open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Тымія

**Ты́мія** (*Timmia*) — род брыевых імхоў сямейства . Названы ў гонар нямецкага батаніка І. К. Тыма (.

## Батанічнае апісанне 
Шматгадовыя аднадомныя і двухдомныя лістасцябловыя імхі. Утвараюць больш ці менш рыхлыя, жорсткія, лямцавыя ўнутры дзярнінкі, ад ярка-зялёнага да буравата-зялёнага колеру. Сцябло да 20 см у даўжыню, прамое або ўзыходнае, простае або разгалінаванае ў верхняй частцы, густа, у шмат радоў пакрытае лісцем. Лісце похвеннае, з прамой або адагнутай верхняй часткай, ад падоўжана-ланцэтнай да лінейна-ланцэтнай формы, пільчастае, з магутнай жылкай, якая канчаецца пад верхавінай ліста або выступае з яе. Спарангій адзіночны, верхавінны, з прамастойнай доўгай чырвонай ножкай. Каробачка ад нахіленай да павіслай, з кароткай шыйкай, выцягнута-эліпсоідная або яйцападобная, з падвойным перыстомам і свабодным вострым або бародаўчатым вечкам. Сухая каробачка падоўжна-рабрыстая або маршчыністая. Каўпачок клабукападобнай формы, доўгі і вузкі, часта застаецца на ножцы.

## Распаўсюджанне і экалогія 
Імхі роду распаўсюджаны па ўмераных і халодных абласцях паўночнага паўшар’я (у гарах дасягаюць поўдня Мексікі і Гімалаяў). Растуць на глебе, камянях, часам на паваленых дрэвах. На тэрыторыі Беларусі на балотах зрэдку сустракаецца .

## Віды 
Род налічвае 6 відаў (4 віды, 1 падвід і 1 разнавіднасць). Паводле сайта *The World Flora Online* 8 відаў:
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* Сем. *Timmiaceae* Schimp. // Батанічны інстытут імя У. Л. Камарова РАН
* Род Тиммия — *Timmia* Hedw. // Экологический центр «Экосистема»™, А. С. Боголюбов
* *Timmia* Hedwig, Sp. Musc. Frond. 176. 1801. // Flora of North America
* *Игнатов М. С., Игнатова Е. А.* ПОРЯДОК TIMMIALES Ochyra. Род 1. Timmia Hedw. — Тиммия // Arctoa
* Timmia // The Plant List

Катэгорыя:Брыевыя імхі
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1801 годзе
Катэгорыя:Таксоны раслін, названыя ў гонар людзей
200-ы партызанскі атрад

**200-ы партызанскі атрад** — савецкае партызанскае падраздзяленне, якое дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Целяханскага, Ганцавіцкага, Лунінецкага раёнаў.

## Камандаванне 
### Камандзір 
* В. П. Дрожнікаў

### Камісар 
* П. Я. Гаро

### Начальнік штаба 
* М. В. Белакураў

## Гісторыя 
Атрады быў створаны ў снежні 1943 года. У снежні 1943 — красавіку 1944 гадоў партызаны зрабілі 600-кіламетровы рэйд у Целяханскі раёнРазам з 208-м партызанскім палком выбілі праціўніка з вёскі Краі, разграмілі апорны пункт у вёсцы Новы Двор і захапілі 9 кулямётаў, 50 000 патронаў, удзельнічалі ў абароне партызанскай зоны ў раёне Дняпроўска-Бугскага канала. У чэрвені 1944 года атрад быў аператыўна падпарадкаваны 208-му партызанскаму палку. 12 ліпеня 1944 года атрад (99 партызан) злучыўся з Чырвонай Арміяй.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Савецкія партызанскія злучэнні, брыгады і атрады на акупіраванай тэрыторыі Беларусі (1941—1944)
Катэгорыя:З’явіліся ў 1943 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1944 годзе
Стары Шацк

**Стары Шацк** () — былая вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці, на рацэ Шаць. Уваходзіла ў склад Шацкага сельсавета.

## Гісторыя 
Да 1816 года маёнтак адносіўся да дамена Шацк, уласнасць Аскеркаў, па эксдывізіі ўласнасці Юзафа Габрыэля Аскеркі дастаўся разам з Габрыэлеўкай Антонію Пуцяту. Уваходзіў у склад Ігуменскага павета Мінскай губерні. Па падзеле паміж сынамі Пётрам і Аляксандрам, Стары Шацк разам з часткай Задашчэння дастаўся Аляксандру Пуцяту, было 50 сялян мужчынскага полу і 11 дымоў.

Пасля 1861 года ў Шацкай воласці Ігуменскага павета. Па скасаванні прыгоннага права і аддзяленні сялянскіх надзелаў у маёнтку засталося каля 60 валок зямлі. Па смерці Аляксандра Пуцяты ў 1888 годзе Стары Шацк перайшоў да яго сыноў, перад смерцю ў маёмасці двараніна рыма-каталіцкага веравызнання Аляксандра Антонавіча Пуцяты была 1091 дзесяціна зямлі. У 1913 годзе ўласнасць Аляксандра Пуцяты, было 763 дзесяціны зямлі.

З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў пад акупацыяй Польшчы (Мінская акруга ГУУЗ).

З 31 ліпеня 1920 года ў Беларускай ССР. Маёмасць маёнтка нацыяналізаваная, створаны саўгас Стары Шацк.

У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года пад акупацыяй Германіі.

24 лістапада 1966 года далучана да вёскі Шацк.

## Насельніцтва 
* 1897 год — 2 двары, 22 жыхары
* 1908 год — 4 двары, 28 жыхароў
* 1917 год — 1 двор, 55 жыхароў, усе беларусы

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Белакоз

**Белакоз** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Адольф Белакоз (1826—1902) — выдавец, мемуарыст.
* Алесь Мікалаевіч Белакоз (1928—2016) —  беларускі грамадскі дзеяч, музеязнаўца, настаўнік, краязнаўца.
Міжканфесійныя канфлікты ў Пакістане

У Пакістане існуе праблема міжканфесійных сутыкненняў. Па-першае, гэта канфлікты сунітаў (большасці) з шыітамі (меншасцю). Па-другое, гэта супярэчнасці ўнутры сунізму, а менавіта салафітаў з суфітамі і барэлвітамі (мусульмане-артадоксы лічаць апошніх ідалапаклоннікамі). Па-трэцяе, гэта акты гвалту супраць індуістаў, ахмадыйцаў і хрысціян

У перыяд з 1987 па 2007, паводле ацэнак Human Rights Watch, у выніку міжканфесійных сутыкненняў у Пакістане загінула каля 4000 шыітаў. З 2008 па 2014 год салафіцкімі экстрэмістамі былі забіты тысячы шыітаў. 

Экстрэмісты здзяйсняюць напады на рэлігійныя святыні, прычым менавіта падчас малітваў або рэлігійных службаў, каб максімальна павялічыць колькасць ахвяр. Галоўным чынам гвалт здзяйсняюць групоўкі дэабандзістаў, такія як Сіпах-э-Сахаба Пакістан, Лашкар-э-Джангві, Тэхрык-і-Талібан Пакістан. За большасць нападаў узялі на сябе адказнасць баевікі Тэхрык-і-Талібан Пакістан

## Гл. таксама 
* Напад у Кураме (2024)

## Крыніцы 
Катэгорыя:Іслам у Пакістане
Катэгорыя:Рэлігійныя канфлікты
Катэгорыя:Старонкі з недагледжанымі перакладамі
Чунцза

**Чунцза** () —  на поўдні Гуансі-Чжуанскага аўтаномнага раёна каля . Тут пражывае адна з самых вялікіх у Кітаі папуляцый чжуан.
## Гл. таксама
* 

## Зноскі
## Спасылкі
*

Катэгорыя:Гарады Гуансі-Чжуанскага аўтаномнага раёна
Нулявы алель

**Нулявы алель** — гэта нефункцыянальны алель (варыянт гена), выкліканы генетычнай мутацыяй. Такія мутацыі могуць выклікаць поўную адсутнасць сінтэзу звязанага геннага прадукту або стварэнне прадукту, што не функцыянуе належным чынам; у любым выпадку алель можна лічыць нефункцыянальным. Нулявы алель нельга адрозніць ад дэлецыі ўсяго локуса выключна з фенатыпічных назіранняў.

