open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Дзмітрый Генрыхавіч Голец

**Дзмітрый Генрыхавіч Голец** (нар. 2 лістапада 1962, в. Забалаць, Воранаўскі раён) — беларускі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 2 лістапада 1962 г. у вёсцы Забалаць Воранаўскага раёна. Скончыў Забалоцкую сярэднюю школу ў 1980 годзе і сваю працоўную дзейнасць пачаткаў слесарам у саўгасе імя Янкі Купалы Воранаўскага раёна. Затым паступіў у Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут, які скончыў у 1985 годзе, атрымаўшы спецыяльнасць вучонага агранома. Службу ў шэрагах Савецкай Арміі ў войсках МУС праходзіў у Мінску.

Дэмабілізаваўшыся, працаўладкаваўся ў калгас імя Жданава (зараз СПК «Цецяроўка») Бераставіцкага раёна загадчыкам вытворчага ўчастка. Праз 6 гадоў быў прызначаны намеснікам старшыні гэтага калгаса і агулам адпрацаваў у гэтай гаспадарцы 13 гадоў. З 1998 года Голец прызначаецца дырэктарам саўгаса «Бераставіцкі» Бераставіцкага раёна, і ў гэтай пасадзе працаваў да жніўня 2002 года. А са жніўня 2002 па кастрычнік 2007 г. — першы намеснік старшыні Ваўкавыскага райвыканкама, начальнік упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання. У 2001 г. паступіў у Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, і ў 2003 г. скончыў яе з адзнакай па спецыяльнасці эканаміст-менеджар. 4 кастрычніка 2007 г. Прэзідэнт даў згоду на прызначэнне Гольца старшынёй Ваўкавыскага райвыканкама. На гэтай пасадзе прапрацаваў па ліпень 2011 года.

З верасня 2011 па 2014 год — дырэктар УДП «Гродзенскі кансервавы завод» Гродзенскага абласнога ўнітарнага прадпрыемства харчовай прамысловасці «Гроднахарчпрам». З 2014 г. спецыяліст Ваўкавыскага сектара метралогіі Гродзенскага цэнтра стандартызацыі метралогіі і сертыфікацыі.

## Сям’я 
Жанаты, мае дваіх сыноў.

## Спасылкі 
* Куда уходят волковысские мэры. Волковыск.BY

Катэгорыя:Старшыні Ваўкавыскага раённага выканаўчага камітэта
Навара (горад)

**Навара** () — горад у італьянскім рэгіёне П’емонт, на рацэ Агонья, прама на захад ад Мілана па дарозе на Турын. Другі па велічыні горад П’емонта, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Базіліка Сан-Гаўдэнцыя.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Фелічэ Казараці (1883—1963) — італьянскі мастак.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Гарады П’емонта
Катэгорыя:Камуны правінцыі Навара
Дэніс Калверт

**Дэніс Калверт** (нідэрл. Denijs Calvaert, або Caluwaert, італ. Dionisio Fiammingo, Дыянізіа Фламандзец, каля 1540,  — , ) — італьянскі мастак балонскай школы, па паходжанні — фламандзец.

## Біяграфія і творчасць 
З 1570 працаваў у Балонні, з 1572 года — у Рыме. У 1574 годзе вярнуўся ў Балонню, адкрыў там уласную школу, сярод вучняў якой — Даменікіна, Франчэска Альбані, Гвіда Рэні. Глыбока вывучаў анатомію, архітэктуру, гісторыю. Пад яго ўплывам склалася школа Карачы, якая сапернічала з ім у Балонні. Многія яго творы былі пераведзены ў гравюры, і галоўным сярод гравёраў быў мастак з дынастыі Карачы, Анібале.
Вілем Калф

**Вілем Калф** (, ,  — , ) — галандскі мастак, адзін з самых вядомых галандскіх майстроў нацюрморта.

Калф вядомы як сціплымі па памеры і матывах карцінамі з выявай бедных кухань і задворкаў (напрыклад, «Двор сялянскага дома», Эрмітаж), так і эфектнымі нацюрмортамі з каштоўным посудам і экзатычнымі пладамі (напрыклад, «Сняданак», Дзяржаўны музей (Амстэрдам)).

Нацюрморты Калфа вылучаюцца віртуознасцю, класічнай вывастранасцю кампазіцыі, адчуваннем своеасаблівасці кожнай рэчы, вытанчанасцю і багаццем святлаценяў і адценняў, майстэрскімі кантрастамі колеру і фактуры прадметаў.

Катэгорыя:Мастакі Нідэрландаў
Катэгорыя:Майстры нацюрморта Нідэрландаў
Джозеф Сміт

**Джозеф Сміт**-малодшы (,  — ) — амерыканскі рэлігійны лідар, першы прарок Царквы Ісуса Хрыста Святых Апошніх Дзён. Калі яму было 24 гады, Сміт апублікаваў Кнігу мармонаў. Да моманту сваёй смерці, праз 14 гадоў, ён прыцягнуў дзясяткі тысяч паслядоўнікаў і дапамагаў аднавіць царкву, якая працягваецца і дагэтуль з мільёнамі вернікаў па ўсім свеце.
Антоніа Кальдэрара

**Антоніа Кальдэрара** (, Абіятэграса каля Мілана — , Вачага, Лага д’Арта) — італьянскі жывапісец, чарцёжнік і графік.

Кальдэрара вучыўся ў політэхнічным каледжы ў Мілане з 1923 па 1924 год, але з-за жывапісу спыніў вучобу. Затым ён жыў у Мілане і ў Вачага на Лага д’Арта, дзе была створана большасць яго пейзажных карцін. Як жывапісец быў самавукам. У гэты час ён атрымаў найважнейшае мастацкае натхненне ад карцін П’ера дэла Франчэска, а таксама мастакоў Казіміра Малевіча, Піта Мандрыяна і Джозефа Альберса.

Кальдэрара правёў сваю першую выставу ў 1934 годзе ў Galeria Bolaffi ў Мілане. У 1948 і 1956 прымаў удзел у Венецыянскай біенале. У 1959 г. ён стварыў сваю першую нефігуратычную карціну. У 1960 годзе адбылася знамянальная сустрэча з Альмірам Мавінье, якая дазволіла яму прыняць удзел у сваёй першай выставе ў Германіі ў студыі F ва Ульме. Антоніа Кальдэрара быў запрошаны на 4-ю дакументальную выставу ў Каселі ў 1968 годзе.
Сафія Лазараўна Заменгоф

**Сафія Лазараўна Заменгоф** (13 снежня 1889, Варшава — 12 верасня 1942, Трэблінка) — польскі лекар-педыятр, дачка Клары і Лазара Заменгофаў.

## Біяграфія 
У 1907—1913 гадах Сафія вывучала медычную справу ў Лазанскім універсітэце, у 1914 годзе прайшла дзяржаўную атэстацыю ў Санкт-Пецярбургу. Спецыялізавалася на педыятрыі і ўнутраных захворваннях. Працавала ў Лэбэдынскім шпіталі, затым з 1922 года ў Варшаве. Падчас другой сусветнай вайны была перамешчаная ў Варшаўскае гета. Працягвала медыцынскую практыку ва ўмовах нацысцкай акупацыі, пакуль не была арыштавана і адпраўлена ў канцлагер Трэблінка, дзе і была забітая, хутчэй за ўсё, у газавай камеры.

Яе імянная магіла (памятная дошка побач з магілай Клары Заменгоф) знаходзіцца на яўрэйскіх могілках Варшавы.

Катэгорыя:Ахвяры Халакоста
Катэгорыя:Эсперантысты
Клара Аляксандраўна Заменгоф

**Клара Аляксандраўна Заменгоф** (уроджаная *Зільбернік*; ) — эсперантыстка, жонка Людвіка Заменгофа.

## Біяграфія 
Нарадзілася 6 кастрычніка 1863 года ў Коўне ў сям’і ўладальніка мылаварнага завода Аляксандра (Сендэра Лейбовіча) Зільберніка (1832—1903 або 1831—1906).

У 1886 годзе пазнаёмілася з Людвікам Заменгофам і ў 1887 выйшла за яго замуж.

