Акадэмаўскія маньякі

**Арцё́м Алякса́ндравіч Ану́фрыеў** (нар. 4 кастрычніка 1992) і **Мікі́та Вахта́нгавіч Лы́ткін** (24 сакавіка 1993 — 30 лістапада 2021) — , адказныя за шэраг злачынстваў, здзейсненых у іркуцкім Акадэмгарадку са снежня 2010 года па красавік 2011 года. Падрабязнасці злачынстваў нават пасля іх арышту доўгі час не разгалошваліся, таму ў прэсе выказвалася думка, што як асноўную зброю яны ўжывалі малаткі (а не кіянкі, як высветлілася пазней), праз гэта Ануфрыеў і Лыткін атрымалі неафіцыйную, але папулярную мянушку «*Малаточнікі з Іркуцка*». Справа стала першым у Расіі выпадкам, калі абвінавачанне па ч. 1 арт. 282.1 КК РФ (*Арганізацыя  групоўкі*) было выстаўлена толькі двум людзям, а не групоўцы.

У 2013 годзе Іркуцкі абласны суд прысудзіў Ануфрыева да пажыццёвага зняволення, Лыткіна — да 24 гадоў пазбаўлення волі (пазней тэрмін быў скарочаны да 20 гадоў).

## Біяграфія 
### Ануфрыеў 
Ануфрыеў нарадзіўся 4 кастрычніка 1992 года ў Іркуцку. Рос без бацькі. Знаёмыя Ануфрыевых на судзе апісвалі Арцёма ў дзяцінстве толькі ў станоўчых танах. Апроч гэтага, маці забараняла Арцёму сябраваць з Мікітам Лыткіным, лічачы, што той, нічым не заняты, аказвае на яе сына дрэнны ўплыў. У цэлым уплыў маці на Арцёма быў каласальным.

У школе Ануфрыеў добра вучыўся — яму добра даваліся літаратура і англійская мова, ён браў удзел у многіх імпрэзах і школьных алімпіядах, спяваў, гуляў на музычных інструментах. Праўда, ёсць процілеглая версія гэтага канфлікту — Ануфрыеў абразіў адну армянскую сям’ю ў сацсетцы, і тыя выклікалі яго на «разборкі», а крымінальная справа была спынена за замірэннем бакоў. Падчас следства менавіта адсутнасць бацькі яго маці Марына назвала галоўнай прычынай замкнёнасці яе сына.

Звонку Лыткін паводзіў сябе ціха і спакойна, але, паводле слоў маці, рос вельмі замкнёным і . Калі да Лыткіных прыходзілі госці, то Мікіта аддаваў перавагу не паказвацца ім на вочы і штораз сыходзіў да сябе ў пакой. У дзяцінстве яго часта лавілі за тым, што ён размалёўваў сцяны ў пад’ездзе іх хаты. Але, і ўсё ж, спачатку ўсё было трохі шчаслівей; у пачатковай школе ў Мікіты быў сябар Артур Лысенка, які дапамог яму адаптавацца сярод аднагодкаў, але калі Лыткін навучыўся казаць «не», то сяброўства з Лысенкам паступова скончылася, але і без яго ў Мікіты былі сябры. Да пятага класа Мікіта добра вучыўся, меў прыкладныя паводзіны, часта браў удзел у творчых конкурсах і атрымваў ухвальныя граматы, яго захапленнем былі камп’ютарныя гульні. З Арцёмам Ануфрыевым, які вучыўся на год старэй, Лыткін пазнаёміўся на дне нараджэння Лысенкі. Да таго моманту Мікіта знаходзіўся ў стане вельмі глыбокай дэпрэсіўнай прыгнечанасці і толькі Ануфрыеву ён вырашыўся даручыць усе свае праблемы, з яго боку ў адказ ён атрымаў падтрымку), з-за чаго на працягу пяці гадоў школьнай мянушкай Лыткіна была «*Джымба*» (у гонар ).

