open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Лідзія Маркаўна Балкавец

**Лідзія Маркаўна Балкавец** — беларуская бібліятэкарка і батанік, спецыялістка ў галіне раслінаводства.

У 1914 годзе член камітэта Мінскага аддзялення Расійскага таварыства абароны жанчын. З лістапада 1914 года як сястра міласэрнасці Мінскай грамады сёстраў міласэрнасці Расійскага таварыства Чырвонага Крыжа працавала ў Мінскім ваенным шпіталі.

У 1918—1924 гадах загадчыца публічнай бібліятэкі імя А. С. Пушкіна ў Мінску.

Удзельніца Трэцяга Усесаюзнага з’езду батанікаў у Ленінградзе 8-15 студзеня 1928 года, выступала з дакладам «Растительный мир в быту белорусского крестьянина».

Перапісвалася з этнографам .

Станам на 1929 год жыла ў Мінску па вуліцы Луначарскага, д. 6, кв. 6. У гэтай кватэры тым часам жыў і Сцяпан Балкавец.

У 1929 годзе супрацоўніца Інстытута беларускай культуры. Адна з асноўных калектараў гербарыяў Інбелкульта, потым Беларускай акадэміі навук (цяпер захоўваюцца ў ІЭБ НАНБ), у 1920-1940 гады ўнесла 747 узораў.

Лабарант у першым (з 1931) калектыве Цэнтральнага батанічнага саду Беларускай акадэміі навук.

Аўтарка прац па тэорыі бібліятэчнай справы, пра лекавыя і карысныя расліны, па ахове лекавых і дзікарослых раслін.

## Бібліяграфія 
* *Балковец Л*. О нормах библиотечного труда // Красный библиотекарь. — 1924. — № 4-5. — С. 183—186.
* *Балковец Л*. Профессиональная пригодность к библиотечной работе // Красный библиотекарь. — 1925. — № 4. — С. 86-94.
* *Балкавец Л.*  // Наш край, № 11 (50), 1929. — С. 41-47.
*  / Л. Балкавец. — Менск : Дзяржаўнае выдавецтва Беларусі, Сельгассектар, 1932. — 87, [1] с.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Бібліятэкары Беларусі
Катэгорыя:Батанікі Беларусі
Катэгорыя:Супрацоўнікі Інстытута беларускай культуры
Every Little Thing (песня The Beatles)

«**Every Little Thing**» () — песня, якая была напісана Полам Мак-Картні (аўтарства прыпісана Ленану і Мак-Картні) і выйшла на чацвёртым брытанскім альбоме «The Beatles» *Beatles For Sale*. У ЗША песня выйшла на альбоме *Beatles VI*.

## Гісторыя песні 
Песня была напісана ў жніўні 1964 года падчас канцэртнага тура гурта па ЗША. Мак-Картні спадзяваўся, што песня будзе выпушчана ў выглядзе сінгла, аднак «яна аказалася крыху не тым, чым трэба» і была ўключана ў альбом *Beatles For Sale*.

## Запіс песні 
Студыйная праца над песняй працягвалася два дні. 29 верасня 1964 года было запісана чатыры дублі, а на наступны дзень — яшчэ пяць. Вельмі верагодна, што Ленан і Мак-Картні выконвалі вакальную партыю адначасова на адзін мікрафон.

: '''У запісе ўдзельнічалі.

## Кавер-версіі 
* У 1969 годзе гурт Yes запісаў кавер-версію песні для свайго дэбютнага альбома. Іх версія адрозніваецца шчыльнейшым гучаннем і доўгім уступам. Гурт неаднаразова выконваў сваю версію ўжывую.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* 
* 
* 
* 
* Відэа з гучаннем студыйнай версіі песні 

Катэгорыя:The Beatles
I Don’t Want to Spoil the Party

«**I Don’t Want to Spoil the Party**» () — песня гурта «The Beatles», напісаная галоўным чынам Джонам Ленанам (аўтарства прыпісана Ленану і Мак-Картні). Песня ўвайшла ў брытанскі альбом гурта *Beatles For Sale*. У ЗША песня была выпушчана ў альбоме *Beatles VI*, а таксама на баку «Б» сінгла «Eight Days a Week» у 1965 годзе, што дасягнуў у ЗША першай пазіцыі ў амерыканскіх чартах. Сярод кампазіцый з боку «Б» песня дасягнула 39-й пазіцыі ў чарце *Billboard*. У Вялікабрытаніі песня была выпушчана таксама ў міні-альбоме *Beatles For Sale (No. 2)*.

## Тэкст песні 
Тэкст песні блізкі да тыповых для Ленана тэм адчужэння і ўнутранага болю. Герой, ад асобы якога вядзецца аповед, прысутнічае на вечарынцы, чакаючы з'яўлення сваёй дзяўчыны. Калі становіцца зразумелым, што яна яго падманула, ён вырашае сысці, каб не псаваць вечарынку ўсім астатнім. І мелодыя, і тэкст песні прасякнуты меланхоліяй, што родніць яе з некаторымі іншымі песнямі альбома *Beatles For Sale*, напрыклад «No Reply» і «I’m a Loser».

## Запіс песні 
Запіс песні адбыўся 29 верасня 1964 года. Было запісана 19 дубляў, апошні з якіх быў прызнаны найбольш удалым.

: **У запісе ўдзельнічалі:**
* Джон Ленан — асноўны вакал, рытм-гітара
* Пол Мак-Картні — падгалоскі, бас-гітара
* Джордж Харысан — падгалоскі, сола-гітара
* Рынга Стар — ударныя

: **Пазіцыі ў чартах:**

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* 
* 
* 
* 
* 
* Відэа з гучаннем студыйнай версіі песні ў выкананні «The Beatles» 

Катэгорыя:The Beatles
Андрыіў-Украінскі

**Андрыіў-Украінскі** (да 1946 года — *Андрыіў, таксама Андрыіўка*, , , ) — скасаванае сяло  сельскага савета Чэрняхіўскага раёна Жытомірскай вобласці Украінскай ССР. У 1923—1960 годах — адміністрацыйны цэнтр Андрэеўскага (Андрэева-Украінскага) сельськага савета.

## Насельніцтва 
Згодна з вынікамі перапісу Усерасійскага перапісу насельніцтва 1897 года, агульная колькасць жыхароў складала 606 чалавек, з іх: праваслаўных — 591, мужчын — 303, жанчын — 303.

У 1906 годзе колькасць насельніцтва складала 633 жыхары, двароў — 124. Успамінаецца ў люстрацыі Кіеўскага ваяводства 1754 года, падымнае плацілі ад 24 двароў.

У канцы 19 стагоддзя — вёска  воласці Жытомірскага павета Валынскай губерні. Ляжала непадалёк ад Чэрняхава, за 31 вярсту ад Жытоміра, на прытоку ракі . Прылічвалася да праваслаўнай парафіі ў Стыртах, за 4 вярсты.

У 1906 годзе — вёска Бэжыўскай воласці (7-го стана) Жытомірскага павета Валынскай губерні. Адлегласць ад губернскага і павятовага цэнтра г. Жытомір складала 27 вёрст, ад валаснога праўлення ў с. Бэжыў — 10 вёрст. Паштовае аддзяленне — мястэчка Чэрняхіў.

У 1923 годзе ўвайшла ў склад новаўтворанага Андрэеўскага (у 1925—1960 гадах — *Андрэева-Украінскі*) сельськага савета, які 7 сакавіка 1923 года ўключаны ў склад новастворанага Чэрняхіўскага раёна  акругі; адміністрацыйны цэнтр савета. Размяшчалася за 6 вёрст ад раённага цэнтра Чэрняхіў. 7 чэрвеня 1946 года атрымала назву *Андрыіў-Украінскі*.

29 чэрвеня 1960 года далучана да с. Андрыіўка паводле рашэння Жытомірскага аблвыканкама № 683 «Аб аб’яднанні некаторых населеных пунктаў у раёнах вобласці».

