Кулямёт

.]]
]]
]]
**. 1910]]
 вядзе агонь у супрацьгазавых масках. Кулямёт Вікерс. Першая Сусветная вайна]]

**Кулямёт''' — групавая альбо індывідуальная стралковая аўтаматычная зброя падтрымкі, прызначанае для паразы кулямі розных наземных, надводных і паветраных мэтаў. Аўтаматычнасць дзеянні, як правіла, дасягаецца шляхам выкарыстання энергіі адыходзячых парахавых газаў, часам — шляхам выкарыстання энергіі аддачы ствала.

Згодна з дзеючым ДАСТ 28653-2018:кулямёт: аўтаматычная стралковая зброя для вядзення працяглай бесперапыннай стральбы, у канструкцыі якой прадугледжана выкарыстанне апоры для стральбы.Ад астатніх відаў стралковай зброі адпаведнага калібра адрозніваецца больш высокай далёкасцю і працягласцю стральбы (да 500—1200 стрэлаў у хвіліну) дзякуючы больш доўгаму і больш масіўнаму ствалу, а таксама больш ёмістай сілкуючай прыладай.

Стральба з кулямёта можа весціся з сошак або станка, кароткімі (да 10 стрэлаў), доўгімі (да 30 стрэлаў) чэргамі або бесперапынна. Існуюць кулямёты, якія маюць магчымасць выкарыстоўваць адзіночны агонь ці чаргу фіксаванай даўжыні. Таксама кулямёты часта ўсталёўваюцца ў якасці ўзбраення на рознай авіятэхніцы, бронетэхніцы, караблях (катэрах) і аўтамабілях.

Прыцэльная далёкасць сучасных ручных і адзіных кулямётаў складае звычайна да кіламетра з выкарыстаннем адкрытага прыцэла і да двух кіламетраў з аптычным прыцэлам.

## Вынаходніцтва і развіццё кулямётаў 
Кулямёты з'явіліся на поле бою ў выніку пастаянных і настойлівых пошукаў спосабу павелічэння шчыльнасці агню супраць надыходзячага праціўніка за кошт павышэння хуткастрэльнасці зброі, які складаецца на ўзбраенні арміі. Вынікам павелічэння хуткастрэльнасці было стварэнне зброі, які забяспечвае бесперапынны агонь, гэта значыць кулямёта.

Правобразы кулямётаў ўяўлялі сабой блок ружэйных ствалоў, устаноўленых на артылерыйскім лафеце і страляючых па чарзе бесперапынным агнём. Перазарадка і вытворчасць стрэлу ажыццяўляліся за кошт мускульнай энергіі разліку.

Яшчэ з XVI стагоддзя пачаліся спробы ствараць пісталеты і стрэльбы рэвальвернага тыпу (з барабанамі). У 1718 годзе англійскі юрыст Джэймс Пакл запатэнтаваў ружьё Пакла, якое ўяўляла сабой стрэльбу, пастаўленую на трыногу і забяспечанае барабанам. Хуткастрэльнасць пры гэтым павышалася ў параўнанні з звычайным стрэльбай больш чым удвая (з 4 да 9 стрэлаў у хвіліну), але ружьё было і больш грувасткім ў абыхожанні, патрабуючы некалькіх чалавек прыслугі, якія ў адваротным выпадку маглі б самі весці агонь. Яно нікога не зацікавіла і не было прынята на ўзбраенне. Акрамя таго, з'яўленне барабана вызваляла ад перазарадкі патронаў, але не ад маніпуляцый з подсыпанием затраўкі ў крэмневы замак, якая таксама займала значны час пры перазарадцы. Такім чынам, да з'яўлення унітарнага патрона аб сапраўднай хуткастрэльнасці ў нашым разуменні гаворкі быць не магло, і таму гармата, якая страляе карцеччу, заставалася самай простай, таннай ў вытворчасці і эфектыўнай зброяй, якая забяспечвае масавае паражэнне непрыяцеля.

Непасрэдным папярэднікам кулямёта з'яўляецца мітральеза — страляючая чэргамі зброя пад унітарны патрон з ручным прывадам і з некалькімі стваламі. Звычайна яны ўяўлялі сабой некалькі аб'яднаных у блок механізмаў адназарадных вінтовак, што прыводзяцца ў дзеянне каленчатым валам ад дзяржальні і сілкуюцца патронамі внавал з верхняга бункера.

