open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Дзям’ян Раманавіч Новікаў

**Дзям’ян Раманавіч Новікаў** (18 кастрычніка 1896, в. Шапялёўка, Горацкі павет — 31 студзеня 1976) — беларускі бібліятэкар, шматгадовы загадчык бібліятэкі Горацкага сельскагаспадарчага інстытута (цяпер — Беларуская дзяржаўная сельскагаспадарчая акадэмія), унёс значны ўклад у захаванне і аднаўленне бібліятэчных фондаў пасля Другой сусветнай вайны. Заслужаны дзеяч культуры Беларусі.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1896 годзе ў шматдзетнай сялянскай сям’і ў вёсцы Шапялёўка Горацкага павета. У 1908 годзе скончыў народнае вучылішча ў Маслаках, пасля — гарадское чатырохкласнае вучылішча ў Копысі. У 1914 годзе паступіў у Горацкае каморніцка-агранамічнае вучылішча. Там арганізаваў гурток для самаадукацыі. У вольны час падпрацоўваў у Горацкай павятовай воінскай установе.У 1919 годзе скончыў вучылішча і пачаў працаваць памочнікам загадчыка бібліятэкі, а з 1920 года — загадчыкам бібліятэкі Горацкага сельскагаспадарчага інстытута. На гэтай пасадзе ён збіраў найбольш каштоўныя і рэдкія выданні, арганізаваў бясплатны кнігаабмен з буйнейшымі бібліятэкамі краіны, дамогся, каб абавязковы асобнік выдадзеных кніг трапляў у бібліятэку ў Горкі. Дзякуючы ягонай працы, да пачатку Вялікай Айчыннай вайны фонд бібліятэкі складаў болей за 600 тысяч асобнікаў.

У 1941 годзе пайшоў на фронт. Даведаўшыся, што нацысты вывезлі кнігі з акадэмічнай бібліятэкі, пачаў іх актыўна шукаць, пісаў у франтавыя газеты. У выніку на адрас бібліятэкі ў 1944—1945 гадах прыйшло 120 бандэролей і пасылак з больш як 1 000 кніг, вывезеных з Горак і знойдзеных пазней байцамі і афіцэрамі Чырвонай Арміі.

## Узнагароды 
* Медаль «За працоўную адзнаку».
* Ордэн Чырвонай Зоркі.
* Медаль «За вызваленне Варшавы».
* Медаль «За ўзяцце Берліна».
* Медаль «За перамогу над Германіяй».
* Заслужаны дзеяч культуры Беларусі.

## Цікавыя факты 
Дзям’ян Раманавіч Новікаў быў знаёмы з Якубам Коласам, Янкам Купалам, Максімам Гарэцкім, Гаўрылам Гарэцкім.

Апошняя сустрэча Новікава і Купалы адбылася 30 чэрвеня 1941 года, калі паэт заехаў у Горкі па дарозе са сваёй дачы ў Ляўках у час эвакуацыі на Усход.

Яму прысвечаны верш балгарскага паэта Стэфана Пантонева «Бібліятэкар», які быў надрукаваны ў кнізе «Беларусь — белая балада», пераклад на беларускую мову зроблены Рыгорам Барадуліным і Ванкарэм Нікіфаровічам.

Янка Купала прысвяціў яму верш «Сярод дубоў і ліп адвечных».

## Крыніцы 
Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Горацкім раёне
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1896 годзе
Катэгорыя:Памерлі ў 1976 годзе
Катэгорыя:Заслужаныя дзеячы культуры Беларускай ССР
Брэсцкі раённы выканаўчы камітэт

**Брэсцкі раённы выканаўчы камітэт** — выканаўчы і распарадчы орган мясцовага кіравання базавага тэрытарыяльнага ўзроўню на тэрыторыі Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Падсправаздачны і падкантрольны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і Брэсцкаму аблвыканкаму, падсправаздачны таксама Брэсцкаму раённаму Савету дэпутатаў у пытаннях, аднесеных да ягонай кампетэнцыі. Агульнае кіраўніцтва дзейнасцю райвыканкама ажыццяўляе Старшыня выканкама. Выканаўчы камітэт размешчаны ў Брэсце ў будынку на вул. Харужай, 2.

## Структура 
* Упраўленне па працы, занятасці і сацыяльнай абароне
* Упраўленне па сельскай гаспадарцы і харчаванні
* Упраўленне землеўпарадкавання
* Аддзел эканомікі
* Фінансавы аддзел
* Аддзел па адукацыі
* Аддзел архітэктуры і будаўніцтва
* Аддзел унутраных спраў
* Аддзел ідэалагічнай работы і па справах моладзі
* Аддзел арганізацыйна-кадравай работы
* Аддзел ЗАГС
* Аддзел юрыдычны і па рабоце са зваротамі грамадзян і юрыдычных асоб
* Аддзел ЖКГ
* Сектар культуры

## Старшыні 
* 30 студзеня 2017 — 14 жніўня 2025 — Уладзімір Рыгоравіч Сянчук
* З 14 жніўня 2025 — Рыгор Адамавіч Панасюк.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* .

Катэгорыя:Арганізацыі Брэсцкага раёна
Катэгорыя:Раённыя выканаўчыя камітэты Брэсцкай вобласці
Катэгорыя:Брэсцкі раён
Астравецкі раённы выканаўчы камітэт

**Астравецкі раённы выканаўчы камітэт** — выканаўчы і распарадчы орган мясцовага кіравання базавага тэрытарыяльнага ўзроўню на тэрыторыі Астравецкага раёна Гродзенскай вобласці Беларусі. Падсправаздачны і падкантрольны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і Гродзенскаму аблвыканкаму, падсправаздачны таксама Астравецкаму раённаму Савету дэпутатаў у пытаннях, аднесеных да ягонай кампетэнцыі. Агульнае кіраўніцтва дзейнасцю райвыканкама ажыццяўляе Старшыня выканкама. Выканаўчы камітэт размешчаны ў цэнтры Астраўца ў будынку на вул. Кастрычніцкая, 4.

## Структура 
* Аддзел жыллёва-камунальнай гаспадаркі;
* Аддзел архітэктуры і будаўніцтва;
* Аддзел запісу актаў грамадзянскага стану;
* Сектар па працы са зваротамі грамадзян і юрыдычных асоб;
* Юрыдычны сектар;
* Сектар спорту і турызму;
* Сектар культуры;
* Сектар ідэалагічнай працы і па справах моладзі;
* Аддзел эканомікі;

* Аддзел адукацыі;
* Упраўленне па працы, занятасці і сацыяльнай абароне;
* Аддзел землеўпарадкавання;
* Упраўленне сельскай гаспадаркі і харчавання;
* Упраўленне справамі;
* Аддзел арганізацыйна-кадравай працы;
* Аддзел унутраных спраў;
* Фінансавы аддзел.

## Старшыні 
* Васіль Мікалаевіч Асяненка
* Іван Рыгоравіч Машко
* Адам Дзмітрыевіч Кавалька
* студзень 2017 — кастрычнік 2024 — Ігар Яраслававіч Шалудзін
* З 24 кастрычніка 2024 года — Сяргей Тадэвушавіч Мядзвецкас.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Арганізацыі Астравецкага раёна
Катэгорыя:Раённыя выканаўчыя камітэты Гродзенскай вобласці
Катэгорыя:Астравецкі раён
Чан Дык Лыонг

**Чан Дык Лыонг** (; ) — другі прэзідэнт В’етнама (1997—2006). Намеснік старшыні Савета міністраў В’етнама (1987—1992), намеснік прэм'ер-міністра В’етнама (1992—1997), член 8-га і 9-га Палітбюро Камуністычнай партыі В’етнама (1996—2006), дэпутат Нацыянальнага Сходу В’етнама VII-га, VIII-га, IX-га, X-га, XI-га скліканняў (1981—2006 гады).

