open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Дзмітрый Аляксандравіч Платонаў

**Дзмітрый Платонаў** (нар. , ) — беларускі футбаліст, нападнік.

Брат-блізнюк Дзмітрыя, Павел, таксама футбаліст.

## Клубная кар’ера 
Упершыню заявіў аб сабе ў 2005 годзе, гуляючы за «Зорку-БДУ». Потым два сезоны гуляў за барысаўскі БАТЭ, у шэрагах якога двойчы стаў чэмпіёнам краіны. Не праходзячы ў асноўны склад барысаўскага клуба, пайшоў у арэнду ў «Граніт», потым гуляў за «Шахцёр». У пачатку 2010 года перайшоў у «Гомель». У сезоне 2010 у Першай лізе забіў за «Гомель» 25 мячоў, і клуб вярнуўся ў Вышэйшую лігу. У другой палове сезона 2011 не гуляў па прычыне траўмы.

У студзені 2013 года перайшоў у «Тарпеда-БелАЗ». Пачаў сезон іграком асновы, але ў красавіку атрымаў траўму і выбыў на месяц. Адразу пасля вяртання, 12 мая 2013 года, адзначыўся хет-трыкам у вароты мазырскай «Славіі». У чэрвені 2013 года атрымаў чарговую траўму, з-за якой выбыў да канца сезона.

У студзені 2014 года падоўжыў кантракт з «Тарпеда-БелАЗ». Пачатак сезона 2014 прапусціў з-за траўмы, а потым звычайна ўзмацняў жодзінцаў пасля выхаду на замену. У канцы сезона стаў з’яўляцца ў стартавым складзе на пазіцыі цэнтральнага нападніка. Усяго за сезон 2014 забіў 6 галоў, з іх 4 — пасля выхаду на замену.

У лютым 2015 года чарговы раз падоўжыў кантракт з жодзінскім клубам. У сезоне 2015 здолеў з 7 галамі стаць найлепшым бамбардзірам клуба ў чэмпіянаце. Па заканчэнні тэрміну кантракта ў лютым 2016 года пакінуў Жодзіна.

У сакавіку 2016 года перайшоў у юрмальскі «Спартак». Дапамог «Спартаку» стаць чэмпіёнам Латвіі, а сам з 12 галамі стаў другім бамбардзірам чэмпіянату 2016.

У студзені 2018 года стаў іграком іншага латвійскага клуба — РФШ. Пачынаў сезон у асноўным складзе, але пазней стаў звычайна заставацца на лаўцы запасных. У снежні 2018 года стала вядома, што латвійскі клуб не стане падаўжаць кантракт з нападнікам на наступны сезон.

У пачатку 2019 года праходзіў прагляд у брэсцкім «Дынама», але не падышоў і вырашыў завяршыць прафесійную кар’еру.

## Міжнародная кар’ера 
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі.

## Дасягненні 
*   Чэмпіён Беларусі (2): 2006, 2007
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі: 2011
*  Уладальнік Кубка Беларусі (2): 2006, 2011
*  Уладальнік Суперкубка Беларусі: 2012
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі: 2010
*   Чэмпіён Латвіі (2): 2016, 2017
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Латвіі: 2018

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Энергетык-БДУ
Катэгорыя:Ігракі ФК БАТЭ
Катэгорыя:Ігракі ФК Граніт Мікашэвічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Салігорск
Катэгорыя:Ігракі ФК Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда-БелАЗ
Катэгорыя:Ігракі ФК Спартак Юрмала
Катэгорыя:Ігракі ФК Рыжская футбольная школа
Артур Станіслававіч Лявіцкі

**Артур Лявіцкі** (нар. , ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Сервалюкс-Агра».

## Клубная кар’ера 
Пачынаў кар’еру ў клубах ніжэйшых ліг. У 2006 годзе трапіў у магілёўскі «Савіт», які на той момант гуляў у Другой лізе. З гэтым клубам прайшоў усе лігі беларускага чэмпіянату. Пасля распаду клуба ў 2009 годзе перайшоў у жодзінскае «Тарпеда». У снежні 2010 года папоўніў склад «Гомеля», а ў жніўні 2012 года падпісаў кантракт з «Мінскам».

Па заканчэнні сезона 2012 пакінуў мінскі клуб і вярнуўся ў «Тарпеда-БелАЗ». У жодзінскім клубе замацаваўся ў аснове, звычайна гуляў на пазіцыі цэнтральнага паўабаронцы. У студзені 2015 года пакінуў «Тарпеда-БелАЗ» і неўзабаве абвясціў аб завяршэнні прафесійнай кар’еры.

У жніўні 2016 года ў якасці аматара далучыўся да магілёўскага «Тарпеда» ў Другой лізе чэмпіянату Беларусі, дзе выступаў да канца сезона 2016. У пачатку 2018 года быў заяўлены ў Другую лігу за «Горкі», выступаў за гэту каманду і ў сезоне 2019. У пачатку 2022 года далучыўся да клуба «Сервалюкс-Агра».

У снежні 2023 года атрымаў трэнерскую ліцэнзію катэгорыі B.

## Дасягненні 
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі: 2011
*  Уладальнік Кубка Беларусі: 2011
*  Уладальнік Суперкубка Беларусі: 2012
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі: 2007

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК РВАР Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама-Юні Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Верас Нясвіж
Катэгорыя:Ігракі ФК Сноў
Катэгорыя:Ігракі ФК Савіт
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда-БелАЗ
Катэгорыя:Ігракі ФК Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда Магілёў
Катэгорыя:Ігракі ФК Горкі
Катэгорыя:Ігракі ФК Сервалюкс-Агра Мяжысеткі
Піяніст

**Піяніст (~ка)** — музыкант, выканаўца на фартэпіяна. Прафесійныя піяністы могуць выступаць як самастойныя выканаўцы, іграць у суправаджэнні аркестра ці ансамбля, акампанаваць аднаму або некалькім музыкантам.

Звычайна піяністы пачынаюць навучанне ігры на інструменце яшчэ ў раннім узросце, некаторыя садзяцца за раяль ужо ў тры гады, у выніку чаго ў больш дарослым узросце развіваецца «шырокая далонь», гэта значыць больш развітыя кісці рук з павялічанай расцяжкай пальцаў, з-за чаго здаецца, што далонь у піяніста больш шырокая. «Шырокая далонь» і вузкія доўгія пальцы таксама лічацца адной з прыкмет добрага піяніста. Шматлікія знакамітыя кампазітары былі адначасова і таленавітымі піяністамі. Напрыклад, Франц Петэр Шуберт, Вольфганг Амадэй Моцарт, Людвіг ван Бетховен, Ферэнц Ліст, Іаган Брамс, Фрэдэрык Шапен, Шарль Валантэн Алькан, Роберт Шуман, Сяргей Рахманінаў і іншыя кампазітары былі віртуозамі фартэпіяннай ігры. Большасць піяністаў спецыялізуецца на музыцы вызначаных кампазітараў або вызначаных часоў. Аднак рэпертуар шматлікіх піяністаў не абмяжоўваецца толькі класічнай музыкай, а ўключае творы такіх стыляў, як джаз, блюз, рок, папулярная музыка.

## У мастацтве 
* **«Легенда пра піяніста»** () — фільм Джузэпэ Тарнаторэ (1998)
* **«Піяніст»** () — фільм Рамана Паланскі (2002)
* **«Піяністка»** () — фільм Міхаэля Ханэке (2001).