Найбольш вядомы кулямёт Гатлінга (1862, упершыню ўжыты паўночнікамі падчас Грамадзянскай вайны ў ЗША) з рэвальверным блокам ствалоў і ручным прывадам — такая канструкцыя знайшла свой працяг у хуткастрэльных кулямётам і гарматах, усталёўваных на баявыя рэактыўныя самалёты і верталёты.

Самая простая рэалізацыя ідэі митральезы была ажыццёўлена асаджанымі рускімі войскамі ў Порт-Артуры — на колавы лафет ставілася паралельна некалькі вінтовак, у якіх дзяржальні затвораў і спускавыя гаплікі аб'ядноўваліся агульнымі цягамі.

Першы кулямёт, які дзейнічае ад энергіі патронаў, быў вынайдзены амерыканцам X. С. Максімам (1883) і ўпершыню масава ужыты ў англа-бурскай вайне 1899—1902. Ён выкарыстоўваўся таксама ў руска-японскай вайне 1904—1905 гадоў. У пачатку XX стагоддзя былі распрацаваны ручныя кулямёты (дацкі — Мадсен, 1902, французскі — Шаша, 1907, і інш.).

Станковыя і ручныя кулямёты шырока ўжываліся ў 1-ю сусветную вайну ва ўсіх войсках. У ходзе вайны кулямёты сталі паступаць на ўзбраенне танкаў і самалётаў. У 1918 годзе з'явіўся буйнакаліберны кулямёт ў германскай арміі (13,35-мм), затым у міжваенны перыяд у французскай з'явіўся кулямёт (13,2-мм Гочкіса), англійскай (12,7-мм Вікерса), амерыканскай (12,7- мм Браўнінга) і іншых войсках. У Савецкай Арміі на ўзбраенне былі прынятыя 7,62-мм ручны кулямёт В. А. Дзегцярова (ДП, 1927), 7,62-мм авіяцыйны кулямёт Б. Г. Шпітальнага і І. А. Камарыцкага (ШКАС, 1932), 12 , 7-мм буйнакаліберны кулямёт Дзегцярова і Г. С. Шпагіна (ДШК, 1938).

У Другой сусветнай вайне працягвалася ўдасканаленне кулямёта. У Савецкай Арміі былі распрацаваны 7,62-мм станковый кулямёт П. М. Гарунова (СД-43) і 12,7-мм авіяцыйны універсальны кулямёт М. Я. Бярэзіна (УБ). За гады Войны выраблена кулямётаў усіх тыпаў: у СССР — 1 млн 515,9 тыс.; у Германіі — 1 млн. 175,5 тыс.

Пасля вайны на ўзбраенне армій паступілі новыя кулямёты з больш высокімі характарыстыкамі: савецкія ручныя і адзіны кулямёт канструкцыі В. А. Дзегцярова РПД і М. Т. Калашнікава ПК, буйнакаліберны кулямёт НСВ-12,7; амерыканскія ручныя М14Е2 і Мк 23, адзіны М60, буйнакаліберны М85; англійская адзіны L7А2; заходнегерманскі адзіны MG-3.

Файл:Maxim Maschinengewehr 1910.jpg|Кулямёт Максіма
Файл:Bren gunner of the Royal Scots 06-11-1944.jpg|Брэн
Файл:CSA-2006-01-12-095303 M249SAW.jpg|M249SAW
Файл:M60.jpg|Адзіны кулямёт M60

## Будова кулямёта 
Кулямёт складаецца, як правіла, з наступных асноўных частак і механізмаў: ствала, ствольнай скрынкі (кораба), засаўкі, ударна-спускавога механізму, зваротнай спружыны (зваротнага механізму), прыцэла, крамы (прымача). Ручныя і адзіныя кулямёты звычайна забяспечваюцца прыкладамі для лепшай устойлівасці пры стральбе.