## Зноскі 
Катэгорыя:Прэзідэнты В’етнама
Катэгорыя:Дэпутаты Нацыянальнага сходу В’етнама
Дзяўгеніевы дзеі

**«Дзяўгеніевы дзеі»** (, ) — старажытнаруская перакладная аповесць, адаптацыя візантыйскага эпасу пра волата Дыгеніса Акрыта. Твор на аснове візантыйскай легенды распавядае пра барацьбу памежных вояў з мусульманамі і ўвасабляе гераічныя ідэалы візантыйскага хрысціянства. На Русі эпас быў перакладзены ў XI—XII стст. і ўспрымаўся не як выдумка, а як праўдзівая гісторыя. У перакладзе ён атрымаў фальклорныя, казачныя рысы і бытаваў у рукапісах аж да XVIII ст. Твор змяшчае міфалагічныя матывы, характэрныя для ўсходнеславянскай традыцыі.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Старажытнаруская літаратура XI стагоддзя
Катэгорыя:Старажытнаруская літаратура XII стагоддзя
Катэгорыя:Хрысціянская літаратура
Катэгорыя:Візантыйская літаратура
Другавіж

**Другаві́ж** () — былая вёска (урочышча) на тэрыторыі Акцябрскага сельсавета Крупскага раёна Мінскай вобласці.

## Гісторыя 
Падчас вайны 1812 года вёска Дарагавіж, якая належала Вікенцію Гзоўскаму, спустошана разам з суседнімі паселішчамі.

У 1910 годзе вядома як засценак Другавіж у складзе Лісічынскай воласці Сенненскага павета Магілёўскай губерні. Засценак належаў мешчаніну Сычэнікаву, адносіўся да Чарэйскай рымска-каталіцкай парафіі.

З 1924 года ў складзе Дубоўскага сельсавета Чарэйскага раёна Барысаўскай акругі, а з 1927 года — Аршанскай акругі. Пасля скасавання Чарэйскага раёна ў 1931 годзе ў складзе Крупскага раёна. У лютым 1935 года вёска перададзена ў склад новастворанага Халопеніцкага раёна. У пачатку 1941 года 12 гаспадарак былі пераселены ў вёску Гузовіна, пасля чаго вёска перастала існаваць.

## Насельніцтва 
* 1910 год — 3 двары, 13 жыхароў.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Другавіж на сайце Radzima.net

Катэгорыя:Акцябрскі сельсавет (Крупскі раён)
Катэгорыя:Былыя населеныя пункты Крупскага раёна
Мечыслаў Фог

**Мечыслаў Фог** (поўнае імя — Мечыслаў Фогель; ; 30 мая 1901, Варшава — 3 верасня 1990, Варшава) — польскі спявак з лірычным барытонам, адзін з найвядомейшых артыстаў польскай эстрады XX стагоддзя. Яго кар’ера распачалася ў міжваенны перыяд і працягвалася больш за 60 гадоў, ахопліваючы выступы як у Польшчы, так і за мяжой.

## Біяграфія 
Мечыслаў Фогель нарадзіўся 30 мая 1901 года ў Варшаве ў сям’і машыніста Антонія Фогеля і гандляркі Ганны з Бэцкаў. Пасля заканчэння гімназіі ў 1922 годзе працаваў на чыгунцы. У гэты час ён далучыўся да хору касцёла святой Ганны, дзе яго заўважыў Людвік Сэмпаліньскі і параіў займацца вакалам.

У 1928 годзе Фогель далучыўся да «Хору Дана», з якім хутка стаў вядомым дзякуючы хіту «Tango Milonga». У 1932 годзе пачаў сольную кар’еру пад псеўданімам «Фог».

У 1938 годзе перамог у агульнапольскім конкурсе Польскага радыё на найлепшага спевака.

## Пасляваенны перыяд 
У 1945 годзе Фог адкрыў у Варшаве кавярню «Café Fogg», якая стала першым музычным тэатрам у разбураным горадзе. Аднак у 1946 годзе яна была нацыяналізаваная камуністычнымі ўладамі. Фог працягваў канцэртную дзейнасць, выступаючы ў Польшчы і за мяжой, у тым ліку ў ЗША, Канадзе, Аўстраліі і Ізраілі.

У 1958 годзе быў прызнаны самым папулярным польскім спеваком паводле слухачоў Польскага радыё.

## Творчасць 
Фог валодаў лірычным барытонам і выконваў песні ў стылі танга, рамансаў і эстраднай музыкі. Яго найбольш вядомыя песні: «To ostatnia niedziela» («Гэта апошняя нядзеля»), «Jesienne róże» («Восеньскія ружы»), «Pierwszy siwy włos» («Першы сівы волас»), «Mały biały domek» («Маленькі белы дамок»).

За сваю кар’еру Фог даў больш за 16 000 канцэртаў у розных краінах свету.

## Памяць 
У 1971 годзе выдаў мемуары «Od palanta do belcanta» «Ад паланта да бельканта».

Мечыслаў Фог памёр 3 верасня 1990 года ў Варшаве і быў пахаваны на Брудноўскіх могілках. 

## Крыніцы 
Катэгорыя:Праведнікі народаў свету
Катэгорыя:Удзельнікі Варшаўскага паўстання
Літаратурная кансервацыя

**Літаратурная кансервацыя** — распрацаваны С. Л. Гараніным і агульнапрыняты ў беларускім літаратуразнаўстве тэрмін для абазначэння пераходнага этапу (а таксама працэсаў у развіцці літаратуры, звязаных з гэтым этапам) у гісторыі старажытнарускай і старабеларускай літаратуры (прыкладна другая палова XIII — першая палова XIV стагоддзя), у межах якога найбольш распаўсюджанай формай літаратурнага жыцця стала капіраванне, захаванне і кампіляцыя ранейшых тэкстаў без істотнага творчага пераасэнсавання. Паняцце літаратурнай кансервацыі можа таксама абазначацца як *феномен кансерватыўнага традыцыяналізму ва ўсходнеславянскай сярэднявечнай культуры* (паводле Л. В. Ляўшун), *акамяненне* (па А. Н. Весялоўскаму) альбо *фармалізацыя* (па Дз. С. Ліхачову). У працэсе літаратурнай кансервацыі выразна праяўляецца імкненне захаваць традыцыю ва ўмовах культурна-грамадскага крызісу, выкліканага знешнімі пагрозамі (мангола-татарскім нашэсцем, крыжацкай агрэсіяй), палітычнай дэзынтэграцыяй і заняпадам дзяржаўных інстытутаў.

## Прыкметы літаратурнай кансервацыі 
С. Л. Гараніным вылучаюцца наступныя прыкметы літаратурнага працэсу перыяду літаратурнай кансервацыі:
* Спыненне працэсу творчага развіцця літаратуры (перавага перапісвання і кампіляцыі над стварэннем арыгінальнага)
* Імкненне да літаральнага захавання тэкстаў (у тым ліку на ўзроўні падабенства ў афармленні літар)
** Святое Пісанне, у прыватнасці, разумелася літаральна, а ягоны тэкст успрымаўся як сакральны аб’ект, дзе кожная літара мае глыбокае значэнне.
* Містычнае ўспрыманне кананічных тэкстаў як носьбітаў найвышэйшай Ісціны
** У аснове ўспрымання літаратурных тэкстаў падчас літаратурнай кансервацыі ляжыць рэлігійная ідэя аб тым, што тэкст — гэта непасрэдны носьбіт Божай праўды.
* Кананізацыя літаратурных прыёмаў і формаў мінулага (Дз. С. Ліхачоў вызначае гэты працэс як «*застывание в декоративности и повторяющихся формальных приемах*»)
** Напрыклад, Галіцка-Валынскі летапіс перарабляецца з хронікі на тыповы летапісны звод накшталт Кіеўскага, г. зн. рэдактар «па ўзоры» старажытных летапісных зводаў разбівае цэльнае белетрызаванае апавяданне Галіцка-Валынскага летапісу на пагадовыя артыкулы, не клапоцячыся пры гэтым ні пра дакладнасць саміх дат, ні пра сувязь паміж артыкуламі.

