open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Лявон Вашко

**Лявон Вашко** (нар. , ) — беларускі , , літаратуразнавец.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў Гродна. Скончыў факультэт журналістыкі БДУ.

Удзельнічаў у маладзёжным грамадскім аб’яднанні «Беларуская Майстроўня» (1979—1984).

Працаваў журналістам у газетах i часопісах. Цяпер — на творчай працы. Таксама аўтар электроннай ведамкі «Духахрам».

## Творы 
* 1995 «Еўрапейскія гісторыі» — апавяданні
* 1997 «Паэты — цары»
* 1997 «Гістарызацыя свядомасці» — вершы з прысвячэннем
* 2000 «Маленькі сшытак Лявона Вашка» — зборнік

## Літаратура 
* *Дубавец, С.* Майстроўня. Гісторыя аднаго цуду / Сяргей Дубавец; фота А. Канцавога. — [Б. м.] : Радыё Свабодная Эўропа / Радыё Свабода, 2012, — 457 с.

## Спасылкі 
* Лявон Вашко на «Камунікаце»

Катэгорыя:Паэты Беларусі
Катэгорыя:Лаўрэаты прэміі «Гліняны вялес»
Катэгорыя:Беларускамоўныя пісьменнікі
Катэгорыя:Члены Беларускай спеўна-драматычнай майстроўні
NGC 802

**NGC 802** (іншыя абазначэнні — **ESO 52-13**, **AM 0157-680**, **PGC 7505**) — галактыка ў сузор’і Паўднёвая Гідра.

Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.

## Гл. таксама 
* Спіс аб’ектаў Месье
* Новы агульны каталог

Катэгорыя:Астранамічныя аб’екты, адкрытыя ў 1834 годзе
0802
Катэгорыя:Паўднёвая Сузор’е Гідра
Арганізацыя чарнаморскага эканамічнага супрацоўніцтва

thumb|550px|Краіны-ўдзельніцы і краіны-назіральніцы АЧЭС
**Арганізацыя чарнаморскага эканамічнага супрацоўніцтва** — міжурадавая арганізацыя, якая аб’ядноўвае 11 дзяржаў Прычарнамор’я і Паўднёвых Балканаў. АЧЭС заснавана 1 мая 1999 года на базе Дагавора аб чарнаморскім эканамічным супрацоўніцтве ад 25 чэрвеня 1992 года. Штаб-кватэра арганізацыі размешчана ў Стамбуле.

Адным з найважнейшых напрамкаў супрацоўніцтва з’яўляецца развіццё сярэдняга, дробнага бізнесу і прадпрымальніцтва ў краінах-удзельніцах. З гэтай мэтай у 2012 годзе пры падтрымцы Фонду Адэнаўэра і ERENET былі арганізаваны навучальныя праграмы

## Склад 
;Члены
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

;Былыя члены
* 
* 

;Назіральнікі
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Сайт АЧЭС

Катэгорыя:Міжнародныя арганізацыі
Катэгорыя:Міжнародныя эканамічныя арганізацыі
Кашталяны кіеўскія

**Кашталян кіеўскі** — мясцовы ўраднік у Кіеўскім ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага. Пасада кашталяна з'яўлялася другой паводле значнасці пасля ваяводы.

Згодна з умовамі Люблінскай уніі (1569) ваяводства апынулася ў складзе Каралеўства Польскага; кашталян кіеўскі засядаў у Сенаце Рэчы Паспалітай.

Кашталянамі кіеўскімі былі:
[thumb|130px|[Павел Сапега (памёр у 1580)|Павел Сапега]]

* Павел Іванавіч Сапега (1566—1580)
* князь  (15.3.1581 — 15.10.1584)
* Іван Чапліц Шпаноўскі (2.1585 — 1602)
* князь Юрый Вішнявецкі (26.1.1609 — 1618)
* князь Адам Сангушка (31.10.1618 — 1621)
* Габрыэль Касецкі (1620—1625)
* Раман Касецкі (1625—1632)
* Марцін Каліноўскі (1632—1634)
* Аляксандр Пясечынскі (1634—1646)
* Адам Кісель (1642—1647)

[thumb|130px|[Юзаф Стэмпкоўскі]]

* Максіміліян Бжазоўскі (1647—1653)
*  (1653—1655)
* Стэфан Чарнецкі (1645—1657)
* Аляксандр Гратус Тарноўскі (1657—1662)
* Стэфан Замойскі (1662—1680)
* Стэфан Нямірыч (1680—1681)
* Францішак Дзедушынскі (6.11.1682 — 1704)
*  (1689—1689)
* Мікалай Падладоўскі (?)

[thumb|130px|[Юзаф Любамірскі]]

* Геранім Курапатніцкі (1696)
* Мікалай Касакоўскі (1696—1706)
* Фелікс Чармінскі (30.4.1706 — 1714)
*  (23.10.1714 — 1722)
* Казімір Стэцкі (кашталян кіеўскі) (17.10.1722 — 1748)
* Нікадзім Казімір Вароніч (20.11.1748 — 1761)
*  (13.6.1762 — 1772)
*  (29.10.1772 — 1785)
* князь Аляксандр Любамірскі (28.3.1785 — 1807)
* князь  (21.12.1790 — )

## Глядзіце таксама 
* Ваяводы кіеўскія

## Літаратура 
* 
* Wolff J. Senatorowie i dygnitarze Wielkiego Księstwa Litewskiego: 1385—1795. Kraków, 1885.
* Żychliński T. Złota księga szlachty polskiej, Poznań, T.1-31, 1879—1908.
Аляксей Аляксандравіч Жыгалковіч

**Аляксей Аляксандравіч Жыгалковіч** ( года, Мінск) — беларускі спявак, лаўрэат шматлікіх міжнародных конкурсаў.

## Узнагароды і ўдзел у конкурсах 
* 2006 — 2 месца на дзіцячым конкурсе «Славянскі базар» (Віцебск, Беларусь)
* 2007 — 1 месца на конкурсе «Песня-Магія» (Кранева, Балгарыя)
* 2007 — Пераможца тэлеконкурсу «Дзіцячае Еўрабачанне» (Ротэрдам, Нідэрланды)

## Спасылкі 
* Аляксей Жыгалковіч на ESCKaz.com

Катэгорыя:Удзельнікі дзіцячага конкурсу песні Еўрабачанне
Катэгорыя:Дзеці-спевакі
Андрэй Аляксандравіч Кунец

**Андрэй Аляксандравіч Кунец** (7 снежня 1995 года, Мазыр) — беларускі спявак, удзельнік і прызёр рэспубліканскіх і міжнародных конкурсаў, сярэбраны прызёр Дзіцячага конкурсу песні Еўрабачанне 2006 (129 балаў).

## Творчая дзейнасць 
Андрэй Кунец з'яўляецца сярэбраным прызёрам Дзіцячага конкурсу песні Еўрабачанне 2006, лаўрэатам I Міжнароднага маладзёжнага фестывалю-карнавалу «Арфей у Італіі-2008» ва ўзроставай групе 10 - 12 гадоў. На фестывалі выканаў песні «Беларусь мая», «Новы дзень», а таксама англамоўную версію кампазіцыі "Сябруюць усе" (і атрымаў статуэтку пазалочанай ноты, упрыгожанай хрусталікам Свароўскі). У студзені 2010 года Андрэй выпусціў свой дэбютны альбом «Новы дзень»..

У 2008 годзе выканаў ролю *Агеньчыка* ў навагоднім мюзікле.

