхаіла Фокіна на музыку Фрэдэрыка Шапена «Шапеніяна».

Сярод яе вучняў , , , Марыяна Подкіна,  і іншыя.

Катэгорыя:Артысты балета СССР
Катэгорыя:Артысты балета XX стагоддзя
Катэгорыя:Балетныя педагогі СССР
Катэгорыя:Балетныя педагогі XX стагоддзя
Катэгорыя:Балет Марыінскага тэатра
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя савецкай уладай
Катэгорыя:Постаці Пермі
Мікалай Мінкевіч

**Мікалай Мінкевіч** (, Лунінец — , ЗША) — грамадскі дзеяч, лекар. Зяць Радаслава Астроўскага.

## Біяграфічныя звесткі 
Мікалай Мінкевіч паходзіў з сям’і праваслаўнага святара. Скончыў Віленскую беларускую гімназію. Вучыўся на медыцынскім факультэце Віленскага ўніверсітэта. У 1942 годзе скончыў універсітэт у Каўнасе. Ажаніўся з дачкой Астроўскага.

У 1942—1944 гадах працаваў лекарам у Баранавічах, дырэктарам Баранавіцкай медыцынскай школы, а з сакавіка 1944 года стаў галоўным лекарам БКА. Дэлегат Другога Усебеларускага з’езду. З лета 1944 года — на эміграцыі.

Працаваў лекарам пры ЮНРРА і ІРО ў брытанскай зоне акупацыі Германіі, браў удзел у грамадскім жыцці беларусаў у лагеры ДП у Ватэнштаце. У 1949 годзе выехаў з сям’ёй у Аргенціну, дзе працаваў галоўным лекарам пры шпіталі ў Сан-Луісе. У студзені 1955 года пераехаў у ЗША. Працаваў у шпіталях штатаў Ілінойса, Агая, Місуры, Індыяны, Мічыгана. У 1976 годзе па выхадзе на пенсію пераехаў у Фларыду. У 1977 годзе на XVIII Пленуме БЦР быў абраны віцэ-прэзідэнтам БЦР. У 1970-х уваходзіў ва ўправу Беларускага кангрэсавага камітэта Амерыкі.

Архіў Мікалая Мінкевіча захоўваецца ў зборах пры царкве Святой Ефрасінні Полацкай у Саўт-Рыверы.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Медыкі Беларусі
Катэгорыя:Грамадскія дзеячы Беларусі
Катэгорыя:Удзельнікі Другога Усебеларускага кангрэса
Катэгорыя:Члены Беларускага кангрэсавага камітэту Амерыкі
Катэгорыя:Беларусы ў Германіі
Катэгорыя:Беларусы ў ЗША
Катэгорыя:Беларусы ў Аргенціне
Джон Хэй (езуіт)

**Джон Хэй** (1546 — 21 мая 1607) — шатландскі езуіт, выкладчык філасофіі Віленскага ўніверсітэта.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1546 годзе ў графстве Файфшыр. Уступіў у ордэн езуітаў у Рыме 25 студзеня 1565 або 1566 года. Вучыўся разам з святым Станіславам Косткай. З 1570 па 1575 гады быў выкладчыкам Віленскага ўніверсітэта. У 1576 годзе ён наведаў Страсбург, каб паправіць здароўе, і ў той жа час прыняў удзел у дыспуце, які праводзіўся ў пратэстанцкай акадэміі. Пасля яму ўдалося пранікнуць ў Шатландыю, дзе яго прысутнасць выклікала вялікі перапалох сярод прэсвітэрыянскіх святароў. Прыкладна ў 1581 годзе ён быў прызначаны прафесарам багаслоўя ва Універсітэце Турнона ў Францыі, дзе ён таксама быў дэканам факультэта мастацтваў. У апошнія дні свайго жыцця Хэй быў прызначаны рэктарам каледжа ў Латарынгіі, дзе і памёр 21 мая 1607 года.

Катэгорыя:Езуіты
Катэгорыя:Постаці Шатландыі
Катэгорыя:Постаці брытанскага каталіцтва
Маладзечанскі дзяржаўны політэхнічны каледж

**Маладзечанскі дзяржаўны політэхнічны каледж** — дзяржаўная сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў Маладзечне, з’яўляецца філіялам Рэспубліканскага інстытута прафесійнай адукацыі.

## Гісторыя 
1 верасня 1960 года пачаў сваю дзейнасць Маладзечанскі політэхнічны тэхнікум з кантынгентам вучняў: дзённае аддзяленне — 300 новага прыёму, 83 II курса пераведзеныя з Мінскага энергатэхнікума і харчовай прамысловасці, завочнае аддзяленне — 410 вучняў. Для арганізацыі навучальнага працэсу створаны 3 лабараторыі і 5 кабінетаў, слясарная і электрамантажныя майстэрні. Пры палітэхнікуме быў арганізаваны Шацілкаўскі вячэрні філіял тэхнікума ў мэтах падрыхтоўкі кадраў для Васілевіцкай ДРЭС.

У 1966 годзе адкрыта спецыяльнасць «Машыны і апараты харчовых вытворчасцей». У лістападзе уведзена ў эксплуатацыю спартыўная зала плошчай 848,6 м².

У 1987 годзе адкрыта спецыяльнасць «Радыёапаратабудаванне». У 1996 перапрафілявана ў спецыяльнасць «Праектаванне і вытворчасць радыёэлектронных сродкаў».

У 1988 годзе ўведзена спецыяльнасць «Тэхнічнае абслугоўванне станкоў з праграмаваным кіраваннем і робататэхнічных комплексаў», у 2002 годзе ператворана ў спецыяльнасць «Металарэзныя станкі і інструменты».

У 1991 годзе пачаў функцыянаваць навучальны корпус № 2 па вул. Машэрава.

У 2000 годзе навучальная ўстанова перайменавана ў «Маладзечанскі дзяржаўны політэхнічны тэхнікум».

У 2001 годзе ажыццёўлены першы набор навучэнцаў па спецыяльнасці «Эканоміка і арганізацыя вытворчасці».

У 2002 загадам Міністэрства адукацыі РБ № 315 ад 09.08.02 МДПТ перайменаваны ў УА «Маладзечанскі дзяржаўны політэхнічны каледж».

У 2004 годзе спецыяльнасць «Праектаванне і вытворчасць радыёэлектронных сродкаў» перапрафіліравана на спецыяльнасць «Тэхнічная эксплуатацыя радыёэлектронных сродкаў».

У 2009 годзе ажыццёўлены першы набор навучэнцаў па спецыяльнасці «Прамысловае і грамадзянскае будаўніцтва».

У 2013 годзе адкрылася спецыяльнасць «Мехатроніка».

