open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ICE хакейная ліга

**Аўстрыйская хакейная ліга** (, таксама вядома як *Erste Bank Eishockey Liga*) — галоўная хакейная ліга Аўстрыі.

= Гісторыя =

Створана ў 1923 годзе, у 1923—1965 гадах, за выключэннем 1936 і 1939—1945, у Аўстрыі праводзіліся штогадовыя хакейныя турніры рознага фармату, іх пераможцы аб’яўляліся чэмпіёнамі Аўстрыі. З сезона 1965/1966 гадоў вядзецца гісторыя сучаснай Аўстрыйскай хакейнай лігі.

Ліга мела розных спонсараў, з сезона 2003/2004 імянны спонсар — аўстрыйскі Erste Bank.

## Выступленне каманд у лізе 
Ліга спачатку ўключала толькі аўстрыйскія каманды, з нядаўняга часу ўключае каманды са Славеніі (з сезона 2006/2007), Венгрыі (з сезона 2007/2008), Чэхіі (з сезона 2010/2011), Італіі (з сезона 2013/2014), Славакіі (з сезона 2020/2021).

У 2013 годзе ХК «Медзвешчак» пакінуў Аўстрыйскую хакейную лігу дзеля ўдзелу ў Кантынентальнай хакейнай лізе

2018 года, праз фінансавыя праблемы, лігу пакінуў славенскі ХК «Акрон Есеніце», але вярнуўся ХК «Медзвешчак».

28 студзеня 2019 года ХК «Медзвешчак» абвясціў, што не будзе ўдзельнічаць у лізе праз фінансавыя цяжкасці.

У маі 2020 года чэшскі ХК Орлі Знойма абвясціў пра выхад з лігі з-за пандэміі COVID-19 і нявызначанага эканамічнага стану клуба. З сезона 2020/2021 клуб будзе гуляць у чэшскай 2-й хакейнай лізе.

У сезоне 2021/2022 Аўстрыю прадстаўляюць толькі 8 з 11 удзельнікаў турніру.

## Клубы у сезоне 2020/2021 
## Спасылкі 
* Erste Bank Eishockey Liga (EBEL) 
* Österreichischer Eishockeyverband (ÖEHV)

Катэгорыя:Хакейныя лігі
Катэгорыя:Хакей у Аўстрыі
Катэгорыя:Хакей у Славакіі
Катэгорыя:Хакей у Італіі
Наомі Осака

**Наомі Осака** (; нар. , Осака, Японія) — японская тэнісістка. Пераможца двух турніраў Вялікага шлема ў адзіночным разрадзе (Адкрыты чэмпіянат ЗША па тэнісе 2018, Адкрыты чэмпіянат Аўстраліі па тэнісе 2019), пераможца пяці турніраў WTA ў адзіночным разрадзе; былая першая ракетка свету ў жаночым адзіночным разрадзе.

Осака з інтэрнацыянальнай сям’і: яе бацька Леанард Франсуа родам з Гаіці, а маці Тамакі — японка. У тэнісісткі ёсць старэйшая сястра Мары, якая таксама прафесійна займаецца тэнісам.

Любімае пакрыццё Наомі — хард; лепшы ўдар — форхэнд; дзіцячы кумір у спорце — Серэна Уільямс. Аддае перавагу агрэсіўнаму стылю гульні на корце. У 2014 годзе трэніравалася ў тэнісным інстытуце Гаральда Саламона.

З-за інтэрнацыянальнага паходжання Осака мае праблемы з дыскрымінацыяй у Японіі. Сама Наомі, якая жыла ў дзяцінстве ў Нью-Ёрку, лепш гаворыць на англійскай, чым на японскай, і на інтэрв’ю адказвае на англійскай мове.

Была прызнана часопісам Forbes самай высокааплатнай спартсменкай 2019 года са прыбыткам у 37 млн долараў ЗША.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Тэнісісткі Японіі
Катэгорыя:Тэнісісты на летніх Алімпійскіх гульнях 2024 года
Катэгорыя:Пераможцы Адкрытага чэмпіянату ЗША па тэнісе ў адзіночным разрадзе сярод дзяўчат
Катэгорыя:Пераможцы Адкрытага чэмпіянату ЗША па тэнісе ў жаночым адзіночным разрадзе
Катэгорыя:Першыя ракеткі свету (жанчыны)
The Last Time (песня Тэйлар Свіфт)

**«The Last Time»** *(бел. «Апошні раз»)* — сёмы і апошні сінгл амерыканскай кантры-поп спявачкі Тэйлар Свіфт з яе чацвёртага студыйнага альбома «Red». Кампазіцыя была запісана ў дуэце з Гары Лайтбодзі. Артысты напісалі песню ў супрацоўніцтве з Джэкнайфам Лі. Афіцыйны рэліз адбыўся 4 лістапада 2013 года пад лэйблам Big Machine.

Крытыкі добра прынялі песню. Яны назвалі яе адной з самых дарослых у альбоме і адзначылі, што яна паказвае яго змрочны бок. У чартах сінгл не меў асаблівага поспеху.

## Інфармацыя 
Песню прыдумалі і запісалі за адзін дзень. Першая версія стала канчатковай і ўвайшла ў альбом. Згодна са словамі Гары Лайтбодзі, увесь працэс заняў каля 9 гадзін. Тэйлар хацела прайграць гучанне песень U2 і Snow Patrol, якія для гуртоў прадзюсаваў Джэкнайф Лі, да якога яна таксама звярнулася з прапановай наконт супрацоўніцтва.

Тэйлар Свіфт распявадае пра кампазіцыю:

Крытыкі добра прынялі песню, аднак у якасці сінгла яна не набыла камерцыйнага поспеху.

Кліп на песню выйшаў 12 лістапада 2013 года. Рэжысёрам выступіў Тэры Рычардсан. Відэа было знята на канцэрце падчас тура Red Tour у Сакрамэнта, штат Каліфорнія.

Патаемнае пасланне — *«Лос-Анджэлес падчас твайго перапынку»*.

## Чарты
Everything Has Changed (песня Тэйлар Свіфт)

**«Everything Has Changed»** *(бел. «Усё змянілася»)* — шосты сінгл амерыканскай кантры-поп спявачкі Тэйлар Свіфт з яе чацвёртага студыйнага альбома «Red». Кампазіцыя была запісана ў дуэце з Эдам Шыранам. Артысты самі напісалі песню, а з прадзюсіраваннем ім дапамог Бутч Уокер. Афіцыйны рэліз адбыўся 16 ліпеня 2013 года пад лэйблам Big Machine.

Песня атрымала змешаныя водгукі ад музычных крытыкаў, якія крытыкавалі сэнсу песні. Сінгл дэбютаваў з 32 пазіцыі ў Billboard Hot 100 і трапіў у топ-10 чартаў Бельгіі, Ірландыі і Вялікабрытаніі. Акрамя таго, «Everything Has Changed» атрымала некалькі музычных узнагарод і намінацый.

## Інфармацыя 
Песня была напісана на батуце ў двары Тэйлар, з яблычным пірагом і джэмам, прыкладна за 20 хвілін. Па словах Эда, пісаць песню было вельмі проста і Тэйлар амаль сама справілася з тэкстам, а ён толькі змяніў некаторыя яго часткі. Калі Свіфт спрачалася з Шырнам наконт таго, які акорд будзе гучаць лепш, у якасці аргументу яна паказала на сваю паліцу з ўзнагародамі, але Эд у выніку ўсё роўна настаяў на сваёй версіі.

Тэйлар Свіфт распявадае пра кампазіцыю:

«Everything Has Changed» — гэта кантры-балада з элементамі поп- і фолк-музыкі, у якой спяваецца пра «жаданне ведаць свайго каханага лепш». Акрамя «Everything Has Changed» Тэйлар і Эд напісалі яшчэ дзве песні, адну з якіх нават запісалі ў студыі. Кліп на песню выйшаў 6 чэрвеня 2013 года. Сюжэт відэа разгортваецца вакол дзяцей, якія пазнаёміліся ў школьным аўтобусе і правялі ўвесь дзень разам. Бацькамі галоўных герояў выступілі Тэйлар і Эд.

Патаемнае пасланне — *«Порт Гіаніс»*.

