open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Забастоўка

, *Стачка* (1910)]]
**Забастоўка**, **стачка**, **страйк** — калектыўнае спыненне працы работнікамі з мэтай задавальнення сваіх патрабаванняў. Праводзяцца ў розных формах: папераджальная, салідарнасці, на адным прадпрыемстве, агульная і інш.

## Віды 
* Сімвалічныя забастоўкі
** Забастоўкі пратэсту
** Хуткі адыход (забастоўкі без папярэджвання)
* Сельскагаспадарчыя забастоўкі
** Сялянскія забастоўкі
** Забастоўкі работнікаў сельскай гаспадаркі
* Забастоўкі асаблівых груп
** Адмаўленне ад прымусовай працы
** Забастоўкі вязняў
** Забастоўкі рамеснікаў
** Прафесійныя забастоўкі
* Звычайныя прамысловыя забастоўкі
** Забастоўкі штата служачых
** Прамысловыя забастоўкі
** Забастоўкі салідарнасці
* Абмежаваныя забастоўкі
** Частковыя забастоўкі
** «Бамперныя» (выбарачныя, пачарговыя) забастоўкі
** Паніжэнне тэмпаў працы
** Праца «строга паводле інструкцыі»
** Нявыхад «па хваробе»
** Забастоўкі праз звальненне
** Абмежаваныя забастоўкі
** Выбарачныя забастоўкі
* Шматгаліновыя забастоўкі
** Забастоўкі з распаўсюджваннем
** Усеагульныя забастоўкі
* Спалучэнне забастовак і эканамічнага закрыцця прадпрыемстваў
** Спыненне працы і гандлю («хартал»)
** Спыненне ўсёй эканамічнай дзейнасці.

## Гісторыя 
Першая ў гісторыі Еўропы забастоўка адбылася ў 1345 годзе ў Фларэнцыі. У XVI-XVIII стагоддзях стачкі суправаджаліся палітычнымі патрабаваннямі і ўзброенай барацьбой (Ліёнскія паўстанні 1831 і 1834 гадоў, Сілескае паўстанне (1844)). Найбольшая палітычная стачка І паловы XIX ст. адбылася ў красавіку 1820 г. ў Брытаніі. Цягам 19 ст. з’явілася заканадаўства аб стачках. У 1896—1905 гадах у ЗША адбылося 21 950 стачак. У Еўропе найбольш стачак адбылося ў Германіі ў 1900—1907 гг. — 14 790.

## Беларусь 
У 19 ст. у Беларусі адбыліся першыя мясцовыя абарончыя забастоўкі. У пачатку 20 стагоддзя яны сталі наступальнымі. У 1903 г. адбылося 20 палітычных забастовак, за 2 месяцы 1904-га — 17.  У кастрычніку 1905 праходзіла ўсеагульная палітычная стачка, што ахапіла Баранавічы, Брэст, Оршу, Гомель, Лунінец, Пінск, усе прадпрыемствы, пошту і тэлеграф у Мінску і сельскагаспадарчых працаўнікоў у 25 з 35 паветаў Беларусі. У 1927—1928 гадах у Заходняй Беларусі (Беласток, Брэст, Ліда, Маладзечна, Наваградак і Пінск) было 370 гаспадарчых стачак, што спалучаліся з барацьбой за народнае вызваленне. У 1932—1933 гадах ладзіўся страйк у Белавежскай пушчы. У 1935—1939 гадах адбылося Нарачанскае выступленне рыбакоў. У красавіку 1990 г. у Гомелі і ў красавіку 1991 г. у Мінску ладзіліся забастоўкі супраць урада СССР. 15 снежня 1992 г. з’явілася беларускае заканадаўства аб стачках.

Цягам апошняга тыдня чэрвеня 2013 года гандляры рынкаў і гандлёвых цэнтраў, якія складалі 70% індывідуальных прадпрымальнікаў Беларусі, правялі стачку. Прычынай паслужыла ўвядзенне абавязку мець пасведчанні якасці ад вытворцаў замежных тавараў, што прадугледжваў новы тэхнічны рэгламент Мытнага саюза Беларусі, Казахстана і Расіі.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Акцыі пратэсту
Катэгорыя:Праца
Катэгорыя:Актывізм
Катэгорыя:Палітычныя падзеі
Катэгорыя:Палітыка
Катэгорыя:Канфлікты
Катэгорыя:Эканамічныя крызісы
*
Хілок (рака)

**Хіло́к** (, , ) — рака ў Расіі, у Забайкаллі, у Забайкальскім краі і Рэспубліцы Бурація, правы прыток ракі Селенга.

Даўжыня ракі 840 км. Плошча вадазбору 38 500 км². Сярэдні расход вады за 22 км ад вусця складае 96,3

Каля ракі знаходзіцца горад Хілок.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Государственный водный реестр РФ
* Энциклопедия Забайкалья
* [В. В., Алексеевский Н. И.* Хилок // Научно-популярная энциклопедия «Вода России»](http://water-rf.ru/Водные_объекты/685/Хилок *Иванов) 

Катэгорыя:Рэкі Забайкальскага края
Катэгорыя:Рэкі Бураціі
Катэгорыя:Басейн Енісея
Васіль Савіч Дрыбінцаў

{{Палітык
|Імя              = Васіль Савіч Дрыбінцаў
|Выява            = Vasily S. Dribintsev.jpeg
|Шырыня           = 255px
|Дата нараджэння  = 
|Месца нараджэння = 
|Дата смерці      = 
|Месца смерці     =
|Грамадзянства    = 
|Адукацыя         = 
|Партыя           = 
|Род дзейнасці    = член IV Дзяржаўнай думы ад Магілёўскай губерні
|Узнагароды       = {
  3-й ст.
}
}}
**Васіль Савіч Дрыбінцаў** (27 лютага 1864 — 25 красавіка 1926, Панчава) — рускі грамадскі дзеяч і палітык, член IV Дзяржаўнай думы ад Магілёўскай губерні.

## Біяграфія 
Старавер-паповец. З купецкай сям’і, патомны ганаровы грамадзянін. Землеўладальнік Рагачоўскага павета (4200 дзесяцін, з іх 2500 пры маёнтку Дуравічы).

Пасля заканчэння Навазыбкаўскага рэальнага вучылішча дапамагаў бацьку ў гандлі лесам і хлебам. У 1890 годзе пасяліўся ў Дуравічах, дзе заняўся сельскай гаспадаркай і грамадскай дзейнасцю.

Быў галосным Магілёўскага губернскага камітэта па справах земскай гаспадаркі (з 1903), ганаровым міравым суддзёй па Рагачоўскаму павету (з 1904) і Гомельскаму павету (з 1910), ганаровым папячыцелем Рагачоўскай настаўніцкай семінарыі. Быў членам землеўпарадкавальнай камісіі і старшынёй таварыства сельскай гаспадаркі. У 1911 годзе, з увядзеннем земства ў Заходнім краі, быў абраны старшынёй Рагачоўскай павятовай земскай управы і захаваў гэтую пасаду пасля абрання ў Думу.

У 1912 годзе быў абраны членам Дзяржаўнай думы ад Магілёўскай губерні. Уваходзіў у фракцыю акцябрыстаў, пасля яе расколу — у групу земцаў-акцябрыстаў. Уваходзіў у Савет старэйшын Думы. Быў таварышам старшыні фінансавай камісіі, а таксама членам камісій: па народнай адукацыі, па мясцовым самакіраванні, па стараверскіх справах і аб святкаванні 300-годдзя дому Раманавых. Быў членам Прагрэсіўнага блока.

У гады Першай сусветнай вайны ўдзельнічаў у працы Усерасійскага земскага саюза. 9 сакавіка 1917 года, пасля Лютаўскай рэвалюцыі, быў прызначаны камісарам Часовага камітэта Дзяржаўнай думы і Часовага ўрада ў Магілёўскай губерні. 4 мая 1917 года ўвайшоў у склад Нарады для распрацоўкі фінансавага плана пераўтварэння пад старшынствам міністра фінансаў.

Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі — у эміграцыі ў Югаславіі. Жыў у Панчаве.

Памёр у 1926 годзе ў панчаўскім шпіталі. Быў жанаты.

