open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Праспект Энгельса

**Праспект Энгельса** (да 1918 года частка Выбаргскай шашы) — адна з самых працяглых магістралей Санкт-Пецярбурга. Праходзіць ад Навасільцаўскага завулка да Кальцавой аўтадарогі. З’яўляецца адным з паўночных уездаў у Санкт-Пецярбург.

Праспект Энгельса пачынаецца ад скрыжавання з Навасільцаўскім завулкам, там дзе заканчваецца Вялікі Сампсоніеўскі праспект. У раёне дамоў 22—28 праспект перасякае Святланаўскую плошчу, абмінае станцыю метро «Удзельная», пры скрыжаванні з праспектам Тарэза і Паўночным праспектам — узбіраецца на Паклонную гару, сустракаецца з Выбаргскай шашой, абмінае наступную станцыю метро — «Азяркі», затым — метро «праспект Асветы», па Парнаскім пуцеправодзе перасякае Акруговую чыгуначную лінію, праходзіць гістарычны раён Парнас (праходзіць за 500 м на ўсход ад станцыі метро «Парнас»), перасякае КАД і пераходзіць у трасу «Сортавала» (Новапрыазёрская шаша). Першапачаткова даходзіў толькі да Суздальскага праспекта. Даўжыня складае 11 км.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Праспекты Санкт-Пецярбурга
Мікалай Сямёнавіч Ляскоў

**Мікалай Сямёнавіч Ляскоў** (; 4 [16] лютага 1831, сяло Гарохава, Арлоўская губерня — 21 лютага [5 сакавіка] 1895, ) — рускі пісьменнік, публіцыст, літаратурны крытык. Доўгі час публікаваўся пад псеўданімам *Сцябніцкі*.

З 16 гадоў пачаў працаваць чыноўнікам у Арле, затым у Кіеве. Некалькі гадоў быў памочнікам кіраўніка буйнымі маёнткамі, шмат ездзіў па краіне. У 1861 годзе перасяліўся ў Пецярбург. Пісьменніцкую дзейнасць пачаў з артыкулаў і фельетонаў. У 60-я гг. Ляскоў стварае шэраг выдатных рэалістычных апавяданняў і аповесцяў: «Згаслая справа» (1862), «З’едлівы» (1863), «Жыціе адной бабы» (1863), «Лэдзі Макбет Мцэнскага павета» (1865), «Ваяўніца» (1866) і інш., у якіх шырока паказана рускае жыццё. У той жа час адзін з ранніх артыкулаў Ляскова (1862) — пра пецярбургскія пажары — паслужыла пачаткам яго працяглай палемікі з рэвалюцыйнай дэмакратыяй. Апавяданне «Аўцабык» (1863), раманы «Няма куды» (1864; пад псеўданімам М. Сцябніцкі) і «Абыдзены» (1865) скіраваны супраць «новых людзей»; Ляскоў спрабуе даказаць марнасць і беспадстаўнасць намаганняў рэвалюцыйнага лагера, стварае шаржавыя тыпы нігілістаў — у аповесці «Загадкавы чалавек» (1870) і асабліва ў рамане-пасквілі «На нажах» (1870—1871).

Апавяданне «Пад Раство пакрыўдзілі» пераклаў на рускую мову Павел Сітнік.

Катэгорыя:Пісьменнікі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Крытыкі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Публіцысты Расійскай імперыі
Асабняк Юсупавай

**Асабняк Юсупавай** — помнік архітэктуры Санкт-Пецярбурга, пабудаваны для Зінаіды Іванаўны Юсупавай (1810—1893), народжанай Нарышкінай. Першапачатковы праект будынка распрацаваў архітэктар Гаральд Босэ, затым завяршаў працу над праектам і кіраваў будаўніцтвам Людвіг Бонштэт. Сучасны адрас: Ліцейны праспект, д. 42.

Будаўніцтва пачалося ў 1852 годзе і скончылася ў 1858 годзе. Двухпавярховы будынак выкананы ў формах архітэктуры італьянскага Адраджэння з выкарыстаннем элементаў барока. Будынак цалкам абліцаваны каменем — пясчанікам: мясцовым, гатчынскім, і брэменскім, з Германіі. Карыятыды ля параднага ўваходу, вылучанага парталам, зроблены з таго ж каменя. Фасад упрыгожваюць калоны і пілястры. Пышна аформленыя і інтэр’еры палаца. Многія плафоны і медальёны выкананы мастаком М. А. Майкавым. Асабліва прыгожыя бібліятэка, Партрэтная і Канцэртная залы.

Апошні дарэвалюцыйны ўладальнік асабняка — праўнук Зінаіды Іванаўны Фелікс Юсупаў (малодшы).
Падчас Першай сусветнай вайны тут працаваў шпіталь. Пасля 1917 года — Польскі дом асветы імя Ю. Ю. Махлеўскага, з 1934 года — Дом палітычнай асветы.

У 1950 годзе будынак быў перададзены ў распараджэнне таварыства «Веды». З 1994 года ў гэтым жа будынку знаходзіцца Інстытут знешнеэканамічных сувязей, эканомікі і права.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Славутасці Санкт-Пецярбурга
Сяргей Васільевіч Бябешка

**Сяргей Васільевіч Бябешка** (нар. , с. Нава Кахоўка, Херсонская вобласць, Украіна) — украінскі гандбаліст, трэнер.

У снежні 2009 года быў прызначаны галоўным трэнерам ГК «Дынама-Мінск». Пад яго кіраўніцтвам «Дынама» тройчы выйгравала залатыя медалі чэмпіянату краіны (2010, 2011, 2012), двойчы гуляла ў групавым турніры Лігі чэмпіёнаў.

З 2013 года ўзначаліваў запарожскі «Матор».

У 2015 годзе ўзначаліў брэсцкі «Мяшкоў».

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Гандбалісты СССР
Катэгорыя:Гандбалісты Украіны
Катэгорыя:Заслужаныя майстры спорту СССР
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны па гандболе
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Украіны
Катэгорыя:Алімпійскія чэмпіёны ад Аб’яднанай каманды
Катэгорыя:Чэмпіёны летніх Алімпійскіх гульняў 1992 года
Катэгорыя:Гандбалісты на летніх Алімпійскіх гульнях 1992 года
Катэгорыя:Ігракі ГК ЦСКА Кіеў
Катэгорыя:Ігракі ГК Сьюдад-Рэаль
Катэгорыя:Гандбольныя трэнеры Украіны
Катэгорыя:Ігракі зборнай Украіны па гандболе
Катэгорыя:Трэнеры ГК Уэска
Катэгорыя:Трэнеры БГК імя Мяшкова
Катэгорыя:Трэнеры ГК Дынама Мінск
Катэгорыя:Трэнеры ГК Матор Запарожжа
Катэгорыя:Трэнеры ГК Дунэра Кэлэрашы
Катэгорыя:Трэнеры ГК Данскія Казакі — ПФУ
Катэгорыя:Трэнеры ГК Азоты-Пулавы
Катэгорыя:Трэнеры ГК Бузэў
Катэгорыя:Трэнеры мужчынскай зборнай Украіны па гандболе
Нова-Мікольскі мост

**Нова-Мікольскі мост** — аўтадарожны арачны мост цераз канал Грыбаедава ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Казанскі і Спаскі востраў. Размешчаны ў створы Мікольскага завулка і Мікольскай плошчы. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Харламаў мост, ніжэй — Чырвонагвардзейскі мост. Бліжэйшыя станцыі метрапалітэна (1 км) — «Садовая», «Сянная плошча» і «Спаская». Назва вядомая з 1844 года і дадзена ад Мікольскага сабора, размешчанага побач.