## Перамогі 
* Срэбны прызёр Дзіцячага конкурсу песні Еўрабачанне 2006
* Гран-пры на Славянскім базары ў Віцебску, 2007 год
* Заняў першае месца на I Міжнародным маладзёжным фестывалі-карнавале «Арфей у Італіі-2008»
* «Дружба народаў» — Гран-пры (Кайзерслаўтэрн)
* «Зямля пад белымі крыламі» — 1-е месца (Мазыр)
* «Залатая пчолка» — Гран-пры (Клімавічы)

Катэгорыя:Дзеці-спевакі
Катэгорыя:Удзельнікі дзіцячага конкурсу песні Еўрабачанне
Малабар

thumb|Тапаграфічная карта
**Малабар**, або **Малабарскі бераг** (малаялам മലബാര്‍) — гістарычная вобласць на паўднёвым захадзе Індыі паміж Заходнімі Гатамі і Аравійскім морам. Уваходзіць у склад штатаў Керала і Карнатака. 

## Геаграфія 
Малабарскі бераг прынята вылучаць ад тэрыторыі Паўднёвага Гоа на поўначы да мыса Камарын на поўдні. Узбярэжжа нізкае, шырынёй да 80 км. Шмат лагун і штучных каналаў.

Клімат субэкватарыяльны мусонны, летам вельмі вільготны. На поўдні захаваліся шыракалістыя трапічныя лясы.

## Этымалогія
Назва паходзіць з мовы малаялам *ഹില്ല്സ്* ("пагоркі").

## Гісторыя
З друг. пал. I тыс. да н.э. Малабарскі бераг быў адным з галоўных гандлёва-пасрэдніцкіх цэнтраў на поўначы Індыйскага акіяна, што абумовіла даволі стракаты склад мясцовага насельніцтва. У сярэднявеччы на яго тэрыторыі існавала некалькі дзяржаў. Галоўную ролю адыгрывалі Калікут і Канур, якія вялі гандаль з унутранамі раёнамі Індыі, Зондскім архіпелагам, Шры-Ланкай, Усходняй Афрыкай і краінамі Персідскага заліва. 20 мая 1498 г. Малабарскага берага дасягнуў Васка да Гама.

## Гл. таксама 
* Конканскі бераг
* Карамандэльскі бераг

## Спасылкі 
* Vasco da Gama: Round Africa to India, 1497—1498 CE
* Geography of The Malabar Coast 

Катэгорыя:Гістарычныя вобласці Азіі
Катэгорыя:Берагі Індыі
Міжнародная фінансавая арганізацыя

[thumb|200px|Галоўны будынак [МВФ у Вашынгтоне]]
[thumb|Штаб-кватэра Сусветнага банка ў [Вашынгтоне]]
[180px|thumb|[Штаб-кватэра **Банка міжнародных разлікаў** у Базеле, Швейцарыя]]

**Міжнародная фінансавая арганізацыя** — арганізацыя, ствараемая на аснове міжурадавых (міжнародных) пагадненняў у сферы міжнародных фінансаў. Удзельнікамі пагадненняў могуць быць дзяржавы і няўрадавыя інстытуты.

## Мэты і задачы стварэння міжнародных фінансавых арганізацый 
Ідэя стварэння міжурадавых арганізацый, якія рэгулююць асноўныя формы міжнародных эканамічных адносін, узнікла пад уплывам сусветнага эканамічнага крызісу ў 1929—1933 гадах. Міжнародныя фінансавыя арганізацыі ствараюцца шляхам аб'яднання фінансавых рэсурсаў краінамі-удзельніцамі для вырашэння пэўных задач у галіне развіцця сусветнай эканомікі і міжнародных эканамічных адносін.

Мэтамі міжнароднай фінансавай арганізацыі могуць быць развіццё супрацоўніцтва, забеспячэння цэласнасці, стабілізацыя складаных сітуацый, згладжванне супярэчнасцей сусветнай гаспадарцы.

Поле дзейнасці міжнародных валютных і крэдытна-фінансавых арганізацый:
* аналіз сітуацыі, тэндэнцый і фактараў развіцця сусветнай эканомікі;
* аперацыі на валютным і фондавым рынку з мэтай рэгулявання сусветнай эканомікі, падтрымкі і стымулявання міжнароднага гандлю;
* інвестыцыйная дзейнасць (крэдытаванне ў галіне міжнародных і ўнутраных нацыянальных праектаў);
* крэдытаванне дзяржаўных праектаў;
* фінансаванне праграм міжнароднай дапамогі;
* фінансаванне навуковых даследаванняў;
* дабрачынная дзейнасць.

## Міжнародныя фінансавыя арганізацыі 
У асобную групу міжнародных эканамічных арганізацый можна вылучыць міжнародныя фінансавыя арганізацыі:
* Міжнародны валютны фонд (МВФ)
* Група Сусветнага банка
* Банк міжнародных разлікаў
* Еўрапейскі банк рэканструкцыі і развіцця (ЕБРР)
* Еўрапейскі інвестыцыйны банк
* Азіяцкі банк развіцця
* Афрыканскі банк развіцця
* Арабскі валютны фонд
* Ісламскі банк развіцця
* Міжамерыканскі банк развіцця
* Чарнаморскі банк гандлю і развіцця
* Еўразійскі банк развіцця
* Базельскі камітэт па банкаўскаму нагляду
* іншыя міжнародныя фінансавыя арганізацыі

## Гл. таксама 
* Міжнародная эканамічная арганізацыя
* Сусветны банк
* Міжнародны валютны фонд (МВФ)

Катэгорыя:Міжнародныя арганізацыі
Катэгорыя:Сусветная эканоміка
Міжнародныя эканамічныя адносіны

**Міжнародныя эканамічныя адносіны (МЭА)** — эканамічныя адносіны між дзяржавамі, рэгіянальнымі групоўкамі, транснацыянальнымі карпарацыямі і іншымі суб'ектамі сусветнай гаспадарцы. Уключае валютна-фінансавыя, гандлёвыя, вытворчыя і іншыя адносіны. Вядучай формай міжнародных эканамічных адносін з'яўляецца валютна-фінансавыя адносіны.

Адной з характэрных асаблівасцей функцыяніравання сусветнай гаспадаркі першай паловы ХХІ ст. з’яўляецца інтэнсіўнае развіццё міжнародных эканамічных адносін. На дадзеным этапе развіцця адбываецца расшырэнне і паглыбленне эканамічных адносін паміж краінамі, групамі краін, эканамічнымі групоўкамі, асобнымі фірмамі і арганізацыямі, а таксама пераліў капіталу і яго пастаянныя міграцыі ў сусветным маштабе.

У сучасным свеце асабліва актуальным з'яўляецца глабалізацыя і рэгіяналізацыя міжнародных эканамічных адносін. Дамінуючая роля ва ўсталяванні сусветнага эканамічнага парадку прыналежыць транснацыянальнаму капіталу і міжнародным інстытутам, сярод якіх важная роля прыналежыць Сусветнаму банку і Міжнароднаму валютнаму фонду (МВФ). У рэзультаце міжнароднага падзелу працы сфарміраваліся сусветныя полюсы эканамічнага і тэхналагічнага развіцця (Паўночнаамерыканскі, Заходнееўрапейскі, Азіяцка-Тыхаакіянскі). Сярод актуальных праблем міжнародных эканамічных адносін выдзяляюцца праблемы стварэння свабодных эканамічных зон, міжнародных транспартных калідораў і інтэрнэт-эканомікі.
Матыкальскі сельсавет

**Матыка́льскі сельсавет** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Вялікія Матыкалы.

## Гісторыя 
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 8 верасня 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Цюхініцкага сельсавета, у склад Чарнаўчыцкага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Вістычы, Вулька, Вялікія Сухарэвічы, Казловічы і Смуга), у склад Клейнікаўскага сельсавета — 4 населеныя пункты (Кацельня Баярская, Коладна, Церабунь і Шумакі). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Матыкальскага сельсавета было 16 населеных пунктаў.