## Узнагароды 
* Ордэн Святой Ганны 3-й ступені (1913).

## Літаратура 
* 4-й созыв Государственной думы:Худож. фототип. альбом с портретами и биографиями. — СПб.: Изд. Н. Н. Ольшанскаго, 1913.
* Государственная дума Российской империи: 1906-1917 . — М.: РОССПЭН, 2008.
* Незабытые могилы: российское зарубежье: некрологи 1917-1997: в 6 т./ Российская гос. б-ка. Отд. лит. рус. зарубежья ; сост. В. Н. Чуваков ; под ред. Е. В. Макаревич. М.: Пашков дом, 1999. — Т.2: Г—З. — С. 425. — 647с. — 1000 экз.— ISBN 5-7510-0170-2 (т.2).

Катэгорыя:Рускія эмігранты першай хвалі ў Югаславіі
Катэгорыя:Члены Дзяржаўнай думы Расійскай імперыі IV склікання
Катэгорыя:Члены Дзяржаўнай думы Расійскай імперыі ад Магілёўскай губерні
Дарваза

**Дарваза** ( ад  [дарваза] — «вароты») — газавы кратар у цэнтральным Туркменістане, у якім больш за 40 гадоў палае прыродны газ, што выходзіць з нетраў зямлі. Вядомы пад назвай «Вароты ў пекла»

## Геаграфія 
Кратар знаходзіцца непадалёк ад вёскі Дарваза, за 260 км на поўнач ад Ашгабада, у самым сэрцы Каракумскай пустыні. Асадкавыя пароды ў гэтых мясцінах утрымліваюць вялізныя запасы прыроднага газу, што ў кратары выходзіць на паверхню зямлі і гарыць яркім аранжавым полымем. Кіпенне бруду і шуганне языкоў полымя ствараюць фантастычнае відовішча. Дыяметр кратара складае 60–70 м, глыбіня — 20 м. Непадалёк ад Дарвазы знаходзяцца яшчэ два правалы, дзе газ не гарыць, а толькі выходзіць бурбалкамі.

## Гісторыя 
У 1960-х-1970-х савецкія геолагі разведвалі ў Каракумах радовішчы нафты і прыроднага газу. У 1971 годзе побач з вёскай Дарваза пад усталяванай вышкай адшукалася газавая каверна (кішэня). У выніку буравых работ пароды праваліліся і ўтварыўся запоўнены газам кратар; дарэчы, абышлося без пацярпелых. Некантралюемая ўцечка газу ўяўляла небяспеку і геолагі вырашылі падпаліць правал, мяркуючы, што газ згарыць за некалькі тыдняў. Шчодрыя туркменкія нетры не далі іх плану здзейсніцца, ператварыўшы кратар у самы вялікі на свеце вечны агонь, што палае ўжо амаль паўвека. Паводле мясцовай версіі, падзеі маюць крыху іншую храналогію: правал утварыўся ў 1960-х і загарэўся толькі ў 1980-х. Ніводная версія на сённяшні дзень не мае дакументальных пацверджанняў. У 2010 годзе Дарвазу наведаў прэзідэнт Туркменістана Гурбангулы Бердымухамедаў. Ён загадаў распрацаваць праект ліквідацыі «варотаў у пекла», але нешта змянілася і праз тры гады кратар і навакольная тэрыторыя ўвайшлі ў склад нацыянальнага парка. У 2014 годзе канадскі падарожнік Джордж Каўроніс стаў першым чалавекам, які ступіў на дно кратара. Ён адшукаў калонію бактэрый, якія цудоўна адчуваюць сябе ў гэтых нечалавечых умовах.

Катэгорыя:Геаграфія Туркменістана
Катэгорыя:Кратары
Мюстык

**Мюсты́к** () — востраў у складзе архіпелага Грэнадзіны (Малыя Антыльскія астравы), размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы Карыбскага мора на поўдзень ад вострава Сент-Вінсент. Уваходзіць у склад дзяржавы Сент-Вінсент і Грэнадзіны. Агульная плошча — 5,7 км². Насельніцтва — каля 500 чал.

## Геаграфія і прырода 
Востраў Мюстык месціцца за 25 км на поўдзень ад вострава Сент-Вінсент. Выцягнуты з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад на 4,54 км. Найбольшая шырыня — 2,59 км. Мае вулканічнае паходжанне. Цэнтральная частка ўзвышаная. Найвышэйшы пункт — пагорак Тукан-Хіл (183 м).

Значная частка вострава пакрыта лясамі, садамі і паркамі. На востраве жывуць чарапахі, ігуаны і чаплі.

## Гісторыя 
Востраў вядомы з канца XV ст., калі быў адкрыты іспанскай экспедыцыяй на чале з Алонса дэ Ахеда. У XVII — XVIII стст. аспрэчваўся паміж Францыяй і Вялікабрытаніяй. Адышоў да калоній Вялікабрытаніі пасля заканчэння Сямігадовай вайны.

У другой палове XVIII ст. каланісты брытанскага і французскага паходжання стварылі на востраве 7 цукровых плантацый. Да нашага часу захаваўся цукровы млын канца XVIII ст. Аднак занапад гандлю цукрам выклікаў банкруцтва плантатараў у першай палове XIX ст., і яны пакінулі Мюстык. У 1865 г. на поўначы вострава пасялілася сям’я Хэйзел з Сент-Вінсента, якая займалася вырошчваннем бавоўніку, гароху, ловам рыбы.

У 1958 г. востраў трапіў у прыватную маёмасць брытанскага арыстакрата Коліна Тэнанта. У 1960 г. ён падараваў зямлю на поўдні прынцэсе Маргарэт для пабудовы прыватнай вілы. Гэта прывяло да папулярнасці вострава сярод багатых і знакамітых еўрапейцаў і амерыканцаў, якія будавалі тут прыватныя дамы. У 1979 г. была створана прыватная кампанія вострава Мюстык, што кіруецца прыватнымі домаўладальнікамі.

У нашы дні імкліва развіваецца турызм. На поўначы вострава працуе аэрапорт.

## Знакамітыя жыхары і наведвальнікі 
* Дэвід Боўі
* Мік Джагер
* Лізавета II
* Філіп (герцаг Эдынбургскі)
* Прынц Уільям (герцаг Кембрыджскі)

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт
* Даведнік для вандроўнікаў
* Містыка Мюстыка

Катэгорыя:Астравы Грэнадзіны
Катэгорыя:Малыя Антыльскія астравы
Катэгорыя:Астравы Карыбскага мора
Катэгорыя:Сент-Вінсент і Грэнадзіны
Таўда (значэнні)

**Таўда** — тапонім:

* Таўда — горад у Свярдлоўскай вобласці Расіі
* Таўда — рака ў Свярдлоўскай і Цюменскай абласцях Расіі, левы прыток ракі Табол
Елагуй

**Елагу́й** () — рака ў Азіяцкай частцы Расіі, у Краснаярскім краі, левы прыток ракі Енісей.

Даўжыня ракі 464 км (ад вытоку ракі Правы Елагуй). Плошча вадазбору 25 100 км². Сярэдні расход вады 144 м³/с (каля пасёлка Келог). Сярэдні аб’ём сцёку 5,271, сплаўная.

Прытокі: Алтус, Імлеус, Кушна, Вялікая Кыкса, Малая Кыкса, Кепсес, Хатамат, Ісельчэс, Тына, Танксес, Сугдзель, Усканчэс, Левы Елагуй і інш.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Река Елогуй (Прав. Елогуй) // Государственный водный реестр РФ
* *Иванов В. В., Чалов Р. С.* Елогуй // Научно-популярная энциклопедия «Вода России»

Катэгорыя:Рэкі Краснаярскага края
Катэгорыя:Прытокі Енісея
Don’t be evil

«**Don’t be evil**» () — неафіцыйны дэвіз кампаніі Google, які быў упершыню прапанаваны супрацоўнікамі Полам Бакхайтам і Эмітам Пэтэл падчас сустрэчы.

## Спасылкі 
* Карпаратыўная філасофія Google 

Катэгорыя:Google
Катэгорыя:Лозунгі
Завулак Казлова (Мінск)

**Завулак Казлова** — завулак у Партызанскім раёне Мінска. Названы ў гонар В.І. Казлова. Цягнецца ўздоўж Сляпянскай воднай сістэмы паміж вул. Казлова, Смаленскай і Даўгабродскай з аднаго боку і вул. Акадэмічнай і Сталетава з другога.