Была аднадумцай мужа ў яго імкненні стварыць міжнародную мову — эсперанта. Каб дапамагчы яму выдаць першы падручнік эсперанта, «Першая кніга» (1887), аддала на выпуск падручніка свой пасаг: дзесяць тысяч рублёў.

На працягу ўсяго жыцця была памочніцай мужа, нярэдка выконваючы функцыі асабістага сакратара. Пасля смерці Л. Заменгофа працягвала весці актыўную дзейнасць па распаўсюджванні эсперанта ў свеце.

У 1921 была ініцыятарам стварэння Варшаўскага таварыства эсперантыстаў Канкорда. Прымала ўдзел ва ўсіх сусветных кангрэсах эсперантыстаў з 1905 года па 1924 год.

Памерла 6 снежня 1924 года ў Варшаве.

## Сям’я 
У шлюбе мела траіх дзяцей: Адама (1888—1940), Сафію (1889—1942) і Лідзію (1904—1942).

* Брат — Канстанцін (Кадыш) Аляксандравіч Зільбернік (1853 або 1855 1920), Расійскі лекар, выпускнік Харкаўскага універсітэта (1878), арганізатар аховы здароўя і стваральнік хірургічнай службы ў Лэбэдынскім павеце Харкаўскай губерні, ганаровы грамадзянін Лэбэдына.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Эсперантысты
Тобі Магуайр

**Тобіяс Вінсент Магуайр** (; ) — амерыканскі  і кінапрадзюсар. Найбольш вядомы тым, што сыграў загалоўнага персанажа з трылогіі Сэма Рэймі пра Чалавека-павука (2002—2007). Гэтую ролю ён пазней паўтарыў у фільме «Чалавек-павук: Няма шляху дадому» (2021) і ўсталяваў сусветны рэкорд Гінеса як «выканаўца самай працяглай ролі супергероя Marvel у кіно».

Сярод іншых яго фільмаў — «Плезантвіль» (1998), «Пагоня з Д’яблам» (1999), «Правілы вінаробаў» (1999), «Вундэркінды» (2000), «Фаварыт» (2003), «Добры немец» (2006), «Браты» (2009) і «Вялікі Гэтсбі» (2013).

Ён атрымаў дзве прэміі «Сатурн», у тым ліку адну за найлепшую мужчынскую ролю. Магуайр заснаваў сваю ўласную прадзюсарскую кампанію ў 2012 годзе пад назвай Material Pictures і ў тым жа годзе стаў супрадзюсерам Good People. У 2014 годзе ён выступіў прадзюсарам і зняўся ў ролі Бобі Фішэра ў фільме «Ахвяруючы пешкай».

## Крыніцы
Фелічэ Казараці

**Фелічэ Казараці** (іт. Felice Casorati, , Навара — , ) — італьянскі мастак.

Ф. Казараці нарадзіўся ў сям'і афіцэра. У дзяцінстве і юнацтве Казараці часта пераязджалі з месца на месца, жылі ў Мілане, на Сардзініі, у Падуі. Будучы мастак першапачаткова вучыўся на піяніста, затым скончыў факультэт права ў Падуанскім універсітэце. Паралельна ён браў урокі жывапісу - перш у Павіі, а з 1908 года - у Неапалі. У 1907 і 1909 гадах прайшлі выставы яго карцін у Венецыі. У гады Першай сусветнай вайны быў прызваны ў войска. У 1923 годзе Казараці быў арыштаваны за ўдзел у антыфашысцкім руху.

У творчасці мастака першапачаткова моцны ўплыў сімвалізму і стылю мадэрн (асабліва Густава Клімта). У пачатку 1920-х гадоў Казараці прымае метафізічны рэалізм Джорджа дэ Кірыка і выкарыстоўвае яго прынцыпы прасторавай пабудовы на палатне. Пазней у 1920-я гады вывучаў мастацтва Адраджэння (асабліва працы П’ера дэла Франчэска). Пісаў нацюрморты, жанравыя і рэлігійныя палотны, жаночыя партрэты і карціны ню; працаваў таксама як тэатральны мастак.
Бялградскі ўніверсітэт абароны

**Бялградскі ўніверсітэт абароны** () — сербская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Бялград.

Ён быў створаны пастановай урада Рэспублікі Сербія ад 24 лютага 2011 года. Мае два факультэты, а навучанне вядзецца шляхам акадэмічных студый на першай, другой і трэцяй ступені вышэйшай адукацыі па некалькіх навуковых галінах у межах вучэбна-навуковых напрамкаў сацыяльна-гуманітарных, тэхніка-тэхналагічных і медыцынскіх навук.

## Структура
* Ваенная акадэмія
* Ваенна-медыцынская акадэмія

## Спасылкі 
Катэгорыя:Універсітэты Сербіі
Катэгорыя:Бялград
Ізабель Аджані

**Ізабель Ясміна Аджані** (; нар. , XVII акруга Парыжа, Францыя) — французская актрыса і спявачка. Уладальніца рэкордных пяці прэмій «Сезар» у намінацыі «Найлепшая жаночая роля», за ролі ў фільмах «Апанаваная» (1981), «Забойнае лета» (1983), «Каміла Кладэль» (1988), «Каралева Марго» (1994) і «Апошні ўрок» (2008).

Ізабель Аджані часта грае неўратычных, далікатных, загадкавых, вар’яцкіх або псіхалагічна няўстойлівых персанажаў. Аджані вядомая драматычнай інтэнсіўнасцю сваіх роляў, поўнай адданасцю гульні і крайнім спачуваннем, з якім яна ставіцца да кожнага са сваіх персанажаў.

Роля Адэль Гюго ў фільме 1975 года «Гісторыя Адэлі Г.» прынесла ёй першую намінацыю на прэмію Амерыканскай кінаакадэміі «Оскар» у катэгорыі «Найлепшая актрыса». Дваццацігадовая Ізабель у свой час стала самай юнай намінанткай на ўзнагароду ў дадзенай катэгорыі. Яе другая намінацыя, за ролю Камілы Кладэль у аднайменным фільме 1988 года зрабіла яе першай французскай актрысай, якая атрымала дзве намінацыі за фільмы на замежнай мове.

Аджані выйграла прыз «найлепшай актрысе» на Канскім кінафестывалі 1981 года за свае ролі ў фільмах: «Апанаваная» (1981) і «Квартэт» (1981), а пазней яна выйграла «Сярэбранага мядзведзя» прыз за «Найлепшую жаночую ролю» на Берлінскім кінафестывалі 1989 года. за ролю ў фільме «Каміла Кладэль» (1988). Яе іншыя прыкметныя працы ў кіно ўключаюць фільмы «Жылец» (1976), «Насферату: Прывід ночы» (1979), «Падземка» (1985), «Д’яволі» (1996) і «Красуні ў Парыжы» (2014).
## Фільмаграфія 
* (1976) «Барока» — Лаўра

Катэгорыя:Спевакі і спявачкі Францыі
Катэгорыя:Актрысы Францыі
Ян Юст ван Калькар

**Ян Юст ван Калькар**, таксама вядомы як проста **Ян Юст** (Везель або Калькар, каля 1450—1460 — , ) — нідэрландскі мастак.

## Біяграфія 
Да 1874 года Ван Калкар быў практычна невядомы, пакуль два гісторыкі мастацтва, сп. Вольф і д-р Эйзенман не знайшлі звесткі пра яго асобу.

Ван Калькар нарадзіўся прыкладна ў 1455 годзе ў Калькары або Везелі ў Клеўскім герцагстве (сёння знаходзіцца ў нямецкай зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія, раней моўна і культурна ўваходзіла ў Нідэрланды) як сын пары Генрыха Юста і Катарыны Багерт. З дакументаў мастацтвазнаўца Вольф устанавіў, што ў 1518 г. ён, напэўна, працаваў у сям’і Хакененгаў, пасля чаго з’ехаў у Італію, дзе наведаў Геную і Неапаль. Затым ён вярнуўся ў Нідэрланды і паехаў жыць у Харлем.

Яго вучнямі былі Бартэль Бруйн, яго швагер, і Ёс ван Клевэ.
Навойка

**Навойка** (вымаўляецца: [naˈvɔi̯ka] ; XIV—XV стагоддзі) — паўлегендарная сярэднявечная польская жанчына, якая, як вядома, апраналася ў хлопчыка, каб вучыцца ў Кракаўскім універсітэце ў XV стагоддзі. Пазней стала манашкай. Яна лічыцца першай студэнткай і настаўніцай у Польшчы.