## Значэнне для літаратурнага працэсу 
Хоць "літаратурная кансервацыя" абмяжоўвала арыгінальную творчасць, але не была застойнай з'явай у гісторыі беларускай літаратуры. Яна захавала і структуравала традыцыю пісьменства, забяспечыўшы пераемнасць літаратурнай культуры і падрыхтаваўшы глебу для росквіту літаратуры ў канцы XIV — XV стагоддзях.

## Заўвагі 
## Зноскі 
## Літаратура 
* 
* 
*
Глыбоцкі раённы выканаўчы камітэт

**Глыбоцкі раённы выканаўчы камітэт** — выканаўчы і распарадчы орган мясцовага кіравання базавага тэрытарыяльнага ўзроўню на тэрыторыі Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Падсправаздачны і падкантрольны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і Віцебскаму аблвыканкаму, падсправаздачны таксама Глыбоцкаму раённаму Савету дэпутатаў па пытаннях, аднесеных да яго кампетэнцыі. Агульнае кіраўніцтва дзейнасцю райвыканкама ажыццяўляе Старшыня выканкама. Выканаўчы камітэт размешчаны ў цэнтры Глыбокага ў будынку на вуліцы Ленiна, 42.

## Структура (па стане на 2025 год) 
### Упраўленнi 
* Упраўленне па сельскай гаспадарцы і харчаванні
* Упраўленне справамі
* Аддзел арганізацыйна-кадравай работы
* Аддзел эканомікі
* Аддзел ідэалагічнай работы і па справах моладзі
* Аддзел унутраных спраў
* Аддзел ЗАГС
* Фінансавы аддзел
* Аддзел землеўпарадкавання
* Аддзел архітэктуры і будаўніцтва, жыллёва-камунальнай гаспадаркі
* Упраўленне па працы, занятасці і сацыяльнай абароне
* Аддзел па адукацыі
* Аддзел юрыдычны, па рабоце са зваротамі грамадзян і юрыдычных асоб
* Сектар спорта і турызму
* Сектар культуры

## Старшыня 
* 29 ліпеня 2019 —14 жніўня 2025 — Аляксандр Мікалаевіч Шубскі.
* З 14 жніўня 2025 года — Пётр Казіміравіч Бялусь.  

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Арганізацыі Глыбокага
Катэгорыя:Раённыя выканаўчыя камітэты Віцебскай вобласці
Катэгорыя:Глыбоцкі раён
Аляксандр Міхайлавіч Герасімаў

**Аляксандр Міхайлавіч Герасімаў** (; 31 ліпеня [12 жніўня] 1881, Казлоў, Тамбоўская губерня, Расійская імперыя — , , СССР) — савецкі жывапісец, адзін з найбуйнейшых маскоўскіх мастакоў сталінскага сацрэалізму, мастацкі тэарэтык і педагог; майстар гістарычнай і жанравай карціны на тэматыку рэвалюцыі 1917 года і першых савецкіх дзесяцігоддзяў, партрэтыст і пейзажыст, таксама працаваў у галіне архітэктурнай графікі і манументальнай скульптуры. Адзін з першых сапраўдных членаў (з 1947) і першы прэзідэнт (у 1947—1957) Акадэміі майстацтваў СССР. Народны мастак СССР (1943), лаўрэат чатырох Сталінскіх прэмій (1941, 1943, 1946, 1949).

Катэгорыя:Мастакі-пейзажысты СССР
Лепельскі раённы выканаўчы камітэт

**Лепельскі раённы выканаўчы камітэт** — выканаўчы і распарадчы орган мясцовага кіравання базавага тэрытарыяльнага ўзроўню на тэрыторыі Лепельскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Падсправаздачны і падкантрольны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і Віцебскаму аблвыканкаму, падсправаздачны таксама Лепельскаму раённаму Савету дэпутатаў па пытаннях, аднесеных да яго кампетэнцыі. Агульнае кіраўніцтва дзейнасцю райвыканкама ажыццяўляе Старшыня выканкама. Выканаўчы камітэт размешчаны ў цэнтры Лепеля ў будынку на вуліцы Ленінская, 6.

## Структура (па стане на 2025 год) 
### Упраўленні 
* Упраўленне па сельскай гаспадарцы і харчаванню
** аддзел землеўпарадкавання
* Упраўленне па працы, занятасцi i сацыяльнай абароне
** аддзел арганізацыйна-кадравай работы
** сектар спорту і турызму
** аддзел па адукацыі
* аддзел ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі
* Упраўленне справамі:
** аддзел запісу актаў грамадзянскага стану
** аддзел юрыдычны, па рабоце са зваротамі грамадзян і юрыдычных асоб

### Аддзелы 
* Аддзел унутраных спраў 
* Фінансавы аддзел
** група бхгалтарскага ўліку і справаздачнасці

## Старшыня 
* З 18 верасня 2018 года — Міхаіл Леанідавіч Кісялевіч.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Арганізацыі Лепеля
Катэгорыя:Раённыя выканаўчыя камітэты Віцебскай вобласці
Катэгорыя:Лепельскі раён
Лёзненскі раённы выканаўчы камітэт

**Лёзненскі раённы выканаўчы камітэт** — выканаўчы і распарадчы орган мясцовага кіравання базавага тэрытарыяльнага ўзроўню на тэрыторыі Лёзненскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Падсправаздачны і падкантрольны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і Віцебскаму аблвыканкаму, падсправаздачны таксама Лёзненскаму раённаму Савету дэпутатаў па пытаннях, аднесеных да яго кампетэнцыі. Агульнае кіраўніцтва дзейнасцю райвыканкама ажыццяўляе Старшыня выканкама. Выканаўчы камітэт размешчаны ў цэнтры Лёзна ў будынку на вуліцы Леніна, 79.

## Структура (па стане на 2025 год) 
### Упраўленні 
* Упраўленне па працы, занятасці і сацыяльнай абароне
* Упраўленне па сельскай гаспадарцы і харчаванні
* кіраванне справамі

### Сектары і аддзелы 
* арганізацыйна-кадравай працы
* эканомікі
* землеўпарадкавання
* фінансавы
* па адукацыі
* унутраных спраў
* ідэалагічнай працы і па справах моладзі
* архітэктуры і будаўніцтва, жыллёва-камунальнай гаспадаркі
* запісы актаў грамадзянскага стану
* гпа рабоце са зваротамі грамадзян і юрыдычных асоб, юрыдычных пытаннях
* спорту і турызму
* культуры

## Старшыня 
* З 12 ліпеня 2022 года — Іван Іванавіч Фёдараў.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Арганізацыі Лёзна
Катэгорыя:Раённыя выканаўчыя камітэты Віцебскай вобласці
Катэгорыя:Лёзненскі раён
Тоні Гатліф

**Тоні Гатліф** (сапраўднае імя **Мішэль Дахмані**; нар.  года, , Алжыр) — французскі рэжысёр, сцэнарыст, акцёр, кампазітар і прадзюсар цыганскага паходжання.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сям’і змешанага паходжання: бацька — алжырскі кабіл (бербер), маці — з сям’і цыганоў-кале, аселай у трэцім пакаленні, у трушчобах пад Алжырам, дзяцінства прайшло ў галечы. На маладога Мішэля вялікае ўражанне зрабіў акцёр Мішэль Сімон у фільме «Будзю, выратаваны з вады», які надоўга становіцца яго кумірам і ўзорам для пераймання.

Калі Мішэлю было 12 гадоў, бацькі абвясцілі яму аб намеры ажаніць яго на абранай імі дзяўчынцы. Хлопчык уцёк з дому ў Францыю. У 1965 годзе Мішэлю атрымоўваецца ў жывую ўбачыць Мішэля Сімона, падчас спектакля ў тэатры. Пасля прадстаўлення юнак пранікае да акцёра ў грымёрную і гутарыць з ім.

Але спачатку ён заканчвае драматычныя курсы ў Сен-Жэрмен-ан-Ле і становіцца акцёрам.

Вядомасць прыходзіць да яго з чацвёртым фільмам, «Цыганскія бароны» (1983), і пасля гэтага яго фільмы нязменна прыцягваюць увагу публікі.