## Спасылкі 
* Завулак Казлова на Мaps.Тut.by

Казлова
Катэгорыя:Партызанскі раён (Мінск)
Уральская вуліца (Мінск)

**Уральская вуліца** — вуліца ў Партызанскім раёне Мінска.

## Славутасці 
* Палац культуры імя Шарко (д. 3)
* 6-я гарадская клінічная бальніца (Мінск) (д. 5)

## Спасылкі 
* Уральская вуліца на Мaps.Тut.by

Катэгорыя:Вуліцы Мінска
Катэгорыя:Партызанскі раён (Мінск)
Вуліца Будаўнікоў (Мінск)

**Вуліца Будаўнікоў** — вуліца ў Заводскім раёне Мінска. Звязвае вул. Сядова і Ушакова. Асноўная забудова — прыватныя дамы.

## Славутасці 
* Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны (д. 5)

## Спасылкі 
* Вуліца Будаўнікоў на Мaps.Тut.by

Катэгорыя:Вуліцы Мінска
Катэгорыя:Заводскі раён (Мінск)
Шасэйная вуліца (Мінск)

**Шасэйная вуліца** — вуліца ў Заводскім раёне Мінска. Пачынаецца ад вул. Сацыялістычнай, перасякае пр. Партызанскі, вул. Сядова і Будаўнікоў і ўпіраецца ў вул. Пржавальскага. На вуліцы знаходзіцца 10 дамоў.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Вуліцы Мінска
Катэгорыя:Заводскі раён (Мінск)
Вуліца Катоўскага (Мінск)

**Вуліца Катоўскага** — вуліца ў Заводскім раёне Мінска. Названа ў гонар рэвалюцыянера Р.І. Катоўскага. Пачынаецца ад Партызанскага пр., перасякае вул. Адэскую, Цэнтральную і Радыяльную і ўпіраецца ў вул. Чалюскінцаў. Да Радыяльнай забудова пераважна складае маласямейныя двухпавярховыя дамы, а паміж Радыяльнай і Чалюсканцаў — прыватны сектар.

## Славутасці 
* Палац культуры МАЗ
* Стадыён Тарпеда (д. 2)

## Спасылкі 
*Вуліца Катоўскага на Мaps.Тut.by

Катэгорыя:Вуліцы Мінска
Катэгорыя:Заводскі раён (Мінск)
Дом па вуліцы Кірава, 19 (Мінск)

**Дом па вуліцы Кірава, 19** — жылы будынак у Мінску, размешчаны на рагу вуліц Кірава і Камсамольскай, 19/35. Пабудаваны ў 1929 г. (архіт. Г. Кавокін) з цэглы. Помнік жыллёвай архітэктуры з элементамі канструктывізму.

## Архітэктура 
Чатырохпавярховы амаль П-падобны ў плане з цокальным паверхам будынак рытмічна спалучае рознавялікія аб’ёмы, злучаныя лесвічнымі клеткамі. Падоўжаны фасад на вул. Кірава мае сіметрычнае вырашэнне: цэнтральная і вуглавыя часткі размешчаны на адной лініі, прамежкавыя аб’ёмы вылучаны рызалітамі. Бакавыя крылы пабудаваны па тым жа прынцыпе. Фасады вырашаны надзвычай сціпла. Рытм прамавугольных аконных праёмаў розных памераў без абрамленняў адвольны. Балконы аформлены простымі агароджамі. 1-ы і 4-ы паверхі вылучаны карнізамі-перацяжкамі. Уваходы ў кватэры розных частак зроблены з інтэрвалам у паўпаверха. Унутраная планіроўка вырашана індывідуальна. Санітарныя блокі маюць натуральнае асвятленне. Канструкцыйная схема мяшаная — з папярочнымі і падоўжнымі нясучымі сценамі і элементамі каркаса.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мінска
Катэгорыя:1929 год у Мінску
Катэгорыя:Збудаванні Мінска ў стылі канструктывізм
Катэгорыя:Вуліца Кірава (Мінск)
Катэгорыя:Камсамольская вуліца (Мінск)
Вуліца Лазо (Мінск)

**Вуліца Лазо** — вуліца ў Заводскім раёне Мінска. Названа ў гонар рэвалюцыянера Сяргея Лазо. Звязвае Партызанскі праспект у раёне ПК МАЗ і Адэскую вуліцу.

## Няцотны бок 
* Стадыён «Тарпеда»
* № 7 — 19-павярховы жылы дом праекта М-111-90

## Цотны бок 
.]]
* № 6 — 3-павярховы жылы цагляны дом з гандлёвым памяшканнем на частцы 1-га паверху (1950-я), станам на 2022 год гандлёвае памяшканне падзелена на часткі, некаторыя з іх выкарыстоўваюцца як офісы
* № 8, 10 — 3-павярховыя цагляныя жылыя дамы (1950-я)
* № 12 — Дом піянераў (1950-я), станам на 2022 год адзін з карпусоў прыватнай вышэйшай установы адукацыі «Мінскі інавацыйны ўніверсітэт»

## Спасылкі 
* Вуліца Лазо на Мaps.Тut.by

Катэгорыя:Вуліцы Мінска
Катэгорыя:Заводскі раён (Мінск)
Вуліца Кнорына (Мінск)

**Вуліца Кнорына** — вуліца ў Першамайскім раёне Мінска. Названа ў гонар савецкага палітычнага дзеяча В. Г. Кнорына. Цягнецца ад вул. Талбухіна ў раёне Дома кіно да вул. Каліноўскага ў раёне Севастопальскага парку. Да скрыжавання з Валгаградскай вул. забудова пераважна складае пяціпавярховыя жылыя дамы, а паміж Валгаградскай і Севастопальскай — прыватны сектар.

## Цікавыя факты 
* Экскурсавод і краязнаўца Цімафей Акудовіч падняў пытанне пераназвання некаторых вуліц Мінска, сярод якіх вуліца Кнорына, якой ён прапановаў вярнуць гістарычную назву — Кавалерыйская. Прычынай гісторык лічыць негатыўнае стаўленне В. Кнорына да беларусаў, выказанае, сярод іншага такім чынам: *«Час нацыянальных дзяржаў ужо прайшоў. … Мы лічым, што беларусы не з’яўляюцца нацыяй, і тыя этнаграфічныя асаблівасці, якія іх аддзяляюць ад астатніх рускіх, павінны быць выкаранены. Нашай задачай з’яўляецца не стварэнне новых нацый, а знішчэнне старых нацыянальных рагатак. Беларускі ж рух з’яўляецца такім выстаўленнем нацыянальных рагатак»*.

## Спасылкі 
Вуліца Кнорына на Мaps.Тut.by

Катэгорыя:Вуліцы Мінска
Катэгорыя:Першамайскі раён (Мінск)
Запрудскі

**Запрудскі** — беларускае, польскае і ўкраінскае прозвішча.

## Вядомыя асобы 
* Мікалай Іванавіч Запрудскі (нар. 1948) — беларускі педагог, галоўны рэдактар навукова-метадычнага часопісу «Фізіка: праблемы выкладання»
* Сяргей Мікалаевіч Запрудскі (нар. 1957) — беларускі мовазнавец, Старшыня Міжнароднай асацыяцыі беларусістаў (2005—2010)

## Гл.таксама 
* Запрудскі замак
* Запрудскі сельсавет
Вуліца Сярэбранікава (Барысаў)

**Вуліца Сярэбранікава** — вуліца ў Барысаве. Названа ў гонар гвардыі сяржанта Сярэбрэнікава. З'яўляецца цэнтральнай магістралью гарадка Печы.

## Славутасці 
* Стэлла з зоркай на ўуваходзе ў гарадок
* Помнік артылерыстам
* Алея памяці герояў Ровенскай дывізіі
* Помнік танкістам
* Печынскі дом культуры
* Жылыя будынкі 1934-36 гг. забудовы
### Галерэя славутасцяў 

Файл:Стэла з зоркай.Печы.2015.jpg|Стэла з зоркай у 2015 г. пасля перафарбоўкі.
Файл:Бюст сяржанта Сярэбранікава.jpg|200px|Бюст сяржанта Сярэбранікава. 2015 г. Печы. Барысаў.
Файл:Унутраны від музея СШ7 Барысава.JPG|Унутраны від музея гісторыі школы. СШ №7 г.Барысава. 2014 г.
Файл:Алея герояў Ровенскай дывізіі.JPG|Алея герояў Ровенскай дывізіі. Гарадок Печы. Барысаў. 2013 г.
Файл:Помнік артылерыстам.Печы.JPG|Помнік артылерыстам. Печы. 2013 г.
Файл:Печынскі ДК.2015.jpg|Печынскі Дом культуры. Былы Дом афіцэраў. 2015 г.
Файл:Жылы дом 1935 года.Вул.Сярэбрэнікава.JPG|Жылы дом па вул. Сярэбрэнікава, пабудаваны ў 1935 г.