## Крытычныя водгукі 
«Everything Has Changed» атрымала змешаныя водгукі ад музычных крытыкаў. Billboard апублікаваў строгае меркаванне, раскрытыкаваўшы тэкст і пахваліўшы з'яўленне Шырана ў дадзеным трэку. Digital Spy напісали, што музычны стыль атрымаўся «манерным», а сам трэк «пакінуў іх з цеплынёй і недакладным адчуваннем, што адбываецца досыць рэдка ў наш час». NME пакінули негатыўны водгук на кампазіцыю, напісаўшы, што «расчараваны цалкам».

## Версіі 
* **Лічбавая версія**

# «Everything Has Changed (Remix)» — 4:06

## Чарты 
### Штотыднёвыя чарты 
### Выніковыя гадавыя чарты
Спартыўна-тэхнічны факультэт БНТУ

**Спартыўна-тэхнічны факультэт БНТУ (ФТК БНТУ)** — адзін з факультэтаў Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта. Факультэт быў створаны ў 2010 годзе на аснове кафедры фізічнага выхавання, якая была створана ў універсітэце ў 1948 годзе.

## Склад факультэта 
Факультэт мае ў сваім складзе наступныя кафедры:
* Спартыўная інжынерыя
* Спорт
* Фізічная культура
На факультэце вядзецца падрыхтоўка па дзвюх спецыяльнасцях — «*Тэхнічнае забеспячэнне эксплуатацыі спартыўных аб’ектаў*» і «*Праектаванне і вытворчасць спартыўнай тэхнікі*».

## Дэканы 
* Іван Уладзіміравіч Бельскі

## Спасылкі 
* Спартыўна-тэхнічны факультэт БНТУ на сайце БНТУ

Катэгорыя:Факультэты БНТУ
Катэгорыя:2010 год у Мінску
Катэгорыя:З’явіліся ў 2010 годзе
Пажарніца сіваватая

**Пажа́рніца сіваватая** (*Calamagrostis canescens*) — від кветкавых раслін роду  сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 70—130 см. Сцябло прамастойнае, галінастае. Лісце чаргаванае, простае, суцэльнае, сядзячае, голае або з белаватымі валаскамі зверху. Суквецце — буйная і рыхлая мяцёлка рыжаватага колеру. Кветкавыя каласкі даўжынёй 2—5 мм. Каласковыя лускавінкі ланцэтнай формы, з кілем. Ніжняя кветкавая лускавінка надрэзаная на 2 зубцы, паміж якімі знаходзіцца невялікі асцюк. Плод — зярняўка.

## Распаўсюджанне і экалогія 
Пажарніца сіваватая распаўсюджана на тэрыторыі Еўропы і ўмераных абласцей Азіі. Святлолюбівая, ценевынослівая расліна. Гіграфіт і эўтроф. Расце на балотах, вільготных лугах, у вільготных лясах і прыбярэжных і пойменных хмызняках, па берагах вадаёмаў. Цвіце ў чэрвені—ліпені.

## Гаспадарчае значэнне 
Кармавая расліна невысокай якасці.

## Літаратура 
*  — С. 71—72.

## Спасылкі 
* 
* Дикие родичи культурных растений — *Calamagrostis canescens* (Web.) Roth. — Вейник седеющий // Агроэкологический атлас России и сопредельных стран: экономически значимые растения, их болезни, вредители и сорные растения
* Краснокнижный вид *Calamagrostis canescens* в Красной книге Ставропольского края // ИАС «ООПТ России» 

Катэгорыя:Метлюжковыя
Катэгорыя:Флора Еўразіі
Катэгорыя:Кармавыя расліны
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1789 годзе
Факультэт тэхналогій кіравання і гуманітарызацыі БНТУ

**Факультэт тэхналогій кіравання і гуманітарызацыі БНТУ (ФТКГ БНТУ)** — адзін з факультэтаў Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта.

У мэтах падрыхтоўкі кампетэнтных спецыялістаў у галіне менеджменту і эканомікі, ў 1994 годзе быў створаны Рэспубліканскі адукацыйны цэнтр (РАЦ). У 2002 годзе РАЦ быў рэарганізаваны ў *факультэт гуманітарнай адукацыі і кіравання* БНТУ, які ў 2004 годзе перайменавалі ў факультэт тэхналогій кіравання і гуманітарызацыі (ФТКГ).

## Склад факультэта 
Факультэт мае ў сваім складзе наступныя кафедры:
* Кафедра беларускай і рускай мовы
* Кафедра гісторыі беларускай дзяржаўнасці
* Кафедра замежных моў
* Кафедра менеджменту
* Кафедра мытнай справы
* Кафедра прамысловага дызайну і ўпакоўкі
* Кафедра філасофскіх вучэнняў
* Кафедра эканомікі і права
* Кафедра ЮНЭСКА «Энергазахаванне і аднаўляльныя крыніцы энергіі»

## Дэканы 
* Генадзь Міхайлавіч Броўка

## Спасылкі 
* Факультэт тэхналогій кіравання і гуманітарызацыі БНТУ на сайце БНТУ

Катэгорыя:Факультэты БНТУ
Катэгорыя:2002 год у Мінску
Катэгорыя:З’явіліся ў 2002 годзе
Рычард III (фільм, 1995)

«**Рычард III**» () — мастацкі фільм 1995 года рэжысёра . Галоўныя ролі ў фільме выканалі Іэн Мак-Келен, Анет Бенінг, Джым Бродбент.

## Сюжэт 
Падзеі гістарычнай хронікі Шэкспіра перанесеныя ў 1930-я гады. Каб узнесціся на вяршыню ўлады, Рычард Глостэр не спыняецца ні перад чым. Аднак ўрэшце ён расплочваецца за ўчыненыя ім забойствы адзінотай, усеагульнай нянавісцю, дакорамі сумлення і не можа ўтрымацца на троне… Гэтая адвечная гісторыя ўяўляецца надзвычай актуальнаю і ў наш час.

## Акцёрскі склад 
* Дамінік Уэст — *Генрых Рычманд*
* Джон Вуд — *Эдуард IV*
* Іэн Мак-Келен — *Рычард III*
* Роберт Даўні мал. — *лорд Рыверс*

## Крытыка 
Вядомы амерыканскі кінакрытык Роджэр Эберт адзначыў фільм чатырма зоркамі з чатырох магчымых і занёс у свой спіс «*Выдатных фільмаў*».

## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 7 кінаўзнагародамі і яшчэ 12 намінацыямі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы-драмы 1995 года
Катэгорыя:Фільмы Вялікабрытаніі 1995 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Выдатныя фільмы (Роджэр Эберт)
Катэгорыя:Фільмы альтэрнатыўнай гісторыі
Пажарніца трысняговая

**Пажа́рніца трысняговая** (*Calamagrostis arundinacea*) — від кветкавых раслін роду  сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй да 1,5 м. Утварае рыхлую дзярніну. Ад дзярніны адыходзяць паўзучыя карэнішчы. Лісце простае, суцэльнае, сядзячае, лінейна-ланцэтнай формы, бліскучае, з гладкім краем і завостранай верхавінкай. Каля асновы ліста маецца бародка з валаскоў. Суквецце — падоўжаная, часам перарывістая мяцёлка. Кветкавыя каласкі зялёнага з жаўтаватым адценнем колеру. Ніжняя кветкавая лускавінка разарваная на верхавінцы і асцюком, выходзячым з ніжняй чвэрці яе спінкі. Плод — зярняўка.

## Распаўсюджанне і экалогія 
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі Еўропы, умераных і трапічных (Бутан, Пакістан) абласцей Азіі. Ценевынослівая расліна. Мезафіт і мезатроф. Расце ў лясах, на ўзлесках, палянах, сярод хмызняку. Цвіце ў чэрвені—ліпені.

## Літаратура 
*  — С. 71—72.
* 

## Спасылкі 
* 
* *Calamagrostis arundinacea* (L.) Roth // ИАС «ООПТ России»

Катэгорыя:Метлюжковыя
Катэгорыя:Флора Еўразіі
Катэгорыя:Кармавыя расліны
Спіс дэпутатаў Лоеўскага раённага Савета дэпутатаў 28-га склікання

Спіс дэпутатаў Лоеўскага раённага Савета дэпутатаў 28-га склікання.