## Легенды 
Упершыню яе гісторыю распавёў абат Марцін з Лейбіца (пам. 1464 годзе) у Вене прыкладна ў 1429 годзе. Існуе некалькі розных версій легенды.

Паводле адной з версій, яна была дачкой настаўніка царкоўнай школы ў Гнезне, якую навучаў яе бацька, які вырашыў працягваць навучанне любымі сродкамі. Па іншай версіі, яна была дзяўчынай, якая атрымала ў спадчыну стан, калі асірацела. Яшчэ ў адным варыянце апавядання («[гэта] сцвярджэнне так жа добра дакументавана, як і любое іншае»), яна паходзіла з Добжыня над Віслан . Ва ўсякім выпадку, апрануўшыся як хлопчык, яна паступіла ў Кракаўскі ўніверсітэт пад імем Анджэя (ці Якуба; паведамляюцца дзве версіі імя, якое яна ўжывала). У той час жанчынам было забаронена наведваць універсітэты.

## Адкрыцці 
Навойка ўдала ўсіх падманула і вучылася два гады, праславіўшыся як выдатны вучоны і сур’ёзны студэнт. Згодна з пазнейшым дадаткам да гісторыі, ёй прапанавалі працу хатняй памочніцай аднаго з прафесараў, але яна адмовілася: у той час слугі павінны былі суправаджаць сваіх гаспадароў у лазню.

Аднойчы яе выкрылі як жанчыну. Версіі і тут разыходзяцца: па адной, два салдаты зрабілі заклад, што студэнт, які праходзіў побач, насамрэч жанчына, і выкрылі яе; паводле другой, яе знайшоў сын войта з Гнезна, які паступіў у школу; паводле трэцяга, яна захварэла, і лекар, які яе аглядаў, даведаўся праўду.

Калі яе прывялі да начальства, каб патлумачыць, чаму яна маскіравала свой пол, яна проста адказала: «Для волі навучання». Калі яны дапытвалі яе аднакурснікаў і выкладчыкаў, то не знайшлі нікога, каб абвінаваціць яе ў амаральных паводзінах. Яе студэнцкая рэпутацыя была выдатнай. Яна не была асуджана ні за якое злачынства, але суддзі не хацелі апраўдваць яе цалкам. Па словах Марціна з Лейбіца, яна прасіла, каб яе адвезлі ў манастыр. Там яна прыняла пострыг, стала настаўніцай і кіраўніком кляштарнай школы, а ў рэшце рэшт — ігуменняй .

Гэтая гісторыя можа быць ня праўдай. Некаторыя гісторыкі кажуць, што, калі гэта праўда, яна вучылася ва ўніверсітэце прыкладна ў 1407—1409 гадах.

## Спадчына 
Ягелонскі ўніверсітэт не дазваляў жанчынам вучыцца да 1897 года, а займаць навуковыя пасады нельга было да 1906 года. Імем Навойкі быў названы першы ва ўніверсітэце жаночы інтэрнат, адкрыты ў 1936 годзе. Яе імем названа і адна з вуліц у Кракаве.

## Спасылкі 
* Карта вуліц, якая паказвае месцазнаходжанне вуліцы Навойкі і інтэрната Навойкі ў Кракаве
* Польская літаратура ў перакладзе на англійскую мову: Малітоўнік Навойкі

Катэгорыя:Выпускнікі Ягелонскага ўніверсітэта
Ганс Юрген Кальман

**Ганс Юрген Кальман** (; , Вольштайн, правінцыя Позен — , ) — нямецкі мастак.

Калман быў сынам дэрматолага, вырас у Гале (Заале) і правёў першыя гады ў якасці мастака ў Берліне з 1930 па 1944 год. У 1937 годзе яго абвясцілі «мастаком-дэгенератам» і забаранілі выстаўляцца. Частка яго работ была канфіскавана і знішчана падчас спалення карцін 20 сакавіка 1939 года ва ўнутраным дворыку берлінскага пажарнага дэпо.

У 1949 годзе яго паклікалі ў мастацкую акадэмію ў Каракасе, Венесуэла, дзе выкладаў у якасці прафесара жывапіс аголенай натуры і партрэт.

Кальман вярнуўся ў Германію ў 1952 годзе і жыў і працаваў пазаштатным мастаком у Пулаху каля Мюнхена да сваёй смерці ў 1991 годзе. З сярэдзіны 1950-х гадоў Кальман стаў вядомы як партрэтыст дзякуючы сваім псіхалагічна адчувальным партрэтам вядомых дзеячаў культуры, навукі і палітыкі, такіх як Конрад Адэнаўэр, Ота Ган, Тэадор Хойс, Ян XXIII, Маа, Бертальд Брэхт або фізік Вальтэр Мейснер.

Катэгорыя:Мастакі Германіі
Залаты Псалтыр Святога Гала

**Залаты Псалтыр Святога Гала** (*Psalterium Aureum*, Cod. Sang. 22) — каралінгскі , створаны ў канцы IX стагоддзя, верагодна, пачаты ў Заходняй Францыі (Суасон, прыдворная школа Карла Лысага?), пазней працягнуты ў абацтве Святога Гала.

## Апісанне 
Рукапіс складаецца з 344 лістоў пергамента (37х28 см), з двума мініяцюрамі на ўсю старонку і пятнаццаццю ілюстрацыямі на ўсю або палову старонкі да назваў псалмоў. Упрыгажэнні пераважна ў першай палове рукапісу; апошняя ілюстрацыя адлюстроўвае «Давіда ў пустыні Іўдзейскай» (намаляваны ў выглядзе каралінгскага двараніна з трыма ваярамі, якія стаяць у лесе), ілюструючы псалом 62 (63)), хоць фігура Цара Давіда паказана як постаць, што стаіць на ініцыяле псалма 68 (69).

## Літаратура 
* Scherrer Gustav, *Verzeichniss der Handschriften der Stiftsbibliothek von St. Gallen*, Halle 1875, 11-12.
* Фларэнтына Мютэрых, Ёахім Э. Гэдэ: Karolingische Buchmalerei. Prestel, München 1979, 122—126.
* Euw, Anton von, *Die St. Galler Buchkunst vom 8. bis zum Ende des 11.* *Jahrhunderts*, Band I: Textband, St. Gallen 2008, 400—408, Nr. 98.

## Спасылкі 
* E-Codices: Goldener Psalter (Psalterium aureum) von St. Gallen

Катэгорыя:Каралінгскія ілюмінаваныя рукапісы
Катэгорыя:Рукапісы IX стагоддзя
Катэгорыя:Псалтыры
Аксітанія (рэгіён)

**Аксіта́нія** (, ) — рэгіён Францыі, створаны ў адпаведнасці з тэрытарыяльнай рэформай французскіх рэгіёнаў 2014 года ў выніку аб’яднання рэгіёнаў Лангедок-Русільён і Поўдзень-Пірэнеі. Датай стварэння новага рэгіёна лічыцца 1 студзеня 2016 года.

## Геаграфія 
Рэгіён (агульная плошча ) — другі па велічыні на тэрыторыі метраполіі Францыі. Ён размешчаны на поўдні краіны і мяжуе з рэгіёнам Новая Аквітанія на захадзе і на паўночным захадзе, Авернь — Рона — Альпы на паўночным усходзе, Праванс — Альпы — Блакітны Бераг на ўсходзе. На поўдні рэгіён мяжуе з Іспаніяй і Андорай. З паўднёвага ўсходу рэгіён абмываецца Міжземным морам.

Па тэрыторыі рэгіёна працякае адна з пяці Вялікіх рэк Францыі — Гарона. З поўдня рэгіён аддзелены ад Іспаніі горным хрыбтом Пірэнеяў.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Рэгіёны Францыі
Жазэф Вільнёў дэ Жанці

**Жазэф Вільнёў дэ Жанці** (; 21 чэрвеня 1868 — 7 чэрвеня 1944) — французскі энтамолаг, спецыялізаваўся на двукрылых (дыптэролаг).

## Біяграфія 
Член . Працаваў у Інстытуце Пастэра і Нацыянальным музеі натуральнай гісторыі ў Парыжы. Меў шэраг дзяржаўных узнагарод.