Для вядзення прыцэльнай стральбы кулямёты маюць прыцэлы (механічныя, аптычныя, начныя)

Дзякуючы выкарыстанню масіўнага ствала станковыя і адзіныя кулямёты забяспечваюць высокую практычную хуткастрэльнасць (да 250—300 стрэлаў у хвіліну) і дазваляюць весці інтэнсіўную стральбу без змены ствала да 500, а буйнакаліберныя — да 150 стрэлаў. Пры перагрэве ствалы замяняюцца.

У сувязі з фактарам нагрэву ствала пры высокім тэмпе стральбы, усе кулямёты (за выключэннем ручных кулямётаў, распрацаваных на аснове аўтаматычных вінтовак) маюць наступнае прынцыповае адрозненне ад іншац аўтаматычнай зброі ў будове і ў працы механізму. Пры прывядзенні зброі на баявы ўзвод, як патрон не знаходзіцца ў казённай часткі ствала, як гэта робіцца ў аўтаматычных вінтоўках, пісталетах або пісталет-кулямёт. У кулямёце патрон знаходзіцца ў затворнай групе на лініі дасылання ў ствол, не уведзены ў казённік. Робіцца гэта з мэтай выключыць закліноўвання гільзы ў казённіку перагрэтага ствала і спякання гільзы з казённікам у перапынках паміж стральбой.

## Дзеянне кулямёта 
]]

Дзеянне аўтаматыкі большасці сучасных кулямётаў заснавана на выкарыстанні аддачы ствала пры яго кароткім ходзе або на прынцыпе адводу парахавых газаў праз адтуліну ў сценцы ствала. Сілкаванне кулямёта патронамі вырабляецца з стужкі або магазіна. Стральба з кулямёта можа весціся кароткімі (да 10 стрэлаў), доўгімі (да 30 стрэлаў) чэргамі, бесперапынна, а ў некаторых кулямётаў — яшчэ і адзінкавым агнём або чаргой фіксаванай даўжыні. Астуджэнне ствала, як правіла, паветранае.

### Буйнакаліберныя кулямёты 
Буйнакаліберны кулямёт — кулямёт калібра 12-15 мм, прызначаны для павелічэння далёкасці паражэння варожай бронетэхнікі, будынкаў, верталётаў і лёгкіх ўмацаванняў за кошт больш магутнага патрона ў параўнанні са стандартнымі. Гэта забяспечвае паражэнне наземных мэтаў з таўшчынёй броні 15-20 мм на далёкасцях да 800 м. Буйнакаліберныя пяхотныя кулямёты ўсталёўваюцца на колавых і трыножным станках або прымацоўваюцца да амбразуры дотаў, кія выкарыстоўваюцца ў гэтых падраздзяленнях для барацьбы з наземнымі лёгкабраняванымі мэтамі. Буйнакаліберныя кулямёты з'яўляюцца асноўным зенітным узбраеннем танкаў і асноўнай зброяй некаторых бронетранспарцёраў. У якасці зенітных, танкавых, бронетранспортёрных, казематных і карабельных звычайна прымяняюцца пяхотныя кулямёты, некалькі відазмененай з улікам асаблівасцяў іх мантажу і эксплуатацыі на аб'ектах. У параўнанні з адзінымі кулямётамі буйнакаліберныя характарызуюцца значнай масай — 20-60 кг без станка. На універсальным станку маса можа дасягаць 160 кг. Першым серыйным буйнакаліберным кулямётам стаў амерыканскі Browning M1921.

### Авіяцыйныя кулямёты 
Авіяцыйныя кулямёты сталі першым узбраеннем знішчальнікаў і шырока ўжываліся ў Першай сусветнай вайне. Як правіла былі створаны на базе існуючых станковых кулямётаў. Пасля Другой сусветнай вайны выйшлі з ужывання ў знішчальнай авіяцыі з-за ўкаранення хуткастрэльных малакаліберных гармат.

Авіяцыйныя кулямёты маюць некалькі разнавіднасцей — турэльныя, сінхронныя, крыльявыя і іншыя. Маса адзіночнай буйнакалібернай зенітнай кулямётнай ўстаноўкі складае каля 450 кг, спаранай — 650 кг, зчацвяроннай — 2100 кг.

### Танкавыя кулямёты 
Танкавы кулямёт усталёўваецца на танкі, БМД, бронетранспарцёры і іншую бронетэхніку. На сучасных танках маюцца, як правіла, спараны і зенітны кулямёты. Асаблівасць канструкцыі сучасных танкавых кулямётаў — замена спускавога кручка электраспуском і дыстанцыйнае кіраванне.

