Чак Паланюк

**Ча́рльз Ма́йкл «Ча́к» Пала́нюк**, або **Паланік** ( [ˈpɔːlənɪk];  21 лютага 1962, , Вашынгтон, ЗША) — сучасны амерыканскі сатырычны пісьменнік і  журналіст, які жыве ў Портлендзе (Арэгон). Найболей вядомы як аўтар адзначанай мноствам прэмій кнігі «Байцоўскі клуб», па якой у 1999 годзе Дэвідам Фінчэрам быў зняты аднайменны фільм. Мае ўкраінскія карані.

## Прозвішча 
»*, дзе сустракаецца прозвішча *«Палагню́к»*, зверху ўверх нагамі *«Паланік»*.]]
Існуюць розныя варыянты вымаўлення прозвішча *«Palahniuk»*. Сапраўды, на тэрыторыі Украіны, яно вымаўляецца як *«Палагню́к»*, захаваўшы ўсе традыцыі. Пераклад *«Байцоўскага клуба»* на ўкраінскую мову першапачаткова захаваў прозвішча менавіта як *«Палагню́к»*, дэманструючы ўкраінскасць амерыканскага пісьменніка.

Чак у інтэрв’ю *«The Guardian»* сказаў, што яго прозвішча варта прамаўляць: Paula-nick (Пала-нік). На яго афіцыйным вэб-сайце размешчана сямейная легенда, згодна з якой так вымаўляць сваё прозвішча вырашылі яго бабуля і дзядуля Пола () і Нік (), імёны якіх былі сугучныя прозвішчу.

Так шмат Паланікаў выдалілі літары з прозвішча. Мы захавалі ўсе літары, але мы, верагодна, вымаўляем яго горш. Стары свет вымаўляе яго як PAH-la-NYOOK

У інтэрв’ю расійскаму выданню *«»*, Чак распавёў такую гісторыю:

Аднойчы бацькі павялі нас на могілкі, дзе пахаваныя нашы дзед і бабка. Да таго часу, пакуль мы з братам і сёстрамі не ўбачылі надмагіллі, мы паняцця не мелі, як звалі нашых бабку і дзеда. У гэты момант — які павінен быць поўны смутку і павагі — мы ўбачылі дзіўнае супадзенне. Мая сям’я заўсёды прамаўляла нашу прозвішча як «Пала-Нік» і аказалася, што так клікалі нашых бабулю і дзядулю. Гэта нас так рассмяшыла (нам тады было ад 7 да 12 гадоў). Паколькі нашы бацькі былі ў некалькіх кроках, бацька прынёс кветкі на магілу, то мы стрымліваліся, як маглі, каб яны нас не пачулі.

## Біяграфія 
### Да кар’еры 
Нарадзіўся ў , Вашынгтон, у сям’і Кэрал і Фрэда Паланіка і вырас у вагончыку ў горадзе . Калі Чаку было 14 гадоў, бацькі разышліся і сталі жыць асобна. Пазней яны развяліся, таму часта пакідалі яго і яшчэ трох братоў з дзядулем і бабуляй па матчынай лініі на іх ранча ва ўсходняй частцы штата Вашынгтон. Дзед Паланіка быў украінцам, які эміграваў у ЗША праз Канаду і застаўся ў Нью-Ёрку ў 1907 годзе. Сам Чак Украіну не наведваў, хоць там жыве яго брат. У 2009 годзе маці Паланіка памерла ад раку.

У 1986 года Чак скончыў факультэт журналістыкі Арэгонскага ўніверсітэта ў ЗША. Падчас вучобы ў каледжы працаваў стажорам на Нацыянальным Грамадскім радыё KLCC ў горадзе Юджын, штат Арэгон. Неўзабаве ён пераехаў у Портленд, дзе некаторы час пісаў для мясцовай газеты. Пачаўшы працаваць на кампанію *«»* механікам па дызелям, ён таксама пісаў навучальныя кіраўніцтва па рамонце грузавікоў і займаўся патроху журналісцкай практыкай *(праца, да якой ён яшчэ вернецца, нават пасля кар’ернага ўзлёту)*. Пасля выпадковага наведвання бясплатнага семінара, які праводзіўся арганізацыяй *«»*, Паланік пакінуў працу журналіста ў 1988 годзе.