## Гл. таксама 
* Музыка

Катэгорыя:Музычныя прафесіі
*
Прэзідэнцкі медаль Свабоды

**Прэзідэнцкі Медаль Свабоды** () — адна з дзвюх вышэйшых узнагарод ЗША для грамадзянскіх асоб, якая ўручаецца па рашэнні прэзідэнта ЗША. Медалём свабоды ўзнагароджваюцца людзі, «якія ўнеслі істотны ўклад у бяспеку і абарону нацыянальных інтарэсаў ЗША, у падтрыманне міру ва ўсім свеце, а таксама ў грамадскае і культурнае жыццё ЗША і свету».

## Гісторыя 
Медаль быў заснавана Гары Трумэнам у 1945 годзе для ўзнагароджання за заслугі ў час Другой сусветнай вайны. У 1963 годзе прэзідэнт Кенэдзі пашырыў сферу тых, каго ўзнагараджваюць медалём. Звычайна ўзнагароджанне адбываецца 4 ліпеня, у Дзень незалежнасці ЗША. Медаль можа ўручацца аднаму чалавеку больш аднаго разу, а таксама пасмяротна.

## Галерэя 

Image:JackNicklausMedalOfFreedom.jpg|Jack Nicklaus
Image:FrankRobinsonMedalOfFreedom.jpg|Frank Robinson
Image:GHW Bush presents Reagan Presidential Medal of Freedom 1993.jpg| Уручэнне медаля Рональду Рэйгану (1993)
Image:President Ronald Reagan presents Mother Teresa with the Medal of Freedom at a White House Ceremony in the Rose Garden.jpg| Прэзідэнт Рональд Рэйган узнагароджвае  маці Тэрэзу (1985)
Image:Stuart Milk, Barack Obama 2009.jpg|Барак Абама ўручае медаль пляменніку Харві Мілка. (Жнівень 2009)
Image:PresMedalFreedom.jpg|Фрачны знак медаля
Image:Aretha Franklin honored with the Presidential Medal of Freedom.jpg|Уручэнне медаля Арэце Франклін (9 лістапада 2005 года)

## Гл. таксама 
* Залаты медаль Кангрэса ЗША

## Спасылкі 
Катэгорыя:Медалі ЗША
Катэгорыя:Вышэйшыя дзяржаўныя ўзнагароды
Лявон Навумавіч Юрэвіч

**Лявон Навумавіч Юрэвіч** (нар. , Мінск) — беларускі літаратуразнавец, крытык, бібліёграф, архівіст, грамадскі дзеяч.

## Біяграфія 
Маці Лявона Юрэвіча, Алена Юрэвіч, — вядомы беларускі лінгвіст.

Скончыўшы школу, Лявон працаваў у гарадской дзіцячай бібліятэцы. Удзельнічаў у маладзёжным грамадскім аб'яднанні «Беларуская Майстроўня» (1979—1984). Прывёў Лявона ў суполку Зміцер Саўка.

## Творы 
### Кнігі, брашуры 
* Камэнтары: Літаратуразнаўчыя арт. Мн., 1999.
* Жыццё пад агнём: Партрэт беларускага военачальніка і палітычнага дзеяча Барыса Рагулі на фоне яго эпохі. Мн., 1999.
* Вырваныя бачыны: Да гісторыі Саюзу Беларускай моладзі. Мн., 2001.
* Літаратурны рух на эміірацыі. Мн., 2002.

### Артыкулы 
* Тавізаўцы. Пра лёсы ўдзельнікаў аднаго літаратурнага аб'яднаньня  / Лявон Юрэвіч // Роднае слова. — 1997. — № 11. — С. 160—169.

## Літаратура 
* *Кіпель В.* Юрэвіч Лявон: Старонкі будучага даведніка // Кантакты і дыялогі, № 4. 1999.
* *Дубавец, С.* Майстроўня. Гісторыя аднаго цуду / Сяргей Дубавец; фота А. Канцавога. — [Б. м.] : Радыё Свабодная Эўропа / Радыё Свабода, 2012, — 457 с.

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Мінску
Катэгорыя:Літаратуразнаўцы Беларусі
Катэгорыя:Постаці беларускай эміграцыі
Катэгорыя:Беларусы ў ЗША
Катэгорыя:Члены Рады Беларускай Народнай Рэспублікі
Катэгорыя:Члены Беларускай спеўна-драматычнай майстроўні
Катэгорыя:Выкладчыкі Мінскага дзяржаўнага лінгвістычнага ўніверсітэта
Срджан Астоіч

**Срджан Астоіч** (; нар. ) — сербскі футбаліст, брамнік.

## Клубная кар’ера 
Гуляў у Сербіі, у асноўным за клубы ніжэйшых дывізіёнаў. У другой палове 2007 года гуляў у «Бяжаніі» ў найвышэйшай лізе чэмпіяната Сербіі, але па выніках сезона клуб пакінуў сербскую Суперлігу. Яшчэ тры гады Астоіч быў асноўным брамнікам клуба, які гуляў у другім дывізіёне.

У лютым 2011 года папоўніў склад «Гомеля», дзе з’яўляўся другім брамнікам. У жніўні 2012 года пакінуў гомельскі клуб. У верасні 2012 года стала вядома аб яго вяртанні ў «Бяжанію».

У снежні 2012 года зноў апынуўся ў Беларусі, падпісаўшы кантракт з салігорскім «Шахцёрам». У «Шахцёры» стаў другім брамнікам пасля Юрыя Цыгалкі, але пасля таго як у жніўні Цыгалка атрымаў траўму, у асноўным складзе стаў выступаць трэці брамнік Эдуардас Курскіс. Упершыню ў складзе гарнякоў з’явіўся на полі 20 кастрычніка 2013 года ў матчы супраць «Нёмана», калі з-за няўпэўненай гульні Астоіча «Шахцёр» прайграў 1:2. Пазней зноў апынуўся на лаўцы запасных, і другі раз з’явіўся на полі ў апошнім туры 1 снежня 2013 года, замяніўшы Курскіса, які атрымаў траўму.

Па заканчэнні сезона 2013 пакінуў салігорскі клуб і ў сакавіку 2014 года ў чарговы раз стаў іграком «Бяжаніі», дзе неўзабаве замацаваўся ў аснове. У ліпені 2015 года накіраваўся ў Боснію і Герцагавіну, стаўшы іграком клуба найвышэйшага дывізіёна «Дрына». У лютым 2016 года вярнуўся ў Сербію, падпісаўшы кантракт з першалігавым «Земунам», а ў чэрвені таго ж года стаў іграком казахстанскага клуба «Акжайык». Аднак ужо праз два месяцы пакінуў «Акжайык» і пазней вярнуўся ў «Земун».

У ліпені 2018 года далучыўся да інданезійскага клуба «Арэма». У лютым 2019 года зноў далучыўся да «Земуна», дзе заставаўся да канца сезона 2018/19, пасля чаго завяршыў кар’еру.

## Дасягненні 
*   Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі: 2013
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі: 2011
*  Уладальнік Кубка Беларусі: 2011
*  Уладальнік Суперкубка Беларусі: 2012

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбольныя варатары
Катэгорыя:Футбалісты Сербіі
Катэгорыя:Ігракі ФК Лакаматыва Бялград
Катэгорыя:Ігракі ФК Будучнаст Дабанаўцы
Катэгорыя:Ігракі ФК Жэлезнічар Бялград
Катэгорыя:Ігракі ФК Сінджаліч Бялград
Катэгорыя:Ігракі ФК Бяжанія
Катэгорыя:Ігракі ФК Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Салігорск
Катэгорыя:Ігракі ФК Дрына Зворнік
Катэгорыя:Ігракі ФК Земун
Катэгорыя:Ігракі ФК Акжайык Уральск
Катэгорыя:Ігракі ФК Арэма
The New York Times

***The New York Times*** () — трэцяя па папулярнасці (пасля *The Wall Street Journal* і *USA Today*) газета ЗША. Як і асноўная частка амерыканскіх газет, *The New York Times* створана як рэгіянальнае выданне. Аднак канцэпцыя рэгіянальнага СМІ не перашкодзіла ёй стаць адной з найуплывовых газет свету.