## Спасылкі 
* Спіс дэпутатаў Лоеўскага раённага Савета дэпутатаў 28-га склікання на loev.gomel-region.by/by/

Лоеўскі раён
Спіс дэпутатаў Дзяржынскага раённага Савета дэпутатаў 28-га склікання

Спіс дэпутатаў Дзяржынскага раённага Савета дэпутатаў 28-га склікання. Старшыня Дзяржынскага раённага Савета дэпутатаў — Аляксандр Сяргеевіч Чаган.

## Спіс дэпутатаў 
## Спасылкі 
* Спіс дэпутатаў Дзяржынскага раённага Савета дэпутатаў 28-га склікання  на dzerzhinsk.gov.by/be/

Дзяржынскі раён
Шахцёр

**Шахцёр** — горнарабочы, які працуе ў шахце.]]

## Палітычная актыўнасць 
У сувязі з цяжкімі і напружанымі ўмовамі працы, палітычная актыўнасць шахцёраў з'яўляецца павышанай.

На працягу XX стагоддзя шахцёрамі было праведзена мноства забастовак з сацыяльнымі і палітычнымі патрабаваннямі. Прыкладамі палітычных забастовак шахцёраў з'яўляюцца забастоўка брытанскіх шахцёраў у 1984-1985 гадах, забастоўка шахцёраў у СССР у 1989 годзе, забастоўка шахцёраў Данбаса (1989-1990-я гады). Прыкладамі сацыяльных забастовак з'яўляюцца хусінскае паўстанне і забастоўка шахцёраў у даліне Жыу (1977).

Для адстойвання сваіх патрабаванняў шахцёры аб'ядноўваюцца ў галіновыя прафсаюзы. Адным іх самых вядомых прафсаюзаў шахцёраў з'яўляецца Нацыянальны саюз гарнякоў з Вялікабрытаніі, які выступаў арганізатарам забастовак у 1984-1985 гадах. У Беларусі шахцёры аб'яднаны ў Беларускі незалежны прафсаюз.
## Вядомыя шахцёры 
* Аляксей Рыгоравіч Стаханаў - заснавальнік стаханаўскага руху ў СССР
* Мікіта Аляксеевіч Ізотаў - ініцыятар ізотаўскага руху
* Герберт Кларк Гувер - 31-ы прэзідэнт ЗША, да прэзідэнцтва працаваў шахцёрам

Катэгорыя:Прафесіі
Катэгорыя:Горная справа
Эдмунд Гвен

**Эдмунд Гвен** (, народжаны Кэлэвэй, ; 26 верасня 1877 — 6 верасня 1959) — брытанскі акцёр.

## Фільмаграфія 
* 1940 — Пыха і перадузятасць

## Зноскі 
Катэгорыя:Акцёры Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Памерлі ад пнеўманіі
Катэгорыя:Акцёры нямога кіно
Катэгорыя:Галівудская алея славы
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Оскар»
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Залаты глобус»
Мінскае партызанскае злучэнне

**Мінскае партызанскае злучэнне** было створана ў лістападзе 1941 — лютым 1942 гадоў пад кіраўніцтвам Мінскага падпольнага абкома КП(б)Б у паўднёвых раёнах Мінскай вобласці. Адначасова ў паўночных раёнах Палескай вобласці сфарміравалася злучэнне партызанскіх атрадаў (камандзір Фёдар Іларыёнавіч Паўлоўскі). У красавіку 1942 года яны аб’ядналіся ў злучэнне атрадаў Мінскай і Палескай абласцей. З утварэннем Палескага партызанскага злучэння (у сакавіку 1943) рэарганізавана ў  Мінскае партызанскае злучэнне.

## Камандаванне 
**Камандзіры:**
* Васіль Іванавіч Казлоў (сакавік 1942 — ліпень 1944)
* Раман Навумавіч Мачульскі (кастрычнік 1942 — май 1943, выконваў абавязкі)
* Іосіф Аляксандравіч Бельскі (май-чэрвень 1943, люты-ліпень 1944, выконваў абавязкі);

**Начальнікі штаба:**
* П. М. Канавалаў (чэрвень 1942 — студзень 1943)
* К. М. Бакун (студзень—сакавік 1943)
* М. П. Куксаў (сакавік-жнівень 1943)
* Р. В. Гнусаў (жнівень 1943 — ліпень 1944)

## Склад 
У склад злучэння ўваходзілі:
* Партызанская брыгада «Беларусь»
* Партызанская брыгада «Буравеснік»
* 2-я Мінская партызанская брыгада
* 3-я Мінская партызанская брыгада імя С. М. Будзённага
* 12-я кавалерыйская партызанская брыгада імя І. В. Сталіна
* 25-я партызанская брыгада імя П. К. Панамарэнкі
* 27-я партызанская брыгада імя В. І. Чапаева
* 32-я партызанская брыгада імя М. І. Калініна
* 37-я партызанская брыгада імя А. Я. Пархоменкі
* 64-я партызанская брыгада імя В. П. Чкалава
* 95-я партызанская брыгада імя М. В. Фрунзэ
* 99-я партызанская брыгада імя Дз. Ц. Гуляева (да снежня 1943 года)
* 100-я партызанская брыгада імя С. М. Кірава
* 101-я партызанская брыгада імя Аляксандра Неўскага
* 121-я партызанская брыгада імя А. Ф. Брагіна
* 161-я партызанская брыгада імя Р. І. Катоўскага
* 200-я партызанская брыгада імя К. К. Ракасоўскага
* 225-я партызанская брыгада імя А. В. Суворава
* 258-я партызанская брыгада імя В. У. Куйбышава
* 300-я партызанская брыгада імя К. Я. Варашылава
* Партызанская брыгада імя М. І. Калініна
Таксама ў склад Мінскага партызанскага злучэння ўваходзілі і асобна дзейныя атрады.

На тэрыторыі Мінскай вобласці таксама дзейнічалі партызанскія злучэнні Слуцкай і Барысаўска-Бягомльскай зон. У кастрычніку 1942 года ў Мінскай (Чэрвеньскай) зоне дзейнічалі брыгады 1-я Мінская, «Разгром», «За Савецкую Беларусь», «За Радзіму», «Полымя», імя П. К. Панамарэнкі, імя В. І. Чапаева, «Чырвоны Сцяг», імя С. М. Кірава імя газеты «Правда», імя М. А Шчорса (не ўвесь час), некалькі асобна дзейных атрадаў (каля 12 000 партызан). Апрача таго на тэрыторыі Мінскай вобласці дзейнічалі партызанская брыгада М. М. Нікіціна і партызанская брыгада «Стары». Усяго на тэрыторыі Мінскай вобласці дзейнічала 45 брыгад (больш за 55 000 партызан). Частка брыгад была перабазіравана ў іншыя вобласці. У чэрвені—ліпені 1944 года з Чырвонай Арміяй злучыліся 37 брыгад і 7 асобна дзейных атрадаў (больш за 40 000 партызан).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Савецкія партызанскія злучэнні, брыгады і атрады на акупіраванай тэрыторыі Беларусі (1941—1944)
Катэгорыя:Гісторыя Мінскай вобласці
Катэгорыя:З’явіліся ў 1941 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1944 годзе
Бежанцы грамадзянскай вайны ў Сірыі

, кастрычнік 2015.]]
Паводле звестак ААН на пачатак 2016 года, з-за баявых дзеянняў у Сірыі ў гуманітарнай дапамозе мелі патрэбу 13,5 млн грамадзян краіны, з якіх больш за 6 млн атрымалі статус унутрана перамешчаных асоб і больш за 4,8 млн з’яўляліся бежанцамі за межамі дзяржавы.

Паводле ацэнак расійскіх вайскоўцаў на жнівень 2018 года, з 2011 года Сірыю пакінулі больш за 6,9 млн 
чалавек. Паводле даных Упраўлення Вярхоўнага камісара ААН па справах бежанцаў, на 1 снежня 2018 года ў 45 дзяржавах знаходзіліся 6 664 415 афіцыйна зарэгістраваных сірыйскіх бежанцаў, у тым ліку 1 999 325 жанчын і 3 398 852 дзіцяці. Большасць бежанцаў знаходзіліся ў наступных дзяржавах: Турцыя (3,6 млн.), Ліван (каля 952 тыс.), Іарданія (каля 674 тыс.), Германія (каля 534 тыс.), Ірак (каля 252 тыс.). Ацэначна, выказалі жаданне вярнуцца на радзіму 1,7 млн сірыйцаў з дзесяці краін свету. Па стане на снежань 2018 года, у 412 населеных пунктах, найменш пацярпелых ад ваенных дзеянняў, разгорнуты пункты прыёму і размяшчэння бежанцаў прыкладна на 1,5 млн месцаў. У той час яны вярталіся ў асноўным толькі з Лівана і Іарданіі. У буйных гарадах і населеных пунктах у зоне баявых дзеянняў інфраструктура разбурана на 40—70 %.