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Андрыіў на карце пачатку 20 стагоддзі

Катэгорыя:Былыя населеныя пункты
Джэнгл-поп

**Джэнгл-поп** () — жанр рок-музыкі, адзначаны «вяртаннем да звону гітар і папулярных мелодый 1960-х», як, напрыклад, у гурта The Byrds з іх электрычнай дванаццаціструннай гітарай і ўплывам паўэр-попу. У перыяд паміж 1984 і 1987 гадамі тэрмін *джэнгл-поп* выкарыстоўвалі ў ЗША для абазначэння музыкі R.E.M., Let's Active і паджанра пэйслі-андэграўнд, які ўключае таксама ўплыў псіхадэлічнай музыкі. У Вялікабрытаніі гэты тэрмін быў прыменены да новай хвалі гуртоў з сырым і хуткасным гучаннем меладычных гітар, выдадзеных на зборніку C86 (а затым і CD86).

## Гісторыя 
У 1964 годзе гурт The Beatles выкарыстаў «джэнгл»-гучанне ў песнях «A Hard Day’s Night», «What You’re Doing», «Ticket to Ride», «Words of Love», што падштурхнула многіх выканаўцаў да набыцця дванаццаціструнных гітар. Гурт The Byrds стаў прымяняць у сваіх запісах падобныя гітары пасля прагляду фільма «Вечар цяжкага дня» з удзелам The Beatles. Да іншых гуртоў, якія выкарыстоўвалі дванаццаціструнныя гітары, адносяцца The Who (раннія), The Beach Boys, The Hollies і Paul Revere & the Raiders.

### 1980-я 
Джэнгл-поп з'явіўся ў пачатку 1980-х гадоў, на сцэне ўсё больш папулярнага каледж-року. Акрамя музыкі The Beatles и The Byrds, адзначаюць таксама ўплыў паўэр-попу і пост-панку. У 1979 годзе ў горадзе Атэнс (Джорджыя) з'яўляецца гурт Pylon з «вуглаватым джэнгл-поп гучаннем», які ўплывае на сваіх калег па сцэне, уключна з гуртом R.E.M. Нараджэнне жанра звязваюць у тым ліку з запісам дэбютнага міньёна *Chronic Town* гуртом R.E.M. у 1981 годзе.

Джэнгл-поп не стаў выключна амерыканскай з'явай, яго развіццю садзейнічалі шматлікія гурты з Вялікабрытаніі (The Smiths, Aztec Camera, C86, Cleaners from Venus), Аўстраліі (The Church і інш.) і Новай Зеландыі (Dunedin Sound).

Гурты, як, напрыклад, The Rembrandts, Hoodoo Gurus і The Dream Syndicate сталі важным звяном паміж каледж-рокам 1980-х гадоў і магутнейшым альтэрнатыўным рокам 1990-х.

### 2000-я 
Вельмі многія гурты ў 2000-х, якія калектыўна разглядаюцца ў якасці індзі-року ці індзі-попу, сталі звяртацца да гучання джэнгл-попу. Такія гурты, як Outrageous Cherry, Death Cab For Cutie, Guster і Fountains of Wayne працягваюць прасоўваць джэнгл-поп для будучых пакаленняў.

## Генеалогія жанра 
## Ключавыя гурты жанра 
* R.E.M.
* The Smiths
* 10,000 Maniacs
* The Pastels
* The Go-Betweens
* The Reivers
* The Mighty Lemon Drops
* Let's Active
* Camper Van Beethoven
* The Feelies
* The Three O'Clock
* The Long Ryders
* Uncle Green
* Miracle Legion
* The dB's
* Game Theory
* The Loud Family
* The Cleaners from Venus

## Крыніцы 
Катэгорыя:Жанры рок-музыкі
Катэгорыя:Поп-рок
Каражал (значэнні)

* Каражал — горад Казахстана.
* Каражал (Аягозскі раён)
* Каражал (Жармінскі раён)
* Каражал (Катон-Карагайскі раён)
Everybody’s Trying to Be My Baby

«**Everybody’s Trying to Be My Baby**» () — песня, якая была напісана Карлам Перкінсам і выйшла ў 1957 годзе ў міні-альбоме *Dance Album of Carl Perkins*. Вядомая дзякуючы кавер-версіі гурта «The Beatles», якая выйшла ў альбоме *Beatles For Sale*.

## Гісторыя песні 
Песня з аналагічнай назвай («Everybody’s Tryin’ To Be My Baby») была першапачаткова напісана амерыканскім кантры-выканаўцам Рэксам Грыфінам (Rex Griffin); яго версія выйшла ў 1936 годзе. У 1938 годзе кавер-версію песні пад такой жа назвай выпусцілі Рой Ньюман і Яго Хлопцы (Roy Newman and His Boys). У сярэдзіне 1950-х гадоў вядомы рокабілі-выканаўца Карл Перкінс напісаў сваю версію песні з такой жа назвай; песня выйшла ў міні-альбоме *Dance Album of Carl Perkins* (1957 год). Версія Перкінса была ў далейшым перапета гуртом «The Beatles»; гэтая версія стала найбольш знакамітым выкананнем песні. Нягледзячы на тое, што версіі Перкінса і Грыфіна падобныя ў тэкстах, у музычным плане яны зусім розныя — версія Перкінса больш блюзавая і падобная па стылі з яго знакамітым хітом «Blue Suede Shoes».

## Версія «The Beatles» 
Гурт запісаў сваю версію песні Перкінса для альбома *Beatles For Sale*. Вакальную партыю выконваў Джордж Харысан, прычым яго вакал быў апрацаваны з выкарыстаннем т. зв. STEED-эфекту (STEED-effect). Запіс песні адбыўся 18 кастрычніка на студыі «Эбі-Роўд», быў зроблены толькі адзін дубль. Песня ўвайшла таксама ў амерыканскі альбом гурта ''Beatles '65* і ў амерыканскі міні-альбом *4-by The Beatles*.

: **У запісе ўдзельнічалі:**
* Джордж Харысан — асноўны вакал, сола-гітара
* Джон Ленан — рытм-гітара, бубен
* Пол Мак-Картні — бас-гітара
* Рынга Стар — ударныя

Жывыя выкананні гуртом гэтай песні запісваліся для радыё BBC у чэрвені 1963 года і ў лістападзе 1964 года. Апошняя версія ў далейшым увайшла ў альбом *Live at the BBC*. Ужо пасля запісу песні яна неаднаразова выконвалася ўжывую на розных канцэртах гурта. Версія, выкананая ў Нью-Ёрку 15 жніўня 1965 года, была пазней уключана ў альбом *Anthology 2''.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Відэа з аудыёзапісам выканання песні Карлам Перкінсам 
* 
* 
* 
* 
* 
* Відэа з гучаннем студыйнай версіі песні ў выкананні «The Beatles» 
* Жывое выкананне песні гуртом «The Beatles» 

Катэгорыя:The Beatles
Катэгорыя:Рок-н-рол
Ленан — Мак-Картні

**Ленан — Мак-Картні** (таксама **Ленан / Мак-Картні**; ) — аўтарскі дуэт Джона Ленана (1940 – 1980) і Пола Мак-Картні (нар. у 1942), адзін з найбольш вядомых і паспяховых у гісторыі музыкі (іншыя прыклады — Джэры Лібер і Майк Столер). Паміж 1962 і 1969 гадамі дуэтам было напісана і апублікавана каля 180 песень, з якіх большасць была запісана гуртом The Beatles. У адрозненне ад многіх аўтарскіх дуэтаў, дзе адзін з аўтараў піша тэксты, а другі — музыку, і Ленан, і Мак-Картні сачынялі і тое, і другое.

Па сутнасці, сапраўды сумесна напісаныя песні з'яўляліся толькі ў ранні перыяд творчасці The Beatles. Пачынаючы прыкладна з 1965 года, песні фактычна сачыняліся, як правіла, нейкім адным членам гурта і, калі гэта быў Ленан або Мак-Картні, ставіўся агульны подпіс. Часам (напрыклад, «A Day in the Life» або «In My Life») песня аўтарства Ленана — Мак-Картні складалася з куплетаў, якія пісаліся аўтарамі незалежна і задумваліся першапачаткова як розныя песні.

Падчас укладання *The Beatles Anthology* былі знойдзены тры няскончаныя песні, напісаныя Ленанам, якія дапрацаваў Мак-Картні. Гэтыя песні можна лічыць апошнім тварэннем дуэта Ленан — Мак-Картні, хаця дзве з іх выйшлі пад аўтарствам Джона Ленана.