Мутантны алель, з якога не сінтэзуецца транскрыпт РНК, называецца **РНК-нулявым** (паказаны Нозерн-блоцінгам або ДНК-секвеніраваннем выдаленага дэлецыяй алеля), а той, з якога не атрымліваецца бялок, называецца **бялок-нулявым** (паказаны Вестэрн-блоцінгам). **Генетычна нулявы** або аморфны алель мае той жа фенатып, калі ў гомазіготным стане, і калі гетэразіготны з дэфіцытам, які парушае разгляданы локус. Нулявы алель можа быць як нулявым па бялку, так і нулявым па РНК, але можа таксама дэманстраваць нармальныя ўзроўні геннага прадукту, які нефункцыянальны праз мутацыі.

Нулявыя алелі могуць мець лятальны эфект у залежнасці ад важнасці мутаванага гена. Напрыклад, мышы, гомазіготныя па нулявым алелі інсуліну, паміраюць праз 48-72 гадзіны пасля нараджэння. Нулявыя алелі таксама могуць мець карысны эфект напрыклад, павышаны індэкс ураджаю паўкарлікавага рысу зялёнай рэвалюцыі, выкліканы нулявымі алелямі ў GA20ox-2.

## Метады знаходжання 
### Палімеразная ланцуговая рэакцыя (ПЛР) 
Мікрасатэлітны нулявы алель — гэта алель у мікрасатэлітным локусе, які не ампліфікуецца да ўзроўняў дэтэкцыі ў тэсце палімеразнай ланцуговай рэакцыі. Вобласці мікрасатэлітаў звычайна характарызуюцца кароткімі паўтаральнымі паслядоўнасцямі нуклеатыдаў. У гэтым аналізе вядомы бацька быў гомазіготным у пэўным локусе, але атрымаў нашчадства, якое мела іншы «гомазіготны» генатып. Іншымі словамі, нулявы алель можа быць ідэнтыфікаваны толькі з фенатыпічнага пункту гледжання, калі асобіна з’яўляецца гомазіготнай па нулявым алелі. Даследчыкі змаглі абыйсці гэтую праблему з дапамогай дэталёвага электрафарэзу, гелевых аналізаў і храмасомных маніпуляцый.

# Алендорф і інш. вывучалі актыўнасць ферментаў аднаго і таго ж віду насення чырвонай хвоі, сабранага з двух розных насаджэнняў у Мінесоце. Дзве групы дрэў разглядаліся як адна папуляцыя, таму што не назіралася адхіленняў ад чаканай частаты генатыпу, калі б папуляцыі адрозніваліся адна ад адной. Алелі, якія сінтэзуюць фермент без каталітычнай актыўнасці, былі пазначаны як нулявыя алелі. У агульнай складанасці 27 локусаў былі пратэсціраваныя ў чырвоных хвоях і нулявыя алелі былі знойдзены ў 3 з гэтых локусаў. У абодвух эксперыментах быў выкарыстаны працэс мутагенезу, пры якім змяняецца генетычная інфармацыя арганізма, для атрымання асобін з рознымі камбінацыямі нулявых мутацый.

## Гл. таксама 
* Псеўдаген
* Морфы Мюлера
* Дэлецыя
* RecLOH
* Палімарфізм унікальнай падзеі

## Крыніцы 
Катэгорыя:Класічная генетыка
Катэгорыя:Генетыка
Абдурахман Арнаўт Лапашціца

**Абдурахман Арнаўт Лапашціца** () — албанец, які прымаў удзел у вайне ў Палесціне.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1900 годзе ў вёсцы Лапашціца. Скончыў мэйтэпін і вучыўся ў Прышціне. Ва ўзросце 21 года з’ехаў у Турцыю, але вярнуўся ў Косава. У 1927 годзе служыў у югаслаўскай арміі, а праз дзесяць гадоў пераехаў у Турцыю з-за рэпрэсій. У 1944 годзе выехаў разам з сям’ёй у Сірыю. З разгортваннем ізраільска-палесцінскага канфлікту, Абдурахман далучыўся да палесцінцаў.

У 1946 годзе ён пасяліўся з жонкай ў Іарданіі, а адкуль яны накіравалася на вайну ў Палесціну. 
«Я ваюю не за арабаў, а за мячэць Аль-Акса», — казаў Абдурахман.
Англійская армія напала на горад Рыха і арыштавала Абдурахман і яго жонку. Іх сын Алі, нягледзячы на юны ўзрост, звярнуўся да караля Іарданіі Абдалы, які дапамог яму вызваліць бацькоў. Пасля вызвалення Абдурахман далучыўся да палесцінскай арміі, абараняючы мячэць Аль-Акса. Тры гады мужчына пражыў у пячоры Сахертула. Пасля падзелу Палесціны ў 1949 годзе ён адмовіўся ад высокіх пасад, застаючыся армейскім імамам арміі. Здзейсніўшы хадж, Абдурахман атрымаў візы ў 42 краіны, чытаў лекцыі ў Аз’хайры. У 1951 годзе ён сустрэўся з Рэджэпам Азанам у Амане, які дапамог аднавіць сувязь з радзімай. У 1952 годзе наведаў Косава, нягледзячы на крытыку за жорсткія прысуды за курэнне. У 1953 годзе адправіўся ў Медыну. У 1959 годзе вярнуўся ў Аман і Косава, але сутыкнуўся з палітычнымі праблемамі.

У 1969 годзе Абдурахман апошні раз наведаў  радзіму. Пасля гэтага саудаўскі кароль выгнаў яго з Саудаўскай Аравіі. Ён атрымаў дазвол на хадж пры ўмове, што не будзе праводзіць правакацыйныя лекцыі. Гэта быў яго апошні візіт у святыню ісламу. У сакавіку 1975 года Арнаўт памёр у Іарданіі. Яго пахавалі з высокімі вайсковымі ўшанаваннямі на могілках сталіцы Іарданіі — Амана. У гэтым горадзе ён пакінуў сына Алі, у якога было 2 сына і дачка. Алі таксама памёр там жа ў 1988 годзе.

Катэгорыя:Мусульмане
Катэгорыя:Албанцы
Bosanska Artiljerija

]]
**«Bosanska Artiljerija»** (даслоўна **Баснійская артылерыя**) — баснійская патрыятычная песня ў жанры турба-фолк, створаная падчас вайны ў Босніі і Герцагавіне (частка югаслаўскіх войнаў).

Яна была створана падчас Рэспублікі Боснія і Герцагавіна (баснійскай нацыянальнай дзяржавы) як песня баснійскіх салдат.

## Тэкст 
### На баснійскай 
*Junak do junaka, rodila nas majka,našu Bosnu čuvamo.Pjevaj Bosno dušmani nek znaju,da se lako ne damo.Pjevaj Bosno dušmani nek znaju,da se lako ne damo.Sarajevo, Rogatica, Visegrad, Vlasenica,tu mi leži pokraj srca.Zvornik, Tuzla, Kalesija, Devetak a Kiseljak,svaki borac veseljak.Artiljerija! Bosanac sam bekrija. (2x)Moja Bosna ponosna!Artiljerija! Bosanac sam bekrija. (2x)Moja Bosna ponosna!Junak do junaka, rodila nas majka,našu Bosnu čuvamo.Pjevaj Bosno dušmani nek znaju,da se lako ne damo.Pjevaj Bosno dušmani nek znaju,da se lako ne damo.Maglaj, Doboj, Srebrenica, Mostar, Prijedor a Zenica,tu mi leži pokraj srca.Zvornik, Tuzla, Kalesija, Devetak a Kiseljak,svaki borac veseljak.Artiljerija! Bosanac sam bekrija. (2x)Moja Bosna ponosna!Artiljerija! Bosanac sam bekrija. (2x)Moja Bosna ponosna!*

## Крыніцы 
Катэгорыя:Югаслаўскія войны
Катэгорыя:Баснійская вайна
Катэгорыя:Турбафолк
161-ы Цэнтр падрыхтоўкі спецыялістаў спецыяльнага прызначэння

**161-ы Цэнтр падрыхтоўкі спецыялістаў спецыяльнага прызначэння** (*в/ч 29155*) — падраздзяленне ваеннай разведкі Расійскай Федэрацыі, якое курыруе дыверсійныя, ваенныя і гібрыдныя аперацыі ў Еўропе, Афрыцы, Азіі і на Блізкім Усходзе. Паводле звестак заходніх спецслужбаў, яго вайскоўцы спецыялізуюцца на падрыўной дзейнасці, дыверсіях і арганізацыі забойстваў

Паводле The New York Times у 2021 годзе, спецназ гэтага падраздзялення быў адказны за падрыў складоў боепрыпасаў у Чэхіі ў 2014 годзе.

