open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Акадэмія навук і мастацтваў Босніі і Герцагавіны

**Акадэмія навук і мастацтваў Босніі і Герцагавіны** (, , лац. , кір. ) — вышэйшая нацыянальная навуковая ўстанова Босніі і Герцагавіны.

## Гісторыя 
Акадэмія была створана Законам аб Акадэміі навук і мастацтваў Босніі і Герцагавіны ад 1966 г. на базе існуючага з 1951 г. Навуковага таварыства Босніі і Герцагавіны ().

## Арганізацыя 
### Кіраўніцтва 
Кіруючымі органамі Акадэміі з'яўляюцца Асамблея, Прэзідыум і Выканаўчы камітэт.

### Аддзяленні 
Акадэмія мае 6 аддзяленняў:
* Аддзяленне гуманітарных навук;
* Аддзяленне мастацтваў;
* Аддзяленне медыцынскіх навук;
* Аддзяленне прыродных і матэматычных навук;
* Аддзяленне сацыяльных навук;
* Аддзяленне тэхнічных навук.

## Прэзідэнты
* Васа Бутазан (1966–1968)
* Браніслаў Джурджаў (1968–1971)
* Едхем Чама (1971–1977)
* Алойз Бенац (1977–1981)
* Светазар Зіманіч (1981–1990)
* Сеід Хукавіч (1990–1999)
* Бажыдар Маціч (1999-14)
* Мілаш Трыфкавіч (2014-)

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 

Катэгорыя:Нацыянальныя акадэміі

Катэгорыя:З’явіліся ў 1951 годзе
Беніцкі сельсавет

**Бе́ніцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Маладзечанскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Беніца.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Маладзечанскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года ў склад сельсавета з Лашанскага сельсавета Смаргонскага раёна перададзены вёскі Юраўшчына і Дзедаўшчына. 11 верасня 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Маркаўскага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Маладзечанскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1959 годзе
Мафорый

**Мафорый** () — верхняя вопратка; доўгае жаночае покрыва, спускалася з галавы да пят. Мафорый маці Божай () — адна з найважнейшых рэліквій, звязаных з Яе памяццю; з 474 года ён знаходзіўся ва  Багародзіцы ў Канстанцінопалі. У іканапісу малюецца, як правіла, малінавым, чырвоным.

## Гл. таксама 
* Пакроў Прасвятой Багародзіцы — праваслаўнае свята ў памяць легендарнага яўлення Багародзіцы, пры якім Яна пакрыла вернікаў сваім мафорыем.

## Літаратура 
* Е. В. Гладышева, . «Словарь-указатель имен и понятий по древнерусскому искусству»

Катэгорыя:Верхняе адзенне
Катэгорыя:Хрысціянская іканаграфія
Святая гісторыя

**Святая гісторыя** — гэта гісторыя падзей (пераважна звязаных са старажытнымі яўрэямі), выкладзеная ў Старым запавеце (пачынаючы ад ), а таксама гісторыя падзей, звязаных з жыццём Ісуса Хрыста і зараджэннем хрысціянства, выкладзеная ў Новым запавеце.

Свяшчэнная гісторыя як прадмет вывучэння з’яўляецца складовай часткай .

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* *Слободской С. А., прот.* Закон Божий. Священная история Ветхого Завета
* Священная история
* СВЯЩЕННАЯ ИСТОРИЯ НОВОГО ЗАВЕТА, составленная протоиереем Александром Рудаковым 

Катэгорыя:Біблія
Катэгорыя:Багаслоўе
Усходне-еўрапейская хакейная ліга

**Усходне-еўрапейская хакейная ліга** (*УЕХЛ*) — ліга прафесійных каманд па хакеі з шайбай, якая існавала ў 1995—2004 гг. Была арганізавана клубамі з Беларусі, Латвіі, Літвы і Украіны пасля расфарміравання Міжнароднай хакейнай лігі. У розныя гады ў лізе таксама ўдзельнічалі каманды з Польшчы і Расіі. Акрамя галоўнага турніру для прафесійных клубаў, праводзіліся чэмпіянаты дзіцячых і юнацкіх калектываў сярод розных узроставых груп.

## Гісторыя 
Пасля распаду СССР вядучыя хакейныя клубы былых савецкіх рэспублік працягвалі выступаць у агульным чэмпіянаце Міжнацыянальнай хакейнай лігі. Спаборніцтвы праводзіліся пад эгідай Федэрацыі хакея Расійскай Федэрацыі, каляндар гульняў у турнірах МХЛ свёрстывался пад зборную Расіі і не ўлічваў інтарэсы іншых зборных якія выступаюць у ніжэйшых дывізіёнах розыгрышу чэмпіянату свету, што выклікала супярэчнасці паміж расійскімі і астатнімі клубамі. Па заканчэнні сезона 1995/1996 расійскія клубы ў аднабаковым парадку вышлі з МХЛ, утварыўшы Расійскую хакейную лігу, у якой не прадугледжваўся ўдзел замежных клубаў.

Чэмпіянаты астатніх постсавецкіх краін былі нешматлікія і не маглі забяспечыць дастатковы спаборніцкі ўзровень. Для вырашэння гэтай праблемы хакейныя ўлады Беларусі, Латвіі, Літвы і Украіны дамовіліся разам з нацыянальнымі чэмпіянатамі праводзіць сумесны турнір, які атрымаў назву Усходне-еўрапейская хакейная ліга. Акрамя каманд з вышэйпералічаных краін у розныя гады ў лізе прымалі ўдзел клубы з Польшчы і ніжэйшых дывізіёнаў чэмпіяната Расіі, у юнацкіх турнірах УЕХЛ — калектывы з Эстоніі.

Сістэма розыгрышу і склад удзельнікаў чэмпіянату неаднаразова мяняліся. Як правіла, на першым этапе чэмпіянату каманды праводзілі четырёхкругавы турнір па сістэме спараных матчаў, пасля чаго дзяліліся на дзве групы паводле набраных ачкоў альбо працягвалі розыгрыш па сістэме плэй-оф. У асобныя гады праводзіўся турнір у другім дывізіёне: у сезонах 1998-2000 ён называўся «Другая група», у 2001-2004 — «Група Б». У 1998/1999, 1999/2000, 2001/2002 і ў сезоне 2003/2004 разыгрываўся таксама Кубак УЕХЛ.

У пачатку 2000-х гадоў у Беларусі, дзякуючы прынятай праграме развіцця хакея, з'явіліся лядовыя палацы і прафесійныя хакейныя клубы ў Гомелі, Магілёве, Брэсце і Віцебску. Акрамя таго, беларускаму хакею былі прадастаўлены падатковыя льготы, якія дазволілі павысіць фінансаванне гэтага віду спорту. Колькасць каманд у нацыянальным чэмпіянаце вырасла, неабходнасць удзелу ў УЕХЛ у беларускіх клубаў адпала і ў 2004 г. Федэрацыя хакея Беларусі адмовілася ад удзелу ў лізе. Пасля роспуску УЕХЛ кіеўскі «Сокал», ліепайскі «Металургс» і ХК «Рыга-2000» атрымалі магчымасць выступаць у Адкрытым чэмпіянаце Беларусі.

### Спробы адраджэння 
У лістападзе 2016 г. прэзідэнт Латвійскай федэрацыі хакея Айгарс Калвіціс, адзначыў, што ёсць задумка адрадзіць праект УЕХЛ.

## Прызёры
Граніт (прадпрыемства)

**«Граніт»** (РУВП «Граніт») — прадпрыемства ў Мікашэвічах, найбуйнейшае прадпрыемства ў Еўропе па здабычы і перапрацоўцы шчыльных горных парод. Сёння выпускае больш за 21 млн тон нярудных будаўнічых матэрыялаў за год. Сыравінай для перапрацоўкі з’яўляюцца горныя пароды радовішча Мікашэвічы.

Прадпрыемства — сябар Рэспубліканскага саюза будаўнікоў.