Жадаючы рабіць у сваім жыцці нешта большае, чым звычайную працу, Паланік стаў валанцёрам у прытулку для бяздомных. Пасля гэтага некаторы час працаваў валанцёрам у хоспісе. Ён займаўся перавозкай невылечна хворых людзей на сустрэчы так званых *«груп падтрымкі»*. Пазней гэтая праца знайшла сваё адлюстраванне ў кнізе *«Байцоўскі клуб»*, дзе галоўныя герой і гераіня з мэтай эмацыйнай разрадкі наведваюць менавіта такія групы падтрымкі. Паланік кінуў гэтую працу пасля таго, як памёр адзін з хворых, які стаў яму асабліва блізкім.

Ужо дарослым Паланік стаў членам групоўкі *«»*, прымаў рэгулярны ўдзел у іх мерапрыемствах, уключаючы *«»* (грамадская вечарынка з нагоды Каляд, якая ўключае шмат весялосці і алкаголю) у Портлэндзе. Многія сюжэты, апісаныя ў яго кнігах, як мастацкіх, так і дакументальных, натхнёныя яго удзелам у супольнасці. Лічыцца, што *Cacophony Society* было правобразам *«Праекта „Разгром“»* у *«Байцоўскім клубе»*.

### Пасля пачатку кар’еры 
#### «Байцоўскі клуб» 
Паланік пачаў сваю пісьменніцкую кар’еру прыблізна ў 35-гадовым узросце. Паводле таго, што казаў Чак, ён пачаў пісаць пасля наведвання курсаў пісьменніцкага майстэрства, якія вёў , куды ён хадзіў, каб завесці новых сяброў. Спанбауэр моцна паўплываў на мінімалістычны пісьменніцкі стыль Паланіка. Яго першая кніга *«Бяссонне: Калі ты жыў тут, то быў ужо дома»* так і не была апублікаваная, так як Паланік расчараваўся ў сюжэце *(невялікая частка гэтай кнігі была выкарыстаная пазней у «Байцоўскім клубе»)*. Калі ён паспрабаваў апублікаваць наступны раман «Невідзімкі» *(тады ён яшчэ называўся «Маніфест»)*, выдавец адхіліў яго як занадта абуральны. Гэта прымусіла аўтара зрабіць свай наступны твор «Байцоўскі клуб» яшчэ больш абуральным на злосць выдаўцу. «Байцоўскі клуб» пісаўся ў вольны ад працы час. Спачатку, у 1995 годзе, ён быў апублікаваны ў выглядзе кароткага аповяду ў зборніку «*Pursuit of Happiness*». Затым Паланік разгарнуў яго ў паўнавартасны раман. Насуперак чаканням, выдавец захацеў яго апублікаваць.

Першае выданне кнігі ў цвёрдай вокладцы было даволі паспяховым, яно атрымала станоўчыя водгукі і некалькі ўзнагарод, але, нягледзячы на гэта, ажыятаж даволі хутка спаў. Паланік спрабаваў знайсці літаратурнага агента, але так і не змог гэтага зрабіць да заканчэння публікацыі рамана. Пасля таго, як да рамана праявіў цікавасць Галівуд у асобе студыі *«20th Century Fox»*, Паланік падпісаў кантракт з акцёрам і літаратурным агентам . Хіберт пасля выступіў пасярэднікам у падпісанні пагаднення паміж пісьменнікам і кінастудыяй для запуску ў вытворчасць кінаадаптацыі рамана, рэакцыя крытыкаў таксама была неадназначнай, хоць у асноўным і станоўчай. Аднак культавы статус прыйшоў да карціны пасля выхаду на DVD. Пасля выхаду фільма, кніга тройчы перавыдавалася з мяккімі вокладкамі ў 1999, 2004 гадах *(з новым прадмовай аўтара пра поспех экранізацыі)* і 2005 годзе *(з новым пасляслоўем)*.

#### Падзеі, якія паўплывалі на далейшую кар’еру 
, 2004 год.]]
Выпраўленыя і дапоўненыя выданні «*Невідзімак*» і яго чацвёртага рамана «*Ацалелы*» былі апублікаваныя ў 1999 годзе, зрабіўшы Паланіка культавай фігурай. Некалькімі гадамі пазней ён стварыў свой першы бэстсэлер па версіі «New York Times» — раман *«Удушша»*. Дзякуючы гэтаму наступныя кнігі аўтара мелі значны поспех. Такім чынам мог арганізаваць проматуры, падчас якіх ён чытаў урыўкі з сваіх новых, яшчэ неапублікаваных твораў.