У 2014 годзе адбылося адкрыццё структурнага падраздзялення УА МДПК «Рэсурсны цэнтр падрыхтоўкі спецыялістаў для харчовай прамысловасці».

У 2015 годзе пачаўся набор на спецыяльнасць «Абслугоўванне і эксплуатацыя жылых дамоў». 28 снежня 2015 года каледж ўвайшоў у структуру УА «Рэспубліканскі інстытут прафесійнай адукацыі».

## Спецыяльнасці 
Каледж ажыццяўляе падрыхтоўку па наступных спецыяльнасцях:
* Абслугоўванне і эксплуатацыя жылых дамоў;
* Вытворчасць біятэхналагічнай прадукцыі;
* Захоўванне і перапрацоўка збожжа;
* Мантаж і эксплуатацыя электраабсталявання;
* Машыны і апараты харчовых вытворчасцей;
* Металарэжучыя станкі і інструменты;
* Мехатроніка;
* Прамысловае і грамадзянскае будаўніцтва;
* Тэхналогія харчовых вытворчасцей;
* Тэхнічная эксплуатацыя радыёэлектронных сродкаў.

## Спасылкі 
* 


Катэгорыя:Каледжы Маладзечна
Катэгорыя:Тэхнічныя навучальныя ўстановы
Янка Кудрук

**Янка Кудрук** ( — , Мельбурн, Аўстралія) — беларускі грамадскі дзеяч, капітан БКА.

## Дзейнасць 
У 1949 годзе пераехаў з Германіі ў Аўстралію. У Мельбурне стаў актыўным удзельнікам грамадскага жыцця беларусаў. Адзін з заснавальнікаў і першы кіраўнік Беларускага аб’яднання ў Вікторыі. Удзельнік стварэння ў Мельбурне Беларускага вызвольнага руху ў 1953 годзе.

З канца 1950-х гадоў адышоў ад актыўнага ўдзелу ў беларускім эмігранцкім жыцці, з-за непрымання міжсуполкавай барацьбы. Пахаваны ў Мельбурне на беларускай дзялянцы Фокнерскіх могілак ().

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Беларусы ў Аўстраліі
Нью-Ёрк (Данецкая вобласць)

**Нью-Ёрк** (; з 1951 да 2021 года **Ноўгарадскэ**) — пасёлак гарадскога тыпу ў Данецкай вобласці (Бахмуцкі раён), падпарадкаваны Тарэцку. Знаходзіцца на рацэ Крывы Тарэц, за 10 км ад Тарэцка і за 38 км ад Данецка.

## Гісторыя 
Паселішча **Нью-Ёрк** заснавана менанітамі, запрошанымі ў Расію Кацярынай II. У савецкі час (раней за 1931 год) яны былі дэпартаваныя ў Амурскую вобласць, дзе арганізавалі аднайменнае паселішча.

Пасёлак называўся Нью-Ёрк да кастрычніка 1951 года; пад гэтай назвай згадваецца ў драме Віктара Някрасава «У родным горадзе». Пасёлак не пераназывалі, пакуль адносіны з былым саюзнікам ЗША не сапсаваліся ў выніку Халоднай вайны.

У пасёлку размешчаны Дзяржынскі фенольны завод; раней быў таксама Ноўгарадскі машынабудаўнічы завод імя Г. І. Пятроўскага (спыніў існаванне, цэхі і іншыя будынкі распрададзеныя; у адных арганізаваны розныя вытворчасці, іншыя закансерваваны; тры цэхі разабраны на будматэрыялы).

3 лютага 2021 года ў Камітэт Вярхоўнай рады Украіны па пытаннях дзяржаўнай улады, мясцовага самакіравання, рэгіянальнага развіцця і горадабудаўніцтва была вылучана рэкамендацыя аб перайменаванні пгт Ноўгарадскэ ў пгт Нью-Ёрк. У абмеркаванні гэтага перайменавання ў Камітэце ВР быў прыведзены аргумент аб «прарасійскасці» назвы *Ноўгарадскэ.*

1 ліпеня 2021 года Вярхоўная Рада пераназвала Ноўгарадскэ ў Нью-Ёрк, вярнуўшы яму гістарычную назву.

## Насельніцтва 
Колькасць насельніцтва

## Транспарт 
На тэрыторыі пасёлка размешчана чыгуначная станцыя Фенольная, на лініі «Касцянтыніўка — Ясынувата».

## Славутасці 
* Помнік Багдану Хмяльніцкаму
* Парк фенольнага завода

## Аб’екты сацыяльнай сферы 
* Клуб фенольнага завода
* Спартыўны комплекс «Авангард»
* Спартыўны комплекс ААТ «Ноўгарадскі машынабудаўнічы завод»

## Заўвагі 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Данецкай вобласці
Міхась Шэка

**Міхась Шэка** ( — ; Джыланг, Аўстралія) — беларускі грамадскі дзеяч, маёр БКА.

## Біяграфічныя звесткі 
Меў тэхнічную асвету і прафесію інжынера. Быў лейтэнантам, пазней маёрам БКА. У час Другой сусветнай вайны апынуўся ў Германіі.

Па сканчэнні вайны выкладаў англійскую мову ў беларускай гімназіі ў Ватэнштэце. У 1950 годзе пераехаў у Аўстралію. Першыя гады жыў у Мельбурне, актыўна ўдзельнічаў у грамадскім жыцці беларусаў Аўстраліі. Сябра аддзела Беларускага аб’яднання ў Вікторыі, удзельнік рэдакцыйнай калегіі часопіса «Новае Жыцьцё». У 1958 годзе пераехаў з сям’ёй у Джыланг (за 100 км ад Мельбурна). Аднак, дарма што дыстанцыя, ён падтрымліваў кантакты з беларускімі арганізацыямі. Сябра беларускага цэнтральнага камітэта ў Вікторыі, удзельнік Кааператыва беларускага дому.

У 1980-х гадах сыйшоў на пенсію і зноў стаў актыўным удзельнікам беларускіх дзеяў. У 1983—1985 гадах — старшыня выканаўчага камітэта Федэральнай рады беларускіх арганізацый у Аўстраліі. Ініцыятар выдання бюлетэня ФРБАА. У 1989 годзе пераклаў і выдаў «Катэхізіс праваслаўнай царквы». Пахаваны ў Джылангу на тамтэйшых могілках.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Грамадскія дзеячы Беларусі
Катэгорыя:Перакладчыкі Беларусі
Катэгорыя:Беларусы ў Аўстраліі
Данат Яцкевіч

**Данат Яцкевіч** (псеўданім: *Данат Баян*;  або 1922, Ліда — , Мельбурн, Аўстралія) — беларускі грамадскі дзеяч, лейтэнант БКА.