## Спасылкі 
### Карты 
* Вуліца Сярэбранікава на Мaps.Тut.by
* Печы на картах і фотаздымках // Блог Андрэя Берастоўскага
### Фотаздымкі вуліцы 
** 37 PHOTOS FROM PECHI // Tripmondo. com
* Печы: гісторыя, ўспаміны і сучаснасць. Вандроўка з сынам // Блог Андрэя Берастоўскага
* Ізноў у Печы па ўспаміны // Блог Андрэя Берастоўскага
* Трэці паход на Печы // Блог Андрэя Берастоўскага
Катэгорыя:Вуліцы Барысава
Катэгорыя:Печы (Барысаў)
Падлесная вуліца (Барысаў)

**Падлесная вуліца** — вуліца ў Барысаве. Адна з вуліц гарадка Печы.

У раёне вуліцы — шматпавярховыя дамы, а таксама адна- і двухпавярховая прыватная забудова.

## Размяшчэнне 
Вуліца пачынаецца ад чыгуначнай лініі Мінск — Орша, перасякае 1-ы Падлесны завулак, 3-і Падлесны завулак, вуліцу Братоў Вайнрубаў і заканчваецца каля воінскай часці.

## Спасылкі 
* Вуліца Падлесная на Мaps.Тut.by

Катэгорыя:Вуліцы Барысава
Чырвоная вуліца (Мінск)

**Чырвоная вуліца** — вуліца ў Мінску. Знаходзіцца ў Савецкім і Цэнтральным раёнах горада.

## Назва 
Вуліца з’явілася да 1860 года і названа шматзначным словам «Красная», назва захавалася да цяперашняга часу і не звязана з савецкай эпохай. У савецкі час дыктары Дома радыё называлі свой адрас па-беларуску як «вуліца Чырвоная, 4»; назва «Чырвоная» і сёння з’яўляецца афіцыйнай і сустараецца на вулічных шыльдах. Аднак, назва вуліцы выкарыстоўваецца ў значэнні «парадны, ганаровы», таму больш слушнай беларускай назвай была б «Красная».

## Размяшчэнне 
Арыентавана з паўднёвага захаду на паўночны ўсход. Размешчана паміж праспектам Незалежнасці і вуліцай Куйбышава. Пачынаецца ад скрыжавання з вуліцай Камуністычнай каля будынка Міністэрства абароны Беларусі і парку Марата Казея, перасякае вуліцу Кісялёва і праспект Машэрава, з поўначы прымыкае вуліца Пугачоўская, пасля скрыжавання з вуліцай Веры Харужай на плошчы Якуба Коласа пераходзіць у вуліцу Якуба Коласа.

## Забудова 
* № 4 — Дом радыё. У будынку размяшчаецца Першы нацыянальны канал Беларускага радыё.
* № 17 — Мінскі фінансава-эканамічны каледж.
* № 17, корпус 1 — сталовая Мінскага фінансава-эканамічнага каледжа (1977, арх. Г. Занеўскі). З’яўляецца найбольш цікавай з пункта гледжання мастацка-вобразай напоўненасці сярод прадпрыемстваў гандлю і бытавога абслугоўвання таго часу. Прыгажосць архітэктурна-прасторавай кампазіцыі, якая будуецца на арганічным спалучэнні некалькіх аб’ёмаў, падкрэсліваецца разнастайнасцю матэрыялаў рознай фактуры і колеру, што стварае непаўторны мастацкі вобраз. Адзін з аб’ёмаў мае гладкую атынкаваную ў белы колер паверхню сцяны, іншы абмураваны чырвонай цэглай з вылучэннем белай тынкоўкай асобных элементаў — бардзюраў лесвіц, аконных рам, дэкаратыўных дэталей у вуглавых частках. Строгія геаметрычныя формы гарманіруюць і з навакольным ландшафтам добраўпарадкаванай тэрыторыі, якая мае рэгулярную сістэму пешаходных алей.
* № 19а — Беларускі дзяржаўны ветэрынарны цэнтр
* № 19б — Мінскі дзяржаўны тэхналагічны каледж

## Славутасці 
* Шпітальныя могілкі (зніклыя)
* тралейбуснае дэпо

## Транспарт 
На адрэзку ад праспекта Машэрава да вуліцы Веры Харужай па вуліцы пракладзены трамвайныя пуці.

## Скверы 
Красны сквер перад Мінскім фінансава-эканамічным каледжам і безназоўны сквер цераз дарогу ад яго. Сквер на плошчы Якуба Коласа.

## Спасылкі 
* Вуліца Чырвоная на ato.by
* Троллейбусное депо № 1. // maxim-nm.livejournal.com

Катэгорыя:Вуліцы Мінска
Катэгорыя:Савецкі раён (Мінск)
Чалавек з жалеза

***«Чалаве́к з жале́за»*** () — польскі драматычны фільм 1981 года рэжысёра Анджэя Вайды. Фільм з’яўляецца працягам «*Чалавека з мармуру*». Створаны ў перыяд паслаблення цэнзуры паміж 1980 годам і абвяшчэннем ваеннага становішча ў снежні 1981 года. Фільм распавядае пра рух «*Салідарнасьць*». У эпізадычных ролях занятыя, між іншымі, Ганна Валентыновіч і Лех Валенса. У фільме выкарыстоўваюцца фрагменты хранікальных здымкаў страйку на Гданьскай верфі.

Фільм быў узнагароджаны «*Залатой пальмавай галінай*» на Канскім кінафестывалі ў 1981 годзе і быў намінаваны на прэмію «*Оскар*».

## Сюжэт 
Падзеі адбываюцца ў 1980 годзе ў Польшчы. Радыёжурналіст Вінкель (Марыян Апаня) атрымлівае заданне зрабіць кампраметуючы рэпартаж пра лідара страйкавага камітэта гданьскай верфі Мацека Томчыка (Ежы Радзівіловіч). Бацька Мацькі быў забіты падчас выступаў працоўных у снежні 1970 года. Падчас падрыхтоўкі рэпартажу Вінкель сустракаецца з рознымі людзьмі, якія добра ведаюць Томчыка. Сярод іх яго жонка (Крыстына Янда), арыштаваная ўладамі. Падчас працы лаяльнасць журналіста да рэжыму падвяргаецца выпрабаванню.

## Дадатковыя звесткі 
Змешчаная ў фільме сцэна з пошукам магілы Мацеюша Біркута, паходзіць са створанага ў 1976 годзе фільма «*Чалавек з мармуру*», але тады ўлады не дазволілі змясціць яе ў фільме.

## Зноскі 
## Спасылкі 
*  
* 

Катэгорыя:Фільмы-драмы Польшчы
Катэгорыя:Гістарычныя фільмы
Катэгорыя:Фільмы Анджэя Вайды
Катэгорыя:Фільмы — лаўрэаты прэміі «Залатая пальмавая галіна»
Катэгорыя:Гістарычныя фільмы Польшчы
Катэгорыя:Гістарычныя фільмы пра XX стагоддзе
Катэгорыя:Фільмы Польшчы 1981 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы 1981 года
Катэгорыя:Фільмы на польскай мове
Катэгорыя:Фільмы пра Польшчу
Вуліца Братоў Вайнрубаў (Барысаў)

**Вуліца Братоў Вайнрубаў** — вуліца ў Барысаве. Адна з вуліц гарадка Печы. Названа ў гонар Мацвея і Яўсея Вайнрубаў, Герояў Савецкага Саюза, ганаровых грамадзян горада Барысава.

