open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Новая Мільча (Гомель)

**Но́вая Мі́льча** (, ) — былая вёска ў Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Красненскага сельсавета. З 1983 года ў Чыгуначным раёне Гомеля.

## Этымалогія 
Назва вёскі, верагодна, звязана з назвай рэчкі Мільча (Случ-Мільча), якая працякала на поўдзень у кірунку да в. Давыдаўка і брала пачатак у непраходным балоце (цяпер асушана), якое было натуральнай мяжой паміж Новай Мільчай і вёскай Старая Мільча. Удакладненне «Новая» звязана з больш познім узнікненнем слабады ў параўнанні з вёскай.

## Гісторыя 
Узнікла ў першай чвэрці XVIII стагоддзя як стараверская слабада, заснаваная рускімі перасяленцамі, якія беглі з Расіі ў Вялікае Княства Літоўскае ў пошуку магчымасці свабодна спраўляць свае богаслужэнні. У склад Гомеля не была ўключана птушкафабрыка, якая дагэтуль існуе як асобная вёска Новая Мільча ў складзе Гомельскага раёна.

## Забудова 
Размешчана на заходняй ускраіне горада. Тэрыторыя вёскі прымыкае да заходняга прамысловага вузла горада. Асноўныя вуліцы Баравая, Вясенняя, Дружбы, Аршанская, Прамысловая, Прасёлачная, Стральца, Ягадная, Ясная. Забудавана індывідуальнымі дамамі сядзібнага тыпу.

## Інфраструктура 
Станам на 1990 год у Новай Мільчы размяшчаліся сярэдняя школа, птушкафабрыка, павільён камбіната бытавога абслугоўвання, клуб, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, сталовая, 2 магазіны.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Былыя населеныя пункты Гомельскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, якія ўвайшлі ў склад Гомеля
Катэгорыя:Чыгуначны раён (Гомель)
Стары храм

**Стары храм** — альбом беларускага рок-гурта Мроя. Запісаны ў 1983—1986 гадах на студыі гурта Бонда.

## Змест 
# Не згубі
# Белы сьцяг
# Чужаніца
# Вяне рута
# Гаспадар жыцьця
# Замежны дэтэктыў
# Мая мяжа
# Кола
# Стары храм

## Удзельнікі 
* Алег Дземідовіч: ударная ўстаноўка, дадатковы спеў
* Юрась Ляўкоў: бас-гітара, дадатковы спеў
* Лявон Вольскі: спеў, клавішы
* Уладзімір Давыдоўскі: гітара, дадатковы спеў

## Спасылкі 
* Альбом на SoundCloud

Катэгорыя:Альбомы 1986 года
Катэгорыя:З’явіліся ў 1984 годзе
Катэгорыя:Альбомы «Мроі»
Сямён Ісакавіч Чубукоў

{{Ваенны дзеяч
|імя              = Сямён Ісакавіч Чубукоў
|дата нараджэння  = 04.01.1907
|месца нараджэння =  
|дата смерці      = 29.06.1983  
|месца смерці     =  
|выява            = 
|шырыня           = 
|апісанне выявы   = 
|мянушка          = 
|прыналежнасць    = 
|гады службы      = 1929—1954
|званне           = маёр, 
|род войскаў      = 
|камандаваў       = 
|часць            = 
|бітвы            = Вялікая Айчынная вайна
|узнагароды       = {
 
}
{
 
-
 
}
|сувязі           = 
|у адстаўцы       = падпалкоўнік, 
}}
**Сямён Ісакавіч Чубукоў** (1 студзеня 1907, в. Кузьмінічы, Магілёўская вобласць — 29 чэрвеня 1983, Таганрог) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, камандзір 262-га танкавага батальёна (70-я танкавая брыгада, 5-ы танкавы корпус, ), маёр. Герой Савецкага Саюза.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 7 студзеня 1907 года ў вёсцы Кузьмінічы Расійскай імперыі, цяпер Чавускага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі, у сям’і селяніна. Беларус.

У пачатку 1920-х гадоў разам з бацькамі пераехаў у вёску Бярозаўка Вяліка-Улуйскай воласці Ачынскага павета. Скончыў сярэднюю школу. Працаваў брыгадзірам у камуне Ачынскага раёна Краснаярскага краю.

У Чырвонай Арміі з 1929 года. Член ВКП(б)/КПСС з 1931 года. У 1939 годзе скончыў курсы малодшых лейтэнантаў, у 1940 — курсы «Стрэл».

На франтах Вялікай Айчыннай вайны з мая 1942 года. Камандзір 262-га танкавага батальёна маёр Сямён Чубукоў вызначыўся ў Курскай бітве. 12 ліпеня 1943 года яго батальён першым фарсіраваў раку Выцебець і, умела ўзаемадзейнічаючы са стралковымі падраздзяленнямі, вызваліў раённы цэнтр сяло Ульянава, вёску Крапіўна і іншыя населеныя пункты Калужскай вобласці. Быў паранены, але не пакінуў поля бою.

У 1944 годзе скончыў Курсы ўдасканалення афіцэрскага складу, у 1948 — Вышэйшую афіцэрскую школу бранятанкавых і механізаваных войскаў. З 1954 года падпалкоўнік Чубукоў — у запасе.

З 1959 па 1974 год працаваў газааператарам на Таганрогскім металургічным заводзе.

Жыў і працаваў у Таганрогу.

Памёр 29 чэрвеня 1983 года, пахаваны ў Таганрозе.

## Узнагароды 
* Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 10 сакавіка 1944 года маёру Чубукову Сямёну Ісакавічу было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
* Узнагароджаны ордэнам Леніна, двума ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнам Айчыннай вайны 2 ступені, двума ордэнамі Чырвонай Зоркі, а таксама медалямі.

## Літаратура 
*  — С. 283.

## Спасылкі 
* Чубуков Сямён Ісакавіч.
* Чубуков Сямён Ісакавіч (1907—1983) .
* Наша Перамога. Чубуков Сямён Ісакавіч.
* Героі Савецкага Саюза, якія пражывалі на Доне пасля Вялікай Айчыннай вайны .

Катэгорыя:Падпалкоўнікі СССР
Катэгорыя:Танкісты Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Члены КПСС
Катэгорыя:Камандзіры батальёнаў у Вялікай Айчыннай вайне
Катэгорыя:Удзельнікі Курскай бітвы
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Чавускім раёне
Равал

**Равал** () — вадасховішча ў Пакістане, забяспечвае вадой гарады Равалпіндзі і Ісламабад. Утворана ракой Каранг. Плошча — 8,8 км². Тэрыторыя вакол вадасховішча добраўпарадкавана садамі, месца для адпачынку. З самага высокага пункту ў садзе адкрываецца панарамны від на Рава, пагоркі Маргала і Мара, гарады Равалпіндзі і Ісламабад.

Катэгорыя:Вадасховішчы
Катэгорыя:Геаграфія Пакістана
Катэгорыя:Ісламабад
Мілефіёры

**Мілефіёры** (millefiori — «тысяча кветак») — разнавіднасць мазаічнага шкла, як правіла, з кветкавым узорам. Паверхня гатовага вырабу нагадвае квітнеючы луг, чым і тлумачыцца назва.

## Гісторыя 
Спосаб вырабу шкла ў тэхніцы мілефіёры быў вынайдзены ў старажытным Егіпце. У II стагоддзі да н. э. гэтая тэхналогія ўжывалася ў Александрыі; пазней, у I стагоддзі да н. э., яна была запазычаная рымлянамі.

