Гараны (народ)

190px|thumb|Месца рассялення гаранаў на карце Косава вылучана блакітным колерам
**Гара́ны**, або **гара́нцы** (саманазвы: *горани, горанци*) — малы славянскі народ на Балканскім паўвостраве. Паходзяць з рэгіёна Гора на поўдні Косава. У Сербіі і Рэспубліцы Косава, дзе гараны прызнаюцца як этнічная меншасць, жывуць 18032 прадстаўнікі гэтага народа (2011 г.). Акрамя таго, гараны насяляюць памежныя раёны Албаніі і Паўночнай Македоніі.

## Гісторыя 
Славяне пачалі перасяляцца на поўдзень Мятохіі ў VI - VII стст., дзе сутыкаліся з раманізаваным насельніцтвам і продкамі албанцаў, магчыма дарданамі. Сучасны косаўскі гісторык Мухарэм Кафлешы імкнецца знайсці агульныя ілірыйскія карані ў косаўскіх албанцаў і гаранаў.

У другой палове IX ст. рэгіён Гора быў уключаны ў склад першага Балгарскага царства. У 1018 - 1230 гг. уваходзіў у склад Візантыі і Каралеўства Фесалонікі. У 1230 - канцы XIII ст. — другога Балгарскага царства. Згодна сербскай гістарыяграфіі, з часоў Стэфана Немані ўваходзіў у склад Сербіі. Сербская прысутнасць асабліва заўважна ў XIV ст., калі Косава і Мятохія з'яўляліся важнай складанай часткай сербскай дзяржавы. З IX ст. мясцовыя славяне спавядалі праваслаўнае хрысціянства.

Пасля бітвы на Косавым полі 1389 г. край быў фармальна далучаны да Асманскай імперыі. Тут адбывалася ісламізацыя мясцовага насельніцтва. Згодна Томасу Шмідынгеру (2012 г.) першае перасяленне мусульман адбылося яшчэ паміж 1095 г. і 1291 г. з сірыйскага рэгіёна Алепа. Сапраўды, найбольш старажытная з вядомых мячэцяў Горы датуецца 1268 г. Гаранскі лінгвіст Рамадан Рэджэплары (1944 - 2016 гг.) высоўваў думку, што гаранцы — нашчадкі непасрэдна туркаў. Але яшчэ ў XIX ст. сярод гаранаў існавалі хрысціянскія сем'і. Апошні хрысціянін Баба Божана памёр у 1856 г.

Рэлігійны фактар з'яўляўся важным для адасаблення гаран. Напрыклад, у 1912 г. яны ваявалі супраць праваслаўных сербаў на баку Асманскай імперыі. Іслам таксама адрозніваў іх ад суседзяў-албанцаў, што спавядалі каталіцызм. Пасля першай Балканскай вайны рэгіён Гора быў падзелены. Частка гаранцаў апынуліся ў Албаніі, але большасць — у складзе Сербіі (з 1929 г. — Югаславіі). У выніку міграцыі ў Белградзе і Скоп'і сфарміраваліся гаранскія абшчыны.

Сербская гістарыяграфія звычайна атаесамляе гаран з ісламізаванымі сербамі, македонская і балгарская — з агульнымі продкамі балгар і македонцаў, што прынялі іслам. У Паўночнай Македоніі гаран называюць торбешамі. Албанцы называлі гаран балгарамі (*Bulgareci*), торбешамі (*Torbeshë*), «нібы туркамі» (*Poturë*). Самі гаране доўгі час ужывалі саманазву «*нашински*», або як жыхары Горы — гараны зафіксаваны як баснійцы, што адпавядае зменам атаесамлення саміх гаранаў, для якіх важна сувязь з большым па ліку культурна блізкім народам.

## Рэлігія 
Вернікі — мусульмане-суніты. Захаваліся некаторыя хрысціянскія звычаі, у тым ліку святкаванне дня Святога Георгія.

## Мова 
Гаранскі дыялект адносіцца да паўднёваславянскай моўнай групы. У вымаўленні прысутнічаюць рысы, характэрныя як для сербскай, так і македонскай моў. У Сербіі разглядаецца як частка сербскай мовы, у Паўночнай Македоніі — як частка македонскай, у Балгарыі — як частка балгарскай. У нашы дні практыкуецца адукацыя на баснійскай мове.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Gorani
* Musa Dankaz, The Gorani People During the Kosovo War 
* ГОРАНЦИ, ДОБРИ ЉУДИ СА ШАР-ПЛАНИНЕ — СРПСКА ИСТОРИЈА 
* ПРОЈЕКАТ РАСТКО — ГОРА
* Горански говор

Катэгорыя:Балканскія народы
Катэгорыя:Народы Еўропы
Катэгорыя:Паўднёвыя славяне