## Склад 
У склад сельсавета ўваходзяць 19 населеных пунктаў:

## Насельніцтва 
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 6568 чалавек, з іх 82,7 % — беларусы, 9,1 % — рускія, 6,1 % — украінцы, 0,9 % — палякі; паводле перапісу 2019 года — 7895 чалавек.

## Літаратура 
* Административно-территориальное устройство БССР: справочник: в 2 т. / Главное архивное управление при Совете Министров БССР, Институт философии и права Академии наук БССР. — Минск: «Беларусь», 1985―1987.
* Административно-территориальное устройство Республики Беларусь (1981—2010 гг.): справочник. — Минск: БелНИИДАД, 2012. — 172 с.


Катэгорыя:Сельсаветы Беларусі, утвораныя ў 1940 годзе
Паланарува

**Паланару́ва** (, ) — горад у Паўночна-Цэнтральнай правінцыі Шры-Ланкі, цэнтр аднайменнай акругі. Насельніцтва — 403859 чал. (разам з акругай).

## Гісторыя 
Паланарува вядома з пісьмовых крыніц з VII ст., але паселішча на месцы горада было заснавана значна раней. Пасля спусташэння Анурадхапуры і захопу сінгальскай дзяржавы таміламі з Паўднёвай Індыі ў Паланаруву быў перанесены адміністрацыйны цэнтр Шры-Ланкі.

У 1070 г. сінгальскі князь Віджаябаху I адваяваў Паланаруву і перанёс сюды сваю сталіцу. У кан. XI—XIII стст. яна з’яўлялася галоўным цэнтрам усёй сінгальскай дзяржавы. Найбольшага росквіту горад дасягнуў пры Паракрамбаху I Вялікім (1123—1186 гг.). У 1284 г. быў спустошаны таміламі і фактычна згубіў статус сталіцы. У пач. XIV ст. быў закінуты ўладарамі. На месцы горада засталася толькі невялікая вёска.

У XVIII—XIX стст. быў адроджаны будысцкімі манахамі.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Славутыя мясціны 
У Паланаруве захавалася шмат археалагічных і культурных помнікаў. Гэта прыцягальны турыстычны цэнтр. У 1982 г. горад трапіў у спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.

Найбольшую цікавасць уяўляюць рэшткі старажытнай сталіцы, якія захаваліся ў паўночнай частцы горада каля вадасховішча Паракрама-Самудра. Яны ўключаюць:

* Археалагічны музей
* Палацавы комплекс часоў Паракрамбаху I
* «Чатырохвугольнік» — група рэштак будысцкіх свяцілішчаў, абнесеных мурам
* Паўночная група руін — будысцкі комплекс XIII ст.
* Паўднёвая група руін — будысцкі комплекс XI—XIII стст.
* «Санаторная» група (палац Нісанка-Мала, лазні, будынак Прыдворнай Рады)

## Транспарт 
Горад добра звязаны з іншымі часткамі краіны. Маюцца аэрапорт, чыгуначная станцыя, аўтобусная станцыя.

## Галерэя 

Image:Kiri Vihara 01.jpg|Дагоба Віхара Кіры
Image: Parakramabahu I(js).jpg|Выява Паракрамбаху I
Image: Polonnaruwa-Royal Palace(js).jpg|Руіны палацавага комплекса
Image: SriLanka-Polonnaruwa.JPG|*Ватадаге* або «Круглы дом»
Image:Thuparama Polonnaruwa.JPG|Свяцілішча Тхупарама
Image:Polonaruwa, lion Audience Hall(js).jpg|Выява льва

## Крыніцы 
## Літаратура 
* Berkmoes R. V., Butler S., Karafin A., Sri Lanka (Country Guide). — Lonely Planete, 2012.  P. 192—198. ISBN-10: 1741797004, ISBN-13: 978-1741797008

## Спасылкі 
* Паланарува на сайце ЮНЕСКА
* Гісторыя 

Катэгорыя:Гарады Шры-Ланкі
Паланарува
Паланарува
Паланарува
Охра

**Охра** (ад  «бледны») — прыродны пігмент вокісу жалеза з прымешкам гліны.

Натуральны колер охры звычайна жоўты, паколькі яна ўтрымоўвае гідрат жалеза (Fe2O3 • H2O). Бязводная сумясь вокісу жалеза з глінай стварае чырвоную охру (Fe2O3), якую атрымоўваюць штучна шляхам награвання жоўтай охры. Разнавіднасцямі чырвонай охры могуць быць пурпурная і карычневая охра.

Охра шырока сустракаецца ў прыродзе і здаўна выкарыстоўваецца чалавекам для вытворчасці фарбаў.

Катэгорыя:Пігменты
Дзмітрый Паўлавіч Бяляцкі

**Дзмітрый Паўлавіч Бяля́цкі** (, в. Пугляі,  — ) — беларускі гігіеніст і арганізатар аховы здароўя. Доктар медыцынскіх навук (1967), прафесар (1968). Заслужаны ўрач БССР (1967).

## Адукацыя 
У 1926 годзе скончыў педагагічны тэхнікум, у 1933 — Мінскі медыцынскі інстытут. У 1948 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю, у 1967 годзе — доктарскую.

## Біяграфія 
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У 1937—1941 гадах галоўны дзяржаўны санітарны інспектар БССР, у 1943—1959 гадах — намеснік міністра аховы здароўя БССР. У 1945—1980 гадах загадчык кафедры сацыяльнай гігіены і арганізацыі аховы здароўя Мінскага медыцынскага інстытута.

## Навуковая дзейнасць 
Аўтар больш за 300 навуковых прац. Работы па арганізацыі аховы здароўя, санітарна-эпідэмічнай справе, па гісторыі медыцыны.

### Бібліяграфія 
* Охрана материнства и детства в Советской Белоруссии [Текст] / Д. П. Беляцкий ; О-во по распространению полит. и науч. знаний Белорус. ССР. — Минск : [б. в.], 1957. — 34 с. : ил. — 12000 прим..
* Ахова здароўя ў Беларускай ССР. — Мн., 1958 (совм. с Г. Р. Крючком)
* Профилактика — основа развития советского здравоохранения. — Мн., 1961.
* Актуальные вопросы гігены села. (разам з З. К. Магілеўчыкам) // Вестник АМН СССР. 1964. № 7.
* Развитие санитарного дела в Белорусской ССР. — Мн., 1966
* Санитарная охрана внешней среды — всенародное дело — Мн., 1974
* Общественное здоровье и его охрана в Белоруссии за годы Советской власти. — Мн., 1978
* Право на охрану здоровья — важнейшее конституционное право [Текст] / Д. П. Беляцкий, Е. Я. Белицкая ; Научно-методический совет по пропаганде медицинских знаний, физической культуры и спорта. — Минск : [б. в.], 1980. — 20 с. — (Материал в помощь лектору / Правл. о-ва «Знание» БССР). — Библиогр.: с. 20.

## Узнагароды 
Узнагароджаны 5 ордэнамі, у тым ліку 2 баявымі, медалямі, 5 Ганаровымі граматамі Вярхоўнага Савета БССР, граматамі іншых ведамстваў, значком «Выдатнік аховы здароўя СССР».

## Літаратура 
* 
* 
* *Змачинская, Н. Ф.* Заведующие кафедрами и профессора Минского медицинского института (1921—1996) : биографический справочник / Н. Ф. Змачинская, М. В. Мальковец, А. Н. Пересада. — Минск : МГМИ, 1999. — С. 220—222.