У XV стагоддзі тэхніку мілефіёры асвоілі венецыянскія шкловыдзімальнікі. Да XVIII стагоддзя, аднак, сакрэты вырабу гэтага шкла былі згубленыя. Адраджэнне адбылося толькі ў XIX стагоддзі, калі муранскія майстры не проста аднавілі, але і ўдасканалілі страчаныя тэхналогіі.

З гэтага часу шкляныя вырабы ў тэхніцы мілефіёры вырабляліся не толькі ў Італіі, але таксама ў Англіі і ў Францыі. Аднак у першую чаргу мілефіёры асацыюецца менавіта з Венецыяй, з’яўляючыся адной з самых папулярных разнавіднасцяў муранскага шкла. З яго робяцца каралі, падвескі, прэс-пап’е, вазы, дэкаратыўныя талеркі і інш.

## Тэхналогія 
Асновай стварэння вырабаў у тэхніцы мілефіёрыслужаць спецыяльныя шкляныя «пруткі», якія маюць у перасеку патрэбны майстру малюнак. Гэта можа быць не толькі кветка, але і зорка, геаметрычная фігура, жывёла, літара або дата. Каб атрымаць такую шкляную палачку, некаторы колькасць расплаўленага шкла намотваецца на жалезны прут і раскочваецца па плоскай паверхні. З яго фармуецца цыліндрык, які змяшчаецца затым у адпаведную форму. Далей майстар паўтарае аперацыю, дадаючы патрэбную колькасць слаёў каляровага шкла. Калі цыліндрык гатовы (звычайна ён мае каля 15 см у даўжыню і каля 8 см у дыяметры), ён зноў награваецца і да абодвух яго канцах прымацоўваюцца жалезныя пруты. Затым цыліндр выцягваецца, становячыся падобным на доўгі і тонкі аловак. Гэты «аловак» можна разрэзаць на сотні фрагментаў, кожны з якіх будзе мець на зрэзе зададзены майстрам малюнак.

Іншы варыянт стварэння ўзору — злучэнне саміх шкляных дубцоў, якія сплаўляюцца ў адзіны пучок. Рознакаляровыя дубцы складваюцца так, каб «вязанка» мела ў перасеку неабходны малюнак, пасля чаго іх падвяргаюць награванню. Атрыманы тоўсты цыліндр таксама выцягваецца і наразаецца на маленькія фрагменты.

З атрыманай «нарэзкі» складаецца жаданы ўзор. Напрыклад, каб стварыць прэс-пап'е круглай формы, нарыхтаваныя каляровыя фрагменты размяшчаюцца ўнутры металічнага кольца і прамежкі паміж імі паступова запаўняюцца расплаўленым шклом, якое і змацоўвае іх паміж сабой. Для стварэння шклянога посуду (напрыклад, вазы) узорыстыя дэталі выкладваюцца на яшчэ не астылую паверхню, пасля чаго посуд выдзімаецца паўторна.

Нягледзячы на тое, што ў нашы дні вырабляецца вялікая колькасць вырабаў у тэхніцы мілефіёры, муранскія майстры да гэтага часу ажыццяўляюць увесь працэс ўручную, так што кожны створаны імі прадмет унікальны.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Венецыянскае шкло
Пік Лайла

**Пік Лайла** — гара ў горнай сістэме Каракарум (Гімалаі, Пакістан) на ўсход ад ледавіка Чандаджэра і на захад ад ледавіка Чагаліса і адносіцца да Машэрбрумскага горнага масіву, знаходзіцца на поўдзень ад стыку гор Машэрбрум і Чагаліса. Вышыня — 6096 м.

Катэгорыя:Горы Пакістана
Катэгорыя:Горныя вяршыні-шасцітысячнікі
Скіл-Брум

**Скіл-Брум** () — вяршыня вышынёй 7410 м у сістэме Каракарум, размешчаная на тэрыторыі Гілгіт-Балтыстан, прыкладна за 9 км на паўднёвы захад ад Чагары. Гара размешчаная на заходнім баку ледавіка Гадвін-Астэн, размешчанага насупраць Броўд-Піка.

У 1957 годзе Маркус Шмук і Фрыц Вінтэрштэлер здзейснілі першае ўзыходжанне на Скіл-Брум, у класічным альпійскім стылі. Яны пачалі ўзыходжанне з базавага лагера каля Броўд-Піка на вышыню 4950 метраў, затым разбілі лагер на вышыні 6060 метраў, дайшлі да вяршыні на наступны дзень і зноў разбілі лагер на вышыні ў 6060 метраў, яшчэ праз суткі яны вярнуліся ў базавы лагер. Узыходжанне заняло 53 гадзіны.

Катэгорыя:Горы Пакістана
Фаміных

**Фаміных** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аксана Сяргееўна Фаміных (нар. 1995) — беларуская плыўчыха.
* Яўген Іванавіч Фаміных (1906—1977) — савецкі военачальнік, Герой Савецкага Саюза.
Іван Ільіч Люднікаў

**Іван Ільіч Люднікаў** (13(26).09.1902 — ) — савецкі военачальнік, Герой Савецкага Саюза (1943), генерал-палкоўнік (1945). Удзельнік вызвалення Віцебска ў гады Вялікай Айчыннай вайны. Ганаровы грамадзянін Цярнопаля (1969) і Віцебска (1974).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў пасёлку Крывая Каса (цяпер Сядова, Наваазоўскі раён, Данецкая вобласць). Працаваў на шахтах Данецка і Макееўкі. У Чырвонай гвардыі з 1917 года, у Чырвонай арміі з 1918 года. З 1925 г. — камандзір узвода і роты ў 13-й Дагестанскай стралковай дывізіі, затым — курсавы камандзір і начальнік штаба батальёна ва Уладзікаўказскай пяхотнай школе. У 1925 годзе скончыў Адэскае пяхотнае вучылішча, у 1938 годзе — Ваенную акадэмію імя Фрунзэ. У 1939—1941 гадах выконваў абавязкі начальніка Жытомірскага пяхотнага вучылішча. Вялікую Айчынную вайну сустрэў на Паўднёва-Заходнім фронце, затым ваяваў на Паўднёвым, Паўночна-Каўказскім, Сталінградскім, Данскім, Цэнтральным, 1-м Украінскім, 3-м Беларускім франтах.

Пасля Вялікай Айчыннай вайны быў камендантам Порт-Артура, камандуючым групоўкі савецкіх войскаў у Кітаі на Ляадунскім паўвостраве да 1947 года. Займаў пасаду намесніка Галоўнакамандуючага Групы савецкіх войскаў у Германіі. У 1952 годзе скончыў Вышэйшыя акадэмічныя курсы пры Акадэміі Генштаба. З 1959 па 1963 год узначальваў Вышэйшыя стралкова-тактычныя курсы ўдасканалення каманднага складу пяхоты «Выстрел». У 1963—1968 гадах начальнік факультэта Акадэміі Генеральнага штаба. З 1968 года ў адстаўцы. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 2-га і 3-га скліканняў. Аўтар кніг «Пад Віцебскам» (1962), «Агністы востраў» (1971), «Праз навальніцы» (1973, 2-е выданне) і іншых.

Памёр 22 красавіка 1976 года. Пахаваны ў Маскве, на Новадзявочых могілках.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Віцебска
Катэгорыя:Военачальнікі СССР
Катэгорыя:Генерал-палкоўнікі СССР
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Цярнопаля
Кармазоўскі сельсавет

**Кармазо́ўскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Старадарожскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Кармазы.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Старадарожскага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Старадарожскім раёне БССР. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Палажэвіцкага сельсавета.