## Забудова 
* Барысаўскі завод грунтарэзнай тэхнікі

## Спасылкі 
* Вуліца Вайнрубаў на Мaps.Тut.by

Катэгорыя:Вуліцы Барысава
Катэгорыя:Печы (Барысаў)
Веніямін Якаўлевіч Маркоўскі

{{Ваенны дзеяч
|імя              = Веніямін Якаўлевіч Маркоўскі
|арыгінал імя     = 
|дата нараджэння  = 
|месца нараджэння = 
|дата смерці      = 
|месца смерці     = 
|выява            = 
|прыналежнасць    = 
|гады службы      = 1942—1943
|званне           = 
|род войскаў      = пяхота
|пасада           = 
|часць            = 
|бітвы            = Вялікая Айчынная вайна
|узнагароды       = {
 
}
{
 
}
|сувязі           = 
|у адстаўцы       = 
}}

**Веніямін Якаўлевіч Маркоўскі** (1924—1943) — чырвонаармеец Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).

## Біяграфія 
Веніямін Маркоўскі нарадзіўся ў 1924 годзе ў вёсцы Залесава (цяпер — Залесаўскі раён Алтайскага краю). У 1931 годзе разам з сям’ёй пераехаў у горад Салаір Кемераўскай вобласці, дзе скончыў сем класаў школы і школу фабрычна-заводскага вучнёўства, пасля чаго працаваў на рудніку. У 1939 годзе пераехаў у Новасібірскую вобласць, працаваў на залатых капальнях. У жніўні 1942 года Маркоўскі быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. З 1943 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны, быў стралком 215-га гвардзейскага стралковага палка 77-й гвардзейскай стралковай дывізіі 61-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас вызвалення Чарнігава і бітвы за Дняпро.

Падчас баёў за вызваленне Чарнігава Маркоўскі адным з першых уварваўся ў нямецкія траншэі і асабіста знішчыў некалькі варожых салдатаў. У ноч з 27 на 28 верасня 1943 года Маркоўскі на чале перадавой групы пераправіўся праз Дняпро у раёне населенага пункта Старая Ёлча Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР і прыняў актыўны ўдзел у баях за захоп і ўтрыманне плацдарма на яго заходнім беразе. У баі за Старую Ёлчу Маркоўскі атрымаў цяжкае раненне, ад якога памёр 3 кастрычніка 1943 года. Пахаваны ў брацкай магіле у вёсцы Камароўка Рыпкінскага раёна (Чарнігаўская вобласць, Украіна).

У гонар Маркоўскага названы вуліцы ў Салаіры і Камароўцы, ПТВ у Гур’еўске, устаноўлены бюсты ў вёсцы Заўялава Алтайскага краю, вёсцы Масляніна Новасібірскай вобласці і ў Камароўцы.

## Літаратура 
* 
* Новосибирцы — Герои отечества. — Новосибирск, 2010.
* *Церковный М. Ф. Шиганов А. Д. Юрьев Б. Ф.* Героев подвиги бессмертны. — Киев, 1982.

Катэгорыя:Загінулі ў баях Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Удзельнікі бітвы за Дняпро
Катэгорыя:Пахаваныя ў Чарнігаўскай вобласці
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Алтайскім краі
Тлушч (музычны гурт)

**«Тлушч»** — беларускі панк-рок гурт.

## Гісторыя 
Заснаваны ў Мінску на аскепках гурту «Завулак Vinny Stigm’ы» у 2012 годзе. Гурт грае панк, спалучаючы яго з сальсай, глэмам, дыска. Каманда паспела адыграць паўсотні канцэртаў па Беларусі, запісаць тры альбомы і скатацца ў невялікі еўратур. Удзельнічалі ў фестывалі «Даём рады».

## Дыскаграфія 
* Тлушч (2013)
* Зорка венера (2014)
* Зашквар (2018)

## Склад 
* Павел Белы — вакал
*Андрэй Свірыд — бас-гітара, бэк-вакал 
*Сяргей Рылакс — гітара
*Ігар Бандарэнка — барабаны

## Спасылкі 
* Тлушч у сацыяльнай сетцы У Кантакце
* 
* 

Катэгорыя:Музычныя калектывы паводле алфавіта
Катэгорыя:Рок-гурты Беларусі
Катэгорыя:Панк-рокавыя гурты Беларусі
Катэгорыя:Музычныя калектывы, якія з’явіліся ў 2012 годзе
In hoc signo vinces

**In hoc signo vinces** () — словы, якія былі напісаныя на крыжы, што ўбачыў у небе Канстанцін I Вялікі пад час паходу на Рым 28 кастрычніка 312 года перад бітвай з Максенцыям.

Ён загадаў адлюстраваць крыж на шчытах сваіх салдат і, нягледзячы на перавагу суперніка ў колькасці, атрымаў перамогу. Пасля гэтыя словы былі вышытыя на яго сцягу, Канстанцін забараніў ганенні на хрысціян і перад смерцю прыняў хрысціянства.

Гэтая ж фраза ў скажоным царкоўна-славянска-беларускім перакладзе («Сім пераможма!») выкарыстоўваецца для дасягнення саркастычнага эфекта ў гутарцы, каб паказаць неадпаведнасць мэт і сродкаў іх дасягнення.

## Дэвіз 
Выраз атрымаў распаўсюд у мастацкай культуры і геральдыцы.
* Ірландскі  (464)
* Бронзавыя  візантыйскага імператара Канстанта II (641—668)
* Герб места Пльзень (1295) у Багеміі (Чэхія)
* Горад Біркіркара (1436) у Сярэдзіннай вобласці вострава Мальта
* Адваротны бок сцяга  (1821) на пачатку вайны за незалежнасць Грэцыі 1821—1829 гадоў
*  (1837) у Чэнаі (штат Тамілнад, Індыя)
*  (1843) у Вустэры (штат Масачусэтс, ЗША)
* Студэнцкае брацтва  (1855) у ЗША і Канадзе
*  (1962) у штаце Юкатан (Мексіка)
* Эмблема  (1991—2008) у складзе Харвацкага войска
* На некаторых версіях пачкі амерыканскіх сігарэт «Pall Mall».

## Спасылкі 
Катэгорыя:Лацінскія выслоўі
Катэгорыя:Лозунгі
Катэгорыя:Гісторыя хрысціянства
Катэгорыя:Хрысціянства ў Італіі
Катэгорыя:Ранняе хрысціянства
Марш нязгодных

**Марш нязго́дных** () — агульная назва вулічных акцый расійскай апазіцыі, арганізаваных кааліцыяй «Іншая Расія», што праходзяць у буйных гарадах у 2006—2007 гады. Асноўныя лозунгі акцый — «Нам патрэбна іншая Расія!», «Расія без Пуціна!», «Гэта наш горад!». Галоўныя асобы — Гары Каспараў, Эдуард Лімонаў, Міхаіл Касьянаў.

Найбольш маштабныя выступы прайшлі ў Маскве: 16 снежня 2006 года, 14 красавіка, 11 чэрвеня і 24 лістапада 2007 года; у Санкт-Пецярбургу: 3 сакавіка, 15 красавіка і 9 чэрвеня 2007 года. Акцыі 16 снежня, 3 сакавіка і 14 і 15 красавіка былі разагнаныя АМАПам і выклікалі шырокі грамадскі рэзананс, у тым ліку за мяжой.

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка  
* Тэматычная суполка ў ЖЖ 

Катэгорыя:Палітыка Расіі
Іншая Расія

**І́ншая Расі́я** — апазіцыйнае грамадскае аб'яднанне ў Расіі, якое ставіць сваёй мэтай дамагчыся змены існага палітычнага рэжыму, ужываючы легальныя метады палітычнай барацьбы. Кааліцыя «Іншая Расія» аб'ядноўвае прадстаўнікоў самых розных палітычных і праваабарончых рухаў, а таксама асобных грамадзян.     

## Арганізацыі 
На дадзены момант у Выканаўчым камітэце «Іншай Расіі» прадстаўленыя наступныя арганізацыі:

* Аб'яднаны грамадзянскі фронт (АГФ) 
* Нацыянал-бальшавіцкая партыя (НБП) 
* Моладзевы рух «Абарона» 
* Моладзевая арганізацыя «Змена» 
* Рух «За правы чалавека» 

Наступныя арганізацыі раней уваходзілі ў склад Палітсавета або аргкамітэта «Іншай Расіі», але па тым ці іншым прычынам выйшлі з кааліцыі:

* Рэспубліканская партыя Расіі (РПР) 
* Рух «За годнае жыццё» 
* Працавітая Расія 
* Расійскі народна-дэмакратычны саюз (РНДС) 
* Авангард чырвонай моладзі (АКМ) 

## Ключавыя асобы 
* Гары Каспараў — шахматыст, старшыня АГФ
* Эдуард Лімонаў — пісьменнік, публіцыст, старшыня НБП

## Гл. таксама 
* Марш нязгодных

## Спасылкі 
* Іншая Расія - афіцыйная старонка
* Афіцыйная старонка 
* Старонка «Марш нязгодных» 

Катэгорыя:Палітычныя арганізацыі Расіі
Jyllands-Posten

«**Morgenavisen Jyllands-Posten**» — штодзённая дацкая газета-таблоід, заснаваная 2 кастрычніка 1871 года. Штаб-кватэра знаходзіцца ў горадзе Орхус. Штотыднёвы тыраж — каля 120 000 асобнікаў, што робіць яе адным з найбольш прадаваных папяровых выданняў Даніі. Афіцыйна падтрымлівалася Народнай кансерватыўнай партыяй Даніі да 1938 года.