У 2004 годзе Тоні Гатліф атрымлівае прыз Канскага кінафестывалю як найлепшы рэжысёр за фільм «Выгнаннікі».

Таксама, гледачы і крытыкі вылучаюць яго фільмы «Добры шлях» і «Дзіўны чужынец».

## Фільмаграфія 
* «Сам па сабе» (2009)

Катэгорыя:Кінарэжысёры Францыі
Фрыдэрыка Майрокер

**Фрыдэрыка Майрокер** (; ,  — , там жа) — аўстрыйская паэтэса, празаік, драматург.

## Біяграфія 
Вершы пачала пісаць у 15 гадоў, першая публікацыя — у авангардысцкім часопісе «План» (1946), першая кніга — у 1956. З 1946 па 1969 выкладала англійскую мову ў розных школах Вены. У 1954 годзе выйшла замуж за паэта Эрнста Яндля, з якім пражыла да яго смерці ў 2000 годзе, шэраг радыёп’ес напісаны імі ў суаўтарстве.

Катэгорыя:Драматургі Аўстрыі
Сяргей Тадэвушавіч Мядзвецкас

**Сяргей Тадэвушавіч Мядзвецкас** ()) — беларускі дзяржаўны службовец.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 29 красавіка 1987 года ў вёсцы  Салечніцкага раёна Літоўскай ССР.

У 2009 годзе скончыў Гродзенскі дзяржаўны аграрны ўніверсітэт па спецыяльнасці «кіраванне арганізацыямі і падраздзяленнямі аграпрамысловага комплексу». У 2020 годзе прайшоў перападрыхтоўку ў Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «дзяржаўнае і мясцовае кіраванне».

Член Беларускай партыі «Белая Русь».

Жыве ў горадзе Ашмяны.

## Сям’я 
Жанаты, выхоўвае дваіх дзяцей.

## Крыніцы
Іван Грозны (фільм)

**Іван Грозны** — савецкі мастацкі гістарычны фільм — біяграфія, апошняя карціна кінарэжысёра Сяргея Эйзенштэйна, над якой ён працаваў у 1940-я гады.

Складаецца з дзвюх серый: першая выйшла на экраны ў 1945 годзе, другая — у 1958 годзе.

Таксама захаваліся фрагменты планаванай трэцяй серыі гэтага фільма, якая была пакінута няскончанай.

## Сюжэт 
Складаецца з дзвюх серый: першая выйшла на экраны ў 1945 годзе, другая — у 1958 годзе.

Першая серыя пачынаецца з вянчання на царства Вялікага князя маскоўскага і ўсяе Русі Івана Васільевіча, які абвяшчае сябе царом і выступае з прамовай аб неабходнасці абараніць Масковію ад унутраных і знешніх ворагаў, якія не жадаюць бачыць яе вялікай дзяржавай. Так пачынаецца праўленне новага цара, якога пазней стануць называць Іванам Грозным.

## У ролях 
* Мікалай Чаркасаў — цар Іван Грозны
* Міхаіл Жараў — Малюта Скуратаў, апрычнік
* Амвросій Бучма — Аляксей Басманаў, апрычнік
* Міхаіл Кузняцоў — Фёдар Басманаў, апрычнік, сын Аляксея Басманава
* Серафіма Бірман — Ефрасіння Старыцкая
* Павел Кадачнікаў — Уладзімір Андрэевіч, сын Ефрасінні Старыцкай (1-я, 2-я серыі) / халдзей у «Пячным дзействе» (2-я серыя) / Яўстафій Калычоў, царскі духоўнік (3-я серыя, якая не захавалася)
* Аляксандр Мгеброў — Пімен, архіепіскап Наўгародскі
* Андрэй Абрыкосаў — баярын Фёдар Калычоў, у далейшым мітрапаліт Маскоўскі Філіп
* Міхаіл Названаў — князь Андрэй Міхайлавіч Курбскі
* Людміла Цалікоўская — Анастасія Раманаўна, царыца (1-я серыя)
* Уладзімір Балашоў — 1) Пётр Валынец; 2) адзін з хлопчыкаў у «Пячным дзействе» (2-я серыя)
* Павел Масальскі — Жыгімонт, кароль польскі
* Ада Войцік — Алена Глінская, маці цара («Пралог», «Дзяцінства Івана»)
* Усевалад Пудоўкін — Нікола Вялікі Каўпак, юродзівы
* Максім Міхайлаў — протадыякан
* Эрык Пыр’еў — Іван Васільевіч у дзяцінстве («Пралог», «Дзяцінства Івана»)
* Сяргей Сталяроў — Іван Целяпнёў-Абаленскі (матэрыял захаваўся, але ў фільм не трапіў)
* Клаўдзія Палавікова — Ефрасіння Старыцкая (у «Пралогу», «Дзяцінстве Івана» — матэрыял захаваўся, але ў фільм не трапіў)
* Ірына Валадко — дама пры двары Жыгімонта
* Вячаслаў Гасцінскі — пасол Жыгімонта
* Канстанцін Сарокін — Пушкар
* Анель Судакевіч — дама пры двары Жыгімонта
* Сямён Цімашэнка — лівонскі пасол
* Уладзімір Уральскі — мітрапаліт
* Георгій Гумілеўскі — 1) Турунтай-Пронскі; 2) пушкар Фама
* Міхаіл Ром — Лізавета Цюдор (3-я серыя, матэрыял захаваўся, але ў фільм не трапіў)
* Уладзімір Зельдзін — малады сакратар лівонскага пасла (1-я серыя, няма ў тытрах)
* Георгій Віцын — апрычнік (няма ў тытрах)

## Цікавыя факты 
* У 1973 годзе касцюм Івана Грознага быў выкарыстаны ў фільме «Іван Васілевіч мяняе прафесію».

## Спасылкі 
Катэгорыя:Фільмы-драмы СССР
Катэгорыя:Фільмы студыі «Масфільм»
Катэгорыя:Фільмы-біяграфіі СССР
Катэгорыя:Гістарычныя фільмы пра XVI стагоддзе
Катэгорыя:Чорна-белыя фільмы СССР
Дзіўны чужынец

**«Дзіўны чужынец»** () — фільм французскага рэжысёра Тоні Гатліфа. У фільме выкарыстоўваюцца цыганская (як асноўная), французская і румынская мовы. Фільм выйшаў у 1997 годзе. Фільм атрымаў узнагароду на 41-м Міжнародным кінафестывалі ў Салоніках, Грэцыя (дзе ішоў пад назвай «Гаджо Дзіла: яшчэ ёсць усмешлівыя цыганы»).

## Сюжэт 
У румынскай глыбінцы з’яўляецца малады француз Стэфан. Ён шукае жанчыну, песні якой запісаў яго бацька — румынскую цыганку Нору Луку.

Зімовай ноччу Стэфан забрыдае ў румынскую вёску, дзе спрабуе папрасіцца на начлег. Але на яго грукат ніхто не адчыняе дзвярэй. Стэфана заўважае і адводзіць да сябе дадому п’яны цыганскі стары Ізідар. Ён вырашае, што юнак прыехаў дзеля таго, каб навучыцца цыганскай мове. Ва ўсёй вёсцы Ізідара ніхто не ведае французскай, акрамя маладой жанчыны Сабіны. Сабіну ўсе лічаць шлюхай, бо яна кінула свайго мужа ў Бельгіі. Спачатку яна варожа ставіцца да Стэфана і не жадае дапамагаць яму, але з часам паміж імі разгараецца пачуццё.

Доўгія месяцы Стэфан жыве з цыганамі, дзівячыся ім і дзівячы іх. Ён запісвае мясцовыя песні, відаць, працягваючы справу свайго бацькі. Спачатку цыганы для яго — толькі носьбіты цікавага фальклору і пацешных звычаяў. Але ў нейкі момант ён выяўляе, што жыццё іх не такое пацешнае. Калі сын Ізідара, які вярнуўся з турмы, выпадкова забівае прымара румынскай вёскі, з-за нагавору якога яго і пасадзілі, жыхары вёскі ўчыняюць пагром. Маладога цыгана спальваюць жыўцом.