Па стану на 1 студзеня 1947 года ў склад сельсавета ўваходзілі 11 населеных пунктаў.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
*  С. 408
*  С. 51

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Старадарожскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
Дэвід М. Уілсан

**Сэр Дэвід Макензі Уілсан** (нар. ) — брытанскі археолаг, гісторык мастацтва і куратар, які спецыялізуецца ў англасаксонскім мастацтве і вікінгах. Быў дырэктарам брытанскага музея ў 1977—1992 гадах.

## Адукацыя 
У 1941—1950 гадах Уілсан вучыўся ў Кінгсвудскай школе,  школе у Баце, а потым у Каледжы Святога Джона пры Кембрыджскім універсітэце.

## Жыццё і кар’ера 
Уілсан быў дырэктарам брытанскага музея з 1977 па 1992 год, з’яўляецца членам шведскай Каралеўскай Акадэміі навук. У 1985 годзе ён быў прафесарам выяўленчага мастацтва ва ўніверсітэце Кембрыджа.

## Асабістае жыццё 
Уілсан жыве на востраве Мэн.

## Бібліяграфія 
* 1964. *Anglo-Saxon Ornamental Metalwork 700—1100, in the British Museum*, British Museum Press.
* 1970. *The Vikings and their Origins: Scandinavia in the first millennium*, Thames and Hudson.
*  (US edition: Overlook Press)
* 1992. *Anglo-Saxon Paganism*, Routledge.

Катэгорыя:Археолагі Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Рыцары-бакалаўры
Катэгорыя:Члены Шведскай каралеўскай акадэміі навук
Катэгорыя:Брытанскі музей
Эйнар Дзігвэ

**Эйнар Дзігвэ** (, Ліепая, Расійская імперыя — , Капенгаген) — вядомы дацкі архітэктар і археолаг.

Ён актыўна працаваў над вывучэннем старажытнай Балканскай архітэктуры, пачаўшы ў 1922 годзе падчас экспедыцыі ў Салоне ў Далмацыі. Разам з ім пачынаў сваю навуковую кар’еру вядомы дацкі археолаг і гісторык Ёханес Брондстэд.

Катэгорыя:Архітэктары Даніі
Катэгорыя:Археолагі Даніі
Гусакоў

**Гусакоў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аркадзь Уласавіч Гусакоў — беларускі гаспадарчы, дзяржаўны дзеяч
* Валянцін Кузьміч Гусакоў (1933—2010) — беларускі вучоны ў галіне ветэрынарыі.
* Уладзімір Рыгоравіч Гусакоў — беларускі вучоны ў галіне аграрнай эканомікі

## Гл. таксама 
* Гусакова
Бялянка (значэнні)

**Бялянка** (*Lactarius pubescens*) — шапкавы базідыяльны грыб з роду Млечнік (*Lactarius*). 

## Прозвішча 
* Марыя Станіславаўна Бялянка — беларускі савецкі трэнер (веславанне на байдарках)
* Яўген Бялянка — беларускі гандбаліст

## Тапонім 
* Рака Бялянка — рака ў Крычаўскім раёне Магілёўскай вобласці
Нацыянальны музей Даніі

**Нацыянальны музей Даніі** () — найбуйнейшы гісторыка-культурны музей Даніі, размешчаны ў сталіцы дзяржавы — горадзе Капенгагене, у цэнтральнай яго частцы, па адрасе: вуліца Ny Vestergade, 10, недалёка ад пешаходнай зоны .

## Апісанне 
У залах музея экспануецца вялікая колькасць помнікаў матэрыяльнай культуры, прывезеных дацкімі навукоўцамі з усіх мацерыкоў і астравоў: пачынаючы Грэнландыяй і заканчваючы Паўднёвай Амерыкай. Да таго ж аказваецца матэрыяльная падтрымка Грэнландскаму навукова-даследчаму цэнтру SILA на базе Нацыянальнага музея Даніі, які праводзіць археалагічныя і антрапалагічныя раскопкі ў Грэнландыі, а затым выстаўляе знаходкі непасрэдна ў самім музеі.

Таксама, акрамя археалогіі і антрапалогіі, музей укладвае сродкі ў развіццё этналогіі, нумізматыкі, этнаграфіі, прыродазнаўства, рэстаўрацыю помнікаў архітэктуры, камунікацыйныя тэхналогіі, фінансуе рэстаўрацыю цэркваў і іншых аб'ектаў культурнай спадчыны.

## Гл. таксама 
* Х’ёртспрынгская ладдзя
* Ліндская храмавая хроніка

## Спасылкі 
Катэгорыя:Археалагічныя музеі
Катэгорыя:Музеі Капенгагена
Катэгорыя:Этнаграфічныя музеі
Катэгорыя:Нацыянальныя музеі Даніі
Біяполе

**Біяполе** — апошні студыйны альбом беларускага рок-гурта Мроя. Запісаны ў верасні 1990 года. Выдадзены на кампакт-касеце ў 1991 годзе. Прэзентацыя альбома «Біяполе» адбылася ў Тэатральна-мастацкім інстытуце ў 1990 годзе. Перавыдадзены Літаратурна-Мастацкай Суполкай у 1997 годзе.

## Змест 
## Дадатковыя звесткі 
Альбом атрымаў імя паводле назвы трэцяга трэка. Запісваўся з новым гітарыстам — Венедыктам Конеў-Петушковічам, які раней працаваў гукарэжысёрам гурта. Песня «Хоп-Гоп» (іншыя назвы «Хоп-Гоб» ці «Марш гопніка») спяваецца ад першай асобы. У ёй згадваюцца песні «Felicità» італьянскага дуэта Al Bano і Romina Power, якая выйшла ў 1982 годзе, савецкі поп-гурт «Ласкавы май», песня «Синий туман» Вячаслава Дабрыніна, якая выйшла ў 1988 годзе. Песня «Халі-Галі» таксама выконваецца ад першай асобы, у ёй згадваецца брытанскі гурт Depeche Mode, які ўзнік у 1980 годзе. У альбом не ўвайшлі песні «Так і трэба», «Беларуская Афрыка». Пазней у зборнік «Лепшыя песьні з альбомаў 1988—1990» увайшлі песні «Гуляй, душа», «Я ў лесе ягады збіраў», «Я на сямі вятрах», «Хоп-Гоп» (пад назвай «Марш гопніка») ды «Краіна крывавых дажджоў». Песню «Халі-галі» перазапісаў гурт N.R.M. на альбоме ŁaŁaŁaŁa, якая пазней таксама ўвайшла ў зборнік Made in N.R.M.. Песню «Краіна крывавых дажджоў» у 1999 годзе выканаў гурт N.R.M. на альбоме Акустычныя канцэрты канца XX стагодзьдзя.

## Удзельнікі 
* Алег Дземідовіч: ударная ўстаноўка, дадатковы спеў
* Юрась Ляўкоў: бас-гітара, дадатковы спеў
* Лявон Вольскі: спеў, клавішы
* Венедыкт Конеў-Петушковіч: гітара, дадатковы спеў

Катэгорыя:Альбомы «Мроі»
Катэгорыя:Альбомы 1991 года
Катэгорыя:З’явіліся ў 1991 годзе
Пушча-Вадзіца (Кіеў)

**Пушча-Вадзіца** — гістарычная мясцовасць і кліматычны курорт у паўночна-заходняй частцы Кіева, у межах Абалонскага раёна, размешчана пераважна ў хваёвых лясах (прыкладна 70 %). Назва мясцовасць атрымала ад слова «пушча», тобок густы, непралазны лес, і невялікай ракі Вадзіцы, якая ўжо не існуе.