У дзяцінстве Мікіта з маткай цягам двух гадоў наведвалі царкву і абодва хрысціліся, аднак з часам Марына ўсё больш ўвагі надавала працы, і ў царкву яны хадзілі ўсё радзей. Потым Мікіта сам пачаў адпрэчваць царкву. Нейкі час ён займаўся музыкай, маляваннем і кікбоксінгам, але потым усё гэта кінуў, прысвяціўшы ўвесь свабодны час рэгулярным наведванням сацыяльных сетак (у тым ліку ён браў удзел і ў Рускім маршы ў Іркуцку ў 2010 годзе), і ў некаторых колах у яго была мянушка «*Фашык-нацык*». Адмысловую ролю таксама згуляла і тое, што, калі яны ўваходзілі ў неанацысцкую арганізацыю «*Белая Сіла*», адзін з яе членаў, нейкі Максім «Фрыдрых Обершульц» з Жалезнагорска, параіў ім вызначанага роду літаратуру — кнігу, назва якой у перакладзе на беларускую гучыць як «*Народжаныя ненавідзець*». Пара зацікавілася гэтай літаратурай, бо выявіла, што апісаны там псіхалагічны стан чалавека вельмі падобны з іх уласным, і ім здавалася, што так яны змогуць вырашыць свае жыццёвыя праблемы. Фактычна, менавіта гэта зарадзіла ў іх чалавеканенавісніцтва. Тым часам, дацэнт кафедры сучаснай айчыннай гісторыі  Аляксандр Кастроў на судзе сказаў, што дзеянні «малаточнікаў» выразна ўпісваюцца ў мізантропію, якая ў канчатковым выніку зрабіла з іх «паляўнічых за галовамі».

Напэўна, матывам таксама магло стаць перайманне іншым вядомым маньякам. Вызначаную ролю згуляў прагляд у 2007 годзе тэлеперадачы пра «бітцаўскага маньяка» , які здзейсніў серыю забойстваў з-за маніякальнага жадання «зачысткі лесу» (забойства непажаданых, паводле яго думкі, для сучаснага грамадства людзей). Пара зацікавілася ім, і Ануфрыеў стварыў у Сетцы групу «Пичушкин — наш президент». 13 лютага, за дзень да ўгодкаў пакарання смерцю маньяка Чыкацілы, ён выклаў у Інтэрнэт яго партрэт з подпісам «Андрей Романыч. Скорбим». Апроч гэтага, вынікае адзначыць цікавасць падазраваных да так званых , а таксама да іркуцкай банды «Магия крови», прысуд па справе якой быў вынесены 1 сакавіка 2010 года. Падазраваныя адкрыта выяўлялі свае сімпатыі да лідара банды Канстанціна Шумкова і ў цэлым да характару дзейнасці банды, у прыватнасці, Мікітам Лыткіным была створана група ў адной з сацыяльных сетак пад назвай «*Иркутская антибомж-банда: „Магия крови“*». Апроч таго, падазраваныя прысвяцілі бандзе Шумкова адзін з альбомаў свайго нойзкор-гурту"Расчленённая ПугачОва" пад назвай «Магия крови», у інтрадукцыі да якога адкрыта заявілі пра свой намер працягнуць справу Шумкова:

Увосень 2009 года абвастрэнне Лыткіна дасягнула такой мяжы, што калі ён ішоў гуляць, хаваў у рукаве палку. Ануфрыеў прызнаўся, што асцерагаўся яго, і, з яго слоў, пайшоў на забойствы, таму што «*павёўся [на дамаўленні Лыткіна] і налазіўся дзе не трэба*».

