open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Валянцін Іванавіч Выбарнаў

**Валянцін Іванавіч Выбарнаў** (, Уладзімір, Расія — ) — беларускі эканаміст. Кандыдат эканамічных навук (1963), прафесар (1978). Заслужаны эканаміст БССР (1983). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.

## Біяграфія 
Скончыў Маскоўскі дзяржаўны эканамічны інстытут (спецыяльнасць «Эканоміка прамысловасці» (1951).
    
Працаваў у Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (1964—1995, прафесар кафедры эканомікі прамысловых прадпрыемстваў).
    
Навуковыя інтарэсы: праблемы эфектыўнасці вытворчасці і капітальных укладанняў.

## Бібліяграфія 
* Экономическая эффективность капиталовложений в реконструкцию действующих предприятий (на примере машиностроения и металлообработки) : автореферат диссертации … кандидата экономических наук / В. И. Выборнов. ― Москва, 1962.
* Экономическая эффективность капитальных вложений в промышленности. — Мн., 1977. (разам з В. С. Маўрышчавым)
* Экономическая эффективность промышленного производства. — Мн., 1982. (разам з В. С. Маўрышчавым)

## Літаратура 
* 
* Валентин Иванович Выборнов // Развитие экономической мысли учеными Белорусского государственного экономического университета, 60―80-е годы XX века. ― Минск, 2003. — С. 70—74.
* Выборнов Валентин Иванович // Актуальные проблемы развития промышленных предприятий: теория и практика : сборник научных трудов, посвященный 60-летию кафедры экономики промышленных предприятий БГЭУ. ― Минск, 2006. — С. 504—507.

## Спасылкі 
* Выборнов Валентин Иванович  // Партал ЭКОНОМИКА.BY
 

Катэгорыя:Эканамісты СССР
Катэгорыя:Эканамісты Беларусі
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Вішнёвы тытунь

«**Вішнёвы тытунь**» () — эстонскі мастацкі фільм 2014 года рэжысёраў  і .

Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 21-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».

## Сюжэт 
17-гадовая Лаўра жыве ў маленькім мястэчку і адчувае жудасную нуду. Маці дзейнічае ёй на нервы, хлопцы яе ўзросту здаюцца дзяўчыне недалёкімі, а ўсе пацехі — дзіцячымі. Аднойчы энергічная сяброўка Мерыт угаворвае Лаўру пайсці ў паход, арганізаваны знаўцам мясцовай прыроды Ёзепам. Спачатку паміж замкнёнай дзяўчынкай і экстравагантным мужчынам складаюцца напружаныя адносіны. Але неўзабаве Лаўра прызнаецца самой сабе, што неачэсанасць Ёзепа хвалюе яе. Вандраванне набліжаецца да канца, і дзяўчыне трэба зразумець, ці з’яўляецца сувязь са спелым мужчынам гульнёй гармонаў, ці гаворка ідзе пра першае сапраўднае каханне ў яе жыцці.

## Узнагароды 
Паводле рэсурса «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 3 намінацыямі на кінапрэміі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы-меладрамы 2014 года
Катэгорыя:Фільмы Эстоніі 2014 года
Катэгорыя:Фільмы-меладрамы Эстоніі
Катэгорыя:Фільмы на эстонскай мове
Катэгорыя:Фільмы Катрын Маймік
Катэгорыя:Фільмы Андрэса Майміка
Помнік Майклу Джэксану

«**Помнік Майклу Джэксану**» () — мастацкі фільм 2014 года рэжысёра . Сумесная вытворчасць Сербіі, Германіі, Македоніі, Харватыі, Францыі.

Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 21-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».

## Сюжэт 
На плошчы сербскага мястэчка, якое пакрысе знікае, зносяць стары помнік камуністычнай эпохі. Летуценны Марка знаходзіцца на мяжы разводу з каханай Любінкай. Яна расчаравалася і ў ім, і ў жыцці ў сербскім мястэчку. У роспачы Марка вырашае замяніць стары камуністычны помнік на статую Майкла Джэксана, каб выратаваць свой горад, які вымірае, і вярнуць жонку. Марка просіць дапамогі ў сяброў. Але ў мэра горада іншыя планы на гэты конт, і ён выкарыстоўвае правую групу «Чыстая Сербія», каб разбурыць мары Марка.

## Узнагароды 
Паводле рэсурса «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 4 кінаўзнагародамі і яшчэ 2 намінацыямі.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Кінакамедыі 2014 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы 2014 года
Катэгорыя:Фільмы Сербіі 2014 года
Катэгорыя:Фільмы Германіі 2014 года
Катэгорыя:Фільмы Македоніі 2014 года
Катэгорыя:Фільмы Харватыі 2014 года
Катэгорыя:Фільмы Францыі 2014 года
Катэгорыя:Кінакамедыі Сербіі
Катэгорыя:Кінакамедыі Германіі
Катэгорыя:Кінакамедыі Македоніі
Катэгорыя:Кінакамедыі Харватыі
Катэгорыя:Кінакамедыі Францыі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Сербіі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Германіі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Македоніі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Харватыі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Францыі
Катэгорыя:Фільмы на сербскай мове
Катэгорыя:Фільмы Даркі Лунгулава
Кукурузны востраў

«**Кукурузны востраў**» () — мастацкі фільм 2014 года рэжысёра . Сумесная вытворчасць Грузіі, Германіі, Францыі, Чэхіі, Казахстана, Венгрыі.

Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 21-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».

## Сюжэт 
Рака Інгуры ўтварае мяжу паміж Грузіяй і Рэспублікай Абхазія. Напружанасць у адносінах паміж двума бакамі не слабее з часоў вайны 1992-93 гадоў. Кожную вясну рака прыносіць урадлівую глебу з Каўказа на раўніны Абхазіі і паўночна-заходняй Грузіі, ствараючы маленькі востраў: невялікія кавалачкі нікому не прыналежнай зямлі. Астравы з’яўляюцца сховішчам для дзікіх жывёл, а часам і для людзей. Гісторыя пачынаецца з таго моманту, калі стары абхазскі селянін прыплывае на адзін з астравоў. Стары будуе хаціну для сябе і сваёй унучкі, гарае зямлю, сее кукурузу. Назіраючы за тым, як становіцца дарослай і расквітае яго ўнучка, як спее кукуруза, пажылы мужчына сутыкаецца з цыклічнасцю жыцця на зямлі.

## Узнагароды 
Паводле рэсурса «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 23 кінаўзнагародамі і яшчэ 12 намінацыямі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы-драмы 2014 года
Катэгорыя:Фільмы Грузіі 2014 года
Катэгорыя:Фільмы Германіі 2014 года
Катэгорыя:Фільмы Францыі 2014 года
Катэгорыя:Фільмы Чэхіі 2014 года
Катэгорыя:Фільмы Казахстана 2014 года
Катэгорыя:Фільмы Венгрыі 2014 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Грузіі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Германіі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Францыі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Чэхіі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Казахстана
Катэгорыя:Фільмы-драмы Венгрыі
Катэгорыя:Фільмы на грузінскай мове
Катэгорыя:Фільмы на абхазскай мове
Катэгорыя:Фільмы на рускай мове
Катэгорыя:Фільмы Георгія Овашвілі
Меч Наканавання

**Меч Наканавання** () — зборнік навел Анджэя Сапкоўскогага жанру фэнтэзі, аб’яднаных агульным персанажам — ведзьмаром Геральтам з Рывіі. Другі твор з цыкла «Вядзьмар» як па храналогіі, так і па часе напісання. У гэтай частцы Геральт упершыню сустракае Цыры і знаходзіць сваё наканаванне.