## Гісторыя 
[thumb|160px|left|[The New York Times Building|New York Times Building — новы будынак штаб-кватэры газеты на Манхэтэне (2007 год, архітэктар Рэнца П'яна)]]

Заснавана 18 верасня 1851 года журналістам і палітыкам Генры Джарвісам Рэймандам, другім старшынёй Рэспубліканскага Нацыянальнага Камітэта, і былым банкірам Джорджам Джонса; тады выданне звалася *«New-York Daily Times»*. Код ISSN: 0362-4331. Тыраж (у 2005 годзе) 1 млн 131 тыс. экзэмпляраў у звычайныя дні і 1 млн 681 тыс. экзэмпляраў — нядзельныя выпускі. Распаўсюджваецца па ўсім свеце.

## Уладальнік 
Уладальнікам *The New York Times* з 1896 года з’яўляецца сям’я Сульцбергераў. У 1960 годзе, пасля таго як выдавец газеты стаў публічнай кампаніяй, сям’я працягвае кантраляваць газету, маючы ва ўласнасці кантрольны пакет акцый класа Б. Уладальнікі акцый класа А маюць абмежаванае права голаса. Такая падвойная сістэма дазваляе ўладальнікам працягваць кантраляваць кампанію пасля таго, як яна стала публічнай. Сям’і Сульцбергераў належыць 88 % акцый класа Б.

## Цікавыя факты 
* Пры вытворчасці газеты выкарыстоўваецца нароўні з камерцыйным і свабоднае праграмнае забеспячэнне.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Газеты на англійскай мове
Катэгорыя:Газеты ЗША
-

**-** — знак, сімвал, рысачка на звычайнай клавіятуры камп’ютара. З-за адсутнасці іншых «рыс беларускай тыпаграфікі» можа пазначаць што заўгодна з наступнага спісу:
* Злучок (-);
* Мінус (−), напрыклад, адмоўная (мінусовая) тэмпература (гл. таксама плюсавая тэмпература).
* Кароткі працяжнік (–) — выкарыстоўваецца для абазначэння часавых інтэрвалаў (напрыклад, 1941–1945).
* Працяжнік (—);

## Гл. таксама 
* _
* Рыса над сімвалам
Рэймскі сабор

**Рэймскі сабор** () быў пабудаваны ў XIII ст., гэта значыць пазней Сабора Парыжскай Божай Маці і Шартрскага сабора, але значна раней, чым саборы ў Страсбургу, Ам’ене і Бавэ.

Рэймскі сабор з’яўляецца адным з самых вядомых узораў гатычнага мастацтва ва Францыі дзякуючы сваёй архітэктуры і скульптурным кампазіцыям і ўваходзіць у спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Пачынаючы з перыяду Сярэднявечча і да XIX стагоддзя гэты сабор быў месцам каранацыі практычна ўсіх французскіх манархаў.

## Гісторыя 
V стагоддзе: Першы сабор, пабудаваны святым біскупам Ніказіем (Saint Nicaise) на месцы гала-рымскіх тэрм. Ужо тады ён быў прысвечаны Маці Божай.

Каля 498: Святы Рэмігій хрысціў у Рэймскім саборы Хлодвіга I.

816: Сын Карла Вялікага Людовік Набожны абраў Рэймс месцам, дзе ён каранаваўся ў якасці імператара.

1027: Каранацыя Генрыха I. Легенда пра сасуд з міро () і палітычная магутнасць Рэймскага архібіскупства сталі прычынамі таго, што сабор стаў сталым месцам каранацыі французскіх кіраўнікоў.

1210: Пажар знішчыў стары сабор.

1211, 6 мая: Архібіскуп Рэймса Абры дэ Умбер () заклаў тут новы сабор Маці Божай, які існуе і дагэтуль.

У будаўніцтве новага будынка сабора бралі ўдзел чатыры архітэктара:

* з 1211: Жан д'Арбэ ().
* 1231—1237: Жан-ле-Лу (што можа быць перакладзена як Жан Воўк) ().
* 1247—1255: Гашэ Рэймскі ().
* паміж 1255 і 1285: Бернар Суасонскі ().

XVI стагоддзе — у Рэймскі сабор трапляе славянскае Рэймскае евангелле, на якім, як на таямнічым рукапісе, прысягаюцца каралі.

1825, 29 мая: Апошняя каранацыя ў Рэймсе — Карл X.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт Рэймскага сабора 
* Рэймскі сабор на сайце ЮНЕСКА , 
* Рэймскі сабор у энцыклапедыі «Кругосвет»

Катэгорыя:Рэймс
Катэгорыя:Саборы Францыі
Катэгорыя:Збудаванні Францыі ў гатычным стылі
Катэгорыя:Сусветная спадчына ў Францыі
Карсары

ў Сен-Мало, Францыя]]
**Карса́ры** (франц. *Corsaires*, тур. *Korsanlar*) — французскія і асманскія капёры. Слова часцяком ўжываецца і ў дачыненні капёраў іншых краін.

## Этымалогія
Паходжанне слова "карсар" з'яўляецца спрэчным. Відавочна яно паходзіць ад арабскага слова *القراصنة* "піраты". У французскую мову яно трапіла праз італьянскую. 

## Францыя
У Францыі практыка легальнага дазволу прыватным асобам займацца пірацтвам і разбоем у дачыненні да праціўніка бярэ пачатак у XII ст. Аднак да XVI ст. яна была вельмі абмежаванай. Многія карсары атрымоўвалі дазвол на пірацтва, аднак на самой справе займаліся гандлем або кантрабандай, паколькі сапраўдныя напады на праціўніка з'яўляліся небяспечнымі і, хутчэй, былі накіраваны на кампенсацыю магчымых страт з-за вайны.

Пірацкі промысел на паўночным захадзе Францыі ажывіўся толькі пад час рэвалюцыі ў Нідэрландах, калі іспанскія ўлады стымулявалі прыватнікаў нападаць на галандскія караблі. Акрамя таго, Францыя сама падтрымлівала прыватныя рэйды супраць іспанцаў. З 1521 да 1795 гг. адбылося 13 афіцыйных войн паміж гэтымі дзяржавамі. Слабасць французскага каралеўскага флота вымусіла французскіх манархаў першапачаткова рабіць стаўку на карсараў. Падобна англійскім капёрам, французы арганізоўвалі экспедыцыі ў Новы Свет, дзе хутка абагачаліся дзякуючы рабаўніцтву іспанскіх гандлёвых суднаў і цывільных паселішчаў. 

Найбольш вядомы французскі карсар XVI ст. - Жан-Франсуа дэ Ла-Рок Раберваль (каля 1500 - 1560 гг.). Ён быў асабістым сябрам караля Францыска, адным са стваральнікаў французскай калоніі ў Канадзе. У 1540-ых гг. Раберваль здзейсніў некалькі жорсткіх нападаў на іспанскія гарады ўздоўж Карыбскага ўзбярэжжа. 