Як паведаміў 19 лютага 2019 года начальнік Нацыянальнага цэнтра ўпраўлення абаронай Расіі генерал-палкоўнік Міхаіл Мізінцаў, у родныя мясціны вярнулася больш за 1645 тысяч сірыйскіх грамадзян, з іх звыш 1 277 тысяч — унутрана перамешчаныя асобы і больш за 368 тысяч з-за мяжы. У апошнім дакладзе дэпартамента Блізкага Усходу і Паўночнай Афрыкі Упраўлення вярхоўнага камісара ААН па справах бежанцаў была адзначана ўстойлівая тэндэнцыя да вяртання сірыйцаў на радзіму, што наўпрост звязваецца з паляпшэннем становішча ў краіне і актывізацыяй работы профільных ведамстваў краіны. Мізінцаў адзначыў нарошчванне аб’ёмаў работ па аднаўленні інфраструктуры і сацыяльных аб’ектаў Сірыі. Паводле яго даных, усяго ў розных раёнах краіны адрамантаваны і ўведзены ў эксплуатацыю 2787 жылых дамоў, 138 медыцынскіх устаноў, 815 адукацыйных устаноў, 127 аб’ектаў водазабеспячэння, 595 электрападстанцый, 14257 прадпрыемстваў прамысловасці.

Катэгорыя:Грамадзянская вайна ў Сірыі
Катэгорыя:Насельніцтва Сірыі
Катэгорыя:Міграцыя насельніцтва
Ізраіль на конкурсе песні Еўрабачанне

**Ізраіль** удзельнічае ў **конкурсе песні Еўрабачанне** з 1973 года.

Першы выступ Ізраіля на конкурсе быў паспяховым, Іланіт заняла 4-е месца. За ўсю гісторыю ўдзелу, Ізраілю ўдалося 4 разы стаць пераможцам конкурсу: у 1978 годзе перамогу здабылі Ізхар Каэн і гурт Alphabeta з песняй «А-Ба-Ні-Бі», у 1979 пераможцамі сталі Галі Атары і Milk and Honey з песняй «Hallelujah», трэцюю перамогу ў 1998 годзе прынесла Дана Інтэрнэшнл, з песняй «Diva», чацвёртая перамога дасталася краіне ў 2018 годзе, калі ад краіны выступала Нета Барзілай, з песняй «Toy».

У 1980 годзе, пасля другой перамогі запар, Ізраіль адмовіўся праводзіць у сябе конкурс, па фінансавых прычынах, а пазней і ўвогуле адмовіўся ад удзелу ў конкурсе, бо дата правядзення супадала з **Ём ха-Зікарон** - днём памяці Ізраіля.

З 2004 года, калі на конкурсе былі ўведзены паўфіналы, Ізраіль 6 разоў не праходзіў у фінал, у тым ліку 4 разы запар (2011-2014).

За ўсю гісторыю ўдзелу Ізраіль атрымаў у фінале 2038 балаў, а ў паўфінале (без уліку 1996 года) — 1400 балаў.

## Удзельнікі 
:  *Пераможца*&nbsp;
:  *Другое месца*
:  *Трэцяе масца*
:  *Чацвертае месца*
:  *Пятае месца*
:  *Апошняе месца*
:  *Аўтаматычны праход у фінал*
:  *Не прайшла ў фінал*
:  *Не ўдзельнічала, або была дыскваліфікавана*

## Правядзенне Еўрабачання ў краіне 
## Гісторыя галасавання 
Па стане на  год гісторыя галасавання Ізраіля выглядае наступным чынам:

|

|

|

|}
## Узнагароды
### Прэмія Марсэля Безансона
### Прэмія OGAE
## Фотагалерэя

Image:Eurovision Song Contest 1976 rehearsals - Israel - Chocolat, Menta, Mastik 19.png|Shokolad Menta Mastik у Гаазе ()
Image:David D'or - Leha'amin.JPG|Давід Д'Ор у Стамбуле ()
Image:Teapacks Eurovision 2007.jpg|Teapacks у Хельсінкі ()
Image:ESC 2008 - Israel - Boaz Mauda, 1st semifinal.jpg|Маўда Боаз у Белградзе ()
image:Harel Skaat - Milim (2nd Semi-final).jpg| Харэль Скаат у Осла ()
image:Dana Israel 2011.png|Дана Інтэрнэшнл у Дзюсельдорфе ()
Image:ESC2013 - Israel 02 (crop).jpg|Маран Мазар у Мальмё ()
Image:ESC2014 - Israel 01.jpg|Мэй Фінгольд у Капенгагене ()
Image:20150520 ESC 2015 Nadav Guedj 3542.jpg|Nadav Guedj у Вене ()
Image:ESC2016 - Israel 01.jpg|Стар Хові ў Стакгольме ()
image:Eurovision Song Contest 2017, Semi Final 2 Rehearsals. Photo 272.jpg|Імры Зіў у Кіеве ()
image:ESC2018 - Israel 08.jpg|Нета Барзілай у Лісабоне ()
image:ESC2019-Israel.jpg|Кобі Марымі у Тэль-Авіве ()

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт конкурса песні Еўрабачанне

Катэгорыя:Краіны на конкурсе песні Еўрабачанне
Катэгорыя:Музыка Ізраіля
Барыс Леанідавіч Вазнюк

**Барыс Леанідавіч Вазнюк** (; ) — украінскі акцёр тэатра і кіно. Народны артыст Украіны (1999).

## Біяграфія 
З 1963 па 1966 год працаваў акцёрам Кіеўскага тэатра імя Івана Франко.

З 1966 гады працуе акцёрам Нацыянальнага акадэмічнага тэатра рускай драмы імя Лесі Украінкі.

## Фільмаграфія 
* Каждый вечер после работы (1973)
* Востраў скарбаў (1988)

## Спасылкі 
* Киевский календарь
* Кино СССР

Катэгорыя:Сцэнарысты Украіны
Катэгорыя:Кінарэжысёры Украіны
Катэгорыя:Акцёры Украіны
Уйсце

**Уйсце** () — горад на паўночным захадзе Польшчы. Размешчаны за 360 км на паўночны захад ад Варшавы і за 80 км на поўнач ад Познані. Уваходзіць у склад Пільскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Уйсце. Займае плошчу 5,78 км². Насельніцтва 3,8 тыс. чалавек.

## Спасылкі
Вайна Рэчы Паспалітай з Маскоўскай дзяржавай 1609—1618 гадоў

**Вайна Рэчы Паспалітай з Маскоўскай дзяржавай**, таксама '''''' — узброены канфлікт між Масковіяй і Рэччу Паспалітай у 1609—1618 гадах. Адна з асноўных падзей Смутнага часу ў Расіі.

Рэч Паспалітая скарысталася гэтым перыядам, каб вылучыць на маскоўскі сталец Ілжэдзмітрыяў, і пасля заключэння расійска-шведскай угоды ў 1609 годзе абвясціла вайну. У 1610 годзе польска-літоўскія войскі на два гады акупавалі Маскоўскі Крэмль, пасля чаго Швецыя разарвала мір і сама распачала вайну з Расіяй.

Калі Уладзіслаў Ваза, абраны маскоўскім царом, паспрабаваў навяртаць насельніцтва ў каталіцтва, выбухнула паўстанне Мініна і Пажарскага, якое выгнала польска-літоўскія сілы з Масквы. У 1613 годзе царом быў абраны Міхаіл Раманаў, сын маскоўскага патрыярха Філарэта, з якога пачалася дынастыя Раманавых. Ваенныя дзеянні працягваліся да 1617 года і скончыліся перамір’ем, паводле якога Рэч Паспалітая атрымала тэрытарыяльныя заваёвы, аднак незалежнасць Масковіі захавалася.