## Беларускія пераклады 
* *Сапкоўскі, А.* Вядзьмар. Меч наканавання / Анджэй Сапкоўскі; пер. з пол. К. С. Маціеўскай. — Мінск : А. М. Янушкевіч, 2020. — 416 с. : іл. ISBN 978-985-7210-62-6.
Гаранін

**Гаранін** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* 
* Лявонцій Якаўлевіч Гаранін (нар. 1926) — беларускі літаратуразнавец.
* Сяргей Лявонцьевіч Гаранін (нар. 1965) — беларускі літаратуразнавец.
Анатоль Гаранін

**Анатоль Гаранін**:
* Анатоль Іванавіч Гаранін (1923—1997) — беларускі эканаміст.
* Анатоль Мікалаевіч Гаранін (1898—1970) — генерал-лейтэнант артылерыі (1944).
Free range: Балада пра ўхваленне свету

«**Free range: Балада пра ўхваленне свету**» () — эстонскі мастацкі фільм 2013 года рэжысёра .

Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 21-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».

## Сюжэт 
Гісторыя пра пісьменніка-пачаткоўца, які з-за цяжарнасці сваёй дзяўчыны павінен вельмі хутка вызначыцца з месцам у грамадстве. Пра нечаканае бацькоўства робіцца вядома, калі яго звальняюць з газеты, і ён збіраецца цалкам прысвяціць сябе літаратуры. Як жыць так, каб пасля не было пакутліва балюча за бессэнсоўна пражытыя гады, і пры гэтым заставацца прыстойным чалавекам? І ў чым маральны абавязак асобна ўзятага чалавека?

## Узнагароды 
Паводле рэсурса «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 2 кінаўзнагародамі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы-драмы 2013 года
Катэгорыя:Фільмы Эстоніі 2013 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Эстоніі
Катэгорыя:Фільмы на эстонскай мове
Катэгорыя:Фільмы Вейкі Ыўнпуу
Strategic Organizing Center

**Strategic Organizing Center (SOC)**, раннее вядомая як **Change to Win**  — прафсаюзны цэнтр у ЗША, створаны ў ліпені 2005 года шляхам аддзялення ад Амерыканскай федэрацыі працы.

## Членскія арганізацыі 
* Міжнароднае брацтва кіроўцаў грузавікоў
* Міжнародны саюз работнікаў сферы паслуг
* Аб’яднаныя сельскагаспадарчыя працоўныя Амерыкі
* Міжнародны саюз работнікаў харчовай прамысловасці і гандлю

## Прафсаюзны рух на Amazon 
SOC працуе з шэрагам розных прафсаюзаў, аналітычных цэнтраў і іншых праваабарончых арганізацый для вырашэння працоўных спрэчак з Amazon – другім па велічыні працадаўцы ў ЗША. SOC займаецца пытаннямі аховы здароўя і бяспекі на складах Amazon, антыманапольнымі праблемамі, звязаныя з набыццямі Amazon (такія як набыццё студыі Metro-Goldwyn-Mayer) і тым, як кампанія выкарыстоўвае сваю рынкавую ўладу для навязвання несправядлівых умоў для прадаўцоў, якія выкарыстоўваюць платформу электроннай камерцыі Amazon.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Прафсаюзы ЗША
Катэгорыя:З’явіліся ў 2005 годзе
Анатоль Іванавіч Гаранін

**Анатоль Іванавіч Гаранін** (, в. Чартавічы, Гомельская губерня — ) — беларускі эканаміст. Доктар эканамічных навук (1981), прафесар (1982). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.

## Біяграфія 
Скончыў Бежыцкі інстытут транспартнага машынабудавання (1951).
    
Працаваў на Зэльвенскай машынна-трактарнай станцыі (Гродзенская вобласць; галоўны інжынер, дырэктар), Гродзенскім гарадскім камітэце КПБ (1-ы сакратар), Гродзенскім абласным камітэце КПБ (загадчык прамысловага аддзела), Беларускім праектна-тэхналагічным інстытуце «Белбыттэхпраект» (1967—1973, дырэктар), адначасова Навукова-вытворчае аб’яднанне «Белбыттэхніка» (генеральны дырэктар), Беларускім дзяржаўным інстытуце народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (1976—1988, прафесар кафедры эканомікі прамысловых прадпрыемстваў), Акадэміі кіравання пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь (1991—1993).

Навуковыя нтарэсы: эканоміка прамысловасці; эканоміка бытавога абслугоўвання насельніцтва; праблемы ўдасканалення кіравання.

## Узнагароды 
Ордэны Айчыннай вайны 2-й ступені, «Знак Пашаны» і інш.

## Бібліяграфія 
* Социально-экономические проблемы бытового обслуживания населения (вопросы теории и практики) : автореферат диссертации … доктора экономических наук : 08.00.05 / Горанин Анатолий Иванович. ― Москва, 1980.
* Качество продукции и пути его повышения в машиностроении (на материалах машиностроительных предприятий Белорусской ССР) : автореферат диссертации … кандидата экономических наук : 594 / А. И. Горанин. ― Минск, 1968.
    

## Літаратура 
* Гаранін Анатоль Іванавіч // Беларуская энцыклапедыя : у 18 т. — Мінск, 1997. — Т. 5. — С. 49.
* Горанин Анатолий Иванович // Республика Беларусь : энциклопедия : [в 7 т.]. — Минск, 2006. — Т. 3. — С. 124. — Ошибочная дата рождения: 25.05.

Катэгорыя:Выпускнікі Бранскага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта
Міхал (Зінкевіч)

**Мітрапаліт Зінкевіч** (свецкае імя *Цімафей Сямёнавіч Зінкевіч*;нар. , в. Ласятын, Крэмэнэцкі раён, Украіна ) — украінскі архірэй Праваслаўнай Царквы Украіны (да 2018 года Украінскай праваслаўнай царквы Кіеўскага патрыярхата), мітрапаліт Валынскі.

## Біяграфія 
З 1990 па 1994 год навучаўся ў Санкт-Пецярбургскай духоўнай семінарыі.

19 лістапада 2002 года стаў епіскапам Чарнігаўскім і Нежынскім.

20 сакавіка 2004 года, па сумяшчальніцтве, быў прызначаны часовым кіраўніком Сумскай епархіяй.

18 мая 2004 года прызначаны епіскапам Луцкім і Валынскім УПЦ КП.

## Спасылкі 
* Михаїл (Зінкевич) Митрополит Луцький і Волинський

Катэгорыя:Епіскапы Украінскай праваслаўнай царквы Кіеўскага патрыярхата
Катэгорыя:Епіскапы Валынскай епархіі
Катэгорыя:Епіскапы Сумскай епархіі
Катэгорыя:Чарнігаўская епархія ПЦУ
Катэгорыя:Мітрапаліты Праваслаўнай царквы Украіны
Дужаўшчынскі сельсавет

**Дужаўшчынскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чавускага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Дужаўшчына.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Кузьмініцкі сельсавет** у складзе Чавускага раёна Магілёўскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Кузьмінічы. 21 жніўня 1925 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Дужаўшчына (Гужаўшчына), сельсавет перайменаваны ў Дужаўшчынскі (Гужаўшчынскі). Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чавускім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 мая 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Антонаўскага сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Чавускага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1960 годзе
Кроў эльфаў

**Кроў эльфаў** () — трэцяя кніга цыкла «Вядзьмар» польскага пісьменніка Анджэя Сапкоўскага. Кніга складаецца з 7 раздзелаў.

## Сюжэт кнігі 
Прыкладна за год да падзей рамана імперыя Нільфгаард нападае на Каралеўства Цынтра. Каралева Калантэ, смяротна параненая, кідаецца з вежы ўніз, а ў яе ўнучкі Цырылы (Цыры) атрымліваецца збегчы са сталіцы, ахопленай полымем. Імператар Нільфгаарда пасылае сваіх шпіёнаў на яе пошукі, паколькі, апроч каралеўскага паходжання, у жылах Цыры цячэ кроў эльфаў, якая дае ёй велізарны магічны патэнцыял.