## Злачынствы 
У пошуках ахвяры Лыткін і Ануфрыеў хадзілі па адным шляху — ад прыпынку «Дзяржуніверсітэт» да «Акадэмгарадка» кожны дзень з 18 да 22 гадзін вечара. Яны маглі прапусціць пяць, дзесяць ці дваццаць чалавек у пошуках менавіта той ахвяры, якая, як яны лічылі, ім падыходзіла. Здаралася, што яны маглі тыдзень хадзіць па гэтым шляху і ні на каго не нападаць. Як заявіў на судзе Яўген Карчэўскі «*гэта быў пазыў, [у якім] яны прыслухоўваліся да ўнутранага голасу. Паколькі Лыткін і Ануфрыеў заўсёды нападалі ззаду са спіны, то ўсе выжылыя ахвяры «Малаточнікаў» не змаглі паведаміць выніку нейкіх пэўных падрабязнасцей, якія маглі б адразу выкрыць пару, таму што ўсё яны ў лепшым разе бачылі іх толькі мімаходам і нават не запомнілі іх галасы. І хоць на судзе яны ўсе звалі аднолькавыя азнакі нападнікаў і прызнавалі, што Ануфрыеў і Лыткін вельмі падобныя на іх, але са стаадсоткавай гарантыяй пазнаць іх ніхто не змог.
* 14 лістапада 2010 года — Лыткін і Ануфрыеў напалі на 18-гадовую Анастасію Маркоўскую, калі яна ішла з прыпынку «19 школа» ўбок пасёлка Нова-Іркуцкі, і разбілі ёй галаву. Ахвяра засталася жывая, бо забойцаў спудзілі (паводле іншай версіі, дзяўчына прыкінулася, што мёртвая.
* 24 лістапада. Праз некаторы час яны ўбачылі 12-гадовага Данііла Сямёнава, які вучыўся ў той жа школе, што і яны. Сямёнаў ішоў катацца на горку на снегакаце. Мікіта, заўважыўшы Сямёнава, прапанаваў Арцёму забіць яго, на што той пагадзіўся. На думку Ануфрыева, Сямёнаў спадабаўся Лыткіну як слабая ахвяра, не здольная зрабіць моцны супраціў. Падпільнаваўшы дзіцё, Лыткін аглушыў яго ззаду ўдарам кіянкай па галаве, а калі той зваліўся, Ануфрыеў працягнуў яго збіваць бейсбольнай бітай. На руцэ Данііла была знойдзена гематома — ён або бараніўся, або адзін з забойцаў рэзка схапіў яго за руку. Фіналам забойства стаў складаны нож, які Лыткін усадзіў Даніілу ў скронь па тронак. Сямёнаў стаў іх першай забітай ахвярай.
* 16 снежня 2010 года — у дваццаці метрах ад месца, дзе быў забіты Сямёнаў, было знойдзена цела 69-гадовай Вольгі Міхайлаўны Пірог (1941 года нараджэння), вядучага навуковага супрацоўніка НДІ сонечнай і зямной фізікі. Кабета, як высветлілася, была забіта па той жа схеме, што і Сямёнаў, але гэтым разам з яе для хуткага забойства знялі шапку (што пазней прараблялі і з астатнімі ахвярамі. У прыёмным пакоі лякарні, куды яе даставілі, Кацярына ўбачыла Святлову з аналагічнымі траўмамі.
* Ноч з 31 снежня на 1 студзеня 2011 года — «Малаточнікі» напалі на мясцовага бамжа, нанясучы яму каля 40 удараў і праламаўшы галаву (у гэты раз пара ўдвух варочала кіянкамі). Пазней ён сканаў у лякарні (яго асобу ўсталяваць так і не змаглі і ў справе ён значыўся, як «труп № 20».
* 21 лютага 2011 года — уначы, быўшы ў стане алкагольнага ап’янення, быў забіты Аляксандр Пятровіч Максімаў, у якога была цалкам пабіта сківіца і галава. Лыткін стрэліў яму ў патыліцу з пнеўматычнага пісталета «Байкал», а Ануфрыеў, згодна з «*Усходне-Сібірскай праўдай*» паспрабаваў вырабіць выманне вочных яблыкаў пацярпелага, але не змог гэтага зрабіць з-за няведання анатоміі.
* 3 красавіка 2011 года — апошняй ахвярай «акадэмаўскіх маньякаў» стала бяздомная Аляўціна Кудзіна. Пасля абвяшчэння прысуду адна з выжылых ахвяр, Ніна Кузьміна, сказала: 

### Труп № 20 
Раніцай 1 студзеня 2011 года недзе ў пяць гадзін раніцы «Малаточнікі» напалі на мясцовага бамжа. Як і ў выпадку з іншымі забойствамі, следчыя органы не звязалі гэта забойства з іншымі і вырашылі, што гэта было побытавае забойства на глебе злоўжывання алкаголем.