## Гісторыя 
У 1724 г. у Пушчы-Вадзіцы была створана лясная гаспадарка. У сувязі з будаўнічым бумам у Кіеве ў канцы 19-га стагоддзя, які негатыўна паўплываў на ступень азелянення горада, з’явілася тэндэнцыя выезду многіх сем’яў у адпускны сезон за горад, у прыватнасці ў раён Пушчу-Вадзіцу. Таму гарадская дума ў 1890-х гг. заснавала дачны пасёлак Пушча-Вадзіца.

## Транспорт 
З Кіевам Пушча-Вадзіца спалучаецца вул. Гарадской, ад 1900 г. (электрыфікаваная 1904 гады) дзейнічае трамвайная лінія (злучае Пушчу-Вадзіцу з плошчай Шаўчэнка, Курэнёўкай, Падолам). Унікальная гістарычная трамвайная лінія ў Пушчу-Вадзіцы, аналагаў якой няма ва Украіне, ідзе праз лес. Таксама з Кіевам Пушча-Вадзіца злучаецца аўтобусам і маршрутнымі таксі.

Катэгорыя:Гістарычныя раёны Кіева
Катэгорыя:Курорты Украіны
Юрэвічы

**Юрэ́вічы**, **Мядзве́жына Юрэ́віча** — колішняя вёска, з 1959 года ў складзе Мінска.

## Гісторыя 
Месцілася на тэрыторыі ўрочышча Мядзвежына, якое расцягнулася на некалькі кіламетраў уздоўж сучасных вуліц Харкаўскай і Панамарэнкі. У пачатку XX ст. тут было 2 дзясяткі хутароў і вёсак з такой назвай. Каб адрозніваць, да назвы некаторых хутароў дадавалі прозвішча ўладальніка. Так у XX ст. Медзвежына Юрэвіча ператварылася ў Юрэвічы. У 1909 годзе фальварак Нядзвежына Юрэвіча ў Сеніцкай воласці Мінскага павета, 21 жыхар, 3 двары.

За савецкім часам вёска ў Бараўскім, а потым у Ждановіцкім сельсавеце Мінскага раёна. У 1959 годзе ўключаная ў межы горада Мінска, Фрунзенскі раён.

Вёска знаходзілася на рагу сучасных вуліц Панамарэнкі (старажытны Ракаўскі тракт) і Янкі Маўра. Верагодна, драўляныя і каменныя дамы ў пачатку вуліцы Панамарэнкі калісьці былі вёскай Юрэвічы.

## Літаратура 
* 
*
* 
* 

Катэгорыя:Населеныя пункты, якія ўвайшлі ў склад Мінска
Рамановіч

**Рамано́віч** — беларускае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Валянцін Рамановіч (1911—1945) — жывапісец, скульптар і графік, лекар.
* Міхаіл Мікалаевіч Рамановіч (нар. 1943) — беларускі валейбольны трэнер.
* Наталля Данілаўна Рамановіч-Ткачэнка (1884—1933) — украінская пісьменніца, перакладчыца.
* Таццяна Юр’еўна Рамановіч (нар. 2000) ─ беларуская лёгкаатлетка.
* Яўген Сцяпанавіч Рамановіч (1905─1979) ─ беларускі драматург, празаік, перакладчык, тэатральны дзеяч, тэатразнавец.
CLion

**CLion** — Інтэграванае асяроддзе распрацоўкі для мовы праграмавання «C++». Стан *CLion* — бясплатная пробная версія на 30 дзён. Падыходзіць для аперацыйных сістэм «Windows», «macOS», і «Linux».

## Спасылкі 
* jetbrains.com/clion — Старонка загрузкі CLion
* jetbrains.ru/products/clion — Старонка з перанакіраваннем на ангельскую старонку загрузкі CLion
* https://habrahabr.ru/company/JetBrains/blog/236061/ — Іншая інфармацыя на сайце Хабрахабр

Катэгорыя:Праграмнае забеспячэнне паводле алфавіта
Катэгорыя:Прылады для распрацоўкі ПЗ
Катэгорыя:JetBrains
Калонія (Мінск)

**Кало́нія**, **Акулё́нія** — колішні пасёлак, з 1959 года ў складзе Мінска. Месціўся на левым беразе ракі Лошыца, каля чыгуначных шляхоў лініі Мінск—Асіповічы.

## Гісторыя 
У 1917 годзе хутар у Сеніцкай воласці Мінскага павета; 4 двары, 19 жыхароў. З 1924 года ў Сеніцкім сельсавеце Самахвалавіцкага раёна, з 1931 года ў адміністрацыйным падпарадкаванні Менскага гарсавета, з 1934 года ў Менскім раёне, з 1939 года пасёлак. З 1959 года ўключаны ў межы горада Мінска.

Верагодна, бальшыня дамоў была знесеная ў 1960-я гады, у часе пашырэння тэрыторыі аэрапорта «Мінск-1». Да 2000-х гадоў захаваўся адзін дом па адрасе вуліца Вільямса, 41 б, які быў знесены ў 2016 годзе ў часе будаўніцтва комплексу «Мінск-Мір».

## Літаратура 
*
*
* 

Катэгорыя:Населеныя пункты, якія ўвайшлі ў склад Мінска
Фільм жахаў

**Фільм жахаў** — жанр мастацкіх фільмаў. Тэматычна шырокае і разнастайнае кіно, якое мае на мэце выклікаць у гледачоў пачуццё страху, трывогі і нявызначанасці, стварыць вусцішную атмасферу страху або напружанага чакання чаго-небудзь жудаснага.

## Гл. таксама 
* Трылер

## Спасылкі 
Катэгорыя:Жанры кіно
Зелянушкі

**Зелянушкі** (*Dolichopodidae*) — сямейства насякомых атрада двухкрылых.

## Апісанне 
Даўжыня 1,2—8 мм. Цела металічна-зялёнае. Вочы вялікія. Вусікі кароткія, трохчленікавыя. Крылы празрыстыя з трыма радыяльнымі жылкамі. Ногі тонкія.

## Пашырэнне 
Пашыраны на ўсіх кантынентах. Вядома больш за 7000 відаў. На Беларусі на траве, лісці, хмызняку, пяску каля вадаёмаў, на паверхні вады, ствалах дрэў, пашкоджаных караедамі, найбольш трапляюцца прадстаўнікі родаў  і , пераважна .

## Асаблівасці біялогіі 
Большасць відаў — драпежнікі, кормяцца нагахвосткамі, тлямі, чарвямі, ёсць раслінаедныя.

Развіццё з поўным ператварэннем. За год адна—дзве генерацыі. Зімуюць у фазе лічынкі.

## Гл. таксама 
* Syntormon

## Літаратура 
* *Хацько Э.* Зелянушкі //
Людвіг Станіслававіч Чаркас

{{Ваенны дзеяч
|імя              = Людвіг Станіслававіч Чаркас
|дата нараджэння  = 
|месца нараджэння = 
|дата смерці      = 
|месца смерці     = 
|выява            = 
|шырыня           = 
|апісанне выявы   = 
|мянушка          = 
|прыналежнасць    = 
|гады службы      = 1941—1959
|званне           = 
|род войскаў      = 
|камандаваў       = 
|часць            = 
|бітвы            = Вялікая Айчынная вайна
|узнагароды       = {
 
}
{
 
-
 
}
|сувязі           = 
|у адстаўцы       = 
}}
**Людвіг Станіслававіч Чаркас** (1923, Віцебская вобласць — 2002, Масква) — савецкі вайсковец, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза, камандзір кулямётнай роты, старшы лейтэнант.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 9 снежня 1923 года ў горадзе Полацк, цяпер Віцебскай вобласці. З 1935 года жыў у Маскве. Скончыў 8 класаў сярэдняй школы і Маскоўскі палітэхнікум Міністэрства загатовак. Працаваў тэхнікам-механікам.