## Літаратура 
**Манаграфіі**:
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

**Публікацыі ў газетах і часопісах**:
* 

## Спасылкі 
* Многія з вышэйназваных песень былі ўключаны ў альбом 1979 года *The Songs Lennon and McCartney Gave Away*.
* The Lennon-McCartney Songwriting Partnership
* 

Катэгорыя:The Beatles
What You’re Doing

«**What You’re Doing**» () — песня гурта «The Beatles», напісаная Полам Мак-Картні (аўтарства прыпісана Ленану і Мак-Картні); адна з васьмі арыгінальных песень, якія выйшлі на альбоме *Beatles For Sale*. У ЗША песня была выпушчана на альбоме *Beatles VI*.

## Песня 
Песня пачынаецца з невялікага ўступу, які выконваецца ўдарнымі, што незвычайна для гурта. За ім ідзе невялікая гітарная паслядоўнасць, якая паўтараецца пасля кожнага куплета. У адрозненне ад большасці песень гурта, дадзеная кампазіцыя не ўтрымлівае прыпеваў. Яшчэ адной характэрнай асаблівсцю песні з'яўляецца звонкая 12-струнная гітара, якая, паводле музычнага крытыка Рычы Антэрбергера, «гучыць надзвычайна, падобна да гучання, якое стала ўспрымацца як тыповае для Роджэра Макгіна [сола-гітарыста гурта The Byrds], хаця „What You’re Doing“ была запісана ў канцы 1964 года, за шэсць месяцаў да таго, як The Byrds праславіліся дзякуючы кампазіцыі „Mr. Tambourine Man“».

Тэкст песні, як лічыцца, прысвечаны стасункам Мак-Картні з Джэйн Эшэр. Нягледзячы на тое, што як аўтар тэкстаў Мак-Картні ў цэлым быў больш аптымістычным за Ленана, у гэтай песні ён выяўляе пачуццё самоты і няўпэўненасці ў сваіх стасунках — дадзеную тэматыку ён пазней разаўе ў пазнейшых сваіх песнях, такіх як «I’m Looking Through You» і «You Won’t See Me» на альбоме *Rubber Soul* і «For No One» на альбоме *Revolver*.

У дачыненні да формы даволі незвычайнае выкарыстанне Мак-Картні т. зв. састаўных рыфмаў, напрыклад (рыфмы вылучаны курсівам): «Look what you’re *doing*, I’m feeling *blue and* lonely… You got me *running*, and there’s no *fun in* it…»).

## Запіс песні 
Запіс песні заняў тры дні. 29 верасня 1964 года было запісана 7 дубляў рытмічнай дарожкі, на наступны дзень — 5 дубляў; 26 кастрычніка было запісана яшчэ 7 дубляў, апошні з якіх стаў асноўным і ўвайшоў у альбом. Песня стала апошняй кампазіцыяй, запісанай для альбома *Beatles For Sale*.

: **У запісе ўдзельнічалі:**
* Пол Мак-Картні — асноўны вакал, бас-гітара
* Джон Ленан — падгалоскі, рытм-гітара
* Джордж Харысан — падгалоскі, сола-гітара
* Рынга Стар — ударныя
* Джордж Марцін — фартэпіяна

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* 
* 
* 
* 
*  

Катэгорыя:The Beatles
Медаль імя Макса Планка

**Медаль імя Макса Планка** — вышэйшая ўзнагарода *Нямецкага фізічнага таварыства* , найбуйнейшай у свеце арганізацыі фізікаў, за выдатныя дасягненні ў тэарэтычнай фізіцы. Прэмія штогод прысуджаецца з 1929 года, за рэдкімі выключэннямі, і звычайна адной асобе. Пераможцу ўручаецца залаты медаль і рукапісны пергамент.

У 1943 годзе вырабіць залаты медаль не ўдалося, бо берлінскі ліцейны завод быў пашкоджаны бомбай. Савет дырэктараў Нямецкага фізічнага таварыства вырашыў вырабіць медалі з заменнага металу і паставіць залатыя медалі пазней.

Найвышэйшай узнагародай Нямецкага фізічнага таварыства за выдатныя вынікі ў эксперыментальнай фізіцы з'яўляецца *медаль Штэрна-Герлаха*.

## Узнагароджаныя 
* 2025 Рэйнхард Ф. Вернер

*2024 Эрвін Фрэй
*2023 Рашыд Суняеў
*2022 Анет Зіпеліус
*2021 Аляксандр Палякоў
*2020 Анджэй Бурас
*2019 Дэтлеф Лоше
*2018 Хуан Ігнасіа Сірак
*2017 Герберт Спон
*2016 Герберт Вагнер
*2015 Вячаслаў Муханаў
*2014 Давід Руэль
*2013 Вернер Нам
*2012 Марцін Цырнбаўэр
*2011 Джорджыа Парызі
*2010 Дытэр Волхардт
*2009 Роберт Грэхэм
*2008 Дэтлеў Бухгольц
*2007 Джоэл Лебавіц
*2006 Вольфганг Гётцэ
*2005 Пітэр Цолер
*2004 Клаўс Хеп
*2003 Марцін Гуцвілер
*2002 Юрген Элерс
*2001 Юрг Фрэліх
*2000 Марцін Люшэр
*1999 П'ер Хоэнберг
*1998 Рэйманд Стора
*1997 Джэральд Браўн
*1996 Людвіг Фадзееў
*1995 Зігфрыд Гросман
*1994 Ганс-Юрген Борхерс
*1993 Курт Біндэр
*1992 Эліят Х. Ліб
*1991 Вольфхарт Цымерман
*1990 Герман Хакен
*1989 Бруна Зуміно
*1988 Валянцін Баргман
*1987 Юліус Весс
*1986 Франц Вегнер
*1985 Ёіціра Намбу
*1984 Рэс Йост
*1983 Мікалас Кемер
*1982 Ганс-Арвэд Вайдэнмюлер
*1981 Курт Сыманзік
*1980 *не ўручалася*
*1979 Маркус Фірц
*1978 Пауль Пітэр Эвальд
*1977 Вальтэр Тырынг
*1976 Эрнст Штукельберг
*1975 Грэгар Вэнтцэль
*1974 Леон Ван Хоў
*1973 Мікалай Багалюбаў
*1972 Герберт Фроліх
*1971 *не ўручалася*
*1970 Рудольф Хааг
*1969 Фрымен Дайсан
*1968 Вальтэр Гейтлер
*1967 Гары Леман
*1966 Герхарт Людэрс
*1965 *не ўручалася*
*1964 Сэмюэл Гаўдсміт і Джордж Уленбек
*1963 Рудольф Пайерлс
*1962 Ральф Кроніг
*1961 Юджын Вігнер
*1960 Леў Ландау
*1959 Оскар Кляйн
*1958 Вольфганг Паўлі
*1957 Карл Фрыдрых фон Вайцзекер
*1956 Віктар Вайскопф
*1955 Ханс Бэтэ
*1954 Энрыка Фермі
*1953 Вальтэр Ботэ
*1952 Поль Дырак
*1951 Джэймс Франк і Густаў Герц
*1950 Пітэр Дэбай
*1949 Лізэ Майтнер і Ота Ган
*1948 Макс Борн
*1945–1947 *не ўручалася*
*1944 Вальтэр Косель
*1943 Фрыдрых Хунд
*1942 Паскуаль Йордан
*1939–1941 *не ўручалася*
*1938 Луі дэ Бройль
*1937 Эрвін Шродзінгер
*1934–1936 *не ўручалася*
*1933 Вернер Гейзенберг
*1932 Макс фон Лаўэ
*1931 Арнольд Зомерфельд
*1930 Нільс Бор
*1929 Макс Планк і Альберт Эйнштэйн

## Глядзіце таксама 
* Макс Планк

## Крыніцы 
## Знешнія спасылкі 
* 
* 
Катэгорыя:Навуковыя медалі і прэміі
Катэгорыя:Узнагароды па фізіцы
Катэгорыя:Медалі Германіі
Help!

***Help!*** () — пяты студыйны альбом The Beatles, выпушчаны ў 1965 годзе на лэйбле Parlophone.

## Пра альбом 
Як і ў выпадку з альбомам ''A Hard Day's Night'', песні з першага боку кружэлкі прагучалі ў аднайменным фільме. Загалоўная песня альбома звярнула на сябе ўвагу незвычайнай для ранняй творчасці гурта сур'ёзнасцю тэксту. У «You’ve Got to Hide Your Love Away» Джон Ленан таксама сур'ёзны; гэта найяскравейшы прыклад уплыву Боба Дылана на музыку гурта. Вельмі выразны і пранікнёны вакал Ленана ў «It’s Only Love».