У пошуках Цыры чарадзей-недавучка Рыенс знаходзіць барда Казяльца, які вядомы сваімі баладамі-спевамі пра ведзьмара, чарадзейку і прынцэсу, у якіх усе пазнаюць Геральта з Рывіі, Енэфер з Венгерберга і Цырылу, нягледзячы на тое, што аўтар адмаўляецца ад гэтага. Рыенс захоплівае ў палон барда, які з’яўляецца сябрам ведзьмара, і катуе яго, каб атрымаць інфармацыю аб Цыры. Казяльца ратуе ў апошні момент Енэфер, якая ўступае ў магічнае супрацьстаянне з Рыенсам. У выніку Рыенс уцякае праз партал, адкрыты яго гаспадаром — невядомым і больш магутным чараўніком.

Цыры знаходзіцца пад апекай і абаронай ведзьмара Геральта з Рывіі, які забірае яе з сабой у Вядзьмарскі Прытулак (Каэр-Морэн), каб навучыць яе рамяству ведзьмакоў.

## Персанажы 
* Геральт з Рывіі. Галоўны герой цыкла пра Ведзьмара. Раней быў чалавекам, але яшчэ ў дзяцінстве яго ператварылі ў звышнатуральнага забойцу з дапамогай розных мутагенаў. Нягледзячы на тое, што ведзьмары рэдка ўмешваюцца ў палітыку, Геральт бярэ пад сваю апеку прынцэссу Цыры, унучку былой каралевы Цынтры — каралеўства, разбуранага нільфгаардскімі захопнікамі, — таму што дзяўчынка з’яўляецца яго Дзіцём-Нечаканасцю.
* Енэфер з Венгерберга. Чарадзейка і каханая Геральта. Енэфер лічыцца вельмі магутнай, таму менавіта яна павінна паспрабаваць зразумець моц Цыры.
* Цырыла (Цыры). Унучка загінулай і зрынутай каралевы Калантэ. У яе жылах цячэ кроў эльфаў, і яе шукаюць за таямнічую, але небяспечную сілу, якой яна валодае. З’яўляецца наканаваннем Геральта.
* Казялец. Лепшы сябар Геральта. Абаяльны, знакаміты паэт-бард.
* Трыс Мэрыголд. Магутная чараўніца і лекарка, мае блізкія стасункі з Геральтам, з’яўляецца сяброўкай Енэфер, Цыры і ведзьмароў з Каэр-Морэна.
* Рыенс. Чарадзей-недавучка, які шукае Цыры для кагосьці невядомага.

## Адаптацыі 
Менавіта гэта кніга стала асновай сюжэта другога сезона амерыканскага тэлесерыяла пра Ведзьмара.
Ротэнбург-об-дэр-Таўбер

**Ротэнбург-об-дэр-Таўбер** () — горад Германіі, жамчужына франконскага адрэзка Рамантычнай дарогі. Раённы цэнтр зямлі Баварыя. Размешчаны на рацэ Таўбер. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Сярэдняя Франконія. Уваходзіць у склад раёна Ансбах. Насельніцтва —  (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 41,45 км². Афіцыйны код — 09 5 71193. Падзяляецца на 38 гарадскіх раёнаў.

## Гарады-пабрацімы 
## Вядомыя асобы 
* Ян Галер (1467—1525) — нямецкі кнігавыдавец, купец.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Баварыі
Боксберг (Бадэн)

**Боксберг** () — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Штутгарт. Уваходзіць у склад раёна Майн-Таўбер. Насельніцтва — 6967 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 101,81 км². Афіцыйны код — 08 1 28 014.

## Насельніцтва 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Бадэн-Вюртэмберга
Фройдэнберг

**Фройдэнберг**:
* Фройдэнберг (Бадэн)
* Фройдэнберг (Зігерланд)
Кордыцэпс

**Кордыцэпс** (*Cordyceps*) — род грыбоў сямейства , пірэнаміцэты, якія паразітуюць на пэўных відах насякомых.

У прыродзе сустракаецца больш за 400 розных відаў кардыцэпсаў, некаторыя з іх:

* ,
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Этымалогія назвы 
Род названы па адным з прадстаўнікоў, , які ў сваю чаргу атрымаў назву за характэрны выгляд пладовага цела, якое нагадвае булаву. , ад  — булава і  — галава:

* *Cordyceps*;
* *Cordylia*.

Раней у родзе вылучалася таксама клада *Epichloe*, але цяпер гэта асобны род , напрыклад кардыцэпін (cordycepin). Анаморфа віду  () з’яўляецца сыравінай для атрымання іммунадэпрэсанта цыкласпарыну.

У кітайскай народнай медыцыне лічыцца тонікам, афрадызіякам і амаладжальным сродкам. Таксама (разам з мёртвымі целамі насякомых-гаспадароў паразіта) уваходзіць у склад некаторых кітайскіх страў.

Вялікая колькасць медыцынскіх даследаванняў, якія апісваюць эфектыўнасць прэпарата кардыцэпса, выкананы кітайскімі вучонымі. Дадзеныя даследаванні крытыкуюцца за нізкі ўзровень выканання, парушэнні навуковай метадалогіі і адсутнасць ці недастатковасць удзельнікаў. У біялагічнай і біятэхналагічнай супольнасці падобныя даследаванні альбо выклікаюць крытыку, альбо адкрыта называюцца міфамі.

Сапраўдныя даследаванні кардыцэпса пачаліся толькі з 2008 года, але біялагічна актыўныя рэчывы гэтага грыба пачалі вылучаць нашмат раней.

## У культуры 
* У серыі гульняў *The Last of Us*, а так сама ў аднаімённым тэлесерыяле на HBO Max, мутаваўшы кардыцэпс стаў прычынай зомбі-апакаліпсісу.
* У рамане  «» і заснаваным на ім фільме «Новая эра Z», кардыцэпс прывёў да пандэміі, ператварыўшы вялікую частку насельніцтва ў зомбі.

Катэгорыя:Гіпакрэяльныя
Катэгорыя:Роды грыбоў
Цахарыяс Вернер

**Фрыдрых Людвіг Цахарыяс Вернер** (ням.: Friedrich Ludwig Zacharias Werner, ,  — , ) — нямецкі паэт і драматург, аўтар шматлікіх трагедый, каталіцкі святар.

## Біяграфія 
Вывучаючы права ў Кёнігсбергскім універсітэце, Вернер слухаў там лекцыі Канта, які разам з Русо аказаў пэўны ўплыў на яго творчасць. У 1793 годзе ён паступіў на прускую службу ў Варшаве, у 1805 годзе быў пераведзены ў Берлін, але ў 1807 годзе пайшоў у адстаўку і заняўся падарожжамі. Вернер даволі рана атрымаў літаратурнае прызнанне, але, будучы нешчаслівы ў асабістым жыцці, у 1811 годзе перайшоў у каталіцтва і неўзабаве прыняў святы сан. Пасяліўшыся спачатку ў Ашафенбургу, потым у Вене, ён стаў даволі прыкметнай фігурай літаратурнага жыцця. У аўстрыйскай сталіцы пісьменнік жыў да самай смерці за выключэннем 1816—1819 гадоў, калі служыў канонікам у Камянцы-Падольскім.
Іаган Фрыдрых Авербек

**Іаган Фрыдрых Авербек** (ням.: Johann Friedrich Overbeck, ,  — , ) — нямецкі жывапісец, графік і малявальшчык-ілюстратар. Член мастацкага аб’яднання «назарэйцаў» у Рыме.

