Юзаф Лясоцкі

**Юзэф Адам Фелікс Браніслаў Ласоцкі** герба Даленга (; ) — прафесійны ваенны, камандзір 2-й Літоўска Беларускай дывізіяй, генерал-маёр аўстра-венгерскай і Польскай арміі.

## Біяграфія 
Ён быў сынам Браніслава, землеўладальніка і ўдзельніка паўстання 1863 года, і Феліцыі Валоўскай. Палініі бацькі, ён быў спадчынным бельгійскім графам, дабіўся пацвярджэння свайго тытула ў Аўстрыі 8 красавіка 1888 года. Атрымліваў адукацыю ў сярэдніх школах у Тарнопалі і Жэшуве (1879). У 1878—1879 гадах ён скончыў два семестры на юрыдычным факультэце Ягелонскага ўніверсітэта і адзін семестр на філасофскім факультэце Жэнеўскага ўніверсітэта, пасля чаго перапыніў вучобу і прайшоў адзін год добраахвотнай вайсковай службы ў 1-м Галіцкім уланскім палку ў Кракаве. У 1880—1882 гадах вучыўся ў кадэцкай школе. З 1882 года служыў у аўстрыйскай арміі. Скончыў школу афіцэраў кавалерыі і служыў прафесійным афіцэрам у аўстрыйскай кавалерыі да 1913 года ў 1-м уланскім палку ў Кракаве. У 1911 годзе яму было прысвоена званне падпалкоўніка. 1 верасня 1913 года ён прыняў камандаванне палком уланаў № 2 у Тарнове. Камандаваў гэтым жа палком на рускім фронце Першай сусветнай вайны. З 1 лістапада 1914 года яму было прысвоена званне палкоўніка, з 29-е месцам у рангу. У сакавіку 1917 года ён прыняў камандаванне 24-й пяхотнай брыгадай і ўзначальваў яе да 20 жніўня таго ж года. Затым ён стаў камандзірам 131-й стралковай брыгады, а пазней — 107-й стралковай брыгады. 30 мая 1918 года яму было прысвоена званне генерал-маёра.

7 студзеня 1919 года ён быў прыняты ў Польскую армію і прызначаны намеснікам камандуючага Генеральнай акругі «Лодзь». У сакавіку 1919 года ён не прыняў камандаванне 2-й кавалерыйскай брыгадай, але затым прыняў Занёманскай групай, 2-й Літоўска-Беларускай дывізіяй (з 21 кастрычніка 1919 года) і 8-й пяхотнай дывізіяй (з лістапада 1919 года). З 25 лютага 1920 года ён быў у распараджэнні галоўнакамандуючага. У жніўні 1920 года ён быў прызначаны камандуючым групы «Ніжняя Вісла». 17 жніўня ён прыбыў са сваім штабам у Ланцк . З-за заканчэння баёў у сектары групы камандаванне не прыняў . 9 верасня 1920 года яго зноў перадалі ў распараджэнне Галоўнакамандуючага, у рамках чаго яму было даручана правесці праверку (перлюстрацыю) табароў Дзеючай арміі Украінскай Народнай Рэспублікі .

1 красавіка 1921 года ён выйшаў у адстаўку ў званні генерал-лейтэнанта. 26 кастрычніка 1923 года прэзідэнт Рэспублікі Польшча Станіслаў Вайцяхоўскі зацвердзіў яго ў званні дзеючага дывізійнага генерала са старшынством у генеральскім корпусе па стане на 1 чэрвеня 1919 года . Пасля выхаду ў адстаўку ён пасяліўся ў Кракаве, дзе і памёр 8 чэрвеня 1931 года .

Ён быў жанаты з баранесай Марыяй Тэрэзай з Рамашканаў, з якой у яго было чацвёра дзяцей:

* Стэфан Якуб Юзаф Леон (1897—1944), дыпламаваны капітан Войска Польскага, узнагароджаны Крыжам Харобрых (двойчы), забіты ў канцэнтрацыйным лагеры Штутгоф  ,
* Ян Казімеж (1899—1936), капітан і сертыфікаваны пілот Войска Польскага,
* Тэрэза (1905—1974), псеўданім *Тэль*, салдатка Арміі Краёвай, жонка прафесара Караля Эштрэйхера .
* Эва (1908—1992).

## Ордэны і ўзнагароды 
* Двойчы Крыж Харобрых
* Кавалер ордэна Леапольда з мячамі і баявымі ўзнагародамі
* Кавалер Ордэна Жалезнай Кароны 3-й ступені з мячамі і баявымі ўзнагародамі
* Крыж ваенных заслуг з мячамі і баявымі ўзнагародамі
* Медаль «За заслугі» на стужцы мірнага часу (1906 г.)
* Знак за ваенную службу, 3-й клас (1904)
* Юбілейны памятны медаль Узброеных Сіл і Жандармерыі
* Ваенны юбілейны крыж
* Памятны крыж мабілізацыі 1912—1913 гг.

## Зноскі 
## Бібліяграфія 
* Generale und Obersten (k. u. k. Heer). Wien: K. K. Hof und Staatsdruckerei, 1918-03-09. (niem.).
* Generale und Obersten (k. u. k. Heer). Wien: K. K. Hof und Staatsdruckerei, 1918-09-24. (niem.).
* Fotografia z żoną
* Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, *Generałowie Polski Niepodległej*, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione
* H.P. Kosk, *Generalicja polska*, t. 1, Oficyna Wydawnicza «Ajaks», Pruszków 1998
* PiotrP. Stawecki PiotrP., Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918—1939, Warszawa: Bellona, 1994, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159 .
* Jan Rydel: W służbie cesarza i króla: generałowie i admirałowie narodowości polskiej w siłach zbrojnych Austro-Węgier w latach 1868—1918. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2001. ISBN 83-7188-235-1.
* Andrzej Suchcitz, *Generałowie wojny polsko-sowieckiej 1919—1920. Mały słownik biograficzny*, Ośrodek Badań Historii Wojskowej Muzeum Wojska w Białymstoku, Białystok 1993
* 
* Dariusz Matelski, *Karol Estreicher jr 1906—1984 -biografia wielkiego Polaka*, t. I (*do 1939 roku*), Kraków 2016, s. 177, 179, 326, 377 oraz zdj. nr 66, 90, 111, 291.