open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Інфармацыйнае агенцтва

**Інфармацыйнае агенцтва** — спецыялізаванае інфармацыйнае прадпрыемства (арганізацыя, служба, цэнтр), якое абслугоўвае СМІ. Яго асноўная функцыя — забяспечваць аператыўнай палітычнай, эканамічнай, сацыяльнай, культурнай інфармацыяй рэдакцыі газет, часопісаў, тэлебачання, радыёвяшчання, а таксама іншыя ўстановы, арганізацыі, прыватных асоб, якія з’яўляюцца падпісантамі на яго прадукцыю. Функцыянаванне агенцтва арыентавана на збор навін.

## Апісанне 
Інфармацыйныя агенцтвы могуць ахопліваць вельмі шырокі спектр паслуг па зборы, стварэнні, прадстаўленні і апрацоўцы інфармацыі. Віды і сфера паслуг часцяком вызначаюцца памерамі агенцтва (колькасць карэспандэнтаў, рэдакцый, прадстаўніцтваў) і палітыкай кіраўніцтва. Часцей за ўсё агенцтва складаецца з сеткі рэдакцый і карэспандэнтаў па краіне і за мяжой.

Рэдакцыі могуць працаваць як незалежна, прадаючы свае паслугі на месцах, так і пад кіраўніцтвам галоўнай рэдакцыі, дзе збіраецца інфармацыя для больш шырокага кола спажыўцоў. Інфармацыя распаўсюджваецца як з дапамогай уласных структур (сайт, перыядычныя выданні, тэлевізійны канал і г.д.), так і пры дапамозе партнёраў.

У структуру агенцтва могуць уваходзіць фотастудыі, архівы, аддзелы па стварэнні вэб- і аўдыёвізуальнай прадукцыі, аналітычныя аддзелы, PR-аддзелы і г. д., паслугамі якіх таксама могуць карыстацца кліенты інфармацыйнага агенцтва.

## Беларусь 
Станам на 1 лютага 2025 года ў Беларусі зарэгістравана 7 інфармацыйных агенцтваў (2 дзяржаўныя і 5 недзяржаўных). Найбуйнейшае дзяржаўнае інфармацыйнае агенцтва — Беларускае тэлеграфнае агенцтва (БЕЛТА).

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 
* Інфармацыйныя агенцтвы ў каталогу Яндэкс
* News agency — Encyclopædia Britannica

*
Катэгорыя:Сродкі масавай інфармацыі
Катэгорыя:Журналістыка
Інжынерная вуліца (Санкт-Пецярбург)

**Інжынерная вуліца** — вуліца ў цэнтры Санкт-Пецярбурга. Праходзіць ад набярэжнай канала Грыбаедава да плошчы Бялінскага. Назва з 1823 года ад Інжынернага замка. Пракладзена ў пачатку XIX стагоддзя. Частка Інжынернай вуліцы ўваходзіць у архітэктурны ансамбль Плошчы Мастацтваў. Тут знаходзіцца Музей этнаграфіі, Міхайлаўскі манеж і стайні. Перспектыву вуліцы замыкае цырк Чынізелі.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Вуліцы Санкт-Пецярбурга
Лу Монг Лан

**Лу Монг Лан** (;  — ) — генерал-лейтэнант Узброеных Сіл Рэспублікі В’етнам.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Куангчы ў 1927 годзе.

У 1944 годзе скончыў ліцэй Кхай Дзінь у Хюэ, а ў 1957 годзе — камандна-штабную школу ў Форт-Лівенворце.

У 1951 годзе стаў камандзірам роты, у 1952 годзе — намеснікам камандзіра батальёна, у 1954 годзе — начальнікам штаба палка, у 1955 годзе — начальнікам штаба аддзела, у 1958 годзе — намеснікам начальніка штаба Галоўнага ўпраўлення ваеннай падрыхтоўкі, у 1962 годзе — камандзірам 25-й стралковай дывізіі, у 1964 годзе — 23-й пяхотнай дывізіі, у 1965 годзе — 10-й пяхотнай дывізіі, у 1966 годзе — начальнікам Галоўнага ўпраўлення ваеннай падрыхтоўкі, у 1967 годзе — кіраўніком ваеннага каледжа абароны, у 1970 годзе — камандзірам II корпуса ў Камбаджыйскай кампаніі.

1 сакавіка 1968 года прызначаны камандзірам 2-га корпуса і 2-й тактычнай зоны.

Пасля падзення паўднёвав’етнамскага рэжыму ў 1975 годзе збег у ЗША. Разам з сям’ёй пасяліўся ў штаце Вірджынія, дзе і памёр 28 мая 2021 года ва ўзросце 95 гадоў.

## Сям’я 
* Бацька: Лу Монг Ліен;
* Маці: Ле Тхі Мін Нгует;
* Жонка: г-жа Тон Ну Мінь Дык (1933—2017);
* Дзеці (3 хлопчыкі, 3 дзяўчынкі): Лу Ань Туан, Лу Ань Тую, Лу Ань К’ет, Лу Ань Дай, Лу Ань Чыет і Лу Ань Ту.

## Літаратура 
* 
* Trần Ngọc Thống, Hồ Đắc Huân, Lê Đình Thụy (2011). Lược sử Quân lực Việt Nam Cộng hòa.

Катэгорыя:Удзельнікі вайны ў В’етнаме
Катэгорыя:Генералы Узброеных сіл Рэспублікі В’етнам
Катэгорыя:Генерал-лейтэнанты
Іаанаўскі мост

**Іаанаўскі мост** — аўтадарожны бэлечны мост цераз Кронверкскі праліў у Петраградскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Заечы і Петраградскі астравы. Пабудаваны на месцы першага моста ў Санкт-Пецярбургу. З’яўляецца помнікам архітэктуры федэральнага значэння і знаходзіцца пад аховай дзяржавы.

Злучае Іаанаўскія вароты Петрапаўлаўскай крэпасці і Кронверкскую набярэжную побач з Каменнаастроўскім праспектам. Ніжэй па цячэнні знаходзіцца Кронверкскі мост. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Горкаўская».

Мост насіў найменне Пятроўскага з моманту пабудовы, а з 1849 (1887) года пачаў называцца Іаанаўскім, ад размешчанага паблізу Іаанаўскага равеліна. На плане 1875 года Іаанаўскі мост пазначаны як 1-ы крапасны.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Стальныя масты
Катэгорыя:Масты Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Аб’екты культурнай спадчыны Расіі
Юрый Аляксеевіч Інгэ

**Юрый Аляксеевіч Інгэ** (; , Стрэльна, Расійская імперыя — ) — савецкі паэт, празаік, марак, журналіст, гісторык. Супрацоўнік газеты «Чырвоны Балтыйскі флот» ў Таліне. Бацька генетыка і акадэміка Сяргея Інгэ-Вечтомава.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1
Па той бок надзеі

«**Пра цела і душу**» () — мастацкі фільм 2017 года рэжысёра Акі Каўрысмякі. Галоўныя ролі выканалі  і .

## Сюжэт 
Дзесьці на ўскрайку «*асфальтавых джунгляў*» Хельсінкі лёс зводзіць сумленнага хлопца Каледа, які страціў радзіму і блізкіх, і былога каміваяжора Вiкстрома, які на ўсе свае грошы купiў стратную сталоўку. Меланхалічны Вiкстром і каманда яго эксцэнтрычных работнiкаў бяруць пад апеку новага знаёмага. Пакуль Калед заняты пошукамі зніклай сястры, яго новыя сябры шукаюць магчымасцi аздобiць свой рэстаранчык i зрабiць яго папулярным месцам.