## Спасылкі 
* Беляцкий Дмитрий Павлович (02(15).11.1906—02.06.1983) // Учреждение образования «Белорусский государственный медицинский университет» 
* Бяляцкі Дзмітрый Паўлавіч // Прыдзвінскі край: гісторыя і сучаснасць
* Беляцкий Дмитрий Павлович  // Сайт БДМУ
* Беляцкий Дмитрий Павлович // Праект «Память народа»

Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Гігіеністы
Катэгорыя:Медыкі СССР
Катэгорыя:Постаці беларускай аховы здароўя
Катэгорыя:Галоўныя дзяржаўныя санітарныя ўрачы Беларусі
Катэгорыя:Медыкі Вялікай Айчыннай вайны
Трынкамалі

**Трынкама́лі** (, ) — горад, адміністрацыйны цэнтр Усходняй правінцыі Шры-Ланкі. Насельніцтва - 101958 чал. (2007 г.).

## Гісторыя
Трынкамалі вядомы з VI ст. да н.э. як порт **Гакарна**. З VII ст. н.э. знаходзіўся пад сталым кантролем тамілаў. Стаў адным з галоўных цэнтраў індуізму на Шры-Ланцы і важным гандлёвым цэнтрам на поўначы Індыйскага акіяна. Трынкамалі наведваў Марка Пола. У друг. пал. XVI ст. амаль знішчаны партугальцамі. У XVII ст. галандцы заснавалі на яго тэрыторыі крэпасць Святога Фрэдэрыка, якая зноў прыцягнула жыхароў. У кан. XVIII ст. акупаваны Вялікабрытаніяй. Да 1957 г. заставаўся важнай брытанскай ваеннай базай.  

Да 1980-ых гг. меў даволі стракаты склад насельніцтва. Большасць складалі тамілы, аднак у Трынкамалі таксама былі буйныя абшчыны сінгалаў, бюргераў, маўраў, выхадцаў з Інданезіі, Малайзіі і краін Еўропы. Сітуацыя змянілася пад час грамадзянскай вайны 1983 - 2009 гг., калі горад некаторы час знаходзіўся пад кантролем тамільскай арганізацыі "Тыгры вызвалення Таміл-Ілама". З-за ваенных дзеянняў і рэпрэсій яго пакінулі многія жыхары, у тым ліку частка тамілаў. Зараз жывуць пераважна тамілы. 

Трынкамалі застаецца адной з галоўных ваенных баз арміі Шры-Ланкі. Працуюць ваенная і марская ваенная акадэміі.

## Славутыя мясціны
У наваколлі Трынкамалі знаходзяцца адныя з лепшых пляжаў Шры-Ланкі, якія прыцягваюць турыстаў з усяго свету. У самім горадзе - некалькі старажытных індуісцкіх храмаў. Найбольш старажытны з іх быў заснаваны ў III ст. н.э. У 47 км ад горада - рэшткі сінгальскага будысцкага кляштара. Захавалася галандская крэпасць. 

## Транспарт
Трынкамалі - важны порт у Індыйскім акіяне. Працуюць аэрапорт, чыгунка, некалькі аўтобусных станцый.

## Спасылкі
*Трынкамалі ў легендах і гісторыі
*Турыстычная інфармацыя
*Порт Трынкамалі 
*Гарачыя крыніцы каля Трынкамалі 

Катэгорыя:Гарады Шры-Ланкі
Медальны залік на зімовых Алімпійскіх гульнях 1968

## Спасылкі 
* Міжнародны алімпійскі камітэт – Грэнобль 1968 - Медальны залік

Катэгорыя:Зімовыя Алімпійскія гульні 1968
Катэгорыя:Вынікі зімовых Алімпійскіх гульняў
Міжнародная эканамічная арганізацыя

**Міжнародная эканамічная арганізацыя** — арганізацыя, створаная на аснове міжнародных пагадненняў, з мэтай уніфікацыі, рэгулявання, стварэння сумесных рашэнняў у сферы міжнародных эканамічных адносін.

Міжнародныя эканамічныя арганізацыі ў залежнасці ад напрамкаў дзеляцца на ўніверсальныя і спецыялізаваныя.

## Універсальныя арганізацыі 
Да *ўніверсальных* міжнародных эканамічных арганізацый адносяцца:
* Эканамічны і сацыяльны савет ААН (ЭКАСАС)
* Сусветная гандлёвая арганізацыя (СГА)
* Арганізацыя эканамічнага супрацоўніцтва і развіцця (АЭСР)
* Азіяцка-Ціхаакіянскае эканамічнае супрацоўніцтва (АЦЭС)
* Асацыяцыя дзяржаў Паўднёва-Усходняй Азіі (АСЕАН)
* Еўрапейская эканамічная камісія ААН
* Міжнародная гандлёвая палата
* Арганізацыя Аб'яднаных Нацый па прамысловаму развіццю
* Арганізацыя Чарнаморскага эканамічнага супрацоўніцтва
* іншыя ўніверсальныя эканамічныя арганізацыі

## Спецыялізаваныя арганізацыі 
Да *спецыялізаваных* міжнародных эканамічных арганізацый адносяцца тыя арганізацыі, у сферу дзейнасці якіх уваходзе больш вузкае кола эканамічных адносін. Прыкладамі такіх арганізацый з'яўляюцца:
* Сусветная арганізацыя інтэлектуальнай уласнасці
* Кансультатыўная служба па міжнародных інвестыцыях
* Камісія ААН па праву міжнароднаму гандлю
* Міжнародная асацыяцыя паветранага транспарту
* Міжнародная марская арганізацыя
* Сусветная мытная арганізацыя
* Сусветная турыстычная арганізацыя
* Міжнародны аўтатранспартны саюз
* Міжнародны газавы саюз
* Міжнародны саюз чыгуначных дарог
* Арганізацыя краін, экспартуючых нафту (АПЕК)
* Харчовая і сельскагаспадарчая арганізацыя ААН
* Міжнародны інстытут статыстыкі
* Міжнародны інстытут уніфікацыі прыватнага права
* іншыя спецыялізаваныя эканамічныя арганізацыі

## Міжнародныя фінансавыя арганізацыі 
У асобную групу міжнародных эканамічных арганізацый можна вылучыць міжнародныя фінансавыя арганізацыі:
* Міжнародны валютны фонд (МВФ)
* Група Сусветнага банка
* Банк міжнародных разлікаў
* Еўрапейскі банк рэканструкцыі і развіцця (ЕБРР)
* Еўрапейскі інвестыцыйны банк
* Азіяцкі банк развіцця
* Афрыканскі банк развіцця
* Арабскі валютны фонд
* Ісламскі банк развіцця
* Міжамерыканскі банк развіцця
* Чарнаморскі банк гандлю і развіцця
* Еўразійскі банк развіцця
* Базельскі камітэт па банкаўскаму нагляду
* іншыя міжнародныя фінансавыя арганізацыі

Катэгорыя:Міжнародныя арганізацыі
Катэгорыя:Сусветная эканоміка
Балтыйская асамблея

**Балты́йская асамбле́я** — дарадчы орган па супрацоўніцтве паміж парламентамі Эстоніі, Латвіі і Літвы, заснаваны ў 1991 г. 

У Балтыйскую асамблею ўваходзіць па 20 дэпутатаў парламентаў ад кожнай краіны. Асамблея каардынуе дзеянні, кансультуе парламенты трох краін і дэкларуе ўзгодненыя пазіцыі ў выглядзе рэзалюцый, рашэнняў і рэкамендацый.

Мае тры фракцыі: кансерватараў, сацыялістаў і лібералаў.

## Спасылкі 
* Сайт Балтыйскай асамблеі

Катэгорыя:Знешняя палітыка Латвіі
Катэгорыя:Знешняя палітыка Літвы
Катэгорыя:Знешняя палітыка Эстоніі
Катэгорыя:Прыбалтыка
Катэгорыя:Міжпарламенцкія арганізацыі
Батыкалоа

**Батыкалоа** (, ) — горад ва Усходняй правінцыі Шры-Ланкі, цэнтр аднайменнай акругі. Насельніцтва — 92332 чал. (2011 г.).