Катэгорыя:Масты цераз канал Грыбаедава
Катэгорыя:Жалезабетонныя масты
Пікалаў мост

**Пікалаў мост** — аўтадарожны бэлечны мост цераз канал Грыбаедава ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Каломенскі і Пакроўскі востраў. Утварае архітэктурны ансамбль з Чырвонагвардзейскім і Стара-Нікольскім мастамі. З’яўляецца помнікам архітэктуры і мостабудаўнічага мастацтва XVIII стагоддзя, знаходзіцца пад аховай дзяржавы (аб’ект культурнай спадчыны Расіі федэральнага значэння).

Размешчаны пры зліцці каналаў Грыбаедава і Крукава, уздоўж няцотный (заходняй) набярэжнай Крукава канала паміж дамамі № 19 і 21. Побач з мостам размешчаны Мікольскі рынак і Мікольскі сабор. З моста адкрываецца маляўнічы від на Мікольскі марскі сабор і сем навакольных мастоў: Магілёўскі, Чырвонагвардзейскі, Нова-Нікольскі масты цераз канал Грыбаедава і сумежныя, Стара-Мікольскі, Кашын і Гандлёвы масты цераз Крукаў канал. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна (1,3 км) — «Садовая».

Катэгорыя:Масты цераз канал Грыбаедава
Катэгорыя:Жалезабетонныя масты
Катэгорыя:Аб’екты культурнай спадчыны Расіі
Львіны мост (Санкт-Пецярбург)

**Львіны мост** — пешаходны мост цераз канал Грыбаедава ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Казанскі і Спаскі астравы. Помнік мостабудаўнічай архітэктуры першай чвэрці XIX стагоддзя, аб’ект культурнай спадчыны Расіі федэральнага значэння. Адзін з трох пешаходных ланцужных мастоў, што захаваліся, у Пецярбургу (разам з Банкаўскім і Паштамцкім мастамі).

Злучае Львіны завулак і Малую Падзьячаскую вуліцу. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Падзьячаскі мост, ніжэй — Харламаў мост. Найбліжэйшыя станцыі метрапалітэна (1 км) — «Садовая», «Сянная плошча», «Спаская».

## Назва 
Сваю назву Львіны мост атрымаў ад чатырох чыгунных скульптур львоў працы скульптара П. П. Сакалова, размешчаных па вуглах моста. Да 1912 года мост таксама называлі Марыінскім (па ранейшай назве Львінага завулка) і Тэатральным пешаходным (па змешчанай побач Тэатральнай плошчы). Часам да слова «Львіны» дадаваліся азначэнні «пешаходны», «пешы», «ланцуговы», але ў выніку замацавалася сучаснае найменне.

Катэгорыя:Масты цераз канал Грыбаедава
Катэгорыя:Аб’екты культурнай спадчыны Расіі
Катэгорыя:Стальныя масты
Катэгорыя:Пешаходныя масты Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Вісячыя масты
Нікадзім Керсноўскі

**Нікадзім Янавіч Керсноўскі** (, ; , Гарадзілаўка пад Навагрудкам, дзе прабыў 4 гады.

## Сям’я 
Быў у шлюбе з Алаізай з Пілецкіх (нар. 4.04.1841.

## Творы 
* Nowogrуdek w poczatkach ХIХ w. // Pawlowicz E. Nowogrуdek w ХIХ w. — Lwow, 1902, s. 9-46.

## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Масоны Беларусі
Нікадзім
Катэгорыя:Удзельнікі паўстання 1863—1864 гадоў
Катэгорыя:Сасланыя ў Сібір
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя ў Расійскай імперыі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Навагрудскім раёне
Віні-Пух ідзе ў госці

**«Віні-Пух ідзе ў госці»** — савецкі анімацыйны фільм-казка, працягу першага мультфільма. Серыя мультфільмаў здымалася ў 1969-72. Рэжысёр Фёдар Савельевіч Хітрук.

На студыі «Саюзмультфільм» пад кіраўніцтвам былі створаны тры мультфільмы:

* Віні-Пух (1969) — заснаваны на першым раздзеле кнігі.
* Віні-Пух ідзе ў госці (1971) — заснаваны на другім раздзеле кнігі.
* Віні-Пух і дзень клопатаў (1972) — заснаваны на чацвёртым (аб страчаным хвасце) і шостым (пра дзень нараджэння) раздзелах кнігі.

Мультфільм заснаваны на другім раздзеле кнігі, у ім з'яўляецца персанаж Трус.

## Сюжэт 
Раніцай Віні-Пух і яго сябар Пятачок гулялі па лесе і напявалі песню. Раптам Віні-Пух вырашае, што ім трэба пайсці да каго-небудзь у госці. Віні-Пух і Пятачок ідуць і спяваюць песню.

Персанажы даходзяць да нары Труса. Трус прымае гасцей і вырашае з імі паабедаць. Ён частуе іх мёдам, пасля таго як ён іх пачаставаў яны збіраюцца сыходзіць, але Віні-Пух пазнае, што ў Труса ёсць яшчэ мёд i яны ядуць яго зноў і зноў.

Пух з'ядае ўсё харчы Труса і, паспрабаваўшы вылезці вонкі, захрасае ў нары з-за распухлай жывата. Выцягнуць яго немагчыма, і Трус прапануе чакаць тыдзень, пакуль Віні схуднее. У гэты момант Пух чхае і кажа, што ён схуднеў, пасля чаго Трус і Пятачок яго выцягваюць. Цяпер ён зразумеў, што не варта занадта доўга заседжвацца ў гасцях, каб не патрапіць у «бязвыхаднае становішча».

## Ролі агучвалі 
* Яўген Паўлавіч Лявонаў — Вiнi-Пух
* Ія Савіна — Пятачок
* Эраст Гарын - асёл Ia-Ia
* Анатоль Шчукін - Трус
* Зінаіда Нарышкіна - Сава

Катэгорыя:Мультфільмы студыі «Союзмультфильм»
Катэгорыя:Мультсерыялы СССР
Падзьячаскі мост

**Падзьячаскі мост** () — аўтадарожны рамны мост цераз канал Грыбаедава ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Казанскі і Спаскі востраў. Размешчаныя на мосце гранітныя абеліскі з ліхтарамі з’яўляюцца аб’ектам культурнай спадчыны Расіі рэгіянальнага значэння і знаходзяцца пад аховай дзяржавы.

Злучае Вялікую Падзьячаскую вуліцу з Ліхтарным завулкам. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Вазнясенскі мост, ніжэй — Львіны мост. Бліжэйшыя станцыі метрапалітэна — «Садовая», «Сянная плошча», «Спаская».

## Назва 
Сваю назву атрымаў ад Вялікай Падзьячаскай вуліцы, якая, у сваю чаргу, як і суседнія Малая і Сярэдняя Падзьячаскія, была названая ў XVIII стагоддзі ад дробных чыноўнікаў — падзьячых, якія тут сяліліся. Назва вядома з 1910-х гадоў, да 1920-х выкарыстоўвалася форма Пешаходны Падзьячаскі мост.