Пол Мак-Картні напісаў для альбома легендарную «Yesterday», энергічную «Another Girl», рок-н-рольную «The Night Before» і фолкавую «I’ve Just Seen a Face».

Упершыню на альбом трапілі цэлыя дзве песні Джорджа Харысана — «I Need You» і «You Like Me Too Much».

Гэта апошні з альбомаў гурта, на якім былі выкананы песні іншых аўтараў («Act Naturally» і «Dizzy Miss Lizzy»).

Альбом ясна акрэсліў паварот у творчасці гурта, праз год пасля выхаду альбома гурт адыграў свой апошні жывы канцэрт і цалкам прысвяціў сябе працы ў студыі.

У брытанскім хіт-парадзе дыск займаў 1-е месца на працягу 9 тыдняў запар з 14 жніўня 1965 года (CD-версія дасягнула 61-га месца ў 1987 годзе).

## Спіс кампазіцый 
Песні першага боку гучаць таксама ў фільме «На дапамогу!».

### Амерыканскі рэліз 
Усе песні напісаны Джонам Ленанам і Полам Мак-Картні, калі не ўказана іншае.

#### Першы бок 
# «Help!» (з інструментальным уступам)
# «The Night Before»
# «From Me to You Fantasy» (інструментал)
# «You’ve Got to Hide Your Love Away»
# «'I Need You» (Джордж Харысан)
# «In The Tyrol» (інструментал)

#### Другі бок 
# «Another Girl»
# «Another Hard Day’s Night» (інструментал)
# «Ticket to Ride»
# «The Bitter End/You Can’t Do That» (інструментал)
# «You’re Going to Lose That Girl»
# «The Chase» (інструментал)

## Удзельнікі запісу 
* Джон Ленан — вядучы вакал, бэк-вакал, гітара, акустычная гітара, фартэпіяна, арган, ударныя
* Пол Мак-Картні — вядучы вакал, бэк-вакал, гітара, акустычная гітара, бас-гітара, фартэпіяна, гуіра
* Джордж Харысан — вядучы вакал, бэк-вакал, гітара, акустычная гітара, ударныя
* Рынга Стар — вядучы вакал, ударныя

### Запрошаныя музыканты 
* Джордж Марцін — фартэпіяна, прадзюсіраванне
* Джон Скот — флейта на «You’ve Got to Hide Your Love Away»

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Help! на discogs.com

Катэгорыя:The Beatles
Абрагам Вайнберг

**Абрагам Вайнберг** або **Абрагам са Слоніма** () — заснавальнік дынастыі хасідскіх цадзікаў у Слоніме.

## Біяграфія 
Да таго, як зацікавіцца хасідызмам, ён ужо быў прызнаным рабінскім аўтарытэтам і заснавальнікам ешыбота ў Слоніме, які ўзначальваў з 1830 па 1843 год. У рэшце рэшт ён пакінуў гэтую пасаду і стаў вучнем Ноя з Ляховічаў і Майсея з Кобрына, якія незадоўга да сваёй смерці ў 1858 годзе прызначылі яго сваім пераемнікам на пасадзе цадзіка (некаторыя вучні Майсея аб’ядналіся вакол яго ўнука, Ноя Нафталі з Кобрына). Ён хутка стаў адной з найбольш значных фігур хасідызму на тэрыторыі сучасных Літвы і Беларусі   .

## Хасідызм 
Яго лічылі выдатным знаўцам Торы і набожным чалавекам, прасякнутым рэлігійным энтузіязмам. Пра яго казалі, што«Ён маліўся ціха, без найменшага руху, але, нягледзячы на гэта, яго твар гарэў так моцна, што тыя, хто глядзеў на яго, адчувалі страх» У адрозненне ад Майсея з Кобрына, які шмат увагі прысвячаў ужыванню Закона ў паўсядзённым жыцці, Абрагам лічыў вывучэнне Торы каштоўным самім па сабе. Ён падкрэсліваў важнасць малітвы, любові да Бога і страху перад Ім. Ён не ўхваляў дэманстратыўны рэлігійны энтузіязм, які характарызаваў, сярод іншых, хасідаў Караліна.

Быў стваральнікам сацыяльнай адметнасці слонімскага хасідызму, заснаваўшы буйны хасідскі двор ў горадзе, які дагэтуль цалкам знаходзіўся пад кантролем міснагдым, і тым самым стварыўшы першую значную хасідскую групу, якая гарманічна суіснавала з антыхасідскай рабінскай царквой.

## Працы 
Абрагам Вайнберг — аўтар пасмяротна апублікаваных кабалістычных прац, найбольш вядомыя з якіх — «Хэсэд ле-Аўрахам» (Юзэфаў, 1886) і «Есод га-Авода» (Варшава, 1892). Цадык уключыў у іх свае этычныя вучэнні. «Хэсэд ле-Аўрахам» — гэта зборнік каментарыяў да Торы, прызначаны, па словах аўтара, для вузкага кола чытачоў. «Есод га-Авода» складаецца з лістоў Абрагама да яго вучняў у Палесціне; напісаны простай мовай, з шматлікімі прыпавесцямі і спасылкамі на паўсядзённае жыццё, ён прадстаўляе асноўны змест слонімскага хасідызму і адрасаваны шырокай аўдыторыі: пасля Другой сусветнай вайны ён шмат разоў перавыдаваўся. Яго зборнік мідрашымаў па гісторыі Зыходу быў адрэдагаваны і апублікаваны пасля яго смерці пад назвай «Бір Аўрахам» (Варшава, 1927)  .

## Крыніцы 
Катэгорыя:Постаці Слоніма
Катэгорыя:Яўрэі ў Беларусі
Катэгорыя:Рабіны
Карл Перкінс

**Карл Лі Пе́ркінс** (; 9 красавіка 1932 — 19 студзеня 1998) — амерыканскі спявак, кампазітар, адзін з родапачынальнікаў жанра рокабілі ў сярэдзіне 1950-х гг.

Вядомасць Перкінсу прынеслі яго рок-н-рольныя запісы для мемфіскай студыі Sun Records, найвядомейшы з якіх — «Blue Suede Shoes» (1956). У тым жа жанры былі таксама запісаны «Gone Gone Gone», «Matchbox», «Honey Don’t», «Everybody’s Trying to Be My Baby», «Glad All Over». У сярэдзіне 1960-х гадоў Перкінс звярнуўся да кантры, з якога, уласна, ён і пачынаў сваю кар'еру. Да рок-н-ролу спявак вярнуўся ў 1980-я гады.

## Літаратура 
**Публікацыі ў газетах і часопісах**:
* 

## Спасылкі 
* - JON PARELES «Carl Perkins dies at 65; Rockabilly Pioneer Wrote 'Blue Suede Shoes'»

Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Грэмі»
Balenciaga

**Balenciaga** — дом моды, заснаваны ў 1919 годзе іспанскім дызайнерам Крыстобалем Баленсіягай у Сан-Себасцьяне. У цяперашні час базуецца ў Парыжы. Balenciaga зачыніўся ў 1968 годзе і ізноў адкрыўся пад кіраўніцтвам новага ўладальніка ў 1986 годзе.

З 2001 года Balenciaga належыць французскай групе Kering. Крэатыўным дырэктарам брэнда з 2015 да 2025 года з’яўляўся грузінскі дызайнер Дэмна Гвасалія. 13 сакавіка 2025 года стала вядома, што Гвасалія пакідае Balenciaga і ўзначаліць брэнд Gucci.

## Гісторыя 
Крыстабаль Баленсіяга адкрыў свой першы буцік у Сан-Себасцьяне (Іспанія) у 1919 годзе, пазней пашыры свой бізнэс за кошт філіялаў у Мадрыдзе і Барселоне. Сярод кліентаў дома Balenciaga былі іспанская каралеўская сям’я і арыстакратыя, але калі іспанская грамадзянская вайна прымусіла Баленсіягу зачыніць свае крамы, ён перабраўся ў Парыж.