## Біяграфічныя звесткі 
З 1944 года знаходзіўся ў Германіі, дзе браў удзел у дзейнасці беларускіх арганізацый. У 1949 годзе пераехаў у Аўстралію. Актыўны арганізатар і удзельнік беларускага жыцця ў Брысбене. Адзін з ініцыятараў стварэння Брацтва Святога Юрыя БАПЦ. Заснавальнік задзіночання беларускіх ветэранаў і выдавец ягонага друкаванага органу «Łučnik». Доўгачасовы кальпартатар беларускай прэсы ў Брысбене. У 1956 годзе перабраўся з сям’ёй у Мельбурн, дзе далучыўся да тамтэйшага беларускага жыцця. Быў ініцыятарам набыцця Беларускага дома. Займаўся выдавецкай дзейнасцю. Пад псеўданімам Данат Баян друкаваў невялічкія п’есы для дзяцей.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Беларусы ў Германіі
Катэгорыя:Беларусы ў Аўстраліі
Катэгорыя:Грамадскія дзеячы Беларусі
Рыта Дакота

**Рыта Дакота**, сапраўднае імя — **Маргарыта Сяргееўна Герасімовіч** (нар. 9 сакавіка 1990, Мінск) — расійская і беларуская спявачка, кампазітар і аўтар-выканаўца.

## Біяграфія 
Нарадзілася 9 сакавіка 1990 года ў Мінску. Бацька: Сяргей Герасімовіч — інжынер гуказапісу; маці: Святлана Герасімовіч — выхавальніца ў дзіцячым садку.

### Пачатак музычнай кар’еры 
У 5 гадоў пачала займацца музыкай. Калі Рыце споўнілася 7 гадоў, мама запісала яе ў музычную школу. Педагогі вызначылі Рыту ў клас фартэпіяна, а тэхніку вакалу яна вывучала самастойна, запісаўшыся ў школьны хор. Ездзіла на розныя конкурсы і фестывалі, перамагла ў конкурсе «Квітней, Беларусь».

У 10 гадоў напісала сваю першую песню.

У 2004 годзе Рыта пачала пісаць песні для ўласнага панк-гурта па спецыяльнасці гукарэжысёр.

У 2005 годзе прыняла ўдзел у беларускім музычным конкурсе «Зорны дыліжанс».

### «Фабрыка зорак» 
У 2007 годзе 17-гадовая Рыта прыехала з Мінска на маскоўскі кастынг сезона «Фабрыка зорак». Дзяўчына марыла не пра ўласны удзел, а ёй хацелася паказаць дыскі са сваёй музыкай вядомым расійскім прадзюсарам. Рыту запрасілі ўдзельнічаць у конкурсным адборы, і яна не адмовілася і паспяхова прайшла кастынг. На ўсіх этапах праекта Дакота выконвала свае ўласныя песні, і пісала кампазіцыі для калег па праекце. Хітом стала песня «Спички», якую з Інтэрнэту спампавалі больш за мільён разоў. На праекце Рыта пазнаёмілася з будучым мужам Уладам Сакалоўскім.

### Сольны праект 
Пасля завяршэння праекта Рыта знікла з тэлеэкранаў, таму што спяваць чужыя песні яна не хацела і марыла стаць «спеўным аўтарам». Арганізавала свой рок-гурт Monroe, з якім яна выступала на музычных фестывалях «Нашествие» і «Kubana».

Яе песні пачалі купляць вядомыя выканаўцы — Ёлка, Зара, Святлана Лабада. Рыта з’яўляецца сааўтарам трэка «Твои глаза».

У 2015 годзе выканаўца прыняла ўдзел у праекце «Главная сцена» на канале «Расія-1» і з аўтарскімі кампазіцыямі выйшла ў паўфінал конкурсу. Яе настаўнікам на праекце стаў вядомы прадзюсар Віктар Дробыш.

У 2016 годзе Рыта Дакота запісала трэк «Полчеловека».

У 2023 годзе Рыта Дакота з’ехала ў ЗША. Паводле слоў спявачкі, пераезд планаваўся як часовы, але пасля яго ёй негалосна забаранілі выступаць у Расіі.

### Псеўданім 
Выступае Маргарыта пад псеўданімам «Дакота», што ў перакладзе з партугальскага сленгу азначае «шматгранная, незвычайная».

## Асабістае жыццё 
Былы муж — Улад Сакалоўскі, з якім удзельнічала разам у праекце «Фабрыка зорак-7». Ёсць дачка Мія .

## Дыскаграфія 
### Студыйны альбом 
* Стаи Китов (2020)
#### Сінглы 
* Спички (2008)
* Полчеловека (2016)
* Боюсь, что да (2017)
* Кто (2017)
* Нежность (2018)
* Цунами (2018)
* Новые линии (2019)
* Не умеешь любить (2019)
* Мантра (2019)
* Фиолет (feat. Каця Коўская) (2019)
* Застрелить (2019)
* Электричество (2020)
* Косуха (2020)
* Уходи (2020)
* Колыбельная (2020)
#### Удзел на альбоме іншых выканаўцаў 
* L’One — «Гравитация» («Музыка.Счастье.Любовь»)
#### Удзел у зборніках 
* «Тузін. Перазагрузка» (2009), трэк «Запалкі»

## Відэакліпы 
Катэгорыя:Спевакі і спявачкі Расіі
Катэгорыя:Спевакі і спявачкі Беларусі
Катэгорыя:Артыстычныя псеўданімы
Крутоеўскі сельсавет

**Круто́еўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чачэрскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Крутое.

Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года **Наўхавіцкі сельсавет** у складзе Чачэрскага раёна Гомельскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Наўхавічы. 30 снежня 1927 года сельсавет рэарганізаваны ў **Наўхавіцкі нацыянальны рускі сельсавет**. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чачэрскім раёне БССР. У 1931 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў пасёлак Вольскі. У 1937 годзе сельсавет рэарганізаваны ў беларускі. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Крутое. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Новамалыніцкага сельсавета. З 25 снежня 1962 года ў складзе Буда-Кашалёўскага раёна, з 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Чачэрскага раёна. 30 чэрвеня 1966 года сельсавет перайменаваны ў Крутоеўскі. 28 сакавіка 1991 года ў склад Ленінскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (вёскі Залаўе, Ніўкі, Новыя Малынічы, Старыя Малынічы, Сярэднія Малынічы). 20 мая 1991 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Роўкавіцкага сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Чачэрскага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Буда-Кашалёўскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1926 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1991 годзе
Катэгорыя:Нацыянальныя рускія сельсаветы БССР
Усевалад Родзевіч

**Усевалад Родзевіч** (, Піншчына — , Сідней, Аўстралія) — беларускі грамадскі дзеяч, лейтэнант БКА.

## Біяграфічныя звесткі 
Усевалад Родзевіч нарадзіўся ў сям’і праваслаўнага вайсковага святара. Вучыўся ў польскай гімназіі ў Пінску, пазней — у Гандлёвай акадэміі ў Львове. Мабілізаваны ў польскае войска ў 1939 годзе, трапіў у нямецкі палон. Па вызваленні з палону з падачы Гестапа трапіў у канцэнтрацыйны лагер ў Трыры. Адтуль здолеў вярнуцца ў Беларусь і стаў ад’ютантам Прэзідэнта БЦР Радаслава Астроўскага, лейтэнантам БКА. Удзельнічаў на Другім Усебеларускім кангрэсе.