Катэгорыя:Масты цераз канал Грыбаедава
Катэгорыя:Жалезабетонныя масты
Катэгорыя:Аб’екты культурнай спадчыны Расіі
Сянны мост

**Сянны мост** () — пешаходны бэлечны мост-цеплаправод цераз канал Грыбаедава ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Казанскі і Спаскі астравы. Мост звязвае паміж сабой набярэжныя канала насупраць Сянной плошчы. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Дзямідаў мост, ніжэй — Какушкін мост. Бліжэйшыя станцыі метрапалітэна — «Садовая», «Сянная плошча» і «Спаская». Назва вядомая з 1951 года і дадзена ад Сянной плошчы, якая знаходзіцца блізка.

Катэгорыя:Масты цераз канал Грыбаедава
Катэгорыя:Стальныя масты
Катэгорыя:Пешаходныя масты Санкт-Пецярбурга
Дзямідаў мост

**Дзямідаў мост** () — аўтадарожны арачны мост цераз канал Грыбаедава ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Казанскі і Спаскі востраў. Аб’ект культурнай спадчыны Расіі федэральнага значэння. Мост перасякае канал па восі завулка Грыўцова (раней Дзямідаў завулак). Вышэй па цячэнні знаходзіцца Каменны мост, ніжэй — Сянны мост. Бліжэйшыя станцыі метрапалітэна (150 м) — «Садовая», «Сянная плошча», «Спаская».

## Назва 
Мост названы ад Дзямідава завулка (цяпер завулка Грыўцова), у створы якога размешчаны. Першы мост, пабудаваны на гэтым месцы ў 1739 годзе, называўся Малым Саарскім, бо праз яго праходзіла дарога на Саарскую мызу (Царскае сяло). У 1844 годзе па ініцыятыве міністра фінансаў Я. Ф. Канкрына мост пачаў называцца Банкаўскім у сувязі з размяшчэннем яго паблізу будынка пазыковага банка. У 1893—1894 гадах гарадская дума разглядала пытанне аб перайменаванні моста (у тым ліку, у мост Пржэвальскага). Цяперашнюю назву мост атрымаў у 1895 годзе.

Катэгорыя:Масты цераз канал Грыбаедава
Катэгорыя:Чыгунныя масты
Катэгорыя:Аб’екты культурнай спадчыны Расіі
Ягор Францавіч Канкрын

Граф **Ягор Францавіч (Георг Людвіг) Данііл Кáнкрын** (16 (27) лістапада 1774 — 10 (21) верасня 1845) — рускі дзяржаўны дзеяч і эканаміст нямецкага паходжання. Генерал са світы Яго Вялікасці, генерал ад інфантэрыі, міністр фінансаў Расіі ў 1823—1844 гадах.

## Біяграфія 
У 1839—1843 гадах правёў грашовую рэформу, якая ўсталявала сістэму срэбнага монаметалізму. Да заслуг Канкрына належыць таксама абмен усіх асігнацый на дзяржаўныя крэдытныя білеты, якія абменьваліся на золата і срэбра, а таксама эмісія плацінавай манеты. Прыхільнік пратэкцыянізму, але толькі з абавязковым развіццём эканамічнай канкурэнцыі ўнутры краіны, у сувязі з чым быў праціўнікам развіцця дзяржаўных фабрык, рознічных банкаў, чыгунак і г. д., якія падрываюць магчымасць канкурэнцыі паміж сабой аналагічных прыватных. Быў прыхільнікам пасля выкупу дзяржавай сялян і зямлі ў памешчыкаў выкарыстання патэнцыялу сялянскай абшчыны для развіцця сельскай гаспадаркі ў напрамку стварэння там, дзе гэта магчыма, буйных калектыўных гаспадарак. Яго паслядоўнікамі лічылі сябе І. А. Вышняградскі, С. Ю. Вітэ, і эканамісты-народнікі, а таксама шматлікія расійскія навукоўцы ў галіне паліцэйскага права.

Катэгорыя:Памерлі ў Санкт-Пецярбургу
Чырвонагвардзейскі мост (Санкт-Пецярбург)

**Чырвонагвардзейскі мост** — пешаходны бэлечны мост-цеплаправод цераз канал Грыбаедава ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Казанскі і Спаскі астравы. Размешчаны пры зліцці каналаў Грыбаедава і Крукава, уздоўж цотнай (усходняй) набярэжнай Рукава канала паміж дамамі № 16 і 18. Утварае архітэктурны ансамбль з Пікалавым і Стара-Мікольскім мастамі.

Вышэй па цячэнні знаходзіцца Нова-Мікольскі мост, ніжэй — Пікалаў мост. Найбліжэйшая станцыя метрапалітэна (1,3 км) — «Садовая».

Назва нададзена ў 1956 годзе ў гонар 40-годдзя Петраградскай Чырвонай гвардыі.

Катэгорыя:Масты цераз канал Грыбаедава
Катэгорыя:Стальныя масты
Катэгорыя:Пешаходныя масты Санкт-Пецярбурга
Барыс Якаўлевіч Эйфман

**Барыс Якаўлевіч (Янкелевіч) Эйфман** (; нар., , Алтайскі край) — савецкі і расійскі балетмайстар, мастацкі кіраўнік Тэатра балета Барыса Эйфмана і Акадэміі танца Барыса Эйфмана (Санкт-Пецярбург). Народны артыст Расійскай Федэрацыі (1996), Заслужаны чалавек Малдавіі (2007), Заслужаны дзеяч Казахстана (2012), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Расійскай Федэрацыі (1999, 2018), тэатральных прэмій «Бенуа танца», «Залатая маска», «Залаты сафіт» і іншых узнагарод. Поўны кавалер ордэна «За заслугі перад Айчынай».
Грацкі медыцынскі ўніверсітэт

**Грацкі медыцынскі ўніверсітэт** () — аўстрыйская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Грац.

## Гісторыя 
Медыцынская адукацыя ў Грацы праводзілася ў рамках медыка-хірургічнага навучання яшчэ з 1782 года. Асобная медыцынская школа была заснавана ў 1863 годзе імператарам Францам Іосіфам I. 1 студзеня 2004 года Грацкі медыцынскі ўніверсітэт (як і Венскі медыцынскі ўніверсітэт і Інсбрукскі медыцынскі ўніверсітэт) стаў асобным універсітэтам, які ўзнік з былой медыцынскай школы Грацкага ўніверсітэта Карла і Франца. Універсітэцкая бібліятэка медыцынскага універсітэта Граца была часткай універсітэцкай бібліятэкі Граца да падзелу двух універсітэтаў.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Аўстрыі
Грацкі ўніверсітэт музыкі і выканальніцкага мастацтва

**Грацкі ўніверсітэт музыкі і выканальніцкага мастацтва** () — аўстрыйская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Грац.

