Педэрастыя

[300px|thumb|[Ганімед, які спіць у абдымках Зеўса, карціна П.-П. Рубенса «Выкраданне агню Праметэем»]]
[thumb|300px|«[Апалон, Гіяцынт і Кіпарыс, якія займаюцца музыкай і спевамі», карціна А. Іванова, 1834]]

**Педэрастыя** (ад  — «дзіцё», «хлопчык», і  — «кахаючы», гэта значыць «каханне да хлопчыкаў») — любоўныя ці сексуальныя адносіны паміж мужчынам і хлопчыкам, у сучаснай гутарковай і, раней, літаратурнай мове гэтым тэрмінам часта пазначаецца мужчынская гомасексуальнасць наогул.

## Этымалогія і гісторыя словаўжывання 
Слова «педэрастыя» адбываецца ад каранёў  (па-грэчаску «хлопчык» і наогул «дзіця», што па сэнсу прыкладна адпавядае сучаснаму паняццю «непаўналетні» — паўналецце ў Эладзе наставала з 18 гадоў) і  (палюбоўнік). У новаеўрапейскі ўжытак слова  (з грэчаскага ) увайшло ў XVI стагоддзі, быўшы запазычана з дыялогу Платона «Баль» для абазначэння сексуальнай сувязі паміж сталым мужчынам з аднаго боку і падлеткам ці юнаком з іншага. Але паколькі педэрастыя, ці «грэчаскае каханне», была найбольш распаўсюджанай і адзінай, што знайшла адлюстраванне ў культуры, формай мужчынскіх гомасексуальных адносін, да XIX стагоддзя часткова ў Еўропе, а асабліва ў Расіі тэрмін набыў значэнне мужчынскай гомасексуальнасці наогул.

У наш час у якасці сексалагічнага тэрміна слова вярнула сабе першапачатковае лексічнае значэнне і сэнс і пераважна разумеецца ў сэнсе анальнага каітуса паміж сталым мужчынам і хлопчыкам. Аднак у масавым словаўжыванні яно выкарыстоўваецца як зневажальнае абазначэнне мужчынскай гомасексуальнасці наогул. Слова «педэраст» і асабліва яго скажоныя формы выкарыстоўваюцца як лаянкавыя і лічацца ў вялікай ступені абразлівымі.

## Старажытная Грэцыя 
### Педэрастыя ў міфалогіі 
Міфы прыпісвалі педэрастычныя адносіны багам: Зеўс выкраў Ганімеда, Апалон кахаў цэлы шэраг цудоўных юнакоў. Педэрастыя прыпісвалася і героям: палюбоўнікамі Геракла называлі возніка, пляменніка героя Іалая, а таксама Гіла, арганаўта Паліфема і Састрата; Ахіл і Патрокл у класічную эпоху адназначна ўспрымаліся і апісваліся як любоўная пара (хоць у Гамера прамых указанняў на гэта няма). Звычайна лічылася, што звычай кахаць хлопчыкаў увёў фіванскі цар Лай, бацька Эдыпа, які закахаўся ў цудоўнага хлопчыка Хрысіпа і выкраў яго; зрэшты, Тымей прыпісвае ўвядзенне гэтага звычаю крыцянам. Нарэшце, у Паўночнай Грэцыі вынаходнікам педэрастыі лічыўся спявак Арфей, які адмовіўся ад жанчын пасля страты каханай Эўрыдзікі. Таксама неабходна было, каб гэтыя адносіны ўхваляў бацька хлопчыка. Хлопчык уступаў у такія ўзаемаадносіны ў падлеткавым узросце, прыкладна ў тым жа ўзросце, у якім дзяўчынак выдавалі замуж (каля 12 гадоў, менавіта гэты ўзрост называецца Плутархам у біяграфіі Лікурга, а таксама ў шэрагу эпіграм Палацінскай анталогіі). Настаўнік павінен быў навучаць юнака або сачыць за яго навучаннем і, паводле традыцыі, дарыць яму пэўныя падарункі. Настаўнік мог быць пакараны за правіны выхаванца. Часта такія ўзаемаадносіны мелі месца пры навучанні ваеннай справе. Асабліва важную і істытуцыянальную педагагічную ролю педэрастыя адыгрывала, з аднаго боку, у вайсковых супольнасцях тыпу крыцкай і спартанскай, а з іншага — у арыстакратычных «таварыствах» (гетэрыях), дзе сувязь паміж старэйшым і малодшым арыстакратам з'яўлялася, асабліва ў архаічную эпоху, адным з галоўных сродкаў «высакароднага выхавання» і перадачы арыстакратычных каштоўнасцей. Узорам кодэкса арыстакратычнай этыкі, які даваў старэйшы палюбоўнік малодшаму, з'яўляюцца павучальныя элегіі Феагніда з Мегары, адрасаваныя юнаку Кірну.