## Геаграфія 
Батыкалоа размешчаны на ўсходнім узбярэжжы Шры-Ланкі ля Індыйскага акіяна. Бераг нізкі, пясчаны. У рысе горада і ў прадмесцях шмат пляжаў. У бераг удаюцца тры шырокія лагуны. Самая вялікая лагуна Батыкалоа цягнецца далёка на поўдзень і мае плошчу 162 км². Ёсць некалькі астравоў.

Клімат трапічны мусонны, вельмі даджлівы з кастрычніка па люты (у снежні ў сярэднім 418,5 мм ападкаў) і гарачы і засушлівы з мая па жнівень (у чэрвені 23,9 мм ападкаў). Сярэдняя гадавая тэмпература 24,5 — 31° С.

## Гісторыя 
Дакладны час заснавання горада не вядомы, але ўжо да пач. XVII ст. тут існавалі порт і цагляная крэпасць, якія належалі сінгальскім уладарам Шры-Ланкі, хаця большасць мясцовага насельніцтва складалі тамілы і гандляры-мусульмане. Праз Батыкалоа пачаліся першыя кантакты паміж сінгаламі і галандцамі.

У 1622 г. партугальцы захапілі Батыкалоа, зруйнавалі крэпасць, і на яе месцы стварылі сваё ўмацаванне. У 1639 г. яно было ўзята сумеснымі намаганнямі сінгалаў і галандцаў. Галадцы заставілі тут свой гарнізон і фактычна далучылі мясцовыя землі да сваёй калоніі. Імі была пабудавана каменная крэпасць, рэшткі якой дайшлі да нашага часу. У 1796 г. яна ўвайшла ў склад брытанскай калоніі, а ў 1948 г. — Шры-Ланкі.

Горад моцна пацярпеў пад час цунамі 26 снежня 2004 года.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Вatticaloa.com
* Batticaloa Municipal Council /Prepared by Eng. S.E.Jeyarajah, 2005 

Катэгорыя:Гарады Шры-Ланкі
Зона свабоднага гандлю

thumb|Зоны свабоднага гандлю.

**Зона свабоднага гандлю** (ЗСГ) — тып міжнароднай інтэграцыі, пры якім у краінах-удзельніцах скасоўваюцца мытныя зборы, падаткі, а таксам колькасныя абмежаванні ва ўзаемным гандлі ў адпаведнасці з міжнародным дагаворам. Гэта больш глыбокі тып інтэграцыі, чым прэферэнцыйныя пагадненні. За кожнай краінай-удзельніцай захоўваецца права на самастойнае і незалежнае вызначэнне рэжыму гандлю з трэцімі дзяржавамі. У большасці выпадкаў умовы зоны свабоднага гандлю распаўсюджваюцца на ўсе тавары акрамя прадуктаў сельскай гаспадаркі. Зона свабоднага гандлю можа каардынавацца невялікім міжурадавым сакратарыятам, размешчаным ў адной з краін-членаў, але звычайна абыходзяцца без яго, а асноўныя параметры свайго развіцця краіны ўзгадняюць на перыядычных нарадах кіраўнікоў адпаведных ведамстваў. Між краінамі-удзельніцамі захоўваюцца мытныя межы і пасты, якія кантралююць паходжанне тавару.

## Прыклады ЗСГ 
[thumb|[Меркасур — прыклад зоны свабоднага гандлю паміж краінамі Паўднёвага паўшар'я.]]
* Паўночнаамерыканская зона свабоднага гандлю НАФТА () — пагадненне між ЗША, Канадай і Мексікай, якое пачало дзейнічаць з 1994 года. Пагадненне прадугледжвае паэтапную ліквідацыю мытных тарыфаў і нетарыфных бар'ераў як для прамысловых, так і для сельскагаспадарчых тавараў, ахову правоў інтэлектуальнай уласнасці, стварэнне агульных правілаў для інвестыцый, лібералізацыю гандлю паслугамі і стварэнне эфектыўнага механізма для вырашэння гандлёвых спрэчак між краінамі-удзельніцамі.
* Еўрапейская асацыяцыя свабоднага гандлю. У 1960 годзе падпісана пагадненне між Ісландыяй, Ліхтэнштэйнам, Нарвегіяй, Швейцарыяй.
* Балтыйская зона свабоднага гандлю — пагадненне між Латвіяй, Літвой і Эстоніяй, падпісанае ў 1993 годзе (страціла сілу ў 2004 г., са дня ўступлення краін у Еўрапейскі саюз).
* Зона свабоднага гандлю СНД — пагадненне між краінамі СНД, падпісанае ў кастрычніку 2011 года.

## Гл. таксама 
* Гандлёвы блок
* Мытны саюз
* Эканамічны саюз

Катэгорыя:Гандаль
Катэгорыя:Гандлёвыя блокі
Постсавецкая прастора

**Постсавецкая прастора**, таксама вядомая як **рэспублікі былога СССР, краіны СНД і Прыбалтыкі** ці **блізкае замежжа** (у адрозненне ад замежжа далёкага — краін, якія ніколі не ўваходзілі ў СССР), — гэта незалежныя дзяржавы, якія выйшлі са складу Савецкага Саюза падчас яго распаду ў 1991 годзе.

Тэрмін уведзены ў абарот Альгісам Празаўскасам у артыкуле «СНД як посткаланіяльная прастора», апублікаваным 7 лютага 1992 года ў «Незалежнай газеце».

Постсавецкія дзяржавы з’яўляюцца прадметам розных даследаванняў у галіне геаграфіі, гісторыі, палітыкі, эканомікі і культуры.
Гандлёвы блок

thumb|300px|Найбольш актыўныя рэгіянальныя блокі ў свеце.
[thumb|[Меркасур.]]
**Гандлёвы блок** — зона свабоднага гандлю некалькіх краін, якія прытрымліваюцца аднаго ці некалькіх пагадненняў па падатках, тарыфах і гандлю. Звычайна гандлёвыя блокі маюць свае адміністрацыйныя органы і органы рэгулявання. Некаторыя гандлёвыя блокі маюць таксама палітычныя мэты. Існуе некалькі відаў гандлёвых блокаў, сярод якіх вылучаюць:
* Зона свабоднага гандлю,
* Мытны саюз,
* Агульны рынак,
* Эканамічны саюз,
* Эканамічны і валютны саюз.

Гандлёвы блок ствараецца шляхам прыняцця гандлёвага пагаднення (ці пагадненняў), якія вызначаюць розныя пытанні эканамічнай інтэграцыі.

## Найбольш актыўныя рэгіянальныя блокі 
Шэраг краін уваходзяць у два ці больш розных гандлёвых блокаў. Для таго, каб пазбегнуць дублявання пры класіфікацыі гандлёвых блокаў, гэтыя краіны адносяць толькі да аднаго з найбольш актыўных гандлёвых блокаў. «Актыўнасць» блокаў вызначаецца па наступных трох крытэрыях:
* Наяўнасць значных практычных дасягненняў
* Наяўнасць нядаўняй (ці рэгулярнай) дзейнасці (сустрэчы, новыя пагадненні, правядзенне ўнутраных працэдур)
* Наяўнасць амбіцыйных планаў на будучую эканамічную інтэграцыю і дакладны кароткі тэрмін яе ажыццяўлення.

Некаторыя колеры на карце выкарыстоўваюцца некалькі разоў для розных блокаў. Больш цёмны колер азначае *поўны член*, больш светлы — *асацыіраваны ўдзельнік*, *назіральнік*, *будучы ўдзельнік*, *кандыдат* ці падобны статус.