«Jyllands-Posten» стала аб'ектам буйнога скандалу датычна апублікаваных 3 верасня 2005 года карыкатур ісламскага прарока Мухамада.

## Спасылкі 
* Гісторыя «Jyllands-Posten» 

Катэгорыя:З’явіліся ў 1871 годзе
Катэгорыя:Газеты Даніі
Плэй-оф НБА 2017

**Плэй-оф НБА 2017** — паслясезонны турнір Нацыянальнай Баскетбольнай Асацыяцыі сезона 2016/2017. Праходзіў з 15 красавіка да 12 чэрвеня 2017 года, скончыўшыся Фіналам НБА, у якім чэмпіёны Заходняй канферэнцыі Голдэн Стэйт Уорыярз перамаглі чэмпіёнаў Усходняй канферэнцыі Кліўленд Кавальерс з лікам у серыі 4:1. Самым каштоўным гульцом фінала стаў Кевін Дзюрэнт з Голдэн Стэйт Уорыярз.

Голдэн Стэйт Уорыярз усталявалі рэкорд паводле найменшай колькасці гульняў у Плэй-офе да перамогі ў НБА з 2003 года, калі фармат першага раўнда Плэй-офа быў зменены на серыю да чатырох перамог. Камандзе спатрэбілася ўсяго 17 матчаў (мінімальна магчымая колькасць — 16) для перамогі ў Плэй-офе.

## Сетка 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
2017
Катэгорыя:Сезон НБА 2016/2017
Катэгорыя:2017 год у баскетболе
Кануан

**Ка́нуан** () — востраў архіпелага Грэнадзіны (Малыя Антыльскія астравы). Уваходзіць у склад дзяржавы Сент-Вінсент і Грэнадзіны. Агульная плошча - 7,6 км². Насельніцтва (2012 г.) - 1 200 чал. 

Востраў Кануан месціцца ў 45,3 км на поўдзень ад вострава Сент-Вінсент. Мае вулканічнае паходжанне. Клімат трапічны засушлівы. 

У старажытнасці быў населены індзейцамі-іньеры і карыбамі. З аравакскай мовы сучасная назва вострава перакладаецца як "чарапаха". У 1719 г. на востраве з'явілася паселішча французскіх плантатараў і іх рабоў. У 1814 г. перададзены Вялікабрытаніі. У 1979 г. увайшоў у склад незалежнай дзяржавы Сент-Вінсент і Грэнадзіны. 

Востраў Кануан з'яўляецца сусветна вядомым дарагім кліматычным курортам. Насельніцтва занята абслугоўваннем турыстаў. Працуе аэрапорт.

## Спасылкі 
* Canouan Estate 
* WELCOME TO CANOUAN 

Катэгорыя:Астравы Грэнадзіны
Катэгорыя:Малыя Антыльскія астравы
Катэгорыя:Астравы Карыбскага мора
Толас

ў Мікенах]]
а]]
]]
**Толас**, фолас (θόλος) у  — круглае ў плане збудаванне (святыня, грабніца, помнік, музычная зала), часта з каланадай. Калі ва ўнутраным памяшканні ёсць калоны або паўкалоны, то яны не адносяцца да таго ж ордару, што і вонкавыя калоны. У грэчаскую эпоху толасы часта былі культавымі будынкамі (напрыклад,  у ), аднак у даэліністычную эпоху храмамі не з’яўляліся. Роберт Грэйвс адзначае, што грэчаскія падземныя толасы, якія выкарыстоўваліся для зносін з духамі, былі занесены з Палесціны; на яго думку, падобным свяцілішчам карысталася , якая згадваецца ў Бібліі. У ваколіцах  () знаходзіцца скальная пячора-толас, якую лічаць тым месцам, дзе па клічы аэндорскай чараўніцы Саўлу з’явіўся дух Самуіла.

Як тып магільняў, падземныя і падкурганныя толасы, збудаваныя метадам ступеністага (несапраўднага) скляпення, выціснулі ў XVI—XV стст. да н.э. мікенскія шахтавыя грабніцы. У XVI—XII стст. да н.э. толасы былі распаўсюджаныя на Крыце, у Грэцыі (напрыклад, толас у Эпідаўры (360—330 да н.э., архітэктар Паліклет Малодшы), у Дэльфах (пачатак IV стагоддзя да н . э., Феадор з Факеі) і на заходнім узбярэжжы Малай Азіі.

Найбольш грандыёзныя толасы (дыяметр і вышыня да 14 м) XIV стагоддзя да н.э. адкрыты ў Мікенах. У Фесаліі і на Крыце толасы будавалі яшчэ ў VIII ст. да н.э. Вядомыя падкурганныя толасы VII—VI стст. да н.э. у Этрурыі і V—IV стст. да н.э. у Фракіі. Апошнім блізкія склепы керчанскіх Залатога кургана і Царскага кургана (IV стагоддзе да н.э.).

У выглядзе толасаў таксама часта будаваліся пахавальныя камеры мегалітычных  (напрыклад, «сесе» на востраве  ў Міжземным моры) або памяшканні, прызначаныя для жылля і абароны (нурагі, ).

Катэгорыя:Археалагічныя аб’екты
Катэгорыя:Археалагічныя аб’екты паводле тыпаў
Катэгорыя:Архітэктура Старажытнай Грэцыі
Катэгорыя:Грабніцы
Катэгорыя:Тыпы старажытнагрэчаскіх храмаў
Табага-Кіс

**Таба́га-Кіс** () — група малых астравоў і скал у складзе архіпелага Грэнадзіны.  Агульная плошча — 0,25 км². На астравах створаны аднайменны марскі запаведнік. Яго тэрыторыя ахоплівае 5,7 км².

Табага-Кіс утвораны на вулканічным падняцці эпохі міяцэна. Паверхня астравоў сфарміравана асадкавымі пародамі. У наваколлях месціцца доўгі каралавы рыф Падкова. 

Клімат трапічны, вельмі засушлівы. 

Флора прадстаўлена ксерафітамі. Фаўна — пераважна марскімі птушкамі і яшчаркамі. Сезонна на астравах размножваюцца марскія чарапахі. Марскія воды каля Табага-Кіс населены рэдкімі відамі каралаў.  

## Спасылкі 
* Сайт запаведніка

Катэгорыя:Астравы Грэнадзіны
Катэгорыя:Малыя Антыльскія астравы
Катэгорыя:Астравы Карыбскага мора
Катэгорыя:Сент-Вінсент і Грэнадзіны
Катэгорыя:Незаселеныя астравы
Катэгорыя:Марскія запаведнікі
Знакі паштовай аплаты Украіны (2012)

**Знакі паштовай аплаты Украіны (2012)** — пералік (каталог) знакаў паштовай аплаты (паштовых марак), уведзеных у абарачэнне поштай Украіны ў 2012 годзе.

## Восьмы выпуск стандартных марак 
## Каментарыі 
## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:2012 год ва Украіне
Лібацыя

ў ]]
**Лібацыя** (**паліванне**) з'яўляецца часткай рэлігійнага рытуалу ахвярапрынашэння. Лібацыя з'яўляецца «бяскроўным» ахвярапрынашэннем (гэта значыць ахвяруюцца віно, мёд, вада і інш.) і характэрная амаль для ўсіх старажытных рэлігій.

Існуюць сведчанні аб старажытных паліваннях у Месапатаміі, Егіпце, на Крыце і ў Індыі. У Бібліі лібацыя згадваецца ў кнігах Быцця (Якаў у  прыносіць у ахвяру алей), Лічбаў (паліванне рэгламентуецца з іншымі ахвярапрынашэннямі), 2-м пасланні да Цімафея (ἐγὼ γὰρ ἤδη σπένδομαι, у славянскім перакладзе: «Азъ же убо жренъ бываю»). У Старажытнай Грэцыі і Старажытным Рыме лібацыі ўжываліся вельмі шырока, не толькі падчас ўрачыстых рытуалаў, але і на пірах і . Герон Александрыйскі нават апісаў канструкцыю асаблівага аўтамата для паліванняў. У Азіі такога роду ахвяры распаўсюджаныя ў шаманізме, будызме і сінтаізме, у Амерыцы — у індзейскіх рэлігіях. Яны характэрныя і для перажыткаў культу продкаў у сучаснай Расіі, напрыклад, для старавераў.