На судзе Арцём Ануфрыеў цвёрда адмаўляў дачыненне да гэтага забойства. 15 студзеня 2011 года быў затрыманы па падозранні ў забойстве 19-гадовы бомж Уладзімір Базілеўскі, у якога на адзенні былі сляды крыві. Ноч на 1 студзеня Базілеўскі, паводле яго слоў, правёў у каналізацыйнай студні, але аператыўнік, які яго дапытваў, стаў выклікаць яму зваротнае, скарыстаючы збіццё. Са слоў Базілеўскага, следчы даслоўна выбіў з яго прызнанне забойства, прымусіўшы пад дыктоўку напісаць чыстасардэчнае прызнанне. Імя забітага — Андрэй «Тайга», — Базілеўскі, пад ціскам следчага, выдаў наўздагад: так звалі аднаго яго знаёмага. Супраць Базілеўскага была ўзбуджана справа па частцы 4 артыкула 111 КК РФ. Следчы эксперымент прайшоў пачварна: Базілеўскаму спачатку сказалі, дзе стаяць бакі, у якіх адбылося забойства, і як ляжаў труп, а потым ужо знялі яго сведчанні на камеру. Фактычна засноўваючыся на выніках біялагічнай экспертызы, якая паказала, што кроў забітага і кроў на адзенні Базілеўскага маюць адну групу, суддзя Андрэй Абыскалаў у красавіку 2011 года вынес Базілеўскаму абвінаваўчы прысуд, прысудзіўшы яго да 4 гадоў.

Следчы Яўген Карчэўскі, правяраючы сведчанні «Малаточнікаў» (бо іх забойствы аж да іх арышту не злучаліся разам, справы па кожным вяліся асобна), знайшоў справу Базілеўскага і выявіў, што следчы па Свярдлоўскім раёне СУ СК РФ па Іркуцкай вобласці, які яе вёў, Юрый Фёдараў прызначыў генетычную экспертызу, але, не чакаючы яе вынікаў, перадаў справу Базілеўскага ў суд, тым часам як экспертыза ўсталявала, што ДНК крыві з адзення Базілеўскага не супадае з ДНК забітага. Апроч таго, што забіты са справы Базілеўскага супадаў па апісанні з забітым са справы «Малаточнікаў», Карчэўскі выявіў, што Андрэй «Тайга» насамрэч жывы. Ён папрасіў пракуратуру перагледзець справу, але яму адмовілі, аднак, пра гэта неўзабаве пазналі адвакаты праваабарончай арганізацыі «Грамадскі вердыкт», з-за чаго другое заступніцтва Карчэўскага было здаволена. У маі 2012 года Базілеўскі, пасля паўтары гадоў адседкі, быў выпушчаны з калоніі, і ўсе вінавачанні з яго былі зняты. Аператыўнік, які на яго ціснуў, так і не быў знойдзены. Юрыя Фёдарава пад канец ліпеня таго ж года звінавацілі ў фальсіфікацыі довадаў (ч.3. ст. 303 КК РФ) і адхілілі ад працы. 9 кастрычніка 2014 года Юрый Фёдараў быў асуджаны за фальсіфікацыю доказаў на тры гады ўмоўна з забаронай на два гады займаць пасады ў дзяржаўных і муніцыпальных службах).. Маці Лыткіна аспрэчыла заяву Ануфрыева, сказаўшы, што на тых ранніх допытах, дзе яна была, следчыя на яе сына ніколі не ціснулі, і што яна не бачыць сэнсу ў тым, каб яны ціснулі на яго зараз. Пазней, калі падчас следства ўсе іх інтэрнэт-суразмоўцы былі дапытаны, высветлілася, што большасць з іх проста не паверыла ім, лічачы, што яны бяруць на сябе чужыя забойствы, каб прыцягнуць да сябе ўвагу. Калі ўсё ліставанне Ануфрыева было вынята падчас выніку, то яно склала 8 тамоў у выглядзе 4600 старонак друкаванага тэксту, якія заставаліся засакрэчанымі да сканчэння судовага працэсу.