## Радовішча 
Гісторыя радовішча пачынаецца з 1963 года. Радовішча прымеркавана да Мікашэвіцка-Жыткавіцкага выступа і мае форму прамавугольніка агульнай плошчай 377 га. Будаўнічы камень дэталёва разведаны на глыбіню 150 м. На гэтую ж глыбіню запраектаваны кар’ер. Раскрыўныя пароды прадстаўлены ў асноўным пяскамі, магутнасць якіх вагаецца ад 7,3 да 60,2 м, у сярэднім па радовішчы — 30 м. Да карысных выкапняў на радовішчы «Мікашэвічы» адносяцца інтрузіўныя крышталічныя пароды (будаўнічы камень) — дыярыты, гранадыярыты, граніты.

## Кар’ер 
20 кастрычніка 1964 года прынята пастанова Савета Міністраў БССР Аб размяшчэнні кар’ера і драбільна-сартавальнага завода ў раёне рабочага пасёлка Мікашэвічы. Радовішча будаўнічага каменю Мікашэвічы распрацоўваецца кар’ерам Мікашэвічы з 1973 года. У цяперашні час кар’ер уяўляе сабой самую вялікую адкрытую горную выпрацоўку ў Цэнтральнай Еўропе. Кар’ер, што расцягнуўся на 2760 м з захаду на ўсход і на 1770 м з поўначы на поўдзень, складаецца з 4 раскрыўных і 11 здабыўных уступаў. На здабыўных і раскрыўных работах задзейнічаны магутныя экскаватары з аб’ёмам каўша да 11 м³, на адвозе горных парод выкарыстоўваюцца кар’ерныя самазвалы грузападымальнасцю да 90 т. За год кар’ер «Мікашэвічы» выдае на-гара да 8 млн м³ карысных выкапняў і да 2 млн м³ раскрыўных парод.

## Распрацоўка 
Геаграфічнае становішча прадпрыемства дазваляе адпраўляць прадукцыю чыгуначным, аўтамабільным і водным транспартам. У 1974 годзе пачалася адгрузка адсеву і друзу вадой па суднаходным канале, які злучыў склады з ракой Прыпяць. У красавіку 1976 года пачалася адгрузка прадукцыі па чыгунцы. У 2011 годзе была ўведзена ў строй пятая тэхналагічная лінія. З яе пускам зацверджаная магутнасць па шчэбні склала за 16 000 тыс. тон/год. З 11 ліпеня 2012 года распачата рэалізацыя інвестыцыйнага праекта "Будаўніцтва горнаабагачальнага камбіната на базе радовішча Сітніцкае вытворчай магутнасцю па шчэбні 9 млн тон".

Катэгорыя:Прадпрыемствы Беларусі па вытворчасці будаўнічых матэрыялаў
Катэгорыя:Мікашэвічы
Катэгорыя:Прадпрыемствы Брэсцкай вобласці
Катэгорыя:Эканоміка Лунінецкага раёна
Касцёл Маці Божай Тройчы Цудоўнай (Масты)

**Касцёл Маці Божай Тройчы Цудоўнай** — рымска-каталіцкі храм у горадзе Масты Гродзенскай вобласці.

## Гісторыя 
Да 1940-х гадоў паселішча мела назву Зэльвяны, а мясцовыя католікі хадзілі на набажэнствы ў касцёл Св. Яна Хрысціцеля ў суседніх Мастах (цяпер — Масты Правыя). У пасляваенны час абедзве гэтыя святыні былі знішчаны, а вёска Зэльвяны і чыгуначная станцыя Масты сталі шматтысячным горадам Масты, цэнтрам аднаго з раёнаў Гродзенскай вобласці. У 1992 годе ў Мастах была заснавана парафія, дзе з 21 верасня таго ж года ў часовай капліцы пачала адпраўляцца служба.

Будаўніцтва новага касцёла з чырвонай вонкавай цэглы ў неагатычным стылі пачалося 2 красавіка 1993 (гродзенскія архітэктары Аляксандр Штэн і Ігар Казлоўскі). 28 мая 1993 года, на свята Унебаўшэсця Пана, гродзенскі біскуп Аляксандр Кашкевіч і архібіскуп Тадэвуш Кандрусевіч асвяцілі вуглавы камень.

Будаўніцтва святыні скончылася ў 2000 годзе. А 22 ліпеня таго ж года новы касцёл пад тытулам Маці Божай Тройчы Цудоўнай быў урачыста кансэкраваны тагачасным Апостальскім нунцыем у Беларусі Дамінікам Грушоўскім, гродзенскім біскупам Аляксандрам Кашкевічам і пінскім біскупам Казімірам Велікасельцам.

## Архітэктура 
Касцёл прамавугольны ў плане з пяціграннай апсідай, фланкаванай дзвюма невялікімі сакрысціямі. Галоўны фасад святыні пазначаны стромкай пяціграннай вежай-званіцай, фланкаванай падобнымі да яе спічастымі пінаклямі. Аб’ём апсіды аддзелены ад малітоўнай залы шчытом, завершаным стромкай сігнатуркай. Галоўны аб’ём накрыты двухсхільным бляшаным дахам, а трошкі ніжэйшая апсіда — вальмавым.

Залавы інтэр’ер, перакрыты рабрыстымі бетоннымі плітамі, апсіда — плоскім маналітным перакрыццем. У галоўным алтары змешчаны тытульны абраз Маці Божай Тройчы Цудоўнай — копія абраза італьянскага мастака Л. Красіа 1893 года. Левы бакавы алтар прысвечаны Св. Юзафу, правы — Божай Міласэрнасці. Над нартэксам зроблены арганныя хоры.

Касцёльны ўчастак абнесены карункавай металічнай агароджай. Уваход пазначаны курданёрнай пляцоўкай з дзвюма брамамі і бронзавай фігурай Пана Езуса, нясучага крыж (копія фігуры, змешчанай перад уваходам у гродзенскую кафедру), на пастаменце паміж імі. Справа ад касцёла, за агароджай, захаваўся драўляны будынак часовай капліцы.

## Спасылкі 
* slowo.grodnensis.by

Катэгорыя:Касцёлы Гродзенскай дыяцэзіі
Катэгорыя:Касцёлы Мастоўскага раёна
Катэгорыя:Храмы Мастоў
Катэгорыя:З’явіліся ў 2000 годзе
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні  Аляксандра Штэна
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні    Ігара Казлоўскага
Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў неагатычным стылі
Катэгорыя:2000 год у Беларусі
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Вялікая Рагозніца)

**Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі Каралевы Польшчы** — рымска-каталіцкі храм у вёсцы Вялікая Рагозніца (Мастоўскі раён Гродзенскай вобласці).

## Гісторыя 
Самастойная парафія ў Вялікай Рагозніцы была заснавана ў 1922 годзе. Мураваны касцёл пабудавалі ў 1926 годзе (аб чым сведчыць дата на камені над уваходам) на сродкі тагачаснага ўладальніка вёскі Оскара Мейштовіча і яго жонкі Флоры. У 1929 святыню пад тытулам Найсвяцейшай Дзевы Марыі Каралевы Польшчы кансэкраваў віленскі архібіскуп Рамуальд Ялбжыкоўскі.

Перад Другой сусветнай вайной колькасць парафіян дасягала 4500 чалавек, такім чынам, гэта была самая вялікая парафія Мастоўшчыны. Узгадваецца таксама цагляная капліца, што некалі стаяла ў лесе на поўнач ад мясцовай сядзібы (мураваны комплекс у стылі класіцызму захаваўся), але сёння ад яе амаль няма следу. Па словах жыхароў, капліца была амаль зруйнавана яшчэ да вайны.

У савецкі час касцёл не зачынялі, але і сталага пробашча ў парафіі не было. Афіцыйна таксама была анулявана рэгістрацыя парафіі.

## Архітэктура 
Касцёл пабудаваны з бутавага каменю ў стылі міжваеннага канструктывізму. Святыня прамавугольная ў плане з такой жа апсідай, арыентаванай на ўсход. З паўднёвага боку да апсіды дабудавана адзіная сакрысція. Справа ад галоўнага фасада прыбудавана магутная чацверыковая вежа-званіца пад высокім шатровым купалам.