## Акцёрскі склад 
*  — *Калед Алі*
*  — *Вальдэмар Вiкстром*

## Узнагароды 
Паводле інфармацыі сайта «*Internet Movie Database*» фільм быў адзначаны 8 кінаўзнагародамі і яшчэ 22 намінацыямі.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Фільмы Фінляндыі 2017 года
Катэгорыя:Фільмы Германіі 2017 года
Катэгорыя:Кінакамедыі 2017 года
Катэгорыя:Фільмы-драмы 2017 года
Катэгорыя:Камедыйна-драматычныя фільмы
Катэгорыя:Кінакамедыі Фінляндыі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Фінляндыі
Катэгорыя:Кінакамедыі Германіі
Катэгорыя:Фільмы-драмы Германіі
Катэгорыя:Фільмы на фінскай мове
Катэгорыя:Фільмы Акі Каўрысмякі
Мост (партыя)

**Мост** (**Most — Híd**; , ; абодва слова абазначаюць «мост») — палітычная партыя Славакіі, якая прадстаўляе пераважна інтарэсы венгерскай нацыянальнай меншасці. У адрозненне ад іншай венгерскай партыі Славакіі — Партыі венгерскай кааліцыі — партыя Мост ставіць сваёй мэтай наладжванне дыялогу паміж венграмі і славакамі.

## Гісторыя 
Партыя была створана 30 чэрвеня 2009 года Белай Бугарам, якія быў адным з заснавальнікаў Партыі венгерскай кааліцыі і яе лідарам у 1998—2007 гады. У новую партыю таксама ўвайшлі іншыя вядомыя дзеячы ПВК — Габар Галь, Ласла Надзь, Жолт Надзь і іншыя. У выніку расколу абедзве венгерскія партыі апынуліся сам-на-сам перад магчымасцю быць непрадстаўленымі ў парламенце новага склікання — колькасць венграў у Славакіі складае прыкладна 10% насельніцтва пры пяціадсоткавым бар’еры на праходжанне ў парламент. Аднак ідэалогія партыі заснавана на ідэі супрацоўніцтва славакаў і венграў, і ў адпаведнасці з гэтым віцэ-старшынёй партыі з’яўляецца славак Рудальф Хмель. Паводле апошніх апытанняў, перад парламенцкімі выбарамі 12 чэрвеня 2010 года партыя была здольная разлічваць на 6,5% галасоў — на 1,3% менш за Партыю венгерскай кааліцыі, якая знаходзілася на грані праходжання ў парламент. На выбарах партыя атрымала 205 538 (8,12%) галасоў і 14 дэпутацкіх мандатаў, а Партыя венгерскай кааліцыі не здолела пераадолець пяціадсоткавы бар’ер. Такім чынам, «Мост» стаў адзіным прадстаўніком венгерскай супольнасці ў парламенце.

Катэгорыя:Палітычныя партыі Славакіі
Катэгорыя:Партыі венгерскіх меншасцей
Вялікі Казацкі завулак

**Вялікі Казацкі завулак** — завулак у Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга. Праходзіць ад Гарохавай вуліцы да Загараднага праспекта. Назва *Казацкі завулак* вядомая з 1795 года, яна была дадзена ад змешчанага тут Данскога казацкага падворка.

У 1821—1846 гады існавала найменне Крывы завулак (звязана з канфігурацыяй праезду). Адначасова выкарыстоўваліся назвы Казацкі Крывы завулак, 1-ы Казацкі завулак.

Сучасная назва Вялікі Казацкі завулак дадзена 7 сакавіка 1880 года.

З 3 студзеня 1925 года па 7 ліпеня 1993 года завулак сумесна з Малым Казацкім завулкам называўся *завулак Ільіча* ў гонар У. І. Леніна.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Завулкі Санкт-Пецярбурга
Леў Аляксандравіч Ільін

**Леў Аляксандравіч Ільін** (; 13 (25) чэрвеня 1879, Тамбоўская губерня — , ) — расійскі і савецкі архітэктар, горадабудаўнік.

## Біяграфія 
У 1897—1902 гадах вучыўся ў Інстытуце грамадзянскіх інжынераў.

У 1903 годзе для працягу навучання паступіў у Вышэйшае мастацкае вучылішча Імператарскай Акадэміі мастацтваў (майстэрня Л. Бенуа). Пачаў працу ў архітэктурным атэлье В. А. Касякова, затым працаваў самастойна.

З 1902—1903 гадоў вёў актыўную грамадскую дзейнасць, далучыўся да працы Таварыства грамадзянскіх інжынераў і Пецярбургскага Таварыства архітэктараў-мастакоў, з 1903 года пачаў публікавацца ў спецыялізаваных часопісах па архітэктуры. У 1907 годзе стаў членам Камісіі па вывучэнні і апісанні Старога Пецярбурга пры Таварыстве архітэктараў-мастакоў (з 1909 года — Музея Старога Пецярбурга). У 1904—1917 гадах быў архітэктарам Ксенінскага жаночага інстытута, выкладаў у 1905—1908 гадах на Жаночых архітэктурных курсах В. Ф. Раманавай, затым з 1913 па 1919 г. — на Вышэйшых жаночых курсах архітэктурных ведаў Багаевай.

У сакавіку 1908 года стварыў праект перабудовы Панцеляймонаўскага моста цераз р. Фантанку. З гэтага часу праца Л. А. Ільіна будуецца па прынцыпе ансамблевага падыходу да будаўніцтва ў цэнтры горада.

У 1930—1936 гг. Л. А. Ільін працаваў над праектам планіроўкі Баку, а таксама Петразаводска, Іванава, Яраслаўля і інш. гарадоў. У 1938 годзе Л. А. Ільін быў адхілены ад працы, зацкаваны ў друку і на партыйных сходах.

Член-карэспандэнт Акадэміі архітэктуры СССР (1941). Прафесар (1941). 11 снежня 1942 года загінуў на вуліцы падчас бамбардзіроўкі Ленінграда нямецкай авіяцыяй. Пахаваны на Літаратарскіх мастках Волкаўскіх могілак у Ленінградзе.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Тамбоўскай вобласці
Катэгорыя:Ахвяры блакады Ленінграда
Аляксей Аляксеевіч Ільін

**Аляксей Аляксеевіч Ільін** (; 7 (19) жніўня 1857 — ) — рускі дзяржаўны дзеяч, сапраўдны стацкі саветнік, гісторык, нумізмат, картограф, член-карэспандэнт Акадэміі навук СССР (1928).

## Біяграфія 
З адзнакай скончыў Аляксандраўскі ліцэй, уваходзіў у Камітэт Пушкінскага ліцэйскага таварыства і быў апекуном ліцэя. Затым служыў у лейб-гвардыі Сямёнаўскае палка і Міністэрстве дзяржаўных маёмасцяў.

Разам з братам Афінагенам (капітанам 2-га рангу, правадыром дваранства Шлісельбургскай павета), валодаў картаграфічнай вытворчасцю «Картаграфічная ўстанова А. Ільіна», маёнткам Сары, шэрагам вёсак у Шумскай воласці Наваладажскага павета, а таксама мызай Колтушы і шэрагам вёсак Колтушскай воласці Шлісельбургскай павета Санкт-Пецярбургскай губерні.

Член Дзяржаўнага савета па выбарах ад дваранства Санкт-Пецярбургскай губерні. Член Савета Дзяржаўнага банка. Кіраўнік Расійскага таварыства Чырвонага Крыжа. У розны час быў членам Таварыства Кітайска-Усходняй чыгункі, Рускага геаграфічнага таварыства, старшынёй Рускага таварыства кнігапрадаўцоў і выдаўцоў. За паспяховую дзейнасць свайго картаграфічнага прадпрыемства быў адзначаны залатым медалём Акадэміі навук. Вядомы нумізмат.

