open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Свята-Мікалаеўская царква (Буда-Кашалёва)

**Свята-Мікалаеўская царква** — мураваны праваслаўны храм у горадзе Буда-Кашалёва Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці.

## Гісторыя 
На мяжы XIX—XX стагоддзяў у вёсцы Кашалёў быў пабудаваны драўляны храм. У пачатку 1930-х гадоў храм быў закрыты. З 1941 года храм у Буда-Кашалёве дзейнічаў у набытым жылым доме. У 1953 годзе храм згарэў і прыход пераехаў у малільны дом.

У 1989 годзе вернікі Свята-Мікалаеўскага малільнага дома звярнуліся ў мясцовыя органы ўлады з просьбай аб дазволе будаўніцтва новага храма. 25 снежня 1989 года было атрымана пісьмовае апавяшчэнне аб дазволе будаўніцтва новага храма. У верасні 1990 года благачынны Гомельскай акругі протаіерэй Стэфан Гладышчук здзейсніў чын асвячэння месца пад будаўніцтва храма. 19 мая 1994 года епіскап Гомельскі і Жлобінскі Арыстарх здзейсніў чын асвячэння храма.

Пры храме дзейнічае нядзельная школа.

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Буда-Кашалёўскага раёна
Катэгорыя:Славутасці Буда-Кашалёва
Катэгорыя:Храмы Гомельскай і Жлобінскай епархіі
Катэгорыя:Храмы Святога Мікалая
Катэгорыя:1994 год у Беларусі
Ігар Георгіевіч Ратнікаў

**Ігар Георгіевіч Ратнікаў** (нар. , г. Брэст) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў у 1970 годзе БПІ. У 1970—1971 гадах архітэктар Гомельскага філіяла Белдзяржпраекта. У 1971—1973 гадах служыў у Савецкай Арміі камандзірам узвода. У 1973—1990 гадах старэйшы архітэктар, вядучы інжынер, вядучы архітэктар, кіраўнік групы, начальнік групы Белдзяржпраекта у Мінску; у 1990—1993 гадах кіраўнік сектара, галоўны спецыяліст аддзела Галоўнага ўпраўлення архітэктуры і горадабудаўніцтва Мінгарвыканкама; у 1994—1995 гадах начальнік аддзела Камітэта архітэктуры Мінгарвыканкама. У 1994—1996 гадах член гарадскога мастацкага савета пры «Мінгарафармленні». У 1996—1999 гадах вядучы інжынер, начальнік аддзела ТАА «Трайпл»; у 1999—2001 гадах намеснік дырэктара па праектаванні ТАА «Тэкстур»; у 2001—2008 гадах намеснік начальніка інспекцыі, намеснік начальніка аддзела, галоўны спецыяліст аддзела Камітэта архітэктуры, горадабудаўніцтва і землеўпарадкавання Мінгарвыканкама; у 2008—2012 гадах галоўны спецыяліст аддзела кіруючай кампаніі холдынгу «Агракамбінат Мачулішчы»; з 2012 — інжынер-канструктар праектна-будаўнічага бюро ВРУП МЭТЗ імя В. І. Казлова. З 2005 года галоўны архітэктар праектаў па сумяшчальніцтве ва УП «Стройнаука».

Член Беларускага Саюза архітэктараў з 1986 года.

Пражывае ў Мінску па вул. Гарадзецкай, 2

## Творчасць 
Сааўтар праекта серыі буйнапанэльных жылых дамоў з блок-секцый «БО» для г. Бабруйска, выкарыстанага заводам КПД для ажыццяўлення масавай жылой забудовы ў г. Бабруйску; аўтар праекта шматкватэрнага жылога дома з падземным гаражом-стаянкай, пабудаванага па вул. Грыбаедава ў г. Мінску; аўтар больш за 20 рэалізаваных праектаў індывідуальных жылых дамоў і інш. аб’ектаў у г. Мінску.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Бабруйска
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Абухіў (вёска)

**Абухіў** () — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Мурованакурылівецкага раёна
Свята-Троіцкая царква (Недайка)

**Свята-Троіцкая царква** — мураваны праваслаўны храм у в. Недайка Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці.

## Гісторыя 
У 1864 годзе была пабудавана драўляная царква, якая праз пэўны час згарэла. У 1894 годзе на яе месцы была пабудавана новая каменная царква.

У гады рэпрэсій 1930—1937 гадоў храм быў закрыты і да вайны выкарыстоўваўся як зернясклад. Падчас вайны ў ім размяшчаўся шпіталь для нямецкіх, а потым і для савецкіх салдат. У паваенны час храм пераабсталяваны пад калгасную кантору. У 1970-я і 1980-я гады будынак царквы выкарыстоўваўся як сельскі дом культуры.

У 2005 годзе будынак царквы быў вернуты прыходу. Пры ўпарадкаванасці тэрыторыі знойдзены рэшткі дваіх пахаваных святароў, яны былі перапахаваны каля храма, паблізу алтара.

## Архітэктура 
Уяўляе сабой 1-павярховы будынак пад 2-спадавым дахам. Складаецца з некалькіх прастакутных у плане зрубаў, і вянчаецца макаўкай.

## Літаратура 
* Віталева, В. В. З матэрыяльнай і духоўнай спадчыны : З гісторыі населеных пунктаў : Недайка / В. В. Віталева // Памяць : Гісторыка-дакументальная хроніка Буда-Кашалёўскага раёна : У 2-х кнігах. — Кн. 2 / уклад.: У. Я. Райскі. — Мінск : БЕЛТА, 2002. — С. 521.
* Недайка // Гарады і вёскі Беларусі : Энцыклапедыя. — Т. 1. — Кн. 1 : Гомельская вобласць / Станіслаў Віктаравіч Марцэлеў; рэдкал. : Г. П. Пашкоў (гал. рэд.) [і інш]. — Мінск : БелЭн, 2004. — С. 168—169.

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Буда-Кашалёўскага раёна
Катэгорыя:Недайка
Катэгорыя:Храмы Гомельскай і Жлобінскай епархіі
Катэгорыя:Храмы Святой Тройцы
Катэгорыя:1894 год у Беларусі
Беліцкія баі 1943—1944 гадоў

**Беліцкія баі 1943—1944 гадоў** Сенненскай (камандзір В. С. Лявонаў) і 1-й імя К. С. Заслонава (камандзір Л. I. Сяліцкі) савецкіх партызанскіх брыгад па абароне аэрадрома ў саўгасе «Беліца» Сенненскага раёна ў снежні 1943—маі 1944 гг. 

Праз аэрадром ішло забеспячэнне з савецкага тылу партызан Сенненскага і сумежных раёнаў (за ноч прымаў да 10 самалётаў з грузамі). Для ліквідацыі аэрадрома нямецкія акупацыйныя ўлады 20 снежня 1943 г. накіравалі карны батальён (каля 300 салдат). Партызаны атрадаў № 6 і імя К. А. Хаіркізава Сенненскай брыгады ўтрымалі свае пазіцыі, адбілі 3 атакі, знішчылі каля 50 немцаў і адкінулі карны батальён да в. Даганоўка.