Катэгорыя:Ахвярапрынашэнні
Бекві

**Бе́кві**, або **Бе́кія** (, чытаецца: *ˈbɛkwiː*) — другі па плошчы востраў архіпелага Грэнадзіны (Малыя Антыльскія астравы). Уваходзіць у склад дзяржавы Сент-Вінсент і Грэнадзіны. Агульная плошча - 18 км². Насельніцтва (2001 г.) - 4 300 чал. 

## Геаграфія 
Востраў Бекві — найбольш паўночны ў архіпелагу Грэнадзіны, знаходзіцца ўсяго ў 5 км на поўдзень ад вострава Сент-Вінсент. Даўжыня з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад — 8,72 км. Найбольшая шырыня — 4,71 км. Мае вулканічнае паходжанне. Цэнтральная частка пагорыстая. Найвышэйшы пункт — пагорак Плезант-Топ (268 м). Берагі моцна парэзаны залівамі. Знакамітыя пясчаныя пляжы знаходзяцца пераважна на ўсходнім беразе.

Клімат трапічны засушлівы. Сярэдняя дзённая тэмпература на працягу года вагаецца ад +24°C да +30°C. Бекві месціцца на паўднёвай мяжы зоны ўраганаў, якія могуць здарацца ў летнія месяцы.

## Прырода 
Хаця прырода Бекві значна зменена чалавекам, для вострава характэрна вялікая плошча зялёных насаджэнняў. Наземная фаўна прадстаўлена ігуанамі, апосумамі, рознымі птушкамі.

## Гісторыя 
У першых стагоддзях нашай эры Бекві быў населены продкамі індзейцаў-іньеры з Паўднёвай Амерыкі. Сведчаннем іх прысутнасці з'яўляюцца рэшткі старажытнай керамікі, знойдзенай археолагамі. Каля 1400 г. востраў быў захоплены другой хваляй паўднёваамерыканскіх мігрантаў-карыбаў. 

У канцы XV ст. востраў быў адкрыты іспанскімі мараплаўцамі. Карыбы працягвалі жыць на востраве да пачатку XVIII ст., аднак пазней Бекві абезлюдзеў ці то ў выніку перасялення індзейцаў на суседні востраў Сент-Вінсент, ці то эпідэміі. Каля 1750 г. тут пасялілася некалькі сем'яў французскіх плантатараў разам з рабамі. 

У 1763 г. Грэнадзіны перайшлі ў маёмасць Вялікабрытаніі, якая стымулявала перасяленне дробных плантатараў з іншых астравоў. Большасць з іх прыбыла з вострава Саба. У 1829 г. на Бекві жыло 1400 чалавек, 1200 з якіх былі рабамі. У 1838 г. рабства было канчаткова адменена, што прывяло да крызісу буйных плантацыйных гаспадарак. У другой палове XIX ст. асноўнымі відамі дзейнасці мясцовых насельнікаў сталі здабыча кітоў, міжастраўны гандаль і суднабудаванне. Адносна заможны лад жыцця прыцягваў на востраў белых перасяленцаў з іншых Карыбаў, асабліва Барбадаса.

У 1951 г. жыхары Бекві атрымалі ўсеагульнае выбарчае права. У 1979 г. востраў увайшоў у склад дзяржавы Сент-Вінсент і Грэнадзіны. Паселішча Порт-Элізабет на заходнім беразе стала адміністрацыйным цэнтрам акругі Грэнадзіны. 

У 1992 г. на поўдні Бекві быў пабудаваны аэрапорт. У нашы дні імкліва развіваецца турызм.

## Спасылкі 
* Bequia Tourism Association
* Bequia: is this the perfect Caribbean island?

Катэгорыя:Астравы Грэнадзіны
Катэгорыя:Малыя Антыльскія астравы
Катэгорыя:Астравы Карыбскага мора
Катэгорыя:Сент-Вінсент і Грэнадзіны
Вазапісец Антыфона

]]
**Вазапісец Антыфона** — ананімны грэчаскі вазапісец, працаваў у чырвонафігурнай тэхніцы ў пачатку V стагоддзя да н. э., паміж 500 і 475 гадамі да н. э. Вучыўся ў Еўфронія і Анесіма, з якімі працаваў у адной майстэрні, а таксама разам з вазапісцам Кальмарэра.

Атрымаў сваё ўмоўнае імя дзякуючы двайному надпісу Калос, а менавіта *Калос Антыфон*, на , які цяпер захоўваецца ў Берлінскім антычным зборы.

Аўтарству вазапісца Антыфона належаць каля 100 ваз (у першую чаргу кіліксаў). Усе яны амаль без выключэння малююць жыццё арыстакратычнай моладзі Афін, у прыватнасці, спартсменаў, , комастаў (комаст — п’яны валацуга), са сваімі коньмі і зброяй. Малюнак міфалагічных тэм і жанчын сустракаецца рэдка (сярод апошніх пераважна гетэры). Калі вазапісец Антыфона адлюстроўваў міфалагічныя сюжэты, яны, як правіла, паказвалі подзвігі Геракла або Тэсея. Адна з яго чараў, магчыма, адлюстроўвае падзеі Марафонскай бітвы (Арвіета, калекцыя Фаіна). Таксама вазапісец Антыфон быў апошнім, хто ствараў так званыя «чары з вачамі», на якіх адлюстроўваўся ўсёбачнае чароўнае вока.

## Літаратура 
* The Artist and Other Works by this Artist: Antiphon Painter
* Beazley, J. D. (1956). Attic Red-figure Vase-painters. Oxford: Clarendon Press, p. 333. 335—341, 1646.
* Boardman, J. (1975). Athenian Red Figure Vases; The Archaic Period. London: Thames & Hudson, p. 135, figures 239—243.
* Robertson, M. (1992). The Art of Vase-Painting in Classical Athens. Cambridge: University Press, p. 106—107, figure 103.

Катэгорыя:Вазапісцы Старажытнай Грэцыі
Дзмітрый Пятровіч Кудраўцаў

**Дзмітрый Пятровіч Кудраўцаў** (нар. , в. Пакроўка, Гайскі раён,  — ) — беларускі архітэктар. Муж архітэктара Аксаны Ткачук.

## Біяграфія 
Скончыў у 1958 годзе Інстытут жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя Рэпіна ў Ленінградзе. У 1958—1960 гадах працаваў старшым архітэктарам у інстытуце «Белдзяржпраект», у 1960—1975 гадах у інстытуце «Мінскпраект», у 1975—1978 гадах кіраўнік майстэрні ў інстытуце «Белжылпраект», з 1978 года галоўны спецыяліст майстэрні, галоўны архітэктар праектаў у інстытуце «Мінскпраект» (галоўны архітэктар праектаў).

Член Саюза архітэктараў СССР з 1961 года. Пражываў у Мінску.

## Творчасць 
 ]]

Асноўныя работы (усе ў Мінску): 9-павярховы жылы дом з магазінам «1000 дробязей» на пл. Калініна (1959), 11-павярховыя жылыя дамы на бульвары Луначарскага (1965—1972), 2-я чарга гасцініцы «Мінск» (1969; усе ў сааўтарстве), 9-павярховыя жылыя дамы ў мікрараёне Чыжоўка (1967), забудова 3-й чаргі Ленінскага праспекта (1970),  НДІ сродкаў аўтаматызацыі на праспекце Ф. Скарыны (1977, у сааўт.), музычнай школы па вул. Радыстаў (1973), рэканструкцыя будынка тэатра імя Я. Купалы (1977), інжынерны корпус Мінскага метрапалітэна на пл. Незалежнасці (1981, у сааўт.).