Разам з братам Афінагенам заснаваў дачны пасёлак Ільінскі (цяпер на тэрыторыі горада Усевалажск).

Пасля Кастрычніцкага перавароту кіраўнік секцыі нумізматыкі Акадэміі гісторыі матэрыяльнай культуры (з 1918), затым супрацоўнік аддзела нумізматыкі Дзяржаўнага Эрмітажа (1920-1940-я гг., да 1930 загадчык), куды перадаў сваю калекцыю рускіх манет. Член-карэспандэнт АН СССР (1928).

Прыцягваўся па «залатой справе» ў 1932—1933 гадах. («Залатыя справы» арганізоўваліся чэкістамі з мэтай вымагальніцтва ў арыштаваных валюты і каштоўнасцяў).

Памёр ад тыфу падчас блакады Ленінграда.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Члены Дзяржаўнага савета Расійскай імперыі
Катэгорыя:Калекцыянеры Расійскай імперыі

Катэгорыя:Гісторыкі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Гісторыкі СССР
Катэгорыя:Эрмітаж
Катэгорыя:Памерлі ад тыфу
Катэгорыя:Члены-карэспандэнты АН СССР
Міхайлаўскі замак

**Міхайлаўскі**, або **Інжынерны замак** — былы імператарскі палац у цэнтры Санкт-Пецярбурга па адрасе Садовая вул., № 2, на мяжы XVIII—XIX стагоддзяў пабудаваны як замак на вадзе па замове імператара Паўла I і які стаў месцам яго смерці. Гэты будынак — найбуйнейшы архітэктурны помнік, які завяршае сабою гісторыю пецярбургскага дойлідства XVIII стагоддзя.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Палацы Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Дзяржаўны Рускі музей
Катэгорыя:Рэзідэнцыі расійскіх манархаў
Катэгорыя:Павел I
Катэгорыя:Замкі Расіі
Храм Святога Іліі Прарока (Санкт-Пецярбург)

**Храм Святога Іліі Прарока, Святога Вернага князя Аляксандра Неўскага і святой пакутніцы Параскевы на Парахавых** (1782—1785, арх. М. А. Львоў) — дзеючы праваслаўны храм у Санкт-Пецярбургу. Размешчаны па адрасе Шаша Рэвалюцыі, д. 75.

Ільінская царква пабудавана ў стылі ранняга рускага класіцызму і ўяўляе сабой круглую ратонду, акружаную каланадай з шаснаццаці іанічных калон. Сцены пафарбаваны ў жоўты колер. Паміж дзвюма калонамі размешчаны вокны: унізе — арачныя, уверсе — круглыя. Па краю даху праведзена круглая балюстрада. Трохі бліжэй да цэнтра даху на ёй размешчаны прысадзісты купал чорнага колеру на нізкім, амаль адсутным барабане. Купал вянчае ліхтарык з крыжам. Уся зала распісаная блакітным колерам — імітацыя неба. У цэнтры столі знаходзіцца вялікі абраз Ісуса Хрыста.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Храмы Санкт-Пецярбургскай епархіі
Катэгорыя:Храмы Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Мікалая Львова
Катэгорыя:Храмы Святога Іліі
Катэгорыя:Збудаванні ў стылі класіцызм
Каменнаастроўскі палац

**Каменнаастроўскі палац** — адзін з палацаў Санкт-Пецярбурга, помнік часоў Кацярыны II, загарадная імператарская рэзідэнцыя. Помнік архітэктуры федэральнага значэння.

Размяшчэнне палацавага комплексу: наб. Малой Неўкі, 1, наб. Вялікай Неўкі, Каменнаастроўскі праспект, 77, 83.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1.

Катэгорыя:Палацы Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Рэзідэнцыі расійскіх манархаў
Іхтамнет

**Іхтамнет** (ад рус. *Их там нет* — іх там няма) — рускамоўны мем і неалагізм, які ўзнік праз пастаяннае адмаўленне Расіяй сваёй вайсковай прысутнасці ў гібрыдных войнах супраць асобных краін і, перш за ўсё, — падчас інтэрвенцыі ў Крыме і ў канфлікце на ўсходзе Украіны. У СМІ тэрмін набыў папулярнасць і стаў агульнай назвай кадравых расійскіх вайскоўцаў без знакаў распазнання, якія бяруць удзел у баявых дзеяннях за мяжой. Упершыню паняцце «іхтамнет» у гісторыі сучаснай Расіі было сфармулявана прэзідэнтам Уладзімірам Пуціным 5 сакавіка 2014 года на прэс-канферэнцыі ў адказ на пытанне аб прыналежнасці вайскоўцаў, якія ажыццяўлялі ваенную аперацыю на тэрыторыі Крыма. Ён заявіў, што расійскіх салдат там няма. Пазней тэзіс аб адсутнасці расійскіх войскаў паўтораны Пуціным і аб удзеле расійскіх войскаў ва ўзброеным канфлікце на Данбасе.
## Гл. таксама 
* Ветлівыя людзі

## Спасылкі 
* Ихтамнет: волонтери розсекретили кадрових російських військових на Донбасі (фото)
Катэгорыя:Мемы
Катэгорыя:Вайна на ўсходзе Украіны
Зігенскі ўніверсітэт

**Зігенскі ўніверсітэт** () — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Зіген.

## Гісторыя 
Вытокі ўстановы як цэнтра адукацыі і даследаванняў бярэ пачатак у XVI стагоддзі. У 1536 годзе Вільгельм I, граф Насау-Дыленбурга, даручыў саксонскаму асветніку і багаслову Эразму Сарцэрыю стварыць лацінскую школу. У перыяд з 1594 па 1600 гады і з 1606 па 1609 гады кальвінісцка-рэфарматарская акадэмія () пераехала з Херборна ў Зіген, дзе размясцілася ў будынках Ніжняга замку.

У 1853 годзе была створана школа азелянення, якая неўзабаве набыла вядомасць. Тут вучылі добраўпарадкаванню і дагляду зямлі, у тым ліку метадам арашэння і асушэння лугоў, каб спрыяць павышэнню ўраджайнасці. Пасля Другой сусветнай вайны школа пераключылася на грамадзянскае будаўніцтва, і ў 1962 годзе яна была перайменавана ў дзяржаўную будаўнічую школу.

Наступнай навучальнай установай, якая будзе створана ў Зігене, была Зігерландская педагагічная вышэйшая школа, створаная ў 1964 годзе. У 1965 годзе яна стала філіялам Вестфальска-Ліпенскай вышэйшай педагагічнай школы.

1 жніўня 1972 года ў Зігене быў створаны паўнавартасны ўніверсітэт разам з чатырма іншымі ўніверсітэтамі ў Паўночным Рэйне-Вестфаліі. Зігерландская педагагічная вышэйшая школа і Зігенска-Гумерсбахская вышэйшая школа аб’ядналіся і ўтварылі новы Зігенскі ўніверсітэт. Кампус у Гумерсбаху быў перададзены 1 чэрвеня 1983 года Кёльнскай вышэйшай тэхнічнай школе.

## Факультэты 
* Гуманітарных навук і мастацтваў
* Адукацыі, архітэктуры і мастацтваў
* Эканомікі
* Навук і тэхналогій

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Германіі
Катэгорыя:Зіген
Eesti Rahvusringhääling

**Эстонская грамадская телэрадыёвяшчальная карпарацыя** () — грамадская радыётэлевізійная арганізацыя Эстоніі, створаная ў 2007 годзе шляхам аб’яднання Эстонскага радыё і тэлебачання. Уваходзіць у Еўрапейскі радыёвяшчальны саюз.