3—5 лютага 1944 г. каля 600 салдат і батарэя 76-мм гармат пачаў наступленне з Даганоўкі на абарончыя рубяжы партызан каля саўгаса «Беліца». Наступленне батальёна карнікаў ад в. Латыгаль было спынена атрадамі імя Аляксандра Неўскага і імя Чапаева Сенненскай брыгады. Нямецкія сілы асноўнымі сіламі авалодалі перадполлем партызанскай абароны ў раёне в. Новая Беліца і 1,5 гадзіны прамой наводкай абстрэльваў умацаванні партызан. Атаку партызаны адбілі, на флангах у контрнаступленне перайшлі атрады імя Суворава і імя А. М. Захарава Сенненскай брыгады і атрады «Аршанец» і «Перамога» брыгады імя Заслонава. Страціўшы каля 100 салдат забітымі і параненымі, нямецкія сілы адышлі у раен в. Нямойта, пакінуўшы абоз, палявыя кухні і частку боепрыпасаў. Сканцэнтраваўшы ў паўночнай частцы раёна мотастралковую дывізію і зводны полк з паліцэйскіх гарнізонаў Сенненскага, Багушэўскага і Бешанковіцкага раёнаў, 16 сакавіка 1944 г. нямецкія акупацыйныя ўлады пачалі наступленне і на 5-ы дзень баёў адцяснілі партызан на захад ад аэрадрома. Партызаны стварылі новую паласу абароны на заходнім беразе р. Усвейка і ўтрымлівалі яе да мая 1944 г.

## Літаратура 
* Пасэ, У. С. Беліцкая абарона 1943—44 / У. С. Пасэ //  — С. 5.

Катэгорыя:Бітвы Другой сусветнай вайны з удзелам савецкіх партызан у Беларусі
Катэгорыя:Гісторыя Сенненскага раёна
Катэгорыя:1943 год у Беларусі
Катэгорыя:1944 год у Беларусі
Уладзімір Аляксандравіч Ратомскі

**Уладзімір Аляксандравіч Ратомскі** (нар. , в. Шчэпічы, Клецкі раён, Мінская вобласць) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў у 1981 годзе Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум. У 1981 годзе працаваў мастаком-афарміцелем на Дзяржаўным падшыпнікавым заводзе-11 у Мінску. У 1981—1983 гадах служыў у Савецкай Арміі.

У 1989 годзе скончыў БПІ. У 1989—1997 гадах працаваў архітэктарам у АКПМ-2 Беларускага рэстаўрацыйна-праектнага інстытута ў Магілёве; з 1997 года галоўным архітэктарам праектаў у ЗАТ «Будпраектінвест». Член Саюза архітэктараў Беларусі.

Пражывае ў Магілёве па вул. Гагарына, 34а.

## Творчасць 
 пасля рэканструкцыі]]
Аўтар шматлікіх праектаў жылых, грамадскіх і вытворчых будынкаў, у т.л. рэканструкцыя помніка архітэктуры пачатку XX ст. — будынкі Магілёўскага чыгуначнага вакзала; рэканструкцыя чыгуначнай станцыі Пагодзіна у г. Горкі; рэканструкцыя чыгуначнай станцыі Копысь; рэканструкцыя будынка ТТС РУП «Белтэлекам» па вул. Піянерскай, 27 у г. Магілёве; рэканструкцыя будынка водалячэбніцы санаторыя-прафілакторыя «Дубравенка» ў г. Магілёве; шматфункцыянальны цэнтр (уключае бізнес-цэнтр і гандлёва-забаўляльны цэнтр) AGSA на скрыжаванні пр. Міру і вул. Грышына у г. Магілёве; некалькіх жылых дамоў у Магілёве і Горках; капітальны рамонт помніка архітэктуры XVII ст. — музея В. К. Бялыніцкага-Бірулі ў г. Магілёве, рэканструкцыя будынка Магілёўскага абласнога цэнтра занятасці па вул. Піянерскай, 15, капітальны рамонт воданапорнай вежы ў Шклове, рэканструкцыя будынка чыгуначнага вакзала ў Шклове, рэканструкцыя будынка Галоўнага ўпраўлення Нацыянальнага банка па вул. Ленінскай у Магілёве (навуковы кіраўнік), рэканструкцыя будынка Гандлёва-прамысловай палаты Магілёўскай вобласці.

## Сям’я 
У шлюбе з Галінай Анатолеўнай, якая працавала разам з ім у ЗАТ «Будпраектінвест» галоўным інжынерам праектаў.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Магілёва
Катэгорыя:Архітэктары Горак
Беліцкі цукровы завод

**Беліцкі цукровы завод** — прадпрыемства, якое дзейнічала ў 1831—1882 гадах (паводле іншых звестак да 1890-х гадоў) у мястэчку Беліца Гомельскага павета Магілеўскай губерні. Вырабляў цукар-пясок.

З’яўляўся найбуйнейшым цукровым прадпрыемствам на Беларусі. Уладальнік — граф Фёдар Іванавіч Паскевіч, арандатар — купец Мельнікаў (былы ад’ютант Паскевіча). У 1839 годзе завод згарэў. У 1840 годзе пастаўлены новы 2-павярховы будынак, устаноўлены 2 паравыя рухавікі (магутнасцю 70 к. с.), пабудаваны драўляны барак ддя рабочых. У 1851 годзе працавала 80 рабочых (пераважна прыгонныя), у 1864 годзе — 175, у 1879 годзе — 232. У 1859 годзе на заводзе працаваў майстар-цукравар з Гамбурга, мясцовыя майстры: каваль, слесар, меднік, механік. На выраб цукровага пяску выкарыстоўваліся буракі з зямель уладальніка і купленыя ў суседніх маёнтках. Уласнымі былі вапна, касцяны вугаль, дровы. У 1851 годзе было перапрацавана 90 тыс. пудоў цукровых буракоў, з іх 70 тыс. пудоў уласных. Дзейнічаў 3—4 месяцы ў год. У 1879 годзе выраблена 15 тыс. пудоў цукру, у 1881 годзе — 19 тыс. пудоў.

Закрыты з-за канкурэнцыі таннага цукру з украінскіх губерняў.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Прадпрыемствы Гомеля
Катэгорыя:XIX стагоддзе ў Гомелі
Катэгорыя:1831 год у Гомелі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1831 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1882 годзе
Катэгорыя:Колішнія прадпрыемствы Гомельскай вобласці
Катэгорыя:Цукровая прамысловасць Беларусі
Катэгорыя:Новая Беліца (Гомель)
Жытныкы (Мурованакурылівецкі раён)

**Жытныкы** () — вёска ў Мурованакурылівецкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Мурованакурылівецкага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1560 годзе
Тамара Пятроўна Разанава

**Тамара Пятроўна Разанава** (нар. , г. Катоўск, Адэская вобласць, Украіна) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыла ў 1972 годзе Брэсцкі інжынерна-будаўнічы інстытут (выкладчыкі А. Я. Міцянін, Т. А. Перасадзька, Я. М. Даўгайла). У 1972—1975 гадах працавала ў АПМ-3 Мінскага філіяла ЦНДІПгорадабудаўніцтва ў г. Наваполацку; у 1975—2005 гадах у праектным інстытуце «Гомельграмадзянпраект»; у 2005—2006 гадах у праектным бюро «Гомельлеспраекта»; з 2007 года у «Гарт-плюс» у Гомелі.

Член Беларускага Саюза архітэктараў з 2000 года.

## Творчасць 
Асноўныя працы: мікрараён № 20 «Усходні 1» (1987—1988, у складзе аўтарскага калектыва); мікрараён № 21 «Усходні 2» (1988, у складзе аўтарскага калектыва); мікрараён № 59 «Шведская горка» (1990, у складзе аўтарскага калектыва) — усе ў Гомелі; мікрараён № 40 у г. Мазыр (1994, у складзе аўтарскага калектыва); мікрараён № 19 у г. Гомель (1999, у складзе аўтарскага калектыва); левабярэжная частка ЦПКІА г. Гомель (1985, у складзе аўтарскага калектыва,); рэканструкцыя ЦПКіА імя Луначарскага г. Гомель (1997, у складзе аўтарскага калектыва); сквер па вул. Лангэ г. Гомель (1996).