## Інстытуты 
* Кампазіцыі, тэорыі і гісторыі музыкі, дырыжыравання струннымі інструментамі
* Фартэпіяна
* Духавых і ўдарных інструментаў
* Музычнай адукацыі
* Царкоўнай і арганнай музыкі
* Спеваў, песні і араторыі
* Акцёрскага майстэрства
* Музычнага тэатру
* Сцэнічнага дызайну
* Этнамузыкалогіі
* Музычнай эстэтыкі
* Старой музыкі і практыкі выканання
* Джаза
* Электроннай музыкі і акустыкі

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Аўстрыі
Чэмпіянат Беларусі па гандболе 2011/2012

**Чэмпіянат Беларусі па гандболе 2011/2012** — 20-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.

## Выніковае размеркаванне месцаў 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Беларуская федэрацыя гандбола
* ИСТОРИЯ ЧЕМПИОНАТОВ РЕСПУБЛИКИ БЕЛАРУСЬ ПО ГАНДБОЛУ

2012
Катэгорыя:2011 год у гандболе
Катэгорыя:2012 год у гандболе
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2011 годзе
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2012 годзе
Антон Хрысціян Банг

**Антон Хрысціян Банг** (; (18 верасня 1840, Дзёна, Хельгелан, Нурлан, Нур-Норгэ, Нарвегія — ) — нарвежскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, царкоўны гісторык, лютэранскі тэолаг, педагог, доктар багаслоўя, прафесар (1885), пастар, епіскап Осла (1896—1912). Вядомы дзеяч Нарвежскай лютэранскай царквы. Міністр адукацыі Нарвегіі (1893—1895).

## Біяграфія 
У 1862 годзе паступіў ва ўніверсітэт у Хрысціяніі, які скончыў у 1867 годзе кандыдатам багаслоўскіх навук, у 1878 годзе атрымаў ступень доктара багаслоўя. З 1880 года — выкладач практычнага багаслоўя. Прафесар з 1885 года.

Сябра Кансерватыўнай партыі Нарвегіі. Міністр па справах культуры і царквы Нарвегіі (1893—1895) у кабінеце прэм’ер-міністра Эміля Станга (старэйшага). Сябра Дзяржаўнага савета ў 1895 годзе.

Епіскап Осла (1896—1912). Як епіскап падтрымліваў цесныя сувязі з каралеўскім домам Нарвегіі, узначальваў некалькі нацыянальных нарвежскіх місій, у тым ліку, на адкрыцці нямецкай Рэдэмптарысцкай грэка-каталіцкай царквы ў Іерусаліме 1898 годзе.

Аўтар некалькіх вялікіх прац, у тым ліку, біяграфіі прапаведніка, заснавальніка хаўгеанства Ханса Нільсэна Хаўге. Асноўны ўклад зрабіў як царкоўны гісторык, унёс вялікі ўклад у даследаванні нацыянальных рэлігій.

## Выбраныя працы 
* «Г. Н. Хаўге (Hauge) і яго час» (Хрысціянія, 1879);
* «Царква і рымская дзяржава да Канстанцінопаля» (1879),
* «Велуспа і Сівіліны аракулы» (1879);
* «Погляд на гісторыю нарвежскай царквы пасля рэфармацыі» (1883).

## Узнагароды 
* Камандор з зоркай Ордэна Святога Олафа (1895)

## Спасылкі 
* 
* Anton Christian Bang

Катэгорыя:Нарвежскія ўнутраныя місіі
Катэгорыя:Рэлігійныя дзеячы Нарвегіі
Катэгорыя:Педагогі Нарвегіі
Катэгорыя:Гісторыкі царквы
Катэгорыя:Гісторыкі Нарвегіі
Катэгорыя:Доктары багаслоўя
Катэгорыя:Міністры адукацыі Нарвегіі
Катэгорыя:Епіскапы Осла
Катэгорыя:Камандоры ордэна Святога Олафа
Катэгорыя:Міністры па справах культуры і царквы Нарвегіі
Катэгорыя:Хрысціянства ў Нарвегіі
Катэгорыя:Нарвежская лютэранская царква
Антон Торкільдсэн Амхолт

**Антон Торкільдсэн Амхолт** (7 лістапада 1861, Консберг, Бускеруд, Шведска-нарвежская унія—11 лютага 1925, Осла, Нарвегія) — нарвежскі дзяржаўны дзеяч і сябра Ліберальнай партыі. Некаторы час працаваў рэдактарам газеты «Дагбладэт». Таксама займаў пасаду губернатара Норланда з 1908 па 1913 год. У 1913 годзе прэм’ер-міністр Нарвегіі Гунар Кнудсэн папрасіў яго стаць міністрам фінансаў Нарвегіі. На гэтай пасадзе ён знаходзіўся з 1913 па 1920 год. За час свайго знаходжання на пасадзе міністра фінансаў ён узяў два адпачынка. Адзін быў з 23 красавіка па 16 ліпеня 1915 года, а другі быў у канцы яго тэрміну, ён сышоў у адпачынак 12 снежня 1919 года і сышоў з пасады 16 чэрвеня 1920 года. Затым ён працягнуў сваё жыццё па-за межамі палітыкі.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Палітыкі Нарвегіі
Зальцбургскі ўніверсітэт

**Зальцбургскі ўніверсітэт** (), таксама **Зальцбургскі ўніверсітэт Парыса Ладрона** () — аўстрыйская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Зальцбург.

## Гісторыя 
Першы ўніверсітэт у Зальцбургу быў заснаваны ў 1622 годзе зальцбургскім арцыбіскупам мітрапалітам Парысам фон Ладронам. Універсітэт быў падтрыманы бенедыктынскім абацтвам, ажыццяўляў багаслоўскія, філасофскія, а таксама юрыдычныя і медыцынскія студыі. У 1810 годзе, пасля далучэння Зальцбурга да Каралеўства Баварыя, універсітэт быў расфармаваны. У 1962 годзе універсітэт быў адноўлены як дзяржаўны аўстрыскі універсітэт, атрымаўшы імя заснавальніка.

## Структура 
У склад універсітэта сёння ўваходзяць наступныя структурныя адзінкі:
* Факультэт мастацтваў і гуманітарных навук
* Факультэт прыродазнаўчых навук
* Юрыдычны Факультэт
* Кафедра каталіцкага багаслоўя

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Аўстрыі
Зальцбургскі ўніверсітэт Моцарта

**Зальцбургскі ўніверсітэт Моцарта** (), таксама проста **«Моцартэум»** () — аўстрыйская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова мастацкага профілю са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Зальцбург.

## Гісторыя 
22 красавіка 1841 года ў Зальцбургу быў заснаваны Галоўны музычны клуб і «Моцартэум» як музычная школа і архіў для захавання дакументаў Моцарта. У 1880 годзе пасля больш ранніх простых школьных формаў была заснавана Грамадская музычная школа «Моцартэум», папярэдніца сучаснага універсітэта. У 1914 годзе музычная школа была прызнана кансерваторыяй з правам на дзяржаўнае фінансаванне. У 1939 годзе гэтая кансерваторыя была перайменаваная ў Імперскі ўніверсітэт «Моцартэум». Пасля 1945 года яна называлася Вышэйшай музычнай школай. У 1953 годзе ВНУ стала Акадэміяй музыкі і выканальніцкага мастацтва «Моцартэум» у Зальцбургу. У 1970 годзе акадэмія у сваю чаргу была перайменаваная ў Вышэйшую школу музыкі і выканальніцкага мастацтва «Моцартэум» у Зальцбургу. З 1998 года вучэльня мае сучасную назву.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Аўстрыі
Леабен

**Леабен** () — горад у Аўстрыі.

## Спадчына 
На галоўнай плошчы горада XIII стагоддзя знаходзіцца дом Хакла з чырвона-белым фасадам ў стылі барока. Гарадская прыхадская царква Святога Францішка Ксаверыя, пабудаваная ў 1660 годзе, мае інтэр’ер XVII стагоддзя і лічыцца адным з самых значных езуіцкіх касцёлаў у Аўстрыі. Таксама варта адзначыць лютэранскую кірху ў стылі сэцэсія, якая знаходзіцца ў верхнім канцы вуліцы Франца-Іосіфа.