Залавы інтэр’ер перакрыты плоскай падшыўной столлю з паркетных шчытоў, у ім 3 драўляныя алтары, зробленыя ў 1998 годзе ў стылі неабарока. У галоўным алтары знаходзіцца абраз Маці Божай Чэнстахоўскай у акружэнні фігур Св. Войцеха (злева) і Св. Казіміра (па-за алтаром на сцяне змешчаны вялікі абраз Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі міжваеннага часу са старога алтара). Левы бакавы алтар — алтар Св. Францішка з Асізі, правы — Божай Міласэрнасці. Над нартэксам змешчаны арганныя хоры з усталяваным там неабарочным арганам.

Касцельны ўчастак абнесены бутавай агароджай на цагляных і атынкаваных пабеленых слупах у стылі канструктывізму. У выглядзе чатырох слупоў вырашана таксама і ўваходная брама.

## Святары 
* 1924—1931 — Уладзіслаў Бярнацкі
* 1931—1933 — Мар’ян Феліксавіч Вандалоўскі
* 1936—1939 — Ян Пятровіч Мяноўскі

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* slowo.grodnensis.by

Катэгорыя:Збудаванні Беларусі ў стылі канструктывізм
Катэгорыя:Касцёлы Гродзенскай дыяцэзіі
Катэгорыя:Касцёлы Мастоўскага раёна
Катэгорыя:Вялікая Рагозніца
Катэгорыя:З’явіліся ў 1926 годзе
Катэгорыя:1926 год у Беларусі
Пётр Аляксеевіч Лярскі

**Пётр Аляксеевіч Ля́рскі** ( — ) — географ, краязнавец і педагог, кандыдат геаграфічных навук (1954), дацэнт (1960). Заслужаны настаўнік БССР (1955).

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў вёсцы Рымінка (зараз у  Магілёўскай вобласці Беларусі). Вучыўся на рабфаку. У 1939 годзе скончыў геаграфічны факультэт Магілёўскага педагагічнага інстытута. Вучобу сумяшчаў з працай у інстытуце — сакратар дэканата, лабарант кафедры, выкладаў на падрыхтоўчым аддзяленні. Быў размеркаваны ў Нараўлянскі раён выкладчыкам ў нямецкую нацыянальную школу. З 1939 года на службе ў Чырвонай Арміі. У час Вялікай Айчыннай вайны спачатку на фронце на заходняй мяжы СССР, потым у партызанах у Чавускім раёне. Пасля вызвалення Беларусі быў накіраваны працаваць дырэктарам сельскай школы. Са студзеня 1945 года П. А. Лярскі ў Магілёўскім педагагічным інстытуце (сучасны Магілёўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя А. А. Куляшова). Займаў пасады старэйшага выкладчыка, дацэнта (з 1960 года) кафедры фізічнай геаграфіі на геаграфічным факультэце, у 1977—1999 гадах дацэнта кафедры педагогікі і методыкі выкладання.

Памёр А. П. Лярскі 25 кастрычніка 2013 года. Пахаваны ў Магілёве на Грузаўскіх могілках. Аб навуковай дзейнасці вучонага зняты тры фільмы з серый «Нашы славутыя землякі» і «Стваральнікі».

## Літаратура 
* 
* Настаўнік настаўнікаў ― рыцар прыроды : да 90-годдзя з дня нараджэння П. А. Лярскага / І. М. Шаруха [і інш.] // Магілёўскі мерыдыян : нататкі Магілёўскага аддзела Беларускага геаграфічнага таварыства : навуковы часопіс. — 2007. ― Т. 7, вып. 3/4. ― С. 3―6

## Спасылкі 
* Лярскі Пётр Аляксеевіч // Магілёўская абласная бібліятэка імя У. І. Леніна 
* *Ольга Кисляк* География души фронтовика Лярского // СБ. Беларусь сегодня
* *Павел Минченко* Рекорды доцента Лярского // СБ. Беларусь сегодня
* Лярский Петр Алексеевич  // Факультэт матэматыкі і прыродазнаўства Магілёўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя А. А. Куляшова
* Пётр Алексеевич Лярский  // ДУА «Сярэдняя школа № 21 Магілёва»
* *Ольга Кисляк* На Могилёвщине помнят фронтовика, географа и преподавателя Петра Лярского  // СБ. Беларусь сегодня

Катэгорыя:Партызаны Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Географы СССР
Катэгорыя:Географы Беларусі
Катэгорыя:Педагогі СССР
Катэгорыя:Прыродазнаўцы
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Чавускім раёне
Катэгорыя:Члены Беларускага геаграфічнага таварыства
Катэгорыя:Аўтары падручнікаў
Ган (горад)

**Ган** () — акруговы горад Германіі, размешчаны ў раёне Метман федэральнай зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Насельніцтва горада — 30 166 чалавек (31 снежаня 2014 года). Горад падзяляецца на 2 гарадскія раёны: уласна Ган і Грутэн.

Катэгорыя:Гарады Паўночнага Рэйна-Вестфаліі
Гулзарылал Нанда

**Гулзарылал Нанда** (, , Гуджранвала, Брытанская Індыя — , Ахмадабад, Індыя) — індыйскі палітык і эканаміст.

## Біяграфія 
Нанда займаў ва ўрадзе Індыі розныя міністэрскія пасты, у тым ліку — міністр унутраных спраў у 1963—1966 гадах, міністр замежных спраў у 1964 годзе. З 27 мая да 9 чэрвеня 1964 і з 11 студзеня да 24 студзеня 1966 — часовы прэм’ер-міністр Індыі пасля скону прэм’ер-міністраў Джавахарлала Нэру і Лала Бахадуры Шастры. Заўзяты прыхільнік ідэй Махатмы Гандзі. У 1997 годзе ўзнагароджаны індыйскім урадам ордэнам Бхарата Ратна.

Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Індыі
Катэгорыя:Міністры замежных спраў Індыі
Катэгорыя:Міністры ўнутраных спраў Індыі
Арыф Алві

**Арыф Алві** (, ; нар., Карачы) — пакістанскі дзяржаўны дзеяч, палітык, прэзідэнт Пакістана з 2018 года.

## Біяграфія 
Яга бацька Хабіб-ур-Рэхман Элахі Алві працаваў дантыстам у Брытанскай Індыі, які затым пераехаў у Карачы пасля падзелу краіны і адкрыў стаматалагічную клініку ў тэхсілі Садар. Хабіб-ур-Рэхман Элахі Алві быў сябрам партыі Джамаат-і-Ісламі. Пасля заканчэння сярэдняй школы ў Карачы Арыф Алві пераехаў у Лахор ў 1967 годзе для атрымання вышэйшай адукацыі. Мае ступень бакалаўра стаматалагічнай хірургіі пасля заканчэння каледжа стаматалогіі De’Montmorency. У 1975 годзе скончыў Мічыганскі ўніверсітэт — магістр у галіне зубнога пратэзавання. У 1984 годзе атрымаў магістра навук у галіне артадантыі ў University of the Pacific. Вярнуўшыся ў Пакістан пачаў працаваць стаматолагам, а затым адкрыў уласную стаматалагічную клініку *Alvi Dental Hospital*. Жанаты з Самінай Алві, чацвёра дзяцей.

Катэгорыя:Прэзідэнты Пакістана
Катэгорыя:Дзеючыя кіраўнікі дзяржаў
Пімпры-Чынчвад

**Пімпры-Чынчвад** (, ) — індыйскі горад у раёне Пуна штата Махараштра, размешчаны на беразе ракі Павана. Складаецца з двух гарадоў, якія паступова злучыліся — Пімпры і Чынчвад. Па дадзеных індыйскага перапісу 2001 года ў горадзе пражывала 1 012 472 чалавек. Аўтамабільная, хімічная і цяжкая прамысловасць, развіваецца медыцына.
## Гарады-пабрацімы 
Катэгорыя:Гарады Махараштры
Імран Хан

**Імран Хан** (, ; нар., ) — пакістанскі дзяржаўны дзеяч, былы прафесійны гулец у крыкет. Лідар партыі Рух за справядлівасць. Прэм’ер-міністр Пакістана з 2018 да 2022 года.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 25 лістапада 1952 года Лахоры, яго бацька быў інжынерам-будаўніком. 