## Узнагароды 
Пераможца на Рэспубліканскім аглядзе-конкурсе ў намінацыі «Ландшафтная архітэктура» за праект ЦПКіА ў г. Гомелі (2002).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Гомеля
Катэгорыя:Архітэктары Мазыра
Тамара Герасімаўна Раманоўская

**Тамара Герасімаўна Раманоўская** (нар. , пас. Фралова, Хіславіцкі раён, Смаленская вобласць, РСФСР)  — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыла ў 1955 годзе Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум. У 1955—1958 гадах тэхнік-архітэктар, старэйшы тэхнік-архітэктар Белдзяржпраекта. У 1964 годзе БПІ. У 1964—1990 гадах архітэктар, старэйшы архітэктар, кіраўнік групы, галоўны архітэктар праектаў Белдзяржпраекта; у 1990—1997 гадах індывідуальны прадпрымальнік — праектаванне архітэктурнай часткі праектаў.

Член Саюза архітэктараў з 1967 года.

Пражывае ў Мінску па вул. Андрэеўскай, 7.

## Творчасць 
 па вул. Валадарскага]]
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве); адміністрацыйныя будынкі Мінпрамбуда на вул. Мяснікова і Мінспецмантаж БССР на пл. Мяснікова (1972—1974), гасцініца «Планета» (1980), рэканструкцыя галоўнага корпуса АН БССР (1982—1984), навучальна-лабараторны корпус УЗЭІС па Старабарысаўскім тракце ў Мінску (1982), прафілакторый Мінскай ЦЭЦ-3 у пас. Зялёнае (1982), мікрараён № 1 (1969) і гандлёвы цэнтр па Віцебскім праспекце ў Магілёве (1983—1987), вылічальны цэнтр Статупраўлення Мінскай вобласці (1988), НДЦКІ МУС БССР (1986—1990) па вул. Валадарскага, паліклініка МУС БССР (1996). Аўтар праектаў: 7-павярховы гараж на 606 машынамесцаў і станцыя тэхабслугоўвання па вул. Трасцянецкай у Мінску (1989), 9-павярховыя жылыя дамы па вул. Кулібіна ў Мінску (1994—1997).

## Узнагароды 
Узнагароджана Граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1980), Ганаровай граматай Фрунзенскага райкама КПБ (1980), Ганаровай граматай Упраўлення замежнага турызму пры Саўміне БССР, граматай Саюза архітэктараў БССР (1984), граматай МУС Рэспублікі Беларусь (1996). Мае дыплом 1 ступені за распрацоўку праекта гасцініцы «Планета».

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары Магілёва
Струсавэ

**Струсавэ** () — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Мурованакурылівецкага раёна
Сніткіў

**Сніткіў** () — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Мурованакурылівецкага раёна
Беларускі цэнтральны саюз сельскагаспадарчых калектываў

**Беларускі цэнтральны саюз сельскагаспадарчых калектываў** (*Белкалгасцэнтр*) — рэспубліканская кааператыўная арганізацыя ў 1928—1932 гг.

## Гісторыя 
Створаны ў Менску на Другім Усебеларускім з’ездзе калгасаў 1928 г. як Усебеларускі саюз сельскагаспадарчых калектываў (Белкалгассаюз), у студзені 1930 г. перайменаваны ў Белкалгасцэнтр. Белкалгасцэнтр меў на мэце стварэнне, кіраўніцтва і арганізацыйна-гаспадарчае абслугоўванне калгасаў. 3 перайменаваннем Белкалгассаюза ў Белкалгасцэнтр пашыраны і яго функцыі. Апарат Белкалгасцэнтра кантраляваў гаспадарчую дзейнасць калектываў, перапрацоўку і збыт імі сваёй прадукцыі, культурна-масавую работу, распрацоўваў правілы ўнутранага распарадку, спагнанняў з калгасаў запазычанасці па збожжанарыхтоўках. Фінансаванне Белкалгасцэнтра вялося з дзяржаўнага бюджэту і не залежала ад вынікаў дзейнасці гаспадарак, якія ён аб’ядноўваў. Ва ўмовах цэнтралізаванага размеркавання крэдытаў, сельскагаспадарчай тэхнікі і іншых сродкаў, недахопу кваліфікаваных спецыялістаў гэты фактар садзейнічаў таму, што вытворчыя калектывы апынуліся ў поўнай залежнасці ад вышэйшых органаў. Маючы значныя паўнамоцтвы, апарат Белкалгасцэнтра і падпарадкаваных яму акруговых саюзаў практыкаваў умяшанне і ў арганізацыйныя і ў дробныя гаспадарчыя пытанні. На пачатку 1930-х гадоў, калі вёска станавілася калгаснай, ва ўмовах узмацнення цэнтралізацыі, Белкалгасцэнтр стаў непатрэбным элементам адміністрацыйна-загаднай сістэмы і ў кастрычніку 1932 г. ліквідаваны. Яго функцыі перададзены Наркамату земляробства БССР.

## Кіраўніцтва 
Органамі кіраўніцтва Белкалгасцэнтра з’яўляліся Усебеларускі з’езд сельскагападарчых калектываў, а таксама савет і праўленне, якія выбіраліся з’ездам. Структура апарату Белкалгасцэнтра напачатку складалася з сакратарыята і 4 аддзелаў (арганізацыйна-інструктарскі, планава-вытворчы, нарыхтоўчы і крэдытна-фінансавы), у студзені 1930 г. было 7 аддзелаў (груп).

## Літаратура 
* Ходзін, С. М. Белкалгасцэнтр / С. М. Ходзін //  — С. 5.

Катэгорыя:Грамадскія арганізацыі Беларусі
Катэгорыя:Сельская гаспадарка Беларусі
Катэгорыя:1928 год у Мінску
Катэгорыя:З’явіліся ў 1928 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1932 годзе
Белорусская правда

**«Белорусская правда»** — агітацыйна-прапагандысцкая газета Палітаддзела Рэвалюцыйнага ваеннага савета Заходняга фронту і Беларускай рэдакцыйнай калегіі ЦК КП(б)ЛіБ. Выдавалася з 17 мая да 17 чэрвеня 1920 г. у Смаленску на рускай мове.

Паводле тактычных меркаванняў выходзіла як орган партызан-камуністаў. Распаўсюджвалася сярод мясцовага насельніцтва на тэрыторыі, акупіраванай польскімі войскамі. Выданне газеты было абумоўлена падрыхтоўкай летняга контрнаступлення РСЧА.

У № 1 гаварылася, што «газета ставіць сваёй задачай усяляк садзейнічаць працоўным Беларусі ў іх барацьбе са сваімі ворагамі, памешчыцкай шляхтай і яе агентамі — польскімі жандарамі і генераламі». Матэрыялы газеты былі скіраваны на ўздым партызанскай барацьбы ў тыле польскіх войск, дапамогу РСЧА, пераможнае наступленне якой забяспечыць аднаўленне савецкай улады і еднасць з Савецкай Расіяй (перадавыя артыкулы «Да працоўных Беларусі», «Без страху напераді», «Дружна наперад і мы пераможамі», «Нашы задачы», прапагандысцкія нарысы «Савецкая ўлада — гэта наша ўлада», «Зямля належыць вольнаму працоўнаму селяніну» і інш.). Друкавала матэрыялы інфармацыйна-інструкцыйнага характару («У лясы», «Як перамагчы», «Як арганізаваць партызанскі атрад», «Дзесяць запаведзяў чырвоных партызан»), нататкі пра ход партызанскай барацьбы пад рубрыкай «Як мы змагаліся за сваю свабоду». На яе старонках змяшчаліся вершы, сатырычныя куплеты пра польскіх акупантаў, словы на матывы вядомых песень «Хопіць крыві, катаванняў, стогнаў», «Партызанская марсельеза» і інш. Агітацыйны кірунак газеты дапаўняўся звесткамі пра зверствы акупантаў і заклікамі да помсты. Кожны нумар заклікаў чытаць і распаўсюджваць «сваю чырвоную газету». Амаль усе публікацыі агітацыйна-палітычнага і інструкцыйнага характару друкаваліся пад псеўданімамі Партызан А. Вольны, Чырвоны партызан, Вольны Беларус, літаратурныя — за подпісамі С. Фірына (псеўд. Батрак Сямён, Фірынюк).