Эстонскае радыё пачало сваё вяшчанне 18 снежня 1926 года. Тэлебачанне ў Эстоніі з’явілася 19 ліпеня 1955.

## Каналы 
### Тэлебачанне 
* ETV — агульны канал
* ETV2 — праграмы для дзяцей і рускай меншасці; культурна-асветніцкія праграмы, у т. л. фільмы і серыялы

### Радыё 
* Vikerraadio — поўнафарматная праграма
* Raadio 2 — спецыялізуецца на поп/андэграўнд-музыцы; асноўны кантынгент — слухачы 15—29 гадоў
* Klassikaraadio — класічная і народная музыка, джаз, культурна-асветніцкія праграмы
* Raadio 4 — праграмы для нацыянальных меншасцей, у прыватнасці для рускамоўнай супольнасці
* Raadio Tallinn — навіны і інфармацыя для замежнікаў, часткова з Vikerradio, BBC, Deutsche Welle і Radio France Internationale

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт Эстонскай грамадскай телэрадыёвяшчальнай карпарацыі

Катэгорыя:Тэлебачанне ў Эстоніі
Катэгорыя:Члены Еўрапейскага радыёвяшчальнага саюза
Катэгорыя:Кампаніі Эстоніі
Зіген

**Зіген** () — горад у Германіі, размешчаны на тэрыторыі федэральнай зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія.

Горад размешчаны на паўночным захадзе ад памежнага трохвугольніка Паўночнага Рэйна-Вестфаліі, Гесэна і Рэйнланд-Пфальца, з’яўляецца сядзібай раённай адміністрацыі і класіфікаваны ў дзяржаўным планаванні як рэгіянальны цэнтр у агламерацыі Паўднёвая Вестфалія. Гэта радзіма мастака Пітэра Паўля Рубенса, таму Зіген таксама вядомы як горад Рубенса. Зіген лічыцца самым зялёным горадам Германіі.

## Адукацыя і навука 
* Зігенскі ўніверсітэт
## Вядомыя ўраджэнцы і жыхары 
* Адольф Буш, нямецкі скрыпач

Катэгорыя:Гарады Паўночнага Рэйна-Вестфаліі
Петэр Маркі-Зай

**Петэр Маркі-Зай** (; нар. 9 мая 1972, Хадмезёвашархей) — венгерскі палітык, гісторык, эканаміст. Займае пасаду мэра Хадмезёвашархея з 2019 года.

Паводле частковых вынікаў, у кастрычніку 2021 года Петэр Маркі-Зай перамог на апазіцыйных выбарах у Венгрыі. Ён сутыкнецца з адыходзячым прэм’ер-міністрам Віктарам Орбанам падчас выбараў у заканадаўчыя органы 2022 года.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Палітыкі Венгрыі
Катэгорыя:Кіраўнікі гарадоў
Дуйсбургска-Эсэнскі ўніверсітэт

**Дуйсбургска-Эсэнскі ўніверсітэт** () — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з кампусамі ў гарадах Дуйсбург і Эсэн.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт быў заснаваны ў 1654 годзе і адноўлены 1 студзеня 2003 года ў выніку зліцця Дуйсбургскага ўніверсітэта і Эсэнскага ўніверсітэта.

Універсітэт налічвае каля 40 000 студэнтаў, уваходзіць у 10 найбуйнейшых нямецкіх універсітэтаў. З 2014 года даход установы ад навуковых даследаванняў вырас на 150 %. Прыродазнаўчыя і тэхнічныя навукі ўваходзяць у топ-10 па ўсёй Германіі, а гуманітарныя навукі — у 20-30 найлепшых. Кірунак «фізіка» гэтай установы займае першае месца ў Германіі. Універсітэт уваходзіць у шэраг 200 найлепшых універсітэтаў свету.

## Структура 
* Гуманітарны факультэт
# Інстытут англійскіх навук
# Інстытут германістыкі
# Інстытут галандскай мовы і культуры
# Інстытут нямецкай мовы як замежнай
# Інстытут раманскіх навук
# Інстытут турэцкіх навук
# Інстытут гісторыі
# Інстытут філасофіі
# Інстытут пратэстанцкай тэалогіі
# Інстытут каталіцкай тэалогіі
# Інстытут мастацтваў і мастацтвазнаўства
# Інстытут камунікатыўных навук
# Інстытут геаграфіі
* Факультэт сацыяльных навук
# Інстытут паліталогіі
# Інстытут сацыялогіі
# Сацыяльна-эканамічны інстытут
# Інстытут развіцця і міру
# Інстытут працы і кваліфікацыі
# Школа кіравання
* Педагагічны факультэт
# Інстытут прафесійнай і бесперапыннай адукацыі
# Інстытут навук аб адукацыі
# Інстытут псіхалогіі
# Інстытут сацыяльнай працы і сацыяльнай палітыкі
# Інстытут спорту
* Эканамічны факультэт
# Інстытут дзелавога адміністравання і эканомікі
# Інстытут інфарматыкі і дзелавой інфармацыі
* Школа менеджменту — факультэт дзелавога адміністравання
* Хімічны факультэт
* Фізічны факультэт
* Матэматычны факультэт
* Біялагічны факультэт
* Інжынерны факультэт
# Аддзел будаўнічых навук
# Аддзел электратэхнікі і інфармацыйных тэхналогій
# Аддзел інфарматыкі і прыкладных кагнітыўных навук
# Аддзел машынабудавання і тэхналогій
* Медыцынскі факультэт і універсітэцкі шпіталь

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Германіі
Катэгорыя:Дуйсбург
Катэгорыя:Эсэн
Хусаінаў

**Хусаінаў** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Галімзян Саліхавіч Хусаінаў (1937—2010) — савецкі футбаліст.
* Юрый Мініваліч Хусаінаў (1929—1996) — беларускі савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч.
Сацыял-дэмакратычная партыя

Назву **Сацыя́л-дэмакраты́чная па́ртыя** маюць:

## Беларусь 
* Беларуская сацыял-дэмакратычная партыя (Грамада)
* Беларуская сацыял-дэмакратычная Грамада
* Беларуская сацыял-дэмакратычная партыя (Народная Грамада)
* Сацыял-дэмакратычная партыя Народнай Згоды

## Іншыя краіны 
* Расійская сацыял-дэмакратычная рабочая партыя
* Сацыял-дэмакратычная партыя (Румынія)
* Сацыял-дэмакратычная партыя Германіі
* Сацыял-дэмакратычная партыя Швецыі
Еўстрацій (Зара)

**Еўстрацій Зара** (свецкае імя *Іван Уладзіміравіч Зара*; нар. , Чаркасы, Украіна) — украінскі мітрапаліт Білацэркіўскай епархіі Праваслаўнай Царквы Украіны, спікер .

## Біяграфія 
Скончыў Кіеўскую праваслаўную багаслоўскую акадэмію.

Занімаў пасаду кіраўніка інфармацыйнага ўпраўлення Украінскай праваслаўнай царквы Кіеўскага патрыярхату.

15 снежня 2018 года ўдзельнічаў у кіеўскім аб’яднаўчым Праваслаўным саборы, на якім была створаная адзіная аўтакефальная Праваслаўная Царква ва Украіне.