Дыялог Арцёма з нейкім «Юрай» У Кантакце:

Адначасна Ануфрыеў меў зносіны з нейкім «Сашай Х», які таксама жыў у Акадэмгарадку. Ануфрыеў зацікавіўся ім, калі ўбачыў на старонцы «Сашы Х» у сацыяльнай сетцы надпіс «*Рабуй. Гвалтуй. Забівай. Вось мая рэлігія на сённяшні дзень*».

«Юра» і «Саша Х» былі не адзінымі карыстальнікамі Інтэрнэту, з кім Ануфрыеў амаль у адкрытую вёў вербавальныя гутаркі. І ўсё ж, на судзе ён заявіў, што пароль ад яго старонкі ў сацыяльнай сетцы ведаў адзін з яго знаёмых, які, паводле слоў Ануфрыева, і вёў гэтак заганнае ліставанне.

## Расследаванне 
11 сакавіка, пасля таго, як быў знойдзены труп Файзуліна, на плошчы Акадэмгарадка быў мітынг, прысвечаны таму, якія меры трэба распачынаць адносна падзей. Да таго моманту ў справе ўжо фігуравала, што ўзрост забойцаў ад 16 да 18 гадоў. У Акадэмгарадку вялося сталае патруляванне. Былі створаны адмысловыя дружыны, узровень злачыннасці заўважна зменшыўся, але прыкладзеныя высілкі да злову забойцаў не прывялі. Тым часам у Акадэмгарадку назіралася паніка, выкліканая дэзынфармацыяй адносна забойстваў, з-за чаго сярод гараджанаў хадзіла пашыраная версія, што маньяк адзін і яму прыкладна 30 гадоў. Вольга Ліпчынская з «*Камсамольскай праўды*» за месяц да арышту «малаточнікаў», калі, адпаведна, ніхто не мог ведаць іх асоб, дала такую характарыстыку «акадэмаўскаму **маньяку**»:

Ануфрыеў і Лыткін так аніразу і не трапілі пад падозранні, таму што, са слоў следчага Максіма Хамяка, «*усё шукалі чужых. А гэтыя хлопцы былі ў Акадэмгарадку сваімі*». Таксама Ануфрыеў і Лыткін дадалі, што вечарам таго дня яны планавалі чарговае забойства.

У перыяд следства ў кватэры «Фрыдрыха Обершульца» (на падставе таго, што ён блізка меў зносіны з Ануфрыевым у Інтэрнэце) быў праведзены ператрус, які нічога не даў, але Людміла Бегагоіна з газеты «Иркутский репортер» заявіла, што ператрус быў праведзены занадта позна і ў таго быў час схаваць кампрамат, тэхнічную праверку праводзілі толькі з адным Лыткіным.

У СІЗА Ануфрыеў сядзеў у агульнай камеры, Лыткін — у двухмеснай.

