Элероны

**Элероны** (**рулі нахілу**) — аэрадынамічныя органы кіравання, сіметрычна размешчаныя на задняй абзе кансоляў крыла у самалётаў нармальнай схемы і самалётаў схемы «качка». Элероны прызначаны, у першую чаргу, для кіравання вуглом нахілу самалёта, пры гэтым элероны адхіляюцца дыферэнцыяльна, то ёсць у супрацьлеглыя бакі: для нахілу самалёта направа правы элероны паварочваецца ўверх, а левы — уніз; і наадварот. Прынцып дзеяння элеронаў складаецца ў тым, што ў часткі крыла, размешчанай перад элеронам, паднятым уверх, пад'ёмная сіла памяншаецца, а ў частцы крыла перад апушчаным элеронам пад'ёмная сіла павялічваецца; ствараецца момант сілы, змяняе хуткасць кручэння самалёта вакол восі, блізкай да падоўжнай восі самалёта.

## Гісторыя 
Упершыню элероны з'явіліся на манаплане, пабудаваным новазеландскім вынаходнікам Рычардам Персі ў 1902, аднак самалёт здзяйсняў толькі вельмі кароткія і няўстойлівыя палёты. Першы самалёт, які здзейсніў цалкам кіраваны палёт з выкарыстаннем элеронаў, быў самалёт 14 Bis, створаны Альберта Сантас-Дюмоном. Раней элероны замяняла дэфармацыя крыла, распрацаваная братамі Райт.

Кіруючую паверхню, камбінуючую элероны і закрылкі, называюць флаперон (flaperon). Каб элероны працавалі як выпушчаныя закрылкі, іх сінхронна апускаюць уніз. Для працягу магчымасці кіравання нахілам, да гэтага адхілення элеронаў дадаецца звычайнае для элеронаў дыферэнцыяльнае адхіленне.

Для кіравання нахілам у самалётаў з дадзенай кампаноўкай можа таксама прымяняцца руль напрамку, спойлеры, газавыя рулі, зменлівы вектар цягі рухавікоў, дыферэнцыяльнае адхіленне рулёў вышыні, змяненне цэнтра мас самалёта і іншыя метады і іх камбінацыі.

## Пабочныя эфекты 
Адзін з пабочных эфектаў дзеянні элеронаў — некаторы момант рыскання ў процілеглым кірунку. Іншымі словамі, пры жаданні павярнуць направа і выкарыстанні элеронаў для стварэння нахілу направа самалёт падчас павелічэння нахілу можа трохі аповесці па рысканню налева. Эфект звязаны з з'яўленнем розніцы ў лабавым супраціве паміж правай і левай кансолі крыла, абумоўленай змяненнем пад'ёмнай сілы пры адхіленні элеронаў. Тая кансоль крыла, у якой элероны адхілены ўніз, валодае вялікім каэфіцыентам лабавога супраціву, чым іншая кансоль крыла. У сучасных сістэмах кіравання самалётам дадзены пабочны эфект мінімізуюць рознымі спосабамі. Напрыклад, для стварэння нахілу элероны адхіляюць таксама ў процілеглым кірунку, але на розныя вуглы.

На хуткасных самалётах з крылом вялікага падаўжэння можа выяўляцца эфект рэверсу элеронаў — з-за манеўранай нагрузкі, якая ўзнікае пры адхіленні элерона, размешчанага блізка да заканцоўцы крыла, крыло закручваецца і вугал нападу на ім змяняецца, што можа нівеліраваць эфект ад адхіленні элерона, а то і зусім даць зваротны. Напрыклад, пры адхіленні элерона ўніз (для павелічэння пад'ёмнай сілы паўкрыла) на заднюю абзу крыла дзейнічае сіла, накіраваная ўверх, крыло закручваецца наперад і вугал нападу на ім памяншаецца, што зніжае пад'ёмную сілу. Такім чынам, дзеянне элерона на крыле пры рэверсе нагадвае дзеянне трымера на элероне або рулі. У той ці іншай ступені рэверс элеронаў выяўляўся на многіх хуткасных самалётах (у прыватнасці, на Ту-134), а на Ту-22 з-за гэтага эфекту максімальную колькасць Маха было абмежавана да 1,4. Найбольш распаўсюджаныя метады прадухілення рэверсу элеронаў — выкарыстанне элеронаў-інтерцэптараў (інтэрцэптары размешчаны бліжэй да цэнтра хорды крыла і пры выпуску амаль не выклікаюць яго закручвання) альбо ўстаноўка бліжэй да цэнтраплану дадатковых элеронаў, пры гэтым знешнія (размешчаныя блізка да заканцовак) элероны, неабходныя для эфектыўнага кіравання на малых хуткасцях, адключаюцца пры вялікіх хуткасцях і папярочнае кіраванне ідзе за кошт унутраных элеронаў, якія не даюць рэверсу за кошт вялікай калянасці крыла ў раёне цэнтраплана.

## Гл. таксама 
* Канструкцыя самалёта
* Механізацыя крыла
* Элевоны
* Флапероны

## Літаратура 
* Шульженко М. Н. Конструкция самолётов. Москва, «Машиностроение», 1971

Катэгорыя:Канструкцыя лятальных апаратаў
Катэгорыя:Механіка палёту