Найстарэйшым жаночым кляштарам у Штырыі з’яўляецца абацтва Гес. Заснаванае ў 1020 годзе, яно кіравалася манашкамі-бенедыктынкамі, пакуль не было распушчана ў 1782 годзе. Характэрны склеп у раннім раманскім стылі. Побач з манастыром знаходзіцца бровар Гесэр, які ўключае ў сябе браварню-музей.

Бягучыя культурныя мерапрыемствы ўключаюць канцэрты класічнай музыкі, выступленні летняй філармоніі ў ліпені і выступленні мясцовых і запрошаных артыстаў у найстарэйшым аперацыйным тэатры Аўстрыі.

## Адукацыя і навука 
* Леабенскі ўніверсітэт

Катэгорыя:Гарады Штырыі
Леабенскі ўніверсітэт

**Леабенскі ўніверсітэт** () — аўстрыйская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Леабен.

## Структура 
* Інстытут электратэхнікі
* Інстытут структурнай і функцыянальнай керамікі
* Інстытут машынабудавання
* Інстытут тэхналагічных працэсаў і прамысловай аховы навакольнага асяроддзя
* Дэпартамент аналітычнай і фізічнай хіміі
* Дэпартамент інжынерыі і навукі аб палімерах
* Дэпартамент геанавукі і геафізікі
* Дэпартамент матэрыялазнаўства
* Дэпартамент матэматыкі і інфармацыйных тэхналогій
* Дэпартамент металургіі
* Дэпартамент мінеральных рэсурсаў і нафтавага машынабудавання
* Дэпартамент распрацоўкі прадуктаў
* Дэпартамент эканомікі

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Аўстрыі
Інсбруцкі медыцынскі ўніверсітэт

**Інсбрукскі медыцынскі ўніверсітэт** () — аўстрыйская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Інсбрук.

## Гісторыя 
Медыцынская традыцыя ў Інсбруку бярэ свой пачатак задоўга да заснавання ўніверсітэта, з заснавання першай бальніцы ў бліжэйшым да Інсбрука горадзе Швац, які вядомы здабычай срэбра, яшчэ ў 1307 годзе. Медыцынскі факультэт быў уключаны ў першапачатковы ўніверсітэт, заснаваны ў 1669 імператарам Леапольдам I. У 2004 годзе медыцынская вучэльня атрымала статус самастойнай медыцынскай ВНУ.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Аўстрыі
Швац

**Швац** () — горад у Аўстрыі.

## Гісторыя 
Графы Ціроля ахоўвалі Швац з найблізкага замка Фройндсберг. У перыяд росквіту горада ў XV і XVI стагоддзях ён быў важным цэнтрам здабычы срэбра, забяспечваючы рэсурсамі як банкаўскую сям’ю Фугер, так і, праз іх, аўстрыйскіх імператараў. У гэты перыяд яго насельніцтва складала каля 20 000 жыхароў, што рабіла яго другім па велічыні горадам Аўстрыйскай імперыі пасля Вены. Швац атрымаў свае правы горада ў 1898 годзе ад імператара Франца Іосіфа I.

Катэгорыя:Гарады Ціроля
Інсбрукскі ўніверсітэт

**Інсбрукскі ўніверсітэт** () — аўстрыйская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Інсбрук.

## Гісторыя 
У 1562 годзе ў Інсбруку езуітамі была пабудавана гімназія. Імператар Леапольд I заснаваў 15 кастрычніка 1669 года ўніверсітэт з чатырма факультэтамі, у тым ліку юрыдычным і медыцынскім. 29 лістапада 1781 года Іосіф II аднавіў вучэльню, у 1826 годзе імператар Франц II аднавіў Інсбрукскі ўніверсітэт. Таму ў гонар абодвух бацькоў-заснавальнікаў, Інсбрукскі універсітэт атрымаў назву - Інсбрукскі ўніверсітэт Леапольда і Франца.

Падчас аншюсу ў сакавіку 1941 года па прапанове тагачаснага рэктара Раймунда фон Клебельсберга ўніверсітэт быў перайменаваны ў Нямецкі альпійскі ўніверсітэт. Праціўнікі нацыянал-сацыялістаў былі адхіленыя ад працы і выключаныя з навуковай дзейнасці. У 1945 годзе ўніверсітэт быў зноў адкрыты пасля заканчэння Другой сусветнай вайны пад назвай Інсбрукскі універсітэт.

Другая палова ХХ стагоддзя прынесла ўніверсітэту дадатковыя поспехі ў развіцці: у 1969 годзе быў адкрыты факультэт будаўнічай інжынерыі і архітэктуры, а ў 1976 годзе - гуманітарны і сацыяльна-эканамічны факультэты, якія выйшлі з факультэтаў юрыдычных і дзяржаўных навук. у 2004 годзе медыцынская школа была выдзелена ў асобную ВНУ, у 2012 годзе была заснавана педагагічная школа, якая ў 2018 годзе была перайменаваная ў факультэт падрыхтоўкі настаўнікаў.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Аўстрыі
Каломенскі мост

**Каломенскі мост** — пешаходны арачны мост цераз канал Грыбаедава ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Каломенскі і Пакроўскі астравы. Першы і адзіны ў горадзе суцэльназварны алюмініевы мост. Размешчаны ў створы вуліцы Валодзі Ермака. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Аларчын мост, ніжэй — Мала-Калінкін мост. Найбліжэйшыя станцыі метрапалітэна — «Садовая», «Сянная плошча», «Спаская». Назва моста паходзіць ад Каломны — старадаўняга наймення раёна Санкт-Пецярбурга, які размяшчаецца на тэрыторыі цяперашніх Каломенскага і Пакроўскага астравоў. З 1911 да 1920-х гадоў выкарыстоўвалася найменне Каломенскі пешаходны мост.

Першы драўляны мост на гэтым месцы быў пабудаваны ў 1907 годзе. Гэта быў часовы мост, збудаваны на перыяд рамонту Мала-Калінкіна моста. У 1910 годзе быў пабудаваны драўляны пешаходны мост. Да канца 1960-х гадоў мост быў драўляным, на палевых апорах з пралётной будовай з металічных бэлек. Даўжыня моста складала 34,3 м, шырыня — 2,3 м.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Масты цераз канал Грыбаедава
Катэгорыя:Пешаходныя масты Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Арачныя масты
Чарлі Уотс

**Чарлз Роберт Уотс** (; ) — барабаншчык брытанскага рок-гурта «The Rolling Stones».

Удзельнік  «The Rolling Stones» з 1963 года. Усяго за некалькі тыдняў да смерці ў 2021 годзе Чарлі Уотс меўся ехаць у тур з гуртом, але быў вымушаны адмовіцца ад гэтага ў сувязі з праблемамі са здароўем.