Вядома 4 нумары: ад 17 мая, 31 мая, 7 чэрвеня і 17 чэрвеня 1920 г.

## Літаратура 
* Сяменчык, М. Я. «Белорусская правда» / М. Я. Сяменчык //  — С. 6.

Катэгорыя:Газеты Расіі
Катэгорыя:1920 год у Смаленску
Катэгорыя:Беларусы ў Смаленску
Транзіт Венеры

**«Транзіт Венеры»** () — серыя чорна-белых фотаздымкаў .  серыя з 48 здымкаў была знята 9 снежня 1874 года ў Японіі французскім астраномам П’ерам Жансэнам пры дапамозе вынайдзенага ім «*фатаграфічнага рэвальвера*».

«Транзіт Венеры» з’яўляецца самым старым фільмам у буйнейшай базе даных пра кінематограф у інтэрнэце — Internet Movie Database.

## Гісторыя стварэння 
Французскі астраном  найболей вядомы тым, што ў 1868 годзе падчас назіранняў поўнага сонечнага зацьмення ў Індыі пры дапамозе спектраскопа ў спектры сонечнага выпраменьвання (незалежна ад ) выявіў новую ярка-жоўтую спектральную лінію, якую нельга было аднесці ні да аднаго з вядомых да таго часу хімічных элементаў. Пасля гэтаму новаадкрытаму элементу было дадзена імя гелій. Пазней Жансэн стаў дырэктарам Медонскай абсерваторыі і актыўна ўжываў для астранамічных назіранняў фатаграфію, якую ён называў *«зрокам вучонага»*.

## Фатаграфічны рэвальвер 
Для сваіх даследаванняў Жансэн выкарыстоўваў фатаграфічны рэвальвер (), які быў створаны пры дапамозе французскага вынаходніка Антуана Рэдзье ().

## Фільм 
## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Фільмы 1874 года
Катэгорыя:З’явіліся ў 1874 годзе
Катэгорыя:Фільмы Францыі
Катэгорыя:Дакументальныя фільмы
Катэгорыя:Кароткаметражныя фільмы
Катэгорыя:Чорна-белыя фільмы Францыі
Катэгорыя:Нямыя фільмы Францыі
Катэгорыя:Фільмы пра Венеру
Катэгорыя:Гісторыя кіно
Жлобінскае благачынне

**Жлобінскае благачынне**, **Жлобінская благачынная акруга** — акруга ў Гомельскай і Жлобінскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці.

## Храмы і прыходы 
# Царква ў гонар Казанскага абраза Маці Божай (Сцяпы)
# Свята-Пакроўская царква (Стрэшын)
# Свята-Пакроўская царква (Кірава)
# Свята-Пакроўская царква (Шыхаў)
# Свята-Пакроўская царква (Саланое)
# Царква Святога Міхаіла (Папаратнае)
# Свята-Міхайлаўская царква (Красны Бераг)
# Царква прападобнага Серафіма Сароўскага (Жлобін)
# Свята-Петра-Паўлаўская царква (Побалава)
# Царква Усіх Святых (Пірэвічы)
# Свята-Васільеўская царква (Жлобін)
# Царква ў імя святога Іаана ваяра (Жлобін)
# Свята-Троіцкая царква (Жлобін)

## Благачынныя настаяцелі 
Протаіерэй Васіль Піліпенка.

## Спасылкі 
* Жлобінскае благачынне на checherskoe.cerkov.ru
 

Катэгорыя:Рэлігія ў Жлобінскім раёне
Катэгорыя:Благачынныя акругі Гомельскай і Жлобінскай епархіі
Яструбыха

**Яструбыха** () — ў Тульчынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад  Брацлаўскай пасялковай грамады.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Нэмірыўскага раёна
Жаўтакруг рабы

**Жаўтакру́г рабы** (*Hypochaeris maculata*) — від кветкавых раслін з роду  сямейства . Народныя назвы: *свіннік, ястрабовая трава*. Цвіце ў чэрвені—ліпені.

## Значэнне 
Лекавая (слабільны, змякчальны, ранагаючы сродак), кармавая і дэкаратыўная расліна.

## Сінонімы 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* , nom. inval.
* 
* 
* 
* 

## Літаратура 
*  — С. 280.
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Астравыя
Катэгорыя:Флора Еўразіі
Катэгорыя:Лекавыя расліны
Катэгорыя:Дэкаратыўныя расліны
Катэгорыя:Кармавыя расліны
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1753 годзе
Заліў Старык

**Залі́ў Стары́к**, **Залі́ў** — возера ў Беларусі, у Мазырскім раёне Гомельскай вобласці, у басейне ракі Прыпяць.

Плошча возера складае 0,43 км². Даўжыня 4,2 км, найбольшая шырыня 0,15 км, даўжыня берагавой лініі 9,5 км. Катлавіна возера старычнага тыпу, вузкая, серпападобнай формы. Схілы катлавіны дасягаюць вышыні ў 5 м, спадзістыя, пясчаныя. Берагі высокія, месцамі абразійныя.

У паўночнай частцы Заліў Старык злучаецца ручаём з возерам Старык, а ў час веснавога разводдзя з ракой Прыпяць.

## Літаратура 
*  — С. 327.
* Ліст карты M-35-11. Выданне 1989 г. Стан мясцовасці на 1988 г.

## Спасылкі 
* Морфометрические параметры озёр Гомельскойобласти // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь» 

Катэгорыя:Азёры Мазырскага раёна
Катэгорыя:Басейн Прыпяці
Юркіўці (Нэмірыўскі раён)

**Юркіўці** () — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Нэмірыўскага раёна
Свята-Троіцкая царква (Жлобін)

**Свята-Троіцкая царква** — праваслаўны храм у горадзе Жлобін Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці. Знаходзіцца на вуліцы Карла Маркса, 75.

## Гісторыя 
У 1886 годзе ў Жлобіне дзейнічаў праваслаўны храм. Падчас вайны царква была разбурана.

2 лістапада 1992 года правялебны Арыстарх заклаў камень у падмурак новага храма. 21 лістапада 1995 года храм асвяціў мітрапаліт Мінскі і Слуцкі Філарэт. Знаходзіцца на месцы старога храма.

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Жлобінскага раёна
Катэгорыя:Славутасці Жлобіна
Катэгорыя:Храмы Гомельскай і Жлобінскай епархіі
Катэгорыя:Храмы Святой Тройцы
Катэгорыя:1995 год у Беларусі
Оскар Кумец

{{Ваенны дзеяч
|поўнае імя       = Оскар Кумец
|арыгінал імя     = 
|дата нараджэння  = 
|дата смерці      = 
|месца нараджэння = 
|месца смерці     = 
|партрэт          = 
|подпіс           = 
|мянушка          = 
|прыналежнасць    =  Германская імперыя Веймарская рэспубліка
|гады службы      = 1910—1945
|званне           = 
|род войскаў      =  Кайзерліхмарынэ Рэйхсмарынэ Крыгсмарынэ
|камандаваў       = 
|частка           =
|бітвы            =
Першая сусветная вайна 
Другая сусветная вайна 
|узнагароды       =
**Германская імперыя**
{
   
}
**Трэці рэйх**
{
     
-
     
-
     
-
 
}
|сувязі =
|у адстаўцы = 
}}
**Оскар Кумец** (;  — ) — нямецкі ваенна-марскі дзеяч, генерал-адмірал (1940), камандуючы Вышэйшым марскім камандаваннем «Остзее» (з 1944).