## Крыніцы 
Катэгорыя:З’явіліся ў 2008 годзе
Катэгорыя:Воінскія часці і фарміраванні Расіі
Сезон 2018/2019 «Будаўніка» Мінск

У сезоне 2018—2019 валейбольны клуб «Будаўніка» з Мінска прымаў удзел у наступных турнірах:
* Чэмпіянат Беларусі 2018/2019 (**Сярэбраны прызёр**),
* Кубак Беларусі 2018 (**Фіналіст**),
* Суперкубак Беларусі 2018 (**Сярэбраны прызёр**).

## Склад каманды 
2. Павел Аўдочанка (1990) 
6. Сяргей Акуліч (1986) 
7. Дзмітрый Шоркін (1989) 
8. Аляксей Комар (1990)
9. Антон Сінгаеўскі (1994) 
11. Станіслаў Забароўскі (1988) 
11. Арцём Кудрашоў (1995) 
12. Арцём Гарамыкін (1985) 
13. Ілья Бураў (1996) 
14. Уладзіслаў Давыскіба (2001) 
17. Артур Сабыніч (1996) 
18. Вадзім Пранько (1991) 
19. Канстанцін Панасенка (1994) 
99. Канстанцін Цюшкевіч (1999) 
99. Пётр Мінянкоў (1999) 
99. Раман Пасавец (1999) 

## Трэнеры каманды 
*  Аляксандр Сінгаеўскі (галоўны трэнер)
*  Віктар Фандо (трэнер)

## Гл. таксама 
* Сезон 2017/2018 «Будаўніка» Мінск
* Сезон 2019/2020 «Будаўніка» Мінск

## Спасылкі 
* Stroitel Mińsk 
* СТРОИТЕЛЬ (МИНСК) 
2018/2019
Будаўніка Мінск
Катэгорыя:2018 год у Мінску
Катэгорыя:2019 год у Мінску
Serbia Strong

**Serbia Strong** (, даслоўна **Сербія Моцная**) — мянушка, дадзеная сербскаму нацыяналістычнаму, антыхарвацкаму і антымусульманскаму прапагандысцкаму музычнаму відэа з жанра турба-фолк падчас югаслаўскіх войн. Песня распаўсюдзілася ва ўсім свеце сярод ультраправых груп і альт-правых як інтэрнэт-мем.

Першапачаткова песня называлася «**Караджыч, вядзі сваіх сербаў**» () у дачыненні да ваеннага лідара баснійскіх сербаў і асуджанага ваеннага злачынца Радавана Караджыча. Яна таксама вядомая як «**Remove Kebab**».

Песня таксама выкарыстоўвалася Брэнтанам Харысам Тарантам падчас Стральбы ў мячэцях Крайстчэрча. Мем стаў папулярным сярод фанатаў Hearts of Iron IV, дзе ён адносіўся да гульца, які імкнецца перамагчы Асманскую імперыю або іншыя ісламскія краіны.

## Зноскі 
Катэгорыя:Турбафолк
Халакост у Веткаўскім раёне

За час акупацыі практычна ўсе яўрэі Веткаўскага раёна былі забітыя, а нешматлікія ацалелыя ў большасці ваявалі пасля ў партызанскіх атрадах.

Яўрэяў у раёне забівалі ў Ветцы, вёсках Акшынка, Габраўка, Барчанкі, Прысно, Жалезнікі, Свяцілавічы, Старое Сяло і многіх іншых месцах.

Рэалізуючы нацысцкую праграму знішчэння яўрэяў, немцы стварылі на тэрыторыі раёна адно гета — у Ветцы, у якой да вайны жылі 944 прадстаўнікі народа.

Яўрэі былі сагнаныя ў гета ў першыя ж дні акупацыі, але іх пакінулі жыць у сваіх дамах, і гета займала тэрыторыю цяперашніх вуліц Пралетарская, Леніна, Камсамольская і Свярдлова (якая раней называлася вуліцай Валадарскага).

Падчас першага расстрэлу 3 снежня 1941 года былі забітыя 360 (390) чалавек, а ў верасні 1942 года — яшчэ 61 чалавек. У асноўным, гэта былі старыя, жанчыны і дзеці.

Месца расстрэлу знаходзіцца на тэрыторыі сучаснага прадпрыемства «Веткаўскі аграсэрвіс» на вуліцы Кавалёва, 130 чалавек забілі на выездзе з Веткі ў бок Добруша (за уваходам на прадпрыемства правей і далей па тэрыторыі прыкладна на пяцьдзесят метраў). Брацкую магілу не пераносілі, прах ахвяр не перапахоўвалі. У 1970 годзе на магіле была ўсталяваная стэла.

## Крыніцы 
## Літаратура 
*  
* 
* 
* 

Веткаўскі раён
Катэгорыя:Гісторыя Веткаўскага раёна
Катэгорыя:Старонкі з недагледжанымі перакладамі
Cessna 414

**Cessna 414** — лёгкі двухрухальны герметычны транспартны самалёт кампаніі Cessna. Упершыню падняўся ў паветра ў 1968 годзе. У 1978 годзе была прадстаўлена палепшаная мадыфікацыя Cessna 414A Chancellor.

Cessna 414 быў пабудаваны для замены двухрухальных негерметычных самалётаў лёгкай авіяцыі на базе фюзеляжа Cessna 421 і канструкцыі крыла Cessna 401. Cessna 414 уяўляе сабою кансольны манаплан з нізкім крылом і якія прыбіраюцца трохколавым шасі. Абсталяваны двума ўсталяванымі на крыле шасціцыліндравымі поршневымі рухавікамі Continental TSIO-520-J магутнасцю 310 к.с. (231 квт). Прататып з рэгістрацыйным нумарам N7170C, упершыню падняўся ў паветра 1 лістапада 1968 года. Серыйныя самалёты сталі даступныя ў шэрагу дадатковых варыянтаў размяшчэння і камплектаў авіёнікі. Палепшаны варыянт Cessna 414A Chancellor быў прадстаўлены ў 1978 годзе, асноўнай зменай стала перапрацаванае крыло з павялічаным размахам, дадатковымі паліўнымі бакамі і падоўжанай насавой часткай, каб забяспечыць большую грузавую ёмістасць.

Для Cessna 414 існуе мноства дадатковых сертыфікатаў тыпу, якія дазваляюць мадэрнізаваць самалёты гэтага тыпу для падвышэння эксплуатацыйных характарыстык. Агульнымі з’яўляюцца мадыфікацыі рухавіка і аэрадынамікі, уключаючы ўстаноўку вінглетаў.

У 1974 годзе кампанія American Jet Industries пабудавала турбавінтавую мадыфікацыю Cessna 414, якая атрымала назву Turbo Star Pressurized 414, з выкарыстаннем рухавікоў Allison 250-B17B. Авіякампанія Scenic Airlines набыла правы на дызайн самалёта ў 1977 годзе.

Кампанія Technify прапанавала пераабсталяванне самалётаў тыпу Cessna 414 з выкарыстаннем сваіх рухавікоў Centurion і электронна-лічбавай сістэмы кіравання рухавікамі.

Cessna 414A Chancellor — палепшаная мадыфікацыя Cessna 414 з вузейшым вертыкальным апярэннем, павялічаным размахам крылаў, падоўжанай насавой часткай, перапрацаваным шасі і двума рухавікамі TSIO-520-N. Пабудавана 554 адзінкі.

Cessna Riley Rocket 414 — пераабсталяваны Cessna 414 з двума рухавікамі Lycoming IO-720 магутнасцю 400 л.з.
Халакост у Ельскім раёне

За час акупацыі практычна ўсе яўрэі Ельскага раёна былі забітыя, а нешматлікія ацалелыя ў большасці ваявалі пасля ў партызанскіх атрадах.