## Навуковая дзейнасць 
Апісаў мноства таксонаў, унёс істотны ўклад у . Спецыялізаваўся на сістэматыцы некалькіх сямействаў двукрылых, у тым ліку таксонаў , ,  і .

Катэгорыя:Энтамолагі Францыі
Леапольд фон Калькройт

**Леапольд Карл Вальтэр граф фон Калькройт** (, ,  — , Зеветаль каля Гамбурга) — нямецкі жывапісец і графік рэалістычнага напрамку, педагог.

## Біяграфія 
Леапольд фон Калькройт быў сынам мастака Станіслауса фон Калькройта. Пасля заканчэння школы ў Кейльхау ў 1866 годзе вучыўся пад кіраўніцтвам бацькі ў Мастацкай школе Веймара. У 1878 годзе з’ехаў у Мюнхен, дзе пазнаёміўся з мастаком Францам фон Ленбахам. З 1885 года ў Веймары выкладаў жывапіс у Мастацкай школе вялікага герцага Саксонскага.

У 1895 годзе пераехаў у Карлсруэ, дзе выкладаў у Дзяржаўнай акадэміі выяўленчых мастацтваў. У 1899 годзе быў вымушаны пакінуць гэтую акадэмію з прычыны складаных прафесійных адносін, якія склаліся паміж яе членамі. З 1900 года жыў і працаваў у Штутгарце. Прыехаўшы па запрашэнні караля Вюртэмберга Вільгельма II, фон Калькройт, сумесна з шасцю іншымі мастакамі, у 1898 годзе стварыў Аб’яднанне мастакоў Штутгарта, найстарэйшы і захаваны да нашых дзён саюз мастакоў у Германіі.

З 1906 года жыў у Гамбургу. У 1908 годзе стаў адным з заснавальнікаў Аб’яднання мастакоў Сілезіі ў Брэслау. У 1926 годзе ўзнагароджаны ордэнам Pour le Mérite.

## Творчасць 
Леапольд фон Калькройт аддаваў перавагу займацца партрэтным і жанравым жывапісам, пісаў таксама пейзажы. Ён адносіцца да той групы мастакоў, творчасць якіх вызначала напрамак развіцця нямецкага жывапісу ў другой палове XIX стагоддзя (Ханс Тома, Макс Ліберман, Вільгельм Лейбль і інш.).

Катэгорыя:Мастакі Германіі XIX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі Германіі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-жанрысты Германіі
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты Германіі
Катэгорыя:Мастакі-пейзажысты Германіі
Катэгорыя:Графікі Германіі
Катэгорыя:Мастакі-рэалісты
Senometopia

**Senometopia** — род мух сямейства 
**  (Chao & Liang, 2002)
**  (Baranov, 1934)
**  (Curran, 1927)
**  (Chao & Liang, 1986)
**  (Herting, 1960)
**  (Chao & Liang, 2002)
**  (Townsend, 1927)
**  (Richter, 1980)
**  (Chao & Liang, 2002)
**  (Chao & Liang, 2002)
**  (Shima, 1968)
**  (Baranov, 1931)
**  (Mesnil, 1941)
**  (Villeneuve, 1929)
**  (Baranov, 1931)
**  (Baranov, 1931)
**  (Baranov, 1931)
**  (, 1859)
**  (Baranov, 1934)
**  (Baranov, 1931)
**  (Róndani, 1859)
**  (Chao & Liang, 2002)
**  (Walker, 1856)
**  (Róndani, 1859)
**  (Baranov, 1931)
**  (Chao & Liang, 2002)

Катэгорыя:Тахіны
Катэгорыя:Насякомыя Азіі
Катэгорыя:Насякомыя Афрыкі
Катэгорыя:Насякомыя Еўропы
Фрыдрых Кальморген

**Фрыдрых Кальморген** (, Альтона, герцагства Гальштэйн — , Гроцынген) — нямецкі жывапісец.

Фрыдрых Кальморген паходзіў з гамбургскай сям’і архітэктараў. З 1862 па 1863 год атрымаў першыя ўрокі малявання ў свайго дзядзькі, партрэтыста і пейзажыста Тэадора Кухеля. Кальморген паступіў у Дзюсельдорфскую мастацкую акадэмію ў 1875 годзе, дзе вучыўся ў Андрэаса Мюлера, Эрнста Дэгера і Яўгена Дзюкера. Пасля навучальнай паездкі ў Франконскую Швейцарыю з Карлам Фрыдрыхам Лесінгам ён пераехаў у Карлсруэ ў 1877 годзе ў Акадэмію мастацтваў Вялікага Княства Бадэнскага. Там Кальморген стаў вучнем Эрнста Хільдэбранда, а затым Ганса Фрэдрыка Гудэ. Летам 1878 года вучыўся ў Бланкенбургу-на-Гарцы і ў Люнебургскай пусташы. У 1880 годзе ён паехаў за сваім настаўнікам Гудэ ў Берлін, але вярнуўся ў Карлсруэ ў 1881 годзе. Тут ён далучыўся да гуртка вакол Густава Шонлебера, у якога таксама завяршыў вучобу.
Фабрыцый

**Фабрыцый**, **Фабрыцыус** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Іаган Хрысціян Фабрыцый — дацкі энтамолаг
* Іеранім Фабрыцый — італьянскі анатам і хірург
Міхаіл Генадзевіч Савельеў

**Міхаіл Генадзевіч Савельеў** (нар. 15 верасня 1954) — беларускі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
10 жніўня 2001 г. Прэзідэнт даў згоду на назначэнне Савельева старшынёй Ваўкавыскага райвыканкама, 17 мая 2007 г. назначаны намеснікам Міністра сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь. 14 кастрычніка 2009 г. вызвалены ад пасады ў сувязі з выхадам у адстаўку.

## Сям’я 
Жанаты, мае дачку і сына.

## Спасылкі 
* Куда уходят волковысские мэры. Волковыск.BY

Катэгорыя:Намеснікі міністра  сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь
Клерк

**Клерк** (фр. clerc, англ. clerk; ад лац. clericus — «клірык») — шматзначны тэрмін.

## Прозвішча 
* Карл Аляксандр Клерк — шведскі энтамолаг і арахнолаг
* Фрэдэрык Вілем дэ Клерк — апошні дзяржаўны прэзідэнт Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі (1989—1994), лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру (1993)
Pseudopachystylum

***Pseudopachystylum*** — род мух сямейства .

## Віды 
*  (Townsend, 1919)
*  (Zetterstedt, 1838)

Катэгорыя:Тахіны
Prosena

**Prosena** — род мух сямейства .

## Віды 
*  Malloch, 1932
*  Curran, 1927
*  Curran, 1927
*  Malloch, 1932
*  Guerin, 1831
*  Curran, 1938
*  Macquart, 1851
*  Curran, 1927
*  Macquart, 1847
*  Curran, 1929
*  (Townsend, 1927)
*  (Walker, 1858)
*  Walker, 1861
*  Thomson, 1869
*  Curran, 1938
*  Curran, 1927
*  (Walker, 1858)
*  Macquart, 1847
*  Curran, 1929
*  Walker, 1864
*  (Fabricius, 1775)
*  Curran, 1938
*  (Walker, 1853)
*  Malloch, 1930
*  Curran, 1929
*  Curran, 1929
*  Guerin-Meneville, 1838
*  Curran, 1929

Катэгорыя:Тахіны
Жамойцкая харугва

**Жамойцкая харугва** () — геральдычны сцяг паспалітага рушэння Жамойцкага староства Вялікага княства Літоўскага.

## Апісанне 
Белае палотнішча з дзвюма косамі, на пярэднім баку мае выяву Пагоні — герба Вялікага княства Літоўскага на чырвонай тарчы, на адваротным — паўсталага чорнага мядзведзя ў срэбным (белым) ашыйніку на чырвонай тарчы — герба Жамойцкага княства (староства).

На харугве часоў рэчыпаспалітаўска-маскоўскай вайны 1609—1618 гадоў, вакол выяў гербаў, прамавугольнікам напісана імя і тытул караля Жыгімонта Вазы — .