## Біяграфія 
Фрыдрых Авербек нарадзіўся ў сям’і патомных любекскіх юрыстаў. Бацька Фрыдрыха, Хрысціян Адольф Авербек, акрамя юрыдычнай дзейнасці быў канонікам, засядаў у гарадскім сенаце, займаў пасаду бургамістра і пісаў вершы.

З 1804 да 1806 гг. Авербек вучыўся маляванню ў Ёзэфа Нікалауса Перуа. У 1806—1810 гг. ён вучыўся ў Венскай акадэміі выяўленчых мастацтваў. У 1810 г. Авербек, незадаволены пераважным у акадэмічным навучанні класіцызмам, кінуў вучобу і разам з Францам Пфорам і Людвігам Фогелем адправіўся ў Рым.

Яшчэ ў Вене ў 1809 г. Авербек і яго сябры стварылі на ўзор сярэднявечнай гільдыі Св. Лукі «Саюз Лукі» — творчае аб’яднанне мастакоў, якія прысвяцілі сябе хрысціянскаму абнаўленню мастацтва скрозь прызму новага прачытання старога італьянскага і нямецкага мастацтва. Да саюза далучыліся Філіп Фейт і Петэр фон Карнеліус. У красавіку 1813 года Авербек прыняў каталіцтва.

Першапачаткова мастакоў называлі «назарэйцамі» іранічна з-за іх прычосак, аднак пазней гэтая назва зацвердзілася ў найменні плыні ў мастацтве XIX стагоддзя. Група атрымала прызнанне ў 1816—1817 гадах, выканаўшы роспіс Дома Бартольдзі, рэзідэнцыі прускага пасла Якаба Людвіга Саламона Бартольдзі. У працы над фрэскамі паводле легенды пра Іосіфа ўдзельнічалі Авербек, Карнеліус, Фейт і Вільгельм фон Шадаў (цяпер захоўваюцца ў Старой нацыянальнай галерэі ў Берліне). У 1817—18 гг. Авербек, Карнеліус, Фейт і Юліус Шнорр фон Каральсфельд удзельнічалі ў дэкарыраванні Вілы Масіма. У 1826 г. Авербек адхіліў прапанову баварскага караля Людвіга I узначаліць мюнхенскую Акадэмію мастацтваў, як і аналагічную прапанову, якая рушыла з Дзюсельдорфа. У 1829 г. Авербек адхіліў прапанову стаць кіраўніком Штэдэлеўскага мастацкага інстытута ў Франкфурце-на-Майне.
Каршэрынг

сэрвісу каршэрынгу Hello ў Мінску]]
**Каршэрынг** ( ад *car* «легкавы аўтамабіль» і *sharing* «сумеснае выкарыстанне, перадача іншаму») — кароткатэрміновая арэнда/пракат машыны.

Гэта варыянт арэнды аўтамабіля ў профільных кампаній (часцей за ўсё для ўнутрыгарадскіх і / або кароткіх паездак) або прыватных асоб (на любы тэрмін і адлегласць паездкі — па дамоўленасці). Такая мадэль арэнды аўтамабіляў зручная для перыядычнага карыстання аўтатранспартным сродкам або ў выпадку, калі неабходны аўтамабіль, які адрозніваецца ад маркі, тыпу кузава і грузападымальнасці ад звычайна выкарыстоўванага. Каршэрынг з’яўляецца адным з глабальных кірункаў развіцця эканомікі сумеснага карыстання (Sharing Economy), калі насельніцтва адмаўляецца ад набыцця выгод ва ўласнасць, каб не несці адказнасць і выдаткі, але працягвае мець доступ да ўсіх дасягненняў навуковага прагрэсу, выкарыстоўваючы іх сумеснае спажыванне. Паслугі каршэрынгу даступныя ў дзясятках краін свету.

## Адрозненні ад доўгатэрміновай арэнды 
 BMW i3 на зарадцы ў Мюнхене]]
* пункты выдачы і вяртання адкрыты 24 гадзіны ў суткі, 7 дзён у тыдзень;
* браніраванне, узяцце і вяртанне машыны аўтаматызаваны;
* машыны могуць быць арандаваны па хвілінах, гадзінах або днях;
* усе кліенты маюць членскія карты і былі папярэдне адобраны да ваджэння;
* вялікая колькасць пунктаў выдачы і вяртання аўто ў горадзе, часта размешчаных каля метро і іншага грамадскага транспарту;
* страхоўка, карыстанне гарадской паркоўкай і паліва звычайна ўваходзяць у кошт арэнды.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Грамадскі транспарт
Катэгорыя:Арэнда
Людвіг Фердынанд Шнор фон Каральсфельд

**Людвіг Фердынанд Шнор фон Каральсфельд** (ням.: Ludwig Ferdinand Schnorr von Carolsfeld; , , Прусія, — , , Аўстрыя) — нямецкі мастак, графік і літограф рамантычнага кірунку.

## Жыццё і творчасць 
Людвіг Фердынанд Шнор фон Каральсфельд быў сынам і вучнем мастака Іагана Фейта Шнора фон Каральсфельда і старэйшым братам мастака Юліуса Шнорр фон Каральсфельда (1794—1872). У 1804 годзе ён паступае ў Вене ў Імператарскую Акадэмію мастацтваў, у клас Генрыха Фрыдрыха Фюгера, і ўваходзіць у кола студэнтаў, на чале якога стаяў Фрыдрых Авербек. Маладыя мастакі імкнуліся выйсці за рамкі акадэмічнага класіцызму, які панаваў у жывапісе таго часу. З гэтага невялікага гуртка з часам развілася такая з’ява ў нямецкім нацыянальным мастацтве, як рух назарэйцаў. Аднак Шнор фон Каральсфельд, у адрозненне ад сваіх сяброў, не парваў канчаткова з класічнай Акадэміяй і не пакінуў яе, застаўшыся жыць і працаваць у Вене. У сваёй творчасці ён знайшоў падтрымку ў Альберта, герцага Саксен-Цешэнскага. Таксама блізкія, сяброўскія адносіны звязвалі жывапісца з рамантыкамі-каталікамі Фрыдрыхам фон Шлегелем і Цахарыясам Вернерам.

У 1818 годзе Шнор фон Каральсфельд падае прашэнне аб прызначэнні яго дырэктарам венскай Акадэміі, аднак яно было адхіленае асабіста канцлерам князем Клеменсам фон Метэрніхам, для якога жывапісец знаходзіўся ў недазваляльна блізкіх адносінах з мяцежнымі мастакамі. У сувязі з гэтай няўдачай Шнор фон Каральсфельд паступае на службу да эрцгерцага Іагана і да 1828 года працуе ў яго сельскім замку Брандхоф. У 1821 годзе ён таксама становіцца настаўнікам Морыца фон Швінда. У тым жа годзе ён пераходзіць з лютэранства ў каталіцтва.

У далейшым Шнор фон Каральсфельд здзяйсняе навучальныя паездкі ў Швейцарыю, Паўднёвую Германію, у Парыж (1834) і ў Паўночную Германію (1837). Пры дапамозе эрцгерцага Іагана ён уваходзіць у лік набліжаных да імператарскага прозвішча дзеячаў мастацтваў і атрымлівае ад яе замовы. У 1835 годзе мастак становіцца членам венскай Акадэміі мастацтваў. З 1841 года ён — захавальнік імператарскай мастацкай галерэі ў палацы Бельведэр.
Жэрар Эрнест Шнейдэр

**Жэрар Эрнест Шнейдэр** (; , Сент-Круа, Швейцарыя — , ) — швейцарскі жывапісец і графік, прадстаўнік «ар інфармель». Пасля імпрэсіяністычнага і сюррэалістычнага перыядаў Шнейдэр у канцы вайны пачаў ствараць у абстрактнай манеры, у якой прысутнічаюць рысы экспрэсіянізму і рамантызму. Жыў і працаваў пераважна ў Парыжы.
Герберт Шнейдэр (мастак)

**Герберт Шнейдэр** (; , Грысбах, Ротталь — , Хінтэрталь, недалёка ад Заальфельдэна) — нямецкі жывапісец і графік, прадстаўнік поп-арту. Жыў і працаваў у Мюнхене. Вучыўся ў штутгарцкай Акадэміі мастацтваў у Вілі Баўмейстэра. Пасля переыяду кубізму і «ар інфармель» пачаў працаваць у стылістыцы поп-арту і рабіў гумарыстычныя і пачуццёвыя калажы са старых партытур.