У XVII ст. у сувязі з экспансіяй Францыі ў Карыбскім моры, да французскіх карсараў далучаліся буканьеры. На іх рабілася стаўка пры абароне французскіх калоній. Значныя прыбыткі, якія атрымоўвалі піраты, вымусілі дзяржаўныя ўлады рэгламентаваць выдачу патэнтаў на карсарскі промысел. Акрамя першага невысокага ўнёску прыватныя асобы, што займаліся легальным пірацтвам, павінны былі аддаваць частку здабычы на дзяржаўныя патрэбы (ў пэўны час яна магла дасягаць чвэрці і нават трэці ад захопленага). Паступленні ў скарб былі такімі вялікімі, што ваенна-марское міністэрства разлічвала на іх для задавальнення патрэб каралеўскага флота. Карсарам загадвалася рабіць напады толькі на караблі і паселішчы тых дзяржаў, з якімі Францыя вядзе вайну. У іншым выпадку яны прызнаваліся звычайнымі піратамі.

Пасля 1713 г. асноўным праціўнікам Францыі стала Вялікабрытанія, якая мела значна лепшы каралеўскі флот і добра ўмацаваныя калоніі. Занятак разбоем у Карыбскім моры стаў не столькі прыбытковым, колькі небяспечным. Гэта вымусіла значную частку карсараў перамясціць цэнтр сваёй актыўнасці ў Індыйскі акіян, дзе яны адыгрывалі істотную ролю да заканчэння Напалеонаўскіх войн.

## Асманская імперыя
Гл. ***Берберскія карсары***

## Спасылкі
*J. Franklin Jameson, Privateering and Piracy in the Colonial Period
*Johann Wilhelm von Archenholz, The history of the pirates, free-booters, or buccaneers of America
*Французскія карсары 

Катэгорыя:Злачыннасць
Катэгорыя:Ваенная гісторыя
Ігар Андрэевіч Кузьмянок

**Ігар Кузьмянок** (нар. , ) — беларускі футбаліст, абаронца гомельскага «Лакаматыва».

## Клубная кар’ера 
Пачаў займацца футболам у родным Жлобіне, а пазней трапіў у Гомельскае вучылішча алімпійскага рэзерву. З 2008 года гуляў за «Гомель», дзе стаў асноўным цэнтральным абаронцам.

У студзені 2013 года перайшоў у мінскае «Дынама». У мінскім клубе не здолеў замацавацца ў аснове, а ў чэрвені 2013 года да таго ж атрымаў траўму, з-за якой выбыў да восені. Пасля вяртання зноў апынуўся на лаўцы запасных. У выніку ў сакавіку 2014 года быў аддадзены ў арэнду ў салігорскі «Шахцёр». У складзе «Шахцёра» чаргаваўся на пазіцыі цэнтральнага абаронцы з Аляксеем Янушкевічам і Мікалаем Кашэўскім.

У студзені 2015 года вярнуўся ў склад «Дынама» з арэнды, але неўзабаве быў канчаткова выкуплены салігорскім клубам. Сезон 2015 пачаў на лаўцы запасных, але хутка вярнуў сабе месца ў аснове на пазіцыі цэнтральнага абаронцы.

У снежні 2016 года зноў стаў іграком «Дынама». У сезоне 2017 быў іграком ратацыі дынамаўцаў. У снежні 2017 года па заканчэнні кантракта пакінуў сталічны клуб, і ў студзені 2018 года вярнуўся ў «Шахцёр», падпісаўшы двухгадовы кантракт. У першай палове сезона 2018 звычайна гуляў у стартавым складзе, са жніўня стаў пераважна заставацца на лаўцы запасных, зрэдку выходзячы на замену, прыцягваўся таксама да дубліруючага складу.

Да сезона 2019 пачынаў рыхтавацца з «Шахцёрам», аднак у лютым не трапіў на чарговы збор каманды, цікавасць да абаронцы стала праяўляць «Тарпеда-БелАЗ». У сакавіку 2019 года разарваў пагадненне з «Шахцёрам» і падпісаў двухгадовы кантракт з «Тарпеда-БелАЗ». У сезоне 2019 года нячаста з’яўляўся на полі, толькі ў ліпені і верасні трывала гуляў у стартавым складзе. У студзені 2020 года па пагадненні бакоў пакінуў жодзінскі клуб.

У лютым 2020 года стаў трэніравацца з «Іслаччу» і неўзабаве падпісаў кантракт. Прапусціў пачатак сезона з-за траўмы, пасля замацаваўся ў стартавым складзе. У снежні 2020 года пакінуў «Іслач».

У студзені 2021 года падпісаў двухгадовы кантракт з «Гомелем». У 2021—2022 гадах гуляў мала, шмат прапусціў з-за траўм. У лютым 2023 года падоўжыў кантракт з клубам да канца сезона 2023. У студзені 2024 года пакінуў «Гомель» і неўзабаве стаў трэніравацца з гомельскім «Лакаматывам», у красавіку афіцыйны папоўніў склад клуба.

## Міжнародная кар’ера 
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі. Трапіў у склад зборнай, якая прымала ўдзел у Алімпійскіх гульнях у Лондане, быў там асноўным цэнтральным абаронцам.

## Дасягненні 
*   Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі (3): 2016, 2017, 2018
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі (4): 2011, 2013, 2014, 2015
*  Уладальнік Кубка Беларусі (3): 2011, 2014, 2022
*  Уладальнік Суперкубка Беларусі: 2012
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі: 2010

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Салігорск
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда-БелАЗ
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Катэгорыя:Ігракі ФК Лакаматыў Гомель
Катэгорыя:Футбалісты на летніх Алімпійскіх гульнях 2012 года
Томаш Новак

**Томаш Новак** (; нар. , Косцян, Польшча) — польскі футбаліст, паўабаронца клуба «Рэкорд» з Бельска-Бялы.

## Клубная кар’ера 
Гуляў за розныя польскія клубы. У сакавіку 2012 года перайшоў у «Гомель». Трывала трапляў у аснове гомельскага клуба. У сакавіку 2013 года вярнуўся ў Польшчу, стаўшы іграком клуба «ГКС Багданка», які ўлетку 2013 года вярнуў былую назву «Гурнік».

З 2016 па 2019 года гуляў за «Заглэмбе» з Сасноўца, а ў ліпені 2019 года далучыўся да «Падбяскідзя». У лютым 2021 года быў аддадзены ў арэнду ў клуб «Рэкорд» з чацвёртага дывізіёна, а летам перайшоў туды на трывалай аснове.

## Міжнародная кар’ера 
У 2010 годзе правёў тры матчы за нацыянальную зборную Польшчы.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Польшчы
Катэгорыя:Ігракі зборнай Польшчы па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Аміка Уронкі
Катэгорыя:Ігракі ФК Каня Гостынь
Катэгорыя:Ігракі ФК Карона Кельцы
Катэгорыя:Ігракі ФК Палонія Бытам
Катэгорыя:Ігракі ФК Гурнік Лэнчна
Катэгорыя:Ігракі ФК ЛКС Лодзь
Катэгорыя:Ігракі ФК Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Заглэмбе Сасновец
Катэгорыя:Ігракі ФК Падбяскідзе Бельска-Бяла
Катэгорыя:Ігракі ФК Рэкорд Бельска-Бяла
Андрэй Ігаравіч Шаракоў

**Андрэй Шаракоў** (нар. , ) — беларускі футбаліст, нападнік.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец мінскага РЦАП-БДУ, пачынаў кар’еру ў «Дарыдзе» і «Зорцы-ВА-БДУ», з 2004 года быў іграком брэсцкага «Дынама». У 2006—2009 гадах чатыры сезоны запар з’яўляўся найлепшым бамбардзірам свайго клуба: спачатку «Мікашэвічаў», потым «Тарпеда».