Яўрэяў у раёне забівалі ў Ельску, вёсках Валаўск, Санюкі, Новая Рудня, Кузьмічы, Скароднае і іншых месцах. Мноства яўрэяў (па некаторых даных, да 3500 чалавек) звозілі з Ельска і розных месцаў Палескай вобласці і забівалі на тэрыторыі вёскі Жукі, закопваючы забітых у сіласных ямах.

Рэалізуючы нацысцкую праграму знішчэння яўрэяў, немцы стварылі на тэрыторыі раёна 2 гета:
* У гета горада Ельск (верасень 1941 — сакавік 1942) былі закатаваныя і забітыя больш за 400 чалавек.
* У гета ў вёсцы Скароднае (да лістапада 1942) былі забітыя больш за 300 чалавек.

Асобных помнікаў забітым прадстаўнікам народа ў раёне няма. У Ельску ўзведзены мемарыял усім загінулым мірным жыхарам, у тым ліку і яўрэям.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

Ельскі раён
Катэгорыя:Гісторыя Ельскага раёна
Катэгорыя:Старонкі з недагледжанымі перакладамі
Турба-фолк

**Турбафолк** — жанр музыкі, які спалучае ў сабе элементы традыцыйнай народнай музыкі і сучасных танцавальных рытмаў, такіх як тэхна. Ён асабліва папулярны ў краінах былой Югаславіі, такіх як Сербія, Харватыя і Боснія і Герцагавіна. Турбафолк узнік у канцы 1980-х гадоў і атрымаў шырокае распаўсюджванне падчас Прэзідэнцтва Слабадана Мілошавіча у 1990-х і 2000-х гадах. Упершыню падобны тэрмін быў ужыты ў песні чарнагорскім спеваком Рэмба Амадэусам, які іранічна зваў гэтую музыку «какафоніяй». Таксама яму была прысвечана асобная песня, у якой Рэмба параўнаў турбафалк з нацыяналізмам, алкаголем, злачыннасцю і поп-культурай.

Турба-фолк таксама ўключае ў сябе элементы іншых музычных жанраў, такіх як поп, рок і нават электронная музыка.

## Крытыка 
Турба-фолк часта падвяргаецца крытыцы з боку людзей з рознымі палітычнымі поглядамі. Левыя (часта камуністы) лічаць турба-фолк вульгарнай музыкай, якая прапагандуе нізінныя пачуцці: распусту, юрлівасць, гвалт, культ злачыннасці, ксенафобію і агрэсіўны нацыяналізм. Правыя (пераважна сербскія нацыяналісты) лічаць яго чужым для сербскай культуры, сцвярджаючы, што гэты жанр заснаваны на турэцкай музыцы і не ўтрымлівае элементаў сербскай культуры.\

## Прыклады 
* Bosanska Artiljerija
* Serbia Strong

## Зноскі 
## Літаратура 
*Sabina Mihelj, "The Media and the Symbolic Geographies of Europe: The Case of Yugoslavia", 2007.
* William Uricchio, *We Europeans?: media, representations, identities*, Intellect Books, 2008, p. 168-9
Катэгорыя:Турбафолк
Мацара-дэль-Вала

**Мацара-дэль-Вала** (; сіцылійскае: Mazzara [matˈtsaːɾa]) — горад і камуна ў Італіі, у правінцыі Трапані на паўднёвым захадзе Сіцыліі, Італія. Ляжыць пераважна на левым беразе ў вусці ракі .

Гэта сельскагаспадарчы і  цэнтр, а яго порт дае прытулак найбуйнейшаму рыбалоўнаму флоту Італіі. Горад таксама з’яўляецца адным з самых гістарычна значных на Сіцыліі.
## Гл. таксама 
*

## Зноскі
## Спасылкі 
*Wikisource has the text of the 1911 Encyclopædia Britannica article "Mazzara del Vallo".

*Mazara del Vallo travel guide from Wikivoyage
*
*Sicilian Tourist Site

Катэгорыя:Камуны правінцыі Трапані
Уры Гнесін

**Уры-Нісан Гнесін** () — яўрэйскі пісьменнік, літаратурны крытык, перакладчык. Пісаў пераважна на іўрыце. Брат акцёра Менахема Гнесіна.

## Біяграфія 
Бацьку звалі Гешл-Нота. Вырас у Почапе, на ўсходніх межах Беларусі. Вучыўся ў хедары і ў Почапскім ешыбоце, якім кіраваў бацька. Разам з ім вучыўся Брэнер. Самавукам спасцігаў свецкія веды, вывучаў класічныя і сучасныя мовы і літаратуры. У юнацтве пачаў пісаць вершы. У 15 год разам з Брэнерам выдаваў два рукапісныя часопісы. У Гомелі ўвайшоў у гурток інтэлігентаў (Брэнер, З. Анохі, Г. Цэйтлін). У 18 гадоў па запрашэнні Навума Сакалова пераехаў у Варшаву, працаваў у газеце Сакалова «Га-Цфіра». Апублікаваныя тут апавяданні склалі першую кнігу — «Цені жыцця» (1904).

З 1900 года ў вандроўках. Жыў у Кацярынаславе, Вільні, Кіеве, працаваў у віленскай газеце «Га-зман». Хацеў вучыцца за мяжой, але яго не прынялі, бо не меў афіцыйнага дыплома. Задумваў адкрыць у Кіеве старажытнаяўрэйскае выдавецтва і газету, безвынікова. Кіеўскі перыяд аказаўся самым плённым у яго творчасці, нягледзячы на бытавыя цяжкасці, хваробы і незадаволенасць самім сабой.

У 1907 годзе праз Варшаву і Берлін дабраўся да Лондана. З Брэнерам выдаваў і рэдагаваў іўрыцкі часопіс «Га-меорэр». Часопіс не зацікавіў публіку, таму Брэнер з Гнесіным пасварыліся. Восенню Гнесін выехаў у Палесціну. Але тут ён не прыжыўся. Сваё расчараванне палесцінскімі каланістамі выказваў у лістах, бачыў тут «яўрэяў, якія гандлююць сваім яўрэйствам».

У 1908 годзе вярнуўся на радзіму ў Почап. Ізноў жыў у Варшаве. Памёр ад хваробы сэрца.

## Творчасць 
Лічыцца класікам. Прыкметны 4 аповесці: «Гаціда» (1905), «Бентаім» (1906), «Бецерэм» (1909), «Эцэл» (1913); назвы азначаюць: убок, дагэтуль, раней, навокал.

Гнесін аддаліўся ад рэалізму і звярнуўся да мадэрнісцкіх тэхнік пісьма, якія пераняў з еўрапейскай літаратуры свайго часу. Ён увёў у іўрыцкае пісьменства тэму адчужанасці чалавека, страты жыццёвай асновы. Творы шмат у чым аўтабіяграфічныя.

Перакладаў на старажытнаяўрэйскую мову з яўрэйскай, рускай, нямецкай, французскай. Пераклаў вершы ў прозе Бадлера, творы Спектара, Чэхава, Гейнэ, Васермана, Обстфелера.

Два творы, апавяданне «У садах — Ін гартнэр» і рэцэнзія, пры жыцці апублікаваны на яўрэйскай мове (ідыш).

## Літаратура 
* Gnesin, Uri-Nisn
## Крыніцы 
Катэгорыя:Пісьменнікі на іўрыцеКатэгорыя:Пісьменнікі Расійскай імперыіКатэгорыя:Пісьменнікі БеларусіКатэгорыя:Пісьменнікі УкраіныКатэгорыя:Перакладчыкі
Сезон 2019/2020 «Будаўніка» Мінск

У сезоне 2019—2020 валейбольны клуб «Будаўніка» з Мінска прымаў удзел у наступных турнірах:
* Чэмпіянат Беларусі 2019/2020 (**Сярэбраны прызёр**),
* Кубак Беларусі 2019 (**Фіналіст**),
* Суперкубак Беларусі 2019 (**Сярэбраны прызёр**).