## Гісторыя 
Для яўнага адрознення ад каронных і пазначэння належнасці ваяводстваў да Вялікага княства Літоўскага, Статутам 1566 года было вызначана, што ўсе ваяводскія харугвы на пярэднім баку маюць выяву вялікакняжацкага герба «Пагоні». Аляксандр Гваньіні паведамляе, што ў ваяводства на белым сцягу з дзвюма косамі звычайна выяўлены герб Вялікага княства Літоўскага Пагоня на чырвоным шчыце. Марцін Бельскі сваёй «Хронікі польскай» (1597) і Барталамей Папроцкі ў сваёй кнізе  (1584) паведамляюць, што на адным баку харугвы выяўлена Пагоня, на другім — паўсталы чорны мядзведзь у белым ашыйніку, у чырвонай тарчы, як сімвал сваёй зямлі. Аналагічнае апісанне сцяга ў XVIII стагоддзі паўтарыў Каспар Нясецкі.

Узнікненне герба Жамойцкага княства (староства) звязваюць са старажытным паданнем, што арыстакратычныя сям’я Урсінаў (ад  — мядзведзь або мядзведжы) перасялілася з Італіі ў Літву.

На аснове сцяга староства ў 1994 годзе  () створаны сцяг гістарычнага рэгіёну Жамойць — белае палотнішча з дзвюма касіцамі, якое мае вузкую чырвоную аблямоўку і поўны герб Жамойці.

## Спасылкі 
*  Atrėbutika (Атрыбутыка Жамойці) 

Катэгорыя:Жамойцкае княства
Катэгорыя:Харугвы ваяводстваў Вялікага Княства Літоўскага
Люстр (кераміка)

**Люстр** (ад  — глянец, бляск,  — асвятляю) — фарбавальнікі для роспісу керамікі, якія надаюць вырабам металічны або перламутравы бляск розных адценняў.
]]
Традыцыйна люстр, які змяшчаў вокіслы срэбра, медзі і іншых металаў, наносілі на папярэдне абпаленую паліву, а затым падвяргалі аднаўленчаму абпалу ў  пры невялікай тэмпературы і паліравалі. Каляровае адценне атрыманага бліскучага пласта вызначаецца суадносінамі аксідаў у сумесі і асаблівасцямі абпалу.

## Гісторыя 
Люстраваныя вырабы з’яўляюцца ў VIII—IX стагоддзях на мусульманскім Усходзе, але тэхналогія дасягнула свайго росквіту ў XIII стагоддзі ў Персіі (Рэй, Сузы), Сірыя (Рака), Егіпет (). Іслам забараніў выкарыстанне посуду з каштоўных металаў, які ў даісламскую эпоху лічылі раскошай. Гэтым тлумачыцца высокі попыт на вырабы, якія хоць бы сваім бляскам нагадвалі залатое і сярэбранае начынне. У далейшым люстр з’явіўся на Пірэнейскім паўвостраве і шырока ўжываўся ў іспана-маўрытанскай кераміцы XIII—XV стст., а затым у XV—XVI стст. распаўсюдзіўся ў Італіі, у вырабах італьянскай маёлікі, дзе яго вынаходнікам лічылі майстра .

Пасля перапынку ў некалькі стагоддзяў цікавасць да люстравай керамікі аднавілася ў канцы XVIII і ў XIX стагоддзі ў Заходняй Еўропе са з’яўленнем новай тэхналогіі: выкарыстанне рэзінатаў металаў (соляў смаляных кіслот). Падобная тэхніка ўжываецца да гэтага часу. Люстравыя фарбы наносяць пэндзлем на паліваны выраб. Пры наступным абпале пры тэмпературы 700—800&nbsp;°C арганічныя кампаненты фарбы выгараюць, пакідаючы на паверхні бліскучы металічны пласт таўшчынёй некалькі мікрон.

## Галерэя 

Файл:Bowl by Khalid, Iraq, Abbasid dynasty, 9th-10th century AD, earthenware painted over glaze with luster - Freer Gallery of Art - DSC04595.jpg|Чаша. Персія. Перыяд Абасідаў, IX стагоддзе. Майстар Халід. Галерэя Фрыра.
Файл:Jar MET DT12010.jpg|Збан. Сірыя, Рака. Канец XII-пачатак XIII стагоддзя. Музей Метраполітэн.
Файл:Vaso Fortuny4 Ermitage.JPG|Ваза Фартуні. Малага. XIV век. Эрмітаж.
Файл:Iran Bottle XVII century.jpg|Бутэлька. Іран. XVII стагоддзе. Эрмітаж.
Файл:Vase with cover MET ES4176.jpg|. Ваза с крышкой. Между 1888 и 1898 годами. Музей Метраполітэн .
Файл:Lustre4.JPG|Ваза. Бельгія. XX стагоддзе.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Пакрыцці
Катэгорыя:Віды керамікі
Катэгорыя:Дэкаратыўна-прыкладное мастацтва
Шукры Султан

**Шукры Султан** (; ; 24 лютага 1906, Стамбул — 1 красавіка 1972, Стамбул) — асманская прынцэса, дачка спадчынніка трона Юсуфа Ізедзіна, сына султана Абдул-Азіза і Леман Ханіма.

## Ранні перыяд жыцця 
Шукры Султан нарадзілася 24 лютага 1906 года на віле свайго бацькі ў Чамлыджы. Яе бацькам быў Юсуф Ізедзін, а маці — Леман Ханім. Яна была другім дзіцем і старэйшай дачкой, народжанай ад бацькі і старэйшым дзіцем маці. У яе было два малодшых брата і сястры, брат Шэхзадэ Мехмед Нізамедзін, на два гады малодшы за яе, і сястра Міхрыша Султан, на дзесяць гадоў маладзейшая за яе. Яна была ўнучкай Абдул-Азіза і Дзюрынев Кадын.

## Першы шлюб 
Шукры Султан выйшла замуж за свайго стрыечнага брата Шэхзадэ Мехмеда Шэрафедзіна, сына Шэхзадэ Селіма Сулеймана і ўнука султана Абдул-Меджыда I. Вяселле адбылося 14 лістапада 1923 года на віле Нішанташы. Падчас выгнання імператарскай сям’і ў сакавіку 1924 года Шукры разам з мужам пераехалі ў Парыж, дзе жылі да 1925 года, а затым у Бейрут, дзе яны развяліся. Аднак шлюб так і не адбыўся.

## Трэці шлюб 
У красавіку 1949 года яна выйшла замуж за Мехмеда Шэфіка Зію (1894—1980).

## Смерць 
Шукры Султан памерла 1 красавіка 1972 года ва ўзросце шасцідзесяці шасці гадоў і была пахавана ў маўзалеі свайго прадзеда Султана Махмуда II, Дзіванёлу, Стамбул.

## Узнагароды 
* Ордэн Дома Асмана
* Ордэн Міласэрнасці 1 ступені
* Ордэн Пашаны

Катэгорыя:Постаці Стамбула
Прыдумляючы Ганну

**«Прыдумляючы Ганну»** () — амерыканскі тэлевізійны серыял, прэм’ера якога адбылася 11 лютага 2022 года на платформе «Netflix». Серыял складаецца з 9 серый.

## Гіторыя 
Серыял знялі на базе рэальнай гісторыі. Артыкул пра махлярку напісала журналістка New York Magazine Джэсіка Прэслер.

Каб набыць правы на экранізацыю гэтай гісторыі, стрымінгавая кампанія Netflix заплаціла самой Ганне Сарокінай 320 тысяч даляраў. З іх 198 тысяч махлярка патраціла на выплату кампенсацый ахвярам, астатняе пайшло на судовыя выдаткі. Суд, скончыўся не на карысць Ганны — яна аказалася ў турме.

## Сюжэт 
Ніхто дакладна не ведае, хто такая Ганна. Камусьці яна вядомая як Ганна Дэлві, багатая наследніца з Германіі. Амбіцыёзная дзяўчына з бездакорным гардэробам, якая марыць стварыць свой прыватны клуб і фонд для мастакоў.

Але раптоўна магія разбураецца. Аказваецца, што багатай наследніцай сябе называла Ганна Вадзімаўна Сарокіна, эмігрантка з Расіі. Цяпер яе чакае судовае расследаванне і, магчыма, турма, бо ўвесь яе шыкоўны лад жыцця аплачвалі нью-ёркскія багацеі, што лічылі Ганну роўнай сябе. Выніковыя абвінавачванні да дзяўчыны — крадзеж у вялікім памеры і махлярства.