У 2009 годзе правёў палову сезона ў азербайджанскім «Сімургу». У 2010 годзе вярнуўся ў Беларусь, стаў іграком «Мінска».

У сезоне 2012 гуляў за «Гомель», а ў пачатку 2013 года перайшоў у мазырскую «Славію». Быў асноўным іграком мазырскага клуба. У жніўні 2013 года кантракт са «Славіяй» быў разарваны, і Шаракоў перайшоў у «Граніт».

У «Граніце» замацаваўся ў якасці асноўнага нападніка. Дапамог камандзе выйсці ў Вышэйшую лігу па выніках сезона 2014. У лютым 2015 года падоўжыў кантракт з «Гранітам». Улетку 2016 года пакінуў каманду з-за фінансавых праблем і падпісаў кантракт са сталічным «Промнем», якому дапамог заняць трэцяе месца ў Першай лізе.

У студзені 2017 пачаў падрыхтоўку да новага сезона з «Промнем», аднак у лютым пакінуў каманду. Неўзабаве далучыўся да бабруйскай «Белшыны», з якой у сакавіку падпісаў кантракт. Пакінуў бабруйскі клуб па заканчэнні сезона ў снежні 2017 года.

У ліпені 2018 года папоўніў склад другалігавай «Узды», дзе гуляў да канца года.

## Дасягненні 
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі: 2010
*  Уладальнік Суперкубка Беларусі: 2012
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі (2): 2002, 2014
*  Пераможца Другой лігі чэмпіянату Беларусі: 2000

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Дарыда
Катэгорыя:Ігракі ФК Энергетык-БДУ
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Брэст
Катэгорыя:Ігракі ФК Граніт Мікашэвічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда-БелАЗ
Катэгорыя:Ігракі ФК Сімург
Катэгорыя:Ігракі ФК Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Славія Мазыр
Катэгорыя:Ігракі ФК Прамень Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына
Катэгорыя:Ігракі ФК Узда
Чорнае (возера, Докшыцкі раён)

**Чо́рнае возера** — возера ў Беларусі, у Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Патачанка (прыток ракі Сэрвач), за 26 км на захад ад горада Докшыцы, за 1 км на поўдзень ад вёскі Замошша

Плошча паверхні возера 0,28 км². Найбольшая глыбіня 2,4 м. Даўжыня 0,66 км, найбольшая шырыня 0,64 км. Даўжыня берагавой лініі 2,04 км. Аб’ём вады 0,38 млн м³. Плошча вадазбору 5,9 км².

Катлавіна возера рэшткавага тыпу. Схілы катлавіны невыразныя. Дно выслана сапрапелем. Зарастае. Меліярацыйным каналам і праз раку Патачанка злучана з возерам Станіслаўскае.

У возеры водзяцца шчупак, лешч, лінь, плотка, карась і іншыя віды рыб.

## Літаратура 
* 
* Блакітны скарб Беларусі: энцыклапедыя / рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн., 2007.
* 
* 
* Ліст карты N-35-43 Выданне 1981 года.

## Спасылкі 
* Общая характеристика озёр Витебской области // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь»  
* Морфометрические параметры озёр Витебской области // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь»  

Катэгорыя:Азёры Докшыцкага раёна
Катэгорыя:Басейн Сэрвачы (прыток Віліі)
Руслан Анатолевіч Капанцоў

**Руслан Капанцоў** (нар. , ) — беларускі футбаліст, брамнік клуба «Горкі».

## Кар’ера 
### Клубная 
Гуляў у розных клубах, пераважна ў магілёўскім «Дняпро». З клубам атрымаў бронзавы медаль чэмпіянату 2009, а на наступны год паспяхова гуляў у Лізе Еўропы. У студзені 2011 года перайшоў у бабруйскую «Белшыну». Па заканчэнні сезону 2012 пакінуў клуб.

Першую палову 2013 года прапусціў, аднаўляючыся ад траўмы. У верасні 2013 года дзеля падтрымання формы стаў іграком пінскай «Хвалі», дзе атрымаў ігравую практыку.

У студзені 2014 года падпісаў кантракт з салігорскім «Шахцёрам». У салігорскім клубе быў другім брамнікам пасля Артура Каценкі. У маі 2014 года атрымаў траўму і перастаў трапляць у заяўку салігорскага клуба. У ліпені 2014 года пакінуў «Шахцёр», так і не згуляўшы ніводнага матчу за гэты клуб.

У лютым 2015 года вярнуўся ў магілёўскі «Дняпро», які па выніках сезону 2014 выбыў у Першую лігу. У складзе «Дняпро» стаў чаргавацца з Уладзімірам Журавым. У лютым 2016 года падоўжыў кантракт з магіляўчанамі. У сезоне 2016 саступіў месца ў аснове маладому Паўлу Паўлючэнку, толькі ў канцы сезону стаў часцей з’яўляцца ў складзе. У сезоне 2017 быў другім брамнікам каманды пасля Ігара Даўгялы.

У студзені 2018 года па заканчэнні кантракта пакінуў магілёўскі клуб і неўзабаве стаў іграком «Белшыны». У першай палове сезону 2018 быў асноўным брамнікам, але пазней стаў часцей заставацца на лаўцы запасных. Па заканчэнні сезону 2018 пкінуў бабруйскі клуб.

У красавіку 2019 года быў заяўлены за «Горкі».

### Міжнародная 
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі (да 21 года).

## Дасягненні 
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі (2): 2003, 2009
*  Уладальнік Кубка Беларусі (2): 2003, 2014

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбольныя варатары
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Горкі
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына
Катэгорыя:Ігракі ФК Дняпро Магілёў
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Салігорск
Катэгорыя:Ігракі ФК Хваля Пінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Вейна
Катэгорыя:Ігракі ФК Дняпро-2 Магілёў
Аляксандр Аляксандравіч Шагойка

**Аляксандр Шагойка** (нар. , ) — беларускі футбаліст (абаронца) і трэнер. У цяперашні час працуе трэнерам у клубе «Энергетык-БДУ».

## Клубная кар’ера 
Пачаў кар’еру ў Мінску, потым гуляў у Бабруйску і Гомелі, правёў два сезона на Украіне.

З 2010 года выступаў за бабруйскую «Белшыну», з 2011 года з’яўляўся яе капітанам. У камандзе звычайна выступаў на пазіцыі правага абаронцы. У снежні 2013 года падоўжыў кантракт з «Белшынай» на два гады. Выдатна правёў сезон 2015, у якім адгуляў ад пачатку да канца ўсе матчы чэмпіянату, дапамог «Белшыне» заняць высокае чацвёртае месца, а сам з 8 галявымі перадачамі стаў адным з найлепшых асістэнтаў чэмпіянату.

У студзені 2016 года стала вядома, што новае кіраўніцтва «Белшыны» плануе развітацца з большай часткай ігракоў, у тым ліку і Шагойкам. 4 лютага было абвешчана аб пераходзе абаронцы ў «Іслач». У складзе «Іслачы» стаў асноўным апорным паўабаронцам, па выніках сезона быў прызнаны найлепшым іграком каманды.
 
У студзені 2017 года цікавасць да Шагойкі праяўляў «Слуцк», аднак абаронца падоўжыў кантракт з «Іслаччу». У сезоне 2017 заставаўся іграком асновы, спачатку ў якасці апорнага паўабаронцы, пазней стаў гуляць у абароне. У студзені 2018 года падоўжыў пагадненне з клубам яшчэ на год. Сезон 2019 пачынаў у стартавым складзе, а са жніўня часцей стаў заставацца на лаўцы запасных. У снежні 2019 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Іслач».