Узрушаны здарэннем і адчуваючы сорам за свой ранейшы погляд на цыган, Стэфан разбівае свае касеты і «хавае» іх, пераймаючы цыганскі звычай.

Катэгорыя:Фільмы на французскай мове
Катэгорыя:Фільмы 1997 года
Шпіталь

**Шпіталь** (, ад лац.  — *гасцінны*) — медыцынская ўстанова для стацыянарнага лячэння.

Часта шпіталь — гэта ўстанова для лячэння вайскоўцаў і членаў іх сямей, а таксама работнікаў сілавых ведамстваў. Выдзяляюць ваенныя, ваенна-марскія, авіяцыйныя шпіталі, а таксама шпіталі МУС, КДБ, памежных войск, шпіталі для інвалідаў вайны.

Паводле профілю адрозніваюць аднапрофільныя і шматпрофільныя шпіталі. Паводле формы арганізацыі — стацыянарныя і рухомыя.

Шпіталі могуць мець клінічныя аддзяленні: тэрапеўтычнае, хірургічнае і іншыя. У некаторых шпіталях функцыянуюць паліклінікі, лабараторыі і іншыя падраздзяленні. Акрамя лячэбнай дзейнасці, у шпіталях могуць праводзіцца ўрачэбная экспертыза і навуковыя даследаванні.

## У беларускай гісторыі 
У Беларусі ў XV-XVIII стагоддзях шпіталямі называлі ўстановы для апекі над састарэлымі, бяздомнымі і хворымі. Такія шпіталі засноўваліся на ахвяраванні свецкіх феадалаў, каталіцкіх і пратэстанцкіх храмаў, кляштараў ды іншых дабрачынцаў.

Прыклады першых шпіталяў:
* у Брэсце — у 1495 годзе;
* у Зэльве — у 1508 годзе;
* у Мінску — у 1513 годзе.

У першай палове XVII стагоддзя ў гарадах Беларусі дзейнічала па некалькі шпіталяў.

## Гл. таксама 
* Бальніца
* Медыцынская ўстанова
* Паліклініка

## Крыніцы 
Катэгорыя:Медыцынскія ўстановы
Німб

. Успенская царква (1654), Быцень.]]
**Німб** (ад  *nimbus* — воблака, туман) — ззянне ў выглядзе кола вакол галавы як сімвал святасці на абразах, карцінах рэлігійнага зместу ў хрысціянскім, ісламскім і будыйскім мастацтве.

## Апісанне 
Німб можа мець розную форму (круглую, трохвугольную, шасцівугольную і інш.) і розны колер. Асаблівым варыянтам з’яўляецца **крыжаваны німб** — круглы німб з укладзеным у яго крыжам. Гэта — адзін з найважнейшых атрыбутаў, які прыпісваецца толькі Хрысту на абразах і фрэсках як гістарычнай або сімвалічнай постаці.

## Паходжанне і развіццё 
Німб вядомы з антычнасці, пачынаючы з эпохі элінізму. У хрысціянскім мастацтве ён пачынае шырока выкарыстоўвацца з IV стагоддзя.

У ісламскім мастацтве, асабліва ў мініяцюрах, німб ужываецца пры выявах розных людзей, не абавязкова святых

Катэгорыя:Сімволіка
Катэгорыя:Хрысціянскае мастацтва
Катэгорыя:Будыйскае мастацтва
Катэгорыя:Ісламскае мастацтва
Ляхавіцкі раённы выканаўчы камітэт

**Ляхавіцкі раённы выканаўчы камітэт** — выканаўчы і распарадчы орган мясцовага кіравання базавага тэрытарыяльнага ўзроўню на тэрыторыі Ляхавіцкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Падсправаздачны і падкантрольны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і Брэсцкаму аблвыканкаму, падсправаздачны таксама Ляхавіцкаму раённаму Савету дэпутатаў у пытаннях, аднесеных да ягонай кампетэнцыі. Агульнае кіраўніцтва дзейнасцю райвыканкама ажыццяўляе Старшыня выканкама. Выканаўчы камітэт размешчаны ў цэнтры Ляхавічаў у будынку на пл. Леніна, 3.

## Структура 
* Упраўленне па сельскай гаспадарцы і харчаванні
* Упраўленне па працы, занятасці і сацыяльнай абароне
* Аддзел архітэктуры, будаўніцтва і ЖКГ
* Сектар архітэктуры і будаўніцтва
* Аддзел унутраных спраў
* Аддзел землеўпарадкавання
* Аддзел ідэалагічнай работы і па справах моладзі
* Сектар культуры
* Аддзел арганізацыйна-кадравай работы
* Аддзел па адукацыі
* Аддзел эканомікі
* Фінансавы аддзел
* Юрыдычны аддзел
* Аддзел ЗАГС
* Сектар па рабоце са зваротамі грамадзян і юрыдычных асоб

## Старшыні 
* З 20 кастрычніка 2020 года — Мікалай Мікалаевіч Мароз

## Зноскі 
## Спасылкі 
* .

Катэгорыя:Арганізацыі Ляхавіцкага раёна
Катэгорыя:Раённыя выканаўчыя камітэты Брэсцкай вобласці
Катэгорыя:Ляхавіцкі раён
Добры шлях

**«Добры шлях»** (, 1993) — паўдакументальны, лірыка-філасафічны фільм французскага рэжысёра Тоні Гатліфа, прысвечаны рассяленню цыган па свеце, разнастайнасці цыганскага народа, цыганскім бедам і радасцям.

## Сюжэт 
Фільм пачынаецца з паказу індыйскай народнасці, роднаснай цыганам і якая мае падобны лад жыцця і прафесіі, банджараў, якія жывуць там жа, дзе продкі цыган, якіх яны сімвалізуюць — у Раджастхане. Далей паказваюцца цыганы розных краін: Егіпта, Турцыі, Румыніі, Венгрыі, Славакіі, Францыі, Іспаніі. На працягу практычна ўсяго фільма выконваюцца песні і танцы, тыповыя для цыган канкрэтнага рэгіёна. У румынскім эпізодзе фільма здымаюцца цыганскія лэўтары з Кляжань — Taraf de Haïdouks.

Бедам цыганскага народа прысвечаны дзве сцэны: румынскія цыганы, якія жывуць на дрэве з-за забароны румынскіх суседзяў хадзіць па зямлі пад пагрозай смерці, і выкананне славацкай цыганкай песні пра мужчыну, які памёр у Аўшвіцы падчас Калі Траш.

### Песня славацкай цыганкі 
Гэтую песню склала простая цыганка Ружэна Даніэлава, муж якой, Марцін Даніэлаў, загінуў у Аўшвіцы 12 верасня 1943 года. Гэта адно з нямногіх вядомых фальклорных сведчанняў пра Калі Траш (генацыдзе цыган). У фільме выконваецца Маргітай Макулавай.

Катэгорыя:Фільмы на французскай мове
Катэгорыя:Фільмы 1993 года
Сам па сабе (фільм)

**Сам па сабе** (, 2009) — фільм-драма французскага рэжысёра Тоні Гатліфа. Галоўныя ролі выканалі франкамоўныя акцёры Марк Лавуан, Мары-Жазэ Кроз і Джэймс Цьерэ. Таксама акцёрскі склад фільма папоўнілі прадстаўнікі многіх нацыянальнасцей, такіх як албанцы, касавары, грузіны, сербы, французы, нарвежцы і дзевяць цыган, якіх Гатліф знайшоў у Трансільваніі.

Фільм быў натхнёны гісторыяй цыгана, які збег ад нацыстаў, а хавацца яму дапамагалі жыхары французскай вёскі. У фільме зафіксавана рэдка дакументаваная тэма генацыду цыган. Таксама ў фільме прысутнічае персанаж, прататыпам якога паслужыла Івет Ландзі, настаўніца французскай мовы, актыўная ўдзельніца французскага супраціву, якая была адпраўлена ў канцэнтрацыйны лагер за дапамогу цыганам у падробцы дакументаў.