У Чырвонай Арміі з чэрвеня 1941 года. Ваяваў на Заходнім, 2-м Украінскім і 1-м Беларускім франтах.

Вызначыўся на тэрыторыі Польшчы. 20 студзеня 1945 года яго рота прарвалася на паўночную ўскраіну горада Радзеюў і падчас вулічных баёў нанёсла ворагу значныя страты. Быў паранены, але поля бою не пакінуў.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 27 лютага 1945 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм гвардыі старэйшаму лейтэнанту Чаркасу Людвігу Станіслававічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».

З 1959 года палкоўнік Чаркас ў запасе. Жыў у Маскве. Працаваў загадчыкам сектара ў НДІ. Памёр 10 красавіка 2002 года. Пахаваны на Траякураўскіх могілках. 

## Узнагароды 
Узнагароджаны ордэнамі:
* Леніна,
* Кастрычніцкай Рэвалюцыі,
* двума ордэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені,
* двума ордэнамі Чырвонай Зоркі,
* медалямі.

## Памяць 
* У канцы красавіка 2003 года на доме № 19 па Волжскаму бульвару ў Маскве ў памяць Героя была ўсталявана мемарыяльная дошка.

## Літаратура 
* 
* Герои огенных лет. Книга 2. М.: Московский рабочий, 1976.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Камандзіры рот у Вялікай Айчыннай вайне
Кацярына Тэкаквіта

**Кацярына Тэкаквіта** (магаўк: *Kateri Tekakwitha*) — рымска-каталіцкая святая. Першая святая карэнная жыхарка Паўночнай Амерыкі. Дзень шанавання - 14 ліпеня.

## Жыццё 
Нарадзілася ў іракезскай вёсцы Асэрненан на месцы сучаснага амерыканскага горада Орэсвіль у 1656 г. Бацька быў магаўкам, а маці — палоннай алганкінкай. Першае імя Тэкаквіта на мове магаўкаў значыць "лілея". 
У дзяцінстве перажыла воспу. Воспіны на твары сталі прычынай прыніжэння ў юнацтве. Яна часцяком хавала твар пад накрыўкай. Хвароба забіла яе бацькоў, таму ў далейшым выхоўвалася ў сям'і дзядзькі, правадыра магаўкаў. 

Насуперак жаданню прыёмнага бацькі адмовілася ад шлюбу, у 19 гадоў прыняла хрысціянства і зарок бясшлюбнасці. Атрымала імя Кацярына ў гонар Святой Кацярыны з Сіены. Суседдзі распаўсюдзілі плёткі, нібы дзяўчына займалася чарадзействам. Каб пазбавіцца пераследу, яна пакінула радзіму і пераехала ў хрысціянскую абшчыну Кахнавакэ каля Манрэаля. 

Езуіты, што наведвалі Кахнавакэ, сцвярджалі, што Кацярына была вельмі набожнай. Яна малілася за зварот у хрысціянства іншых магаўкаў, спала на шыпах, падчас посту сапсавала пах ежы, аднойчы нават падпаліла сябе. Захварэла і памерла 17 красавіка 1680 г. Пасля смерці воспіны на яе твары зніклі.

## Шанаванне 
Пасля пахавання Кацярына Тэкаквіта нібы тройчы з'яўлялася перад сваімі сяброўкамі і плябанам абшчыны. Да 1684 г. каля яе магільні была пабудавана капліца, што стала месцам для пілігрымак. Кацярына лічылася неафіцыйнай заступніцай Манрэаля. У XVIII ст. культ Кацярыны Тэкаквіта распаўсюдзіўся сярод індзейцаў Мексікі.  

22 чэрвеня 1980 г. беатыфікавана Янам Паўлам ІІ. 21 кастрычніка 2012 г. кананізавана Бенедыктам ХVI. 

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка святыні
* Каталіцкі інфармацыйны цэнтр

Катэгорыя:Іракезы
Катэгорыя:Каталіцкія святыя
Катэгорыя:Святыя Паўночнай Амерыкі
Карл фон Фішэр

]]
**Карл фон Фішэр** (; ,  — , ) — нямецкі архітэктар, прадстаўнік класіцызму.

## Біяграфія 
Карл фон Фішэр пачаў вывучаць архітэктуру ў 1796 годзе, затым тры гады вучыўся дойлідству ў Вене. У 1808 годзе стаў прафесарам архітэктуры, першым прафесарам архітэктуры Мюнхенскай акадэміі прыгожых мастацтваў. Пераважная большасць (а менавіта 36) пабудоў аўтарства Фішэра была знішчана ў выніку  у гады Другой сусветнай вайны. Дом самога Фішэра быў разбураны нацыстамі для ўзвядзення на яго месцы «Храма Славы» НСДАП.

Сярод захаваных работ Карла фон Фішэра — будынак мюнхенскага Нацыянальнага тэатра, размешчаныя таксама ў Мюнхене *палац прынца Карла* і бальніца ля Зэндлінгскіх варот.

Карл фон Фішэр памёр ад рака лёгкіх, выкліканага сухотамі і быў пахаваны на Старых паўднёвых могілках Мюнхена.

Катэгорыя:Архітэктары Германіі
Катэгорыя:Пахаваныя ў Мюнхене
Катэгорыя:Памерлі ад раку лёгкага
Катэгорыя:Архітэктары Мюнхена
Шлікер

цукарніца, упрыгожаная грабянным шлікерным дэкорам.]]
**Шлікер** (Schlicker) — кашападобная, мяккая фарфоравая маса, якая выкарыстоўваецца ў вытворчасці фарфору і складаецца з кааліну, кварцу і палявога шпату. Змяшаная з вадой і падфарбаваная гліна, якая выкарыстоўвалася ў старажытнасці для роспісу керамікі, таксама называецца шлікерам.

У цяперашні час шлікерам называюць водныя завісі саставаў на аснове гліны, якія выкарыстоўваюцца для фармавання керамічных вырабаў метадам ліцця ў кіпрыя, як правіла, гіпсавыя формы. Тыповая вільготнасць шлікера для ліцця фарфору — 30-33 %, для ліцця фаянсу — 33-37 %, шлікера на аснове чырвонаабпальных глін могуць мець вільготнасць і больш за 40 %. Чым менш вільготнасць шлікера, тым хутчэй адбываецца фарміраванне пласта керамічнай масы на паверхні гіпсавай формы, тым менш ўсаджванне пры сушцы і дэфармацыя вырабаў. Для падрыхтоўкі шлікера з нізкай вільготнасцю у яго склад уводзяць дэфлакулянты (развадняльнікі) — вадкае шкло, кальцыніраваную соду, вугляшчолачавы рэагент — у колькасці 0,1-0,5 %.

Катэгорыя:Дэкаратыўна-прыкладное мастацтва
Катэгорыя:Кераміка
Катэгорыя:Будаўнічыя матэрыялы
Катэгорыя:Фарфор
Катэгорыя:Мастацкія тэхнікі
Вікенцій Дзмітрыевіч Дзмітрыеў

**Вікенцій Дзмітрыевіч Дзмітрыеў** (, с. Гаранава, Ленінградская вобласць — ) — Заслужаны настаўнік БССР. Заслужаны дзеяч фізічнай культуры БССР. Заслужаны трэнер СССР, стваральнік віцебскай школы спартыўнай гімнастыкі.