Катэгорыя:Мастакі Германіі XX стагоддзя
Катэгорыя:Графікі Германіі
Ханес Шмукер

**Ханес Шмукер** (;  — , ) — нямецкі жывапісец. Карціны Шмукера, напісаныя да 1945 года, не захаваліся. Пасля вайны ён працаваў у кубістычнай манеры, а пазней, у 1950-60-х гадах — ташысцкай. Для яго позніх абстрактных твораў тыповымі з’яўляюцца геаметрычныя формы і магічныя колеры.
Павел Сяргеевіч Гейзлер

**Павел Сяргеевіч Гейзлер** (нар. , Ленінград, Расія) — эканаміст. Доктар эканамічных навук (1992), прафесар (1995).

## Біяграфія 
Скончыў Ленінградскую лесатэхнічную акадэмію (інжынерна-эканамічны факультэт, 1960).

Працаваў на Лудзенскай лясной прамысловай гаспадарцы (Латвія; 1960—1961, інжынер-эканаміст), Карэльскім навукова-даследчым інстытуце лясной прамысловасці (1961—1972, старшы навуковы супрацоўнік), Карэльскім філіяле АН СССР (1972—1982, старшы навуковы супрацоўнік), Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (з 1982 — прафесар кафедры эканомікі і арганізацыі вытворчасці, у 1993—1996 — загадчык кафедры кіравання і арганізацы вытворчасці), Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (з 1996, прафесар кафедры рэгіянальнага кіравання, кафедры эканомікі прадпрымальніцтва, кафедры эканомікі прамысловых прадпрыемстваў).

Навуковыя інтарэсы: развіццё і размяшчэнне лесапрамысловай вытворчасці; комплекснае выкарыстанне драўнянай сыравіны; мадэляванне эканамічных і кіраўніцкіх задач; функцыянаванне прадпрыемстваў ва ўмовах рыначнай эканомікі.

## Бібліяграфія 
* Методы формирования и развития территориальных лесопромышленных комплексов : автореферат диссертации … доктора экономических наук : 08.00.05 / Гейзлер Павел Сергеевич. ― Ленинград, 1991.
* Экономическое обоснование внутрирайонного размещения производства древесных плит (на примере Карельской АССР) : автореферат диссертации … кандидата экономических наук : 08.00.05 / Гейзлер Павел Сергеевич. ― Ленинград, 1972.

## Літаратура 
* Гейзлер Павел Сергеевич // Белорусский государственный экономический университет в биографиях преподавателей и выпускников : 75 лет, 1933—2008. — Минск, 2008. — С. 89—90.
* Гейзлер Павел Сергеевич // Кто есть кто в Республике Беларусь, 2001. — Минск, 2001. — Т. 1. — С. 39.
* К 50-летию научно-педагогической деятельности : [Гейзлер П. С.] // Вести Института предпринимательской деятельности. — 2011. — № 2. — С. 56—57.
Лагодзіч

**Лагодзіч** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Ларыса Васільеўна Лагодзіч (нар. 1967) — беларускі эканаміст, маркетолаг, выкладчык вышэйшай школы.
* Мікалай Васілевіч Лагодзіч (1928—2009) — іншадумца, палітычны вязень у БССР, удзельнік дэмакратычнага руху ў часы «перабудовы» і ў незалежнай Беларусі.
Юліус Шнор фон Каральсфельд

**Юліус Шнор фон Каральсфельд** (ням.: Julius Schnorr von Carolsfeld;  — ) — нямецкі мастак-рамантык.

## Біяграфія 
Сын і вучань мастака Іагана Файта Шнора фон Каральсфельда, брат мастака Людвіга Фердынанда Шнора фон Каральсфельда (1788—1853).

Грунтоўна падрыхтаваны бацькам і лейпцыгскай школай Святога Тамаша, у 1811 годзе паступіў у вучні Венскай Акадэміі мастацтваў і далучыўся там да групы маладых мастакоў, якія імкнуліся пракладаць для сябе шляхі, незалежныя ад эклектычнага кірунку яе школы. Прыроджаная схільнасць да рамантызму заахвочвала Юліуса старанна вывучаць, акрамя натуры, творы старажытных нямецкіх і італьянскіх майстроў. Першымі пладамі гэтага вывучэння былі карціны: «Святы Рох, які раздае міласціну» (знаходзіцца ў лейпцыгскім музеі) і «Наведванне сямейства Ісуса Хрыста сямействам Іаана Хрысціцеля» (у Дрэздэнскай галерэі), наіўныя па кампазіцыі, але прасякнутыя цёплым пачуццём.

У 1817 годзе Шнор адправіўся ў Італію і, правёўшы каля года ў Фларэнцыі, пасяліўся ў Рыме. Тут ён далучыўся да гуртка «назарэйцаў», але застаўся верны духу пратэстанцтва, тым часам як іншыя чальцы гэтага гуртка трымаліся каталіцкіх поглядаў. У Рыме ён упрыгожыў залу вілы Масіма (іт. Casino Massimo) фрэскамі, якія паказваюць 23 сцэны з «Бязлісавага Роланда» Арыёста (1820—1826 гады), у якіх выказаліся яго ўдумлівасць у кожную тэму, дзіўны дар кампазіцыі і свежасць. Акрамя таго, з-пад пэндзля Юліуса выйшла некалькі карцін, напісаных алейнымі фарбамі, між іншым: «Шлюб у Кане Галілейскай» (больш чым з 60 фігурамі), «Якаў і Рахіль», «Хрыстос, які дабраслаўляе дзяцей», «Святая Сям’я», «Тры хрысціянскія і тры паганскія віцязі» (па Арыёста) і «Руф на ніве Ваоза». Падчас знаходжання яго ў Рыме ім выкананы таксама шэраг выдатных пейзажных эцюдаў, пасля выдадзеных, у ліку каля сотні, Іарданам (Берлін, 1878).

У 1827 годзе Шнор быў запрошаны ў Мюнхен на пасаду прафесара гістарычнага жывапісу ў Акадэміі мастацтваў.
Карпулінг

, які заахвочвае сумеснае выкарыстанне аўтамабіляў, падчас дэфіцыту паліва з-за нафтавага крызісу 1973 года]]
**Карпулінг** (ад  «аўтамабіль» +  «аб’яднанне») ці **райдшэрынг** ( «паездка» +  «дзяліцца») — сумеснае выкарыстанне прыватнага аўтамабіля, калі едзе больш, чым адзін чалавек, што прадухіляе неабходнасць іншым спадарожнікам дабірацца да месца самастойна. Пры карпулінгу даволі часта карыстаюцца дапамогай анлайн-сэрвісаў пошуку спадарожнікаў. Пры гэтым выдаткі на паліва размяркоўваюцца прапарцыйна і выбіраецца аптымальны для ўсіх удзельнікаў паездкі маршрут без значных адхіленняў ад асноўнага маршруту кіроўцы (уладальніка аўтамабіля), у адрозненне ад таксі, пры выкарыстанні якога выдаткі аплачвае пасажыр, а кірунак паездкі не абмяжоўваецца кіроўцам, і аўтаспыну, дзе па факце плаціць толькі кіроўца, які едзе строга па сваім маршруце. Тэарэтычна пры райдшэрынгу магчыма перадаваць кіраванне аўтамабілем аднаму з пасажыраў, але на практыцы гэта ўжываецца досыць рэдка.