Калі Імрану споўнілася 18 гадоў ён пачаў выступаць за нацыянальную каманду Пакістана па крыкеце, згуляўшы першы матч супраць зборнай Англіі ў 1971 годзе. Пасля пераезду ў Англію Імран гуляў за Оксфардскі ўніверсітэт у 1973—1975 гадах і з’яўляўся капітанам каманды ўніверсітэта ў 1974 годзе. 

З 1982 да 1992 года Імран Хан быў капітанам нацыянальнай зборнай, у 1992 зборная выйграла чэмпіянат свету.

Пасля таго, як заснаваў партыю «Рух за справядлівасць» стаў адным з самых папулярных палітыкаў Пакістана: на яго мітынгі прыходзілі сотні тысяч чалавек. Імран Хан таксама з’яўляецца аўтарам трох кніг: «Imran», «All-Round View», «The Warrior Race».

9 жніўня 2012 года кіраўніцтва тэрарыстычнага руху Тэхрык-е Талібан Пакістан заявіла, што не ведае як рэагаваць на запланаваную акцыю пратэсту ў Зоне Плямён. Кіраўніцтва пакістанскага Талібану ўзяло тайм-аўт да канца тыдня, каб вырашыць дазваляць мітынг у Паўднёвым Вазірыстане ці не. Прадстаўнік Талібану абверг інфармацыю, якая з’явілася раней аб тым, што талібы дашлюць тэрарыстаў-смяротнікаў на мітынг у Вазірыстан каб падарваць Імрана Хана. Хоць самога Імрана талібы лічаць «нявяерным» за яго ліберальныя погляды.

25 ліпеня 2018 года адбыліся парламенцкія выбары, адносную перамогу на якіх атрымала створаная Ханам партыя Тэхрык-е-Інсаф. Яна атрымала 116 месцаў з 270.

18 жніўня 2018 года Імран Хан узначаліў кааліцыйны ўрад Пакістана, сфармаваны па выніках выбараў. Напярэдадні яго кандыдатуру падтрымалі 176 дэпутатаў Нацыянальнай асамблеі (на чатыры галасы больш мінімальна неабходнай колькасці), а яго асноўнага суперніка Шахбаза Шарыфа — 96.

10 красавіка 2022 года дэпутаты Нацыянальнага сходу Пакістана прагаласавалі за вотум недаверу яму, вылучаны апазіцыяй, якая абвінаваціла ўрад у некантралюемай інфляцыі, неэфектыўным дзяржаўным кіраванні і знешняй палітыцы. У маі арышт Імрана Хана прывёў да масавых пратэстаў у краіне, падчас якіх былі затрыманыя больш за тысячу чалавек, восем чалавек загінулі.

5 жніўня 2023 года быў прысуджаны да трох гадоў турэмнага зняволення па абвінавачванні ў адмыванні сродкаў. 

Наступныя прысуды вынеслі за некалькі дзён да ўсеагульных выбараў, прызначаных на 8 лютага 2024 года. 30 студзеня Імран Хан прыгавораны да 10 гадоў зняволення па справе аб разгалашэнні дзяржтаямніцы. На наступны дзень былога прэм'ер-міністра і ягоную жонку прысудзілі да 14 гадоў турмы па справе аб карупцыі.

3 лютага 2024 года суд у Равалпіндзі прысудзіў былога прэм'ер-міністра Пакістана Імрана Хана і яго жонку Бушру Бібі да сямі гадоў пазбаўлення волі за хуткае вяселле пасля разводу. Бібі развялася ў лістападзе 2017 года і павінна была вычакаць тры месяцы, перш чым уступіць у шлюб зноў, — у ісламе гэты перыяд называецца Ідай. А яна выйшла замуж за Хана ўжо ў лютым 2018 года.

## Зноскі 
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Пакістана
Катэгорыя:Спартсмены Пакістана
Катэгорыя:Крыкетчыкі
Сонечнае зацьменне 18 красавіка 1931 года

**Сонечнае зацьменне 18 красавіка 1931 года** — частковае сонечнае зацьменне 147 сараса.

Зацьменне мела велічыню 0,5107 і дасягнула свайго максімуму ў 00:45:35 UTC у пункце з каардынатамі 61° пн. ш. 59° у. д..

Зацьменне 18 красавіка 1931 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1931 годзе і 71-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 21 кастрычніка 1930 года, наступнае — 12 верасня 1931 года.

## Гл. таксама 
* Сонечныя зацьменні XX стагоддзя

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Каталог сонечных зацьменняў 1901 — 2000
* Каталог сонечных зацьменняў 147 сараса
* Малая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення
* Вялікая глабальная карта, на якой паказана геаграфія бачнасці зацьмення

Катэгорыя:1931 год у астраноміі
1931-04-18
1931-04-18
1931-04-18
Катэгорыя:Падзеі 18 красавіка
Катэгорыя:Красавік 1931 года
Таварыства з’яднаных славян

**Тавары́ства з’ядна́ных славя́н** — тайная рэвалюцыйная арганізацыя, створаная ў пачатку 1823 года ў горадзе Наваград-Валынскі на аснове «Таварыства сяброў прыроды» братамі афіцэрамі А. І. і П. І. Барысавымі і палітычным ссыльным Ю. К. Люблінскім.

## Праграма 
Мяркуючы па праграмных дакументах («Катэхізіс», «Клятвеннае абяцанне»), таварыства выступала паслядоўным праціўнікам прыгоннага права (для выкупу сялян выдзялялася частка грошай з грамадскай сумы), адмоўна ставілася да саслоўнага ладу і самадзяржаўя, выступала за ўвядзенне «дэмакратычнага прадстаўнічага праўлення», было утапічным праціўнікам багацця. Дамагчыся ўмоў выканання сацыяльных рэформ таварыства збіралася шляхам узброенага паўстання з удзелам народа. Для гэтага члены таварыства праводзілі агітацыю сярод салдат, планавалі ствараць вясковыя вучылішчы, каб уплываць на палітычную актыўнасць сялян, і г.д. Галоўная мэта таварыства — аб’яднанне ўсіх славянскіх плямён і некаторых суседніх народаў (Расія, Польшча, Багемія, Маравія, Венгрыя з Трансільваніяй, Сербія, Малдавія, Валахія, Далмацыя) у адну федэратыўную рэспубліку. Меркавалася, што кожны народ будзе мець дэмакратычную канстытуцыю з улікам нацыянальных асаблівасцей.

## Гісторыя 
Уваходзілі афіцэры, дробныя чыноўнікі, службоўцы, усяго больш за 50 членаў, сярод іх І. І. Гарбачэўскі і І. І. Іваноў (сакратар таварыства). Кожны, хто ўступіў у таварыства, даваў на мячы клятву, складзеную на аснове карбанарскіх клятваў: «Для вызвалення сябе ад тыранства і для вяртання свабоды, такой каштоўнай для роду чалавечага». У верасні 1825 г. таварыства па прапанове С. І. Мураўёва-Апостала і М. П. Бястужава-Руміна аб’ядналася з Паўднёвым таварыствам дзекабрыстаў на аснове яго праграмы. 3 таварыства былі створаны 2 управы: адну склалі артылерысты, другую — пехацінцы. Пасрэднікамі паміж Славянскімі ўправамі і Паўднёвым таварыствам сталі Гарбачэўскі і М. М. Спірыдаў. Не менш чым 12 «славян» запісалася ў атрад царазабойцаў, які склаў Бястужаў-Румін. 26 членаў таварыства ў 1826 годзе асуджаны Вярхоўным крымінальным судом па справе дзекабрыстаў. Многія з былых членаў Таварыства з’яднаных славян прымалі ўдзел у паўстанні Чарнігаўскага палка.