## Гл. таксама 
* Сусветная эканоміка
* Глабалізацыя

*
Катэгорыя:Міжнародны гандаль
Катэгорыя:Сусветная эканоміка
Кірыл Сяргеевіч Шрэйтар

**Кірыл Шрэйтар** (нар. , ) — беларускі футбаліст, нападнік клуба «Надзея» з Баранавіцкага раёна.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец пінскага футбола, гуляў за брэсцкае «Дынама» (у асноўным за дубль), аддаваўся ў арэнду ў пінскую «Хвалю». У 2010—2011 гадах гуляў за мікашэвіцкі «Граніт», у сезоне 2010 стаў найлепшым бамбардзірам клуба ў Першай лізе, забіўшы 19 мячоў.

У студзені 2012 года перайшоў у «Брэст», аднак не замацаваўся ў аснове і ў жніўні таго ж года стаў іграком «Гарадзеі». У студзені 2013 года перайшоў у «Слуцк», дзе стаў стала трапляць у аснову. Дапамог «Слуцку» атрымаць перамогу ў Першай лізе 2013, але па заканчэнні сезона пакінуў клуб.

У лютым 2014 года далучыўся да клуба «Элана» з Торуні, які выступаў у чацвёртым польскім дывізіёне. У жніўні 2014 года вярнуўся ў Беларусь, стаўшы іграком «Ліды». За паўгады забіў 6 галоў за лідскі клуб. У снежні 2014 года па пагадненні бакоў пакінуў «Ліду».

У лютым 2015 года мог перайсці ў «Баранавічы», аднак у выніку апынуўся ў складзе «Гомельчыгунтранса», у якім і пачаў сезон 2015. У ліпені 2016 года перайшоў у «Белшыну», дзе стаў асноўным нападнікам, але не здолеў выратаваць каманду ад вылету ў Першую лігу.

Па заканчэнні сезона 2016 пакінуў Бабруйск і ў лютым 2017 года накіраваўся на прагляд у «Нафтан», але не падышоў. У выніку сезон 2017 распачаў у складзе клуба другога літоўскага дывізіёна «Нявежыс». У ліпені 2017 года вярнуўся ў Беларусь, стаўшы іграком «Баранавічаў».

У студзені 2018 года перайшоў у «Ліду». Аднак, з-за траўм правёў толькі сем матчаў, выходзячы на замену, і ў ліпені таго ж года па пагадненні бакоў пакінуў клуб. Неўзабаве стаў іграком жыткавіцкага ЮАС, разарваў з ім кантракт у лютым 2019 года.

У сакавіку 2019 года далучыўся да рэчыцкага «Спадарожніка». У складзе рэчыцкай каманды часцей выхадзіў на замену. У ліпені 2019 года пакінуў «Спадарожнік». У жніўні 2019 года зноў стаў іграком «Баранавічаў». У сезоне 2020 з 13 галамі стаў другім бамбардзірам каманды. Па заканчэнні сезона абвясціў аб завяршэнні кар’еры.

У ліпені 2022 года далучыўся да «Надзеі» з Баранавіцкага раёна.

## Дасягненні 
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі: 2013

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Брэст
Катэгорыя:Ігракі ФК Хваля Пінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Граніт Мікашэвічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Гарадзея
Катэгорыя:Ігракі ФК Слуцк
Катэгорыя:Ігракі ФК Элана Торунь
Катэгорыя:Ігракі ФК Ліда
Катэгорыя:Ігракі ФК Лакаматыў Гомель
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына
Катэгорыя:Ігракі ФК Нявежыс Кедайней
Катэгорыя:Ігракі ФК Баранавічы
Катэгорыя:Ігракі ФК ЮАС Жыткавічы
Катэгорыя:Ігракі ФК Спадарожнік Рэчыца
Катэгорыя:Ігракі ФК Надзея Баранавіцкі раён
Дзмітрый Георгіевіч Лебедзеў

**Дзмітрый Лебедзеў** (нар. , ) — беларускі футбаліст, паўабаронца.

Родны брат Дзмітрыя, Аляксандр Лебедзеў, таксама футбаліст.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец салігорскага футбола, гуляў за дубль «Шахцёра» і МТЗ-РІПА. Пасля выступаў за «Смаргонь» і «Віцебск», з 2010 года быў іграком гродзенскага «Нёмана». У 2012 годзе перастаў трапляць у асноўны склад гродзенскага клуба, у выніку ў жніўні 2012 года перайшоў у «Гарадзею». У складзе «Гарадзеі» стаў адным з асноўных ігракоў. У сезоне 2013 стаў найлепшым бамбардзірам клуба (12 мячоў).

У студзені 2015 года падоўжыў кантракт з «Гарадзеяй». У сезоне 2015 стаў капітанам каманды і здолеў прывесці яе да выхаду ў Вышэйшую лігу. У снежні 2015 года падоўжыў кантракт з клубам на наступны сезон. У сезоне 2016 быў адным з лідараў гарадзейцаў, з 8 галамі стаў адным з найлепшых бамбардзіраў каманды ў чэмпіянаце. Заставаўся іграком асновы і ў сезоне 2017, толькі ў маі і жніўні адсутнічаў з-за траўм. У сезоне 2018 забіў 11 галоў у чэмпіянаце Беларусі і стаў найлепшым бамбардзірам каманды.

У лістападзе 2018 года падоўжыў кантракт з «Гарадзеяй» на сезон 2019. Пачынаў сезон у аснове, у жніўні і верасні не гуляў з-за траўмы, пазней вярнуўся ў склад. У лістападзе 2019 года падоўжыў пагадненне з гарадзейцамі яшчэ на адзін сезон.

У пачатку сезона 2020 выхадзіў на замену, а ў красавіку па пагадненні бакоў пакінуў «Гарадзею» і неўзабаве стаў іграком «Крумкачоў». Стаў адным з лідараў сталічнай каманды. У ліпені 2020 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з «Крумкачамі» і неўзабаве далучыўся да бабруйскай «Белшыны», дзе часцей выхадзіў на замену. У снежні 2020 года пакінуў «Белшыну».

У студзені 2021 года зноў стаў трэніравацца з «Крумкачамі» і неўзабаве афіцыйна вярнуўся ў клуб, гуляў там да ліпеня. У хуткім часе зноў далучыўся да «Белшыны», дзе выкарыстоўваўся яе ігрок ратацыі, дапамог камандзе вярнуцца ў Вышэйшую лігу.

У лютым 2022 года падпісаў кантракт з «Астраўцом». Пакінуў клуб у снежні 2023 года і завяршыў прафесійную кар’еру.

## Дасягненні 
*  У спісе 22 найлепшых футбалістаў чэмпіянату Беларусі: 2016

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Шахцёр Салігорск
Катэгорыя:Ігракі ФК Партызан Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Смаргонь
Катэгорыя:Ігракі ФК Віцебск
Катэгорыя:Ігракі ФК Нёман Гродна
Катэгорыя:Ігракі ФК Гарадзея
Катэгорыя:Ігракі ФК Крумкачы Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Белшына
Катэгорыя:Ігракі ФК Астравец
Якаў Паўлавіч Навуменка

{{Музыкант
 |Імя              = Якаў Навуменка
 |Арыгінал_імя   = 
 |Выява      = 
 |Шырыня           = 
 |Апісанне_выявы = 
 |Фон              = 
 |Імя_пры_нараджэнні = Якаў Паўлавіч Навуменка
 |Поўнае_імя       = 
 |Дата нараджэння    = 28.03.1959
 |Месца нараджэння   =  
 |Дата_смерці      = 26.08.2012
 |Месца_смерці     = 
 |Гады             = 
 |Краіна           = →
 |Прафесіі        = 
 |Пеўчы_голас  = 
 |Інструменты      = 
 |Жанры            = сімфоніяэстрада
 |Псеўданімы       = 
 |Калектывы       = 
 |Супрацоўніцтва   = 
 |Лэйблы           = 
 |Узнагароды          = 
{ style="background: transparent"

}
 |Вікісховішча        = 
 |Сайт             = 
}}
**Якаў Паўлавіч Навуменка** (, Орша — , Севастопаль) — беларускі спявак. Народны артыст Беларусі (2011).