У Парыжы Баленсіяга размясціўся на авеню Георга V у жніўні 1937 года. На першым паказе мод ён прадэманстраваў дызайн з моцным уплывам іспанскага Рэнесансу — Balenciaga прадставіў на суд гледачоў стыль ампір, які лічыўся навінкай для таго часу. На працягу першых двух гадоў пасля адкрыцця французская прэса ўсхваляла Баленсіягу як рэвалюцыянера, яго ідэі былі вельмі запатрабаванымі. Кармель Сноў, рэдактар ​​Harper’s Bazaar з 1934 па 1958, была адным з першых удзельнікаў яго праектаў.

Папулярнасць Баленсіягі была настолькі вялікая, што нават падчас Другой сусветнай вайны кліенты, рызыкуючы сваёй бяспекай, прыязджалі ў Парыж, каб убачыць яго навінкі. У гэты перыяд ён быў адзначаны за сваё «квадратнае паліто».

Аднак толькі ў пасляваенныя гады стаў відавочны поўны маштаб вынаходлівасці гэтага арыгінальнага дызайнера. Яго лініі зрабіліся больш лінейнымі і гладкімі, адхіляючыся ад формы пясочных гадзін, папулярызаванай «Новым абліччам» Крысціяна Дыёра. Гнуткасць яго сілуэтаў дазволіла яму маніпуляваць адносінамі паміж адзеннем і жаночымі целамі. У 1951 годзе Баленсіяга цалкам змяніў сілуэт, пашырыўшы плечы і зняўшы талію.

Катэгорыя:Кампаніі Францыі
Сімпсан

**Сімпсан**:

## Прозвішча 
* Кодзі Сімпсан — аўстралійскі поп-спявак
* Томас Сімпсан — англійскі матэматык
* Уоліс Сімпсан — герцагіня Віндзарская

### Выдуманыя персанажы 
* Гамер Сімпсан — адзін з герояў мульт-серыяла «Сімпсаны»
* Мардж Сімпсан — адзін з герояў мульт-серыяла «Сімпсаны»

## Тапонім 
* Сімпсан (пустыня)
Оўэн Юнг

**Оуэн Юнг** (*Янг*, ;  — ) — амерыканскі прамысловец, прадпрымальнік, юрыст і дыпламат. Заснаваў RCA у якасці даччынай кампаніі General Electric у 1919 годзе і стаў яе першым старшынёй і заставаўся ў гэтай пасадзе да 1929 года.

У 1929 годзе распрацаваў і высунуў другі план рэпарацыйных выплат Германіі пасля Першай сусветнай вайны — План Юнга.

Катэгорыя:Прадпрымальнікі ЗША
Мелінда Гейтс

**Мелінда Фрэнч-Гейтс** , народжаная Мелінда Эн Фрэнч; нар. , Далас) — амерыканскі прадпрымальнік і філантроп, былая жонка Біла Гейтса. Сузаснавальнік і сустаршыня Фонду Біла і Мелінды Гейтс, раней была менеджарам аддзела продажаў у Microsoft па шэрагу прадуктаў, уключаючы Publisher, Microsoft Bob, Encarta і Expedia.

Катэгорыя:Прадпрымальнікі ЗША
Роберт Зайчык

**Роберт Зайчык** (, пры нараджэнні **Рувім Маркавіч Зайчык**; 24 красавіка 1868, Мсціслаў Магілёўскай губерні, цяпер Беларусь — 29 студзеня 1965, Хорген, Швейцарыя) — швейцарскі гісторык літаратуры, філосаф, пісьменнік і мастацкі крытык.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Мсціславе ў яўрэйскай купецкай сям'і. Вучыўся ў гімназіі роднага горада, затым да 8 класа ў 5-й варшаўскай гімназіі. У 1887 годзе прыцягнуты да дазнання з нагоды распаўсюджвання вершаў рэвалюцыйнага зместу, па выдадзеным 30 снежня таго ж года пашпарце з'ехаў у Вену, дзе вывучаў літаратуру. У Бернскім універсітэце атрымаў доктарскую ступень у 1889 годзе і заняў пасаду прыват-дацэнта. У 1894 прафесар сучаснай літаратуры Універсітэта Неўшацеля. Атрымаў грамадзянства ў Швейцарыі ў 1899. У 1895 прафесар сучаснай, асабліва рускай і славянскай літаратур у Швейцарскай канфедэратыўнай Вышэйшай тэхнічнай школе ў Цюрыху. У перыяд з 1914 па 1925 быў прафесарам Кёльнскага ўніверсітэта.

Яму належаць "Очерк по истории эмансипации евреев в Австро-Венгрии" ("Восход", 1892, 9—12, на аснове яго ж дысертацыі 1889 года) і некаторыя іншыя працы па гісторыі яўрэяў на рускай мове, некаторыя выйшлі асобнымі выданнямі на нямецкай мове.

Пляменнік – ізраільскі шахматыст *Мошэ Чарняк*.

## Творы 
* «Beiträge zur Geschichte der rechtlichen Stellung der Juden namentlich im Gebiet des heutigen Oesterreich-Ungarn» (1890);
* «Die Weltanschauung Dostojewskis und Tolstoi’s». Meuwied, 1893;
* «Meister der schweizen Dichtung des 19. Jahrhunderts». Frauenfeld, 1894;
* «Deutsche Skeptiker» (1906);
* «Goethes Charakter» (1898);
* «Französische Skeptiker» (1906);
* «Menschen u. Kunst der italienischen Renaissance» (1903);
* «Quid est veritas» (1907);
* «Der Mensch und sein Ziel» (1914);
* "Von der innern Not unseres Zeitalters.Ein Ausblick auf Fausts künftigen Weg " (1917);
* «Schicksal und Erlösung» (1927);
* «Schöpfer höchster Lebenswerte» (1945);
* «Der Staat und was mehr ist als er» (1946);
* «Bismarck und das Schicksal des deutschen Volkes.Zur Psychologie und Geschichte der deutschen Frage» (1949).

## Літаратура 
* Людзі і мастацтва італьянскага адраджэння. Пераклад з ім. Е. Герэтфельд. Спб: Выдавецтва В. Беразоўскі, 1906. 

## Зноскі 
Катэгорыя:Гісторыкі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Філосафы Швейцарыі
Катэгорыя:Выкладчыкі ВНУ Германіі
Катэгорыя:Выкладчыкі ВНУ Швейцарыі
Катэгорыя:Гісторыкі Швейцарыі
Катэгорыя:Афіцэры ордэна За заслугі перад ФРГ
Катэгорыя:Памерлі ў кантоне Цюрых
Катэгорыя:Памерлі ў 1965 годзе
Катэгорыя:Памерлі 29 студзеня
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Мсціславе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1868 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся 24 красавіка
Дэмна Гвасалія

**Дэмна Гвасалія** (нар. , ) — грузінскі дызайнер, крэатыўны дырэктар моднага дома Gucci.

Працаваў старэйшым дызайнерам у Maison Margiela і Louis Vuitton (2013-2015). У 2014 годзе стварыў брэнд Vetements. З 2015 года — крэатыўны дырэктар моднага дома Balenciaga. З 2025 года — крэатыўны дырэктар моднага дома Gucci.

Сярод тэм, якія Гвасалія выкарыстоўвае ў сваіх працах: камунізм, постсавецкае спажывецтва, праваслаўная царква, культура падробак, блышыныя рынкі, метал, хіп-хоп, 1990-я гады, інтэрнэт.

Катэгорыя:Кавалеры французскага Ордэна мастацтваў і літаратуры
Зайчык

**Зайчык**:
* Зайчык (фільм)
* Роберт Зайчык — швейцарскі гісторык літаратуры, філосаф
Франсуа-Анры Піно

**Франсуа-Анры Піно** (; нар.  года, , Францыя) — французскі бізнесмен і генеральны дырэктар PPR, сын Франсуа Піно. З’яўляўся старшынёй і галоўным выканаўчым дырэктарам кампаніі Kering з 2005 года і прэзідэнтам групы Artémis з 2003 года. Пад кіраўніцтвам Піно кампанія Kering спыніла займацца раздробным бізнэсам і стала кампаніяй па продажы прадметаў раскошы. У 1993 Піно стаў прэзідэнтам CFAO, а ў 1997 годзе — генеральным дырэктарам папулярнай рознічнай сеткі электронікі Fnac.

У красавіку 2019 года выдзеліў 100 млн еўра на рамонт пацярпелага ад пажару Сабору Парыжскай Маці Божай.

У 2009 годзе ажаніўся з кінаактрысай Сальмай Хаек.