## Склад каманды 
3. Юрый Мартынаў (1991) 
4. Сяргей Антановіч (1986) 
5. Уладзімір Кавальчук (1984) 
6. Сяргей Акуліч (1986) 
7. Раман Пасавец (1999) 
8. Аляксей Комар (1990)
9. Антон Сінгаеўскі (1994) 
10. Вінісіус Сантас (1986) 
11. Арцём Кудрашоў (1995) 
14. Уладзіслаў Давыскіба (2001) 
18. Вадзім Пранько (1991) 
19. Канстанцін Панасенка (1994) 
20. Максім Будзюхін (1992) 
99. Канстанцін Цюшкевіч (1999) 
99. Пётр Мінянкоў (1999) 

## Трэнеры каманды 
*  Аляксандр Сінгаеўскі (галоўны трэнер)
*  Віктар Фандо (трэнер)

## Гл. таксама 
* Сезон 2018/2019 «Будаўніка» Мінск
* Сезон 2020/2021 «Будаўніка» Мінск

## Спасылкі 
* Stroitel Mińsk 
* СТРОИТЕЛЬ (МИНСК) 
2019/2020
Будаўніка Мінск
Катэгорыя:2019 год у Мінску
Катэгорыя:2020 год у Мінску
Вінісіус Сантас

**Вінісіус Сантас** (; нар. , Бразілія) — бразільскі валейбаліст.

## Біяграфія 
У кар’еры выступу за клубы Італіі (А1), Туніса, ААЭ і роднай Бразіліі.

У чэрвені 2019 года подпісаў кантракт з мінскім «Будаўніком».

## Дасягненні 
*   Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі (1): 2019/20
*   Сярэбраны прызёр Кубка Беларусі (1): 2019/20

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Дос Сантос Винисиус Алессандро
* Vinicius Dos Santos
* Рады приветствовать в клубе нового игрока сезона 2019/2020
* Vinicius Santos (Vini dos Santos) 

Катэгорыя:Валейбалісты Бразіліі
Катэгорыя:Ігракі «Амонія» Нікасія (валейбол)
Катэгорыя:Ігракі «Рапіда» Бухарэст
Катэгорыя:Ігракі «Сфаксьена» Сфакс (валейбол)
Раміз Дэлаліч

**Раміз Дэлаліч** (; ), шырока вядомы пад мянушкай **Чэло** () — , ваенны злачынец падчас Баснійскай вайны і камандзір 9-й горнай брыгады ў Сараеве. Вядомы за Забойства на вяселлі ў Сараеве, нагода пачатку Баснійскай вайны.

## Злачынства 
Дэлаліч разам з Мушанам «Како» Тапалавічам былі двума баснійскімі злачынцамі, якія дапамагалі арганізаваць баснійскія ваенізаваныя фарміраванні ў Сараева. Іх банды «рэквізавалі» прыватныя транспартныя сродкі, прымушалі людзей капаць акопы на фронце, а таксама беспакарана забівалі, гвалцілі і рабавалі. У адрозненне ад іншых мясцовых гангстэраў, Дэлаліч заставаўся лаяльным афіцыйным палітычным і ваенным уладам Босніі на працягу ўсяго перыяду вайны. Мяркуецца, што ён быў вельмі блізкі з прэзідэнтам Босніі Аліяй Ізетбегавічам.

1 сакавіка 1992 года праваслаўна-сербская вясельная працэсія перад старой царквой у старым квартале Башчаршыі ў Сараеве падверглася нападу, у выніку чаго загінуў бацька жаніха, Нікола Гардавіч, і быў паранены сербскі праваслаўны святар. Некаторыя апазналі Дэлаліча як стралка. Аднак баснійскія мусульманскія ўлады прыклалі мала намаганняў, каб знайсці Раміза і прыцягнуць да адказнасці. 8 снежня 2004 года Дэлалічу было прад’яўлена абвінавачанне ў забойстве першай ступені ў сувязі з нападам на вяселле.

Дэлаліч быў застрэлены неўстаноўленымі ўзброенымі людзьмі ў Сараеве да завяршэння суда над ім. Ён быў забіты каля ўваходу ў свой жылы дом у цэнтры Сараева 27 чэрвеня 2007 года. Забойца чакаў Дэлаліча і стрэліў у яго двойчы. Адразу пасля стральбы прыбыла хуткая дапамога, аднак лекары неўзабаве канстатавалі смерць Дэлаліча. Паліцыя лічыла, што забойства было арганізавана , албанскім ураджэнцам Косава, наркагандляром і супернікам Дэлаліча. Дэлаліч быў пахаваны на могілках Ковачы ў Сараеве.

Яго таксама вінілі за ваенныя злачынствы супраць баснійскіх харватаў. Па адной з версій, Дэлаліч не забіваў Ніколк Гардавіча. Яго саўдзельнік Мухамед Швракіч выхваляўся тым, што ён — «Мусульманскі Гаўрыла Прынцып».

## Крыніцы 
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1963 годзе
Катэгорыя:Памерлі ў 2007 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся 15 лютага
Катэгорыя:Удзельнікі Баснійскай вайны
Падброддзе (Магілёўскі раён)

**Падбро́ддзе** (, ) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Заводскаслабодскага сельсавета.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Заводскаслабодскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Магілёўскага раёна
Баі за Алепа (2024)

**Баі за Алепа 2024 года** — эпізод грамадзянскай вайны ў Сірыі.

## Напярэдадні 
27 лістапада 2024 года атрады сірыйскай апазіцыі на чале з Хаят Тахрыр аш-Шам абвясцілі аперацыю «Стрымліванне агрэсіі» () і пачалі наступленне на праўрадавыя войскі на паўночным захадзе Сірыі. Гэта першае буйное ваеннае сутыкненне пасля падпісання ідлібскага дагавора аб спыненні агню ў сакавіку 2020 года. Хуткае наступленне прывяло да захопу дзясяткаў вёсак сіламі апазіцыі. Ужо ў першыя дні наступлення баевікі захапілі 70 ваенных аб’ектаў у мухафазах Алепа і Ідліб, ваенную тэхніку, уключаючы танкі, БМП, САУ і РСЗА. Каля 10 000 мірных жыхароў беглі ў Ідліб.

## Ход падзей 
29 лістапада 2024 года сілы паўстанцаў падышлі да ўскраін горада. Было здзейснена два тэракты з выкарыстаннем аўтамабільных бомбаў. Днём паўстанцы ўвайшлі ў кварталы Хамданія і Новы Алепа. Да другой паловы дня 5 раёнаў былі пад кантролем сіл апазіцыі. З’явіліся паведамленні аб сутыкненнях у іншых частках горада, уключаючы цэнтр. Да паўночы было часткова захоплена яшчэ чатыры раёны, а таксама заяўлена аб захопе галоўнай плошчы.

Сірыйская арабская армія заявіла аб сутыкненнях з паўстанцамі ў сельскай мясцовасці Алепа і Ідліба, у выніку якіх былі знішчаныя беспілотнікі і цяжкае ўзбраенне. Урадавыя сілы пакляліся адбіць напад і абвінавацілі паўстанцаў у распаўсюдзе ілжывай інфармацыі аб сваім прасоўванні.

Мясцовыя жыхары пачалі пакідаць заходнія кварталы горада з-за перастрэлак. Урадавыя сірыйскія медыя паведамілі пра трапленне ракеты паўстанцаў у інтэрнат Універсітэта Халеба, у выніку загінулі 4 чалавекі, уключаючы 2 студэнтаў. Праўрадавыя войскі былі вымушаныя адступіць у бок Сафіры. Тым часам курдскае апалчэнне «Дэмакратычныя сілы Сірыі» захапіла Міжнародны аэрапорт Алепа і раён Шэйх-Наджар. Увечары 30 лістапада курдскія сілы адступілі з аэрапорта без бою.

У выніку ўдару меркавана расійскай авіяцыі 16 чалавек загінула і 20 чалавек атрымалі раненні. Да вечара 30 лістапада ўрадавыя сілы прызналі захоп баевікамі апазіцыі вялікіх тэрыторый і страты да дзясяткаў салдат.

2 снежня паўстанцы захапілі прамысловую зону Шэйх-Наджар у СДС і прасунуліся далей на поўдзень ад Алепа, захапіўшы Хансір у спробе адрэзаць асноўны маршрут забеспячэння абаронцаў горада.