Па вайне некаторы час жыў у Мюнхене, а з 1949 года разам з сям’ёй выехаў у Аўстралію, дзе пасяліўся ў Сіднеі. Быў сябром Беларускага аб’яднання ў Аўстраліі. Пазней удзельнічаў у нацыянальных дзеях, ладжаных Беларускім культурна-грамадскім клубам. Меў намер напісаць мемуары, але не паспеў.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Пінскім раёне
Катэгорыя:Беларусы ў Аўстраліі
Катэгорыя:Удзельнікі Другога Усебеларускага кангрэса
Чачэрскі сельсавет

**Чачэ́рскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чачэрскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Отар.

Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Чачэрскага раёна Гомельскай акругі БССР. Цэнтр — мястэчка Чачэрск. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Чачэрскага местачковага Савета.

12 ліпеня 1973 года цэнтр Захарпольскага сельсавета перанесены ў горад Чачэрск, а сельсавет перайменаваны ў Чачэрскі. 11 чэрвеня 2009 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Отар. 1 снежня 2009 года сельсавет перайменаваны ў Аторскі.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1297 чалавек, з іх 96,4 % — беларусы, 2,2 % — рускія, 0,9 % — цыганы.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Чачэрскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1926 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1927 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1973 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 2009 годзе
Наталля Раманаўна Макарава

**Наталля Раманаўна Макарава** (; нар. , ) — савецкая і амерыканская артыстка балета, балетмайстар-пастаноўшчык і драматычная актрыса. Салістка Ленінградскага акадэмічнага тэатра оперы і балета імя Кірава, заслужаная артыстка РСФСР (1969), у 1970 годзе засталася на Захадзе, не вярнуўшыся з гастроляў. Была прыма-балерынай Амерыканскага тэатра балета (Нью-Ёрк) і Каралеўскага балета (Лондан), супрацоўнічала з многімі вядучымі балетнымі трупамі свету.

Катэгорыя:Артысты балета СССР
Катэгорыя:Артысты балета ЗША
Катэгорыя:Артысты балета XX стагоддзя
Катэгорыя:Балетмайстры ЗША
Катэгорыя:Балетмайстры XX стагоддзя
Катэгорыя:Балетмайстры XXI стагоддзя
Катэгорыя:Актрысы ЗША
Катэгорыя:Актрысы XX стагоддзя
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Тоні»
Катэгорыя:Артысты балета Марыінскага тэатра
Катэгорыя:Мемуарысты ЗША
Катэгорыя:Рускія эмігранты трэцяй хвалі ў ЗША
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі Лоўрэнса Аліўе
Катэгорыя:Артысты балета паводле алфавіта
Катэгорыя:Балетмайстры паводле алфавіта
Катэгорыя:Артысты Амерыканскага тэатра балета
Ала Яўгенаўна Асіпенка

**Ала Яўгенаўна Асіпенка** (; ) — савецкая артыстка балета, кінаактрыса і балетны педагог; салістка тэатра оперы і балета імя С. М. Кірава (1954—1971), балетнай трупы «Харэаграфічныя Мініяцюры» (1971—1973), Ленінградскага ансамбля балета пад кіраўніцтвам Барыса Эйфмана (1977—1982). Па матчынай лініі — нашчадак мастака Уладзіміра Баравікоўскага, праўнучка паэта і сенатара Аляксандра Баравікоўскага, пляменніца піяніста, заслужанага дзеяча мастацтваў РСФСР Уладзіміра Сафраніцкага; народная артыстка РСФСР (1960).

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Артысты балета СССР
Катэгорыя:Артысты балета XX стагоддзя
Катэгорыя:Артысты балета Расіі
Катэгорыя:Балетныя педагогі СССР
Катэгорыя:Балетныя педагогі Расіі
Катэгорыя:Балетныя педагогі XX стагоддзя
Катэгорыя:Балетныя педагогі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Артысты балета Марыінскага тэатра
Катэгорыя:Артысты балета Міхайлаўскага тэатра
Катэгорыя:Артысты балета паводле алфавіта
Катэгорыя:Балетныя педагогі паводле алфавіта
Катэгорыя:Вучаніцы Агрыпіны Ваганавай
Раіса Сцяпанаўна Стручкова

**Раіса Сцяпанаўна Стручко́ва** (; 5 кастрычніка 1925 — 2 мая 2005) — расійская савецкая балерына, балетны педагог. Заслужаная артыстка РСФСР (1951), Народная артыстка РСФСР (1956), Народная артыстка СССР (1959).

## Біяграфія 
Нарадзілася 5 кастрычніка 1925 года ў Маскве, у рабочай сям’і. У 1935 годзе паступіла ў Маскоўскае харэаграфічнае вучылішча (цяпер Маскоўская дзяржаўная акадэмія харэаграфіі). Вучылася ў класе балетнага педагога Л. П. Герт. У гады вайны вучылішча было эвакуіравана ў Васільсурск, але заняткі працягваліся і там.

Скончыўшы вучылішча ў 1944 годзе, была прынята ў трупу Вялікага тэатра. У 1946 годзе першымі галоўнымі партыямі балерыны сталі Сільфіда ў балеце «Шапеніяна» на музыку Ф. Шапена і Ліза ў балеце «Марная засцярога» на музыку П. Гертэля.

З 1945 па 1978 год — салістка Вялікага тэатра, з’яўляючыся асноўным дублёрам Г. С. Уланавай. З 1962 года выкладала методыку класічнага танца на кафедры харэаграфіі ГІТІСа. З 1978 года — прафесар. З 1995 года — мастацкі кіраўнік кафедры.

Скончыўшы сцэнічную дзейнасць, з 1978 года — балетмайстар-рэпетытар Вялікага тэатра. Сярод яе вучаніц — А. Міхальчанка, Н. Ананіяшвілі, М. Рыжкіна, М. Лявонава, Т. Голікава, І. Пяткіна, А. Яцэнка, Н. Маландзіна, А. Гарачава, пад яе кіраўніцтвам рыхтавала партыю Анюты К. Максімава.