## Перадумовы 

ImageSize = width:500 height:100
PlotArea = left:65 right:15 bottom:20 top:5
AlignBars = justify

Colors =
  id:godunovb   value:rgb(0.99215,0.8,0.54)
  id:godunovf value:rgb(1,0.7019,0)
  id:dimitryi   value:rgb(1,1,0)
  id:szhujskiy value:rgb(1,1,0.702)
  id:vladislav value:rgb(1,0.922,0.384)
  id:romanov value:rgb(1,0.922,0.675)

Period = from:1600 till:1615
TimeAxis = orientation:horizontal
ScaleMajor = unit:year increment:1 start:1600

PlotData=
  align:center textcolor:black fontsize:8 mark:(line,black) width:35 shift:(0,-5)

  from:start till: 1605   text:"Барыс Гадуноў" color:godunovb
# fontsize:6
  from:1605  till: 1605.5  text:"Фёдар II" shift:(-30,10) color:godunovf
  from:1605.5    till: 1606.4  text:"Ілжэдзмітрый I"  shift:(17,-15) color:dimitryi
# fontsize:8
  from:1606.4    till: 1610.7    text:"Васіль IV" color:szhujskiy
  from:1610.7    till: 1613  text:"Уладзіслаў IV" color:vladislav
  from:1613      till:end    text:"Міхаіл I" color:romanov

Пад канец XVI — у пачатку XVII стагоддзяў Масковія знаходзілася ў стане палітычнага і эканамічнага крызісу. Па смерці цара Івана IV Грознага ў 1584 годзе і яго сына Дзмітрыя ў 1591 пачалася барацьба за царскі трон. У 1598 годзе на царства быў пастаўлены Барыс Гадуноў, перарваўшы шматгадовае панаванне Рурыкавічаў. Нязгодныя з такім выбарам лічылі, што царэвіч Дзмітрый жывы, таму валадарства Гадунова незаконнае. Сітуацыя да таго ж ускладнілася вялікімі замарозкамі 1601—1603 гадоў, пэўна, выкліканым вывяржэннем вулкана ў Паўднёвай Амерыцы. Пачаўся вялікі голад, ад якога памерлі каля паўмільёна чалавек.

## Спасылкі 
* Н. М. Карамзин. История государства Российского 
* Дамова Сямібаяршчыны з гетманам Жалкеўскім пра прызнанне каралевіча Уладзіслава маскоўскім царом 
* Карта «Вялікага ліхалецця»


Катэгорыя:Смутны час
Катэгорыя:Войны XVII стагоддзя
Начны цягнік да Лісабона (фільм)

«**Начны цягнік да Лісабона**» () — мастацкі фільм 2013 года рэжысёра . Галоўную ролю ў фільме выканаў Джэрэмі Айранс.

## Сюжэт 
Швейцарскі настаўнік гісторыі жыве ў Берне самым звычайным жыццём бяздзетнага разведзенага мужчыны: навучае ў школе, захапляецца вывучэннем моваў, збірае рэдкія кнігі, гуляе сам з сабой у шахматы. Аднаго дня па дарозе на працу ён сустракае дзяўчыну, якая спрабуе скочыць з мосту, яму ўдаецца ўратаваць яе і прывесці з сабой на заняткі. Аднак дзяўчына неўзабаве збягае, пакінуўшы настаўніку толькі плашч, у якім той знаходзіць кнігу невядомага партугальскага аўтара, а ў ёй — два квіткі на начны цягнік да Лісабона. Зачытаўшыся кнігай, настаўнік пастанаўляе кінуць свае працоўныя абавязкі і паехаць у Лісабон, каб паспрабаваць адшукаць аўтара кнігі, а таксама — след таямнічай дзяўчыны.

## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 3 кінаўзнагародамі і яшчэ 3 намінацыямі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы-драмы 2013 года
Катэгорыя:Фільмы Германіі 2013 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы Германіі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Швейцарыі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Партугаліі
Катэгорыя:Фільмы Біле Аўгуста
Аблога Вялікіх Лукаў

**Аблога Вялікіх Лукаў** — аблога і ўзяцце Вялікіх Лукаў у 1580 годзе войскам Рэчы Паспалітай у ходзе другой кампаніі Стэфана Баторыя. Велікалуцкая крэпасць мела вялікае стратэгічнае значэнне, паколькі ў выпадку яе ўзяцця для арміі Рэчы Паспалітай адкрывалася значная прастора для манеўраў і магчымасць прасоўвання ўглыб тэрыторыі маскоўскай дзяржавы. У прыватнасці, станавіўся магчымым наступ на Пскоў і Ноўгарад, а таксама на Цвер і Маскву. У той жа час Баторыю прадстаўлялася магчымасць адрэзаць частку маскоўскіх войскаў, якія знаходзіліся ў паўночна-заходніх землях.

18 ліпеня 1580 года кароль Стэфан Батары склікаў ваенную раду свайго гетмана, падчас якой былі распрацаваны два планы — альбо пайсці ў бок Пскову, альбо атакаваць Смаленск. Пасля абмеркаванняў быў дасягнуты кампраміс, у межах якога быў распрацаваны захоп Вялікіх Лукаў. Пасля аблогі польска-літоўскія войскі павінны былі пайсці на Пскоў, каб перарваць сувязь Лівоніі з Масковіяй.

Крэпасць Вялікія Лукі, размяшчалася каля ракі Ловаць, была драўляная і сцены ўмацаваныя зямлёю і дзірванам, каб ядры гармат не маглі падпаліць сцены. Побач з ёй стаяў драўляны гарадок, які быў спалены сіламі Рэчы Паспалітай, каб не прыкрыць маскавітаў. Аблога пачалася 1 верасня з артылерыйскай атакі і пяхотнага нападу. Першыя спробы нападу не далі выніку, аднак сілы Стэфана Баторыя здолелі падпаліць вежы, і 5 верасня крэпасць капітулявала. Венгерскія найміты, якія першымі ўвайшлі ў яе, пачалі рабаваць, не звяртаючы ўвагі на агонь, які тым часам дасягнуў парахавой вежы. Пасля выбуху якой загінула каля 200 чалавек з войску Стэфана Баторыя і маскавітаў.

## Гл. таксама 
* Літоўска-маскоўскія войны

## Літаратура 
* J. Natanson-Leski, Epoka Stefana Batorego w dziejach granicy wschodniej Rzeczypospolitej, Warszawa 1930, s. 64.

Катэгорыя:Бітвы Вялікага Княства Літоўскага XVI стагоддзя
Катэгорыя:Аблогі XVI стагоддзя
Катэгорыя:Бітвы Рэчы Паспалітай
Катэгорыя:Гісторыя Пскоўскай вобласці
Катэгорыя:Бітвы Лівонскай вайны
Катэгорыя:Бітвы ў Расіі
Катэгорыя:Бітвы паводле алфавіта
Катэгорыя:Вялікія Лукі
Катэгорыя:Бітвы Расіі XVI стагоддзя
Катэгорыя:1580 год у Еўропе
Катэгорыя:Канфлікты 1580 года
Катэгорыя:Верасень 1580 года
Бітва пад Стоўбцамі

**Бітва пад Стоўбцамі** адбылася 10 чэрвеня 1792. Атрад літоўскага генерала Юзафа Беляка тры гадзіны ваяваў пад Стоўбцамі з авангардам расійскага корпуса генерала Барыса Меліна.

## Перадумовы 
Генерал Юзаф Юдыцкі, корпус якога складаўся з 7700 салдат і 10 гармат, 7 чэрвеня атрымаў з праездаў інфармацыю пра набліжэнне з Койданава расійскага корпуса генерала Меліна, які складаўся з 9600 салдат і 13 гармат. Юдыцкі вырашыў адступіць да Міра, вылучыўшы атрад пад камандаваннем генерала Беляка, які павінен быў абараняць адыход літоўскіх войскаў і трымаць левы бераг Нёмана пад Стоўбцамі, затрымаць рускіх падчас пераправы. У склад атраду Беляка ўвайшоў атрад татараў і брыгада нацыянальнай кавалерыі пад кіраўніцтвам Сулістроўскага.