У залежнасці ад спосабу планавання сумеснай паездкі вылучаюць наступныя віды карпулінгу:
* Класічны — як правіла, працяглая (ад 100 км) паездка, плануецца загадзя (ад 1 дня да некалькіх месяцаў).
* Дынамічны — перамяшчэнне ў гарадской прасторы на нязначныя адлегласці (1-100 км) пры наяўнасці альтэрнатыў (на ўласным аўто, грамадскім транспартам, на таксі, ровары або пешшу).
* Рэгулярны — удзельнікі, маршрут і расклад паездкі пастаянныя.

## Гісторыя 
а. Далучайся да каршэрынг клуба!»]]
Карпулінг як масавая з’ява ўпершыню з’явіўся ў ЗША падчас Другой сусветнай вайны, калі паліва стала дэфіцытным рэсурсам. Адзін з самых вядомых плакатаў таго часу заяўляў: «Калі ты едзеш адзін, то вязеш з сабой Гітлера. Далучайся да каршэрынг клуба!».

Затым цікавасць да карпулінгу вырасла ў ЗША у 1970-я ў сувязі з ростам коштаў на паліва ў выніку нафтавага крызісу 1973 года. У Еўропе карпулінг модным не быў, бо сістэма грамадскага транспарту там была развіта значна лепш, чым у ЗША.

Акрамя таго, з-за хуткага росту гарадоў і колькасці аўтамабіляў абвастрылася праблема дарожных затораў. Як адзін з метадаў барацьбы з заторамі ў ЗША сталі з’яўляцца спецыяльныя выдзеленыя палосы для аўтамабіляў з двума і больш пасажырамі — палосы высокай загружанасці. Так для карпулінгу з’явіўся яшчэ адзін стымул — эканомія часу.

Карпулінг набыў папулярнасць у 2010-я гады з развіццём інтэрнэту і мабільных тэхналогій, якія палегчылі пошук спадарожнікаў.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Грамадскі транспарт
Бацькаў запавет

«**Бацькаў запавет**» () — кыргызскі мастацкі фільм 2016 года рэжысёраў Бакыта Мукула і Дастана Жапара уўлу.

Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 23-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».

## Сюжэт 
У Бішкек прылятае Азат, які 15 год пражыў у эміграцыі з бацькамі ў ЗША. Ён адпраўляецца ў роднае сяло, каб выканаць апошнюю волю памерлага бацькі і выплаціць яго пазыкі. Прыбыўшы на месца, хлопец бачыць, што родная хата і гаспадарка закінутыя, а малодшы брат бацькі, Чора, тут больш не жыве. Нягледзячы на няветлiвы прыём, Азат пачынае рамантаваць закінутую хату, вяртае бацькаўскія пазыкі. Неўзабаве з’яўляецца Чора. Іх сустрэча адкажа на галоўнае пытанне: што сапраўды завяшчаў сыну памерлы бацька.

## Узнагароды 
Паводле рэсурса «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 16 кінаўзнагародамі і яшчэ 7 намінацыямі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы-драмы 2016 года
Катэгорыя:Фільмы Кыргызстана 2016 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Кыргызстана
Катэгорыя:Фільмы на кіргізскай мове
Эберхард Шлотэр

**Эберхард Шлотэр** (; , Гільдэсгайм, Германія — , Альтэа, Іспанія) — нямецкі жывапісец і графік. Жыў у Іспаніі і Германіі. Брат скульптара Готхельфа Шлотэра (1922—2007).

Старэйшы сын скульптара Генрыха Шлотэра, падчас Другой сусветнай вайны быў радавым, пазней вучыўся ў Мюнхене. У 1955 годзе пазнаёміўся з Арно Шмітам, зрабіў мноства здымкаў знакамітага празаіка і вёскі Баргфельд, дзе той жыў.

З 1954 года жыў у іспанскім горадзе Альтэа, Алікантэ, дзе стварыў больш за 1&nbsp;000 работ, уключаючы карціны алеем, акварэлі, малюнкі і гравюры. Асабліва дзейнасць Шлотэра на працягу больш за 50 гадоў звязана з Віла Гадэа, дзе цяпер сады яго імя і помнік мастаку. У 1980-х гадах Шлотэр выкладаў у гэты садах як аўдыторыях студэнтам Універсітэта Майнца, дзе быў прафесарам. Таксама Шлотэр актыўна ўдзельнічаў у культурным жыцці Альтэа, арганізоўваў выставы і культурныя мерапрыемствы.

## Крыніцы
Алена Іванаўна Ківейша

**Алена Іванаўна Ківейша** (, хутар Львоўшчына, Навагрудскае ваяводства, Польская Рэспубліка) — беларуская эканамістка. Доктар эканамічных навук (1988), прафесар (1989).

## Біяграфія 
Скончыла Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (спецыяльнасць «Эканоміка сельскай гаспадаркі», 1954), Інстытут эканомікі АН СССР (аспірантура, 1957).
    
Працавала ў Інстытуце эканомікі АН БССР, Беларускім навукова-даследчым інстытуце эканомікі і арганізацыі сельскагаспадарчай вытворчасці, Мінскай дзяржаўнай абласной сельскагаспадарчай доследнай станцыі, ЦНДІМЭСГ Нечарназёмнай зоны СССР, Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (з 1967, прафесар кафедры эканомікі і кіравання прадпрыемствамі АПК).

Навуковыя інтарэсы: праблемы эканомікі кормавытворчасці, зямельных адносін і аграрнай рэформы ва ўмовах пераходу да рыначнай эканомікі.

## Бібліяграфія 
* Проблемы повышения экономической эффективности кормопроизводства в системе агропромышленного комплекса (на примере БССР) : диссертация … доктора экономических наук : 08.00.22 : утверждена 08.04.1988 / Кивейша Елена Ивановна. — Минск, 1986.
* Пути снижения себестоимости молока (на примере совхозов БССР) : автореферат диссертации … кандидата экономических наук / Е. И. Кивейша. — Москва, 1958.
* *Кивейша Е. И., Тонкович В. С.* Экономика предприятий и отраслей АПК : Учеб. пособие для студентов вузов по спец. «Экономика и упр. пр-вом» / [В. С. Тонкович, Е. И. Кивейша, Л. Ф. Догиль и др.] ; Под общ. ред. проф. В. С. Тонковича, доц. Л. Ф. Догиля. — Минск : БГЭУ, 1996. — 261 с. ; 21 см.
  

## Літаратура 
* 
* Кивейша Елена Ивановна // Белорусский государственный экономический университет в биографиях преподавателей и выпускников : 75 лет, 1933―2008. — Минск, 2008. — С. 98—99.
* Кивейша Елена Ивановна // Аграрно-экономическая мысль Беларуси начала 21 века: персональный состав, направления исследований и научные результаты. — Минск, 2006. — С. 32—34.
* Земля — основа нашей жизни : [Е. И. Кивейша] / Э. Корнилович // Эканаміст : газета Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта. — 2013. — 7 сакавіка. — Сведения доступны также по Интернету: http://www.bseu.by/economist/4(999).pdf 

Катэгорыя:Эканамісты СССР
Катэгорыя:Эканамісты Беларусі
Катэгорыя:Аўтары падручнікаў
Марцін Іаган Шміт

**Марцін Ёган Шміт**, мянушка «Крэмзер Шміт» (; ,  — , Штайн-на-Дунаі) — разам з Францам Антонам Маўльберчам найвыбітнейшы мастак аўстрыйскага перыяду позняга барока/ракако. Каля 1746 года здзейсніў падарожжа ў Італію. Галоўныя творы Шміта — роспісы плафонаў, напрыклад, у кляштары Дзюрштэйн і ў царкве горада Крэмса. Ён ствараў таксама алтарныя карціны («Хрышчэнне Хрыста», 1755, царква, Мельк).
Ірвінг Браўн

**Ірвінг Джозэф Браўн** (; , Нью-Ёрк, ЗША — , Парыж, Францыя) — амерыканскі прафсаюзны і антыкамуністычны дзеяч, які згуляў значную ролю ў расколе прафсаюзнага руху падчас халоднай вайны.