## Узнагароды 
1-я прэмія на рэспубліканскім конкурсе за праект забудовы вуліцы Няміга ў Мінску (1971).

## Сям’я 
У шлюбе з архітэктарам Аксанай Фёдараўнай Ткачук.

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* Кудрявцев Дмитрий Петрович  // Беларускі саюз архітэктараў

Катэгорыя:Архітэктары СССР
Катэгорыя:Архітэктары Беларусі
Катэгорыя:Архітэктары Мінска
Помнік Калініну (Мінск)

**Помнік Калініну** — помнік у Мінску, размешчаны на плошчы Калініна па праспекце Незалежнасці. Прысвечаны дзеячу Камуністычнай партыі і Савецкай дзяржавы, Герою Сацыялістычнай Працы М. І. Калініну. Арыентаваны ў бок праспекта Незалежнасці, з’яўляецца ідэйна-мастацкім цэнтрам плошчы.

## Апісанне 
Аўтары помніка — скульптары I. Глебаў, В. Палійчук, архітэктары Ю. Грыгор’еў, А. Няўзораў. Пастаўлены ў 1978 г. Бронзавая фігура вышыный 4,5 м устаноўлена на высокім 5-метровым пастаменце прамавугольнай формы. Жэст рукі, нешырокі крок, складкі зашпіленага паліто надаюць постаці энергію і дынамічнасць. Стрыманая пластыка адпавядае велічнаму і ўрачыстаму ладу помніка. Пастамент і ступеньчаты стылабат абліцаваны паліраваным чырвоным гранітам.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:1978 год у Мінску
Катэгорыя:Помнікі Мінска
Катэгорыя:Плошча Калініна (Мінск)
Катэгорыя:Праспект Незалежнасці (Мінск)
Катэгорыя:Міхаіл Калінін
Катэгорыя:Творы Ігара Глебава
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Юрыя Грыгор’ева
Катэгорыя:Творы Васіля Палійчука
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Аляксея Няўзорава
Гарадская акруга Бор

**Гарадская акруга Бор** — адміністрацыйная адзінка ў Ніжагародскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Бор.

Мае ў сваім складзе некалькі паселішчаў — мястэчак (Лінда і г.д.) ды вёсак (Разлівайкі і г.д.)

## Геаграфія 
Горад абласнога значэння з падначаленымі населенымі пунктамі — гарадская акруга — па плошчы з’яўляецца адным з самых буйных у Ніжагародскай вобласці, размешчаны на левым беразе Волгі, з поўдня непасрэдна прымыкае да гарадской акругі горад Ніжні Ноўгарад (да Ніжагародскага, Канавінскага, Маскоўскага, Сормаўскага гарадскіх раёнаў). Плошча акругі — 360 000 гектараў.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Ніжагародская вобласць
Катэгорыя:Муніцыпальныя ўтварэнні Расіі
Ліндаўскі сельсавет

**Ліндаўскі сельсавет** () — частка гарадской акругі Бор (Ніжагародская вобласць, Расія). Цэнтр сельсавета знаходзіцца ў вёсцы Лінда. У склад Ліндаўскага сельсавета ўваходзяць 103 вёскі.

Катэгорыя:Ніжагародская вобласць
Катэгорыя:Сельскія паселішчы Расіі
Разлівайкі

**Разлівайкі** () — вёска ў Ніжагародскай вобласці Расіі, уваходзіць у склад Ліндаўскага сельскага савета гарадской акругі Бор. За 40 км на паўночны ўсход ад Ніжняга Ноўгарада. Каля чыгункі Ніжні Ноўгарад--Кіраў, за 1,5 км на поўдзень ад чыгуначнага прыпынку Лінда, за 1 км на паўднёвы захад ад Астрэева.

Размешачана на рацэ на ўскрайку буйнога ляснога масіва. Забудова ў асноўным драўляная савецкага часу. У Разлівайках няма школы і прадпрыемстаў. 

## Дэмаграфія 
Большасць жыхароў беспрацоўныя, жывуць за кошт пенсій па ўзросце, агародаў і палявання.

* 2002 год — 35 чалавек (перапіс)
* 2010 год — 40 чалавек. 

Катэгорыя:Населеныя пункты Ніжагародскай вобласці
Мінск (гасцініца)

**«Мінск»** — гасцініца ў Мінску, размешчаная на паўночна-ўсходнім боку плошчы Незалежнасці, па адрасе праспект Незалежнасці, 11.
## Гісторыя 
У пачатку ХХ стагоддзя на месцы гасцініцы «Мінск» знаходзіліся невялікі дом Шапіра (рог Захар’еўскай і Каломенскай вуліц, 37/5), у якім размяшчалася гасцініца «Нова-Берлін» (архітэктар Курвуазье) на 9 нумароў, якая належалая некаму Гордану, і дом Пераца з майстэрняй і крамай абутку М. Я. Фрыдлянда, які скупляў рамесныя вырабы збяднелых шаўцоў.

Гасцініца «Мінск» пабудавана ў 1958 г. (архіт. Г. Баданаў) з цэглы. Будынак размяшчаўся на праспекце і плошчы імя Леніна, меў 6 паверхаў і 265 нумароў на 447 месцаў. Гасцінічны комплекс быў адным з найбольш добраўпарадкаваных і камфартабельных устаноў падобнага тыпу, паколькі ў кожным нумары быў прадугледжаны поўны санвузел, тэлефон, тэлевізар, у будынку знаходзіліся рэстаран, кафэ, кругласутачны буфет. 20 снежня «Мінск» ў свой санкцыйны спіс уключыла Швейцарыя. 22 снежня да адпаведнага пакета санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Сербія, Чарнагорыя.

## Архітэктура 
Уяўляе сабой шасціпавярховы Г-падобны ў плане будынак. Фасады вырашаны ў простых лаканічных формах. Пластычную выразнасць надаюць лоджыі на 5—6-м паверхах. Уваход вылучаны асіметрычна размешчаным арачным парталам на вышыню 1—3-га паверхаў, дэкарыраваным архівольтам. Будынак пастаўлены на масіўным гранітным цокалі, сцены завершаны карнізам спрошчанага профілю. На 3—6-м паверхах размешчаны жылыя нумары на 1—2 месцы, на 1-м і 2-м — вестыбюль з прасторным холам, рэстаран, кафэ, службовыя і дапаможныя памяшканні.

У 1969 г. прыбудаваны дадатковы шасціпавярховы Г-падобны ў плане корпус (архіт. Г. Сысоеў. Дз. Кудраўцаў, С. Мусінскі). Кампазіцыя фасадаў заснавана на чляненні гарызантальных і вертыкальных жалезабетонных рэбраў, галоўны ўваход вылучаны вынасным казырком.

У скверы перад будынкам гасцініцы ў 1977 г. з боку вуліцы Свярдлова пабудаваны фантан «Юнацтва».

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:1958 год у Мінску
Катэгорыя:1969 год у Мінску
Катэгорыя:Гасцініцы Мінска
Катэгорыя:Плошча Незалежнасці (Мінск)
Катэгорыя:Праспект Незалежнасці (Мінск)
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Генадзя Баданава
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Георгія Сысоева
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Дзмітрыя Кудраўцава
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Сяргея Мусінскага
Катэгорыя:Беларускія юрыдычныя асобы ў Чорным спісе ЕС
Меро (востраў)

**Меро** () — востраў архіпелага Грэнадзіны (Малыя Антыльскія астравы). Уваходзіць у склад дзяржавы Сент-Вінсент і Грэнадзіны. Агульная плошча — 4 км². Насельніцтва (2015 г.) — 271 чал.
міні|злева|180px|Карта

Востраў Меро месціцца на падводнай вулканічнай платформе за 56 км на паўднёвы захад ад вострава Сент-Вінсент. Найвышэйшы пункт — 61 м над узроўнем мора. На поўдні вылучаецца замкнёная лагуна Салт-Пан. Ёсць 3 крыніцы прэснай вады. Клімат трапічны засушлівы.

Першыя насельнікі з’явіліся на Меро ў XVIII ст., аднак з-за неспрыяльных умоў жыхары некалькі разоў пакідалі востраў. У канцы XIX — пачатку XX ст. ён быў населены рыбакамі.

У 2003 г. на Меро з’явілася электрычнасць, пачалося будаўніцтва гасцёўняў для турыстаў. У нашы дні турызм з’яўляецца асновай мясцовай эканомікі. Меро прыцягвае сваёй блізкасцю да запаведніка Табага-Кіс. 

## Спасылкі 
* Official Mayreau Island Visitors Guide
* Welcome to Mayreau!
* Mayreau Map 

Катэгорыя:Астравы Грэнадзіны
Катэгорыя:Малыя Антыльскія астравы
Катэгорыя:Астравы Карыбскага мора