## Біяграфія 
У 1945 годзе пачаў займацца гімнастыкай пры Тэхналагічным інстытуце імя Ленсавета, праз тры гады выйграў чэмпіянат Ленінграда. Служыў на флоце ў Ліепаі, на вайсковых спаборніцтвах яго запрасіў у Віцебск дырэктар Віцебскага тэхнікума фізічнай культуры Леанід Кім.

З 1956 года, пасля таго як сур'ёзна траўмаваў калена працаваў трэнерам у таварыстве «Дынама». Скончыў Віцебскі тэхнікум фізкультуры (1958).
У 1960 годзе яго вучаніца Ала Ітсан выйграла першынство рэспублікі і стала першым майстрам спорту па спартыўнай гімнастыцы ў Віцебску. Пераможцамі і прызёрамі рэспубліканскіх і ўсесаюзных першынстваў сталі яго вучні Юрый Козараў, Уладзімір Панарын, Уладзімір Віткоўскі і іншыя.

У 1964 годзе пятнаццацігадовая Ларыса Петрык стала абсалютнай чэмпіёнкай СССР, у 1965 годзе яна стала прызёрам Чэмпіянату Еўропы, у 1966 годзе стала чэмпіёнкай свету. На Алімпійскіх гульнях у Мехіка 1968 годзе заваявала два залатыя і адзін бронзавы медалі.

У 1972 годзе прысвоена званне Ганаровы грамадзянін горада Віцебска.

Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга, два ордэны «Знак Пашаны».

## Літаратура 
* Большая олимпийская энциклопедия / Авт.-сост. В. Л. Штейнбах. — М.: Олимпия Press, 2006. Т. 1 — 782 с. — ISBN 5-94299-088-3

Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Віцебска
Ірландска-англасаксонскае пісьмо

**Ірландска-англасаксонскае пісьмо** — форма паўунцыялу, адзін з гістарычных этапаў развіцця лацінскага пісьма.

## Гісторыя 
Разам з хрысціянскай рэлігіяй вандроўныя манахі-місіянеры распаўсюджвалі і хрысціянскае пісьмо. Такім шляхам паўунцыяльнае пісьмо перайшло ў VI стагоддзі ў Ірландыю, а адтуль і далей да бліжэйшых суседзяў — англасаксаў. Рымскі курсіў быў зусім невядомы на Брытанскіх астравах. Таму паўунцыяльнае пісьмо ў гэтых краінах мела своеасаблівую форму, іншую, чым на мацерыку. Пазней розныя мадыфікацыі англасаксонскага пісьма сталі распаўсюджвацца і на мацерыку імігрантамі, вядомымі пад назвай «Шатландскіх манахаў». Яны засноўвалі ў Францыі, Германіі, Швейцарыі і Італіі манастыры са скрыпторыямі (пісьмовымі палатамі, ад  — пісец, перапісчык). Школы, якія паўсталі ў гэтых скрыпторыях, адыгралі прыкметную ролю ў далейшым развіцці пісьма.

Ірландска-англасаксонскае пісьмо запазычыла шмат ад рун (пісьма, распаўсюджанага сярод старажытных германцаў) і ад грэчаскага капітальнага пісьма, таму круглявыя літары часта ператвараліся ў цвёрдыя і надламаныя. У лігатурах (злітых літарах, ад  — звязваць), утвораных з літар капітальнага пісьма і унцыялу, заўважаецца незвычайная смеласць выканання. У пісьме прыкметныя акуратныя прамежкі паміж словамі і малая колькасць скарачэнняў. Іх стала прыкметна больш у IX стагоддзі.

VII—VIII стагоддзі часта называюць «Залатым векам» ірландскай культуры. Гэта назва абумоўлена, несумненна, і дасягненнямі ў мастацтве пісьма. Ірландска-англасаксонскае пісьмо выйшла з ужытку толькі пасля заканчэння XIII стагоддзя (у эпоху ранняй готыкі), нягледзячы на тое, што на Брытанскіх астравах каралінгскае пісьмо было вядома ўжо ў IX стагоддзі.

## Спасылка 
* Pfeffer Mediæval
* Wiglaf the Writer — Insular Minuscule 

Катэгорыя:Гісторыя Англіі
Катэгорыя:Культура Ірландыі
Катэгорыя:Шрыфты
Вуліца Маякоўскага

**Вуліца Маякоўскага** — вуліца ў розных населеных пунктах дзяржаў былога СССР, названая ў гонар расійскага і савецкага паэта У. У. Маякоўскага.

## Беларусь 
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Ашмянах.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Бабруйску.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Баранавічах.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Белаазёрску.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Беразіне.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Браславе.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Брэсце.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Быхаве.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Бялынічах.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Бярозаўцы.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Васілевічах.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Вілейцы.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Віцебску.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Глыбокім.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Гомелі.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Гродне.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Дзяржынску.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Дзятлаве.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Добрушы.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Докшыцах.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Дуброўне.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Жлобіне.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Іванаве.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Івацэвічах.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Каменцы.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Кобрыне.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Крычаве.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Лідзе.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Лунінцы.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Магілёве.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Мазыры.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Маладзечне.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Маларыце.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Мар’інай Горцы.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Мёрах.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Мікашэвічах.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Мінску.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Мсціславе.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Навагрудку.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Нясвіжы.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Паставах.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Петрыкаве.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Пінску.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Полацку.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Пружанах.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Рэчыцы.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Светлагорску.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Слоніме.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Слуцку.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Стоўбцах.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Талачыне.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ва Уздзе.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Фаніпалі.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Чырвонай Слабадзе.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Чэрвені.
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Шчучыне.

## Расія 
* Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Санкт-Пецярбургу.

## Гл. таксама 
* Завулак Маякоўскага
Слабадскі сельсавет (Пухавіцкі раён)

**Слабадскі́ сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Слабада.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Шацкага раёна Мінскай вобласці БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Грэскага раёна Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Грэскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года сельсавет у Пухавіцкім раёне. З 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Грэскага раёна. З 5 красавіка 1935 года ў складзе Пухавіцкага раёна. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Пад час Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года тэрыторыя сельсавета акупіравана нямецкімі войскамі. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Задашчэнскага сельсавета. 1 красавіка 1960 года ў склад Шацкага сельсавета перададзены 10 населеных пунктаў (Варонічы, Вяркалы, Задашчэнне, Закрыніцы, Зарэчча, Каліны, Лука I, Лука II, Пратасаўшчына і Смолзавод). 5 мая 1962 года ў склад сельсавета з Шацкага сельсавета вернуты 3 населеныя пункты (Варонічы, Вяркалы і Пратасаўшчына). 4 студзеня 1964 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Вецярэвіцкага сельсавета.

Станам на 1 студзеня 1947 года ў склад сельсавета ўваходзілі 7 населеных пунктаў.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Белорусская ССР: административно-территориальное деление на 1 января 1947 года / Информационно-статистический отдел Президиума Верховного Совета БССР. — Минск: Государственное издательство БССР, 1947. — 300 с. — 10000 экз. С.144.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Пухавіцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Шацкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Грэскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1964 годзе
Нацыянальны музей Шатландыі

**Нацыянальны музеі Шатландыі**, Эдынбург, Шатландыя, быў створаны ў 2006 годзе ў выніку зліцця новага **музея Шатландыі**, з калекцыямі звязанымі з шатландскай даўніной, культурай і гісторыяй, і таксама **Каралеўскага музей** (так названага ў 1995 годзе), з калекцыямі па пытаннях навукі і тэхнікі, натуральнай гісторыі, і сусветнай культуры. Два будынкі стаяць побач адзін з адным на Чамберс-стрыт, на скрыжаванні з мостам Георга IV, у цэнтры Эдынбурга. Уваход вольны.