## Спасылкі
Let It Be

**«Let It Be»** — дванаццаты і апошні студыйны альбом рок-гурта «The Beatles».

## Спіс кампазіцый 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Альбомы 1970 года
Катэгорыя:Альбомы The Beatles
The Beatles (альбом)

**«The Beatles»** — дзясяты падвоены студыйны альбом рок-гурта «The Beatles».

## Спіс кампазіцый 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Альбомы 1968 года
Катэгорыя:Альбомы The Beatles
Разня ў Фінарве

**Разня ў Фінарве** — масавае забойства, здзейсненае 5 сакавіка 2021 года ў вёске Фінарва (Тыграй, Эфіопія) падчас Тыграйскага канфлікту. Байцамі эрытрэйскай арміі тут было забіта 5 мірных жыхароў. Сярод загінуўшых Кінфе Бірхану (21 год), Гетачу Бірхану (43 гады), Хабеном Гебрэ (24 года) і Велдэёханес (56 гадоў). Пяты забіты не быў апазнаны. Раней жыхары паселішча ўжо станавіліся ахвярамі падобных распраў. Так, напрыклад, 6 лістапада 2020 года ў Фінарве было забіта шэсць грамадзянскіх, 2 студзеня года — восем.

Інцыдэнт у Фінарве быў уключаны на разгляд сумеснага расследавання УВКПЧ і ўрадавай камісіі па правах чалавека, якое пачалося ў сакавіку таго ж года. 
## Спасылкі 
* Twitter: author @tvbempt; hashtags #NeverForget #SayTheirNames #Finarwa
*World Peace Foundation: Starving Tigray
*Tigray: Atlas of the humanitarian situation
*TGHAT: A compilation of the verified list of civilian victims from different sources

Катэгорыя:Падзеі 5 сакавіка
Катэгорыя:Сакавік 2021 года
Катэгорыя:Масавыя забойствы падчас Тыграйскага канфлікту
Катэгорыя:Забойствы, здзейсненыя ў 2021 годзе
Катэгорыя:2021 год у Эфіопіі
Палянскі сельсавет

Назву **Паля́нскі сельсавет** маюць:

* Палянскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ашмянскага раёна Гродзенскай вобласці
* Палянскі сельсавет — назва Горскага сельсавета Лепельскага раёна Віцебскай вобласці ў 1924—1971 гадах
Гаўрыленскі сельсавет

**Гаўры́ленскі сельсавет** — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Касцюковіцкага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Гаўрыленка.

Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Бялынкавіцкага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. З 4 жніўня 1927 года ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Касцюковіцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Баронькаўскага сельсавета.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.

Катэгорыя:Былыя сельсаветы Касцюковіцкага раёна
Катэгорыя:Былыя сельсаветы Бялынкавіцкага раёна
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, скасаваныя ў 1954 годзе
PandaDoc

**PandaDoc** — прыватная IT-кампанія са штаб-кватэрай у Каліфорніі, ЗША. Стварае прадукт які дапамагае аўтаматызаваць дакументазварот і адсочваць гандлёвую дакументацыю. Інструмент стаў адным з першых афіцыйных дапаўненняў да Google Docs і Google Sheets, таксама сумяшчальны з CRM-сістэмамі Salesforce.com, Zoho, і інш.

Сэрвіс заснаваны беларусамі Сяргеем Барысюком і Мікітам Мікада ў 2011 годзе. У кампаніі працуе больш за 300 чалавек. Кампанія з’яўляецца адным з лідараў у сваёй прадуктовай нішы, трапляе ў топ-5 самага папулярнага софту для кіравання дакументамі згодна даследаванню Capterra. Трапляла ў рэйтынг топ-500 высокатэхналагічных кампаній Паўночнай Амерыкі, якія найбольш дынамічна развіваюцца і іншыя прафесійныя рэйтынгі.

Cтанам на сакавік 2021 года офіс у Беларусі быў у працэсе ліквідацыі. Раней PandaDoc адкрыла офіс у Кіеве, куды пераехалі многія супрацоўнікі.

Па выніках чарговага інвестраўнда 22 верасня 2021 кампанія паведаміла, што яна ацэнена ў 1 мільярд долараў ЗША. PandaDoc стала першай «кампаніяй-аднарогам» з заснавальнікамі-беларусамі.

## Пераслед у Беларусі 
2 верасня 2020 года ў мінскім офісе PandaDoc прайшлі ператрусы. 7 з 20 супрацоўнікаў затрымалі для допыту. Цягам двух дзён супрацоўнікі Дэпартамента фінансавых расследаванняў апыталі больш за 100 работнікаў кампаніі. 4 верасня стала вядома пра завядзенне крымінальнай справы нібыта за крадзеж з бюджэту супраць чатырох супрацоўнікаў кампаніі: дырэктара Дзмітрыя Рабцэвіча, менеджара па прадукце Віктара Куўшынава, галоўнай бухгалтаркі Юліі Шардыка, HR Уладзіслава Міхалапа. Паводле версіі следства, яны як група асобаў, з выкарыстаннем службовага становішча, завалодалі грашовымі сродкамі памерам каля 107 тысяч рублёў з бюджэту. 11 верасня супрацоўнікам кампаніі было выстаўлена абвінавачанне, але ўжо паводле іншага артыкула: за махлярства (частка 4 артыкула 209). 23 верасня стала вядома, што PandaDoc дамаглася зняцця арышту са свайго рахунка. Для гэтага кампанія пералічыла на дэпазіт Следчага камітэта 107 тысяч рублёў.

11 кастрычніка 2020 года дырэктара PandaDoc Дзмітрыя Рабцэвіча выпусцілі з СІЗА КДБ пад хатні арышт. 13 кастрычніка змянілі меру стрыманьня яшчэ дваім фігурантам справы — Юліі Шардыка і Уладзіславу Міхалапу. Менеджар PandaDoc Віктар Куўшынаў быў вызвалены толькі 20 жніўня 2021 года, правёўшы амаль год за кратамі. Крымінальная справа па артыкуле пра махлярства супраць чатырох супрацоўнікаў PandaDoc закрыта.

У 2021 годзе кампанія адкрыла офісы ва Украіне і Польшчы, дзе працуюць беларусы, якія з'ехалі з-за пераследу ў Беларусі. У лютым 2022 года беларуская юрыдычная асоба PandaDoc выключана з Адзінага дзяржаўнага рэестра.

Катэгорыя:ІТ-кампаніі ЗША
Казімір Чаховіч

**Казімір Чаховіч** (; нар. каля 1777 — 1834) — дзяржаўны службовец.

## Біяграфія 
Паходзіў са шляхецкага роду Чаховічаў герба «Астоя». Сын Віктара Чаховіча і Феліцыяны з Жабаў. Харунжы Ашмянскага павета, у 1811 годзе віцэ-маршалак, са студзеня 1813 па 1817 год маршалак шляхты Ашмянскага павета.

Пасля смерці бацькі да Казіміра перайшла сядзіба ў Багданаве. У канцы XVIII ст. ён пачаў перабудову старой сядзібы ў формах класіцызму. Побач ён пабудаваў новы мураваны двухпавярховы будынак з порцікам на двух калонах. Пасля смерці ўдавы Казіміра сядзіба была прададзена з малатка адвакату Фердынанду Рушчыцу (1786—1848), жанатаму на Ганне з Чаховічаў.

## Сям’я 
У шлюбе з Антанінай з Пшацішэўскіх.

Катэгорыя:Павятовыя маршалкі ашмянскія
Горскі сельсавет (Лепельскі раён)

**Го́рскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лепельскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Горкі.