## Спасылкі 
Катэгорыя:Маракі Першай сусветнай вайны (Германія)
Катэгорыя:Удзельнікі Другой сусветнай вайны
Бэрэзіўка (Нэмірыўскі раён)

**Бэрэзіўка** () — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Нэмірыўскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1778 годзе
Юрый Іванавіч Раманаў

**Юрый Іванавіч Раманаў** (нар. , г. Сцепанаван, Арменія) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў у 1971 годзе Днепрапятроўскі інжынерна-будаўнічы інстытут (выкладчыкі А. Пятроў, В. Гарбаносаў, Я. Яшунскі, К. Рудакоў і інш.). У 1971—1977 працаваў у праектным інстытуце «ПрамНДІпраект» ў г. Жоўтыя Воды Днепрапятроўскай вобласці; у 1977—1981 гадах у праектным інстытуце «Гроднаграмадзянпраект»; у 1981—1984 гадах у Гродзенскіх мастацка-вытворчых майстэрнях; у 1986—1988 гадах на гродзенскім вытворча-рэкламным камбінаце; у 1988—1992 гадоў у кааператыве апрацоўчых работ і добраўпарадкавання «Дэкор»; у 1992—2001 гадах у гродзенскім творчым аб’яднанні «Альянс-Арт». З 2003 года выкладае архітэктурныя дысцыпліны ў Гродзенскім дзяржаўным політэхнічным каледжы.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1979 года. Пражывае ў Гродне.

## Творчасць 
]]
Асноўныя працы: рэканструкцыя гідраметалургічнага завода «» у горадзе Жоўтыя Воды, Украіна (1975); аўтавакзал у горадзе Жоўтыя Воды, Украіна (1976); база адпачынку заводу «Электорон» на рацэ Інгулец, Украіна (1977); адміністрацыйна-бытавы камбінат шыфернага завода ў горадзе Рыбніца, Малдова (1977); навучальна-лабараторны корпус Днепрапятроўскага палітэхнікума ў горадзе Жоўтыя Воды, Украіна (1977); планіроўка і забудова эксперыментальнага жылога раёна «Румлёва» ў Гродна (1980; сааўтары Ю. Патапаў, І. Мазнічка, У. Лытаў, С. Паўлаў); водалячэбніца санаторыі «Беларусь» у горадзе Друскінінкай, Літва (1981; сааўтары Ю. Патапаў); гасцініца «Гродна» ў горадзе Гродна (1981; сааўтары Ю. Патапаў, У. Еўдакімаў, В. Папоў); праектаванне жылых дамоў для індывідуальнай забудовы, інтэр’ераў, ландшафту і добраўпарадкавання жылых і грамадскіх аб’ектаў.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Гродна
Катэгорыя:Архітэктары Украіны
Катэгорыя:Архітэктары СССР
Рэчыцкае благачынне

**Рэчыцкае благачынне**, **Рэчыцкая благачынная акруга** — акруга ў Гомельскай і Жлобінскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці.

## Храмы і прыходы 
# Успенскі сабор (Рэчыца)
# Свята-Аляксандра-Неўская царква (Холмеч)
# Богаяўленская царква (Каравацічы)
# Царква ў гонар Казанскага абраза Маці Божай (Мілаград)
# Свята-Пакроўская царква (Рэчыца)
# Свята-Пакроўская царква (Зашчоб’е)
# Свята-Пакроўская царква (Бабічы)
# Царква (Баршчоўка)
# Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Коззе)
# Царква (Заходы)
# Свята-Лукінская царква (Рэчыца)
# Свята-Мікалаеўская царква (Броннае)
# Свята-Мікалаеўская царква (Васілевічы)
# Свята-Мікалаеўская царква (Вышамір)
# Свята-Іаана-Багаслоўская царква (Ямпаль)
# Царква Святога Міхаіла (Ровенская Слабада)
# Свята-Георгіеўская царква (Белае Балота)
# Свята-Уладзімірская царква (Зарэчча)
# Свята-Ефрасіннеўская царква (Азершчына)
# Свята-Троіцкая царква (Заспа)
# Свята-Успенская царква (Новы Барсук)

## Благачынныя настаяцелі 
Протаіерэй Алексій Пяшко.

## Спасылкі 
* Рэчыцкае благачынне на checherskoe.cerkov.ru
 

Катэгорыя:Рэлігія ў Рэчыцкім раёне
Катэгорыя:Благачынныя акругі Гомельскай і Жлобінскай епархіі
Даўжок (Тульчынскі раён)

**Даўжок** () — вёска ў Тульчынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіл (2020) у склад Ваўчоцкага сельсавета. Уваходзіць у склад  Брацлаўскай пасялковай грамады.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Нэмірыўскага раёна
Шульцэ

**Шу́льцэ** () — нямецкае прозвішча.

## Вядомыя асобы 
* Ота Шульцэ (1884—1966) — нямецкі ваенна-марскі дзеяч, генерал-адмірал
* Свен Шульцэ — нямецкі палітык
* Чарлз Шульцэ (1924—2016) — амерыканскі эканаміст
Потакы (Вінніцкі раён)

**Потакы** () — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Каваліўскай вясковай грамады.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Нэмірыўскага раёна
Царква прападобнага Серафіма Сароўскага

**Царква прападобнага Серафіма Сароўскага** — назва шэрагу храмаў, асвячоных у гонар Серафіма Сароўскага.

## Беларусь 
* Царква прападобнага Серафіма Сароўскага (Абухава)
* Царква прападобнага Серафіма Сароўскага (Арэхаўскі)
* Царква прападобнага Серафіма Сароўскага (Белаазёрск)
* Царква прападобнага Серафіма Сароўскага (Брэст)
* Царква прападобнага Серафіма Сароўскага (Восава)
* Царква прападобнага Серафіма Сароўскага (Гомель)
* Царква прападобнага Серафіма Сароўскага (Жлобін)
* Царква ў гонар Прападобнага Серафіма Сароўскага (Замасточча)
* Царква прападобнага Серафіма Сароўскага (Карчова)
* Царква прападобнага Серафіма Сароўскага (Магілёў)
* Царква прападобнага Серафіма Сароўскага (Манькавічы)
* Царква ў гонар Прападобнага Серафіма Сароўскага (Мінск)
* Царква прападобнага Серафіма Сароўскага (Сянькоўшчына)
* Царква прападобнага Серафіма Сароўскага (Свіслач)
* Царква ў гонар Прападобнага Серафіма Сароўскага (Ямна)
Свята-Мікалаеўская царква (Васілевічы)

**Свята-Мікалаеўская царква** — праваслаўны храм у горадзе Васілевічы Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці.

## Гісторыя 
Першыя згадванні аб васілевіцкай Свята-Мікалаеўскай царкве ў Нацыянальным гістарычным архіве Беларусі адносяцца да 1784 года. Тады царква была уніяцкай і ўваходзіла ў склад Глускага грэка-каталіцкага дэканата. Царква ў той час прыйшла ў заняпад і была дрэнна прыстасавана да багаслужэнняў. Не было сэнсу займацца яе рамонтам. У 1806 годзе Васілевічы атрымалі дазвол на будаўніцтва царквы.