## Зноскі 
## Літаратура 
* 
* Восстание декабристов: материалы. Т. 6. — М. —Л.: ГИЗ, 1929. — 406 с.
* *Горбачевский, И. И.* Записки, письма. — М.: Изд-во АН СССР, 1963. — 354 с., 3 л. ил. — (Литературные памятники).
* *Нечкина, М. В.* Движение декабристов: [в 2 т.] / АН СССР, Ин-т истории. Т. 2. — М.: Изд-во АН СССР, 1955. — 506 с.
* *Нечкина, М. В.* Общество соединенных славян. — М. —Л.: Госиздат, 1927. — 244 с. — (Центрархив. «Восстание декабристов»: исследования).
* *Швед, В. В.* Беларускія старонкі гісторыі дзекабрыстаў / БелНДІДАС; Навук. рэд. П. І. Брыгадзін. — Мн.: [Б. в.], 1998. — 131 с.: іл. — ISBN 985-6099-38-2.
* 
* 

## Спасылкі 
* *Павлов В. Л.* Общество соединённых славян: взгляд из современности // Философский полилог: Журнал Международного центра изучения русской философии. Выпуск 2 (2017).

Катэгорыя:Рух дзекабрыстаў
Катэгорыя:Панславізм
Катэгорыя:Звягель
Катэгорыя:З’явіліся ў 1823 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1825 годзе
Герызау

**Герызау** () — горад у Швейцарыі, сталіца паўкантона Апенцэль — Аўсерродэн. Насельніцтва складае 15 205 чалавек (на 31 снежня 2006 года). Афіцыйны код — 3001. Упершыню ўзгадваецца ў 837 годзе.

Катэгорыя:Гарады Швейцарыі
Катэгорыя:Камуны кантона Апенцэль — Аўсерродэн
Рафік Тарар

**Рафік Тарар** (,  — , Лахор) — прэзідэнт Пакістана з 1 студзеня 1998 па 20 чэрвеня 2001 года.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 2 лістапада 1929 года ў сям’і прадстаўнікоў сярэдняга класа. Пасля заканчэння каледжа Ісламія ў 1949 годзе паступіў у каледж горада Лахора ў 1951 годзе, атрымаў дыплом юрыста. У тым жа годзе ён пачаў працу адваката. У кастрычніка 1955 года прыступіў да працы ў якасці адваката ў Вярхоўным судзе Лахора. Ён прыпыніў практыку адваката ў Гуджранвале, для таго каб атрымаць пасаду старшыні суда Пенджаба ў 1970 годзе. Праз чатыры ён быў прызначаны галоўным суддзёй Вярхоўнага суда Лахора, з гэтай пасады сышоў у адстаўку ў лістападзе 1994 года па дасягненні 65-гадовага ўзросту.

Пасля свайго сыходу з судовай улады ў сакавіку 1997 года пачаў займацца палітыкай. Быў абраны членам Сената ад Пакістанскай мусульманскай лігі (Н). 31 снежня 1997 года быў абраны прэзідэнтам Пакістана. Яго прызначэнне ў якасці прэзідэнта у значнай ступені прыпісваецца яго цесным сувязям з сям’ёй Наваза Шарыфа. 1 студзеня 1998 года Рафік Тарар прыняў прысягу і стаў прэзідэнтам Ісламскай Рэспублікі Пакістан. Ён заручыўся вялікай колькасцю галасоў ад калегіі выбаршчыкаў, якая складаецца з членаў абедзвюх палат парламента і чатырох правінцыйных заканадаўчых сходаў. Ніхто да яго ніколі не атрымліваў такой пераважнай падтрымкі ад абраных прадстаўнікоў народа Пакістана. 20 чэрвеня 2001 года яго месца заняў генерал Первез Мушараф.

Жанаты, меў чацвярых дзяцей (трое сыноў і дачку).

Памёр 7 сакавіка 2022 года ў Лахоры.

Катэгорыя:Прэзідэнты Пакістана
Катэгорыя:Суддзі
Іскандэр Мірза

**Іскандэр Мірза** (; , Бамбей — , ) — дзяржаўны дзеяч Пакістана.

## Біяграфія 
Выхадзец з мусульманскай арыстакратыі Бенгаліі. Скончыў каледж у Бамбеі, затым Каралеўскі ваенны каледж у Сандхерсце (Вялікабрытанія). Да 1926 года знаходзіўся ў англа-індыйскай арміі, затым — на ваенна-адміністрацыйнай службе. У 1947 годзе ў званні генерал-маёра стаў першым сакратаром па справах абароны ўрада Пакістана. У 1954-55 гадах займаў пасады губернатара Усходняга Пакістана, затым міністра ўнутраных спраў і пагранічных раёнаў Пакістана. У 1955 годзе прызначаны генерал-губернатарам Пакістана. З абвяшчэннем у сакавіку 1956 года Пакістана рэспублікай Мірза стаў прэзідэнтам. Быў звязаны з правымі пакістанскімі партыямі — Мусульманскай лігай і Рэспубліканскай партыяй. Мірза — адзін з ініцыятараў ўступлення Пакістана ў СЕАТА (у 1954) і Багдадскі пакт. Разам з Аюб Ханам узначальваў дзяржаўны пераварот у пачатку кастрычніка 1958 года. Аднак у канцы кастрычніка 1958 года вымушаны быў саступіць пасаду прэзідэнта Аюб Хану і эміграваў у Вялікабрытанію.

Катэгорыя:Прэзідэнты Пакістана
Аляксандр Уладзіміравіч Канойка

**Аляксандр Уладзіміравіч Канойка** (нар. , Заполле, Клічаўскі раён) — беларускі гісторык.

## Біяграфія 
Скончыў гістарычны факультэт БДПУ (2009), магістратуру (2010) і аспірантуру (2015). З 2010 года — выкладчык, з 2016 — дацэнт БДПУ. Кандыдат гістарычных навук (2015), тэма кандыдацкай дысертацыі — «Роля транспарту ў эканамічным развіцці Беларусі (1772—1914 гг.)». У 2018 годзе абараніў доктарскую дысертацыю — «Эканамічныя фактары фармавання індустрыяльнага грамадства ў Беларусі ў канцы XVIII — пачатку XX стагоддзя».

У 2019 годзе стаў галоўным спецыялістам упраўлення ідэалогіі Адміністрацыі Прэзідэнта Беларусі.

## Выбраная бібліяграфія 
# Гістарычнае краязнаўства Беларусі: вучэбны дапаможнік / А. У. Канойка [і інш.]; пад рэд. А. А. Корзюка. — Гродна : ЮрСаПринт, 2014. — 220 с.
# Шляхі зносін у эканоміцы Беларусі канца XVIII — пачатку XX ст. : крыніцазнаўчы аналіз / А. У. Канойка // Вес. Беларус. дзярж. пед. ун-та. Сер. Гісторыя. Філасофія. Паліталогія. Сацыялогія. Эканоміка. Культуралогія. — 2012. — № 2. — С. 47—51.
# Транспарт на тэрыторыі Беларусі напярэдадні адмены прыгоннага права (1795—1861 гг.) / А. У. Канойка // Працы гістарычнага факультэта БДУ : навук. зб. / Беларус. дзярж. ун-т. — Мінск, 2012. — Вып. 7. — С. 52—58.
# Шляхі зносін і транспарт у эканоміцы беларускага Палесся ў канцы ХVІІІ — пачатку ХХ ст. / А. У. Канойка // Беларус. гіст. часоп. — 2013. — № 1. — С. 4—14.
# Палітыка царскіх улад у сферы кіравання транспартнымі камунікацыямі на тэрыторыі Беларусі (канец ХVІІІ — пачатак ХХ ст.) / А. У. Канойка // Вес. Беларус. дзярж. пед. ун-та. Сер. 2, Гісторыя. Філасофія. Паліталогія. Сацыялогія. Эканоміка. Культуралогія. — 2013. — № 4. — С. 36—40.
# Роля і месца прыватнага капіталу ў сістэме транспартнага забеспячэння Беларусі (1772—1914 гг.) / А. У. Канойка // Образование и наука в Беларуси: актуальные проблемы и перспективы развития в XXI веке : сб. науч. ст. [к VIІ науч.-практ. конф. молодых ученых БГПУ, 5 ноября 2014 г.] / Белорус. гос. пед. ун-т; редкол.: А. В. Торхова (отв. ред.), П. А. Матюш, Е. В. Жудрик [и др.]. — Минск, 2014. — С. 136—142.
# Супрацоўніцтва дзяржаўных органаў і прыватнага капіталу пры фарміраванні дарожнай сеткі Беларусі (1772—1914 гг.) / А. У. Канойка // Подзвігу народа жыць у вяках (да 70-годдзя Вялікай Перамогі) : матэрыялы Рэсп. навук.-тэарэт. канф., Мінск, 28 крас. 2015 г. / Беларус. дзярж. пед. ун-т; рэдкал.: А. В. Касовіч [і інш.], А. П. Жытко (навук. рэд.). — Мінск, 2015. — С. 163—167.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Гісторыкі Беларусі
Катэгорыя:Дактары гістарычных навук
Катэгорыя:Супрацоўнікі Адміністрацыі прэзідэнта Беларусі
Касцёл Святога Францыска Асізскага (Свіслач)