Катэгорыя:Прадпрымальнікі Францыі
Lacoste

**Lacoste** — французская кампанія па вытворчасці адзення, абутку, парфумерыі, акуляраў, гадзіннікаў і розных скураных вырабаў. Заснавана ў 1933 годзе, сімвалам і лагатыпам з'яўляецца выява зялёнага кракадзіла. Штаб-кватэра размешчана ў XVI акрузе Парыжа, а галоўная фабрыка — у горадзе Труа.

Катэгорыя:Кампаніі Францыі
Moschino

**Moschino** — італьянская кампанія, заснаваная ў 1983 годзе дызайнерам Франка Маскіна, вытворца моднага адзення, тканін, парфумерыі, тавараў для дома, аксесуараў і іншых прадметаў раскошы. Уваходзіць у Aeffe S.p.A.

## Гісторыя 
Брэнд быў створаны ў 1983 годзе модным дызайнерам, Франка Маскіна (1950—1994). Маскіна і яго модны брэнд праславіліся сваімі інавацыйнымі, маляўнічымі і часам эксцэнтрычнымі дызайнамі, любоўю да казачных сюжэтаў, крытыкай індустрыі моды і кампаніямі па інфармаванні грамадскасці ў пачатку 1990-х гадоў. У 1994 годзе Франка Маскіна выказаў жаданне распрацаваць экалагічную лінію адзення, аднак пазней у тым жа годзе Франка памёр ад прычын, звязаных з ВІЧ. Пасля смерці дызайнера крэатыўным дырэктарам стала яго былая памочніца, Расела Джардзіні. З 1999 брэнд з’яўляецца часткай Aeffe fashion group.
Катэгорыя:Кампаніі Італіі
Guerlain

**Guerlain** — адзін з найстарэйшых у свеце дамоў парфумерыі, заснаваны ў 1828 годзе П’ерам Франсуа Паскалем Герленам. З 1994 года выключнае права на выкарыстанне брэнда Guerlain належыць карпарацыі Louis Vuitton Moet Hennessy.

Спачатку гэты парфумерны дом існаваў як аптэчны магазін, у падвалах якога Герлен змешваў свае водары. Кліентамі былі нямногія, але дастаткова вядомыя людзі, сярод якіх Анарэ Бальзак і Напалеон III, да дня вяселля якога быў спецыяльна створаны адэкалон *Eau de Cologne Impériale*. Пазней Герлен ствараў водары для каралеў Вікторыі і Ізабелы II Іспанскай.

П’ер Франсуа Герлен памёр у 1864 годзе. Фірму ўспадкавалі яго сыны Эмэ і Габрыэль Герлен. Эмэ Герлен падымае сямейны бізнэс на новы ўзровень, адзін за адным выпускаючы паспяховыя водары, у той час як Габрыэль займаўся мэнэджментам. Дзейнасць Эмэ Герлена адзначана парфумернымі дасягненнямі, якія атрымалі шырокую вядомасць; гэта *Fleur d’Italie* (1884), *Rococo* (1887) і *Eau de Cologne du Coq* (1894).

У 1910 годзе Эмэ Герлен памёр, кампанію ў спадчыну атрымалі сыны Габрыэля Жак і П’ер. П’еру дастаецца камерцыйная складнік, а Жак бярэ на сябе складанне водараў. За час існавання дома пад кіраваннем Жака і П’ера сямейны бізнес квітнее, інтэрналізуецца і папулярызуецца. Guerlain пачынае ствараць парфуму для зорак кіно і эстрады, а таксама арганізуе продажы сваёй прадукцыі па ўсім свеце.

Жак Герлен памёр у 1956 годзе і пасаду кіраўніка кампаніі заняў яго ўнук, Жан-Поль Герлен, пад кіраўніцтвам якога кампанія ператвараецца ў сусветна вядомы брэнд.

У 1994 годзе Жан-Поль Герлен прадаў кампанію мега-карпарацыі раскошы LVMH, якая валодае брэндам Guerlain і дагэтуль. Яшчэ 8 гадоў пасля продажу Ж.-П. Герлен працягваў ствараць водары, раўналежна з групай новых маладых парфумераў.
Катэгорыя:Кампаніі Францыі
Купер-Крык (Аўстралія)

**Купер-Крык** (раней **Куперс-Крык**) — рака ў аўстралійскіх штатах Квінсленд і Паўднёвая Аўстралія. Часам яе называюць ракой *Барку* па адным з яе прытокаў, і яна з’яўляецца адной з трох асноўных рачных сістэм Квінсленда. Паток ракі залежыць ад мусонных дажджоў, якія выпадаюць некалькімі месяцамі раней за сотні кіламетраў ва ўсходнім Квінслендзе. Яе даўжыня складае 1300 кіламетраў.

Чарльз Сцёрт назваў раку ў 1845 годзе ў гонар Чарльза Купера, галоўнага суддзі Паўднёвай Аўстраліі. Менавіта ля ракі Купер-Крык у 1861 годзе памерлі даследчыкі Берк і Уілс. Даследчык Джон Кінг перажыў экспедыцыю дзякуючы дапамозе дружалюбных абарыгенаў. Усяго праз дзесяць гадоў пасля смерці даследчыкаў на рацэ пачалі будавацца сядзібы. Станцыя ў месцы Інамінка стала першым пастаянным паселішчам у гэтым раёне.

Да 1880 года надзейная крыніца вады прыцягнула больш пасяленцаў да такой ступені, што ўся тэрыторыя была заселена і запоўнена жывёлай. Гэта прывяло да выгнання мясцовага насельніцтва з іх традыцыйных зямель. Да 1900 года насельніцтва скарацілася да 30 чалавек, што склала ўсяго 10 % ад першапачатковай колькасці, бо заразныя хваробы пачалі забіраць сваё.

## Землекарыстанне 
Большая частка басейна ракі Купер выкарыстоўваецца для выпасу авечак і буйной рагатай жывёлы на натуральных лугах. Хоць крайні ўсход басейна адносна вільготны, з сярэднімі паказчыкамі больш за 500 мм (20 цаляў) у Блэколе, ападкі занадта нераўнамерныя для вырошчвання сельскагаспадарчых культур. Глебы даволі ўрадлівыя, хоць у цэлым цяжкія па тэкстуры і маюць моцную тэндэнцыю да расколін з-за нераўнамерных ападкаў.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Басейн возера Эйр
Катэгорыя:Рэкі Паўднёвай Аўстраліі
Катэгорыя:Рэкі Квінсленда
Стакгольмскі заклік

**Стакгольмскі заклік** — зварот Пастаяннага камітэта Сусветнага кангрэса прыхільнікаў міру, які патрабаваў забароны атамнай зброі, устанаўлення строгага міжнароднага кантролю за выкананнем гэтага рашэння і абвяшчэння ваенным злачынцам урада, які першым прыменіць атамную зброю супраць якой-небудзь краіны. Прынята на сесіі Пастаяннага камітэта, якая праходзіла ў Стакгольме 15—19 сакавіка 1950. У падтрымку выступілі розныя міжнародныя дэмакратычныя арганізацыі. З сакавіка па лістапад 1950 пад дакументам паставілі подпісы каля 500 млн. чал., у тым ліку 115 514 703 з СССР — усё дарослае насельніцтва краіны.

31 мая — 2 чэрвеня 1975 праходзіла сесія Прэзідыума Сусветнага Савета міру, які, адзначыўшы 25-годдзе дакумента, звярнуўся да ўсіх урадаў, грамадскіх рухаў і арганізацый, якія выступаюць за мір і прагрэс чалавецтва, з заклікам аб’яднаць сілы для «новага сусветнага наступлення» на гонку ўзбраенняў у барацьбе за ўсеагульнае і поўнае раззбраенне. Гэты заклік стаў вядомы як новы Стакгольмскі заклік і атрымаў шырокую падтрымку.

## Літаратура
* Стокгольмское воззвание // Большая Советская Энциклопедия М.: "Советская энциклопедия", 1969-1978

Катэгорыя:Пацыфізм
Катэгорыя:Сакавік 1950 года
Эмануэль Унгаро

**Эмануэль Унгаро** (; , Экс-ан-Праванс, Францыя — ) — французскі мадэльер, заснавальнік уласнага дома высокай моды.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 13 лютага 1933 года на поўдні Францыі ў сям'і краўца. З 1956 года на працягу 6 гадоў працаваў у доме моды Крыстобаля Баленсіягі. У 1965 годзе сумесна са сваёй сяброўкай і мастаком па тканінах Соняй Кнап адкрыў уласнае атэлье і стварыў першую самастойную калекцыю, якая мела поспех.