З 1981 (з моманту стварэння) і па 1995 год — галоўны рэдактар часопіса «Савецкі балет» (з 1992 — «Балет»).

## Творчасць 
У 1947 годзе выканала ролю Папялушкі ў аднайменным балеце С. С. Пракоф’ева. У 1960 годзе знялася ў гэтай жа ролі ў фільме-балеце «Хрустальны чаравічак» (Прынц — Г. В. Ледзях).

Выступала ў Швецыі, Швейцарыі (1953), у Англіі (1954), Даніі і Нарвегіі (1960), Ірландыі, ЗША, Канадзе, Мексіцы (1963) і інш.

## Памяць 
Імем Раісы Стручковай названы астэроід 9176. Яе творчасці прысвечаны тэлефільм-канцэрт «Танцуе Раіса Стручкова» (1971), дакументальны фільм «Раіса Стручкова» (1982) і кніга Г. Бяляевай-Чаламбіцька (2002).

## Літаратура 
* 
* 
* Иллюстрированный энциклопедический словарь / В. И. Бородулин и др. — М.: Аутопан, 1998.

## Спасылкі 
* Раиса Стручнова // КИНО-ТЕАТР.РУ
* Раиса Стручкова-Лапаури  // Сайт Вялікага тэатра
* Стручкова Раиса Степановна // «Мегаэнциклопедия Кирилла и Мефодия» megabook.ru
* Раиса Стручкова — 95 лет со дня рождения // Медиабанк РИА НОВОСТИ

Катэгорыя:Артысты балета СССР
Катэгорыя:Артысты балета Расіі
Катэгорыя:Артысты балета XX стагоддзя
Катэгорыя:Балетныя педагогі СССР
Катэгорыя:Балетныя педагогі Расіі
Катэгорыя:Балетныя педагогі XX стагоддзя
Катэгорыя:Артысты балета Вялікага тэатра
Катэгорыя:Выпускнікі Маскоўскага харэаграфічнага вучылішча
Васільсурск

**Васільсурск** () — рабочы пасёлак (пасёлак гарадскога тыпу) у Ніжагародскай вобласці Расіі. Уваходзіць у Варатынскі раён. Прыстань на Волзе (Чабаксарскае вадасховішча), пры ўпадзенні ракі Сура. Кліматычны курорт. Знаходзіцца за 152 км на ўсход ад Ніжняга Ноўгарада.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Пасёлкі гарадскога тыпу Ніжагародскай вобласці
Іна Барысаўна Зубкоўская

**Іна Барысаўна Зубкоўская**, па нараджэнні **Ізраілева** (; 29 лістапада 1923, Петраград — 5 лютага 2001, Санкт-Пецярбург) — артыстка балета і педагог, салістка Марыінскага тэатра ў 1941—1970 гадах, выкладчык ЛАХВ (з 1965), прафесар. Народная артыстка РСФСР (1957).

Вучылася ў Маскоўскім харэаграфічным вучылішчы пры ДАВТ, якое скончыла ў 1941 годзе (клас пецярбургскага педагога М. А. Кажуховай). З пачаткам вайны Іна разам з сям’ёй эвакуіравалася ў Молатаў. Там яна апынулася ў балетнай трупе Кіраўскага тэатра, з якім амаль на тры дзесяцігоддзі звязала сваё творчае жыццё.

Пачынаючы з 1965 года Іна Зубкоўская выкладала ў ЛАХВ, выхавала такіх балерын, як Алтынай Асылмуратава, Ларыса Лежніна, Эльвіра Тарасава, Аксана Кузьменка, Вераніка Парт, Кацярына Асмолкіна. Таксама выкладала за мяжой: у 1980—1981 гадах у балетнай школе Каракаса (Венесуэла), у 1983—1985 гадах — у Рымскай оперы (Італія).

Пахавана на Камароўскіх могілках.

Катэгорыя:Артысты балета СССР
Катэгорыя:Артысты балета Расіі
Катэгорыя:Артысты балета XX стагоддзя
Катэгорыя:Балетныя педагогі СССР
Катэгорыя:Балетныя педагогі Расіі
Катэгорыя:Балетныя педагогі XX стагоддзя
Катэгорыя:Постаці Марыінскага тэатра
Катэгорыя:Выпускнікі Маскоўскага харэаграфічнага вучылішча
Шэлест

**Шэлест** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аксана Аляксееўна Шэлест — беларускі сацыёлаг
* Ала Якаўлеўна Шэлест — савецкая артыстка балета
Фрэдэрык Аштан

Сэр **Фрэдэрык Уільям Малландэйн Аштан** (; , Гуаякіль — , Суфалк) — англійскі балетмайстар, адзін з вядучых заходнееўрапейскіх харэографаў свайго часу. Узначальваў трупу Каралеўскага балета ў 1963—1970 гадах. Нароўні з Кенетам Мак-Міланам — стваральнік англійскага балетнага рэпертуару; аўтар першага нацыянальнага англійскага балета («Трагедыя моды» 1926).

Катэгорыя:Рыцары-бакалаўры
Катэгорыя:Балетмайстры Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Харэографы Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Балетмайстры XX стагоддзя
Катэгорыя:Харэографы XX стагоддзя
Катэгорыя:Балетмайстры Каралеўскага балета (Лондан)
Ала Якаўлеўна Шэлест

**Ала Якаўлеўна Шэлест** (; 1919—1998) — савецкая прыма-балерына.

## Біяграфія 
Нарадзілася 26 лютага 1919 года ў Смаленску. Вучылася ў ЛХВ у Л. П. Герт і А. Я. Ваганавай. У 1937—1963 гадах — балерына ЛАТОБ імя С. М. Кірава.

У 1952—1955 гадах — педагог ЛАХВ імя А. Я. Ваганавай. У 1959—1963 гадах — балетмайстар-рэпетытар ЛАТОБ імя С. М. Кірава, у 1970 годзе — педагог-рэпетытар Будапешцкага тэатра оперы і балета; у 1965—1970 гадах — выкладчык кафедры рэжысуры (курс Майстэрства балетмайстра) у ЛДК імя Н. А. Рымскага-Корсакава. У 1971 годзе — педагог-рэпетытар у «Aterballetto» у Рэджа-нель-Эмілія, Італія; у далейшым мела статус «guest professor» — запрошанага педагога. Працавала ў розных кампаніях, у тым ліку ў Марыінскім тэатры (1989—1994).

У 1970—1973 гадах была галоўным балетмайстрам Куйбышаўскага тэатра, на сцэне якога паставіла балеты «Лебядзінае возера», «Жызель».

