Рукапалажэнне

]]
**Рукапалажэ́нне**, **пасвячэ́нне**, **высвячэ́нне**, таксама **хірато́нія** (ад  — «дзеянне сілай рук») ў праваслаўнай традыцыі, або **ардына́цыя** ( — «прывядзенне ў парадак») ў заходняй хрысціянскай традыцыі — абрад, пры якім кандыдат узводзіцца ў духоўны сан, гэта значыць атрымлівае статус свяшчэннаслужыцеля з правам выканання пэўных рэлігійных абрадаў і цырымоній. Цырымонія пасвячэння адрозніваецца ў розных рэлігіях, а ў некаторых, напрыклад, у ісламе, увогуле адсутнічае.

## Этымалогія 
У Старажытнай Грэцыі тэрмінам «хіратонія» (ад  — «рука» і  — «надаваць сілу») называлі галасаванне падняццем рук пры выбары вышэйшых службовых асоб.

## У Бібліі 
Рэлігійная традыцыя рукапалажэння з’явілася яшчэ ў часы Старога Запавету. У адных выпадках яно лічылася сімвалам дабраславення чалавека і яго нашчадкаў (напрыклад, калі Ізраіль усклаў рукі на Яфрэма і Манасію), у іншых выпадках старазапаветныя святары ўскладалі свае рукі на галаву ахвярных жывёл (казлоў адпушчэння). Дыяканамі і свяшчэннікамі ў праваслаўі могуць стаць як жанатыя мужчыны, так і тыя, хто прыняў цэлібат (аброк бясшлюбнасці), але епіскапамі могуць быць толькі манахі. У Каталіцкай царкве лацінскага абраду мужчыны, якія ўзялі шлюб, могуць быць толькі дыяканамі, але не свяшчэннікамі.

У пратэстанцкіх цэрквах праз рукапалажэнне пасвячаюцца прэсвітэры, дыяканы і іншыя служыцелі, выбраныя царквой. У шэрагу пратэстанцкіх дэнамінацый прынята рашэнне аб магчымасці пасвячэння жанчын не толькі ў сан дыякана, але і ў сан прэсвітэра і нават епіскапа.

### Ва Уніяцкай царкве на беларускіх землях 
На беларуска-літоўскіх землях у XVIII&nbsp;— пачатку XIX стагоддзя працэс рукапалажэння ва ўніяцкіх святароў меў шэраг гістарычных і побытавых асаблівасцей. Да 1833 года ініцыятыва высвячэння належала калятарам (апекунам храмаў), якія выдавалі кандыдату спецыяльную рэкамендацыю&nbsp;— прэзенту. Пасля яе атрымання епіскап прызначаў праверку асабістых якасцей прэтэндэнта («інквізіцыю»): спецыяльная камісія выязджала на месца і апытвала суседзяў, парафіян і знаёмых будучага святара. Здзяйсняць хіратонію мог епіскап або яго памочнік (вікарны епіскап). Гісторыі вядомыя і выключныя выпадкі, калі на ўсходзе Беларусі ўніяцкіх святароў, з ліку былых праваслаўных, што перайшлі ва унію ў 1770-х гадах, высвячаў праваслаўны магілёўскі архіепіскап Георгій Каніскі.

Прынцыповым адрозненнем уніяцкага рукапалажэння ад каталіцкага было патрабаванне абавязковага шлюбу для кандыдата. На думку даследчыкаў, гэта стрымлівала паглынанне ўніяцкай царквы каталіцкай і захоўвала яе самастойнасць. Толькі з канца XVIII стагоддзя пад уплывам лацінскага абраду пачалі з’яўляцца рэдкія выпадкі высвячэння нежанатых прэтэндэнтаў, якія давалі аброк цэлібату, аднак гэта ўспрымалася ў грамадстве як выключэнне з правіл.
## У іўдаізме 
У іўдаізме падрабязна апісана пасвячэнне кахенаў (святароў, нашчадкаў Аарона), якое ўключала ўскладанне рук. Аналагічны абрад прысвячэння рабіна (настаўніка і эксперта ў галіне іўдзейскага права) называецца «сміхой» (літаральна «пакрыванне», «рукапалажэнне»).

## У ісламе 
Мусульмане не маюць афіцыйнага і асобнага духавенства, якое патрабуе спецыяльнага прызначэння. Рукапалажэнне разглядаецца як рыса іншых рэлігій і адвяргаецца. Рэлігійных лідараў звычайна называюць «імамамі» або «шэйхамі». Імам — гэта той, хто вядзе малітву; так могуць называць любога чалавека, які кіруе сумеснай малітвай мусульман. Шэйх — ганаровы тытул для кіраўнікоў рэлігійных аб’яднанняў (для жанчын выкарыстоўваецца слова «шайха»).

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Хрысціянства
Катэгорыя:Рэлігійныя рытуалы
Катэгорыя:Паняцці будызму
Катэгорыя:Іўдаізм