Утвораны 20 жніўня 1924 года як **Палянскі сельсавет** у складзе Лепельскага раёна Барысаўскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Паляны. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Полацкай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лепельскім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. Да вайны цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Гарадчэвічы. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Чэрцы. 23 лістапада 1959 года ў склад сельсавета з Валосавіцкага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (Азерцы, Акцябрск, Зялёны Востраў, Ленінск, Сяргееўшчына, Тадуліна). 19 лютага 1971 года сельсавет перайменаваны ў **Чэрскі сельсавет**. У 1972 годзе ў склад сельсавета з Лепельскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (вёскі Баравенскія Хутары, Бораўна і Залессе). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Чэрскага сельсавета 31 населены пункт. 4 сакавіка 1987 года ў склад сельсавета з Баброўскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (вёска Караевічы і хутар Мельніца). 21 верасня 1987 года ў склад Лепельскага сельсавета перададзены 9 населеных пунктаў (Азерцы, Зялёны Востраў, Масцішча, Навіны, Паддуб’е, Сяргееўшчына, Тадуліна, Шубнікі і Юндзілаўка), 29 ліпеня 1988 года — яшчэ 5 населеных пунктаў (Адамаўка, Двор Людчыцы, Дрымаўшчына, Людчыцы і Чэрцы). 19 ліпеня 1989 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Горы, сельсавет перайменаваны ў Горскі. 26 верасня 2008 года скасавана вёска Пунты. 24 снежня 2009 года да катэгорыі сельскіх населеных пунктаў аднесены ваенны гарадок Заслонава, 17 верасня 2013 года — ваенны гарадок Межыца 2.

Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 3609 чалавек, з іх 81,5 % — беларусы, 13,1 % — рускія, 3,7 % — украінцы; паводле перапісу 2019 года — 2581 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1924 годзе
Дом Энгельгарта

**Дом Энгельгарта** вядомы як цэнтр музычнага жыцця Санкт-Пецярбурга. Знаходзіцца на рагу набярэжнай канала Грыбаедава (дом № 16) і Неўскага праспекта (дом № 30).

У 1759—1761 гг. на гэтым участку пабудаваны 3-павярховы асабняк для генерала Аляксандра Вільбоа. У 1766 годзе перайшоў ва ўласнасць князя А. М. Галіцына. У канцы XVIII ст. яго ўдава здавала дом у арэнду французскаму эмігранту Ліёну, які ладзіў тут маскарады і канцэрты. У 1799 годзе будынак выкупіў эксцэнтрычны мільянер Міхаіл Аляксеевіч Кусоўнікаў.

З пачатку XIX ст. тут праходзілі канцэрты Пецярбургскага філарманічнага таварыства. У 1823—1828 гг. на першым паверсе змяшчалася кнігарня Івана Слёніна, дзе бывалі Аляксандр Пушкін, Васіль Жукоўскі, Іван Крылоў, Антон Дэльвіг, Пётр Вяземскі, Мікалай Гнедзіч, Кандрат Рылееў.

У 1829—1832 гг. дом, які належаў Вользе Міхайлаўне Энгельгарт (у дзявоцтве — Кусоўнікавай), быў перабудаваны па праекце архітэктара Поля Жака ў формах позняга класіцызму. Будынак стаў 4-павярховым, цэнтральная частка фасада, які выходзіць на Неўскі праспект, адзначана порцікам на ўзроўні 3-га і 4-га паверхаў.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Помнікі архітэктуры Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Неўскі праспект
Чэмпіянат Беларусі па гандболе 2012/2013

**Чэмпіянат Беларусі па гандболе 2012/2013** — 21-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.

## Выніковае размеркаванне месцаў 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Беларуская федэрацыя гандбола
* ИСТОРИЯ ЧЕМПИОНАТОВ РЕСПУБЛИКИ БЕЛАРУСЬ ПО ГАНДБОЛУ

2013
Катэгорыя:2012 год у гандболе
Катэгорыя:2013 год у гандболе
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2012 годзе
Катэгорыя:Спорт у Беларусі ў 2013 годзе
Фёдар Фёдаравіч Шуберт

**Фёдар Фёдаравіч Шуберт** (Тэадор Фрыдрых фон Шуберт, ; 12 (23) лютага 1789,  — 15 лістапада 1865, , Германія) — навуковец-геадэзіст, генерал ад інфантэрыі, дырэктар ваенна-тапаграфічнага і гідраграфічнага дэпо, першы кіраўнік Корпуса тапографаў, ганаровы член Марскога вучонага камітэта. Сапраўдны член Рускага геаграфічнага таварыства з 19 верасня (1 кастрычніка) 1845 года. Дзед Соф’і Кавалеўскай.

Катэгорыя:Начальнікі гідраграфічнай службы Расіі
Катэгорыя:Тапографы Расійскай імперыі
Дом Лявонцьевых

**Дом Лявонцьева (Шуберта)** — трохпавярховы каменны будынак у сем вокнаў па фасадзе, пабудаваны ў 1722—1741 гг. Цэнтральны рызаліт увенчаны трохвугольным франтонам, вось фасада падкрэслена трохчасткавым акном.

У 1807—1809 гг. быў перароблены фасад і збудаваная парадная лесвіца. Парадныя памяшканні знаходзіліся на трэцім паверсе. Балконныя дзверы ўпрыгожаны двума дарыйскімі канеліраванымі калонамі.

Родныя сёстры Мікалая Міхайлавіча Лявонцьева, пасля смерці апошняга, прадалі будынак (у 1775 годзе) «майстру выпякання французскіх хлябоў» Іагану Хрыстафоравічу Шафу. Затым дом некалькі разоў мяняў уладальнікаў, пакуль яго ў маёршы Басавай у снежні 1829 года не набыў на імя сваёй жонкі начальнік Ваенна-тапаграфічнага дэпо генерал-маёр Фёдар Фёдаравіч Шуберт.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Даходныя дамы
Катэгорыя:Помнікі архітэктуры Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Санкт-Пецярбурга
Шкіперскі праток

**Шкіперскі праток** — вуліца ў Васілеастроўскім раёне Санкт-Пецярбурга. Праходзіць ад вуліцы Берынга да Прыбалтыйскай плошчы. Нумарацыя дамоў вядзецца ад вуліцы Берынга.

Ад Карташыхінай і да Налічнай вуліцы на Шкіперскім пратоку дзве праезжыя часткі, падзеленыя скверам, на астатніх участках — адна. Уздоўж заходняга ўзбярэжжа Галернай гавані і да Прыбалтыйскай плошчы дарожнае палатно ў калдобінах, месцамі пакрыта жалезабетоннымі плітамі.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Вуліцы Санкт-Пецярбурга
Чэсменская царква

**Царква Нараджэння святога Іаана Прадцечы (Чэсменская)** — дзеючы праваслаўны храм у Санкт-Пецярбургу, знаходзіцца на вуліцы Ленсавета, помнік архітэктуры ў стылі псеўдаготыкі. Будынак царквы быў пабудаваны ў гонар перамогі рускага флота над турэцкім у Чэсменскай бухце Эгейскага мора ў 1770 годзе. Разам з Чэсменскім палацам складаў некалі своеасаблівы ансамбль, звернуты да былога Царскасельскага тракта. З’яўлялася капітульным храмам ордэна Святога Георгія.