## Бітва 
Раніцай 10 чэрвеня ў чаканні рускіх Беляк падвёў свой атрад да рачнога пагорку. Неўзабаве пад Стоўбцамі пачалі пераходзіць праз Нёман каля тысячы расійскіх драгунаў. Калі рускія падышлі да берага, Беляк пакінуў нацыянальную кавалерыю Сулістроўскага, а сам з татарамі атакаваў суперніка. Татары пад кіраўніцтвам Беляка рассеялі расійскіх драгунаў, якія кінуліся бегчы. Неўзабаве за ўцякаючым супернікам пагналіся літоўскія палкі. Але ў гэты час нізоўе Нёмана перасёк другі полк расійскіх драгун і раптам напаў на левае крыло літоўскага палка. Прыбыла ў дапамогу нацыянальная літоўская кавалерыя, якая неўзабаве змяшалася з адыходзячымі татарамі і з пераследуючымі іх рускімі.

Бачачы драматычную сітуацыю сваіх войскаў, Беляк сабраў вакол сябе 100 салдат і кінуўся ў адчайны напад, імкнучыся спыніць шматлікіх рускіх. З панікі літоўскія атрады па прыкладзе Беляка таксама пачалі атакаваць. Расійскія драгуны пачалі адыходзіць да ракі, дзе ўжо патанула мноства рускіх. Ад поўнага разгрому расійскую кавалерыю ўратавала прыбыццё пяхоты, якая ўсталявала на левым беразе артылерыю і пачала страляць па літоўскім войску. У сувязі з набліжэннем асноўнага войска Меліна Беляк загадаў сваім салдатам адысці ў кірунку Міра, дзе знаходзіўся корпус генерала Юдыцкага. Бой працягваўся каля трох гадзін. Пасля адыходу атрада Беляка расійскі корпус генерала Меліна скончыў пераправу праз Нёман і ўстаў пад Залужжа. На наступны дзень адбылася бітва пад Мірам.

## Літаратура 
* Piotr Borawski, *Tatarzy w dawnej Rzeczypospolitej*, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1986, ISBN 83-205-3747-9, str. 227—228

Катэгорыя:Бітвы вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1792 года
Катэгорыя:Бітвы Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Бітвы ў Беларусі
Катэгорыя:Бітвы паводле алфавіта
Катэгорыя:1792 год у Беларусі
Катэгорыя:Гісторыя Стоўбцаў
Катэгорыя:Падзеі 10 чэрвеня
Катэгорыя:Чэрвень 1792 года
Бітва пад Барушкаўцамі

**Бітва пад Барушкаўцамі** - бітва вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1792 года, якая адбылася 14 чэрвеня (3 па старым стылі) чэрвеня гэтага года каля вёскі Барушкаўцы ў цяперашняй Жытомірскай вобласці. 
 генерал Міхаіл Кахоўскі]]

Галоўныя польска-літоўскія сілы пад камандаваннем князя Юзафа Панятоўскага адступалі ад Палоны пад прыкрыццём з поўдня дывізіяй пад камандаваннем Касцюшкі. Абоз польскай арміі, які ахоўвала дывізія генерала Вяльгорскага (6500 салдат, 12 гармат), ішоў найкароткім шляхам праз сяло Барушкаўцы, якое пралягала праз лясістую і забалочаную мясцовасць. Мясцовасць абцяжарвала магчымасці абароны для палякаў, затое давала магчымасць рускім неўзаметку наблізіцца да польскага абозу.
Пасля атрымання інфармацыі пра шлях польскіх войскаў расійскі камандуючы генерал Міхаіл Кахоўскі загадаў двум казацкім палкам пад камандаваннем Арлова і часткі кавалерыі пад камандаваннем Тармасава атакаваць палякаў. Расійскія часткі атакавалі і знішчылі тыл польскага абозу. Польская конніца вытрымала першы націск рускіх, пасля чаго адступіла. Абоз абаранялі 1000 польскіх пяхотнікаў і артылерыя. Адступленню палякаў перашкодзіў той факт, што мост праз забалочаную рачулку Дзярэвічка (недалёка ад вёскі Дзярэвічы, куды адступілі палякі) паваліўся. Да рускіх падышлі падмацаванні, і палякі сталі адыходзіць пад агнём праціўніка.

Польская дывізія панесла цяжкія страты ў жывой сіле (981 чалавек), страціла 7 гармат і абоз: зброю, боепрыпасы, правіянт і частку грашовай казны. Рускія страцілі 98 чалавек. Адзіным станоўчым для палякаў вынікам было тое, што расійскі пераслед галоўных польскіх сіл быў затрыманы. Страты кароннага войска былі б больш, калі б расійскі генерал Леванідаў здолеў зачыніць ім шлях на Палоннае.

## Літаратура 
* Каховский, граф Михаил Васильевич (Большая биографическая энциклопедия)
* Piotr Derdej, *Zieleńce — Mir — Dubienka 1792*, Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa 2000

Катэгорыя:Бітвы вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1792 года
Катэгорыя:Бітвы Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Бітвы ва Украіне
Катэгорыя:Бітвы паводле алфавіта
Катэгорыя:Гісторыя Жытомірскай вобласці
Катэгорыя:Падзеі 14 чэрвеня
Катэгорыя:Чэрвень 1792 года
Бітва пад Крэменем

**Бітва пад Крэменем** — бітва 24 ліпеня 1792 года паміж рускай і літоўскай арміямі падчас вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1792 года.

## Бітва 
Літоўская армія галоўнакамандуючага пад кіраўніцтвам Міхаіла Забелы пасля адыходу з Бельска перайшла 19 ліпеня праз Буг пад Граннем. Маючы намер спыніць расійскую армію генерал-аншэфа М. М. Крачэтнікава на лініі Буга, Забела ўстаў каля Дзярбаў, каля 3,5 км ад Крэменя. Калі 22 ліпеня на дапамогу арміі Забелы прыбыў атрад Бушэўскага, літоўская армія дасягнула стану 12000 салдат і 12 гармат. У той жа дзень для таго, каб прарвацца праз Буг, пад Пярлеевым стаў авангард арміі Крачэтнікава колькасцю 4500 салдат і 12 гармат, якім камандаваў генерал-маёр Фёдар Дзянісаў. У той жа час, генерал-паручнік князь Юрый Далгарукаў, маючы 3000 салдат, збіраўся перасекчы Буг каля Драгічыну і атакаваць правае крыло арміі Забелы. Каб пазбегнуць акружэння, 23 ліпеня адправіўся ў Драгічын з 2000 салдат генерал-лейтэнант Павел Ежы Грабоўскі. Калі ён убачыў, што рускія здолелі прабіцца да левага берага, вярнуліся ў лагер. Далгарукаў адмовіўся ад намеру напасці на польскае крыло, у той час як Дзянісаў 24 ліпеня, перабіўшы літоўскіх ахоўнікаў каля Грана, авалодаў пантонным мастом. Пасля праходжання праз Буг Дзянісаў пасля артпадрыхтоўкі пачаў рушыць на літоўскія сілы. Забыло ўдалося ўрэгуляваць сітуацыю і адціснуць Дзянісава ад ракі, затым ён размясціў свае войскі ў дзве лініі і заблакаваў рускім праход.

Калі рускія падышлі да літоўскіх пазіцый, Забела адкрыў агонь і напаў на ўсім фронце. Дзянісаў спрабаваў прарвацца на правым крыле літоўскай арміі, але літоўская кавалерыя контратакай адкінула расійскія войскі. Дзянісаў своечасова вырашыў адыйсці, тым самым выратаваць свае войскі ад знішчэння. З-за хуткага адыходу расійскіх войскаў літоўская кавалерыя не здолела адрэзаць ім дарогу да моста.

У бітве, якая доўжылася з 5:00 да 7:00, літоўскае войска страціла каля 100 чалавек, а расійскія войскі — каля 250 чалавек. Маючы колькасную перавагу, Забела здолеў выцягнуць Дзянісава ў засаду, аднак ён не змог знішчыць яго, бо расійскі палкаводзец занадта хутка ўбачыў небяспеку і загадаў неадкладна адступаць. У 19:00 Забела атрымаў паведамленне пра марш Далгарукава з Драгічына і таму пачаў адступаць да Венграва.