У 2009 годзе атрымаў Гран-пры Манрэальскага кінафестывалю. Музыка да фільма атрымала намінацыю ў катэгорыі «Найлепшая музыка, напісаная для фільма» на 36-й штогадовай прэміі «Сезар».
Катэгорыя:Фільмы на французскай мове
Катэгорыя:Фільмы 2009 года
Джон Кейдж

**Джон Мілтан Кейдж** (; 5 верасня 1912, або 5 кастрычніка 1912, , Каліфорнія — , , ЗША) — амерыканскі кампазітар, філосаф, паэт, музыказнавец. Піянер у галіне алеаторыкі, электроннай музыкі і нестандартнага выкарыстання музычных інструментаў, Кейдж быў адной з вядучых фігур пасляваеннага авангарду. Крытыкі звалі яго адным з самых уплывовых амерыканскіх кампазітараў XX стагоддзі.

Катэгорыя:Кампазітары ЗША
Папуша

**Папуша** (, ), у замужжы **Браніслава Вайс** () (,  — , ) — цыганская класічная паэтэса. Узначаліла табар, які асеў пасля 1949 года ў Польшчы. Аўтар зборніка вершаў «Песні Папушы» (1956). Зборнік 25 разоў выдаваўся ў Польшчы; тамсама, у горадзе Гожаў-Велькапольскі, ёй пастаўлены помнік. Біяграфія Папушы легла ў аснову сюжэту спектакля «Цыганская муза», пастаўленага тэатрам «Раманс». Яе імем названа адна з прэмій цыганамоўнай літаратуры.

## Біяграфія 
Пра Папушу вядома, што яна сама навучылася грамаце, у малалецтве. З’яўлялася вязнем нацызму і грамадскім дзеячам. У 15 гадоў выйшла замуж за арфіста Дыяніса Вайса (пал. Dionizy Wajs), цыгана з таго ж роду, што і яе айчым.

Паводле інфармацыі Кенрыка і Паксона, 35 000 польскіх цыган з 50 000 былі забітыя на працягу вайны ў Польшчы. Фіцоўскі прыгадвае ў 1956, што цыганы, ратуючыся, кідалі ўсе рэчы, акрамя музычных інструментаў. Людзі з роду Вайс хаваліся ў валынскім лесе, на холадзе, галодныя і ахопленыя жахам. Гэтым падзеям прысвечаны самы доўгі верш Папушы.

Насамрэч Фіцоўскі сабраў толькі каля траціны вершаў Папушы, але гэта дастаткова ўнікальныя і моцныя творы мастацтва, у якіх адзначаюць пачуццё абсалютнай сумленнасці, чысціні, сапраўднасці «качавога жыцця на ўлонні прыроды».

З 1962 года была сябрам Саюза польскіх пісьменнікаў.

## Гісторыя зборніка «Песні Папушы» 
Роля жанчыны ў цыганскім грамадстве не дапускала адступленняў ад няпісаных канонаў паводзін, якія ў некаторых этнічных груп вельмі строгія. У асяроддзі качавых польскіх цыган перапіска з мужчынам лічылася «распуснымі» паводзінамі.

Папуша даслаў свой рукапіс польскаму пісьменніку і крытыку Ежы Фіцоўскаму, якую ён, не пытаючыся дазволу, апублікаваў у часопісе «Problemy», палічыўшы вершы таленавітымі. Праблема была ў тым, што вершы былі суправаджаныя тэкстам, які агітаваў да забарону цыганскага качэўя. Публікацыя, па-першае, адкрыла цыганам факт перапіскі Папушы з мужчынам, і па-другое, была пазней успрынята імі як прычына з’яўлення Закона аб аселасці (1950), у выніку якога цыган прымусілі змяніць лад жыцця. Усё гэта прычынілася адрыньванню і пасля прызнання апаганенай і выгнання Папушы з цыганскай супольнасці. Гэта прычыніла ёй душэўны боль настолькі моцны, што яна апынулася ў рэшце рэшт у псіхіятрычнай клініцы, дзе і памерла ў 1987 годзе.

Пасля Ежы Фіцоўскі напісаў пра Папушу кнігу.

Дзякуючы СМІ і паэтэсе Ліне Кастэнка шырока распаўсюдзіўся міф, што Папушу выгналі з-за таго, што яна пісала вершы, што нібыта забаронена жанчыне ў цыганскім грамадстве.

У 2013 годзе на фестывалі ў Карлавых Варах быў прадстаўлены фільм рэжысёраў Ёаны Кос-Краўзэ і Кшыштафа Краўзэ «Папуша» паводле біяграфіі паэтэсы.

Катэгорыя:Цыганскія паэты
Кейдж

**Кейдж** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Джон Кейдж — амерыканскі кампазітар, філосаф
* Нікалас Кейдж — амерыканскі акцёр
Каменны госць (п’еса)

**«Каме́нны го́сць»** — п'еса з цыклу «Маленькія трагедыі» Аляксандра Сяргеевіча Пушкіна, напісаная ў перыяд «болдзінскай восені».

## Аналагі вобраза Дон Жуана 
Вобраз севільскага спакусніка Дон Жуана да Пушкіна ўвасаблялі ў сваіх творах Цірса дэ Маліна, Мальер, Гальдоні, Гофман, Байран, Грабе.

П'еса Пушкіна была напісана пасля таго, як ён убачыў прэм'еру рускай версіі оперы «Дон Жуан» Моцарта. Пушкін запазычыў некаторыя элементы лібрэта Ларэнца да Понтэ, але напісаў свой арыгінальны твор.

## Беларускія пераклады 
П'еса перакладзена на беларускую мову Л. Царанковым (1937).

## Адаптацыі 
* «Маленькія трагедыі» — савецкі фільм 1979 года. Дона Гуана сыграў Уладзімір Высоцкі.

## Спасылкі 
* Беларускі пераклад Леаніда Царанкова («Полымя рэвалюцыі», 1937, №9–10, с. 3–27)

Катэгорыя:П'есы Аляксандра Пушкіна
Катэгорыя:Літаратурныя творы на рускай мове
Катэгорыя:Творы 1830 года
Лю Цысінь

**Лю Цысінь** ( 刘慈欣, Liu Cixin; нар. 23 чэрвеня 1963, Пекін, Кітайская Народная Рэспубліка) — кітайскі пісьменнік-фантаст, адзін з самых вядомых прадстаўнікоў сучаснай кітайскай навуковай фантастыкі. Аўтар трылогіі «Успаміны пра мінулае Зямлі», якая атрымала міжнароднае прызнанне і прэміі ў галіне фантастыкі.

## Біяграфія 
Лю Цысінь нарадзіўся ў сям’і інжынераў. Дзяцінства правёў у правінцыі Хэнань, бо ягоныя бацькі былі эвакуяваныя туды падчас Культурнай рэвалюцыі. Скончыў інжынерны факультэт Паўночна-кітайскага ўніверсітэта водных рэсурсаў і электраэнергетыкі, пасля чаго працаваў інжынерам на электрастанцыі.

## Творчасць 
Лю Цысінь пачаў пісаць фантастыку ў 1990-я гады. Сусветную вядомасць яму прынесла трылогія «Успаміны пра мінулае Зямлі», якая складаецца з раманаў 
* *«Задача трох цел»* (2006)
* *«Цёмны лес»* (2008)
* *«Канец смерці»* (2010)

Першы раман быў перакладзены на англійскую мову і атрымаў прэмію Х’юга (2015) — упершыню для аўтара з Кітая.

Асноўныя тэмы ягоных твораў: кантакт з іншапланецянамі, астрафізіка, космас, эвалюцыя чалавецтва, глабальныя пагрозы і тэхналагічны прагрэс.

## Уплыў і прызнанне 
Лю Цысіня часта называюць «бацькам кітайскай навуковай фантастыкі» дзякуючы ягонаму ўплыву на развіццё жанру ў КНР. Яго творы перакладзены на дзясяткі моў і атрымалі высокія ацэнкі ад аўтараў і навукоўцаў ва ўсім свеце.