Кліентамі Унгаро былі французскія актрысы, як Анук Эмэ, Катрын Дэнёў, Ізабель Аджані. У 1967 годзе атэлье пераехала на авеню Мантэнь - вуліцу ў Парыжы, дзе знаходзяцца многія салоны высокай моды - неўзабаве пасля чаго набыла міжнародную вядомасць. Кліентамі дома сталі Жаклін Кенэдзі, прынцэса Дыяна, Іра фон Фюрстэнберг.

## Продаж дома 
У 1996 годзе Унгаро прадаў кантрольны пакет акцый сваёй фірмы італьянскай кампаніі Ferragamo. У 2005 годзе кампанія Унгаро была прададзена за 84 мільёны долараў ЗША. Яе новым уладальнікам стаў амерыканскі бізнесмен і венчурны інвестар пакістанскага паходжання Асім Абдула.

Катэгорыя:Мадэльеры Францыі
Перкінс

**Перкінс** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Карл Перкінс — амерыканскі спявак, кампазітар
* Пайнтап Перкінс — амерыканскі джазавы піяніст, спявак
* Энтані Перкінс — амерыканскі акцёр, спявак і рэжысёр
Плач перапёлкі

**«Плач перапёлкі»** — тэлесерыял зняты рэжысёрам Ігарам Дабралюбавым на тэлестудыі «Беларусьфільм» ў 1990 годзе паводле раманаў Івана Чыгрынава «Плач перапёлкі», «Апраўданне крыві», «Свае і чужыя».

## Сюжэт 
Фільм пра першыя месяцы вайны, героі фільма — верамейкаўцы, жыхары невялікай беларускай вёскі, што згубілася між лясоў. Улетку 1941 гады рэха вайны дакацілася і сюды. Пакінутая Чырвонай Арміяй, але яшчэ не ўзятая немцамі, іх вёска апынулася на нічыйнай зямлі. Па лясных сцяжынках блукалі салдаты, якія выбіраліся з акружэння, немцы гналі палонных у канцлагеры, у лясных нетрах ствараліся першыя партызанскія атрады. Гэта была пара здагадак, сумневаў, чутак, смутны час ці то безуладдзя, ці то двоеўладдзя. Героі павінны вырашыць галоўнае для сябе пытанне — як жыць у існуючых умовах? Кожны знаходзіць свой шлях, але ўсе разам яны супрацьстаяць смерці і гвалту.
Іду шукаць

**«Іду шукаць»** — мастацкі фільм 1996 года, кінааповесць рэжысёра Ігара Дабралюбава. Дэбют у кіно акцёра Уладзіміра Носіка і актрысы Ірыны Бразгоўкі.

## Сюжэт 
Апавяданне пра складаны лёс вучонага-ракетчыка Андрэя Гусарава, які праходзіць цяжкі шлях у навуцы з 1930-х па канец 1950-х — да часу паспяховага запуску першага савецкага штучнага спадарожніка Зямлі.

## У ролях 
* Георгій Жжонаў — *Андрэй Ільіч Гусараў*
* Ірына Бразгоўка — Валя, прыёмная дачка Гусарава
* Леў Дураў — *Аляксей Леанідавіч Івашоў, канструктар*
* Леў Іваноў — Мікалай Багамолаў
* Пётр Шчарбакоў — Павел Васільевіч Баканаў, канструктар
* Уладзімір Емяльянаў — палкоўнік
* Уладзімір Носік — вясковы хлопец, турыст у Крамлі
* Уладзімір Маранкоў — Сямён Пятровіч
* Станіслаў Фесюноў — лётчык
* Ігар Камароў — Святаслаў Навасельцаў
* Леў Залатухін — Кучумаў
* Аляксандр Грачаны — Сяргей Акімавіч Шырокаў, сябар Гусарава
* Данііл Нетрэбін — кінааператар
* Барыс Новікаў — фатограф
* Яўген Цяцерын — прафесар Кірыл Іванавіч Галавін
* Алег Храмянкоў — лётчык

Катэгорыя:Фільмы 1966 года
Альяна-Тэрмэ

**Альяна-Тэрмэ** — камуна (муніцыпалітэт) у італьянскім рэгіёне П'емонт, размяшчаецца прыкладна за 50 кіламетраў на паўднёвы ўсход ад Турына і каля 12 кіламетраў на паўднёвы ўсход ад Асці.

Альяна-Тэрмэ мяжуе з наступнымі муніцыпалітэтамі: Калоса, Кастэльнуова-Кальча, Костыльёле-д'Асці, Моаска і Монтэгроса-д'Асці. Традыцыйна горад называўся проста Альяна (або Ахан па-п'емонцку), але нядаўна да яго дадалі назву «Тэрме», каб прыцягнуць увагу да тэрмальных купальняў, якія з'яўляюцца турыстычнай славутасцю.

## Спасылкі 
## Знешнія спасылкі 
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Курорты Італіі
Катэгорыя:Камуны правінцыі Асці
Катэгорыя:Населеныя пункты паводле алфавіта
Братушка

**«Братушка»** (балгарская версія назвы — **«Салдат з абозу»**, ) — сумесны савецка-балгарскі мастацкі каляровы фільм 1975 года рэжысёра Ігара Дабралюбава.

Прэм’ера фільма адбылася ў 1976 годзе.

## Сюжэт 
Верасень 1944 года. Савецкія войскі вызваляюць Балгарыю ад фашысцкага рэжыму. Салдат з абозу, беларус Алесь Казанок, заязджае ў прыдарожную вёску, каб адрамантаваць конную павозку. Мясцовыя жыхары з захапленнем сустракаюць «братушку», імкнучыся дапамагчы яму ва ўсім.

Выпраўляючыся далей, салдат, па просьбе балгараў, бярэцца падвезці да горада студэнта-падпольшчыка Жыўка, сасланага сюды ранейшымі ўладамі. У Алеся ўжо ёсць адна пасажырка — румынка Марыка, вызваленая савецкімі байцамі з фашысцкага палону. Неўзабаве ў траіх вандроўцаў з’яўляецца яшчэ адзін спадарожнік — у палон Казанку трапляе нямецкі салдат Іаган.

На шляху да горада з героямі фільма адбудзецца шмат прыгод, нечаканых сустрэч і падзеяў…

## У ролях 
* Анатоль Кузняцоў — Алесь Казанок
* Стэфан Данаілаў — Жыўка Георгіеў.
* Святлана Тама (у тытрах — Святлана Фамічова) — Марыка, былая румынская палонная
* Уладзімір Басаў — Іаган, нямецкі салдат
* Мікола Тодзеў — абходчык
* Мілка Туйкова — Леля Стоян
* Іван Цветарскі — доктар
* Георгій Бахчаванаў — камандзір партызанскага атрада.
* Пенка Пянкоў — балгарскі партызан
* Іван Грыгараў — сельскі млынар
* Уладзімір Даўчоў — млынар
* Мікалай Клісураў — селянін пры млыне
* Ігар Дабралюбаў
* Іван Гайдарджыеў — бай Флора

## Узнагароды 
* 1976 — Сярэбраны медаль імя Даўжэнкі Анатолю Кузняцову за ролю Казанка,
* 1977 — Прэмія Міжнароднага кінафестывалю ў Варне — за лепшае выкананне мужчынскай ролі Анатолю Кузняцову,
* 1977 — Прыз Міжнароднага кінафестывалю ў Варне — за лепшую жаночую ролю Святлане Тома.
* Залаты Ганаровы знак Балгарыі.