Танкавы кулямёт бывае спараным, курсавым або зенітным.

* Курсавы кулямёт усталёўваецца ў лабавой частцы корпуса ва ўсталёўцы, якая мае абмежаваныя вуглы навядзення або зусім фіксаванай, і прызначаны для паразы не браніраваных мэтаў. Пасля Другой сусветнай вайны ад іх адмовіліся, так як шаравыя ўстаноўкі кулямётаў саслаблялі лабавую браню танка і для члена экіпажа, які абслугоўвае кулямёт, патрабаваўся дадатковы забраніраваны аб'ём.
* Спараны кулямёт усталёўваецца на пераважнай большасці танкаў у лэбавай частцы вежы ў агульнай з гарматай ўсталёўцы і мае агульныя з ёй прыборы навядзення. Асноўным прызначэнне — паражэнне жывой сілы і небраняванай тэхнікі праціўніка.
* Зенітны кулямёт усталёўваецца на даху вежы. C развіццём авіяцыі страціў сваю эфектыўнасць і стаў выкарыстоўвацца пераважна для падаўлення жывой сілы праціўніка ў гарадскіх баях на блізкіх дыстанцыях.

У непасрэднай блізкасці ад танкаў або бронемашын існуе зона, недаступная для агню стралковай зброі, і праціўнік можа знішчыць танк з дапамогай процітанкавых гранат, магнітных мін або з дапамогай бутэлек з запальнай сумессю.

### Высокатэмпныя кулямёты 
Кулямёты з высокімі тэмпамі стральбы могуць канструктыўна выглядаць як і кулямёты з нармальным тэмпам (напрыклад, нямецкі адзіны кулямёт MG-42, 1200—1300 стрэлаў у хвіліну), так і адрознівацца ад іх лікам патроннік або ствалоў (найбольш вядомыя — шматствольныя авіяцыйныя і зенітныя кулямёты з тэмпам стральбы каля 2000-3000 стрэлаў у хвіліну). Высокатэмпныя кулямёты прымяняюцца для стральбы па хуткаляцячым паветраным мэтам з наземных і авіяцыйных установак, а таксама па наземным мэтам з авіяцыйных (верталётных) установак.

Шматствольны кулямёт мае ад 3 да 6 ствалоў, сабраных у вяртлявым блоку. Блок прыводзіцца ў рух электрычным, пнеўматычным, гідраўлічным або газавым рухавікамі. Выкарыстоўваюцца, як правіла, у якасці зенітных і авіяцыйных кулямётаў.

## Тактыка прымянення кулямётаў 
]]

Тактыка прымянення кулямётаў ў сухапутным баі была распрацавана ў 1-ю сусветную вайну. Кулямёт, як правіла, прымяняўся разам з драцяной загародай (напрыклад, спіраллю Бруна). Пры іх пераадоленні пяхотнік вымушаны ўстаць у поўны рост і затрымацца на адным месцы, што значна павышае імавернасць яго паразы. Праходы ў драцяных загародах таксама з'яўляюцца зручным месцам для паражэння жывой сілы праціўніка. За кошт большай масы і даўжыні ствала кулямёт страляе далей і дакладней аўтаматаў і пісталетаў-кулямётаў, таму выкарыстоўваецца як сродак падтрымкі пяхоты ў баі. Кулямётчык — адна з прыярытэтных мэтаў для снайпераў.

## Гл. таксама 
* ДШК
* Madsen
* РПК-16

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Форд Р. Адский косильщик. Пулемет на полях сражений XX века / Роджер Форд; пер. с англ. В. М. Феоклистовой. — М.: Эксмо, 2006. — 400 с: ил.
* 
* Пулемёт // Советская военная энциклопедия : в 8 т. / под ред. Н. В. Огаркова. — М. : Воениздат, 1978. — Т. 6. — 678 с. — 105 000 экз.
* *Бабак Ф. К.* «Пулемёты» — М.: АСТ; СПб.: Полигон, 2006 г.


Катэгорыя:Вікіпедыя:Істотныя артыкулы