## Экранізацыі 
У 2023 годзе Netflix выпусціў серыял «Задача трох цел». Гэты і іншыя ягоныя творы экранізаваліся ў Кітаі.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Пісьменнікі XX стагоддзя
Катэгорыя:Пісьменнікі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1963 годзе
Катэгорыя:Пісьменнікі Кітая
Катэгорыя:Пісьменнікі-фантасты
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі Х’юга
Бранскі дзяржаўны ўніверсітэт

**Бранскі дзяржаўны ўніверсітэт імя акадэміка Івана Георгіевіча Пятроўскага** (БДУ, ) — вышэйшая навучальная ўстанова Бранска.

У 1930 годзе быў заснаваны Навазыбкаўскі дзяржаўны педагагічны інстытут. У 1976 годзе ён быў пераведзены ў Бранск і перайменаваны ў Бранскі дзяржаўны педагагічны інстытут (пастанова Савета Міністраў РСФСР ад 12 лютага 1976 г. № 102).

Пастановай Савета Міністраў РСФСР ад 18 жніўня 1976 года № 460 Бранскаму дзяржаўнаму педагагічнаму інстытуту было прысвоена імя акадэміка І. Г. Пятроўскага.

Загадам Дзяржаўнага камітэта Расійскай Федэрацыі па вышэйшай адукацыі ад 13 красавіка 1995 года № 545 Бранскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя акадэміка І. Г. Пятроўскага быў перайменаваны ў Бранскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя акадэміка І. Г. Пятроўскага.

У адпаведнасці з загадам Міністэрства адукацыі Расійскай Федэрацыі ад 6 чэрвеня 2001 года № 2292 Бранскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя акадэміка І. Г. Пятроўскага быў перайменаваны ў Бранскі дзяржаўны ўніверсітэт імя акадэміка І. Г. Пятроўскага.

## Вядомыя выпускнікі і выкладчыкі 
* Андрэй Катлярчук, гісторык

Катэгорыя:Бранскі дзяржаўны ўніверсітэт
Жабінкаўскі раённы выканаўчы камітэт

**Жабінкаўскі раённы выканаўчы камітэт** — выканаўчы і распарадчы орган мясцовага кіравання базавага тэрытарыяльнага ўзроўню на тэрыторыі Жабінкаўскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Падсправаздачны і падкантрольны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і Брэсцкаму аблвыканкаму, падсправаздачны таксама Жабінкаўскаму раённаму Савету дэпутатаў у пытаннях, аднесеных да ягонай кампетэнцыі. Агульнае кіраўніцтва дзейнасцю райвыканкама ажыццяўляе Старшыня выканкама. Выканаўчы камітэт размешчаны ў цэнтры Жабінкі ў будынку на вул. Кірава, 65.

## Структура 
* Упраўленне па сельскай гаспадарцы і харчаванні
* Упраўленне па працы, занятасці і сацыяльнай абароне
* Аддзел эканомікі
* Аддзел архітэктуры, будаўніцтва і ЖКГ
* Аддзел ідэалагічнай работы і па справах моладзі
* Аддзел арганізацыйна-кадравай работы
* Аддзел юрыдычнага суправаджэння і па рабоце са зваротамі грамадзян і юрыдычных асоб
* Аддзел землеўпарадкавання
* Фінансавы аддзел
* Аддзел па адукацыі
* Сектар культуры
* Аддзел ЗАГС
* Аддзел забеспячэння дзейнасці і тэхнічнага абслугоўвання

## Старшыні 
* З 13 снежня 2022 года — Андрэй Мікалаевіч Кузьміч

## Зноскі 
## Спасылкі 
* .

Катэгорыя:Арганізацыі Жабінкаўскага раёна
Катэгорыя:Раённыя выканаўчыя камітэты Брэсцкай вобласці
Катэгорыя:Жабінкаўскі раён
Мількава (Камчацкі край)

**Мількава** () — сяло ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Мількаўскага сельскага паселішча і Мількаўскага раёна Камчацкага краю. Мількава размешчана ў вярхоўях ракі Камчатка, за 300 км на поўнач ад Петрапаўлаўск-Камчацкага, з якім злучана аўтамабільнай дарогай рэгіянальнага значэння Р474.

## Насельніцтва 
Катэгорыя:Населеныя пункты Камчацкага края
Мёрскі раённы выканаўчы камітэт

**Мёрскі раённы выканаўчы камітэт** — выканаўчы і распарадчы орган мясцовага кіравання базавага тэрытарыяльнага ўзроўню на тэрыторыі Мёрскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Падсправаздачны і падкантрольны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і Віцебскаму аблвыканкаму, падсправаздачны таксама Мёрскаму раённаму Савету дэпутатаў па пытаннях, аднесеных да яго кампетэнцыі. Агульнае кіраўніцтва дзейнасцю райвыканкама ажыццяўляе Старшыня выканкама. Выканаўчы камітэт размешчаны ў цэнтры Мёр ў будынку на вуліцы Дзяржынскага, 17.

## Структура (па стане на 2025 год) 
* Упраўленне справамі
* Упраўленне па сельскай гаспадарцы і харчаванні
* Упраўленне па працы, занятасці і сацыяльнай абароне
* Фінансавы аддзел
* Аддзел па адукацыі
* Аддзел эканомікі
* Аддзел архітэктуры і будаўніцтва, жыллёва-камунальнай гаспадаркі
* Аддзел арганізацыйна-кадравай работы
* Аддзел ідэалагічнай работы і па справах моладзі
* Аддзел унутраных спраў
* Аддзел запісу актаў грамадзянскага стану
* Аддзел землеўпарадкавання
* Сектар па рабоце са зваротамі грамадзян і юрыдычных асоб
* Сектар спорту і турызму
* Група бухгалтарскага ўліку і справаздачнасці
* Галоўны спецыялiст (які вядзе прававую працу)
* Камісія па справах непаўналетніх
* Сектар культуры

## Старшыня 
* З 22 мая 2025 года — Аляксандр Сяргеевіч Ярахновіч.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Арганізацыі Мёр
Катэгорыя:Раённыя выканаўчыя камітэты Віцебскай вобласці
Катэгорыя:Мёрскі раён
Успаміны пра мінулае Зямлі

**«Успаміны пра мінулае Зямлі»** (; ) — навукова-фантастычная трылогія кітайскага пісьменніка Лю Цысіня, якая прынесла аўтару сусветную вядомасць. Арыгінальная версія была апублікавана ў Кітаі паміж 2006 і 2010 гадамі. Пераклады на англійскую мову пачалі выходзіць у 2014 годзе і атрымалі высокую ацэнку крытыкаў.

## Часткі трылогіі 
1. «Задача трох цел» — першая кніга, выдадзеная ў 2006 годзе, апавядае пра першы кантакт чалавецтва з іншапланетнай цывілізацыяй з сістэмы Трысалярыс.Планета Трысалярыс знаходзіцца за чатыры светлавыя гады ад Зямлі і існуе пад уплывам хаатычных арбіт трох сонцаў, таму перажывае пастаянныя цыклы знішчэння і адраджэння. Гэта прымушае ейных жыхароў пакінуць радзіму і шукаць новы дом. У гэты час на Зямлі ў сакрэтным ваенным праекце працуе астраном Е Вэньцзэ. Яна расчароўваецца ў чалавецтве, якое не можа выратавацца ад сябе самога, выходзіць на сувязь з іншапланетнай цывілізацыяй і перадае ёй каардынаты Зямлі. Гэта назаўжды змяняе лёсы абедзвюх планет.2. «Цёмны лес» — працяг, апублікаваны ў 2008 годзе, развівае тэму касмічнага выжывання і тэорыі «Цёмнага лесу».Трысалярыйцы з дапамогай сваіх тэхналогій заблакавалі развіццё зямной навукі і адправілі да нашай планеты гіганцкі касмічны флот. Але чалавецтва не здаецца і ў адказ распрацоўвае план, бо знаходзіць істотную ўразлівасць у цывілізацыі прышэльцаў. У барацьбе за выжыванне дапамагае правіла «Цёмнага лесу», якое сцвярджае, што любая цывілізацыя, якая раскрывае сваё месцазнаходжанне, будзе знішчана.3. «Канец смерці» — завяршальная частка, выдадзеная ў 2010 годзе, ахоплівае мільёны гадоў у будучыню і разважае пра лёс розуму ў Сусвеце.Чалавецтва працягвае шматгадовае супрацьстаянне з прышэльцамі, спрабуючы выжыць ва ўсё больш варожым Сусвеце. Для гэтага людзі выкарыстоўваюць тэхналогіі стрымлівання і міжзорныя палёты, але сутыкаюцца з непазбежнымі наступствамі «Цёмнага лесу».