2 лютага 2023 года прызначаны правячым архіерэем новастворанай Белацаркоўскай епархіі. Таксама мітрапаліт Епіфаній узвёў Еўстрація Зару ў сан мітрапаліта.
 

 
Катэгорыя:Чарнігаўская епархія ПЦУ
Катэгорыя:Епіскапы Праваслаўнай царквы Украіны
Катэгорыя:Епіскапы Украінскай праваслаўнай царквы Кіеўскага патрыярхата
Рурскі ўніверсітэт

**Рурскі ўніверсітэт** () — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Бохум.

## Агульная характарыстыка 
Рурскі ўніверсітэт у Бохуме — дзяржаўны даследчы ўніверсітэт, размешчаны на паўднёвых пагорках цэнтра Рурскай вобласці. Ён быў заснаваны ў 1962 годзе як першы новы дзяржаўны ўніверсітэт у Германіі пасля Другой сусветнай вайны. Навучанне пачалося ў 1965 годзе.

Гэта адзін з найбуйнейшых універсітэтаў Германіі, які ўваходзіць у «Deutsche Forschungsgemeinschaft», галоўнаю нямецкую арганізацыю па фінансаванні навуковых даследаванняў.

Універсітэт быў адным з першых універсітэтаў Германіі, які ўвёў міжнародныя ступені бакалаўра і магістра, якія прыйшлі на змену традыцыйным нямецкім кваліфікацыям. За выключэннем некалькіх асаблівых выпадкаў (напрыклад, юрыдычных), гэтыя ступені прапануюць усе факультэты ўніверсітэта. У цяперашні час універсітэт прапануе агулам каля 180 розных навучальных праграм з усіх акадэмічных абласцей, прадстаўленых ва ўніверсітэце.

## Факультэты 
* Факультэт пратэстанцкай тэалогіі
* Факультэт каталіцкай тэалогіі
* Факультэт філасофіі, адукацыі і журналістыкі
* Гістарычны факультэт
* Філалагічны факультэт
* Юрыдычны факультэт
* Эканамічны факультэт
* Факультэт сацыяльных навук
* Факультэт усходнеазіяцкіх навук
* Факультэт спартыўных навук
* Факультэт псіхалогіі
* Факультэт цывільнай і экалагічнай інжынерыі
* Машынабудаўнічы факультэт
* Факультэт электратэхнікі і інфармацыйных тэхналогій
* Матэматычны факультэт
* Фізіка-астранамічны факультэт
* Факультэт геаграфіі
* Хіміка-біяхімічны факультэт
* Біялагічны і біятэхналагічны факультэт
* Медыцынскі факультэт

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Германіі
Катэгорыя:Бохум
Ірына Юр’еўна Кручынкіна

**Іры́на Ю́р’еўна Кручы́нкіна** (нар. , Смольны, Мардовія) — расійскі і беларуская біятланістка, якая цяпер выступае за зборную Беларусі, прызёрка чэмпіянату Расіі. Майстар спорту Расіі.

## Біяграфія 
У Расіі выступала за Рэспубліку Мардовія, ЗШАР па зімовых відах спорту і спартыўнае таварыства ЦСКА. З сезона 2018/19 прадстаўляе Беларусь.

### Юніёрская кар’ера 
Станавілася пераможцай расійскіх адборачных спаборніцтваў у малодшых узростах. Сярэбраны прызёр Усерасійскай зімовай Універсіяды 2016 года ў змешанай эстафеце, бронзавы прызёр Усерасійскай зімовай Універсіяды 2018 года.

Удзельнічала ў чэмпіянатах свету і Еўропы сярод юніёраў 2015 года, але не падымалася вышэй 20-га месца.

У сезоне 2015/16 удзельнічала ў некалькіх этапах юніёрскага Кубка IBU, найлепшы вынік — другое месца ў спрынце на этапе ў Ленцэрхайдэ. У агульным заліку сезона заняла 18-е месца.

### Дарослая кар’ера 
Станавілася чэмпіёнкай Прыволжскай федэральнай акругі.

Двухразовы сярэбраны прызёр чэмпіянату Расіі 2018 года ў каманднай гонцы і гонцы патрулёў у складзе каманды Мардовіі.

Станавілася пераможцай этапаў Кубка Расіі ў эстафеце, прызёрам этапаў у асабістых відах.

### Удзел у чэмпіянатах свету 
### Агульны залік у Кубку свету 
* 2018—2019 — **74-е месца** (42 ачкі)

## Асабістае жыццё 
Сястра-блізнюк Алена таксама займаецца біятлонам.

## Спасылкі 
* Профіль на сайце biathlon.life 

Катэгорыя:Біятланісткі Беларусі
Катэгорыя:Біятланісткі Расіі
Катэгорыя:Майстры спорту Расіі
Падэрборнскі ўніверсітэт

**Падэрборнскі ўніверсітэт** () — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Падэрборн.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт - адзін з чатырнаццаці дзяржаўных даследчых універсітэтаў у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія ў Германіі. Ён быў заснаваны ў 1972 годзе. 20 000 студэнтаў былі залічаны ва ўніверсітэт у зімовы семестр 2016/2017 года. Прапануе 62 праграмы навучання.

Ва ўніверсітэце ёсць некалькі лаўрэатаў прэміі імя Готфрыда Вільгельма Лейбніца, якая прысуджаецца Нямецкім даследчым фондам. Універсітэт цесна супрацоўнічае з Інстытутам Хайнца Ніксдорфа, Цэнтрам паралельных вылічэнняў Падэрборна і двума Інстытутамі Фраўнгофера для даследаванняў у галіне інфарматыкі, матэматыкі, электратэхнікі і квантавай фатонікі.

У 2018 годзе ў Інстытуце Хайнца Ніксдорфа ўніверсітэта быў дасягнуты сусветны рэкорд па аптычнай перадачы дадзеных з хуткасцю 128 гігабіт у секунду. Акадэмічны рэйтынг сусветных універсітэтаў 2018 года, вядомы як "Шанхайскі рэйтынг", паставіў гэты ўніверсітэт у на 50-75 месца ў свеце па напрамку "Матэматыка".

## Факультэты 
* Факультэт культуралогіі
* Эканамічны факультэт
* Факультэт прыродазнаўства
* Машынабудаўнічы факультэт
* Факультэт электратэхнікі, інфарматыкі і матэматыкі

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Германіі
Курс — сацыяльная дэмакратыя

**Курс — сацыяльная дэмакратыя** (, таксама *Кірунак — сацыяльная дэмакратыя*, да 2005 года — *Курс (трэці шлях)*) — левацэнтрысцкая палітычная партыя Славакіі. На дадзены момант з’яўляецца кіруючай.

Партыя была створана ў 1999 годзе папулярным левым палітыкам Робертам Фіца, які выйшаў з Дэмакратычнай левай партыі (). На парламенцкіх выбарах 2004 года партыя дамаглася значнага поспеху, праведзячы 25 дэпутатаў у парламент. На выбарах у Еўрапарламент, якія адбыліся ў тым жа годзе, партыя атрымала 3 з 14 прызначаных для Славакіі мандатаў. У 2005 годзе ў партыю ўвайшло некалькі больш дробных левых партый, уключаючы Дэмакратычную левую партыю, а сама партыя была перайменавана.

На парламенцкіх выбарах 2006 года партыя заняла першае месца, атрымаўшы 29,1% галасоў і 50 месцаў у славацкім парламенце. Пасля выбараў быў заключаны саюз з дастаткова папулістычнымі партыямі — Народнай партыяй — Рухам за дэмакратычную Славакію і Славацкай нацыянальнай партыяй, дзякуючы чаму лідар партыі Роберт Фіца стаў прэм’ер-міністрам Славакіі. На выбарах у Еўрапарламент 2009 года партыя атрымала 5 з 13 мандатаў, прызначаных для Славакіі.