Сярод следчых была думка, што ў пары «Ануфрыеў-Лыткін» Ануфрыеў быў «мазгавым цэнтрам» і «ідэйным натхніцелем», а Лыткін — «выканаўцам», бо было ўсталявана, што ўсе нажавыя раненні на ахвярах былі здзейснены Лыткіным. Але падчас арышту Ануфрыеў у інтэрв’ю «*СМ Нумар адзін*» назваў Лыткіна лідарам і падбухторнікам. 7 верасня пачаўся разгляд справы, якая ў выніку склала 49 тамоў (паводле іншых дадзеных — 46 тамоў). Сама судовае пасяджэнне было прызначана на 5 верасня, але яго перанеслі на 10, бо Ануфрыеў падаў заступніцтва пра ўступленне ў справу яшчэ аднаго абаронцы і суд яго задаволіў, з-за чаго інтарэсы Ануфрыева і Лыткіна на судзе прасдтаўлялі тры адвакаты), васьмі замахах (ч. 3. арт. 30 КК РФ і ч. 2 арт. 105 КК РФ. Апроч забойстваў, пары было інкрымінавана стварэнне экстрэмісцкай супольнасці (ч. 1 арт. 282.1 КК РФ. Асобна Арцёму Ануфрыеву было падана вінавачанне па 14 эпізодах у прыцягненні ў злачынную дзейнасць непаўналетняга (Лыткіну на працягу амаль усіх забойстваў было 17) і, нарэшце, пачаў даваць блытаныя сведчанні, спрабуючы павесіць усе забойствы на Лыткіна і сцвярджаючы, што толькі прысутнічаў у момант забойства, але нічога не рабіў. Ён не змог вытлумачыць, навошта гэта зрабіў. Яго адвакат Святлана Кукарава палічыла гэта вынікам моцнага эмацыйнага воплеска з-за патрэбы правядзення судова-псіхіятрычнай экспертызы, але 5 кастрычніка стала вядома, што іх тэрмін зняволення быў падоўжаны яшчэ на два з паловай месяцы. 13 лютага 2013 года мінуў іх чарговы тэрмін утрымання пад вартавых і, паколькі прысуд у той момант дагэтуль яшчэ не быў вынесены, адвакаты Ануфрыева выступілі з заступніцтвам, у якім папрасілі суд змяніць яму меру стрымання на падпіску пра невыязд, а сам Ануфрыеў заявіў, што небяспекі для грамадства ў дадзены момант больш не ўяўляе. Лыткін ніякіх заступніцтваў падаваць не стаў. Суд не пагадзіўся з довадамі абароны і падоўжыў абодвум тэрмін зняволення пад вартай да 13 мая. Праведзеная праверка па факце целашкодніцтва не выявіла ніякіх парушэнняў у дзеяннях паліцыі: было ўсталявана, што кайданкі ўжываліся да Ануфрыева ў адпаведнасці з новым заканадаўствам Закона «Пра паліцыю», і што ў яго асабістай справе не было ніякіх адзнак пра патрэбу асобнага ўтрымання ад іншых зняволеных. І ўсё ж, яго адвакаты адзначалі, што праз некалькі дзён пасля арышту экспертыза зафіксавала ў Ануфрыева рану ў вобласці цемя, нанесеную датычным ударам цвёрдага тупога прадмета.

### Апошняе слова і прысуд 
«Апошняе слова» падсудных было запланавана на 12 сакавіка 2013 года, але яно сарвалася, бо абодва, паводле іх слоў, апынуліся не гатовы. Тады яго перанеслі на наступны дзень, але і тады яны апынуліся не гатовы, і ў выніку яно адбылося толькі 18 сакавіка, дзе Ануфрыеў ізноў папрасіў прабачэння ў пацярпелых, ізноў адпрэчыў паданае яму вінавачанне і па паперцы, не адрываючыся, прачытаў сваё «апошняе слова»:

Лыткін ад права на «апошняе слова» адмовіўся. 2 красавіка 2013 года Іркуцкі абласны суд прысудзіў Ануфрыева да пажыццёвага зняволення з адбываннем у калоніі асаблівага рэжыму, Лыткіна — да 24 гадоў пазбаўлення волі, з якіх пяць гадоў (тры гады, бо быў улічаны двухгадовы тэрмін, які ён адседзеў да вынясення прысуду) ён павінен быў правесці ў турме, а астатнія — у калоніі строгага рэжыму. Пасля вызвалення Лыткін яшчэ год будзе абмежаваны ў перасоўванні з забаронай пакідаць тэрыторыю месца жыхарства і выезду за мяжу, зачытваўся 8 гадзін, цягам якіх адзін з прысутных у зале — мужчына, які ў перыяд забойстваў быў у ліку дружыннікаў, якія патрулявалі Акадэмгарадок, — страціў прытомнасць