Свята-Мікалаеўская царква, пабудаваная на сродкі прыхаджан, адкрыла свае дзверы перад вернікамі ў 1825 годзе. Гэта быў драўляны, крыжападобны ў плане будынак, з адным адкрытым купалам, унутранай плошчай каля 20 сажаняў. Званіца, пабудаваная асобна ад царквы мела чатыры званы, вагой 16,5, 5, 3 і 1 пуд. У царкве быў унікальны іканастас: абразы святочнага, апостальскага і прароцкага цыклаў былі напісаныя непасрэдна на драўляным шчыце іканастаса. Гэта значыць, што кожны абраз быў выкананы не на асобнай дошцы ці палатне, што з’яўляецца найбольш распаўсюджаным, а на самой аснове алтарнай агароджы. Сярод захавўшыхся беларускіх іканастасаў такіх прыкладаў няма. Выканаў іконы мастак Стэфан Сулкоўскі, імя якога толькі нядаўна было вернута з нябыту.

Побач з царквой знаходзіўся цвінтар. Царква да нашага часу не захавалася (згарэла ў 1920 годзе), але месца, дзе яна знаходзілася, у памяці людзей захавалася і мае назву «царкавішча».

Зямельны надзел царквы складаў 50 дзесяцін, фактычна гэта была ўласнасць святара. Ён таксама меў лепшы сенакос ва ўрочышчы Ліпкі да 25 дзесяцін. Акрамя гэтага 40 га зямлі святара арандавала чыгунка, за што ён атрымліваў арэндную плату.

У царкоўны прыход, акрамя жыхароў Васілевіч, уваходзілі жыхары вёсак Навінкі, Залатая Дуброва, Галоўкі, Бабічы, Кабылеў. У 1879 годзе сярод прыхаджан было 1578 мужчын і 1644 жанчыны, а ў 1901 годзе — адпаведна 2981 і 2672.

З 1938 па 1944 гады царквы ў Васілевічах не існавала. У 1946 годзе праваслаўнай грамадзе быў перададзены будынак былога ткацкага цэха.

У 1992 годзе распачата будаўніцтва новага мураванага храма. У 1996 годзе архіепіскап Арыстарх асвяціў новазбудаваны храм.

## Літаратура 
## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Рэчыцкага раёна
Катэгорыя:Васілевічы
Катэгорыя:Храмы Гомельскай і Жлобінскай епархіі
Катэгорыя:Храмы Святога Мікалая
Катэгорыя:1996 год у Беларусі
Сангха

[thumb|[Гаўтама Буда прапаведуе сваім вучням. Карэйскі малюнак 1755 г.]]
**Са́нгха** ( «збор») — будысцкая абшчына.

Першапачаткова сангхай называлі паслядоўнікаў Гаўтамы Буды. Пазней — супольнасці будысцкіх манахаў. У нашы дні так называюць аб'яднанні манахаў і парафіян, злучаныя ўзаемнымі абавязкамі або ў больш шырокім сэнсе — дхармай. 

## Спасылкі 
* The Sangha: The Buddhist Community 
* Sangha - Encyclopedia of Buddhism
* The Meaning of Sangha

Катэгорыя:Паняцці будызму
Цэратадон

**Цэратадо́н** (*Ceratodon*) — род брыевых імхоў сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Двухдомныя імхі. Утвараюць дзярнінкі зялёнага і буравата-зялёнага колеру. Каробачка нахіленая або гарызантальная, у сухім стане баразнаватая. Каўпачок шапкападобны.

## Віды 
Род налічвае каля 50 відаў (17 відаў), распаўсюджаных паўсюдна. На тэрыторыі Беларусі сустракаецца 1 від — 

## Літаратура 
*  — С. 180.

## Спасылкі 
* 
* Ceratodon // The Plant List
* Род Цератодон — Ceratodon Brid. // Экологический центр «Экосистема»™

Катэгорыя:Брыевыя імхі
Мікола Латушкін

**Мікола Латушкін** (сапр. *Уладзімір Гарэлік*; , Сіпайлы, цяпер Бялыніцкі раён, Магілёўская вобласць — ) — беларускі грамадскі і рэлігійны дзеяч, сакратар Беларуска-амерыканскай нацыянальнай рады ў Чыкага, дзе таксама прадстаўляў Беларускі кангрэсавы камітэт Амерыкі.

## Біяграфія 
Мікола Латушкін нарадзіўся ў вёсцы Сіпайлы ў Бялыніцкім раёне. Меў трох братоў і сястру. Скончыў вясковую школу-сямігодку, а затым дзесяцігадовую — у Галоўчыне.

У кастрычніку 1940 г. быў мабілізавалі ў Чырвоную Армію. Спачатку служыў ў Вэнтспілсе, дзе скончыў кавалерыйскую школу ў чыне лейтэнанта. У ліпені 1941 г., праз месяц пасля нападу Германіі на СССР, быў цяжка паранены і трапіў у палон, дзе прабыў роўна год. Быў вызвалены дзякуючы намаганням актывістаў Саюза беларускай моладзі. Стаў чальцом СБМ. Cкончыў курсы прапагандыстаў у Вустраве. Накіраваны ў Мінск, дзе скончыў курс вышэйшых кіраўнікоў Саюза беларускай моладзі. У чэрвені 1943 г. прызначаны ад’ютантам шэфа-правадніка СБМ Міхася Ганька, адначасова кіраваў службай унутранай бяспекі Кіраўнічага штаба СБМ, пісаў для часопіса «Жыве Беларусь!». Летам 1944 г. эвакуяваўся, быў у штабе СБМ у Тропаў. У студзені 1945 г. выехаў у Берлін, дзе быў прызначаны кіраўніком юнацкага лагера Арганізацыі Тодт Шварцзэе каля Фалькенбургу на Памор’і.

У 1945—1949 гг. вучыўся ў ветэрынарнай школе ў Рэгенсбургу, дзе потым працаваў па спецыяльнасці. У гэтым жа горадзе стаў актыўным сябрам Беларускага камітэта.

9 жніўня 1950 г. прыехаў у ЗША. Спачатку жыў у Філадэльфіі, а ў 1954 г. пераехаў у Кліўленд штат Агая, дзе вывучыўся на механіка. Удзельнічаў у працы Беларуска-амерыканскага культурнага цэнтра, стаў чальцом рады гэтага аб’яднання.

У маі 1957 г. пераехаў у Чыкага штат Ілінойс, дзе пачаў працаваць у будаўнічым бізнесе. Там ён сустрэў сваю будучую жонку Сафію Багдановіч. Яны ажаніліся 26 кастрычніка 1957 г. У верасні 1958 г. нарадзіўся сын Уолтэр. 24 лістапада 1964 г. нарадзілася дачка Ліза.

У лістападзе 1958 г. у Чыкага адкрылася Беларуская праваслаўная царква св. Георгія. Мікола Латушкін з жонкай Сафіяй і цесцем Янам Багдановічам былі яе фундатарамі-заснавальнікамі. Шмат гадоў ён быў сакратаром царкоўнай рады ды спеваком у царкоўным хоры, як спецыяліст-механік і будаўнік шмат рабіў у справе рамонту царквы, яе перабудовы і афармлення. Быў сакратаром Беларуска-амерыканскай нацыянальнай рады ў Чыкага, а таксама прадстаўляў Беларускі кангрэсавы камітэт Амерыкі.

13 чэрвеня 1998 г. трагічна загінула жонка — яе забіў п’яны афіцэр паліцыі.

Памёр 31 снежня 2005 г. пасля цяжкай хваробы. Пахаваны на могілках Элмвуд Парк.

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Члены Саюза беларускай моладзі
Катэгорыя:Беларусы ў ЗША
Катэгорыя:Постаці беларускай эміграцыі
Факстрот

**Факстрот** (, ад fox — ліса і trot — рысь, хуткі крок) — бальны танец. Музычны памер 4/4, тэмп умерана хуткі, рытм сінкапіраваны. 