У цяперашні час царква з’яўляецца помнікам архітэктуры федэральнага значэння. Паблізу царквы размешчаны Чэсменскія воінскія могілкі.

Храм адносіцца да Санкт-Пецярбургскай епархіі Рускай праваслаўнай царквы, з’яўляецца цэнтрам Маскоўскай благачыннай акругі.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Храмы Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Храмы Санкт-Пецярбургскай епархіі
Катэгорыя:Збудаванні ў неагатычным стылі
Юлій Міхайлавіч Шакальскі

**Юлій Міхайлавіч Шакальскі** (; 5 (17) кастрычніка 1856,  — , ) — рускі і савецкі вучоны-географ, акіянограф, картограф, генерал-лейтэнант (1912), старшыня Рускага геаграфічнага таварыства (1917—1931).

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1.

Катэгорыя:Географы Расійскай імперыі
Катэгорыя:Географы СССР
Катэгорыя:Члены Рускага геаграфічнага таварыства да 1917 года
Катэгорыя:Аўтары Энцыклапедычнага слоўніка Бракгаўза і Эфрона
Катэгорыя:Фатографы Расійскай імперыі
Катэгорыя:Генерал-лейтэнанты (Расійская імперыя)
Міхаіл Іванавіч Чыгорын

**Міхаіл Іванавіч Чыгорын** (31 кастрычніка [12 лістапада] 1850, Гатчына (па іншых дадзеных — Санкт-Пецярбург) — 12 [25] студзеня 1908, ) — рускі шахматыст, наймацнейшы шахматыст Расіі на рубяжы XIX—XX стагоддзяў. Першы расійскі шахматыст, які ўдзельнічаў у матчы за званне чэмпіёна свету.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1
Вуліца Чэхава (Санкт-Пецярбург)

**Вуліца Чэхава** (з 1923; да 1923 — Эрцелеў завулак) — вуліца ў цэнтры Санкт-Пецярбурга, праходзіць ад вуліцы Жукоўскага да вуліцы Някрасава. Нумарацыя дамоў вядзецца ад вуліцы Жукоўскага.

Першапачатковую назву вуліца атрымала ад прозвішча домаўладальніка, генерала, удзельніка Айчыннай вайны 1812 года, обер-паліцмайстра Ф. Ф. Эрцеля. У 1923 годзе была перайменаваная ў памяць пра пісьменніка А. П. Чэхава.

Пракладзеная ў другой палове XVIII стагоддзя. Забудавана ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзяў даходнымі дамамі.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Вуліцы Санкт-Пецярбурга
Вячаслаў Якаўлевіч Шышкоў

**Вячаслаў Якаўлевіч Шышкоў** (;  — ) — савецкі празаік.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 21 верасня (3 кастрычніка) у горадзе Бежацку Цвярской губерні ў купецкай сям’і. У васемнаццаць гадоў скончыў Вышневалоцкае вучылішча. З 1894 па 1915 год жыў у Сібіры, дзе служыў ва Упраўленні Томскай акругі шляхоў зносін, здзяйсняючы працяглыя экспедыцыі па краі і сібірскіх рэках, уражанні ад якіх увайшлі ў яго творы.

У 1908 годзе з’яўляюцца яго першыя публікацыі, але значныя яго нарысы і апавяданні з’явяцца пазней: «Кралі» (1913) «Ванька Хлюст» (1914), «Той бок» (1915); аповесць «Тайга» (1916) была адобрана Максімам Горкім і апублікаваная ў часопісе «Летапіс».

Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі, якую Шышкоў вітаў, ён пакідае службу і займаецца толькі літаратурнай творчасцю. Выходзіць цыкл нарысаў, апавяданняў, аповесцей і раман «Ватага» (1923). Значным творам В. Шышкова стаў раман «Ургум-рака», які быў напісаны ў 1933 годзе і паставіў аўтара ў шэраг найбольш чытаных пісьменнікаў Расіі.

На працягу сямі гадоў працаваў Шышкоў над гістарычнай эпапеяй «Емяльян Пугачоў» (1938—1945).

У гады Вялікай Айчыннай вайны, не спыняючы працы над «Емяльянам Пугачовым», Шышкоў да апошніх дзён жыцця пісаў нарысы і апавяданні, якія праслаўлялі патрыятызм савецкіх людзей у тыле і на фронце («Бура», «Сярожа», «Госць з Сібіры» і інш.).

Памёр В. Я. Шышкоў 6 сакавіка 1945 года ў Маскве.

## Зноскі 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Пісьменнікі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Пісьменнікі СССР
Катэгорыя:Аўтары гістарычных раманаў
Катэгорыя:Інжынеры Расійскай імперыі
Чэсменскія воінскія могілкі

**Чэсменскія воінскія могілкі** — могілкі ў Маскоўскім раёне Санкт-Пецярбурга, побач з Чэсменскай царквой. На могілках пахаваныя ветэраны сувораўскіх, кутузаўскіх і іншых паходаў рускай арміі, а таксама абаронцы Ленінграда ў гады Вялікай Айчыннай вайны.

Спачатку на могілках хавалі ветэранаў рускай арміі, якія пражывалі ў Ваеннай Чэсменскай багадзельні, якая размяшчалася ў былым Чэсменскім палацы. Да сярэдзіны XX стагоддзя старыя пахаванні былі знішчаныя, а на іх месцы былі створаны могілкі абаронцаў Ленінграда.

7 мая 2003 года ля ўваходу на могілках быў усталяваны памятны крыж у гонар усіх загінулых воінаў. У аснове крыжа знаходзіцца дошка з надпісам: «Вечная памяць загінулым у імя Расіі ў перыяд: Айчыннай вайны 1812, Руска-турэцкіх войнаў 1828—1829, 1877—1878, Крымскай кампаніі 1853—1855, Руска-японскай вайны 1904—1905, Першай сусветнай вайны 1914—1918, Вялікай Айчыннай вайны 1941—1945».

У 2011 годзе на могілках былі праведзены работы па рэстаўрацыі і добраўпарадкаванні.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Аб’екты культурнай спадчыны Расіі
Катэгорыя:Могілкі Санкт-Пецярбурга
Вуліца Марата (Санкт-Пецярбург)

**Вуліца Марата** — буйная траса Цэнтральнага раёна Санкт-Пецярбурга. Праходзіць ад Неўскага праспекта да Пад’язнога завулка.

У 1739 годзе вуліца называлася Праабражэнскай Палкавой. Пазней яе перайменавалі ў Мікалаеўскую вуліцу. Рашэнне аб перайменаванні было прынята ў кастрычніку 1856 года — пасля смерці Мікалая I. У 1917 годзе асаблівая камісія Часовага ўрада вырашыла прыбраць з карты горада імя Мікалая I і назваць Мікалаеўскую — праспектам Дваццаць Сёмага лютага ў гонар перамогі рэвалюцыі. У кастрычніку 1918 года, калі ўлады абнаўлялі гарадскую тапаніміку, праспект зрабіўся вуліцай Марата, у гонар французскага рэвалюцыянера Жана Поля Марата, імя якога носіць і дагэтуль.

## Будынкі 
* Расійскі дзяржаўны музей Арктыкі і Антарктыкі
* Дом Бажанава (д.72)

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Вуліцы Санкт-Пецярбурга