На папярэдніх парламенцкіх выбарах 12 чэрвеня 2010 года партыя атрымала 880 111 (34,79%) галасоў і 62 месца, перамогшы ў абсалютнай большасці раёнаў Славакіі. Аднак адзін з колішніх партнёраў па кааліцыі, РЗДС, не прайшоў у парламент, а Славацкая нацыянальная партыя атрымала 9 месцаў замест былых 20. Прадстаўнікі правацэнтрычных партый адмовіліся ўступаць у кааліцыю з Робертам Фіца. Такім чынам, нягледзячы на найбуйнейшую фракцыю, партыя згубіла пануючае становішча. Новым прэм’ер-міністрам стала Івета Радзічава.

## Спасылкі 
* Статут партыі

Катэгорыя:Палітычныя партыі Славакіі
Катэгорыя:Сацыял-дэмакратычныя партыі
Катэгорыя:Сацыялістычны інтэрнацыянал
Катэгорыя:Партыі-члены ПЕС
Бохумскі ўніверсітэт прыкладных навук

**Бохумскі ўніверсітэт прыкладных навук** () — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Бохум.

## Агульная характарыстыка 
Гэта другая па велічыні вышэйшая навучальная ўстанова Бохума з больш чым 8 000 студэнтаў і 900 супрацоўнікаў. Яна была заснавана ў 1971 годзе і знаходзіцца ў непасрэднай блізкасці ад Рурскага ўніверсітэта.

Спецыфіка навучання — міждысцыплінарная накіраванасць і супрацоўніцтва з бізнесам у рэгіёне. Усе курсы таксама прапануюцца ў якасці двайнога навучання. Існуе не толькі класічны варыянт падвойнага навучання: выкладанне плюс навучанне (кааператыўнае навучанне), студэнты таксама могуць выбраць ступень інжынернага супрацоўніцтва; стажыроўкі ў кампаніі сумяшчаюцца з вочнымі мерапрыемствамі ва ўніверсітэце.

## Аддзелы 
* Архітэктуры
* Цывільнай і экалагічнай інжынерыі
* Электратэхнікі і інфарматыкі
* Мехатронікі і машынабудавання
* Геадэзіі
* Бізнесу

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Германіі
Катэгорыя:Бохум
Універсітэт мастацтваў «Фолькванг»

**Універсітэт мастацтваў «Фолькванг»** () — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Эсэн.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт мастацтваў «Фолькванг» — універсітэт музыкі, тэатра, танца, дызайну і акадэмічных даследаванняў, размешчаны ў чатырох нямецкіх гарадах зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. З 1927 года яго традыцыйнае галоўнае месцазнаходжанне — у былым Вердэнскім абацтве ў Эсэне, з дадатковымі аб’ектамі ў Дуйсбургу, Бохуме і Дортмундзе, а з 2010 года — на шахце Цольферайн, аб’екце Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Ва ўніверсітэце знаходзіцца міжнародная танцавальная кампанія «Folkwang Tanz Studio». Універсітэт аб’ядноўвае навучанне музыцы, тэатру, танцам, дызайну і стыпендыі, каб стымуляваць супрацоўніцтва паміж мастацтвамі. Публічныя мерапрыемствы адбываюцца на шасці ўнутраных сцэнах і ў супрацоўніцтве з культурнымі ўстановамі рэгіёну, такімі як Эсэнская філармонія, Дуйсбургская філармонія і інш.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Германіі
Катэгорыя:Эсэн
Катэгорыя:Вышэйшыя тэатральныя навучальныя ўстановы
Ахенскі ўніверсітэт прыкладных навук

**Ахенскі ўніверсітэт прыкладных навук** () — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Ахен.

## Агульная характарыстыка 
Універсітэт налічвае каля 15 000 студэнтаў, 250 прафесараў, 470 выкладчыкаў па кантракце і 340 асістэнтаў. Ён спецыялізуецца на некаторых актуальных галінах (напрыклад, тэхналогіі, машынабудаванне, бізнес, дызайн і інш).

Установа займае першае месца сярод універсітэтаў прыкладных навук Германіі ў галіне электратэхнікі, машынабудавання і інфарматыкі. Дзесяць факультэтаў прапануюць 53 праграмы бакалаўрыяту, 22 магістратуры і 3 міжнародныя праграмы.

## Факультэты 
* Факультэт архітэктуры
* Факультэт будаўніцтва
* Факультэт хіміі і біятэхналогій
* Факультэт мастацтваў і дызайну
* Факультэт электратэхнікі і інфармацыйных тэхналогій
* Факультэт аэракасмічнай тэхнікі
* Факультэт бізнесу
* Факультэт машынабудавання і мехатронікі
* Факультэт медыцынскіх тэхналогій і прыкладной матэматыкі
* Факультэт энергетычных тэхналогій

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Германіі
Катэгорыя:Ахен
Еўрапейскі ўніверсітэт прыкладных навук

**Еўрапейскі ўніверсітэт прыкладных навук** () — нямецкая прыватная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Ізерлон.

## Агульная характарыстыка 
Еўрапейскі ўніверсітэт прыкладных навук, які да 2017 года дзейнічаў як Школа бізнесу і інфармацыйных тэхналогій, з’яўляецца прыватным універсітэтам прыкладных навук з сядзібай у Ізерлоне і кампусамі ў Берліне і Гамбургу.

Установа была заснавана ў 2000 годзе Дзітрыхам Вальтэрам, які таксама быў яе прэзідэнтам да 30 лістапада 2010 года.

У сакавіку 2017 года ўстанова паглынула Берлінскую школу тэхнічнага мастацтва і ў наступным месяцы была перайменавана ў Еўрапейскі ўніверсітэт прыкладных навук. Універсітэт кампаніі «Global University Systems» з красавіка 2018 года. Установа фінансуецца за кошт платы студэнтаў за навучанне.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Універсітэты Германіі
Катэгорыя:Ізерлон
Ізерлон

**Ізерлон** () — горад у Германіі, размешчаны на тэрыторыі федэральнай зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія.

Першыя сляды пасялення чалавека на тэрыторыі сучаснага горада датуюцца канцом I тысячагоддзя н.э., сам горад упершыню згадваецца ў 1150 годзе. У XVIII—XIX стагоддзях Ізерлон перажыў эканамічны ўздым дзякуючы металаапрацоўчай прамысловасці і дзесяцігоддзямі быў другім па велічыні горадам Вестфаліі (пасля Мюнстэра). Сёння, акрамя апрацоўкі металаў, эканоміка ў асноўным характарызуецца хімічнай і медыцынскай вытворчасцю і паслугамі. Ізерлон атрымаў вядомасць дзякуючы хакейнаму клубу «Iserlohn Roosters, Dechenhöhle» і піву з прыватнага бровара «Iserlohn». З-за вялікіх лясных масіваў у горадзе Ізерлон атрымаў мянушку «Лясны горад».

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Адукацыя і навука 
* Еўрапейскі ўніверсітэт прыкладных навук

Катэгорыя:Гарады Паўночнага Рэйна-Вестфаліі
Віктар Бекша

**Віктар Бекша** (нар. ) — беларускі валейбаліст і трэнер. Майстар спорту РБ.

## Біяграфія 
Пачаў займацца валейболам у 1984 годзе ў гродзенскай абласной школе алімпійскага рэзерву ім. А.Сапегі. Першым трэнерам быў Уладзімір Мікалаевіч Мядзведзеў.