Катэгорыя:Артысты балета СССР
Катэгорыя:Артысты балета Расіі
Катэгорыя:Артысты балета XX стагоддзя
Катэгорыя:Балетмайстры СССР
Катэгорыя:Балетмайстры Расіі
Катэгорыя:Балетмайстры XX стагоддзя
Катэгорыя:Балетныя педагогі СССР
Катэгорыя:Балетныя педагогі Расіі
Катэгорыя:Балетныя педагогі XX стагоддзя
Катэгорыя:Артысты балета Марыінскага тэатра
Катэгорыя:Вучаніцы Агрыпіны Ваганавай
Ажэгі (Шумяцкі раён)

**Ажэгі** () — вёска ў Шумяцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Снегіроўскага сельскага паселішча.

## Гісторыя 
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Ажэгі абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яны ўвайшлі ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.

У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Шумяцкага раёна
Наталля Міхайлаўна Дудзінская

**Наталля Міхайлаўна Дудзінская** (; 1912—2003) — савецкая і расійская балерына, педагог; народная артыстка СССР (1957), лаўрэат чатырох Сталінскіх прэмій II ступені (1941, 1947, 1949, 1951). Кавалер ордэна Леніна (1988).

## Біяграфія 
Наталля Дудзінская нарадзілася 8 (21) жніўня 1912 года ў Харкаве. Пачала займацца балетам са сваёй маці Наталляй Аляксандраўнай Дудзінскай (1877—1944), якая выступала пад сцэнічным псеўданімам Тальёры. Маці, выйшаўшы замуж за вайскоўца — генерала Міхаіла Міхайлавіча Дудзінскага, пераехала да месца яго службы, у Харкаў.

У 1923—1931 гадах вучылася ў Ленінградскім харэаграфічным вучылішчы (цяпер Акадэмія рускага балета імя А. Я. Ваганавай) у А. Я. Ваганавай.

Па заканчэнні навучання ў 1931 годзе была прынята ў трупу Ленінградскага тэатра оперы і балета імя С. М. Кірава (цяпер Марыінскі тэатр), дзе танчыла вядучыя партыі да 1962 года.

Танец Дудзінскай захаваны ў фільме «Майстры рускага балета» (кінастудыя «Ленфільм», 1953) — балерына выканала партыю Адыліі ва ўрыўку з балета «Лебядзінае возера» (прынц Зігфрыд — Канстанцін Сяргееў).

У час Вялікай Айчыннай вайны Наталля Міхайлаўна працягвала сваю творчую дзейнасць: выступала ў тэатрах, на франтавых канцэртах, шпіталях, на заводах, у дзіцячых дамах. Разам з калегамі прыязджала на гастрольныя канцэрты ў блакадны Ленінград. У ваенныя гады склаўся творчы дуэт вялікіх артыстаў балета — Наталлі Дудзінскай і Канстанціна Сяргеева.

З 1950-х гадоў вяла педагагічную працу: з 1951 года — выкладчык класа ўдасканалення артыстак балета, з 1963 па 1978 гады — педагог-рэпетытар Ленінградскага тэатра оперы і балета імя С. М. Кірава. З 1964 года — педагог Ленінградскага харэаграфічнага вучылішча імя А. Ваганавай (з 1995 — прафесар). Сярод яе вучаніц: В. Ганібалава, Е. Еўдакімава, Е. Алканава, А. Сігалава, Л. Сычова, Г. Рахманова, М. Кулік, У. Лапаткіна, Н. Валачкова.

Н. М. Дудзінская таксама выкладала ў харэаграфічных школах ЗША, Японіі, Польшчы, Фінляндыі.

У 2001 годзе Наталля Міхайлаўна была ўзнагароджана нацыянальнай тэатральнай прэміяй «Залатая маска» у намінацыі «Гонар і годнасць», а таксама прэміяй «Трыумф».

Катэгорыя:Артысты балета СССР
Катэгорыя:Артысты балета Расіі
Катэгорыя:Артысты балета XX стагоддзя
Катэгорыя:Балетныя педагогі СССР
Катэгорыя:Балетныя педагогі Расіі
Катэгорыя:Балетныя педагогі XX стагоддзя
Катэгорыя:Постаці Марыінскага тэатра
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Трыумф»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Залатая маска»
Катэгорыя:Вучаніцы Агрыпіны Ваганавай
Аторскі сельсавет

**Ато́рскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чачэрскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Отар.

Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Чачэрскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Іпалітаўскага сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чачэрскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года у склад сельсавета з адміністрацыйнага падпарадкавання Чачэрскага пассавета перададзены 8 населеных пунктаў (Ганнаполле, Захарполле, Кавалёў Рог, Мяжэлішча, Новае Захарполле, Сапрыкі, Юны, Ядзінства), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Захарполле, а сельсавет перайменаваны ў **Захарпольскі сельсавет**. 25 мая 1961 года да сельсавета далучана частка скасаванага Глыбочыцкага сельсавета (5 населеных пунктаў: Брылёва, Глыбочыца, Новая Яцкаўшчына, Пціч і Старая Яцкаўшчына). З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Буда-Кашалёўскага раёна, з 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Чачэрскага раёна. 28 кастрычніка 1965 года ў мяжу гарадскога пасёлка Чачэрск уключаны вёскі Слабада Ганнаполле і Слабада Захарполле. 12 ліпеня 1973 года цэнтр сельсавета перанесены ў горад Чачэрск, а сельсавет перайменаваны ў Чачэрскі.

1 снежня 2009 года Чачэрскі сельсавет перайменаваны ў Аторскі.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1297 чалавек, з іх 96,4 % — беларусы, 2,2 % — рускія, 0,9 % — цыганы; паводле перапісу 2019 года — 1075 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Былыя сельсаветы Буда-Кашалёўскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1926 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1973 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 2009 годзе
Паліцкае

**Паліцкае** — тапонім.

## Беларусь 
* Паліцкае (Асіповіцкі раён)

## Расія 
* Паліцкае (Шумяцкі раён)
Гарадскі сядзібны дом (Віцебск)

**Гарадскі сядзібны дом** — помнік архітэктуры позняга класіцызму. Знаходзіцца па вуліцы Пушкіна, 2 у Віцебску.

## Гісторыя 
Пабудаваны ў другой палове ХІХ стагоддзя. Па іншых звестках пабудаваны ў 1912—1914 гадах спецыяльна для талмуд-торы (яўрэйскай бясплатнай грамадскай рэлігійнай школы). Школа дзейнічала ў г. Віцебску з 1853 года і размяшчалася на працягу многіх гадоў у розных прыстасаваных памяшканнях. У пачатку ХХ стагоддзя навучальная ўстанова складалася з асноўнай талмуд-торы і двух аддзяленняў. У 1910 годзе ў талмуд-торы налічвалася 290 вучняў, для якіх патрабавалася новае памяшканне. У сувязі з гэтым 23 студзеня 1912 года ў будаўнічае аддзяленне Віцебскага губернскага праўлення была пададзена заяўка аб дазволе пабудаваць у Касагаўскім завулку (зараз вуліца Пушкіна) новы будынак школы. У сакавіку таго ж года атрымалі дазвол на будаўніцтва. Нагляд за ім быў даручаны архітэктару Ц. В. Кібардзіну.