## Літаратура 
* Mała Encyklopedia Wojskowa, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1967, Wydanie I, Tom 2

Катэгорыя:Бітвы вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1792 года
Катэгорыя:Бітвы Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Бітвы ў Польшчы
Катэгорыя:Бітвы паводле алфавіта
Катэгорыя:Падзеі 24 ліпеня
Катэгорыя:Ліпень 1792 года
Катэгорыя:Гісторыя Мазавецкага ваяводства
Ведзьміна дастаўка

«**Ведзьміна дастаўка**» () — поўнаметражны анімэ-фільм 1989 года, створаны японскім мультыплікатарам Хаяо Міядзакі.

## Сюжэт 
Кікі — маладзенькая вядзьмарка, якой толькі-толькі споўнілася 13 гадоў. Па правілах усім вядзьмаркам, якія дасягнулі гэтага ўзросту, трэба пажыць сярод людзей пэўны час. Разам са сваім катом Кікі адпраўляецца ў горад, дзе знаёміцца з пекарам. Новы сябар дапамагае юнай вядзьмарцы наладзіць уласную справу — экспрэс дастаўку, з чаго і пачынаецца неверагодная гісторыя шматлікіх знаёмстваў ды выхадак.

## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 4 кінаўзнагародамі.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Поўнаметражныя анімацыйныя фільмы
Катэгорыя:Мультфільмы 1989 года
Катэгорыя:Анімэ 1989 года
Катэгорыя:Фільмы Японіі 1989 года
Катэгорыя:Фільмы на японскай мове
Катэгорыя:Фільмы Хаяо Міядзакі
Катэгорыя:Фільмы, музыку да якіх напісаў Дзё Хісаісі
Бітва пад Войшкамі

**Бітва пад Войшкамі** адбылася 14 ліпеня 1792 года час вайна Расіі з Рэччу Паспалітай 1792 года.

## Бітва 
У той час як 14 ліпеня расійская армія набліжалася да Беластока, літоўскі атрад Міхала Забелы быў размешчаны ў Плоцку. Час ад часу былі толькі нязначныя сутыкненні літоўскага войска з падыходзячымі данскімі казакамі. Для атрымання падрабязнай інфармацыі пра ворага Забела накіраваў у напрамку Беластоку групу ваенных на чале з Міхалам Кіркорам. У склад атраду ўвайшлі татары Кіркора, 200 стральцоў, 200 пехацінцаў і адна гармата. Пасля пераправы на Нараў атрад Кіркора прыбыў у Войшкі.

Пасля прыпынку ў Войшках Кіркор вырашыў зладзіць засаду і з гэтай мэтай паставіў пяхоту і гармату на пагорку, схаваў стральцоў у лесе, а татараў на ўзгорку. Камандзір казакоў Папоў таксама зрабіў засаду — ён схаваў большую частку свайго войска, а сам адправіўся з невялікім атрадам салдат на ліцвінаў. Убачыўшы слабы атрад, татарскія коні кінуліся ў напад, і пасля кароткай барацьбы казакі былі вымушаны адступіць, не разумеючы, што адыход імітуецца.

Татары Кіркора раптам апынуліся супраць праўзыходных сіл праціўніка, і не спрабуючы зламаць яго, тут жа кінуўся бегчы. Пасля перамогі данскіх казакоў над татарамі яны спрабавалі разбіць літоўскую пяхоту, але іх атака правалілася пад шквальным агнём літоўскіх карабінаў.

Хоць бітва пад Войшкамі і не атрымалася для ліцвінаў удалай, атрад Кіркора дасягнуў асноўнай мэты сваёй паездкі і атрымаў інфармацыю пра наступны рух сіл генерала Крачэтнікава.

## Літаратура 
* Piotr Borawski, *Tatarzy w dawnej Rzeczypospolitej*, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1986, , стар. 232—233

Катэгорыя:Бітвы вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1792 года
Катэгорыя:Бітвы Вялікага Княства Літоўскага
Катэгорыя:Бітвы ў Польшчы
Катэгорыя:Бітвы паводле алфавіта
Катэгорыя:Падзеі 14 ліпеня
Катэгорыя:Ліпень 1792 года
Катэгорыя:Гісторыя Падляскага ваяводства
Бітва пад Дашавам

**Бітва пад Дашавам** — найбольш значная бітва лакальнага падольскага паўстання падчас паўстання 1830—1831 гадоў.

Бітва адбылася 14 мая 1831 года паміж большым нерэгулярным атрадам польскіх паўстанцаў пад камандаваннем пенсіянера генерал-маёра Бенедыкта Колышкі (больш за 3000 чалавек) з аднаго боку і меншай колькасці расійскіх войск пад камандаваннем генерала Логіна Рота.

80-гадовы Колышка не ведаў ваенных навінак, але сваіх салдат праводзіў цалкам адважна. Яго войска было аднак кепска зарганізаванае. Паўстанцы ішлі ў даўгаватай калоне. 14 мая каля 16-й гадзіны авангард расійскага корпуса пабіў пад Горадкам авангард польскага войска пад камандаваннем . Пабядзінскі контратакаваў і разбіў два швадроны расійскай язды. Калі з польскага табору ўрыхтаваліся некалькі польскіх швадронаў, Пабядзінскі, які гэта пабачыў, зноў атакаваў і ў пагоні быў забіты, што стало прычынай адступа.

Адначасова, маёр Арлікоўскі падрыхтаваў два швадроны і выступіў насупраць расійскай калоне. Хоць атака была паспяхова, падаў загад адступаць, таму што пабачыў, што галоўныя сілы Калышкі не былі яшчэ падрыхтаваныя. Тактычны загад быў дрэнна зразумелы, калі недасведчаныя паўстанцы дачулі яго і пабачылі адступ атрада, якім камандаваў Пабядзінскі, пачалася паніка.

Колышка падрыхтаваў сваё войска, але тады ўпадлі на яго ўцекачы. Бязладзіцы ніхто не мог спыніць. За ўцякаючымі палякамі ішоў расійскі корпус.

Вацлаў Жавускі загінуў у невядомых акалічнасцях. Гэтым падзеям прысвяціў Юльюш Славацкі «Думу пра Вацлава Жавускага».

## Крыніцы 
## Літаратура 
* E. Callier, *Bitwy i potyczki stoczone przez wojsko polskie w roku 1831*, Drukarnia Dziennika Poznańskiego, Poznań 1887, сс. 115—122, 
* *Kronika powstań polskich 1794—1944*, Wydawnictwo Kronika, Warszawa, , с. 117. 

Катэгорыя:Бітвы паводле алфавіта
Дашаў
Катэгорыя:Бітвы ва Украіне
Катэгорыя:Май 1831 года
Катэгорыя:Падзеі 14 мая
Катэгорыя:Канфлікты 1831 года
Беларускі партызан (часопіс)

«**Белару́скі партыза́н**» — нелегальны заходнебеларускі часопіс, які выдаваўся ў 1922 годзе Галоўным штабам беларускіх партызан у Белавежскай пушчы.

;Змест:
* Да чытачоў.
* Да польскіх вешацеляў — Г. К. Ультыматум пасланы Паўстанцкім Штабам Начальніку Польскай Дзяржавы Пілсудскаму.
* Браты Беларусы (адозва Галоўнага Штаба Б. П.).
* Што нас чакае? — І. III. Аперацыйная зводка дзейнасці Беларускіх партызан.
* Апошнія весткі.
* Песня — С. К—а.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Газеты Беларусі
Катэгорыя:Газеты на беларускай мове
Катэгорыя:Газеты Заходняй Беларусі
Катэгорыя:Гісторыя Беларусі (1918—1939)
Катэгорыя:Белавежская пушча
VPN

**VPN** ( «Віртуальная прыватная сетка») — агульная назва тэхналогіі, якая забяспечвае адно ці некалькі сеткавых злучэнняў (лагічная сетка), паверх іншай сеткі (напрыклад Інтэрнэт). Нягледзячы на тое, што камунікацыі ажыццяўляюцца па сетках з меншым ці невядомым узроўнем даверу (напрыклад па публічных сетках), узровень даверу да пабудаванай лагічнай сеткі не залежыць ад узроўню даверу да базавых сетак дзякуючы выкарыстанню сродкаў крыптаграфіі (шыфравання, ідэнтыфікацыі, інфраструктуры адкрытых ключоў, сродкаў для абароны ад паўтораў і змяненняў, што перадаюцца па лагічнай сетцы паведамленняў).