## Літаратура 
* Братушка // Советские художественные фильмы: 1974—1975. — М.: Нива России, 1995. — с. 156

Катэгорыя:Фільмы 1966 года
Клюеў

**Клюеў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Андрэй Пятровіч Клюеў — віцэ-прэм’ер Украіны
* Барыс Уладзіміравіч Клюеў — расійскі акцёр
* Мікалай Аляксеевіч Клюеў — рускі паэт
* Пётр Дзмітрыевіч Клюеў — беларускі спявак, музыкант
Клыкаў

**Клыкаў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Вячаслаў Міхайлавіч Клыкаў — расійскі скульптар
* Мікалай Пракопавіч Клыкаў — расійскі мастак, адзін з заснавальнікаў мсцёрскай мініяцюры
Уоліс Сімпсан

**Бесі Уоліс Сімпсан, герцагіня Віндзарская** (, пры нараджэнні *Уорфільд*, Warfield; , Блу-Рыдж-Саміт, Франклін — , віла Віндзар, Парыж) - з 1937 года жонка герцага Віндзарскага, былога караля Вялікабрытаніі Эдуарда VIII.

Жаданне караля ажаніцца з двойчы разведзенай Уоліс Сімпсан стала прычынай яго адрачэння ад прастола ў снежні 1936 года.

Катэгорыя:Віндзорская дынастыя
Кітагава

**Кітагава** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Коя Кітагава — японскі футбаліст
* Сусуму Кітагава — японскі хімік
Сусуму Кітагава

**Сусуму Кітагава** (; ) — японскі хімік, спецыяліст у галіне неарганічнай хіміі і хіміі матэрыялаў. Заслужаны прафесар Кіёцкага ўніверсітэта і дырэктар Інстытута перадавых даследванняў у галіне клетачных матэрыялаў (iCeMS). Лаўрат Нобелеўскай прэміі па хіміі 2025 года.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Кіёта 4 ліпеня 1951 года. У 1979 годзе атрымаў ступень доктара філасофіі (Ph.D.) у галіне гідрафобных узаемадзеянняў у Кіёцкім універсітэце. З 1992 года — прафесар неарганічнай хіміі ў Такійскім сталічным універсітэце. У 1998 годзе вярнуўся ў Кіёцкі ўніверсітэт на пасаду прафесара.

З 2007 года з’яўляецца дырэктарам-заснавальнікам Інстытута перадавых даследаванняў у галіне клеткавых матэрыялаў (Institute for Integrated Cell-Material Sciences, iCeMS) пры Кіёцкім універсітэце, аднаго з вядучых сусветных цэнтраў у гэтай галіне.

## Навуковая дзейнасць 
Сусуму Кітагава з’яўляецца адным з трох заснавальнікаў хіміі метал-арганічных каркасных структур (MOF). Яго ключавы ўклад заключаецца ў адкрыцці і даследаванні **гнуткіх (або «мяккіх») сітаватых каардынацыйных палімераў**.

У канцы 1990-х гадоў, калі большасць даследчыкаў лічылі порыстыя матэрыялы жорсткімі структурамі, Кітагава прадэманстраваў, што некаторыя з іх злучэнняў валодаюць унікальнай здольнасцю дынамічна змяняць сваю структуру і памер пор у адказ на знешнія стымулы, такія як тэмпература, ціск ці прысутнасць пэўных малекул-«гасцей».

Ягоная праца паказала, што гэтыя матэрыялы могуць:

* Выбарча паглынаць і захоўваць пэўныя газы (напрыклад, CO₂, метан, ацэтылен), адсейваючы іншыя.
* Дэманстраваць «дыхальны» эфект, пашыраючыся і сціскаючыся пры паглынанні і вызваленні малекул.
* Функцыянаваць як высокаэфектыўныя малекулярныя сіты і каталізатары.

Гэта адкрыццё ператварыла MOF са статычных кантэйнераў у «разумныя» матэрыялы з дынамічнымі функцыямі, што значна пашырыла магчымасці іх практычнага прымянення, асабліва ў галіне захоўвання і падзелу газаў.

## Узнагароды 
* Прэмія Японскага хімічнага таварыства (2009)
* Медаль Пашаны з пурпурной стужкай (2011)
* Прэмія Фрэзеніуса ад Таварыства нямецкіх хімікаў (2013)
* Прэмія Японскай акадэміі навук (2016)
* Прэмія Фудзівары (2017)
* Замежны член Каралеўскага таварыства (2018)
* Нобелеўская прэмія па хіміі (2025) — сумесна з Рычардам Робсанам і Амарам Ягі, *«за распрацоўку і сінтэз метал-арганічных каркасных структур»*.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Профіль на сайце iCeMS Кіёцкага ўніверсітэта

Катэгорыя:Члены Лонданскага каралеўскага таварыства
Катэгорыя:Лаўрэаты Нобелеўскай прэміі па хіміі
Катэгорыя:Хімікі Японіі
Катэгорыя:Вучоныя паводле алфавіта
Катэгорыя:Лаўрэаты Нобелеўскай прэміі паводле алфавіта
Амар Ягі

**Амар Ягі** (; ) — іардана- амерыканскі хімік. Уваходзіць у лік пяці найбольш цытуемых хімікаў у свеце. З’яўляецца другім найбольш цытаваным хімікам за перыяд з 2000 па 2010 год. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі 2025 года.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Амане ў сям’і палестынскіх бежанцаў. Перабраўся ў ЗША ў 16 гадоў для паступлення ў каледж. Скончыў Універсітэт штата Нью-Ёрк у Олбані (бакалаўр, 1985). Ступень доктара філасофіі па неарганічнай хіміі атрымаў у 1990 годзе ў Ілінойскім універсітэце ва Урбане-Шампейне (навуковы кіраўнік прафесар Walter G. Klemperer). У 1990—1992 гадах постдок у Гарвардскім універсітэце ў прафесара Рычарда Холма. У 1992—1998 гадах ва Універсітэце штата Арызона, у 1999—2006 гадах у Мічыганскім універсітэце, у 2007—2011 гадах у Каліфарнійскім універсітэце ў Лос-Анджэлесе.

У цяперашні час *прафесар хіміі (James and Neeltje Tretter Chair Professor*) у Каліфарнійскім універсітэце ў Берклі і старэйшы навуковы супрацоўнік (*Senior Faculty Scientist*) Нацыянальнай лабараторыі імя Лоўрэнса ў Берклі. Дырэктар-заснавальнік Berkeley Global Science Institute, судырэктар Kavli Energy NanoScience Institute і California Research Alliance.

У 2021 годзе атрымаў грамадзянства Саудаўскай Аравіі.

Аўтар больш за 250 артыкулаў.

Працы ў асноўным прысвечаны металаарганічнай хіміі.

## Узнагароды 
* Solid-State Chemistry Award, Амерыканскае хімічнае таварыства & Exxon Co. (1998)
* Sacconi Medal, Італьянскае хімічнае таварыства (2004)
* Hydrogen program Award Міністэрства энергетыкі ЗША (2007)
* Newcomb Cleveland Prize AAAS (2007)
* Chemistry of Materials Award, Амерыканскае хімічнае таварыства (2009)
* Izatt-Christensen International Award (2009)
* Прэмія стагоддзя (2010)
* Thomson Reuters Citation Laureates (2010)
* China Nano Award (2013)
* Міжнародная прэмія караля Фейсала (2015)
* Прэмія «Мустафа» (2015)
* TÜBA Academy Prize (2016)
* Edward Mack, Jr. Lecture, Універсітэт штата Агая (2016)
* Spiers Memorial Award, Каралеўскае хімічнае таварыства (2017)
* King Abdullah II Order of Distinction of the First Class (2017)
* Japan Society of Coordination Chemistry International Award (2017)
* Bailar Medal in Inorganic Chemistry (2017)
* Kuwait Prize in Fundamental Sciences (2017)
* Прэмія Альберта Эйнштэйна (2017)
* BBVA Foundation Frontiers of Knowledge Award (2017)
* Прэмія Вольфа па хіміі (2018)
* Prince Sultan bin Abdulaziz International Prize for Water (2018)
* ENI award (2018)
* Gregori Aminoff Prize (2019)
* August-Wilhelm-von-Hofmann-Denkmünze (2020)
* VinFuture Prize (2021)
* Медаль Вільгельма Экснера (2023)
* Прэмія Тан (2024)
* Прэмія Бальцана (2024)
* Нобелеўская прэмія па хіміі (2025)

## Заўвагі 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* https://chemistry.berkeley.edu/faculty/chem/yaghi

Катэгорыя:Члены і члены-карэспандэнты Нацыянальнай акадэміі навук ЗША
Катэгорыя:Хімікі ЗША
Катэгорыя:Члены Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук
Ягі

**Ягі**:
* Ягі (тайфун)
* Амар Ягі — іардана-амерыканскі хімік