У будынку ў 1917 годзе знаходзіўся Віцебскі Савет рабочых і салдацкіх дэпутатаў. У кастрычніку 1917 года праходзіла 1-я губернская партыйная канферэнцыя. У 1930-я гады тут размяшчаўся яўрэйскі педагагічны тэхнікум. Пасля Вялікай Айчыннай вайны — Віцебскі гарадскі камітэт КПБ. Будынак выдатна захаваўся да нашых дзён. Зараз у будынку знаходзіцца Беларускі тэатр «Лялька».

## Архітэктура 
Новы будынак знаходзіўся на левым беразе Віцьбы, галоўным фасадам арыентаваны да ракі. Уяўляў сабой двухпавярховы Е-падобны ў плане цагляны будынак з паўпадвальным паверхам, галоўны фасад якога вылучалі 3 шырокія рызаліты — цэнтральны і бакавыя. У цэнтральным рызаліце быў размешчаны галоўны ўваход, акцэнтаваны двухкалонным порцікам, які падтрымліваў на 2-м паверсе балкон з ажурнай металічнай агароджай. Завершаны рызаліт трохвугольным франтонам з акном-люкарнай. Бакавыя рызаліты завершаны трохвугольнымі франтонамі з лучковымі нішамі ў цэнтры. Паміж рызалітамі на 1-м паверсе па баках вонкавыя лесвіцы з ажурнай металічнай агароджай. У цэнтры дваровага фасада — лучковы рызаліт з лесвіцай на другі паверх. Па перыметры будынак быў абкружаны тонкапрафіляваным карнізам. Сцены прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі. Унутраная планіроўка анфіладнакалідорная.

## Літаратура 
* Котович, Т. В. Белорусский театр «Лялька» : монография / Т. В. Котович. — Витебск : ВГУ им. П. М. Машерова, 2012. — С. 5-6.
* Кулагін, А. М. Гарадскі сядзібны дом / А. М. Кулагін // Памяць: Віцебск : гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі : у 2 кн. / рэдкал.: Г. П. Пашкоў [і інш.]; склад. А. І. Мацяюн; мастак Э. Э. Жакевіч. — Мінск : БелЭн, 2003. — Кн. 2. — С. 599.
* Подлипский, А. Улица Пушкина, 2 / А. Подлипский. — Витебск : Витебская областная типография, 2018. — 64 с. — (Биография витебского дома. Вып. VI)
* Северинец, К. Театр марионеток меняет вывеску / К. Северинец // Знамя юности. — 1990. — 23 нояб. — 1.
* Чарняўская, Т. І. Віцебскі гарадскі сядзібны дом / Т. І. Чарняўская // Архітэктура Беларусі : энцыклапедычны даведнік / рэдкал.: А. А. Воінаў [і інш.]. — Мінск : БелЭн, 1993. — С. 124.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Славутасці Віцебска
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Віцебска
Катэгорыя:Вуліца Пушкіна (Віцебск)
Марыя Ганна Дэнгаф

**Марыя Ганна (Марыяна) з Бялінскіх Дэнгаф Любамірская** (каля 1685—1730) — фаварытка караля польскага, вялікага князя літоўскага і курфюрста саксонскага Аўгуста ІІ Моцнага. Са шляхецкага роду .

## Біяграфія 
Яе бацькам быў Казімір Людвік Бялінскі, маршалак вялікі каронны, у двары якога Отвацку Вялікім часта бываў Аўгуст Моцны, які стаў каханкам Марыі Ганны. Неўзабаве аднак была выдадзена за Багуслава Эрнэста Дэнгафа. Дзякуючы сваім сувязям у Ватыкане атрымала дазвол на развод з Дэнгафам і разам з каралём выехала ў Дрэздэн.

Уплывала на палітыку Аўгуста ІІ. З ёй блізка супрацоўнічаў французскі пасол . Пераканала караля да заключэння альянсу з Францыяй у 1714 годзе. У другі раз выйшла замуж за .

Пасля нараджэння апошняга дзіцяці ў яе развілася цяжкая форма , ад чаго яна і памерла. Была пахавана ў  ў Жэшаве.

## Дзеці 
* Катажына Дэнгаф
* Соф’я Дэнгаф
* 
* Марыя Ганна Любамірская
* Казімір Любамірскі
* Ян Любамірскі

### Спасылкі 
* LUBOMIRSKA Marianna (ok. 1685—1730) metresa Augusta II (t. 17 s. 632)
* *Historia Dyplomacji Polskiej, tom II 1572—1795* pod red. Zbigniewa Wójcika, PWN Warszawa 1982, s. 433—434.

Катэгорыя:Палюбоўніцы манархаў
Марыя Ганна
Марыя Ганна
Марыя Ганна
Лізавета Паўлаўна Герт

**Лізавета Паўлаўна Герт** (17 [29] красавіка 1891, , Расійская імперыя — , , СССР) — руская балерына і балетны педагог, адзін з вядучых педагогаў жаночага класічнага танца Расіі XX стагоддзя. Заслужаны дзеяч мастацтваў РСФСР (1951). Дачка танцоўшчыка Паўла Герта, жонка Самуіла Андрыянава.

## Біяграфія 
Нарадзілася ў сям’і артыстаў балета Марыінскага тэатра П. А. Герта і А. В. Шапашнікавай. Адукацыю атрымала ў Пецярбургскім тэатральным вучылішчы. Выпускалася па класе Міхаіла Фокіна, пасля чаго ў 1908 годзе была прынята ў балетную трупу Марыінскага тэатра.

Строгае, высакароднае мастацтва балерыны сфарміравалася ў традыцыях класічнай школы Хрысціяна Іагансона, Марыуса Петыпа і яе бацькі, Паўла Герта. Пасля выканання партый феі Бэзу («Спячая прыгажуня»), Світанку («Капелія») і Ізабелы («Выпрабаванне Даміса»), у 1919 годзе Герт атрымала званне балерыны. Пік яе сольных выступленняў прыпадае на 1920-я гады, калі яна актыўна ўдзельнічала ў аднаўленні на савецкай сцэне лепшых дарэвалюцыйных спектакляў Марыінскага тэатра. Як балерына, выхаваная ў акадэмічных традыцыях класічнага танца, яна забяспечыла пераемнасць традыцый рускага балета ў рэвалюцыйную эпоху.