У 1999 годзе ў жыцці Паланіка адбылася падзея, паўплывала на яго далейшае творчасць: яго бацька Фрэд Паланік пачаў сустракацца з жанчынай па імі Донна Фантэйн, з якой ён пазнаёміўся праз службу шлюбных аб’яваў. Гэтая жанчына адправіла свайго былога бойфрэнда Дэйла Шэклфорда ў турму за згвалтаванне. Шэклфорд пакляўся забіць Фантэйн, як толькі выйдзе з турмы. Чак Паланіка быў упэўнены, што праз службу шлюбных аб’яў Фантэйн шукала *«самага моцнага чалавека, якога толькі можна знайсці»*, каб абараніцца ад Шэклфорда, а бацька Чака адпавядаў дадзенай характарыстыцы. Пасля вызвалення Шэклфорд высачыў Фантэйн і Паланіка-старэйшага да хаты Донны, куды яны вярталіся пасля спаткання, застрэліў абодвух, аднёс іх цела ў дом і падпаліў яго. Увесну 2001 года Дэйла Шэклфорда прызналі вінаватым у падвойным забойстве і прысудзілі да смяротнага пакарання. Пасля гэтых падзей Чак Паланік пачаў працу над кнігай *«Калыханка»*. Сам аўтар сцвярджае, што пісаў гэты раман для таго, каб самому разабрацца: ці заслужыў Шэклфорд смяротны прысуд.

Вясной 2003 года Паланік даў інтэрв’ю Карэн Вэлбі карэспандэнту часопіса *«Entertainment Weekly»*. Падчас інтэрв’ю Паланік часта згадваў пра свайго партнёра. Да таго часу многія былі ўпэўненыя, што Паланік жанаты *(некаторыя СМІ запэўнівалі, што ў яго ёсць жонка)*, калі на самай справе ён жыў са сваім хлопцам. Пазней Паланік сцвярджаў, што Вэлбі ўключыла дадзеную інфармацыю ў артыкул без яго згоды. У адказ ён размясціў на сваім вэб-сайце напоўнены абурэннем аўдыёзапіс, у якім толькі пацвердзіў сваю гомасексуальнасць, а таксама ў абразлівых інтанацыях адазваўся аб Вэлбі і яе родных. Аднак трывога Паланіка не мала пад сабой глебы, так як артыкул Вэлбі не раскрываў нічога з яго асабістага жыцця, акрамя таго, што ён не жанаты. Пазней аўдыёзапіс быў выдалены з яго вэб-сайту, з-за чаго некаторыя прыхільнікі вырашылі, што Паланік саромеецца сваёй гомасексуальнасці. Як сказаў Дэніс Відмаер, адміністратар сайта, запіс быў выдалены не з-за таго, што там гаворыцца пра сексуальную арыентацыю пісьменніка, а з-за бесстаронніх выказванняў у адрас Вэлбі. Пасля гэтага пісьменнік змясціў на сваім сайце новы аўдыёзапіс, у якім прасіў сваіх прыхільнікаў не звяртаць увагі на мінулыя падзеі. Ён таксама папрасіў прабачэння за свае паводзіны; прызнаўся, што шкадуе аб зробленым. Зараз Паланік — адкрыты гей і, згодна з біяграфічным нарысам і інтэрв’ю ў ** ў маі 2008 года, разам з партнёрам, імя якога не называецца, жыве ў *«старым царкоўным будынку на ўскраіне амерыканскага гарадка Ванкувер»*.

#### «Кішкі» і наступныя творы 
, падчас тура кнігі *«Дзённік»*, 2003 год.]]
У 2003 годзе ў Паланіка выходзіць новы раман — *«Дзённік»*. У рамках проматура свайго новага твора Паланік прачытаў аўдыторыі невялікі твор *«Кішкі»* — аповед пра няшчасныя выпадкі падчас мастурбацыі, які потым быў уключаны ў яго кнігу *«Прывіды»*. Гісторыя пачынаецца са слоў аўтара, які б гаварыў сваім слухачам, каб тыя глыбока ўдыхнулі, затрымалі дыханне і не дыхалі на працягу ўсяго аповеду *(«гісторыя працягваецца да таго часу, пакуль вы можаце не дыхаць»)*. Паведамлялася, што падчас публічнага чытання 35 чалавек страцілі прытомнасць з-за недахопу паветра з прычыны працяглай затрымкі дыхання *(хоць магчыма, большасць з іх, былыя прыхільнікі Паланіка, толькі зрабілі выгляд, што пазбавіліся пачуццяў)*.