## Гл. таксама 
* Бітва за Алепа (2012—2016)

## Крыніцы 
Катэгорыя:2024 год у Сірыі
Катэгорыя:Бітвы Ірана
Катэгорыя:Ваенная аперацыя Расіі ў Сірыі
Катэгорыя:Грамадзянская вайна ў Сірыі
Катэгорыя:Лістапад 2024 года
Катэгорыя:Снежань 2024 года
Катэгорыя:Старонкі з недагледжанымі перакладамі
Лінава 2

**Лі́нава 2** (, ) — былая вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіла ў склад Лінаўскага сельсавета.

Скасавана 21 мая 1984 года, злілася з вёскай Лінава 1.

## Крыніцы 
## Спасылкі
Самойлавічы

**Само́йлавічы** (, ) — былая вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіла ў склад Бярозаўскага сельсавета.

У 1940—1964 гадах цэнтр Самойлавіцкага сельсавета. Скасавана ў 1987 годзе, злілася з горадам Бяроза.

## Крыніцы 
## Спасылкі
Уладычыцы

**Улады́чыцы** (, ) — былая вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіла ў склад Лышчыцкага сельсавета.

Скасавана 20 чэрвеня 1988 года.

## Крыніцы 
## Спасылкі
Халакост у Кармянскім раёне

За час акупацыі практычна ўсе яўрэі Кармянскага раёна былі забітыя, а нешматлікія ацалелыя ў большасці ваявалі пасля ў партызанскіх атрадах.

Яўрэяў у раёне забівалі ў Карме, вёсках Косельскі Прудок, Кляпін, Баравая Буда і многіх іншых месцах.

Рэалізуючы нацысцкую праграму знішчэння яўрэяў, немцы стварылі на тэрыторыі раёна гета ў Карме. Тут са жніўня па 8 лістапада 1941 года былі забітыя не менш за 700 чалавек.

У Кармянскім раёне 2 чалавекі былі ўдастоены ганаровага звання «Праведнік народаў свету» ад ізраільскага мемарыяльнага інстытута «Яд ва-Шэм» «*у знак глыбокай удзячнасці за дапамогу, аказаную яўрэйскаму народу ў гады Другой сусветнай вайны*». Гэта Лялькоў Кандрат і яго дачка Сітнікава (Лялькова) Вольга, якія выратавалі Рысіну (Кільчэўскую) Дзіну і яе дзяцей у вёсцы Задуб’е.

Помнік забітым яўрэям раёна ўсталяваны ў Карме на месцы расстрэлу. У 2017 годзе ў пасёлку быў усталяваны яшчэ адзін помнік забітым прадстаўнікам народа.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 

Кармянскі раён
Катэгорыя:Гісторыя Кармянскага раёна
Катэгорыя:Старонкі з недагледжанымі перакладамі
Савін Вугал

**Са́він Ву́гал** (, ) — былая вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіла ў склад Перасадскага сельсавета.

Скасавана 17 чэрвеня 1983 года.

## Крыніцы 
## Спасылкі
Аўраам Бер Доб Лебенсон

**Аўраам Бер Доб Лебенсон**, таксама сустракаецца варыянт **Лебензон** (каля 1794 — 1878) — яўрэйскі паэт і тлумачальнік Бібліі.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Катлоўцы, сучасны Астравецкі раён.

У дзяцінстве пазбавіўся маці, а таму жыў у свайго дзеда, Ёны Даманскага, які даў унуку традыцыйнае выхаванне. У 1800 г. скончыў курс у яўрэйскім вучылішчы ў Міхалішках, але працягваў вывучаць кабалістыку і філасофію рэлігій. Працягнуў адукацыю ў Віленскіх яўрэйскіх вучылішчах і ўжо да ў 11 гадоў праславіўся ў Вільні выбітным талмудыстам. Акрамя чыста яўрэйскіх прадметаў навучання, якія хлопчык засвоіў у дасканаласці, Лебенсон шляхам самаадукацыі вывучаў еўрапейскія мовы і гісторыю, геаграфію, матэматыку і славесныя навукі. Некаторы час захапляўся Кабалой і містыкай. Паводле звычаяў таго часу яго жанілі на 13-м годзе жыцця. Пасля Лебенсон пераехаў у Міхалішкі, дзе жылі яго цесць і цёшча.

У 1808 годзе ён атрымаў месца яўрэйскага духоўнага суддзі ў Ашмянах і пачаў вучыць яўрэйскіх дзяцей. Неўзабаве ён павінен быў пакінуць Ашмяны, бо выклікаў недавер мясцовых яўрэяў пашырэннем школьнага курсу, і распачаў выданне Бібліі з Мендэльсонаўскім нямецкім перакладам і ўласнымі каментарамі. У 1848 года Лебенсон быў прызначаны старшым настаўнікам яўрэйскай і халдэйскай моў пры былым Віленскім рабінскім вучылішчы і заставаўся на гэтай пасадзе да 1864 года, калі канчаткова пакінуў школу і прысвяціў сябе выключна навуцы і літаратурнай працы.

## Творчасць 
Лебенсон пісаў вершы на старажытнаяўрэйскай мове.

Першы зборнік яго вершаў з’явіўся ў 1842 годзе. У ім пераважаў лірычны элемент, крытыка сучаснага яму яўрэйства і імкненне да дыдактызму. Вершы, напісаныя на свяшчэннай для свайго народа мове, выклікалі абурэнне многіх рабінаў. У многіх гарадах кніга гэтая была адданая «херэму» (анафеме) і ўрачыста спалена. У 1856 годзе ў Вільні выйшла другое выданне вершаў Лебенсона, у 1858 годзе — трэцяе. У тым жа годзе публікуецца «Новае тлумачэнне да некаторых кніг Бібліі», у 1867 — алегарычная драма «Праўда і Вера». Паралельна пісаў артыкулы ў яўрэйскіх газетах. 

Экзэгетычныя працы Лебензона садзейнічалі распаўсюджванню сярод яўрэяў здаровага разумення біблейскага тэксту, яго паэтычнай сілы і прыгажосцяў старажытнаяўрэйскай мовы; яго вершы пасля атрымалі агульнае прызнанне. Яны ажывілі ў асяроддзі прадстаўнікоў народа паміраючую старажытнаяўрэйскую мову. 

## Узнагорды 
* Дыяментавы пярсцёнак — за малітву з нагоды каранавання імператара Аляксандра II.
* Сярэбраны медаль на Станіслаўскай стужцы (1861).

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Лебенсон, Авраам Доб Бер // Еврейская энциклопедия Брокгауза и Ефрона. — Т. 10: Ладенбург — Миддот, стлб. 51—53.
* Лебенсон, Авраам Доб Бер // Русский биографический словарь А. А. Половцова. — Т. 10 (1914): Лабзина — Ляшенко, с. 115—116.

Катэгорыя:Паэты на іўрыцеКатэгорыя:Паэты паводле алфавіта
Выступовіцкая ступень

**Выступовіцкая ступень** — тэктанічная структура ў паўднёвай прыбартавой частцы Прыпяцкага прагіну. Атрымала назву ад в. Выступовічы ў Жытомірскай вобласці Украіны, распасціраецца ў Лельчыцкім і Ельскім раёнах Гомельскай вобласці Беларусі.

Выдзяляецца па паверхні фундамента, падсалявых і міжсалявых адкладах. На поўначы па Выступовіцкім субрэгіянальным разломе мяжуе з Ельскім грабенам, на поўдні па Паўднёва-Прыпяцкім краявым разломе — з Украінскім шчытом. Распасціранне шыротнае, даўжыня каля 120 км.