## Біяграфія 
Ірвінг Джозэф Браўн навучаўся ў Нью-Ёркскім універсітэце і Калумбійскім універсітэце. У другой палове 1930-х гадоў Браўн быў арганізатарам прафсаюза аўтамабільных рабочых. У 1940 годзе Браўн стаў арганізатарам Амерыканскай федэрацыю працы на нацыянальным узроўні.

Будучы лейтэнантам арміі ЗША, Ірвінг Браўн удзельнічаў у распрацоўцы планаў да сіцылійскай і паўднёва-французскай аперацыі падчас Другой сусветнай вайны.

Пасля Другой сусветнай вайны Браўн прыбыў у Еўропу, дзе падтрымліваў і фінансаваў стварэнне антыкамуністычных прафсаюзаў, такіх як «Рабочая сіла» і Італьянская канфедэрацыя прафсаюзаў працоўных.

У 1949 годзе Ірвін Браўн разам з Джэем Лаўстанам падтрымаў стварэнне Міжнароднай канфедэрацыі свабодных прафсаюзаў (МКСП), у процівагу Сусветнай арганізацыі прафсаюзаў (САП) . У МКСП увайшлі АФТ-КВП, Брытанскі кангрэс трэд-юніёнаў, Італьянская канфедэрацыя прафсаюзаў працоўных, «Рабочая сіла», іспанскі Усеагульны саюз працоўных. Фактычна, у САП засталіся прасавецкія прафсаюзы, у той час як у МКСП былі прадстаўлены прафсаюзы капіталістычных краін.

Таксама, будучы ў Еўропе, пры фінансаванні Браўна былі сарваныя забастоўкі ў міжземнаморскіх партах супраць паставак па плане Маршала. Створаны пры яго дапамозе *Камітэт міжземнаморскіх партоў* перахапіў кантроль над страйкамі ў пракамуністычных прафсаюзаў у Францыі, Італіі і Грэцыі.

Знаходзячыся ў Францыі, Браўн з’яўляўся міжнародным сакратаром АФП-КВП. З 1951 па 1954 год, па заяве французскага журналіста Фрэдэрыка Шарп’е, Браўн і Лаўстан атрымлівалі фінансаванне ад ЦРУ у памеры 1 мільёна даляраў у год..

Да сваёй смерці Ірвінг Браўн працаваў на розных пасадах у дэпартаменце міжнароднага супрацоўніцтва АФП-КВП. У 1988 годзе Рональд Рэйган узнагародзіў Браўна Прэзідэнцкім медалём Свабоды, а праз год Ірвінг памёр.

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Нью-Ёрку
Катэгорыя:Памерлі ў Парыжы
Катэгорыя:Прафсаюзныя дзеячы ЗША
Катэгорыя:Выпускнікі Нью-Ёркскага ўніверсітэта
Катэгорыя:Выпускнікі Калумбійскага ўніверсітэта
Вядомыя асобы Васілевічаў

[thumb|200px|[Герб Васілевічаў]]
Вядомыя ўраджэнцы Васілевічаў:

__NOTOC__
[thumb|175px|[Мікалай Андрэевіч Захаранка|Мікалай Захаранка]]
[thumb|175px|[Юрый Захаранка]]
[thumb|175px|[Уладзімір Якаўлевіч Навуменка|Уладзімір Навуменка]]

## Б 
* Хаім Юдкавіч Бейлькін (нар. 1931) — беларускі гісторык яўрэйскага паходжання. Доктар гістарычных навук (1991). Прафесар (1991).

## Ж 
* Марыя Аўрамаўна Жыгар (1919 — ?) — беларускі ўрач, арганізатар аховы здароўя. Заслужаны ўрач БССР (1960).

## З 
* Таццяна Піліпаўна Заранок (1917—2007) — беларуская актрыса. Заслужаная артыстка БССР (1955). Народная артыстка БССР (1967).

* Мікалай Андрэевіч Захаранка (нар. 1949) — беларускі паэт, празаік, драматург. Член Саюза беларускіх пісьменнікаў.
* Юрый Захаранка (1952—1999) — міністр унутраных спраў Рэспублікі Беларусь (1994—1995).

## К 
* Уладзімір Уладзіміравіч Казлоў (нар. 1985) — беларускі лёгкаатлет. Спецыялізуецца ў кіданні кап’я. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
* Леў Барысавіч Кофман (1936—2017) — заслужаны трэнер РФ. Доктар педагагічных навук, прафесар.
* Еўдакія Арцёмаўна Кухарава (1912—1996) — работнік сельскай гаспадаркі, звеннявая калгаса імя Сталіна Васілевіцкага раёна Палескай вобласці Беларускай ССР. Герой Сацыялістычнай Працы (1948).

## Л 
* Сцяпан Сцяпанавіч Лаўшук (нар. 1944) — беларускі літаратуразнавец, пісьменнік. Член-карэспандэнт НАН Беларусі (2004), доктар філалагічных навук (1998), прафесар.

## Н 
* Іван Навуменка (1925—2006) — беларускі пісьменнік і літаратуразнавец.
* Уладзімір Якаўлевіч Навуменка (1932—2005) — вучоны ў галіне эканамічнай геаграфіі і педагог, кандыдат геаграфічных навук (1974), прафесар (1990), Заслужаны работнік вышэйшай школы БССР (1982).

## Р 
* Уладзімір Міхайлавіч Рудзянкоў (нар. 1939) — беларускі эканаміст, дыпламат.
Канатная дарога

ская лінная дарога над марскім пралівам]]
**Канатная дарога** — від пазавулічнага транспарту для перамяшчэння пасажыраў і грузаў, у якім для перамяшчэння вагонаў, ваганетак, кабін або крэслаў служыць цягавы або апорна-цягавы канат (трос), працягнуты паміж апорамі такім чынам, што вагоны (кабіны-гандолы, крэслы, ваганеткі) не дакранаюцца да зямлі.

У вузкім сэнсе пад канатнымі дарогамі разумеюцца трасы пазавулічнага ці нават пазагарадскога транспарту, працягнутыя ў паветры, тады як у шырэйшым сэнсе да канатных дарог адносяцца і іншыя транспартныя сістэмы на тросавай цязе. Апошнія могуць быць унутрыгарадскімі — як пазавулічнымі (фунікулер), так і вулічнымі (канатны трамвай).

Правазная здольнасць пасажырскай канатнай дарогі можа дасягаць 2.000 чалавек у гадзіну, грузавой канатнай дарогі — да 10.000 тон у гадзіну.

Самая доўгая ў свеце пасажырская маятнікавая дарога (5,7 км) — Тацеўская канатная дарога — знаходзіцца ў Арменіі.

У Беларусі канатныя дарогі (бугельныя і гарналыжныя пад’ёмнікі) размешчаны ў гарналыжных цэнтрах Лагойск і Сілічы, гарналыжным комплексе «Мазыр».