## Біяграфія 
Скончыў Мінскае музычнае вучылішча імя М. І. Глінкі. Вучыўся ў Беларускай кансерваторыі, Расійскай акадэміі музыкі імя Гнесіных, дзе яго настаўнікамі былі Іосіф Кабзон, Леў Лешчанка, Гелена Веліканава.

Выканаўца песень «Бывайце здаровы», «Заручоныя», «Гуляй, казак», «Трэба проста жыць» і інш. У 2007 годзе на фестывалі «Славянскі базар у Віцебску» прадставіў новую сольную праграму «Залатыя песні». Для яго пісалі песні кампазітары Алег Елісеенкаў, Алег Моўчан, Леанід Захлеўны, Уладзімір Буднік, Васіль Раінчык на вершы паэтаў Аляксандра Лягчылава, Леаніда Дранько-Майсюка, Алены Туравай. Выступаў сольна і ў складзе Нацыянальнага акадэмічнага народнага аркестра імя Жыновіча. Яго песні спявалі такія калектывы, як ансамблі народнай музыкі «Свята» і «Бяседа».

Пацярпеў падчас бойкі 19.8.2012, праз пяць дзён у рэанімацыі памёр.

## Прэміі і ўзнагароды 
«За значны асабісты ўнёсак у развіццё нацыянальнага музычнага мастацтва» Я. Навуменку была абвешчана падзяка Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнка. У 2011 годзе яму было прысвоена званне народнага артыста Рэспублікі Беларусь.. У 1988 годзе стаў лаўрэатам конкурсу «Новыя імёны».

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Народныя артысты Беларусі
Катэгорыя:Спевакі і спявачкі Беларусі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Оршы
Катэгорыя:Памерлі ў Севастопалі
Паўлавічы

Назву **Па́ўлавічы** маюць:
## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Брэсцкая вобласць:
** Паўлавічы — вёска ў Бярозаўскім раёне.
* Віцебская вобласць:
** Паўлавічы — былы хутар у Мёрскім раёне.
** Паўлавічы — вёска ў Сенненскім раёне.
* Гродзенская вобласць:
** Паўлавічы — вёска ў Зэльвенскім раёне.
** Паўлавічы — вёска ў Іўеўскім раёне.
** Паўлавічы — вёска ў Слонімскім раёне.
* Магілёўская вобласць:
** Паўлавічы — аграгарадок у Кіраўскім раёне.
** Паўлавічы — вёска ў Клімавіцкім раёне.
** Паўлавічы — вёска ў Круглянскім раёне.
** Паўлавічы — вёска ў Крычаўскім раёне.

### Польшча 
* Паўлаві́чы — вёска ў Падляскім ваяводстве.
### Расія 
* Паўлавічы (Суземскі раён)
Малеч

**Ма́леч** (, ) — аграгарадок у Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Малецкага сельсавета. Размешчана за 20 км на захад ад Бярозы, за 16 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.

## Назва 
Фіксавалася старое літоўскае прозвішча Малеч. Былі горадзенскія Малечка і Малечкоўскі, віленскае Малечкевіч.

## Гісторыя 
### Вялікае Княства Літоўскае 
Першыя пісьмовыя звесткі знойдзены ў «Апісанні войска Літоўскага Кобрынскага павета» 1528 года калі ўзгадваецца «Фёдар з Мальча». Вакол галавы — німб, сімвал святасці. У правай верхняй частцы герба — выява чорнага пеўня, у левай — зялёная галінка расліны. Пазбаўлены гарадскіх прывілеяў у XVIII ст.. У XIX ст. маёнтак належаў роду Шведаў, потым перайшоў да роду Завадскіх. У 1824 годзе ў мястэчку дзейнічалі рымска-каталіцкая царква, капліца, З масты, рынак, 5 піцейных дамоў. У 1833 годзе пазначана як мястэчка **Мальча**, у якім 5 мураваных цэркваў і 1 драўляная, 152 драўляныя дамы, 5 духоўных навучальных і 5 свецкіх духоўных устаноў, 5 фабрык і заводаў 3 піцейныя дамы. У 1856 годзе ў мястэчку і в. Лукомер памешчыку Іосіфу Здзітоўскаму належала 387 рэвізскіх душ
** 1833 — 827 жыхароў, з іх 5 купцоў.
** 1864 — 172 жыхары.
** 1878 — 1189 жыхароў, у тым ліку 660 іўдзеяў.
** 1886 — 71 двор, 1428 жыхароў.
** 1897 — 138 мяшчанскіх і 149 сялянскіх дамоў, 1059 мяшчан і 1023 сялян, на паштовай сядзібе  — З двары, 20 жыхароў.
* **XX стагоддзе**:
** 1905 — 3808 жыхароў, у маёнтку — 50 жыхароў.
** 1924  — 56 будынкаў, 430 жыхароў, у вёсцы — 76 будынкаў, 463 жыхары, у фальварку — З будынкі, 45 жыхароў.
** 1970 — 1254 жыхары.
** 1972 — 1656 жыхароў, 444 двары.
** 1997 — 2445 жыхароў, 805 двароў.
* **XXI стагоддзе**:
** 2005 — 2016 жыхароў, 800 гаспадарак.

## Славутасці 
* Сядзіба Завадскіх (кан. XIX ст.). Палац пасля Вялікай Айчыннай вайны выкарыстоўваецца пад санаторную школу
* Царква Святога Сімеона (1873)
* Яўрэйскія могілкі
* Царква ХВЕ
* Царква ЕХБ

Царква сьвятога Сімяона (Малеч) 001.Jpeg|Свята-Сімяонаўская царква
Царква ХВЭ (Малеч).Jpeg|Царква ХВЕ
Царква ЭХБ (Малеч).Jpeg|Царква ЕХБ 

### Страчаная спадчына 
* Капліца

## Вядомыя асобы 
* Арн Тамарэс — яўрэйскі філосаф
* Міхаіл Шыбун — футбаліст
У ешыбоце вучыліся пісьменнік Ноях Лур’е, Лейб Хазан.

## Літаратура 
* 
* Малеч. Магдэбургскае права.  // «Гістарычная брама» № 6 (10), 1998.
* 
* 
* 
* 
* Malecz //  S. 8.

## Спасылкі 
* Мястэчка Малеч на Radzima.org
* 

Катэгорыя:Малецкі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Бярозаўскага раёна

Катэгорыя:Мястэчкі Берасцейскага ваяводства
Відзаўскае

**Відзаўскае** (**Відзскае**) — возера ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, у басейне ракі Дрысвята, за 34 км на паўднёвы захад ад горада Браслаў, за 1 км на поўнач ад гарадскога пасёлка Відзы, каля вёскі Балікі.

Плошча возера складае 0,97 км². Найбольшая глыбіня 20,5 м. Даўжыня 4,07 км, найбольшая шырыня 0,54 км. Аб’ём вады 5,11 млн. м³. Плошча вадазбору 4,5 км².  Схілы катлавіны вышынёй болыш за 20 м, у паўднёвай частцы стромкі абразійны схіл. Катлавіна складзена з 3 плёсаў — мелкаводнага ўсходняга, карытападобнай формы з шырокай літараллю (да 30 м) заходняга і найбольш складанай будовы цэнтральнага з востравам (плошча 0,4 га) і меллю. Большасць берагоў зліваецца са схіламі катлавіны, у асобных месцах пойма шырынёй да 10 м. Мелкаводдзе пясчанае, глыбей — ілы. Возера злучана пратокай з возерам Сэклы. Выцякае ручай у возера Маруга.