У 2016 годзе музей наведалі 1.81 мільёна чалавек за год, што робіць яго самым папулярным турыстычным атракцыёнам Шатландыі на працягу гэтага перыяду.

Катэгорыя:Гісторыя Шатландыі
Катэгорыя:Музеі Шатландыі
Катэгорыя:Эдынбург
Катэгорыя:Музеі Вялікабрытаніі
Мінская вуліца

**Мінская вуліца** — назва вуліц у розных населеных пунктах, названых у гонар горада Мінска.

## Беларусь 
* Мінская вуліца — вуліца ў Асіповічах.
* Мінская вуліца — вуліца ў Бабруйску.
* Мінская вуліца — вуліца ў Баранавічах.
* Мінская вуліца — вуліца ў Барысаве.
* Мінская вуліца — вуліца ў Беразіне.
* Мінская вуліца — вуліца ў Быхаве.
* Мінская вуліца — вуліца ў Бялынічах.
* Мінская вуліца — вуліца ў Ваўкавыску.
* Мінская вуліца — вуліца ў Віцебску.
* Мінская вуліца — вуліца ў Глыбокім.
* Мінская вуліца — вуліца ў Гомелі.
* Мінская вуліца — вуліца ў Дзяржынску.
* Мінская вуліца — вуліца ў Добрушы.
* Мінская вуліца — вуліца ў Докшыцах.
* Мінская вуліца — вуліца ў Ельску.
* Мінская вуліца — вуліца ў Жлобіне.
* Мінская вуліца — вуліца ў Жодзіне.
* Мінская вуліца — вуліца ў Заслаўі.
* Мінская вуліца — вуліца ў Зялёным Бары.
* Мінская вуліца — вуліца ў Капылі.
* Мінская вуліца — вуліца ў Касцюковічах.
* Мінская вуліца — вуліца ў Крупках.
* Мінская вуліца — вуліца ў Крычаве.
* Мінская вуліца — вуліца ў Лагойску.
* Мінская вуліца — вуліца ў Лепелі.
* Мінская вуліца — вуліца ў Лідзе.
* Мінская вуліца — вуліца ў Ляхавічах.
* Мінская вуліца — вуліца ў Маладзечне.
* Мінская вуліца — вуліца ў Мачулішчах.
* Мінская вуліца — вуліца ў Мікашэвічах.
* Мінская вуліца — вуліца ў Мінску.
* Мінская вуліца — вуліца ў Навагрудку.
* Мінская вуліца — вуліца ў Нароўлі.
* Мінская вуліца — вуліца ў Нясвіжы.
* Мінская вуліца — вуліца ў Оршы.
* Мінская вуліца — вуліца ў Пінску.
* Мінская вуліца — вуліца ў Плешчаніцах.
* Мінская вуліца — вуліца ў Рагачове.
* Мінская вуліца — вуліца ў Радашковічах.
* Мінская вуліца — вуліца ў Рудзенску.
* Мінская вуліца — вуліца ў Салігорску.
* Мінская вуліца — вуліца ў Слоніме.
* Мінская вуліца — вуліца ў Слуцку.
* Мінская вуліца — вуліца ў Смалявічах.
* Мінская вуліца — вуліца ў Старых Дарогах.
* Мінская вуліца — вуліца ў Стоўбцах.
* Мінская вуліца — вуліца ў Талачыне.
* Мінская вуліца — вуліца ва Уздзе.
* Мінская вуліца — вуліца ў Фаніпалі.
* Мінская вуліца — вуліца ў Чашніках.
* Мінская вуліца — вуліца ў Чэрвені.

## Польшча 
* Мінская вуліца — вуліца ў Варшаве.

## Расія 
* Мінская вуліца — вуліца ў Маскве.
* Мінская вуліца — вуліца ў Іванаве.

## Украіна 
* Мінская вуліца — вуліца ў Кіеве.

## Гл. таксама 
* Мінская шаша
* Мінскі завулак
* 1-ы Мінскі завулак
* 2-і Мінскі завулак

Мінска
ФК Зборная ТФ Гомель

**«Зборная ТФ»** — беларускі футбольны клуб з горада Гомель. У 2017 годзе выступаў у Другой лізе чэмпіянату Беларусі.

## Гісторыя 
У 2012 годзе з’явілася грамадскае аб’яднанне «Тэрыторыя футбола», якое арганізоўвала футбольныя і міні-футбольныя турніры сярод аматараў у розных гарадах Беларусі. У красавіку 2017 года на базе гомельскага міні-футбольнага клуба «Авангард» была створана каманда, якая па запрашэні БФФ далучылася да Другой лігі чэмпіянату Беларусі пад назвай «Зборная ТФ». Дэбютны сезон у Другой лізе каманда скончыла на 12-м месцы з 14.

Перад сезонам 2018 каманда доўгі час вырашала, ці прымаць удзел у Другой лізе, і толькі ў канцы сакавіка афіцыйна адмовілася ад выступлення ў турніры.

## Статыстыка выступленняў 
### Чэмпіянат і Кубак Беларусі 
## Спасылкі 
* 

ТФ Гомель
Катэгорыя:Спорт у Гомелі
ФК Стэнлес Пінск

**«Стэнлес»** — беларускі футбольны клуб з горада Пінск. У цяперашні час выступае ў Другой лізе чэмпіянату Беларусі.

## Гісторыя 
Каманда з’явілася ў 2017 годзе, калі кіраўніцтва пінскай СДЮШАР-3 вырашыла заявіць каманду для ўдзелу ў Другой лізе чэмпіянату Беларусі. Каманда стала праводзіць хатнія матчы на базе пінскай Акадэміі футбола, якая была адкрыта ў 2014 годзе. Выступаючы маладымі ігракамі ў дэбютным сезоне, СДЮШАР-3 атрымала толькі тры перамогі і заняла апошняе 14-е месца ў табліцы.

У лютым 2018 года стала вядома, што СДЮШАР-3, хутчэй за ўсё, не заявіцца ў Другую лігу на сезон 2018, і ў красавіку каманда не трапіла ў канчатковы спіс удзельнікаў турніру.

У лютым 2019 года стала вядома, што ў Другую лігу ў сезоне 2019 збіраецца заявіцца аб’яднаная каманда СДЮШАР-3 і аматарскай каманды «Савушкін». У выніку, аднак, каманда далучылася да Другой лігі пад назвай «ДЮСШ-3-Стэнлес». Акрамя маладых выхаванцаў ДЮСШ, склад каманды таксама папоўніў шэраг вопытных ігракоў. Каманда здолела замацавацца ў верхняй палове табліцы і скончыла сезон 2019 на шостым месцы.

У пачатку 2020 года каманда змяніла назву на «Стэнлес». Захаваўшы асноўных ігракоў, «Стэнлес» доўга змагаўся за высокія месцы, у выніку са сваёй групы выйшаў у фінальны этап, але там заняў апошняе шостае месца. У пачатку 2021 года, нягледзячы на магчымасць павышэння ў Першую лігу, каманда засталася ў Другой лізе. У сезоне 2021 «Стэнлес» разглядаўся як адзін з фаварытаў, але заняў шостае месца. Нягледзячы на магчымасць пасля адмовы іншых каманд заявіцца ў Першую лігу, пінскі клуб вырашыў застацца ў Другой лізе, дзе ў 2022 годзе зноў апынуўся шостым, а ў 2023 годзе спыніўся на чацвёртным радку.