Кім трэба быць, каб ашукаць моцных гэтага свету на сотні тысяч даляраў? Бо менавіта столькі — 275 тысяч даляраў — склала, па меркаваннях амерыканскай пракуратуры, выніковая сума крадзяжу, здзейсненага Ганнай.

На працягу ўсяго серыяла Вівіан Кент (яе прататыпам была Прэслер) спрабуе разгадаць гісторыю Ганны. Чаму ў 21 стагоддзі, калі ўсю інфармацыю можна праверыць у інтэрнэце, неверагодна багатыя людзі паверылі простым расказам пра заможную сям’ю? Што за таленты дазволілі Ганне так далёка прасунуцца ў яе аферах? І, нарэшце, навошта ёй было гэта ўсё?

Каб знайсці адказы, Кент шмат разоў сустракаецца з Ганнай і яе знаёмымі па мінулым багатым жыцці. Знайсці ключ да сэрца махляркі няпроста, але Кент падказваюць — Ганна вельмі хоча славы. А хто лепш дапаможа гэтую славу атрымаць, калі не вопытная рэпарцёрка?

Спробы разгадаць сакрэт Ганны Дэлві заводзяць Вівіан у Германію — месца, дзе жыла Сарокіна да пераезду ў ЗША. Там Кент сустракаецца з бацькам Ганны, і ён прамаўляе фразу, якая, здаецца, цудоўна характарызуе мэты яго дачкі: «У Маскве кажуць: навошта збіраць на чорны дзень, лепей купіць туфлі Manolo Blahnik. З імі любы дзень стане святлейшым».

## Спасылкі 
Катэгорыя:Тэлесерыялы на англійскай мове
Катэгорыя:Арыгінальныя праграмы Netflix
Суцэльнаметалічная абалонка

**«Суцэльнаметалічная абалонка»** () — амерыканскі фільм аб вайну ў В’етнаме. Перадапошні фільм геніяльнага Стэнлі Кубрыка (1987). Фільм не пра аптымізм і пачуцці, гэта гісторыя той крывавай бойні, у якую трапілі амерыканскія падлеткі.

## Сюжэт 
Гледачу паказваюць амерыканскую базу падрыхтоўкі навабранцаў для марской пяхоты, якім давядзецца паехаць на вайну ў В’етнам. Усё, што будучыя салдаты бачаць падчас навучання, — здзекі, прыніжэнні і гвалт, накіраваныя на тое, каб забіць у іх чалавечае і выхаваць сапраўдных забойцаў. Гэта якасць, без якой курсантам будзе цяжка вытрымліваць жахі вайны.

 

Катэгорыя:Ваенныя фільмы
Катэгорыя:Вайна ў В’етнаме
Катэгорыя:Фільмы ЗША 1987 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы ЗША
Катэгорыя:Фільмы Стэнлі Кубрыка
Катэгорыя:Фільмы 1987 года
Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Экранізацыі раманаў
Катэгорыя:Фільмы-драмы 1987 года
Катэгорыя:Фільмы кампаніі Warner Bros.
Спіс сенакосцаў Беларусі

Спіс **сенакосцаў** Беларусі.

## Сямейства  
### Род  
* 

### Род  
* 

## Сямейства  
### Род  
* 

### Род  
* 
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 
* 
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

### Род  
* 

## Сямейства  
### Род  
* 

## Літаратура 
* Shavanova, T. M. Fauna and biotopic distribution of arachnids (Arachnidae, Opiliones) in the central part of Belarus. 2007. National Academy of Sciences (Belarus). Institute of Zoology

*
Сенакосцы
Peribaea

***Peribaea*** — род мух сямейства .

## Віды 
*  Tachi & Shima, 2002
*  Shima, 1981
*  (Mesnil, 1954)
*  Tachi & Shima, 2002
*  Tachi & Shima, 2002
*  (Shima, 1970)
*  (Malloch, 1930)
*  (Bezzi, 1923)
*  (Bezzi, 1928)
*  (Malloch, 1930)
*  (Malloch, 1924)
*  (Robineau-Desvoidy, 1851)
*  (Bezzi, 1928)
*  (Mesnil, 1954)
*  (Shima, 1970)
*  (Curran, 1933)
*  (Malloch, 1930)
*  (Mesnil, 1963)
*  (Mesnil, 1954)

Катэгорыя:Тахіны
Юзаф Тэадор Акінчыц

**Ю́заф Тэадо́р Акі́нчыц** гербу «Аксак» (, ; 24 лютага 1879, Вільпро, Сена-і-Уаза, Францыя — 29 верасня 1954, Сэн-Шамасі, Дардонь, Францыя) — французскі хірург, сын польскага доктара Аляксандра Акінчыца.

Ажаніўся ў 1901 годзе.

## Бібліяграфія 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Генэалёгія Акінчыцаў
* Публікацыі Юзэфа Акінчыца // WorldCat

Катэгорыя:Хірургі Францыі
Катэгорыя:Медыкі Францыі
Жыццё як цуд

**«Жыццё як цуд»** () -- мастацкі фільм Сербска-чарнагорскай супольнасці і Францыі, трагікамедыя рэжысёра Эміра Кустурыцы 2004 года. Кустурыца зрабіў сваю антываенную карціну добрай і аптымістычнай. Ён распавядае, як моцныя пачуцці ўзнікаюць і квітнеюць нават у самых страшных абставінах.

## Сюжэт 
1992 год, Боснія. Галоўны герой стужкі, інжынер Лука, неўзабаве па пачатку вайны ў Югаславіі страціў сына — таго бяруць у палон. У адказ мясцовыя жыхары захопліваюць дзяўчыну-мусульманку і прапануюць Луку абмяняць яе на сына. Але з часам паміж Лукам і палоннай узнікаюць пачуцці, і галоўны герой ужо не можа ад яе адмовіцца.

## Зноскі 
Катэгорыя:Фільмы Францыі 2004 года
Катэгорыя:Фільмы-меладрамы Францыі
Катэгорыя:Фільмы-меладрамы Італіі
Катэгорыя:Кінакамедыі Італіі
Катэгорыя:Кінакамедыі Францыі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Італіі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Францыі
Катэгорыя:Фільмы 2004 года
Катэгорыя:Фільмы на сербскай мове
Катэгорыя:Кінакамедыі 2004 года
У бой ідуць адны «старыя»

**«У бой ідуць адны „старыя“»** () — савецкі мастацкі фільм 1973 года рэжысёра Леаніда Быкава, які апавядае пра будні лётнікаў-знішчальнікаў у гады Вялікай Айчыннай вайны. Сцэнарый фільма шмат у чым заснаваны на рэальных падзеях: падчас вайны ў Чырвонай арміі існавала «пяючая» эскадрылля, а гісторыя кахання герояў стужкі бярэ пачатак ад сапраўднай гісторыі двух герояў Савецкага саюза. 

## Аспісанне 
Культавая стужка 1973 года, цытаты з якой, як і галоўная песня «Смуглянка», шырока разышліся. «У бой ідуць адны старыя» — пранізлівая гісторыя пра эскадрыллю лётчыкаў, дзе вопытныя пілоты, так званыя «старыя», вучаць навабранцаў правілам жыцця, смерці і кахання. А калі цяжка, падымаюць сабе настрой баявымі песнямі. 

Карціну здымалі на Кінастудыі імя А. Даўжэнкі. Леаніду Быкаву, рэжысёру і выканаўцу галоўнай ролі, стужка дала магчымасць рэалізаваць дзіцячую мару і навучыцца кіраваць самалётам. 

 
 
Катэгорыя:Фільмы на рускай мове
Катэгорыя:Фільмы пра Вялікую Айчынную вайну
Катэгорыя:Фільмы-драмы СССР
Катэгорыя:Чорна-белыя фільмы
 Катэгорыя:Фільмы СССР 1973 года
Кібаргі (фільм)

**«Кібаргі»** () — украінскі поўнаметражны мастацкі фільм рэжысёра Ахтэма Сеітаблаева пра баі ў Данецкім аэрапорце, падчас узброенага канфлікту на ўсходзе Украіны. Фільм сняць па арыгінальным сцэнары Наталлі Варажбіт і прысвечаны гісторыі двухтыднёвага баявога дзяжурства ўкраінскіх вайскоўцаў у пашкоджаным будынку Данецкага аэрапорта (усё супрацьстаянне на яго тэрыторыі заняло шмат месяцаў).