У 1991 годзе пачынаў і правёў вялікую частку кар’еры ў «Камунальніку» з Гродна. У 2000—2001 гадах выступаў за «Нордгаўзен» (Германія).

З 2008 года выступаў за «Металург-БЕЛА» (Магілёў), дзе ў 2009 годзе завяршыў кар’еру гульца.

Кар’еру трэнера распачаў у гродзенскім «Камунальніку», з якім стаў прызёрам чэмпіянату Беларусі і ўладальнікам Кубка краіны ў 2011 годзе. Уваходзіў у трэнерскі штаб нацыянальнай каманды пад кіраўніцтвам расійскага спецыяліста Віктара Сідзельнікава, а таксама з’яўляўся галоўным трэнерам моладзевай зборнай Беларусі. У 2015—2017 гадах узначальваў салігорскі «Шахцёр», які ў красавіку 2017 года стаў чэмпіёнам Беларусі. Да пераезду ў Салігорск ён працаваў у Казахстане з «Таразам», разам з якім выйграў суперкубак гэтай краіны.

У кастрычніку 2017 года быў прызначыны на пасаду галоўнага трэнера мужчынскай зборнай Беларусі па валейболе.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Віктар Бекша на http://bvf.by/

Катэгорыя:Валейбалісты Беларусі
Катэгорыя:Валейбольныя трэнеры Беларусі
Катэгорыя:Ігракі «Камунальніка» Гродна
Катэгорыя:Ігракі «Камунальніка» Магілёў
Катэгорыя:Трэнеры зборнай Беларусі па валейболе
Катэгорыя:Трэнеры «Шахцёра» Салігорск (валейбол)
Катэгорыя:Трэнеры «Камунальніка» Гродна
Катэгорыя:Трэнеры «Тараза» (валейбол)
Мюнстэрская мастацкая акадэмія

**Мюнстэрская мастацкая акадэмія** () — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Мюнстэр.

## Агульная характарыстыка 
Гэта мастацкая вышэйшая навучальная ўстанова, які мае ўніверсітэцкі статус з правам прысваення навуковай ступені доктара і правядзення хабілітацыі. Дыяпазон курсаў уключае цыкл «Вольных мастацтваў», а таксама (часткова) навучанне настаўнікаў у галіне мастацтва для трох тыпаў агульнаадукацыйных школ у Паўночным Рэйне-Вестфаліі.

Заснавана ў 1971 годзе як інстытут мастацкіх педагогаў пры Дзюсельдорфскай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў. Установа стала незалежнай у 1987 годзе. Акадэмія базуецца ў так званым кампусе Леанарда з 2001 года, у якім першапачаткова размяшчаліся казармы. На тэрыторыі былой арэны для верхавой язды галоўны корпус акадэміі быў пабудаваны ў адпаведнасці з планамі аўстрыйскага архітэктара Гюнтэра Даменіга, ён акружаны карпусамі, у якіх раней размяшчаліся стайні і іншыя казарменныя памяшканні. Сёння тут размяшчаюцца класныя студыі і некаторыя майстэрні акадэміі. Таксама тут знаходзіцца бібліятэка архітэктуры, дызайну і мастацтваў.

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Вышэйшыя навучальныя ўстановы Германіі
Катэгорыя:Мастацкія вышэйшыя навучальныя ўстановы
Катэгорыя:Мюнстэр
Мужчынская зборная Беларусі па валейболе

**Мужчынская зборная Беларусі па валейболе** — прадстаўляе Беларусь у міжнародных турнірах па мужчынскім валейболе.
 

## Поспехі ў чэмпіянатах 
### Чэмпіянат Еўропы па валейболе сярод мужчын: 
* 2013 — 15 месца
* 2015 — 16 месца
* 2019 — 22 месца
* 2021 — 17 месца

### Валейбольная Еўраліга: 
* 2008 — 5 месца
* 2009 — 7 месца
* 2011 — 7 месца
* 2013 — 8 месца
* 2015 — 8 месца
* 2016 — 6 месца
* 2019 — 2 месца
* 2021 — 5 месца

## Трэнеры 
* Ігар Загорцаў (1997—2003)
* Уладзімір Салікаў (2003—2004)
* Аляксандр Сінгаеўскі (?—2008)
* Віктар Сідзельнікаў (2009—2011)
* Мілан Жарковіч (2011—2012)
* Віктар Сідзельнікаў (2012—2015)
* Аляксандр Сінгаеўскі (2016—2017)
* Віктар Бекша (2017—2021)
* Алег Мікановіч (з 2022)
 

## Спасылкі 
* FIVB Senior World Ranking — Men
*  Афіцыйны сайт
Іжорскі таран

**«Іжорскі таран»** — мемарыял у складзе «Зялёнага пояса славы». Збудаваны ў 1967 годзе працаўнікамі Колпіна. Архітэктар Ю. В. Камароў.

На трох жалезабетонных вертыкальных стойках размешчана гарызантальная бэлька, накіраваная вастрыём у бок, дзе знаходзіліся пазіцыі ворага, побач устаноўлена 85-мм зенітная гармата. Тут у 1941—1944 гадах праходзіў пярэдні край абароны Ленінграда.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Помнікі Вялікай Айчыннай вайны ў Расіі
Катэгорыя:Помнікі Санкт-Пецярбурга
Катэгорыя:Блакада Ленінграда
Катэгорыя:Колпіна (горад)
Давід Іванавіч Енсен

**Давід Іванавіч Енсен** (дацк. David Jensen; -) — дацкі скульптар, вучань Бертэля Торвальдсена, з 1841 года жыў і працаваў у Санкт-Пецярбургу. Акадэмік і прафесар Імператарскай Акадэміі мастацтваў.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Капенгагене. Адукацыю атрымаў у Капенгагенскай каралеўскай акадэміі мастацтваў пад кіраўніцтвам скульптара Бертэля Торвальдсена. У 1841 годзе за барэльеф «Хрыстос у доме Марты і Марыі» атрымаў ад акадэміі вялікі залаты медаль.

У 1841 годзе быў выкліканы ў Санкт-Пецярбург для выканання скульптурных работ у палацы вялікай княгіні Марыі Мікалаеўны (Марыінскім палацы). Для палаца Енсен выканаў некалькі невялікіх барэльефаў і карыятыдаў.

У 1845 годзе за барэльеф «Кентаўр Хірон вучыць Ахілеса страляць з лука» атрымаў званне некласнага (вольнага) мастака. З 1843 па 1847 год выкладаў у мастацкай школе пры Таварыстве заахвочвання мастацтваў, дзе яго заняткі наведвалі А. М. Апякушын і Л. А. Бернштам. У 1847 годзе разам з І. І. Рэймерсам адкрыў у Санкт-Пецярбургу «Установа для вонкавых упрыгожванняў будынкаў» — майстэрню, якая ўпершыню ў Расіі пачала вырабляць скульптурныя ўпрыгажэнні і дэкор з адмыслова трывалай тэракоты.

У 1857 годзе атрымаў званне акадэміка за барэльеф "Ахілес вяртаецца з паядынку з целам пераможанага Гектара», у 1868 годзе - званне прафесара Імператарскай акадэміі мастацтваў за статую «Дыяна». У 1857 г. атрымаў расійскае падданства.