Уладальнік Кубка рэгіёнаў Беларусі-2024.

## Папярэднія назвы 
* 2017 — СДЮШАР-3
* 2019 — «ДЮСШ-3-Стэнлес»
* з 2020 — «Стэнлес»

## Эмблемы 

Файл:ФК СДЮШАР-3 Пінск.png|Эмблема СДЮШАР-3 да 2018 года
Файл:ФК ДЮСШ-3-Стэнлес Пінск.gif|Эмблема «ДЮСШ-3-Стэнлес» у 2019 годзе
Файл:ФК Стэнлес Пінск.gif|Эмблема «Стэнлеса» з 2020 года

## Склад 
*Станам на жнівень 2023 года*.

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDF

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

## Статыстыка выступленняў 
### Чэмпіянат і Кубак Беларусі 
## Галоўныя трэнеры 
* Віктар Дарашэнка (2017)
* Уладзімір Тыльковіч (2019)
* Віктар Дарашэнка (2020 — красавік 2021)
* Андрэй Казарын (красавік — снежань 2021)
* Сяргей Напяркоўскі (студзень — ліпень 2022)
* Ігар Курган ( у ліпені — жніўні 2022)
* Андрэй Лясюк (жнівень 2022 — люты 2024)
* Аляксей Галавін (з лютага 2024)

## Крыніцы 
Стэнлес Пінск
Жлобінская вяслярная база

**Жлобінская вяслярная база** заснаваная ў 2010 годзе ў горадзе Жлобін. Агульная плошча 2418 м². Уваходзіць у склад Цэнтра алімпійскага рэзерву па хакеі з шайбай і плаванні. Праводзяцца вучэбна-трэніровачныя заняткі па акадэмічным веславанні, веславанні на байдарках і каноэ. Маюцца трэнажорная і спецыялізаваная залы, медыцынскі цэнтр, дзе вядзецца кантроль за фізічным станам спартсменаў, і элінг на 40 лодак. Побач з базай пабудаваны трэніровачны вяслярны канал, які злучаецца з р. Дняпро. Ажыцяўляецца пракат катамаранаў.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Спорт у Жлобіне
Катэгорыя:З’явіліся ў 2010 годзе
Катэгорыя:2010 год у Беларусі
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Жлобіна
Катэгорыя:Вяслярныя каналы Беларусі
Есін

**Есін** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Алег Паўлавіч Есін (нар. 1937) — савецкі падводнік, капітан першага рангу.
* Аляксей Юр'евіч Есін — расійскі канькабежац, бронзавы прызёр чэмпіянату свету.
* Руслан Алегавіч Есін — беларускі дыпламат.
* Сяргей Аляксандравіч Есін — украінскі футбаліст.
Жлобінскі аквапарк

**Жлобінскі аквапарк** — спартыўна-забаўляльны комплекс у г. Жлобін. Заснаваны ў 2008 годзе (арх. В. М. Бяспалаў, У. Талочка, В. Яворская і інш.). Агульная плошча аквазоны складае 1500 м². Уваходзіць у склад Цэнтра алімпійскага рэзерву па хакеі з шайбай і плаванні.

Складаецца з 2 актыўных зон: забаўляльнай і зоны адпачынку. У першую ўваходзяць 2 басейны няправільнай формы (дзіцячы — памерам 12×8 м, дарослы — 30×16 м), вінтавая водная горка працягласцю 76 м, горная рака, гейзеры, гідрамасажныя і жамчужныя ванны, джакузі. Зона адпачынку прадстаўлена рускай, турэцкай і фінскай саунамі з джакузі, масажнымі кабінетамі, гарызантальнымі і вертыкальнымі салярыямі. На тэрыторыі Жлобінскага аквапарка размешчаны парыкмахерская, рускі більяр, кавярня, 5D-кінатэатр, камп'ютарная зала.

Прызёр рэспубліканскага турыстычнага конкурсу «Спазнай Беларусь» у намінацыі «Найлепшы турыстычны аб’ект» (2009).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Аквапаркі Беларусі
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Жлобіна
Катэгорыя:З’явіліся ў 2008 годзе
Катэгорыя:2008 год у Беларусі
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Вячаслава Бяспалава
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Уладзіміра Талочкі
Руслан Алегавіч Есін

**Руслан Алегавіч Есін** (нар. , Петрапаўлаўск-Камчацкі, РСФСР) — беларускі дыпламат. Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Японіі. Доктар палітычных навук.

## Біяграфія 
Скончыў у 1990 годзе Мінскае вышэйшае ваенна-палітычнае агульнавайсковае вучылішча; у 1993 годзе — Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт; у 1993 годзе — Акадэмію кіравання пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь; у 1996 годзе — Дыпламатычную акадэмію МЗС Расіі.

У 1990—1991 гадах працаваў інструктарам ідэалагічнага аддзелу Ленінскага райкама ЛКСМБ г. Мінска. У сакавіку-лістападзе 1991 года — другі сакратар Ленінскага райкама ЛКСМБ г. Мінска. У 1991—1993 гадах — вядучы спецыяліст аддзела міжнародных культурных сувязяў Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь. У 1993—1994 гадах — галоўны спецыяліст аддзела міжнародных культурных сувязяў Міністэрства культуры і друку Рэспублікі Беларусь. У 1996—1997 гадах — другі сакратар упраўлення міжнародных эканамічных адносін Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. З чэрвеня па жнівень 1997 года — другі сакратар аддзела эканамічнага супрацоўніцтва кіравання навукова-тэхнічнага і эканамічнага супрацоўніцтва Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 1997—1999 гадах — першы сакратар аддзела эканамічнага супрацоўніцтва Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 1999—2000 гадах — саветнік аддзела Усходняй Еўропы і Паўночнай Еўропы ўпраўлення Еўропы Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 2000—2003 гадах — саветнік Пасольства Рэспублікі Беларусь у Венгерскай Рэспубліцы. У 2004—2006 гадах — намеснік начальніка ўпраўлення інфармацыі Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 2006—2011 гадах — Генеральны консул Рэспублікі Беларусь у Гданьску (Рэспубліка Польшча). У 2011—2013 гадах — намеснік начальніка ўпраўлення СНД і Еўразійскай эканамічнай супольнасці Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 2013—2014 гадах — намеснік начальніка ўпраўлення — начальнік аддзела Садружнасці Незалежных Дзяржаў кіравання еўразійскай інтэграцыі Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 2014—2016 гадах — намеснік дырэктара Дэпартамента — начальнік упраўлення забеспячэння знешнеэканамічнай дзейнасці Дэпартамента знешнеэканамічнай дзейнасці Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. З чэрвеня 2016 па красавік 2017 года — намеснік дырэктара Дэпартамента — начальнік упраўлення каардынацыі знешнеэканамічнай дзейнасці Дэпартамента знешнеэканамічнай дзейнасці Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. З сакавіка 2017 года па ліпень 2022 года — пасол Беларусі ў Японіі, з лютага 2019 года па ліпень 2022 года — пасол Беларусі ў Аўстраліі і Новай Зеландыі па сумяшчальніцтве.

Катэгорыя:Дыпламаты Беларусі
Катэгорыя:Консулы Беларусі ў Польшчы
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Новай Зеландыі
Катэгорыя:Дактары палітычных навук
Катэгорыя:Паслы Беларусі ў Аўстраліі