## Аспісанне 
Фільм апавядае гісторыю аднаго двухтыднёвага баявога дзяжурства ў верасні 2014 год і паказвае баявыя дзеянні паміж узброенымі фармаваннямі ДНР і ўкраінскай арміяй на тэрыторыі Данецкага аэрапорта.

Катэгорыя:Фільмы на ўкраінскай мове
Катэгорыя:Фільмы Украіны 2017 года
Альбі

**Альбі** (, ) —— галоўны горад дэпартамента Тарн рэгіёна Аксітанія, на поўдні Францыі (гістарычная вобласць Лангедок). Каля падножжа крапасной сцяны працякае рака Тарн, на левым беразе якой знаходзіцца гістарычны цэнтр горада, унесены ў Спіс аб’ектаў сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Францыі (2010).

Катэгорыя:Гарады Аксітаніі
Катэгорыя:Камуны дэпартамента Тарн
Катэгорыя:Сусветная спадчына ў Францыі
Абрагім Асанавіч Кадышэвіч

**Абрагім Асанавіч Кадышэвіч**  (? — каля 1617) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.

## Біяграфія 
Паходзіў татарскага княжацкага роду. Харужы татарскі віленскі (найманскі). У другой палове XVI ст. набыў частку Крычына ў Аляшкевіча.

## Сям'я 
Быў жанаты з хрысціянкай, шляхцянкай Ягенкай (Нетай) Карчэўскай, меў 6 сыноў. Прозвішча Крычынскія канчаткова прынялі яго ўнукі.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Абрагім Асанавіч
Страхавы поліс

**Страхавы поліс** (, ,  — распіска, квітанцыя) — як правіла, імянны дакумент, які пацвярджае афармленне дагавора страхавання, выданы страхавой кампаніяй (страхоўшчыкам) страхавальніку (застрахаванаму). Ён таксама змяшчае ўказанне на суб’ектаў страхавых адносін і істотныя ўмовы дагавора страхавання , напрыклад, від, аб’ект, пачатак і канец дзеяння страхавання, памер страхавой сумы, звесткі аб страхоўшчыку, страхавальніку і іншыя ўмовы. Поліс выдаецца страхавальніку пасля афармлення дагавора і аплаты страхавой прэміі. У полісе таксама павінна змяшчацца спасылка на дзейсныя правілы страхавання. Да каштоўных папер страхавы поліс не адносіцца.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* «Страхавы поліс» — публікацыі ў прэсе

Катэгорыя:Страхавыя тэрміны
Катэгорыя:Юрыдычныя дакументы
Захар Беркут (фільм, 2019)

**«Захар Беркут»** () — сумесная ўкраінска-амерыканская стужка 2019 года, яе слоган — «У волі мая сутнасць». Фільм пра гісторыю баявога супрацьстаянне ў 1241 годзе падчас мангольскага нашэсця. Суполка паляўнічых з Карпат абараняе мясцовыя паселішчы ад мангольскага хана, які жадае іх знішчыць.

Сцэнарый да «Захара Беркута» напісаны на аснове аднайменнай аповесці ўкраінскага класіка Івана Франко. Саўндтрэк да фільма стваралі яшчэ адны класікі, толькі сучасныя — украінскі гурт «Океан Ельзи».

Катэгорыя:Фільмы на англійскай мове
Катэгорыя:Фільмы-драмы Украіны
Катэгорыя:Фільмы Украіны 2019 года
Катэгорыя:Фільмы ЗША 2019 года
Катэгорыя:Гістарычныя фільмы Украіны
Аляксандр Крычынскі

**Аляксандр Крычынскі** (? — ) — вайсковы дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.

## Біяграфія 
Паходзіў татарскага княжацкага роду Крычынскіх герба «Радван» зменены.

Ротмістр. 3 пачатку паўстання Багдана Хмяльніцкага ў 1648 годзе камандаваў татарскімі харугвамі каронных войск на Украіне, удзельнічаў у бітвах супраць расійскіх войск.

У час вайны з Турцыяй 1672—1673 гадоў узбунтаваў частку татарскіх харугваў, якія шмат гадоў не атрымлівалі жалавання, і перайшоў з імі на султанскую службу. Быў прызначаны беем захопленай туркамі крэпасці Бар, але ў хуткім часе быў абвінавачаны супольнікамі ў здрадзе і забіты.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Аляксандр
Катэгорыя:Ротмістры
Ладакх

**Ладакх** (, ) — саюзная тэрыторыя Індыі. Была вылучана 31 кастрычніка 2019 г. са складу штата Джаму і Кашмір. Плошча — 59 146 км². Насельніцтва — 274 289 чалавек (2011). 

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт
* Кароткая гісторыя
* Чаму Ладакх важны для Індыі і Кітая
* Сучасны Ладакх
* Ранняя будысцкая культура Ладакха

Катэгорыя:Штаты і тэрыторыі Індыі
Катэгорыя:Гістарычныя вобласці Азіі
Мае думкі ціхія

**«Мае думкі ціхія»** () — украінская трагікамедыя 2019 года з нешаблонным гумарам ўкраінскага рэжысёра Антоніа Лукіча.

## Апісанне 
«Думкі» — гісторыя пра вечныя каштоўнасці, праблему бацькоў і дзяцей. У яе цэнтры — украінец Вадзім, якога маці не пускае на працу ў Канаду, але ж ён вельмі жадае эміграваць. Перажыванні, эмоцыі, думкі Вадзіма і яго маці — тое, што разумеюць ва ўсіх краінах і сем’ях, якія бачылі вялікія хвалі эміграцыі.

Гэта глыбокая камедыя, якая пакідае ў сэрцы смутак і дае глебу для разваг.

Катэгорыя:Фільмы Украіны 2019 года
Катэгорыя:Фільмы на ўкраінскай мове
Лука Камбіяза

**Лука Камбіяза** (іт. Luca Cambiaso, , Манелья, Генуя — , Эскарыял) — італьянскі мастак-ман’ерыст.

## Біяграфія 
Сын мастака Джавані Камбіяза, вучыўся ў бацькі, сфарміраваўся рана і ўжо ў 15 гадоў займаўся разам з бацькам сценапісам у Генуі. З 1544 года працаваў у цэрквах Генуі і іншых гарадоў Лігурыі, у Рыме. У канцы 1550-х гадоў пасля смерці жонкі ўступіў у сувязь са швагеркай, дазволу бацькі на шлюб з ёй ён так і не атрымаў.

У 1583 годзе прыняў запрашэнне іспанскага караля Філіпа і працаваў у Эскарыяле. Сын Арацыа Камбіязі таксама стаў мастаком.

Вывучаў і капіраваў працы Перына дэль Вагі, Бекафумі і Джавані Пардэнонэ. Склаўся пад уплывам Рафаэля, Парміджаніна і Карэджа. Вядомы таксама як бліскучы малявальшчык.
Ян Абрагімавіч Крычынскі

**Ян Абрагімавіч Крычынскі** (? — каля 1650) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.

## Біяграфія 
Паходзіў татарскага княжацкага роду Крычынскіх герба «Радван» зменены. Сын Абрагіма Асанавіча Кадышэвіча.

Служыў у каралеўскай надворнай казацкай харугве, 12 сакавіка 1633 года атрымаў званне маршалка татарскага найманскага Віленскага ваяводства, 22 снежня 1646 года саступіў маршалкоўства брату Геляшу Абрагімавічу. 1 красавіка 1636 года атрымаў новазаснаваную пасаду харужага татарскага дарагабужскага северскага, а таксама землі ў Дарагабужскім павеце Смаленскага ваяводства пасля татараў, што перайшлі на бок Расіі ў час вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1632—1634 гадоў. Яму падпарадкоўваліся татары, якім былі падараваны землі з абавязкам ваеннай службы пры Дарагабужскім замку.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Ян Абрагімавіч
Дэвід Янг Кэмеран

Сэр **Дэвід Янг Кэмеран (Камеран)** ( — ) — шатландскі жывапісец і гравёр.