## Гл. таксама 
* Бугельны пад’ёмнік
* Гарналыжны пад’ёмнік

## Спасылкі 
Катэгорыя:Грамадскі транспарт
Катэгорыя:Бязрэйкавыя транспартныя сродкі
Ханс Эварт

**Ханс Эварт** (нідэрл. Hans Eworth, Hans Ewouts; каля 1520,  — , ) — нідэрландскі мастак.

## Біяграфія 
Нарадзіўся каля 1520 года ў Антверпене, дзе ў 1540 годзе ўступіў у мясцовую гільдыю св. Лукі. У перыяд паміж 1545 і 1549 гадамі Эварт перабраўся ў Англію, якую не пакідаў да канца дзён. На працягу шэрагу гадоў мастак працаваў пры каралеўскім двары Цюдараў, стаўшы адным з найзначнейшых партрэтыстаў свайго часу. Ён стварыў партрэты караля Эдуарда VI, каралевы Марыі I, каралевы Лізаветы I і іх прыдворных; гэтыя працы напісаныя ў перайманне манеры Ганса Гальбейна-малодшага. Эварт таксама пісаў алегорыі, у якіх прыкметна ўплыў Яна ван Скорэла і еўрапейскіх маньерыстаў. Самым яркім і незвычайным палатном мастака з’яўляецца «Алегарычны партрэт сэра Джона Латрэла» (1550), які паказвае яго цудоўнае выратаванне.

Праз некаторы час Эварту было адмоўлена ў каралеўскім заступніцтве, і ён на шмат гадоў пакінуў двор. Толькі ў канцы жыцця мастак ізноў вярнуўся на каралеўскую службу; у 1572 годзе, пасля смерці аднаго з прыдворных мастакоў, які адказваў за каралеўскія цырыманіялы і святы, Эварт быў запрошаны выканаць дэкарацыі і касцюмы для прадстаўлення ў гонар прыбыцця французскіх паслоў.

Памёр мастак у Лондане ў 1573 годзе.
Пётр Вікенцьевіч Лешчылоўскі

**Пётр Вікенцьевіч Лешчылоўскі** (нар. , в. Хвоева, Нясвіжскі раён, Мінская вобласць) — беларускі эканаміст. Доктар эканамічных навук (1998), прафесар (2003).

## Біяграфія 
Скончыў Беларуская сельскагаспадарчая акадэмія (1964), Мінская вышэйшая партыйная школа (1967), Беларускі навукова-даследчы інстытут эканомікі і арганізацыі сельскай гасадаркі (аспірантура, 1967).
    
Працаваў у газеце «Чырвоны сцяг» (літаратурны супрацоўнік), выдавецтва «Ураджай» (рэдактар), Міністэрстве сельскай гаспадаркі БССР (1967—1977, начальнік аддзела), Беларускім навукова-даследчым інстытуце эканомікі і арганізацыі сельскай гасадаркі (з 1977 — загадчык аддзела, з 1979 — сектара), Акадэміі аграрных навук Рэспублікі Беларусь (Галоўнае навукова-арганізацыйнае ўпраўленне, з 1991, намеснік начальніка), Вярхоўным Савеце Рэспублікі Беларусь (Сакратарыят, з 1997, галоўны спецыяліст), Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (з 1999, прафесар кафедры эканомікі і кіравання прадпрыемствамі аграпрамысловага комплексу, у 1999—2007 — загадчык кафедры).

Навуковыя інтарэсы: аграрная эканоміка.

## Бібліяграфія 
* Формирование и использование трудовых ресурсов сельского хозяйства в условиях перехода к рынку (теория, методология, практика) : автореферат диссертации … доктора экономических наук : 08.00.05 / Лещиловский Петр Викентьевич. ― Минск, 1998.
 

## Літаратура 
* Лешчылоўскі Пётр Вікенцьевіч // Беларуская энцыклапедыя : у 18 т. — Мінск, 2004. — Т. 18, кн. 1. — С. 419.
* Лещиловский Петр Викентьевич // Республика Беларусь : энциклопедия : [в 7 т.]. — Минск, 2007. — Т. 4. — С. 472.
* Лещиловский Петр Викентьевич // Регионы Беларуси : энциклопедия : в 7 т. — Минск, 2017. — Т. 5 : Минская область : в 3 кн., кн. 2. — С. 207.
* Лещиловский Петр Викентьевич // Аграрно-экономическая мысль Беларуси начала XXI века: персональный состав, направления исследований и научные результаты. — Минск., 2006. — С. 42—44.
* Лещиловский Петр Викентьевич // Белорусский государственный экономический университет в биографиях преподавателей и выпускников : 75 лет, 1933—2008. — Минск, 2008. — С. 104—105.
Вядомыя асобы Крывога Рога

]]
Вядомыя ўраджэнцы Крывога Рога:

__NOTOC__
]]
]]

## А 
* Аляксей Паўлавіч Асадчы (1904 — не пазней 1985) — беларускі савецкі дзяржаўны і палітычны дзеяч, палкавы камісар.

## Б 
* Нэлі Багуслаўская (1935—2018) — беларуская эстрадная спявачка (сапрана). Заслужаная артыстка БССР (1975).

## Г 
* Вадзім Іванавіч Гаспадар (нар. 1983) — латвійскі футбаліст, паўабаронца.
* Васіль Іосіфавіч Герашчанка (1912—1990) — беларускі архітэктар.
* Валянцін Фёдаравіч Голубеў (нар. 1955) — беларускі гісторык, палітычны дзеяч.

## З 
* Уладзімір Аляксандравіч Зяленскі (нар. 1978) — шосты і дзейны Прэзідэнт Украіны з 20 мая 2019 года.

## К 
* Уладзіслаў Леанідавіч Каткоў (нар. 1936) — вучоны ў галіне інфарматыкі і прыкладной матэматыкі.

## М 
* Сяргей Лаўрэнцьевіч Макаранка (нар. 1937) — беларускі спартсмен па веславанні на байдарках і каноэ, алімпійскі чэмпіён (1960, Рым) на каноэ-двойцы на дыстанцыі 1000 метраў.

## П 
* Зарана Пташынская (нар. 2000) — украінская гандбалістка.

## Р 
* Аляксандр Іванавіч Рудэнка (нар. 1937) — вучоны, эканаміст.

## У 
* Генадзь Іосіфавіч Удавенка (1931—2013) — украінскі дыпламат і палітык, народны дэпутат Украіны 3-га і 4-га скліканняў.

## Ш 
* Валянціна Сямёнаўна Шаўчэнка — украінскі дзяржаўны дзеяч.
Аляксандр Іванавіч Рудэнка

**Аляксандр Іванавіч Рудэнка** (, Крывы Рог, Днепрапятроўская вобласць, Украіна — ) — эканаміст. Доктар эканамічных навук (1991), прафесар (1988).

## Біяграфія 
Скончыў Крыварожскі горнарудны інстытут (1961).
    
Працаваў у Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (1972—1997, прафесар кафедры эканомікі прамысловых прадпрыемстваў, у 1987—1997 — загадчык кафедры), Крымскі эканамічны інстытут (г. Сімферопаль; 1997—2006, дырэктар інстытута, адначасова загадчык кафедры эканомікі прадпрыемства).

Навуковыя інтарэсы: арганізацыя і эканамічная эфектыўнасць вытворчасці; праблемы метадалогіі і методыкі ацэнкі і павышэння эфектыўнасці капітальнага будаўніцтва.

## Бібліяграфія 
* Повышение экономической эффективности добычи железной руды на глубоких горизонта : диссертация … доктора экономических наук в форме научного доклада : 08.00.05 / Руденко Александр Иванович. ― Москва, 1990.
* Исследование экономической эффективности концентрации и интенсификации горных работ на рудниках Криворожского бассейна : автореферат диссертации … кандидата экономических наук / Руденко А. И. ― Москва, 1966.
    

## Літаратура 
* Рудэнка Аляксандр Іванавіч / М. П. Савік // Беларуская энцыклапедыя : у 18 т. — Мінск, 2001. — Т. 13. — С. 432.

Катэгорыя:Дэканы БДЭУ