Педэрастыя была ідэалізаванай формай гомаэратызму, структураванага па ўзросце, у якога, як ва ўсіх сацыяльных з'яў былі і іншыя, меней ідылічныя праявы, такія як прастытуцыя ці выкарыстанне хлопчыкаў-рабоў у якасці наложнікаў.

### Уяўленні пра грамадскую карысць педэрастыі 
[thumb|*Гармодый і Арыстагітон*. Рымская копія бронзавай групы працы [Крытый, скульптар|Крытыя і Несіёта, пастаўленай на афінскім Акропалі ў 476 годзе да н.э. пасля выкрадання першых статуй персамі]]
Лічылася, што дзяржаве выгодны той факт, што сяброўства выконвала функцыю стрымлівання юнака. У Спарце, напрыклад, калі ён здзяйсняў злачынства, пакаранне нёс не ён, а яго палюбоўнік. Такія ўзаемаадносіны ўмацоўвалі армію, бо палюбоўнікі ваявалі плячом да пляча, спаборнічаючы і імкнучыся бліснуць адзін перад адным.

Грамадская карысць педэрастыі аргументавалася ў прыватнасці тым, што мужчынскае каханне (у адрозненне ад кахання да жанчын, якое расслабляе і распешчвае) усяляе мужнасць і высокія намеры; у якасці прыкладу прыводзілася забойства афінскага тырана Гіпарха палюбоўнікамі Гармодыем і Арыстагітонам. У гэтым сэнсе разважае Федр у платонаўскім «Балі», а Арыстоцель у «Рыторыцы» прыводзіць такую развагу як агульны прыклад. У сувязы з гэтым Платон мяркуе, што персы лічылі патрэбным забараніць педэрастыю сярод насельніцтва падуладных краін, бо: «тамтэйшым кіраўнікам, я лічу, проста невыгодна, каб у іх падданых нараджаліся высокія намеры і ўмацоўваліся садружнасці і саюзы, чаму нароўні з усімі іншымі ўмовамі вельмі спрыяе тое каханне, пра якое ідзе гаворка». Гаргід ажыццявіў гэту ідэю, стварыўшы напачатку IV ст. да н.э. у Фівах элітны Свяшчэнны атрад з 300 чалавек, у які ўступалі любоўнымі парамі; гэты атрад найлепшым чынам праявіў сябе на палях бітваў і цалкам палёг у бітве пры Херанеі.

### Уяўленне пра педэрастыю як пра вышэйшую форму кахання 
[thumb|Зефір і Гіяцынт. Атычная ваза, знойдзеная ў [Тарквініі|Тарквініях (Італія), 480-я — 470-я гады да н.э.]]
Педэрастычныя адносіны ўспрымаліся грэкамі як вышэйшыя, у параўнанні з адносінамі паміж мужчынам і жанчынай, бо толькі ў іх бачылі інтэлектуальны і духоўны пачатак, тады ж як адносіны з жанчынай успрымаліся як адносіны чыста цялесныя. Найбольш яскрава гэта ідэя прадстаўлена ў Платона:

Гісторыкі аднагалосна тлумачаць такі падыход чыста мужчынскім характарам грэчаскага грамадства. Ва ўмовах прыніжанага становішча жанчыны, яна не магла задаволіць інтэлектуальныя і духоўныя запыты мужчыны; у ёй бачылі істоту ніжэйшую, прыдатную толькі для дзіцянараджэння і цялесных уцех, у адрозненне ад юнака, якому адкрыты высокія намеры і Дыядор Сіцылійскі). Некаторыя сучаснікі інтэрпрэтуюць словы Афінея так, што ў кельтаў было па хлопчыку з кожнага боку, але гэта інтэрпрэтацыя ставіцца пад сумнеў Хабардам, які лічыць, што мелася на ўвазе, што з аднаго боку быў хлопчык, а з іншай — жанчына.

Персідская педэрастыя і яе вытокі падвяргаліся абмеркаванню нават у старажытнасці. Герадот (Гісторыя, I.135) сцвярджаў, што персы перанялі яе ад грэкаў: «Персы аддаюцца разнастайным асалодам і уцехам па меры знаёмства з імі. Так, яны запазычалі ад элінаў любоўныя адносіны з хлопчыкамі». Аднак Плутарх сцвярджае, што персы выкарыстоўвалі хлопчыкаў-еўнухаў «па-грэчаску» задаўга да якіх-небудзь кантактаў паміж іх культурамі.

## Антычная педэрастыя ў сучаснай культуры 
### Кінематограф 
* «Сатырыкон», рэж. Федэрыка Феліні (1969)

## Гл. таксама 
* Кагэма

## Заўвагі 
## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* *Кон И. С.* Античная педерастия
* Сексалагічная энцыклапедыя — Педэрастыя