## Тэмы і асаблівасці 
Трылогія закранае шырокі спектр тэм: тэорыя цывілізацый у космасе, філасофскія развагі пра будучыню чалавецтва, прыроду навукі, ідэю тэхналагічнага прагрэсу і рызыкі кантакту з іншапланетнымі відамі. Асаблівая ўвага надаецца фізіцы, астраноміі і сацыяльнай дынаміцы.

## Прызнанне 
Трылогія атрымала шырокае прызнанне ў міжнароднай літаратурнай супольнасці. Англійскі пераклад першай часткі атрымаў прэмію Х’юга ў 2015 годзе, і стаў першай напісанай не па-англійску кнігай, якая атрымала гэтую ўзнагароду.

## Экранізацыя 
Па матывах кнігі выйшаў мультсерыял і тэлесерыял у Кітаі. У 2023 годзе Netflix выпусціў серыял «Задача трох цел».

## Крыніцы 
Катэгорыя:Трылогіі
Катэгорыя:Фантастыка
Катэгорыя:Літаратура Кітая
Баль у часе чумы (п’еса)

**«Баль у ча́се чумы́»** — чацвёртая з «маленькіх трагедый» Аляксандра Сяргеевіча Пушкіна, створаных у болдзінскую восень.

## Гісторыя стварэння 
Гэтая маленькая п'еса, якая складаецца з адной сцэны, з'яўляецца перакладам фрагменту з п'есы шатландскага паэта Джона Уілсана «Чумны горад» (), прысвечанай лонданскай чуме 1665 года. У 1830 годзе Пушкіна ў Болдзіне заспела першая ў гісторыі Расіі эпідэмія халеры (у лістах ён называў яе чумой), якая і прыцягнула ўвагу паэта да гэтай тэмы. Пушкін скончыў працу над п'есай 6 лістапада 1830 года. Упершыню трагедыя была апублікавана ў 1832 годзе ў альманаху «Альциона». Разам з іншымі п'есамі («Скупы рыцар», «Моцарт і Сальеры», «Каменны госць») «Баль у часе чумы» ўвайшоў у зборнік «Маленькія трагедыі».

## Мастацкая каштоўнасць 
Пушкін шмат займаўся перакладам класікі і пісаў фантазіі на тэму папулярных твораў, але «Баль у часе чумы» з'яўляецца адзіным свайго роду ўзорам перакладчыцкага мастацтва Пушкіна. Паэт здолеў з невялікага ўрыўку трохактнай п'есы Уілсана стварыць асобны твор, які мае неверагодную духоўную сілу, мастацкае адзінства, скончанасць і высокую мастацкую вартасць. Ён стварыў яскравы, але трагічны вобраз. Дзякуючы майстэрству Пушкіна «Баль у часе чумы» жыве асобна ад п'есы Уілсана.

Сам выраз «баль у часе чумы» стаў фразеалагізмам, які абазначае гультайства, бестурботнасць і весялосць падчас усеагульнага бедства.

## Адаптацыі 
* У 1979 годзе ў СССР быў зняты фільм «Маленькія трагедыі», у якім знайшоў месца і «Баль у часе чумы». Галоўныя ролі выканалі Аляксандр Трафімаў (Старшыня) і Іван Лапікаў (святар).

## Крыніцы 
Катэгорыя:П’есы Аляксандра Пушкіна
Катэгорыя:Літаратурныя творы на рускай мове
Катэгорыя:Творы 1830 года
Дабрынева (значэнні)

Назву **Дабрыне́ва**, **Дабрынёва, Добрэнева** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Брэсцкая вобласць:
** Дабрынева — вёска ў Івацэвіцкім раёне 

* Мінская вобласць:
** Дабрынёва — вёска ў Дзяржынскім раёне
** Дабрэнева — вёска ў Лагойскім раёне
Жаніх (казка)

**«Жані́х»** — казка Аляксандра Сяргеевіча Пушкіна, створаная 30 ліпеня 1825 года. Апублікавана ў «Маскоўскім весніку», 1827 г. Казка напісана баладнай страфой. Паводле меркавання літаратуразнаўцаў, крыніцай для стварэння казкі «Жаніх» паслужыла казка братоў Грым «Жаніх-разбойнік». Аднак А. С. Пушкін перарабіў казку на рускі лад, надаў ёй характэрны рускі народны стыль, змяніў некаторыя дэталі.

Катэгорыя:Літаратурныя творы на рускай мове
Катэгорыя:Творы 1825 года
Катэгорыя:Казкі Аляксандра Пушкіна
Панкевіч

**Панке́віч** — беларускае прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Ігнат Ігнатавіч Панкевіч (1905—1971) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху ў Мінскай вобласці ў час Вялікай Айчыннай вайны.
* Ігнат Ігнатавіч Панкевіч (1920 — пасля 1986) — беларускі паэт.
* Павел Якаўлевіч Панкевіч (1895—1938) — беларускі вучоны ў галіне педагогікі, псіхолаг, публіцыст.
Callistoplacidae

**Калістаплацы́ды** () — сямейства марскіх малюскаў класа  з атрада .

## Роды 
У сямействе *Callistoplacidae* вылучаюць наступныя роды:
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Крыніцы 
Катэгорыя:Панцырныя малюскі
Callistoplax

**Калістапла́кс** () — манатыпны род  з сямейства , адзіным відам якога з’яўляецца .

Від сустракаецца ля ўзбярэжжаў Паўночнай і Цэнтральнай Амерыкі.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Панцырныя малюскі
Chitonida

**Хітані́ды** () — атрад марскіх малюскаў класа . Гэты атрад быў вылучаны для класіфікацыі панцырных малюскаў, якія маюць яйкі са складанымі вырастамі на іхніх абалонках.

## Таксаномія 
У атрадзе *Chitonida* вылучаюць наступныя сямействы:
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Крыніцы 
Катэгорыя:Атрады малюскаў
Катэгорыя:Панцырныя малюскі
Катэгорыя:Chitonida
Джафар Панахі

**Джафар Панахі** (; ) — іранскі кінарэжысёр і сцэнарыст.

Яго фільмы неаднаразова забаранялі ў Іране, а самога яго ў 2010 годзе арыштавалі і асудзілі да турэмнага зняволення. Яму таксама на 20 гадоў забаранілі здымаць кіно, выязджаць з краіны і даваць інтэрв’ю. Тым не менш, ён працягваў працаваць у падпольных умовах. Адзін з сваіх самых знакамітых фільмаў, «Таксі», ён, каб абысці забарону на здымкі камерай, зняў на відэарэгістратар аўтамабіля. Фільм «Чыстая выпадковасць» Панахі прэзентаваў асабіста на Канскім кінафестывалі 2025, упершыню з 2010 года.

## Прэміі і ўзнагароды 
Яго дэбютны поўнаметражны фільм «Белы шар» (1995) атрымаў «Залатую камеру» на Канскім фестывалі.

У 1997 годзе фільм «Люстэрка» адзначаны прызам «Залаты леапард» у Лакарна.

У 2000 годзе стужка «Кола» заваявала «Залатога льва» на Венецыянскім фестывалі.

Фільм «Таксі» ў 2015 годзе атрымаў «Залатога мядзведзя» Берлінале.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Кінарэжысёры Ірана