## Міжнародная кар’ера 
Правёў чатыры гульні ў складзе нацыянальнай зборнай Беларусі.

## Трэнерская кар’ера 
У лютым 2020 года завяршыў кар’еру і стаў трэнерам у юнацкай (U-14) зборнай Беларусі. Пазней узначальваў таксама каманду 2005 года нарадэжння ў Акадэміі АБФФ.

У ліпені 2022 года ўвайшоў у трэнерскі штаб асноўнай каманды «Іслачы», дзе працаваў да снежня 2022 года.

У студзені 2023 года стаў трэнерам у дзяржынскім «Арсенале». У ліпені 2023 года разам з усім трэнерскім штабам пакінуў клуб. У кастрычніку 2023 года пачаў працаваць у «Энергетыку-БДУ». У студзені 2024 года разглядаўся як кандыдат на пасаду галоўнага трэнера «Смаргоні», аднак не дамовіўся з клубам і вярнуўся ў «Энергетык-БДУ».

У лістападзе 2023 года атрымаў трэнерскую ліцэнзію катэгорыі A.

## Дасягненні 
*   Чэмпіён Беларусі (2): 2001, 2003
*   Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі: 2007
*  Уладальнік Кубка Беларусі (2): 1999, 2001
*  У спісе 22 найлепшых футбалістаў чэмпіянату Беларусі (5): 2003, 2006, 2007, 2013, 2015

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Беларусі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Рэал Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына-2
Катэгорыя:Ігракі ФК Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Крыўбас Крывы Рог
Катэгорыя:Ігракі ФК Іслач
Катэгорыя:Футбольныя трэнеры Беларусі
Аляксандр Іванавіч Быліна

**Аляксандр Быліна** (нар. , ) — беларускі футбаліст (абаронца) і трэнер. У цяперашні час працуе трэнерам у штабе мінскага «Дынама».

## Клубная кар’ера 
Пачынаў кар’еру ў мінскіх клубах, потым гуляў за «Шахцёр» і «Граніт». З 2010 года выступаў за бабруйскую «Белшыну», у 2011 годзе замацаваўся ў асноўным складзе бабруйскага клуба.

У студзені 2013 года перайшоў у «Дняпро», дзе стаў іграком асновы. Выступаў на пазіцыі флангавага (левага або правага) абаронцы. Ліпень 2013 года прапусціў з-за траўмы, пазней вярнуўся ў асноўны склад.

У студзені 2014 года падпісаў кантракт са «Слуцкам». У слуцкім клубе стаў асноўным левым абаронцам. У снежні 2014 года кантракт са «Слуцкам» быў разарваны.

З пачатку 2015 года трэніраваўся разам з «Зоркай-БДУ». У красавіку падпісаў кантракт з гэтым клубам. У «Зорцы-БДУ» быў іграком асновы.

У студзені 2016 года вярнуўся ў «Слуцк», дзе зноў стаў выступаць у якасці левага абаронцы. Сезон 2017 пачынаў у аснове, але пазней страціў месца ў складзе. Па заканчэнні сезона ў лістападзе 2017 года разарваў кантракт са «Слуцкам».

У пачатку 2018 года трэніраваўся з «Крумкачамі», а ў сакавіку — з клубам «Ашмяны-БДУФК». Аднак пазней, пасля таго як «Крумкачы», не атрымаўшы ліцэнзіі для ўдзелу ў Вышэйшай лізе, заявіліся ў Другую, Быліна зноў далучыўся да сталічнай каманды. Па выніках сезона 2018 дапамог «Крумкачам» выйсці ў Першую лігу. У студзені 2019 года падоўжыў кантракт з клубам, які змяніў афіцыйную назву на НФК. У пачатку сезона 2019 амаль не з’яўляўся на полі, з ліпеня стаў часцей выхадзіць у складзе. У студзені 2020 года пакінуў НФК.

У лютым 2020 года стала вядома, што Аляксандр Быліна пачынае працаваць у структуры мінскага «Дынама» ў якасці селекцыянера.

У 2021 годзе ў якасці аматара выступаў за «Брэстжылбуд» у Другой лізе, правёў 1 матч.

## Трэнерская кар’ера 
У студзені 2022 года ўвайшоў у трэнерскі штаб мінскага «Дынама» ў якасці трэнера-аналітыка.

## Дасягненні 
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі (2): 2005, 2007
*  Уладальнік Кубка Беларусі: 2005

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Брэстжылбуд
Катэгорыя:Ігракі ФК Крумкачы Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Слуцк
Катэгорыя:Ігракі ФК Энергетык-БДУ
Катэгорыя:Ігракі ФК Дняпро Магілёў
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына
Катэгорыя:Ігракі ФК Граніт Мікашэвічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Салігорск
Катэгорыя:Ігракі ФК Партызан Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК РШВСМ-Алімпія
Катэгорыя:Футбольныя трэнеры Беларусі
Ігар Анатолевіч Лісіца

**Ігар Лісіца** (нар. , ) — беларускі футбаліст, паўабаронца.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец лідскага футбола, у 2006—2008 гадах гуляў за гродзенскі «Нёман». Пачынаючы з 2009 года выступаў за «Белшыну», дзе стаў адным з асноўных ігракоў. Звычайна выступаў на пазіцыі цэнтральнага або флангавага паўабаронцы. У жніўні 2014 года пакінуў бабруйскі клуб і неўзабаве зноў стаў іграком гродзенскага «Нёмана». У «Нёмане» неўзабаве замацаваўся на пазіцыі правага паўабаронцы.

У лютым 2016 года пасля прагляду падпісаў кантракт з мікашэвіцкім «Гранітам», дзе пазней замацаваўся ў аснове. У ліпені 2016 года перайшоў у «Віцебск», дзе стаў асноўным левым абаронцам. У лютым 2017 года накіраваўся на прагляд у «Нафтан» і ў выніку падпісаў кантракт з наваполацкім клубам. У складзе «Нафтана» стаў іграком асновы, выступаў у якасці флангавага абаронцы, аднак не здолеў выратаваць каманду ад вылету ў Першую лігу.

Са студзеня 2018 года на працягу двух месяцаў праходзіў прагляд у сталічных «Крумкачах», аднак на клуб была накладзена забарона на рэгістрацыю новых ігракоў, і ў сакавіку 2018 года паўабаронца падпісаў пагадненне з «Лідай», дзе замацаваўся ў аснове. У студзені 2019 года стаў іграком жыткавіцкага ЮАС, аднак ужо ў сакавіку разарваў пагадненне з ЮАС і зноў стаў іграком «Ліды».

У студзені 2020 года па справе аб дагаварных матчах быў дыскваліфікаваны АБФФ на тры гады. Аднак, яшчэ ў лютым у складзе «Ліды» прымаў удзел у таварыскіх матчах. У ліпені 2020 года па выніках крымінальнай справы быў прысуджаны да 2 гадоў абмежавання волі.