**Касцёл Святога Францыска Асізскага** — рымска-каталіцкі храм, пабудаваны ў цэнтры г. Свіслач Гродзенскай вобласці ў 1990-я гады.

## Гісторыя 
Касцёл у Свіслачы быў заснаваны прыватнай фундацыяй яшчэ ў 1550 годзе, але ў часы рэфармацыі ён дзейнічаў як кальвінісцкі збор. Святыня была вернута каталікам у 1630 годзе.

, сяр. XIX ст.]]
Новы драўляны касцёл пад тытулам Найсвяцейшай Тройцы быў пабудаваны ў 1666 годзе літоўскім падскарбіем Геранімам Крышпінам.

13 ліпеня 1943 года ў лесе каля паселішча фашыстамі быў расстраляны пробашч свіслацкага касцёла кс. Юзаф Казлоўскі. У гады вайны касцёл згарэў. Цяпер на месцы касцёла знаходзіцца адміністрацыйны будынак (на скрыжаванні вул. Леніна і Дзяржынскага, каля пл. К. Маркса). Захавалася толькі частка касцёльнай агароджы.

### Новы касцёл 
1 мая 1990 года парафія ў Свіслачы была перададзена біскупам Тадэвушам Кандрусевічам пад апеку айцоў францысканцаў. Першым пробашчам адноўленай пасля доўгага часу парафіі стаў Францішак Навакоўскі. Новы касцёл з чырвонай вонкавай цэглы пачалі будаваць у 1991 годзе. Касцёл быў асвечаны 2 кастрычніка 1994 года архібіскупам Зянонам Грахалеўскім з Рыма.

Касцёлу надалі тытул св. Францішка з Асізі. 4 кастрычніка 2004 года сюды быў перанесены з Гродна старажытны абраз Св. Францішка ў сярэбраных шатах.

## Архітэктура 
У архітэктуры святыні выкарыстаны рысы неагатычнага і неараманскага стыляў.

У 2005 годзе распачаўся грунтоўны рамонт інтэр’ера.

## Спасылкі 
* slowo.grodnensis.by

Катэгорыя:Касцёлы Гродзенскай дыяцэзіі
Катэгорыя:Касцёлы Свіслацкага раёна
Катэгорыя:Славутасці Свіслачы
Катэгорыя:З’явіліся ў 1994 годзе
Валерый Вацлававіч Міцкевіч

**Валерый Вацлававіч Міцкевіч** (нар. , г. Ліда Гродзенскай вобласці) — беларускі правазнаўца, дзяржаўны дзеяч. Заслужаны юрыст Рэспублікі Беларусь (2022).

## Біяграфія 
У 1989 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. У 1989—1991 гадах быў стажорам суддзі, выконваючым абавязкі суддзі суда Мінскага раёна. У 1991—2001 — суддзя, старшыня суда Мінскага раёна і г. Заслаўе. У 2001—2005 гг. — намеснік міністра юстыцыі, член Цэнтральнай камісіі Рэспублікі Беларусь па выбарах і правядзенні рэспубліканскіх рэферэндумаў. У 2005—2009 — дырэктар Нацыянальнага цэнтра законапраектнай дзейнасці пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, дырэктар Нацыянальнага цэнтра заканадаўства і прававых даследаванняў Рэспублікі Беларусь. З чэрвеня 2009 года — намеснік кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.

У 2019 годзе быў абраны членам і намеснікам старшыні Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання.

15 сакавіка 2021 года ўвайшоў у склад Канстытуцыйнай камісіі, якая ў мэтах ажыццяўлення рэзалюцыі шостага Усебеларускага народнага сходу распрацоўвае прапановы па змяненні Канстытуцыі Беларусі і забяспечвае іх усенароднае абмеркаванне.

## Міжнародныя санкцыі 
24 верасня 2020 года Сейм Літвы ўключыў Валерыя Міцкевіча ў спіс асоб, якім забаронены ўезд на тэрыторыю Літвы. Гэта рашэнне было прынята ў адказ на фальсіфікацыю вынікаў прэзідэнцкіх выбараў 2020 года і рэпрэсіі супраць мірных пратэстоўцаў.

## Спасылкі 
* Адміністрацыя Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь

Катэгорыя:Юрысты Беларусі
Катэгорыя:Намеснікі міністра юстыцыі Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Супрацоўнікі Адміністрацыі прэзідэнта Беларусі
Катэгорыя:Суддзі Беларусі
Катэгорыя:Дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання
Катэгорыя:Члены Цэнтральнай выбарчай камісіі Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Члены Канстытуцыйнай камісіі Беларусі (2021)
Умак

**Умак** () — бязлюдны востраў у групе Андрэянаўскіх астравоў. Уваходзіць у склад амерыканскага штата Аляска. Плошча — 41,28 км².

Мае вулканічнае паходжанне. Найвышэйшы пункт — 610 м.

Клімат вільготны, пераходны ад умеранага да арктычнага.

## Спасылкі 
* Umak Island High Point, Alaska
* Facebook Page

Катэгорыя:Алеуцкія астравы
Катэгорыя:Незаселеныя астравы
Алег Мікалаевіч Дыбаль

**Алег Дыбаль** (нар. ) — беларускі футбаліст, паўабаронца мінскага «Энергетыка».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец ДЮСШ МТЗ-РІПА Мінск (2007—2008).

У 2019 годзе асуджаны на дзевяць гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму па 328-м артыкуле Крымінальнага кодэкса, за захоўванне і распаўсюд наркотыкаў.

Выйшаў з калоніі восенню 2022 года, а з пачатку 2023 года стаў выступаць у Другой лізе за мінскі «Трактар». У пачатку 2024 года перайшоў у «Энергетык».

## Крыніцы 
Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Партызан Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Партызан-2 Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Рудзенск
Катэгорыя:Ігракі ФК Агракамбінат Ждановічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Крумкачы Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Ашмяны-БДУФК
Катэгорыя:Ігракі ФК Вікторыя Мар’іна Горка
Катэгорыя:Ігракі ФК Трактар Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Энергетык-БДАТУ
Дом Відаровіча (Магілёў)

**Дом Відаровіча** — будынак у гістарычным цэнтры Магілёва, размешчаны па Ленінскай вуліцы, 40. Помнік эклектычнай архітэктуры.