Пасля 20 гадоў выступленняў, у 1928 годзе, Лізавета Паўлаўна пакінула сцэну і цалкам прысвяціла сябе педагогіцы. Вяла клас удасканалення балерын у родным тэатры, у 1927—1934 гадах паралельна выкладала ў Ленінградскім харэаграфічным вучылішчы, у 1930—1932 гадах таксама была яго мастацкім кіраўніком.

У 1934 годзе пераехала ў Маскву, дзе з 1935 года пачала выкладаць у Маскоўскім харэаграфічным вучылішчы. У 1936—1937 гадах была яго мастацкім кіраўніком. Працу ў вучылішчы сумяшчала з выкладаннем у балетнай трупе Вялікага тэатра. Падчас вайны ў 1942—1945 гадах была ў эвакуацыі; у 1945 годзе вярнулася ў Маскву, з 1960 года выкладала толькі ў тэатры.

Сярод яе вучаніц А. Шэлест, М. Плісецкая, Р. Стручкова, В. Боўт, К. Максімава.

Памерла 6 лістапада 1975 года. Пахаваная на Увядзенскіх могілках (29 уч.).

## Рэпертуар 
Вучаніцай выканала ролю Арміды ў «Ажыўленым габелене» (на музыку М. М. Чэрэпніна), пастаўленым М. Фокіным, і затым у яго ж балетах танчыла блізкія клаісчнаму стылю партыі: Арміда («Павільён Арміды» М. М. Чэрэпніна), Сільфіда («» на музыку Ф. Шапена), Каламбіна («Карнавал» на музыку Р. Шумана).

Сярод партый: Адэта — Адылія, Аўрора, Маша («Лебядзінае возера», «Спячая прыгажуня», «Шчаўкунок» П. Чайкоўскага), Раймонда («» А. Глазунова), Нікія («» Л. Мінкуса), Пахіта («» Э. Дэльдэвеза), Мірта («» А. Адана); Аспічыя («Дачка фараона» Ц. Пуні), Смеральдзіна («Пульчынела» І. Ф. Стравінскага), Светлая сіла («Чырвоны віхор» У. М. Дзешавова) і іншыя.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Артысты балета Расійскай імперыі
Катэгорыя:Артысты балета Расіі
Катэгорыя:Артысты балета СССР
Катэгорыя:Артысты балета XX стагоддзя
Катэгорыя:Балетныя педагогі СССР
Катэгорыя:Балетныя педагогі Расіі
Катэгорыя:Балетныя педагогі XX стагоддзя
Катэгорыя:Артысты балета Марыінскага тэатра
Катэгорыя:Постаці Вялікага тэатра
Барыс Барысавіч Акімаў

**Барыс Барысавіч Акімаў** (; нар. , , Аўстрыя) — савецкі і расійскі артыст балета, харэограф, балетны педагог, кінаакцёр, кампазітар. Народны артыст СССР (1989), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1977) і прэміі Ленінскага камсамола (1978).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 25 чэрвеня 1946 года ў Вене (Аўстрыя). У 1965 годзе скончыў Маскоўскае харэаграфічнае вучылішча (цяпер Маскоўская дзяржаўная акадэмія харэаграфіі; педагогі Сергіеўская, М. Э. Ліепа), у 1978 — аддзяленне педагогаў-балетмайстраў ГІТІСа імя А. Луначарскага (цяпер Расійскі ўніверсітэт тэатральнага мастацтва — ГІТІС) .

У 1965—1989 гадах — саліст балета Вялікага тэатра, удасканальваўся пад кіраўніцтвам А. М. Ермалаева.

З 1989 года — педагог-балетмайстар Вялікага тэатра.

Працаваў па кантрактах педагогам-балетмайстрам у тэатрах «Ковент Гардэн» (Лондан), «Ла Скала» (Мілан), трупе «Асамі Макі — балет» (Токіо), Венскай дзяржаўнай оперы, Гамбургскай дзяржаўнай оперы, Баварскай дзяржаўнай оперы (Мюнхен), Дацкім каралеўскім балеце (Капенгаген), Парыжскай нацыянальнай оперы, Марыінскім тэатры (Санкт-Пецярбург), балетаў Базеля (Швейцарыя), Нацыянальным балеце Нідэрландаў (Амстэрдам), Лонданскай каралеўскай балетнай школе.

У 2000—2003 гадах — мастацкі кіраўнік балетнай трупы Вялікага тэатра.

У 1980—1988 гадах выкладаў на кафедры харэаграфіі ГІТІСа. У 2001—2005 гадах — прафесар кафедры мужчынскага класічнага і дуэтна-класічнага танца Маскоўскай акадэміі харэаграфіі, у 2001—2002 гадах — выконваючы абавязкі рэктара акадэміі, у 2002—2005 гадах — мастацкі кіраўнік акадэміі.

У 2013 годзе — старшыня Мастацкага савета балетнай трупы Вялікага тэатра, у цяперашні час — намеснік старшыні.

Катэгорыя:Артысты балета СССР
Катэгорыя:Артысты балета Расіі
Катэгорыя:Артысты балета XX стагоддзя
Катэгорыя:Балетмайстры СССР
Катэгорыя:Балетмайстры Расіі
Катэгорыя:Балетмайстры XX стагоддзя
Катэгорыя:Балетмайстры XXI стагоддзя
Катэгорыя:Харэографы СССР
Катэгорыя:Харэографы Расіі
Катэгорыя:Харэографы XX стагоддзя
Катэгорыя:Харэографы XXI стагоддзя
Катэгорыя:Балетныя педагогі СССР
Катэгорыя:Балетныя педагогі Расіі
Катэгорыя:Балетныя педагогі XX стагоддзя
Катэгорыя:Балетныя педагогі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Кампазітары СССР
Катэгорыя:Кампазітары Расіі
Катэгорыя:Кампазітары XX стагоддзя
Катэгорыя:Постаці Вялікага тэатра
Катэгорыя:Выпускнікі Маскоўскага харэаграфічнага вучылішча
Ермалаеў

**Ермалаеў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Алег Паўлавіч Ермалаеў (1948—2004) — беларускі фізік, спецыяліст у галіне фізікі паўправаднікоў. Доктар фізіка-матэматычных навук, прафесар.
* Аляксей Мікалаевіч Ермалаеў — савецкі артыст балета
* Уладзімір Фаміч Ермалаеў — беларускі пісьменнік