Памёр у 1902 годзе ў Санкт-Пецярбургу, пахаваны на Смаленскіх лютэранскіх могілках.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. — ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Скульптары Расійскай імперыі
Інжынерная вуліца

**Інжынерная вуліца** — назва вуліц у розных населеных пунктах.

## Беларусь 
* Інжынерная вуліца — вуліца ў Брэсце.
* Інжынерная вуліца — вуліца ў Бярозе.
* Інжынерная вуліца — вуліца ў Віцебску.
* Інжынерная вуліца — вуліца ў Гомелі.
* Інжынерная вуліца — вуліца ў Лідзе.
* Інжынерная вуліца — вуліца ў Магілёве.
* Інжынерная вуліца — вуліца ў Мачулішчах.
* Інжынерная вуліца — вуліца ў Мінску.
* Інжынерная вуліца — вуліца ў Оршы.
* Інжынерная вуліца — вуліца ў Слоніме.
* Інжынерная вуліца — вуліца ў Смаргоні.

## Расія 
* Інжынерная вуліца — вуліца ў Санкт-Пецярбургу.
Бертэль Торвальдсен

**Бертэль То́рвальдсен** (; , Капенгаген — , там жа) — дацкі мастак, скульптар, яскравы прадстаўнік позняга акадэмічнага класіцызму.

## Біяграфія 
Бертэль Торвальдсен — сын ісландскага разьбяра па дрэве Готскалка Торвальдссана (*Gottskálk Þorvaldsson*) — ураджэнца берагоў Скагафіёрда (). Данізаваная форма бацькоўскага імя па бацьку стала прозвішчам сына. у 1793 годзе Бертэль скончыў Каралеўскую акадэмію мастацтваў у Капенгагене. У 1797 годзе паехаў у Рым і правёў у Італіі больш за сорак гадоў. Адкрыццё свету антычнага мастацтва перавярнула яго жыццё, і дзень прыбыцця ў Рым ён святкаваў як свой дзень нараджэння. У Рыме і Неапалі Торвальдсен вывучаў антычную пластыку і творы Рафаэля.

За статую «Язон з залатым руном» (1803) Торвальдсена пахваліў сам Антоніа Канова, дацкага разьбяра пачала ўспрымаць публіка як спадчынніка вялікіх венецыянцаў. Заказы сыпаліся да яго з усіх краін Еўропы. Яго наведванне Капенгагена ў 1819 годзе вылілася ў сапраўдную трыумфальную працэсію: з захапленнем сустракалі яго і ў Вене, і ў Берліне, і ў Варшаве. Многія з яго вучняў (напрыклад, Барыс Арлоўскі і Давід Енсен) жылі і працавалі ў Пецярбургу.

З 1825 года Торвальдсен прэзідэнт Акадэміі Святога лукі ў Рыме, з 1833 года прэзідэнт Каралеўскай акадэміі мастацтваў у Капенгагаене. У 1838 годзе, Торвальдсен прыняў рашэнне вярнуцца з Італіі ў Данію. У наступным годзе пачалося будаўніцтва Музея Торвальдсена ў Капенгагене, якому было наканавана стаць і яго маўзалеем. Афіцыйнае адкрыццё Музея Торвальдсена адбылося праз 4 гады пасля смерці скульптара.

## Творчасць 
Працаваў пераважна з мармурам. Творы Бертэля Торвальдсена вылучаюцца строгай гармоніяй кампазіцыі, статычнасцю і стрыманасцю вобразаў, падкрэсленых віртуознай апрацоўкай. Нароўні з Антоніа Канова імкнуўся да ідэалізацыі і халоднай адцягненасці вобразаў, што зрабіла яго лідарам акадэмізму ў скульптуры 1-й паловы XIX стагоддзя.
 ў Гомелі ў 1860-х гадах]]
 ў Капенгагене]]
Сярод твораў Бертэля Торвальдсена: «Ясон» (1802—1803), «Амур і Псіхея» (1807), партрэт графіні Е. А. Остэрман-Талстой (1815, Эрмітаж), «Венера с яблыкам» (1813—1816), «Ганімед корміць Зеўсавага арла» (1817), рэльеф (фрыз) «Паход Аляксандра Македонскага» (віла Карлота, 1812), конная статуя Юзафа Панятоўскага (1820—1829, ў Варшаве, да 1920 года стаяла каля палаца І. Ф. Паскевіча ў Гомелі), помнік Мікалаю Каперніку ў Варшаве (1830), надмагілле (Кенатаф) Папы Пія VII ў саборы святога Пятра ў Рыме (1824—1831) і іншыя.

## Заўвагі 
## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* То́рвальдсен Бертель // Популярная художественная энциклопедия. Архитектура. Живопись. Скульптура. Графика. Декоративное искусство. В 2 т. / Под ред. Полевого В. М. Ред. кол.: В. Ф. Маркузон, Д. В. Сарабьянов, В. Д. Синюков (зам. гл. ред.) — М.: Издательство «Советская энциклопедия», 1986. — Книга II. М—Я, 1986. — С. 299. — 432 с, ил., 32 л. ил. — 200 000 экз.

## Спасылкі 
* Thorvaldsens Museum

Катэгорыя:Мастакі Даніі
Катэгорыя:Скульптары Даніі
Катэгорыя:Скульптары XIX стагоддзя
Катэгорыя:Класіцызм
Іванаўская вуліца (Санкт-Пецярбург)

**Іванаўская вуліца** — вуліца ў Неўскім раёне Санкт-Пецярбурга. Злучае праспект Абухаўскай Абароны і Валадарскі мост цераз Няву з Белеўскім праспектам і з Неўскім пуцеправодам над Белеўскім праспектам і над пуцямі станцыі Сартавальная-Маскоўская Маскоўскага напрамку Кастрычніцкай чыгункі.

Іванаўская вуліца — адна з найважнейшых транспартных артэрый Санкт-Пецярбурга, з’яўляецца часткай Цэнтральнай дугавой магістралі.

## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Вуліцы Санкт-Пецярбурга
Джордж Істмен

**Джордж Істмен** (, , Уотэрвіл, штат Нью-Ёрк — , Рочэстэр, штат Нью-Ёрк) — амерыканскі прадпрымальнік і вынаходнік, заснавальнік кампаніі Eastman Kodak.

Катэгорыя:Прадпрымальнікі ЗША
Мадэст Васілевіч Іваноў

**Мадэст Васілевіч Іваноў** (30 сакавіка 1875, Гатчына — , ) — рускі марскі афіцэр, удзельнік руска-японскай і Першай сусветнай войнаў, савецкі ваенна-марскі дзеяч, контр-адмірал.

21 лістапада 1917 года на Першым Усерасійскім з’ездзе маракоў ваеннага флоту, у рабоце якога прымаў удзел У. І. Ленін, быў узведзены ў контр-адміралы, стаўшы, такім чынам, першым савецкім адміралам.

Пасля рэвалюцыі служыў у РСЧФ. Быў начальнікам марскі інспекцыі ВЧК, Пагранічнай флатыліі АГПУ (1924).

Пасля 1925 г. працаваў у гандлёвым флоце, капітан далёкага плавання. Капітан параходаў «Міхаіл Томскі» (1925—1927), «Камянец-Падольск» (1927—1928; 1936—1937), «Чырвонагвардзеец» (1933), «Камілес» (1935—1936), «Варашылаў» (1936), «Анатоль Сяроў» (1938—1939), танкера-цеплахода «Савецкая нафта» (1929), цеплахода-лесавоза «Севзаплес» (1937).

Памёр у блакадным Ленінградзе ў 1942 годзе, пахаваны ў брацкай магіле на Піскароўскіх могілках.
## Літаратура 
* Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др. — М.: научное издательство «Большая Российская Энциклопедия». 1992. — 687 с.; ил. ISBN 5-85270-037-1

Катэгорыя:Ахвяры блакады Ленінграда