## Дасягненні 
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі: 2009

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Ліда
Катэгорыя:Ігракі ФК Нёман Гродна
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына
Катэгорыя:Ігракі ФК Граніт Мікашэвічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Віцебск
Катэгорыя:Ігракі ФК Нафтан
Віктар Уладзіміравіч Мельнік

**Віктар Мельнік** (нар. 11 жніўня 1980, Кіеў) — украінскі футбаліст, паўабаронца.

## Клубная кар’ера 
Гуляў за розныя клубы ва Украіне. У лютым 2011 года перайшоў у бабруйскую «Белшыну». У канцы 2012 года пакінуў бабруйскі клуб. У чэрвені 2013 года стаў іграком харкаўскага «Геліяса». З лета 2014 года выступаў за аматарскія клубы.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Украіны
Катэгорыя:Ігракі ФК Металург Запарожжа
Катэгорыя:Ігракі ФК Спартак Івана-Франкоўск
Катэгорыя:Ігракі ФК Абалонь Кіеў
Катэгорыя:Ігракі ФК Металіст Харкаў
Катэгорыя:Ігракі ФК Валынь Луцк
Катэгорыя:Ігракі ФК Крыўбас Крывы Рог
Катэгорыя:Ігракі ФК Чарнаморац Адэса
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына
Катэгорыя:Ігракі ФК Геліяс Харкаў
Аляксей Пятровіч Тупчы

**Аляксей Тупчы** (нар. , Пэрвамайск, Мікалаеўская вобласць, УССР) — украінскі футбаліст, паўабаронца.

## Клубная кар’ера 
Пачаў кар’еру на Украіне, але ўжо ў маладым узросце апынуўся ў магілёўскім «Дняпры». З клубам атрымаў бронзавы медаль чэмпіянату 2009, а на наступны год гуляў у Лізе Еўропы.

Сезон 2011 правёў у «Віцебску». У студзені 2012 года перайшоў у бабруйскую «Белшыну», а ў жніўні таго ж года папоўніў склад «Гомеля».

У студзені 2013 года вярнуўся ў «Дняпро». Сезон пачынаў на лаўцы запасных, але потым замацаваўся ў аснове на пазіцыі апорнага паўабаронцы.

У студзені 2014 года перайшоў у салігорскі «Шахцёр». Распачынаў сезон як асноўны апорны паўабаронца, але ўжо ў матчы другога тура супраць «Слуцка» (5 красавіка 2014 года) атрымаў цяжкую траўму. Аднавіўся ад траўмы ў жніўні 2014 года, але застаўшуюся частку чэмпіянату пераважна гуляў за дубль.

У студзені 2015 года пакінуў «Шахцёр» і неўзабаве апынуўся на праглядзе ў «Дняпры». У лютым 2015 падпісаў кантракт з магіляўчанамі. Перад пачаткам сезона быў абраны капітанам каманды.

У студзені 2016 года стаў іграком «Гарадзеі», якая выйшла ў Вышэйшую лігу. У складзе «Гарадзеі» замацаваўся ў аснове ў якасці апорнага паўабаронцы. У снежні 2016 года падоўжыў кантракт з «цукровымі». Сезон 2017 пачынаў у стартавым складзе, але пазней страціў месца ў аснове. 

У ліпені 2017 года зноў далучыўся да магілёўскага «Дняпра», дзе замацаваўся на пазіцыі апорнага паўабаронцы. У студзені 2018 года пакінуў магілёўскі клуб і неўзабаве стаў іграком «Белшыны». У студзені 2019 года падоўжыў кантракт з бабруйскім клубам, аднак у сакавіку пакінуў яго і неўзабаве далучыўся да «Горак», у складзе гэтага клуба правёў сезон 2019 у Другой лізе.

У лютым 2020 года стаў іграком «Оршы», гуляў за клуб да канца сезона 2020.

У красавіку 2021 года пераехаў жыць у ЗША.

## Дасягненні 
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі (2): 2009, 2014
*  Уладальнік Кубка Беларусі: 2014

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Украіны
Катэгорыя:Ігракі ФК Орша
Катэгорыя:Ігракі ФК Горкі
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына
Катэгорыя:Ігракі ФК Дняпро Магілёў
Катэгорыя:Ігракі ФК Гарадзея
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Салігорск
Катэгорыя:Ігракі ФК Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Віцебск
Аляксей Васілевіч Цімашэнка

**Аляксей Цімашэнка** (нар. , ) — беларускі футбаліст, паўабаронца.

## Клубная кар’ера 
Пачаў кар’еру ў «Гомелі», пасля аддаваўся ў арэнду ў рэчыцкі «Ведрыч-97». У 2008 годзе вярнуўся ў гомельскі клуб.

У ліпені 2011 года атрымаў траўму і выбыў да канца сезона 2011. Пасля вяртання ў сезоне 2012 ужо не меў трывалага месца ў аснове і ў жніўні 2012 года быў аддадзены ў арэнду ў бабруйскую «Белшыну».

У лютым 2013 года канчаткова пакінуў Гомель і стаў іграком мазырскай «Славіі», дзе стаў трывалым іграком асновы. Звычайна гуляў на пазіцыі правага паўабаронцы, часам выступаў у якасці абаронцы. Правёў за мазырскі клуб усе 32 матчы чэмпіянату, але не здолеў выратаваць каманду ад вылету ў Першую лігу.

У студзені 2014 года зноў апынуўся ў «Белшыне», дзе стаў асноўным правым  паўабаронцам. У кастрычніку 2014 года не гуляў з-за траўмы, у лістападзе 2014 года вярнуўся ў аснову.

У сакавіку 2015 года перайшоў у мікашэвіцкі «Граніт». Замацаваўся ў асноўным складзе мікашэвічцаў, выкарыстоўваўся на розных пазіцыях — ад абаронцы да нападніка. Па заканчэнні сезона 2015 з’явілася інфармацыя аб цікавасці да Цімашэнкі з боку мінскага «Дынама», аднак Аляксей у студзені 2016 года накіраваўся на прагляд у салігорскі «Шахцёр» і неўзабаве падпісаў кантракт з гэтым клубам. Аднак, замацавацца ў аснове гарнякоў не здолеў і на полі з’яўляўся эпізадычна. Па заканчэнні сезона 2016 пакінуў Салігорск.

У студзені 2017 года стаў іграком «Віцебска». Пачынаў сезон 2017 у аснове каманды, выступаў пераважна на пазіцыі левага абаронцы, пазней стаў радзей з’яўляцца на полі. Па заканчэнні сезона пакінуў віцебскую каманду і ў лютым 2018 года перайшоў у «Слуцк». У складзе слуцкай каманды замацаваўся ў стартавым складзе. У снежні 2018 года падоўжыў кантракт са «Слуцкам». Прапусціў пачатак сезона 2019, пазней вярнуў месца ў стартавым складзе, у ліпені не гуляў з-за траўмы, пазней стаў з’яўляцца на полі эпізадычна. У снежні 2019 года кантракт са «Слуцкам» быў разарваны.

У студзені 2020 года папоўніў склад рэчыцкага «Спадарожніка». Спачатку трывала гуляў у стартавым складзе, пасля стаў часам выхадзіць на замену. Па выніках сезона 2020 дапамог рэчыцкаму клубу выйсці ў Вышэйшую лігу.

У пачатку 2021 года далучыўся да гомельскага «Лакаматыва». Спачатку часцей выхадзіў на замену, а з ліпеня замацаваўся ў стартавым складзе каманды. У лютым 2022 года падоўжыў пагадненне з клубам. У сезоне 2022 стаў радзей з’яўляцца на полі. Па яго заканчэнні пакінуў клуб.

## Дасягненні 
*   Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі: 2016
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі: 2011
*  Уладальнік Кубка Беларусі: 2011
*  Уладальнік Суперкубка Беларусі: 2012
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі (2): 2010, 2020

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Рэчыца-2014
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына
Катэгорыя:Ігракі ФК Славія Мазыр
Катэгорыя:Ігракі ФК Граніт Мікашэвічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Салігорск
Катэгорыя:Ігракі ФК Віцебск
Катэгорыя:Ігракі ФК Слуцк
Катэгорыя:Ігракі ФК Спадарожнік Рэчыца
Катэгорыя:Ігракі ФК Лакаматыў Гомель
Мікалай Мікалаевіч Бранфілаў

**Мікалай Бранфілаў** (нар. , ) — беларускі футбаліст (абаронца) і трэнер. У цяперашні час працуе трэнерам у штабе клуба «Энергетык-БДУ».