Часопіс *«Playboy»* апублікаваў гэтыя апавяданні ў сакавіцкім выпуску 2004 года. Акрамя таго, Паланік дазволіў ім апублікаваць яшчэ адну навэлу, але выдаўцам яна падалася занадта рэзкай. У рамках проматура творы *«фантастычна выдумкай»* летам 2004 года ён зноў чытаў апавяданне «Кішкі», пасля чаго колькасць выпадкаў страты прытомнасці вырасла да 53, а ў наступны раз — да 60 (падчас проматура выдання «Дзённіка» ў мяккай вокладцы). Увосень таго ж года пісьменнік пачаў проматур новага выдання рамана «Прывіды», дзе зноў працягнуў чытаць «Кішкі». Падчас чытання 4 кастрычніка 2004 года ў горадзе Боулдер (Каларада) лік якія страцілі прытомнасць павялічылася да 67 чалавек. Апошняя страта прытомнасці зафіксавана 28 траўня 2007 года ў горадзе Вікторыя (Брытанская Калумбія), дзе пяць чалавек ўпалі ў непрытомнасць, адзін з якіх стукнуўся галавой аб дзверы, спрабуючы пакінуць аўдыторыю. Паланіка, падобна, гэтыя прыпадкі не асоба хвалююць, так як прыхільнікі працягваюць чытаць «Кішкі» і іншыя творы аўтара. У пасляслоўі апошняга выпуску «Зданяў» Паланік напісаў, што за ўвесь час чытання апавядання «Кішкі» адбылося 73 выпадкі страты прытомнасці.

 2007 года.]]

Таксама ў 2003 годзе выйшла адна з немастацкіх кніг Паланіка — раман *«Уцекачы і валацугі»* — аўтабіяграфічны твор. Па структуры гэты раман нагадвае даведнік для турыстаў, які Паланіка прысвячае горадзе Портленд, дзе пісьменнік жыў і працаваў. А ў 2005 годзе выйшаў раман *«Прывіды»* — раман, які складаецца з некалькіх дзесяткаў асобных гісторый. Падчас проматура гэтага рамана ў 2005 годзе ў Маямі Паланік паведаміў, што «Прывіды» з’яўляюцца апошняй кнігай з «трылогіі жаху», якая ўключае таксама творы *«Калыханка»* і *«Дзённік»*. Акрамя таго, пісьменнік распавёў, што рыхтуецца да выдання раман *«Рэнт: біяграфія Бастэра Кейсі»* будзе першым з «навукова-фантастычнай трылогіі». У 2008 годзе Паланік правёў тыдзень на *Clarion West Writers Workshop*, чытаючы лекцыі для 18 студэнтаў пра метады пісьма і тэорыі белетрыстыкі.

У 2008 годзе выходзіць чарговая экранізацыя рамана Паланіка — фільм *«Удушша»*. Рэжысёрам выступіў Кларк Грэг, да гэтага знаёмы як рэжысёр тэлесерыялаў. Прэм’ера фільма адбылася на кінафестывалі незалежнага кіно *«Сандэнс»*. У гэтым жа годзе Чак Паланік апублікаваў кнігу *«Снаф»* пра гісторыю порнаактрысы. Кніга апісвае мноства сцэн сексуальнага характару. У 2011 годзе ўлады Турцыі абвінавацілі перакладчыка і выдаўца рамана ў публікацыі матэрыялаў, змест якіх супярэчыць маральным каштоўнасцям турэцкага грамадства.

#### Апошнія працы 
 у 2012 годзе.]]
5 мая 2009 года быў упершыню надрукаваны раман *«Пігмеі»*. Сюжэт рамана круціцца вакол 13-гадовага баевіка з таталітарнай краіны, які прыехаў у неназваны штат пад выглядам вучня па абмену. Юны баявік і яго саўдзельнікі рыхтуюць серыю тэрактаў пад назвай *«Аперацыя Хаос»*. Асаблівасцямі рамана сталі цытаты вядомых кіраўнікоў і палітычных дзеячаў *(Адольф Гітлер, Іосіф Сталін, Леў Троцкі, Маа Цзэдун,  і інш.)*, Непасрэдна звязаныя з тэмай кіраўніка. Акрамя таго, увесь раман, за выключэннем цытат і простай мовы амерыканцаў, напісаны вельмі своеасаблівай мовай падлетка-замежніка, які валодае вялікім слоўнікавым запасам і пры гэтым паталагічна няздольнага спасцігнуць чужую граматыку.