Узнік у ЗША, пасля 1912 года пашырыўся ў Еўропе. З сярэдзіны 1920-х гадоў з’явіўся так званы квік-факстрот (хуткі факстрот, квікстэп). Звычайны факстрот ва ўмерана хуткім тэмпе пачалі называць слоу-факстрот (павольны факстрот). Адзін з абавязковых у праграме сучасных бальных танцаў. Жанравыя рысы факстрота ўвасобілі ў сваіх творах Дж. Пучыні, Дз. Шастаковіч. Элементы факстрота ёсць у музыцы беларускіх кампазітараў С.Картэса, А.Мдывані, В.Помазава, В.Раінчыка, Дз. Смольскага ды інш.

З 1950-60-х гадоў атрымаў пашырэнне ў народным побыце Беларусі. Уваходзіць у рэпертуар народных інструментальных ансамбляў і асобных выканаўцаў.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Джаз
Катэгорыя:Бальныя танцы
Мэльныкіўці

**Мэльныкіўці** () — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Мэльныкіўскай вясковай абшчыны.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Нэмірыўскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1629 годзе
Гомельскае гарадское благачынне

**Гомельскае гарадское благачынне**, **Гомельская гарадская благачынная акруга** — акруга ў Гомельскай і Жлобінскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы горада Гомель.

## Храмы і прыходы 
# Петрапаўлаўскі сабор (Гомель)
# Свята-Андрэеўская царква (Гомель)
# Царква Грузінскай іконы Маці Божай (Гомель)
# Царква Іверскай іконы Маці Божай (Гомель)
# Свята-Міхайлаўская царква (Гомель)
# Свята-Міхайлаўская царква (Касцюкоўка)
# Царква ў імя пакутніц Веры, Надзеі, Любові і Сафіі (Гомель)
# Свята-Георгіеўская царква (Гомель)
# Царква ў гонар абраза Божай Маці «Скорапаслушніца» (Гомель)
# Царква ў гонар абраза Божай Маці «Усіх Гаротных Радасць» (Гомель)
# Спаса-Праабражэнская царква (Гомель)
# Царква прападобнага Серафіма Сароўскага (Гомель)
# Царква ў імя святога прападобнага Сергія Раданежскага (Гомель)
# Свята-Аляксандра-Неўская царква (Гомель)
# Свята-Панцеляймонаўская царква (Гомель)
# Свята-Іаана-Кармянская царква (Гомель)
# Царква на тэрыторыі Гомельскага абласнога шпіталя
# Свята-Мікалаеўская царква (Гомель)
# Свята-Троіцкая царква (Гомель)
# Царква Святых Пятра і Феўронні Мурамскіх (Гомель)

## Спасылкі 
* Гомельскае гарадское благачынне на http://gomel-deanery.cerkov.ru/

Катэгорыя:Рэлігія ў Гомелі
Катэгорыя:Благачынныя акругі Гомельскай і Жлобінскай епархіі
Пэрэпэлычча

**Пэрэпэлычча** () — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чукіўскага сельсавета.

## Галерэя 

Експедиція (258).jpg|Млын

## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Нэмірыўскага раёна
Гвоздзіў (Нэмірыўскі раён)

**Гвоздзіў** () — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Нэмірыўскага раёна
Глынскэ (Тульчынскі раён)

**Глынскэ** () — вёска ў Тульчынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад  Брацлаўскай пасялковай грамады.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Нэмірыўскага раёна
Катэгорыя:Населеныя пункты, заснаваныя ў 1662 годзе
Рубань

**Ру́бань** () — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Нэмірыўскага раёна
Гомельскае раённае благачынне

**Гомельскае раённае благачынне**, **Гомельская раённая благачынная акруга** — акруга ў Гомельскай і Жлобінскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Гомельскага раёна Гомельскай вобласці.

## Храмы і прыходы 
# Свята-Іаана-Багаслоўская царква (Бярозкі)
# Свята-Мікалаеўская царква (Бабовічы)
# Царква ў імя святой блажэннай Ксеніі Пецярбургскай (Бальшавік)
# Свята-Кацярынінская царква (Гадзічава)
# Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Глыбоцкае)
# Свята-Пакроўская царква (Галавінцы)
# Спаса-Ушэсцеўская царква (Грабаўка)
# Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Даўгалессе)
# Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Яроміна)
# Свята-Духаўская царква (Краўцоўка)
# Свята-Успенская царква (Краснае)
# Царква Усіх Смуткуючых Радасць (Лапаціна)
# Царква ў гонар Казанскага абраза Маці Божай (Мічурынская)
# Спаса-Ушэсцеўская царква (Новая Гута)
# Царква (Пакалюбічы)
# Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Прыбыткі)
# Свята-Мікалаеўская царква (Раманавічы)
# Спаса-Ушэсцеўская царква (Рудня Марымонава)
# Царква (Сеўрукі)
# Свята-Мікалаеўская царква (Старая Беліца)
# Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Целяшы)
# Царква Усіх Смуткуючых Радасць (Цярэнічы)
# Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Цярэшкавічы)
# Царква Смаленскага абраза Божай Маці (Церуха)
# Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Урыцкае)
# Царква Увядзення ў храм Прасвятой Багародзіцы (Цагельня)
# Свята-Успенская царква (Чарацянка)
# Царква (Чонкі)
# Свята-Троіцкая царква (Шарпілаўка)

## Благачынныя настаяцелі 
Протаіерэй Арцемій Крывіцкі.

## Спасылкі 
* Гомельскае раённае благачынне на checherskoe.cerkov.ru
 

Катэгорыя:Рэлігія ў Гомельскім раёне
Катэгорыя:Благачынныя акругі Гомельскай і Жлобінскай епархіі
Пастаўскі павет (Расійская імперыя)

**Пастаўскі павет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мінскага намесніцтва, існавала ў 1793—1795 гг. Цэнтр — Паставы.

Пасля скасавання павета, тэрыторыя ўвайшла ў склад Дзісненскага павета і Вілейскага паветаў Мінскай губерні.

## Літаратура 
*  — С. 430.

Катэгорыя:Гісторыя Паставаў
Катэгорыя:Паветы Мінскай губерні
Свята-Аляксандра-Неўская царква (Гомель)

**Свята-Аляксандра-Неўская царква** — мураваны праваслаўны храм у горадзе Гомель. Знаходзіцца на вул. Ільіча.

## Гісторыя 
Асвячэнне храма ў гонар святога Аляксандра Неўскага ў горадзе Новая Беліца (зараз Навабеліцкі раён Гомеля) адбылося 15 красавіка 1861 года. У савецкі час будынак быў пераабсталяваны пад банк.

У вайну царква была адноўлена і да канца жніўня 1949 года дзейнічала. У 1949 годзе храм быў закрыты. Будынак быў пераабсталяваны пад піянерскі клуб. У 1960-х гадах будынак быў знесены.

У 1994 годзе рашэннем Гомельскага гарвыканкама адведзены зямельны ўчастак для будаўніцтва новага храма. У 1996 годзе закладзены падмурак і пачата будаўніцтва. 30 жніўня 2003 года храм быў асвячоны архіепіскапам Арыстархам.

Пры храме дзейнічае нядзельная школа.

Катэгорыя:Праваслаўныя храмы Гомеля
Катэгорыя:Навабеліцкі раён
Катэгорыя:Храмы Гомельскай і Жлобінскай епархіі
Катэгорыя:Храмы Святога Аляксандра Неўскага
Катэгорыя:2003 год у Гомелі
Валерый Раулевіч Рондаль

**Валерый Раулевіч Рондаль** (нар. , Мінск) — беларускі архітэктар.

## Біяграфія 
Скончыў у 1973 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. З 1973 года архітэктар, старшы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў.