Будова ступені складаная і недастаткова вывучана геафізічнымі метадамі і свідраваннем. Сучасныя сумарныя вертыкальныя амплітуды зрушання паверхні крышталічнага фундамента па Паўднёва-Прыпяцкім разломе складаюць 3000-5000 м. Платформавы чахол складзены з сярэдне- і верхнедэвонскіх, каменнавугальных і меза-кайназойскіх утварэнняў. У межах ступені адбываецца замяшчэнне верхнесаляносных адкладаў тэрыгеннымі. Выступовіцкая світа трыясавай сістэмы складзена ружавата-чырвонымі розназярністымі пескавікамі, з уключэннем жвіру і галькі оўруцкіх кварцытаў, з праслоямі глін і кангламератаў.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Геалогія Ельскага раёна
Катэгорыя:Геалогія Лельчыцкага раёна
Катэгорыя:Прыпяцкі прагін
Катэгорыя:Тэктоніка Украіны
Тарма Пелтакоскі

**Тарма Пелтакоскі** (; нар. , Васа) — фінскі  і .

З 14-гадовага ўзросту вучыўся дырыжыраванню ў , з 2018 года працягваў адукацыю ў Акадэміі імя Сібеліуса, дзе сярод яго настаўнікаў былі ,  і . Адначасова Пелтакоскі вучыўся ў класе фартэпіяна ў Анці Хоці, выступаў як саліст і ўдзельнічаў у конкурсах, стаўшы, у прыватнасці, пераможцам конкурсу піяністаў імя Лееві Мадэтоі.

Ужо ў 19-гадовым узросце Пелтакоскі выступаў як дырыжор не толькі з рознымі фінскімі калектывамі, але і на міжнароднай сцэне — у прыватнасці, з  (з выкананнем  Сібеліуса разам з 15-гадовай салісткай Жаннай Рафаэлай Маркес), , , .

Міжнародны прарыў у кар’еры маладога дырыжора адбыўся вясной 2022 года і пачаўся з выступу з , пасля якога калектыў абвясціў Пелтакоскі першым у 42-гадовай гісторыі аркестра галоўным запрошаным дырыжорам. Таксама ў красавіку 2022 года  абвясціў, што Пелтакоскі заменіць на двух майскіх канцэртах Валерыя Гергіева, які патрапіў пад  ў сувязі з узброеным уварваннем Расіі ва Украіну. З верасня 2022 года Пелтакоскі ўзначаліў , з якім ён упершыню выступіў у студзені.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка на сайце агенцтва Dorn Music

Катэгорыя:Акадэмічныя музыканты Фінляндыі
Паўлаўка (Старадарожскі раён)

**Па́ўлаўка** (, ) — былая вёска ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіла ў склад Дражнаўскага сельсавета.

Скасавана 11 чэрвеня 1984 года.

## Крыніцы 
## Спасылкі
Жыліна (значэнні)

**Жыліна** — тапонім і прозвішча.

## Тапонім 
* Жыліна — горад у Славакіі.
* Жыліна — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі.

## Прозвішча 
* Таццяна Васілеўна Жыліна (1911—1974) — калгасніца, Герой Сацыялістычнай Працы.

## Гл. таксама 
* Жылін
620-ы партызанскі атрад імя В. І. Чапаева

**620-ы партызанскі атрад імя В. І. Чапаева** — савецкае партызанскае падраздзяленне, якое дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Клічаўскага, Кіраўскага, Бярэзінскага, Быхаўскага, Клецкага раёнаў.

## Камандаванне 
### Камандзіры 
* В. М. Сырцоў (загінуў);
* М. С. Міхалап (загінуў);
* А. А. Хачатран.

### Камісары 
* М. І. Александровіч;
* М. Ф. Мірановіч (выконваў абавязкі);
* Г. А. Храмовіч;
* П. А. Рыняк;
* А. А. Хачатран;
* М. Г. Буракоўскі.

### Начальнікі штаба 
* Ф. С. Тарасевіч;
* І. П. Міхалап;
* Ф. К. Сцерлаў.

## Гісторыя 
Атрад быў створаны ў снежні 1941 года. Партызаны разам з іншымі клічаўскімі атрадамі ў сакавіку — красавіку 1942 года ачысцілі тэрыторыю раёна ад нямецкіх гарнізонаў, вызвалілі і ўтрымлівалі Клічаў. 24 снежня 1942 года з 115-ым атрадам разбілі гарнізон, які ахоўваў чыгуначны мост праз Друць. У маі 1943 года партызаны правялі 10 сустрэчных баёў з карнікамі. Разграмілі каля 20 гарнізонаў і ўчасткаў, у тым ліку ў рабочым пасёлку Градзянка Асіповіцкага, Кабылянка, Дзяржынск Клічаўскага раёнаў, падарвалі 1,2 тысячы рэек, 47 мастоў. У лістападзе 1943 — студзені 1944 года зрабілі рэйд з Клічаўскага ў Клецкі раён. 4 ліпеня 1944 года атрад (287 партызан) злучыўся з Чырвонай Арміяй.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Савецкія партызанскія злучэнні, брыгады і атрады на акупіраванай тэрыторыі Беларусі (1941—1944)
Катэгорыя:З’явіліся ў 1941 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1944 годзе
Кальман Галіцкі

**Кальман**, **Коломан** (каля 1208 – каля 1241) – прынц Венгрыі, сын Андраша II Арпада, князь Галіцкі, герцаг Славонскі і Харвацкі, кароль белых русінаў.

## Біяграфія 
У 1211 годзе Андраш II у саюзе з Лешкам Белым і валынскімі князямі пасадзіў на галіцкае княжэнне Даніла Рамановіча. Але пасля адыходу венграў галіцкія баяры выгналі Рамановічаў. Тады Андраш II у саюзе з Лешкам захапіў Галіч у 1214 годзе і пасадзіў там свайго сына Кальмана. Андраш II звярнуўся да папы Інакенція III з просьбай каранаваць Кальмана галіцкай каронай і ўмацаваць яго статус уніяй галіцкай праваслаўнай царквы з каталіцкай, што і было зроблена ў 1215 годзе.

Мсціслаў Уладзіміравіч пачаў пагражаць княжэнню Кальмана ў 1215 годзе. Пасля крыжовага паходу ў Палестыну ў 1219 годзе, Мсціслаў заключыў саюз з Данілам Рамановічам і заняў Галіч. Вясной 1221 года ён ізноў уварваўся ў Галіцыю і разбіў венграў. Кальман скінуты з пасад, але Андраш II заключыў мір з Мсціславам, і Коламан стаў герцагам Харвацкім і Славонскім.

## Зноскі 
Катэгорыя:Арпады
Катэгорыя:Кіраўнікі Харватыі
Сезон 2006/2007 РДВАР-РЦАР

У сезоне 2006/2007 баскетбольны клуб РДВАР-РЦАР з Мінска прымаў удзел:
* Чэмпіянат Беларусі 2006/2007 (Першая ліга, **6 месца**).

Каманда з’яўлялася базавай да юнацкай зборнай Беларусі (U-16) і была сфарміравана з выхаванцаў РДВАР 1991—1992 гадоў нараджэння.

## Склад каманды 
*  Віктар Аўсепян
*  Сяргей Ганчаронак
*  Аляксандр Грумянцаў
*  Максім Дабравольскі
*  Валянцін Ігнатчык
*  Віталь Казлоўскі
*  Дзяніс Карнілаў
*  Аляксей Качан
*  Яўген Краўчанка
*  Уладзімір Крысевіч
*  Яраслаў Курапаў
*  Віталь Лютыч
*  Аляксандр Мацвееў
*  Андрэй Навойчык
*  Мікалай Салаўёў
*  Глеб Фарыма
*  Мікалай Фяцісаў
*  Андрэй Цывінскі
*  Віталь Яцук

## Трэнеры каманды 
*  Валерый Ваўлеў (галоўны трэнер)
*  Сяргей Шайкоўскі

## Спасылкі 
* Как в белорусской глубинке умудряются растить баскетболисток мирового класса?
* Belarusian Men National Team U16/17 2007

## Гл. таксама 
* Сезон 2003/2004 РВАР
* Сезон 2007/2008 РДВАР

2006/2007
РДВАР-РЦАР
Катэгорыя:2006 год у Мінску
Катэгорыя:2007 год у Мінску
Cladonia pocillum

**Cladonia pocillum** — від лішайнікаў сямейства . Сустракаецца толькі ў месцах з вапнавым пяском. Гэты від часта расце каля . Характэрнымі для гэтага віду з’яўляюцца плоска ляжачыя, зрослыя прыземныя лускавінкі, лускавінкі ў форме сподачкаў з карой на ўнутраным баку чашачкі і адсутнасць сарэдыяў.