нарадзіўся ў Глазга, Шатландыя. Прыкладна з 1881 года ён вучыўся ў Школе мастацтваў Глазга, а ў 1885 годзе паступіў у Эдынбургскую школу мастацтваў. Кэмеран стаў кваліфікаваным гравёрам, зрабіўшы сабе імя і атрымаў міжнароднае прызнанне да 1890-х гадоў. У 1889 годзе быў абраны членам Каралеўскага таварыства мастакоў-афартыстаў. Рэгулярна выстаўляўся з 1889 па 1902 год.
Педра дэ Кампанья

**Педра дэ Кампанья** (; ), сапраўднае імя **Пітэр дэ Кэмпенер** (нідэрл. Pieter de Kempeneer), таксама быў вядомы як П’ер дэ Шампань (фр. Pierre de Champaigne) і Петэр ван дэ Вельдэ (нідэрл. Peter Van de Velde) — паўднёванідэрландскі (фламандскі) мастак перыяду Рэнесансу, які пераважна працаваў у Іспаніі, Севілья.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Бруселі ў вядомай сям’і жывапісцаў і мастакоў габеленаў. Таксама ў Бруселі ён навучаўся ў Бернарда ван Арлі — захаваліся грызайлі гэтага перыяду. У ранні перыяд творчасці працаваў у Італіі, дзе ён старанна вывучаў творчасць Рафаэля, пасля чаго лічыў сябе яго паслядоўнікам.

Дакументы сведчаць, што ён быў у Венецыі, Рыме, а таксама ў Балонні. Гэты перыяд быў вельмі важным для мастака, бо падчас свайго фармавання ў якасці майстра ён непасрэдна сутыкнуўся з рымскім маньерызмам. У 1530 годзе стварыў эскіз трыумфальнай аркі з нагоды каранацыі ў Балонні імператара Карла V, які быў таксама каралём Іспаніі. Затым па парадзе кардынала Марына Грымані мастак адправіўся ў Іспанію, дзе і правёў многія гады. Уладкаваўся ў Севільі, дзе ажаніўся.

Як піша яго біёграф Франсіска Пачэка, Кампанья выдатна маляваў, ведаў матэматыку, архітэктуру, скульптуру, а таксама астраномію. (Большасць фактаў біяграфіі мастака вядомы выключна па іспанскіх крыніцах).

У 1537—1562 гг. разам з Луісам дэ Варгасам і скульптарам Тарэджыяна стварыў у Севільі школу жывапісу, якая пазней стала Акадэміяй. Сярод яго вучняў быў Луіс дэ Маралес.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Мастакі Іспаніі
Аляксандр Камара

**Аляксандр Камара** (, Брэслаў, пад імем *Альфонс Бернхард Качмарофскі* — , ) — нямецкі мастак і танцор.

Дзяцінства і юнацтва Аляксандра Камара прайшлі ў Брэслаў. У юным узросце ён уступіў у цыркавую трупу і выступаў як лінаходзец.

Паміж 1920 і 1925 Камара вывучаў жывапіс у Дзяржаўнай акадэміі мастацтваў і рамёстваў у Брэслаў, у Ота Мюлера. З 1929 па 1930 год ён вучыўся ў школе танцаў Мэры Вігман у Дрэздэне. У харэаграфіі Вігмана для «Totenmal» Альберта Тальгофа з 1930 года ён выступаў як саліст пад сцэнічным імем Аляксандр Камараў. Разам са сваёй партнёркай Лізелор Бергман танцаваў на розных сцэнах Германіі. Падчас Другой сусветнай вайны Камара быў прызваны на службу ў якасці танцора на перадавой сцэне ў Расіі, Нарвегіі і Грэцыі. Камара схаваўся ў 1944 годзе, каб ухіліцца ад службы ў войску.

Вярнуўся ў Берлін у 1945 года. У першыя пасляваенныя гады адбылося некалькі выстаў. Дэбютаваў у чэрвені 1946 года ў Берлінскай галерэі Герда Розэна з выставай «Карціны» Аляксандра Камарава. У канцы года ён адмовіўся ад свайго сцэнічнага імя і пачаў называць сябе Камара.

У 1949 годзе Камара быў адным з сузаснавальнікаў легендарнага сюррэалістычнага кабарэ берлінскіх мастаклў «Ванная». Ён далучыўся да адноўленага Deutscher Künstlerbund у 1950 годзе і прыняў удзел у яго першай штогадовай выставе з чатырма карцінамі, у тым ліку шырокафарматнай «Ружовая дама» (1949).
Іван Іванавіч Данчанка

**Іван Іванавіч Данчанка** (нар. 12 кастрычніка 1957, г.п. Скідзель Гродзенскага раёна) — беларускі дзяржаўны дзеяч.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 12 кастрычніка 1957 г. у Скідзелі. У 1979 г. Скончыў Гродзенскі сельгасінстытут па спецыяльнасці зоаінжынер. У 2000 г. Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. Працаваў галоўным заатэхнікам калгаса імя Жданава (былы СВК «Ізабелін»), галоўным заатэхнікам упраўлення сельскай гаспадаркі райвыканкама, дырэктарам Ваўкавыскага саўгас-тэхнікума, першым намеснікам старшыні Ваўкавыскага райвыканкама (1997—2001 гг.).

5 сакавіка 2001 г. Прэзідэнт Беларусі даў згоду на прызначэнне старшынёй Ваўкавыскага райвыканкама, з 30 мая 2001 г. — першы намеснік старшыні Гродзенскага аблвыканкама. 7 лютага 2002 г. Прэзідэнт Беларусі даў згоду на назначэнне першым намесніка старшыні — старшынёй Камітэта па сельскай гаспадарцы і харчаванні Гродзенскага аблвыканкама. 27 жніўня 2004 г. назначаны памочнікам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — галоўным інспектарам па Брэсцкай вобласці. З мая 2006 года — старшыня канцэрна «Белдзяржхарчпрам». З 19 кастрычніка 2012 г. па цяперашні час — генеральны дырэктар СААТ «Камунарка».

## Спасылкі 
* Куда уходят волковысские мэры. Волковыск.BY

Катэгорыя:Памочнікі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — інспектары па Брэсцкай вобласці
Катэгорыя:Супрацоўнікі Ваўкавыскага дзяржаўнага аграрнага каледжа
Катэгорыя:Старшыні «Белдзяржхарчпрама»
Катэгорыя:Супрацоўнікі фабрыкі «Камунарка»
Катэгорыя:Намеснікі старшыні Гродзенскага абласнога выканаўчага камітэта
Генрых Кампендонк

**Генрых Кампендонк** (; ,  — , ) — нямецкі жывапісец, графік, мастак па шкле і разьбяр па дрэве, прадстаўнік нямецкага экспрэсіянізму.

## Жыццё і творчасць 
У 1905—1909 гадах навучаўся ў крэфельдскай школе мастацтваў у Торн-Прыкера. У 1911 годзе пераязджае ў Зіндэльсдорф, сяброўства з Маркам і Маке, удзельнічае ў выставе групы «Сіні вершнік». У 1913 годзе ўдзельнічаў у «Першым нямецкім восеньскім салоне» ў Берліне і ў выставе «Рэйнскія экспрэсіяністы» ў Боне. У 1914—1916 гадах служыў у войску, пасля дэмабілізацыі пераязджае ў Зехаўпт на Штарнбергерскім возеры. У 1919—1921 гадах — член «Працоўнай рады для мастацтва». У 1922 годзе вяртаецца ў Крэфельд, працуе там выкладчыкам у мясцовай школе мастацтваў. У 1926 годзе прафесар Дзяржаўнай Акадэміі мастацтваў у Дзюсельдорфе (пазбаўлены гэтага звання ў 1933 годзе нацыстамі). У 1934 годзе эміграваў у Бельгію. У 1935 годзе пераязджае ў Амстэрдам, прафесар Нідэрландскай Акадэміі мастацтваў. У 1937 годзе абвінавачаны нацыстамі ў прыналежнасці да «дэгенератыўнага мастацтва», 87 работ мастака выдалены з нямецкіх музеяў.

Катэгорыя:Мастакі Германіі
Катэгорыя:Графікі Германіі