У залежнасці ад ужывальных пратаколаў і прызначэння VPN можа забяспечваць злучэнні трох відаў: *вузел-вузел*, *вузел-сетка* і *сетка-сетка*.

## Прыклады VPN 
* IPSec (IP security) — часта выкарыстоўваецца зверху IPv4.
* PPTP (point-to-point tunneling protocol) — распрацаваны некалькімі кампаніямі разам з Microsoft.
* PPPoE (PPP (Point-to-Point Protocol) over Ethernet)
* L2TP (Layer 2 Tunnelling Protocol) — выкарыстоўваецца ў прадуктах кампаній Microsoft і Cisco.
* L2TPv3 (Layer 2 Tunnelling Protocol version 3).
* OpenVPN SSL VPN з бачным крынічным кодам, падтрымлівае рэжым PPP, bridge, point-to-point, multi-client server
* freelan SSL P2P VPN з бачным крынічным кодам
* Hamachi — праграма для стварэння аднарангавай VPN-сеткі.
* NeoRouter — zeroconf (не патрабуюцца налады) праграма для забеспячэння наўпроставага аб’яднання камп’ютараў з NAT, з’яўляецца магчымасць выбраць свой сервер.

Шмат якія значныя правайдары прапануюць свае паслугі па арганізацыі VPN-сетак для бізнес-кліентаў.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Иванов М. А. Криптографические методы защиты информации в компьютерных системах и сетях. — М.: КУДИЦ-ОБРАЗ, 2001. — 368 с.
* Кульгин М. Технологии корпоративных сетей. Энциклопедия. — СПб.: Питер, 2000. — 704 с.
* Олифер В. Г., Олифер Н. А. Компьютерные сети. Принципы, технологии, протоколы: Учебник для вузов. — СПб.: Питер, 2001. — 672 с.
* Романец Ю. В.. Тимофеев П. А., Шаньгин В. Ф. Защита информации в компьютерных системах и сетях. 2-е изд. — М: Радио и связь, 2002. − 328 с.
* Столлингс В. Основы защиты сетей. Приложения и стандарты = Network Security Essentials. Applications and Standards. — М.: «Вильямс», 2002. — С. 432. — ISBN 0-13-016093-8.

## Спасылкі 
* A Framework for IP Based Virtual Private Networks [Электронный документ] / B. Gleeson, A. Lin, J. Heinanen. — http://www.ietf.org/rfc/rfc2764.txt
* VPN и IPSec на пальцах [Электронный документ] / Dru Lavigne. — http://www.nestor.minsk.by/sr/2005/03/050315.html

Катэгорыя:Сеткавыя пратаколы
Гітлерюгенд

**Гітлерюгенд** () — маладзёвая арганізацыя НСДАП. Членамі Гітлерюгенда маглі быць толькі юнакі, для дзяўчат існаваў Саюз нямецкіх дзяўчат.

Арганізацыя была заснаваная 3-4 ліпеня 1926 года ў Веймары як *нацыянал-сацыялістычны моладзевы рух*. Афіцыйна арганізацыя была забароненая 12 кастрычніка 1945 года. Гітлерюгенд служыў платформай для падрыхтоўкі партыйных кадраў у НСДАП. У гады Другой сусветнай вайны гітлерюгендаўцы займаліся зборам коўдраў і адзення для салдат, адпраўкай пасылак на фронт. У апошнія гады вайны члены Гітлерюгенда ваявалі ў атрадах фольксштурма.

## Гл. таксама 
* Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі
* Усесаюзны ленінскі камуністычны саюз моладзі

## Спасылкі 
* Кнопп Гвіда. «Дзеці» Гітлера

Катэгорыя:Маладзёжныя арганізацыі
Катэгорыя:Нацысцкія арганізацыі
Катэгорыя:Арганізацыі Трэцяга рэйха
ХК Вена Кэпіталз

**«Вена Кэпіталз»** () — аўстрыйскі прафесійны хакейны клуб з горада Вена.

=Гісторыя=

Заснаваны ў 2000 годзе, пасля расфарміравання ХК «Wiener EV».

У сезоне 2000/2001 клуб дэбютаваў у Аўстрыйскай хакейнай лізе і дайшоў да чвэрцьфіналу.

У 2011 годзе «Кэпіталз» прынялі ўдзел у розыгрышы «European Trophy». Яны выйграюць толькі 1 гульню з 8 і фінішуюць апошнімі ў сваім дывізіёне.

У кастрычніку 2018 года мабільны аператар «spusu» стаў спонсарам клуба.

Хатнія матчы «Кэпіталз» праводзіць на , які знаходзіцца ў раёне Вены Донауштадт і змяшчае 7022 гледача.

## Гістарычныя назвы
* EV Vienna Capitals (2001–2011)
* UPC Vienna Capitals (2011–2017)
* Vienna Capitals (2017–2018)
* spusu Vienna Capitals (2018—па сённяшні дзень)

## Дасягненні 
**Аўстрыйская хакейная ліга**
* 15px Чэмпіён (2): 2005, 2017
* 15px Срэбны прызёр (3): 2013, 2015, 2019
* 15px Бронзавы прызёр (4): 2009, 2010, 2011, 2018	

=Галоўныя трэнеры=
* 2000—2003:  Курт Харанд
* 2003—2007: / Джым Боні
* 2007—2011:  Кевін Годзе
* 2011—2014:  Томі Самуэльсан
* 2014—2018:  Том Покел
* 2018—па сённяшні дзень:  

=Спасылкі=

* Афіцыйны сайт

Катэгорыя:Хакейныя клубы Аўстрыі
Катэгорыя:Спартыўныя клубы, заснаваныя ў 2000 годзе
Бітва пад Салатамі (1794)

**Бі́тва пад Сала́тамі** — бітва, якая адбылася 29 ліпеня 1794 падчас антырасійскага паўстання 1794 года.

## Бітва 
Пасля 4 гадзіны ранку літоўскія паўстанцы натыкнуліся на расійскія войскі, якія пачалі атакаваць. Але паўстанцы сустрэлі праціўніка артылерыйскім агнём, і тыя прыпыніліся. Пасля амаль 4 гадзін бою высвятлілася, што перавага на баку паўстанцаў. Генерал-лейтэнант Рамуальд Гедройц накіраваў сваё войска ў атаку, што прымусіла рускіх пастроіцца ў карэ. Але князь Гедройц кінуў сваю кавалерыю рускім у тыл, а на флангі накіраваў пяхоту пры падтрымцы артылерыі. У выніку варожае карэ было разбіта, і рускія пачалі ў паніцы адыходзіць. Паўстанцы атрымалі перамогу і захапілі расійскія гарматы і вялікую колькасць амуніцыі.

## Літаратура 
* Andrzej Zahorski, Wypisy źródłowe do historii polskiej sztuki wojennej. Polska sztuka wojenna w okresie powstania kościuszkowskiego, Zeszyt dziesiąty, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1960.
* Bolesław Twardowski: Wojsko Polskie Kościuszki w roku 1794. Poznań: Księgarnia Katolicka, 1894.
* Mała Encyklopedia Wojskowa, 1967, Wydanie I

Катэгорыя:Бітвы паўстання 1794 года
Катэгорыя:Бітвы паводле алфавіта
Катэгорыя:Бітвы ў Літве
Катэгорыя:Ліпень 1794 года
Катэгорыя:Падзеі 29 ліпеня
Дамінік Уэст

**Дамінік Джэрард Фрэнсіс Іглтан Уэст** (;  15 кастрычніка 1969, Шэфілд, Вялікабрытанія) — брытанскі акцёр, рэжысёр і музыка. Ён найбольш вядомы дзякуючы ролі дэтэктыва Джымі Макналці ў драматычным серыяле HBO . Лаўрэат прэміі «BAFTA» за найлепшую мужчынскую ролю (2012) і прэміі «Спадарожнік» за найлепшага акцёра ў міні-серыяле ці тэлефільме (2015; 2016).

=Фільмаграфія=

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Шэфілдзе
Катэгорыя:Акцёры тэлебачання Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Акцёры агучвання Вялікабрытаніі
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі BAFTA