### Пазовы 
У лістападзе 2012 года выжылая Кацярына Карпава падала «Малаточнікам» пазоў на 1 мільён рублёў (з іх 500 000 рублёў яны павінны выплаціць Ніне Кузьміной, пасля адхілення Вярхоўным судом чарговай просьбы пра памілаванне, Ануфрыеў прыбыў у калонію «», дзе, як 21-гадовы, быў маладзейшым зняволеным на той час. У красавіку ў яго ўзяло інтэрв’ю валагодскае выданне «Камсамольскай праўды», у якім Ануфрыеў даў разумець, што зусім не раскайваецца, вінаватым сябе не лічыць і з прысудам не згодны. Ён неахвотна пайшоў на кантакт, заявіўшы журналістам «*Вашы калегі мне дапамаглі сюды залезці. Я гляджу, вам увесь час штосьці ад мяне трэба''» і паведаміў, што будзе гаварыць з прэсай, толькі калі яму будуць плаціць за гэта. Заадно, ён дадаў, што яго сям’я прымае розныя захады (ён адмовіўся тлумачыць, якія менавіта), дзякуючы якім ён можа атрымаць  (хоць сам ён на гэта не разлічвае), і што ў гэты момант ён піша кнігу (не растлумачыў, пра што менавіта). Апроч гэтага, Ануфрыеў пашыраў пра сябе тамтэйшым нагляднікам ілжывую інфармацыю, якая паказвала яго як пай-хлопчыка. У адпаведнасці з КК РФ, Ануфрыеў мае права хадайнічаць пра УДВ толькі пасля адбыцця 25 гадоў пазбаўлення волі.

21 красавіка 2016 года суд Іркуцка часткова задаволіў пазоў Ануфрыева пра кампенсацыю маральнай шкоды і спагнаў з міністэрства фінансаў Расійскай Федэрацыі грашовую кампенсацыю ў яго карысць. Памер кампенсацыі не быў агучаны, але было абвешчана, што суд палічыў запытаную Ануфрыевым суму кампенсацыі завышанай, таму яна была зменшана.

У лютым 2017 годa Ануфрыеў зняўся ў рэпартажы для інфармацыйна-аналітычнага шоў канала НТВ, дзе паведаміў, што вывучае права ў Латвійскім універсітэце.

### Лыткін 
Лыткін да снежня 2013 года адбываў тэрмін у калоніі Іркуцкай вобласці, а пасля быў этапаваны ў Рэспубліку Якуція (Саха). У 2015 годзе Лыткін быў перапраўлены ў кемераўскую папраўчую калонію № 41, дзе была праведзена новая судовая псіхолага-псіхіятрычная экспертыза, падчас якой было вызначана, што ён мае цяжкі душэўны разлад. У жніўні 2016 года Завадскі раённы суд Кемерава пастанавіў скасаваць турэмнае зняволенне і направіць яго на прымусовае лячэнне ў псіхіятрычнай лякарні, але да ўваходжання ў сілу гэтага рашэння Лыткін здзейсніў напад на іншага зняволенага (нанёс яму каля васьмі ўдараў па галаве металічным шуфлікам для смецця), пасля чаго даў сведчанні, растлумачыўшы, што хацеў забіць гэтага зняволенага, мяркуючы, што пасля гэтага будзе прысуджаны да пажыццёвага зняволення і пераведзены ў «Валагодскі пятак», дзе ўтрымліваецца Ануфрыеў. Вердыкт суда быў ануляваны і праведзена новая экспертыза, паводле вынікаў якой 1 чэрвеня 2017 года Лыткін быў прызнаны небяспечным рэцыдывістам, але як пацярпелы зняволены застаўся жывы, то суд прысудзіў яго да 11 гадоў зняволення.

У 2018 годзе Лыткін быў этапаваны ў ангарскую папраўчую калонію № 7.

28 лістапада 2021 года ў час ранішняй праверкі ён быў знойдзены ў інтэрнаце свайго атрада з перарэзанымі венамі на руках. Дзяжурны фельчар аказаў яму першую дапамогу, пасля чаго даставілі ў гарадскі шпіталь Ангарска, дзе ён і памёр 30 лістапада. Адзін з былых сукамернікаў Лыткіна паведаміў тэлеканалу Расія-24, што той падвяргаўся татальнаму астракізму з боку іншых зняволеных і займаў вельмі нізкае становішча ў турэмнай іерархіі.

## Гл. таксама 
* Генадзь Міхасевіч

## Заўвагі 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Злачынцы Расіі