Член Саюза архітэктараў СССР з 1977 года. Пражывае ў Мінску, дзіцячы цэнтр-прафілакторый «Ракета» ў Ждановічах Мінскага раёна, Лядовы палац з рэканструкцыяй парку і бульвара ў Салігорску; водна-трэніровачны комплекс па вул. Герояў 120-й дывізіі, 15-павярховы жылы дом на скрыжаванні вул. Жукоўскага і Магілёўскай, 17-павярховы жылы дом па вул. Л. Бяды, 12-павярховы жылы дом па вул. Гвардзейскай, вышынны шматфункцыянальны комплекс «Славянскі квартал», комплексны жылы дом «Катамаран» па вул. Чарвякова ў Мінску.

Удзельнік міжнародных конкурсаў: курортна-турыстычны комплекс «Малінаўка» на Калінінградскім узмор’і (1992); дзіцячы сад на 280 месцаў у Лагойску са стварэннем схілу сажалкі тэрасаванымі аб’ёмамі з дзіцячымі пляцоўкамі (1991); дзіцячы цэнтр на 200 месцаў у пас. Гарадзішча Мінскага раёна (1993); «Археалагічная канверсія» — рэканструкцыя дота пад школу-студыю для працы з глінай па старажытнай тэхналогіі «Раку» (1995) і інш.

Аўтар ландшафтна-раслінна-экалагічнай канцэпцыі ў архітэктуры і распрацаваных творчых тэм зялёнай архітэктуры. Аўтар шэрагу артыкулаў па развіцці ідэі экалагічнай канцэпцыі ў архітэктуры.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары XX стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Катэгорыя:Архітэктары Салігорска
Новы Двур Мазавецкі

**Новы Двур Мазавецкі** () — горад у Польшчы, за 34 км на паўночны захад ад цэнтра Варшавы, пры ўпадзенні ракі Нараў у Віслу, частка Варшаўскай агламерацыі. Адміністрацыйны цэнтр Навадворскага павета Мазавецкага ваяводства. Утварае гарадскую гміну. Займае плошчу 28,21 км². Насельніцтва 28,7 тыс. чалавек (на 2018).

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка горада
Курт Далюгэ

{{Ваенны дзеяч
|поўнае імя       = Курт Далюгэ
|арыгінал імя     = 
|дата нараджэння  = 
|дата смерці      = 
|месца нараджэння = 
|месца смерці     = 
|партрэт          = 
|подпіс           = 
|мянушка          = 
|прыналежнасць    =  Германская імперыя Веймарская рэспубліка
|гады службы      = 
|званне           = 
|род войскаў      = 
|камандаваў       = 
|частка           =
|бітвы            =
Першая сусветная вайна 
Другая сусветная вайна 
|узнагароды       =
**Германская імперыя**
{
 
}
**Трэці рэйх**
{
     
-
     
-
     
-
     
-
     
-
     
}
|сувязі =
|у адстаўцы = 
}}
**Курт Далюгэ** (;  — ) — дзяржаўны і палітычны дзеяч нацысцкай Германіі, начальнік паліцыі грамадскага парадку () (1936—1943), в. а. імперскага пратэктара Багеміі і Маравіі (1942—1943). Групенфюрар СА (15 сакавіка 1932), оберстгрупенфюрар СС і генерал-палкоўнік паліцыі (з 1942). Адзін з першых членаў НСДАП (№ 31 981). У СС з ліпеня 1928 (№ 1119), першае званне — оберфюрар СС.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Удзельнікі Першай сусветнай вайны (Германія)
Катэгорыя:Удзельнікі Другой сусветнай вайны
Катэгорыя:Члены Фрайкора
Катэгорыя:Павешаныя
Катэгорыя:Нацысцкія злачынцы
Катэгорыя:Пакараныя смерцю ваенныя злачынцы
Катэгорыя:Афіцэры СА
Катэгорыя:Члены НСДАП
Катэгорыя:Пакараныя смерцю ў 1946 годзе
Катэгорыя:Рэйхспратэктары Багеміі і Маравіі
Магілёўская праваслаўная кансісторыя

**Магілёўская праваслаўная кансісторыя** — орган царкоўнага кіравання і суда пры епіскапе. Кіраванне праваслаўнай царквой па расійскім узоры было ўведзена ў Магілёўскай епархіі указам Кацярыны II ў 1774 г., па якім Магілёўская епархія была аднесеная па штаце да 2-га класу. Юрысдыкцыя кансісторыі распаўсюджвалася на тэрыторыю Магілёўскай епархіі. У вядзенні кансісторыі знаходзіўся епархіяльны суд. Згодна з пастановамі 1-а Беларускага абласнога царкоўнага сабору, які адбыўся ў 1924 г. у г. Магілёве, кансісторыя была падпарадкавана Магілёўскаму епіскапу абнаўленчай Беларускай аўтаномнай праваслаўнай царквы.

## Літаратура 
* Архіў Магілёўскай праваслаўнай кансісторыі: уласцівасці фaрміравання, захаванасць, склад дакументаў / З. В. Антановіч // Аріварыус. — Мінск, 2009. — Вып. 14. — С. 14—35.

## Спасылкі 
* Магілёўская праваслаўная кансісторыя
Катэгорыя:Магілёўская епархія
Катэгорыя:Гісторыя Магілёва
Пастаўскі павет (1926—1940)

**Пастаўскі павет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі. Адміністрацыйны цэнтр — Паставы.

## Гісторыя 
У сувязі з пераносам 1 студзеня 1926 года павятовага цэнтра з Дунілавічаў у Паставы, Дунілавіцкі павет быў перайменаваны ў Пастаўскі павет Віленскай зямлі. Да павета былі далучаны 3 гміны Свянцянскага павета. 20 студзеня Віленская зямля была пераўтворана ў Віленскае ваяводства.

З верасня 1939 года ў складзе БССР (са снежня 1939 года ў Вілейскай вобласці). 15 студзеня 1940 года скасаваны, на тэрыторыі павета ўтвораны раёны.

## Адміністрацыйны падзел 
Павет быў падзелены на 15 гмін.

## Літаратура 
*  — С. 430.

Катэгорыя:Паветы Віленскага ваяводства (1926—1939)
Катэгорыя:З’явіліся ў 1926 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1940 годзе
Эдельвейс

**«Эдельвейс»** () — другі студыйны альбом беларускага гурта электроннай музыкі «Drezden», які выйшаў 3 снежня 2019 года.

## Гісторыя і выпуск 
13 лістапада 2019 года быў прадстаўлены першы кліп і загалоўны сінгл «Эдельвейс» з альбома. Аўтарам відэакліпа стала мінскі фатограф Караліна Палякова. Удзел у здымках відэа, акрамя самога Сяргея Міхалка, прыняла і яго жонка, актрыса Святлана Зелянкоўская. Як і ў папярэдніх працах калектыву, у кліпе поўна загадак і схаваных сэнсаў.

Разам з выхадам альбома гурт анансаваў і свой дэбютны тур. 23 лютага 2020 года «Drezden» упершыню выступяць у Мінску.

## Спіс кампазіцый 
## Удзельнікі 
*Сяргей Міхалок — вакал
*Павел Міхалок — клавішы
*Алесь-Францішак Мышкевіч — бас
*Дзяніс Шураў — барабаны
*Павел Вялічка — гітара
*Віталь Цялзін — звядзенне і мастэрынг

## Спасылкі 
*

Катэгорыя:Альбомы гурта «Drezden»
Катэгорыя:Альбомы 2019 года