## Апісанне 
### Знешнія прыкметы 
Прадстаўнікі віду з’яўляюцца вельмі зменлівымі лішайнікамі, якія афарбаваныя ад шэра-зялёнага да шэра-карычневага колеру і звычайна ўтвараюць даволі шырокія чашападобныя структуры на кароткім сцябле. Падэцыі (чашачкі) звычайна шэрыя, але на сонечных месцах могуць быць і карычняватымі. Сцябло да 0,5-1,5 см у вышыню і паступова ператвараецца ў чашачку ад 3 да 6 мм у шырыню. Абадок чашачкі пакрыты дробнымі цёмна-карычневымі пікнідамі.

Існуюць таксама базальныя, шчыльныя, невялікія лістападобныя структуры, якія звычайна злёгку закручаныя і таксама шэра-зялёнага колеру. Гэтае лісце размешчана знутры і звонку і мае дыяметр ад 2 да 5 мм даўжынёй і ад 1 да 3 мм у шырыню. Утварэнне апатэцый сустракаецца адносна рэдка. Звычайна гэта карычняватыя сцяблінкі, якія маюць дыяметр ад 0,5 да 5 мм.

Характэрнымі для віду з’яўляюцца плоскія, зрослыя прыземныя лускі.

### Мікраскапічныя асаблівасці 
Адна сумка змяшчае восем бясколерных аднаклетачных спор памерам 9-15 × 3,5-4 мкм.

## Распаўсюджанне 
Сустракаецца на ўсіх кантынентах свету, уключаючы Антарктыду, Арктыку і многія астравы. Найбольш шматлікі ў раёнах з халодным і ўмераным кліматам.

## Ахова 
Від знаходзіцца ў чырвоным спісе Нідэрландаў са статусам «уразлівы».

## Крыніцы 
Катэгорыя:Кладонія
Халакост у Хойніцкім раёне

За час акупацыі практычна ўсе яўрэі Хойніцкага раёна былі забітыя, а нешматлікія ацалелыя ў большасці ваявалі пасля ў партызанскіх атрадах.

Яўрэяў у раёне забівалі ў Хойніках, вёсках Аравічы, Глінішча, Бабчын.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Хойніцкі раён
Катэгорыя:Гісторыя Хойніцкага раёна
Друскенікі (значэнні)

Назву **Друскенікі** маюць:

* Друскенікі — горад у Літве
* Друскенікі — вёска ў Гродзенскай вобласці Беларусі
* Друскенікі — вёска ў Віленскім павеце Літвы
Цёплы вецер (карная аперацыя)

**Аперацыя «Цёплы вецер»** () — кодавая назва карнай антыпартызанскай аперацыі германскіх акупацыйных войскаў і калабарацыянісцкіх падраздзяленняў супраць савецкіх партызан і мясцовага насельніцтва ў Лунінецкім і Ганцавіцкім раёнах Пінскай вобласці; Ляхавіцкім і Клецкім раёнах Баранавіцкай вобласці 2—23 сакавіка 1943 года.

Праводзілася баявымі групамі Бінца (23‑ы, 57‑ы, 271‑ы паліцэйскія батальёны, батальён т. зв. 1‑га Рускага нацыянальнага палка СС пад камандаваннем У. У. Гіль-Радзівонава і батальён СС О. Дырлевангера), Грыпа (2‑і паліцэйскі полк), Нікеля (13‑ы паліцэйскі полк) над аб’яднаным камандаваннем обергрупенфюрара СС Э. фон дэм Бах-Зялеўскага і брыгадэфюрара СС К. фон Готберга. Паводле расійскіх навукоўцаў, у канцы лютага 1943 года спецыяльны батальён «Дырлевангер» быў перадыслакраваны ў раён Лагойска, а 1 сакавіка быў выведзены са складу баявой групы Бінца. Таксама, паводле навукоўцаў, у аперацыі не мог удзельнічаць 1-ы Рускі нацыянальны полк СС Гіль-Радзівонава, бо 1-ы Рускі нацыянальны атрад СС «Дружына 1» пасля карнай аперацыі «Люты», быў перакінуты ў пачатку сакавіка 1943 года ў вёску Лужкі акруговага камісарыята «Глыбокае». Сюды ж прыбыла з Люблінскай акругі «Дружына 2» Блажэвіча, атрад дыверсантаў з разведвальнай школы ў Волау, а таксама Асаблівы рускі батальён СС з Брэслаў. На аснове названых падраздзяленняў быў створаны 1-ы Рускі нацыянальны полк СС.

Знішчыць партызанскія фарміраванні, якія вырваліся з блакады ў час карнай аперацыі «Русалка», не ўдалося, аднак яны загубілі больш за 540 чалавек, 1 226 чалавек схапілі для вывазу на катаржныя работы ў Германію. Карнікі разрабавалі і спалілі дзясяткі вёсак, у т. л. Флярова (23 чалавекі) Лунінецкага pаёна, Залужжа (60 чалавек), Рагачы (15 чалавек), Свяціца (106 чалавек) Ляхавіцкага pаёна, Лактышы (12 чалавек) Ганцавіцкага pаёна і іншыя, забралі ў насельніцтва 2 890 галоў жывёлы, у т. л. 282 кані, 122 павозкі, больш за 7 т ільновалакна, 5 т ільнасемя, 563 т збожжа. Акупантам удалося на кароткі час аднавіць адносна бесперапынны рух на ўчастках чыгункі Лунінец — Баранавічы, Пінск — Мікашэвічы.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Карныя аперацыі нямецкага войска
Баркава

**Баркава** () — населены пункт у Маданскім краі Латвіі. Адміністрацыйны цэнтр Баркаўскай воласці. Знаходзіцца на рэгіянальнай аўтадарозе P84 (Мадана — Варакляны). За 30 км ад горада Мадана. За 1 км на паўднёвы захад знаходзіцца верхавое балота Ліелсалас, за 9 км на ўсход — возера Лубанс.
## Насельніцтва 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Латвіі
Ліелсалас

**Ліе́лсалас** () — балота і ахоўная прыродная тэрыторыя ва ўсходняй частцы Латвіі. Размешчана на Ерсікскай раўніне Усходне-Латвійскай нізіны, на тэрыторыі Баркаўскай воласці Маданскага краю, за кіламетр на паўднёвы захад ад валаснога цэнтра — вёскі Баркава. Уяўляе сабой верхавое балота з уключэннямі пераходнага тыпу ў заходняй частцы. Плошча — 178 гектараў (2009).
Катэгорыя:Балоты Латвіі
Міхалевічы

**Міхале́вічы** () — былая вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці, на рацэ Шаць. Уваходзіла ў склад Шацкага сельсавета.

## Гісторыя 
Вёска Міхалевічы вядома прынамсі з сярэдзіны XVIII стагоддзя, калі яна належала да дамена Шацк, уласнасць Антонія Аскеркі, старасты мазырскага. Уваходзіла ў склад Менскага павета Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага.

У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай 1793 года тэрыторыя апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Ігуменскім павеце Мінскай губерні. У 1816 годзе ўласнасць Аскеркаў, 21 дым, у складзе маёнтка Шацк. Пасля 1861 года ў Шацкай воласці Ігуменскага павета. У 1866 годзе быў 21 двор.

З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў пад акупацыяй Польшчы (Мінская акруга ГУУЗ).

З 31 ліпеня 1920 года ў Беларускай ССР.

У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года пад акупацыяй Германіі.

24 лістапада 1966 года далучана да вёскі Шацк, цяпер вуліца Міхалевічы ў Шацку.

## Насельніцтва 
* 1908 год — 59 двароў, 405 жыхароў
* 1917 год — 78 двароў, 423 жыхары, усе беларусы

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
*
Бэбрэнэ

**Бэбрэнэ** () — населены пункт у Аўгшдаўгаўскім краі Латвіі. Адміністрацыйны цэнтр Бябрэнскай воласці. Знаходзіцца каля рэгіянальнай аўтадарогі Ілукстэ — Бэбрэнэ — Біржы. За 42 км ад Даўгаўпілса.

## Насельніцтва 
## Інфраструктура 
Валасная адміністрацыя, агульнаадукацыйная і прафесійная школа, дзіцячы сад, дом культуры, бібліятэка, паштовае аддзяленне, фельчарскі пункт і каталіцкая царква.
## Крыніцы 
Катэгорыя:Населеныя пункты Латвіі