## Архітэктура 
Уяўляе сабой двухпавярховы, прамавугольны ў плане будынак на высокім цокалі, які выходзіць галоўным фасадам на чырвоную лінію забудовы вул. Ленінскай. На галоўным фасадзе 2 сіметрычна размешчаныя ўваходы з лучковымі франтонамі і круглымі нішамі. На першым паверсе прамавугольныя аконныя праёмы, на другім — арачныя. Галоўны фасад аздоблены ляпнымі накладнымі дэталямі і дэкаратыўнымі элементамі, выкананымі цаглянай муроўкай з выкарыстаннем лякальнай цэглы. Паміж аконнымі праёмамі пілястры, на першым паверсе руставаныя, на другім — завершаны фігурнымі ляпнымі картушамі. Над аконнымі праёмамі першага паверха ляпныя гірлянды, картушы, арнаментальны пояс. Сцены завершаны шырокім карнізам складанага профілю з дэкаратыўнай лепкай. Маляўнічасць фасаду надае кантрастнае каларыстычнае вырашэнне: ляпныя дэкаратыўныя дэталі белага колеру вылучаюцца па чырвонай плоскасці цаглянай сцяны.

Магілеў, вуліца Ленінская (былая Ветраная) і яе забудова, foto 4 by futureal.jpg
Магілеў, вуліца Ленінская (былая Ветраная) і яе забудова, foto 6 by futureal.jpg
Магілеў, вуліца Ленінская (былая Ветраная) і яе забудова, foto 5 by futureal.jpg

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Магілёва
Катэгорыя:Ленінская вуліца (Магілёў)
Катэгорыя:З’явіліся ў XX стагоддзі
Катэгорыя:XX стагоддзе ў Магілёве
Катэгорыя:Збудаванні Магілёва ў стылі эклектыкі
Заскевіцкі сельсавет

**Заскевіцкі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Маладзечанскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Заскевічы.

Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Маладзечанскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 11 верасня 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Лебедзеўскага сельсавета.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Маладзечанскага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1959 годзе
Дняпро (гасцініца, Магілёў)

**«Дняпро»** — колішняя гасцініца ў Магілёве. Размяшчалася ў будынку па адрасе вул. Першамайская, 29, на рагу з завулкам Мігая. Пабудаваны ў 1940 г. з цэглы (архіт. А. Брэгман, А. П. Воінаў). Рэканструяваны ў 1983 годзе.

Цяпер у будынку размяшчаецца гандлёвы цэнтр «Дняпро», начны клуб «Куба», ігральныя клубы «Вулкан», «Мяцеліца» і іншыя ўстановы.

## Архітэктура 
Будынак 5-павярховы, у плане складанай канфігурацыі. Галоўны фасад вылучаюць 2 бакавыя несіметрычна выступаючыя рызаліты, па цэнтры — галоўны ўваход. Пластычная выразнасць дасягаецца ўвядзеннем вертыкальных рэбраў, паміж якімі размешчаны лоджыі. Унутраная планіроўка калідорнага тыпу. На 1-м паверсе — вестыбюль, адміністрацыйныя і бытавыя памяшканні, рэстаран. На 2—5-м паверхах — у цэнтры хол, да якога далучаюцца жылыя пакоі. Разлічана на 305 месцаў.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Магілёва
Катэгорыя:Першамайская вуліца (Магілёў)
Катэгорыя:З’явіліся ў 1940 годзе
Катэгорыя:1940 год у Магілёве
Катэгорыя:Завулак Мігая (Магілёў)
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Авеля Брэгмана
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Аляксандра Воінава
Червона рута

**Чырвона рута** — эстрадная песня Уладзіміра Івасюка, напісаная ім у 1970 годзе. Выконвалася ВІА «Смерычка» пад кіраўніцтвам Ляўко Дуткоўскага, а пазней Сафіяй Ратару ў суправаджэнні ВІА «Чырвона рута» пад кіраўніцтвам Анатоля Еўдакіменкі.

«Червона рута» стала адной з самых знакамітых і вядомых украінскіх песень у свеце. Песня прынесла першы поспех не толькі яе першым і выканаўцам, але і самому аўтару, стала лаўрэатам I Усесаюзнага тэлевізійнага фестывалю савецкай песні «Песня-71».

## Гісторыя стварэння 
Червона рута — міфічная кветка карпацкіх павер’яў. Вобраз Чырвонай руты часта сустракаецца ў сучасных ўкраінскіх творах мастацтва. Уладзімір Івасюк напісаў песню ў 1970 годзе, натхнёны творчасцю Уладзіміра Гнацюка, які ў 1906 годзе выдаў зборнік каламыек, дзе прысутнічаюць радкі пра чырвоную руту.

## Вядомыя выканаўцы 
* ВІА «Карпаты» https://www.youtube.com/watch?v=PKGHZELKjGo
* ВІА «Смерычка» https://www.youtube.com/watch?v=KS9H3GVVO6k
* Сафія Ратару https://www.youtube.com/watch?v=DV5H11VX60s
* Назар Ярэмчук https://www.youtube.com/watch?v=OEjxpnH5nUY
* Васіль Зінкевіч https://www.youtube.com/watch?v=cwtIUIlVjhs
* Яраслаў Еўдакімаў https://www.youtube.com/watch?v=6-WPEE7MOnE
* Багдан Касапуд https://www.youtube.com/watch?v=Al7SfGLcUHs
* Вахтанг Кікабідзэ https://www.youtube.com/watch?v=LkVdinpWpo8

## Спасылкі 
* Сторінки пам’яті Володимира Івасюка. Червона рута
* Пісні «Червона рута» виповнюється 45 років

Катэгорыя:Песні СССР
Катэгорыя:Песні на ўкраінскай мове
Дакладныя навукі

**Дакладныя навукі** — навукі, што карыстаюцца матэматыкай, матэматычнымі метадамі і матэматычнай мовай для апісння сваіх аб’ектаў: найперш сама матэматыка і фізіка. Да дакладных навук таксама залічваюць тэхніку (інжынерныя навукі) і хімію.

Працістаўляюцца гуманітарным навукам, якія карыстаюцца выключна словам (аналізам дакументаў) для апісання сваіх аб’ектаў.

## Літаратура 
* Кедров Б. М. Классификация наук. Книга 1-3. Москва, Мысль, 1961, 1965, 1985
Дэйр-эз-Зор

**Дэйр-эз-Зор** — горад на паўночным усходзе Сірыі, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай мухафазы. Размешчаны на правым беразе ракі Еўфрат. Транспартны вузел на рачным шляху Эр-Рака — Багдад і аўтатрасе Пальміра — Фадгамі. За 432 км ад Дамаска, за 320 км ад Алепа. Да грамадзянскай вайны ў Сірыі горад называлі Жамчужынай пустыні. У ходзе вайны ён цярпеў сур’ёзныя разбурэнні. Паводле дадзеных перапісу 2004 года насельніцтва горада налічвала каля 212 тысяч чалавек. За час баявых дзеянняў значная доля жыхароў пакінула горад. За 85 км на паўднёвы ўсход ад горада знаходзіцца археалагічны помнік Дура-Эўрапос — рымская крэпасць на Еўфраце, за 120 км у тым жа кірунку — рэшткі старажытнага горада Мары. У эпоху Рымскай імперыі быў важным гандлёвым цэнтрам паміж Рымам і Індыяй.

Катэгорыя:Гарады Сірыі
Хасеке

**Хасеке** — горад на паўночным усходзе Сірыі, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай мухафазы. Другі па насельніцтве горад мухафазы (81 809 чалавек) пасля Эль-Камышлы. Праз Хасеке працякае прыток Еўфрата Хабур. Знаходзіцца за 600 км ад Дамаска, за 494 км ад Алепа, за 179 км ад Дэйр-эз-Зора.

Катэгорыя:Гарады Сірыі
Эль-Камышлы

**Эль-Камышлы** — горад на паўночным усходзе Сірыі, на мяжы з Турцыяй, паблізу ад Ірака. Знаходзіцца ў мухафазе Хасеке, адміністрацыйны цэнтр раёна. Фактычная сталіца Дэмакратычнай Федэрацыі Паўночнай Сірыі. Міжнародны аэрапорт (код IATA — KAC). Заснаваны ў 1926 як чыгуначная станцыя на лініі ад Тартуса.