У 2010 годзе ў ЗША быў выпушчаны раман *«Хто ўсё раскажа»*. Раман распавядае аб двух блізкіх сяброўках, адна з якіх пастаянна засцерагае іншую ад неабдуманых учынках на любоўным фронце, бо тая пастаянна здзяйсняе дурасці.

1 верасня 2011 года выдавецтвам *«»*, а 18 кастрычніка выдавецтвам *«»* быў выпушчаны раман Паланіка *«Праклятыя»* . Паланік сказаў, што раман быў напісаны для таго, каб справіцца з перажываннямі ад смерці яго маці, якая памерла ад раку грудзей у 2009 годзе. Твор быў заснаваны на структуры рамана *«»* амерыканскай пісьменніцы . Сам аўтар ахарактарызаваў свой раман наступным чынам: *«Што калі ў „Уцёкі з Шаўшэнка“ апынецца гераіня „Мілых костак“ і ўсё гэта будзе напісана Джудзі Блюм»*.

## Аўтарскі стыль 
Кнігі Паланіка, папярэднія раману *«Калыханка»*, маюць падобны стыль і асаблівыя рысы. Персанажы з’яўляюцца людзьмі, якія так ці інакш апынуліся не прынятыя грамадствам і часам праяўляюць агрэсію, накіраваную на самазнішчэнне. Кнігі прысвечаны адзінокім людзям, якія шукаюць, да каго б ім прыбіцца. Сам аўтар называе такі стыль «.» (). Ва ўсіх сваіх тварэннях Паланіка закранае розныя праблемы грамадства, такія як фетышызм. Але пасля падзей 11 верасня 2001 года, а таксама спрэчак, якія ўзніклі вакол гэтай тэмы, Паланіка пачаў пісаць больш тонка. Пачынаючы з рамана *«Калыханка»* яго раманы становяцца сатырычнымі гісторыямі жахаў. Але адрозніваючыся сюжэтна ад папярэдніх кніг, яны па-ранейшаму маюць з імі шмат агульнага .

Апавяданне ў кнігах Паланіка часта пачынаецца з храналагічнага канца, калі герой кнігі успамінае падзеі, якія папярэднічаюць пачатку. У «Калыханка» аўтар выкарыстоўвае некалькі разнавіднасцяў падачы сюжэту. Паланіка выкарыстоўвае як нармальнае, лінейнае апавяданне, так і апавяданне, якое пачынаецца з храналагічнага канца. Існуюць і выключэнні, «Удушша» і «Дзённік», якія з’яўляюцца больш лінейнымі. Часта ў канцы кніг адбываецца адхіленне галоўнай галіны сюжэту, якое будзе нейкім чынам звязана з храналагічным заканчэннем (што сам Паланіка называе «схаваным зброяй» — «the hidden gun»). Яго больш лінейныя творы, адрозніваючыся стылем ў пачатку, таксама ў канцы маюць падобныя разгалінавання сюжэту.

Пісьменніцкі стыль Паланіка шмат бярэ ад стыляў такіх пісьменнікаў, як Том Спанбауэр *(настаўнік Паланіка ў Портлендзе з 1991 па 1996 гады)*, Гордан Ліш, Марк Рычард, Дэніс Джонсан, Том Джонс, Брэт Істан Эліс і Эмі Хемпел. Тым не менш, вядомым Паланік стаў дзякуючы свайму цынічнаму і іранічна чорнаму гумару, якім прасякнуты яго творы. Менавіта з-за спалучэння такога пачуцця гумару і дзіўных падзей, вакол якіх будуюцца сюжэтныя лініі *(з-за чаго некаторыя чытачы лічаць гэтыя кнігі цяжкімі для чытання)*, СМІ называюць Паланіка *«шокавым пісьменнікам»*.

Часам, акрамя мастацкіх твораў, Паланік піша і публіцыстычныя. Працуючы вольнанаёмным журналістам у вольны ад пісьменніцкай працы час, ён піша эсэ і рэпартажы на розныя тэмы. Часам ён сам з’яўляецца ўдзельнікам падзей, апісаных у гэтых творах, якія складана паддаюцца літаратурнаму аналізу. Ён таксама бярэ інтэрв’ю ў знакамітасцяў, такіх як, напрыклад, Джульет Льюіс або Мэрылін Мэнсан. Яго публіцыстычныя артыкулы перыядычна публікуюцца ў такіх часопісах і газетах, як Los Angeles Times і . Некаторыя з гэтых твораў апублікаваныя ў яго кнізе «Фантастычней за выдумку». Часам Паланік уключае некаторыя элементы публіцыстыкі ў свае мастацкія творы, тлумачачы гэта жаданнем большага апускання чытача ў кнігу.