## Клубная кар’ера 
Пачаў кар’еру ў мінскай школе «Змена», пасля гуляў у розных клубах, у тым ліку ў Польшчы на працягу 2003—2006 гадоў. У снежні 2009 года падпісаў кантракт з бабруйскай «Белшынай», якая вярнулася ў Вышэйшую лігу. У студзені 2013 года перайшоў у «Нафтан», аднак у верасні разарваў кантракт з «Нафтанам» і завяршыў кар’еру іграка.
 
## Міжнародная кар’ера 
Згуляў два матчы за нацыянальную зборную.

## Трэнерская кар’ера 
Пасля заканчэння прафесійнай кар’еры некаторы час выступаў на аматарскім узроўні, а ў пачатку 2014 года прыняў прапанову ўзначаліць мінскае «Тарпеда». Вывеў сталічны клуб у Першую лігу па выніках сезона 2015. У пачатку 2016 года стала вядома, што Бранфілаў пакінуў пасаду галоўнага трэнера аўтазаводцаў. У красавіку 2016 года ўзначаліў «Клецк», які прывёў да трэцяга месца ў Другой лізе 2016, аднак каманда адмовілася пераходзіць у Першую лігу.

У сакавіку 2017 года стаў галоўным трэнерам «Асіповічаў», але меней чым праз месяц пакінуў пасаду і далучыўся да трэнерскага штаба мінскага «Энергетыка-БДУ».

У студзені 2019 года быў прызначаны галоўным трэнерам мікашэвіцкага «Граніта». У чэрвені таго ж года быў адпраўлены ў адстаўку.

У кастрычніку 2020 года ўзначаліў «Оршу». Пакінуў пасаду галоўнага трэнера ў верасні 2021 года.

У лютым 2022 года зноў стаў трэнерам у «Энергетыку-БДУ».

## Дасягненні 
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі: 2007
*  Пераможца Другой лігі чэмпіянату Беларусі: 1996

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі зборнай Беларусі па футболе
Катэгорыя:Ігракі ФК Нафтан
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда-БелАЗ
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Салігорск
Катэгорыя:Ігракі ФК Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Падбяскідзе Бельска-Бяла
Катэгорыя:Ігракі ФК Радамяк Радам
Катэгорыя:Ігракі ФК Вісла Плоцк
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК БАТЭ
Катэгорыя:Ігракі ФК Мінск
Катэгорыя:Футбольныя трэнеры Беларусі
Катэгорыя:Трэнеры ФК Орша
Катэгорыя:Трэнеры ФК Граніт Мікашэвічы
Катэгорыя:Трэнеры ФК Асіповічы
Катэгорыя:Трэнеры ФК Клецк
Катэгорыя:Трэнеры ФК Тарпеда Мінск
Дзяніс Юр’евіч Яхно

**Дзяніс Яхно** (нар. , ) — беларускі футбаліст, нападнік гомельскага «Лясгаса».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец «Гомеля», гуляў за моладзевую каманду, потым стаў выступаць за дубль. У сезоне 2010 у Першай лізе згуляў чатыры матчы за асноўную каманду (выхадзіў на замену) і яшчэ адзін матч у Кубку (у выніку выйграў гэты трафей).

У сезоне 2013 стаў прыцягвацца да асноўнай каманды, але ў ліпені 2013 года атрымаў траўму і выбыў да канца сезона.

У лютым 2014 года быў аддадзены ў арэнду ў «Гарадзею». У ліпені 2014 года пакінуў гэты клуб і неўзабаве стаў іграком «Гомельчыгунтранса». У стане «чыгуначнікаў» стаў трывала гуляць у аснове.

У снежні 2014 года, па заканчэнні тэрміну арэнды, вярнуўся ў «Гомель». Значную частку сезона 2015 прапусціў з-за траўм, у чэмпіянаце згуляў усяго ў 6 матчах. У сезоне 2016, калі каманда гуляла ў Першай лізе, зноў доўгі час не гуляў з-за траўмы, толькі ў канцы сезона стаў з’яўляцца на полі. У пачатку 2017 года пакінуў каманду.

У жніўні 2017 года стаў іграком «Асіповічаў». У студзені 2018 года пачаў трэніравацца з рэчыцкім «Спадарожнікам» і ў сакавіку афіцыйна стаў іграком клуба.

У студзені 2019 года перайшоў у гомельскі «Лакаматыў», аднак не быў заяўлены на сезон 2019. У пачатку 2020 года далучыўся да светлагорскага «Хіміка», дзе трывала выступаў у аснове.

У красавіку 2021 года стаў іграком гомельскага «Паперпрама», пакінуў каманду ў сакавіку 2022 года і неўзабаве далучыўся да гомельскага «Лясгаса».

## Міжнародная кар’ера 
Выступаў за моладзевую зборную Беларусі на Кубку Садружнасці 2012 у Санкт-Пецярбургу (правёў усе 6 матчаў). 10 верасня 2012 года ўдзельнічаў у адборачным матчы моладзевага Еўра-2013 супраць Сан-Марына.

## Дасягненні 
*  Уладальнік Кубка Беларусі: 2011
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі (2): 2010, 2016

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Лясгас Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Паперпрам Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Хімік Светлагорск
Катэгорыя:Ігракі ФК Спадарожнік Рэчыца
Катэгорыя:Ігракі ФК Асіповічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Лакаматыў Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Гарадзея
Ігар Міхайлавіч Мальцаў

**Ігар Міхайлавіч Мальцаў** (нар. , Першамайскі, Лідскі раён) — беларускі футбаліст, абаронца.

## Кар’ера 
### Клубная 
Доўгі час гуляў за мінскі МТЗ-РІПА, з 2005 года быў іграком асноўнага складу.

У 2010 годзе апынуўся ў «Гомелі», дзе стаў асноўным абаронцам. У сезоне 2011 страціў месца ў аснове і ў ліпені 2011 года быў аддадзены ў арэнду бабруйскай «Белшыне».

У студзені 2012 года падпісаў кантракт з «Белшынай», але ў жніўні таго ж года перайшоў у «Гарадзею». У складзе «Гарадзеі» замацаваўся на пазіцыі асноўнага левага абаронцы. У Першай лізе 2014 стаў адзіным палявым іграком, які правёў ад пачатку да канца ўсе матчы.

У студзені 2015 года падоўжыў кантракт з «Гарадзеяй». Па выніках сезону 2015 дапамог «цукровым» выйсці ў Вышэйшую лігу. У студзені 2016 года пакінуў клуб.

У лютым 2016 года прыбыў на прагляд у мазырскую «Славію» і ў неўзабаве падпісаў кантракт. Стаў асноўным левым абаронцам мазырскага клуба. Па заканчэнні сезону 2016 стала вядома, што Мальцаў пакідае «Славію» і завяршае кар’еру.

### Міжнародная 
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі.

## Дасягненні 
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі (2): 2005, 2008
*  Уладальнік Кубка Беларусі (3): 2005, 2008, 2011
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі: 2010

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Славія Мазыр
Катэгорыя:Ігракі ФК Гарадзея
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына
Катэгорыя:Ігракі ФК Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Партызан Мінск