Катэгорыя:Гарады Сірыі
Дума (Сірыя)

**Дума** — горад у Сірыі, у мухафазе Дамаск. Адміністрацыйны цэнтр акругі Дума. Насельніцтва па дадзеных на 2004 год — 110 893 чалавека. Знаходзіцца прыкладна за 10 км на паўночны ўсход ад Дамаска, на вышыні 660 м над узроўнем мора. Невялікія прамысловыя прадпрыемствы, рамёствы. У вырошчваюць фруктовыя дрэвы, вінаград.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Гарады Сірыі
Дума

**Дума**:
* Дзяржаўная Дума Расійскай Федэрацыі
* Дума (Сірыя)
* Дума (эпас)
Нет

**«Нет»** — песня, якую напісаў Канстанцін Меладзэ і запісала расійская спявачка Паліна Гагарына для яе трэцяга студыйнага альбома. Кампазіцыя, якую спрадзюсіраваў Меладзэ, была выпушчана ў якасці сінгла 13 жніўня 2012 года.

Песня атрымала станоўчыя водгукі ад музычных крытыкаў і выйграла ўзнагароду ў катэгорыі «Лепшы кліп» на прэміі RU.TV 2013.

## Перадгісторыя і рэліз 
Упершыню на публіцы кампазіцыя была выкананая 4 жніўня 2012 года на канцэрце ў Разані ў рамках экалагічнай акцыі «Дзень чыстага горада».

## Рэакцыя крытыкі 
Павел Пшонаў з MuseCube.org даў песні станоўчую ацэнку і паставіў 4 з паловай балы з 5-і. «Калі песня паўторыць нядрэнныя вынікі „Спектакля“, то гэта будзе чакана; калі перасягне — то песня ўвойдзе ў „залаты фонд“ айчыннай поп-музыкі, як твор небанальны і ў чымсьці нават выдатны», — адзначаў аўтар.

На прэміі RU.TV 2013 «Нет» атрымала дзве намінацыі: «Лепшая песня» і «Лепшы кліп». Кампазіцыя перамагла ў апошняй з намінацый.

## Музычнае відэа 
Відэакліп на песню быў зняты ў ліпені 2012 года. Рэжысёрам выступіў Алан Бадоеў. Рэліз кліпа адбыўся 31 жніўня 2012 года на канале Ello (YouTube).

## Спіс кампазіцый 
## Чарты 
## Узнагароды і намінацыі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Песні 2012 года
Катэгорыя:Песні на рускай мове
Катэгорыя:Песні Паліны Гагарынай
Катэгорыя:Песні, якія напісаў Канстанцін Меладзэ
Саламія

**Саламія** — горад на захадзе Сірыі, размешчаны на тэрыторыі мухафазы Хама. Другі па колькасці насельніцтва горад мухафазы. Знаходзіцца ў яе паўднёвай частцы, на вышыні 465 метраў над узроўнем мора. Саламія размешчана на скрыжаванні некалькіх буйных аўтамагістраляў, прыблізна за 27 км на паўднёвы ўсход ад Хамы, адміністрацыйнага цэнтра правінцыі і за 177 км на паўночны паўночны ўсход ад Дамаска. Бліжэйшы аэрапорт размешчаны ў горадзе Халеб.

Катэгорыя:Гарады Сірыі
Дэр’а

**Дэр’а**  — горад на паўднёвым захадзе Сірыі, непадалёку ад мяжы з Іарданіяй. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнай мухафазы.

Адзін са старажытных гарадоў Сірыі. Пасля заваявання Селеўкідскага царства горад належаў Рымскай імперыі, затым Візантыйскай. У 636 годзе захоплены арабамі. Адзін з першых візантыйскіх гарадоў, якія пагадзіліся выплачваць падушны падатак арабам-мусульманам у асобе Язіда б. Абу Суф’яна. Вясной 2011 года ў горадзе ўспыхнула паўстанне, цэнтрам якога стала мячэць Амара ў старой частцы горада. 12 ліпеня 2018 года ўрадавая сірыйская армія шляхам дыпламатычных перамоў без бою вярнула кантроль над горадам.

Катэгорыя:Гарады Сірыі
Тадмар

**Тадмар (Пальміра)** — горад у цэнтральнай частцы Сірыі, знаходзіцца ў аднайменным раёне правінцыі Хомс. Размешчаны ў аазісе, пасярод сірыйскай пустыні за 215 км на паўночны ўсход ад Дамаска і за 180 км на паўднёвы захад ад ракі Еўфрат. Руіны старажытнай Пальміры, Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА, знаходзяцца на адлегласці каля 500 метраў на паўднёвы захад ад сучаснага цэнтра горада.

Катэгорыя:Гарады Сірыі
Касцёл Спаслання Святога Духа (Бярозаўка)

**Касцёл Спаслання Святога Духа** — рымска-каталіцкі храм у г. Бярозаўка Лідскага раёна Гродзенскай вобласці.

## Гісторыя 
Каталіцкая капліца была пабудавана тут яшчэ ў 1924 годзе. Асобная ж парафія была заснавана ў Бярозаўцы ў 1928 годзе дэкрэтам ад 29 лютага за подпісам віленскага архібіскупа Рамуальда Ялбжыкоўскага.

Касцёл, які змяніў капліцу, пачаў узводзіцца з дрэва ў стылі польскага міжваеннага неабарока на сродкі рабочых шклозавода і яго ўладальніка Юліуса Столе ў 1931 годзе ва ўсходняй частцы паселішча. Кансэкравалі святыню ў 1932 годзе пад тытулам Спаслання Святога Духа. Гэта быў аднавежавы храм, накрыты высокім двухсхільным гонтавым дахам з вальмамі над алтаром. Галоўны ўваход пазначала магутная чацверыковая трох’ярусная вежа-званіца пад высокім гонтавым шатром. Парафія на той час уваходзіла ў склад Лідскага дэканата Віленскай архідыяцэзіі і налічвала больш за 1200 вернікаў. У пасляваенны час касцёл быў зачынены, а ў 1954 годзе, згодна з рашэннем савецкіх улад, — знішчаны: храм разабралі «на хаты».

У 1991 годзе вернікі актыўна пачалі змагацца за права мець святыню. На старым месцы (сёння вул. Школьная) распачалося будаўніцтва новага касцёла. 7 чэрвеня 1992 года гродзенскі біскуп Аляксандр Кашкевіч асвяціў вуглавы камень (з 13 мая ў яшчэ недабудаваным касцёле пачаліся штодзённыя набажэнствы). Нарэшце, 18 жніўня 2001 года дапаможны біскуп Гродзенскай дыяцэзіі Антоній Дзям’янка кансэкраваў новазбудаваны касцёл пад гістарычным тытулам Спаслання Святога Духа.

Сёння сама Бярозаўка з’яўляецца рэзідэнцыяй навагрудскага дзекана.

## Архітэктура 
Касцёл пабудаваны з чырвонай вонкавай цэглы, трохнававы з трансептам і прамавугольным прэзбітэрыем. Да касцёла далучаны двухпавярховы парафіяльны цэнтр. Галоўны ўваход у святыню пазначаны высокай стромкай чацверыковай вежай пад медным купалам складанай гранёнай формы, вежа надбудавана над крухтай з нахіленымі сценамі. Аднак функцыю званіцы выконвае не вежа, а асобная каркасная драўляная канструкцыя злева ад кацёла. Накрыты касцёл керамічнай чарапіцай, дахі асобныя — двухсхільныя з вальмамі над тарцамі аб’ёмаў.

У інтэр’еры пад плоскімі бетоннымі перакрыццямі толькі адзін, галоўны і тытульны алтар — Спаслання Святога Духа. Капліцы ў крылах трансепта пакуль не маюць алтароў. Над уваходам змешчаны хоры. Касцёльны ўчастак абнесены карункавай металічнай агароджай на невысокіх цагляных слупках.

## Спасылкі 
slowo.grodnensis.by

Катэгорыя:Бярозаўка (горад)
Катэгорыя:Касцёлы Гродзенскай дыяцэзіі
Катэгорыя:Касцёлы Лідскага раёна
Катэгорыя:З’явіліся ў 2001 годзе
Катэгорыя:2001 год у Беларусі