Сам Паланік і некаторыя крытыкі адзначаюць той факт, што пісьменнік кожнай сваёй кнігай стараецца ўсхваляваць чытачоў, узбурыць іх, імкнучыся апісаць іх уласны вопыт, які яны перажылі або перажываюць ў жыцці. Паланік кіруецца і сваім уласным жыццёвым вопытам, і тымі апавяданнямі, якія ён чуў ад людзей, маючы зносіны з імі. Больш за тое, крытыкі лічаць, што пісьменнік цалкам жыве раманам, знаходзіцца ў яго цэнтры, утвараючы адзінае цэлае са сваімі героямі. Паланік таксама не схільны падзяляць высокае і нізкае мастацтва *(па яго словах, жахі і парнаграфію ад людзей, якія доўга размаўляюць у Вольва)*, выкарыстоўваючы і тое, і іншае пры напісанні раманаў, каб комплексна ўздзейнічаць на чытачоў. Пры напісанні рамана Паланіка імкнецца дасягнуць тры мэты: апісаць аспект чалавечага вопыту, аб якім не напіша ніхто з СМІ; прымусіць рэдактара смяяцца; апісаць нешта, неверагоднае і яго, тое, што ён сам ніколі не прачытае сваёй маці або пляменнікам і складана ўяўляе, як будзе чытаць публічна.. Лора Мілер з сайта *Salon.com* напісала рэзка адмоўную рэцэнзію на *«Дзённік»*, на што фаны і сам Паланік даволі хутка адрэагавалі ў секцыі карэспандэнцыі сайта *Salon*. Мілер сцвярджае, што раманы Паланіка напісаны ў фальшывым, прэтэнцыёзным стылі, прапановы абсалютна няскладнай, а некаторыя разумныя рэчы ўжо даўно былі апісаны нашмат лепш іншымі пісьменнікамі. Акрамя таго, яна настойвае, што кнігі пісьменніка напоўнены *«полусырым нігілізмам абкуранага школьніка, які толькі што прачытаў Ніцшэ і паслухаў Nine-Inch Nails»*.

## Прыхільнікі 
У 2003 годзе ўдзельнікі афіцыйнага інтэрнэт-сайта Паланіка знялі дакументальны фільм пра яго жыццё, названы *«Паштоўкі з будучыні: Дакументальная стужка, прысвечаная Чаку Паланіку»*. Афіцыйны фан-сайт «Культ» (), як яго ўдзельнікі называюць сябе, арганізаваў творчую майстэрню, дзе Чак Паланік вучыць усіх тонкасцям кнігапісання. Штомесяц Паланік публікуе эсэ пра метады працы пісьменніка і адказвае на пытанні пра іх на працягу ўсяго наступнага месяца. Ён збіраецца скампанаваць іх усе ў кнігу, прысвечаную мінімалістычнаму стылю пісьма. У адным з інтэрв’ю Паланік сказаў наступнае: *«Я стараюся не думаць аб чаканнях маіх прыхільнікаў, і, працуючы над новым раманам, я не спрабую спадабацца ім. Я праводжу велізарная колькасць часу, не маючы зносіны з гэтымі людзьмі. Я не маю ніякага кантролю над тым, як буду успрыняты імі, таму імкнуся засяродзіцца на тым, чым магу кіраваць, — гэта значыць на наступным рамане.

Англійская група Fightstar пераназвала сваю песню *«Out Swimming in the Flood»* *(прысвечаную цунамі, якое адбылося падчас землятрусу ў Індыйскім акіяне ў 2004 годзе)* на «Palahniuk’s Laughter». Ім здалося, што яго аўтарская тэорыя закадравага смеху, запісанага ў 1950-х гадах, з’яўляецца цікавай тэмай. Некаторыя з музычных кампазіцый альбома «» гурта  цытуюць і спасылаюцца на творы Паланіка.

## Бібліяграфія 
## Узнагароды і намінацыі 
## Беларускія пераклады 
* Байцоўскі клуб: [раман] / Чак Паланюк. — Вільня [Вільнюс] : Логвінаў, 2013. — 432 с. — (Амерыканка).

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт
* Байцоўскі клуб. Урывак з раману (16 раздзел)
* 13 падказак пісьменніку. Эсэ 
* Чак Паланік на Twitter
* 
* 

Катэгорыя:Пісьменнікі ЗША
Катэгорыя:Журналісты ЗША
Катэгорыя:Англамоўныя пісьменнікі