У возеры водзяцца шчупак звычайны, лешч, плотка, краснапёрка, акунь, лінь і іншыя рыбы.

## Літаратура 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Азёры Віцебскай вобласці
Катэгорыя:Азёры Браслаўскага раёна
Пагост Загародскі

**Паго́ст Загаро́дскі** (, ) — вёска ў Беларусі, у Пінскім раёне Брэсцкай вобласці, на паўднёва-ўсходнім беразе вадасховішча Пагост. Уваходзіць у склад Загародскага сельсавета.

## Гісторыя 
thumb|150px|left|Касцёл Св. Юзафа

Выяўленыя археолагамі 7 стаянак вакол возера сведчаць пра засяленне гэтай мясцовасці ў глыбокай старжытнасці. Першы пісьмовы ўспамін пра Пагост-Загародскі датуецца 1528 г., калі вялікая княгіня Бона Сфорца пацверділа старыя правы тутэйшай шляхце. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) мясцовасць увайшла ў склад Пінскага павета Берасцейскага ваяводства. У 1577 г. паселішча перайшло да С. Марціновіча.

У першай палове XVII ст. Пагост-Загародскі атрымаў статус мястэчка. У сярэдзіне XVII ст. ім валодалі Стацкевічы і Нелюбовічы. У Пагосце-Загародскім праводзіліся рэгулярныя кірмашы, на якіх карысталася попытам мясцовая кераміка (чорны глянцавы посуд). У 1679 г. тут збудавалі касцёл Святога Юзафа. У XVIII ст. мястэчка перайшло ў валоданне князёў Друцкіх-Любецкіх і належала ім да 1939 г.

У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Пагост-Загародскі апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, у Пінскім павеце Гродзенскай губерні. Станам на 1859 г. у мястэчку было 46 двароў. Пасля задушэння Студзеньскага паўстання (1863—1864) расійскія ўлады ліквідавалі тутэйшую каталіцкую парафію.

Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Пагост-Загародскі апынуўся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе стаў цэнтрам гміны Пінскага павета Палескага ваяводства.

У 1939 годзе Пагост-Загародскі ўвайшоў у БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 года стаў цэнтрам сельсавета. Статус паселішча панізілі да вёскі.

Выява:Pahost-Zaharodzki, kaplica (XX).jpg|Руіны каталіцкай капліцы
Выява:Pahost-Zaharodzki. Пагост-Загародзкі (XX).jpg|Касцёл пасля мураўёўскай перабудовы
Выява:Pahost-Zaharodzki, carkva (XX).jpg|Касцёл, бакавы фасад
Выява:Pahost-Zaharodzki. Пагост-Загародзкі (XX, I).jpg|Касцёл пасля вяртанні каталікам

## Насельніцтва 
* **XIX стагоддзе**: 1887 — 408 чал.

## Славутасці 
* Каплічка прыдарожная (XIX ст.)
* Касцёл Святога Юзафа (1679); цяпер праваслаўная царква Святых Кірыла і Мяфодзія БЭМП
* Старыя яўрэйскія могілкі
* Сінагога

### Страчаная спадчына 
* Капліца (XIX ст.; каталіцкая)

## Археалогія 
Група стаянак нёманскай культуры. Знойдзены рэшткі жытла і вогнішчаў, крамянёвыя наканечнікі стрэл, скрабкі, сярпы, фрагменты глінянага посуду і інш. Адна са стаянак адносіцца да эпохі мезаліту. Яна была засыпана ў выніку будаўніцтва дамбы ў 1978 годзе.

## Вядомыя асобы 
* Лукаш Галамбёўскі (1773—1849) — польскі гісторык.
* Францішак Ксаверый Друцкі-Любецкі (1778—1846)
*  (1868—1953) — ізраільскі дзеяч у галіне сельскай гаспадаркі.
У вёсцы пахаваны беларускі праваслаўны святар і мовазнавец Платон Максімавіч Ціхановіч (1838—1922).

## Літаратура 
* 
* Pohost (8) Zahorodny //  S. 520.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Загародскі сельсавет
Катэгорыя:Населеныя пункты Пінскага раёна
Катэгорыя:Друцкія-Любецкія

Катэгорыя:Мястэчкі Берасцейскага ваяводства
Золва

**Зо́лва** — возера ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Дружнянка (злучана ручаём з возерам), за 13 км на поўдзень ад горада Браслаў, за 1,5 км на поўнач ад вёскі Замошша. Знаходзіцца на тэрыторыі Нацыянальнага парка «Браслаўскія азёры».

## Назва 
Назва балцкага паходжання, назоўная спадчына мовы селаў. Адпачатная балцкая формы назвы — **Zalva*.

Мова ўсходніх балтаў селаў, як і заходніх балтаў яцвягаў і прусаў, ведала пераход *ž* > *z* (таксама і *š* > *s*, што адбілася ў азёрных назвах Асвея, Вісяты, Опса). На Панёманні таго ж утварэння, што і Золва, яцвяжская назва ракі Зэльва (> Зэльвянка), ад яцвяжскага **Zelvō*.

Літоўскія адпаведнікі — водныя назвы *Želva*, *Želvis*, *Zelva*, *Zelvė* (дзве апошнія ўзніклі пад яцвяжскім моўным уплывам. Звязана з літоўскім *žalvas* «зеленаваты», далей да *žalias* «зялёны».

Пераход *ž* > *z* таксама ў назвах паўночналітоўскай ракі *Vazaja*, паўночнасмаленскай волжскай ракі Вазуза (супольны корань *Vaz-* Катлавіна возера лагчыннага тыпу, выцягнутая ў напрамку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны вышынёй 2—5 м, на поўдні не выражаны, парослыя лесам і хмызняком. Берагі пад хмызняком, на поўначы сплавінныя. Мелкаводдзе вузкае, пясчанае, глыбей — сапрапелі. Злучана ручаём з возерам Шылава. Надводная расліннасць утварае паласу шырынёй 10—85 м да глыбіні 2,7 м (чарот, аер, трыснёг, гарлачыкі, эладэя канадская).

У возеры водзяцца акунь, шчупак, лінь, плотка, краснапёрка і іншыя рыбы.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Общая характеристика озёр Витебской области // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь» 
* Морфометрические параметры озёр Витебской области // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь» 

Катэгорыя:Азёры Браслаўскага раёна
Катэгорыя:Басейн Друйкі
Аэрадром

thumb|Аэрадром

**Аэрадро́м** (от  — паветра і  — дарога, вуліца) — зямельны або водны ўчастак з паветранай прасторай, збудаваннямі і абсталяваннем, якія забяспечваюць узлёт, пасадку, руленне, размяшчэнне і абслугоўванне самалётаў, верталётаў і планёраў.

Асноўныя элементы аэрадрома: лётная зона, лётнае поле, лётная паласа, канцавыя і бакавыя палосы бяспекі, паветраныя ладыходы, рулёжныя дарожкі, навігацыйнае абсталяванне (радыёмаякі, радыёлакацыйныя станцыі і інш.), святлосігнальныя сістэмы і інш.

Бываюць аэрадромы грамадзянскія, ваенныя і сумеснага базіравання, трасавыя — для эксплуатацыі самалётаў і верталётаў, якія перавозяць па авіялініях пасажыраў, грузы, пошту (да іх належаць усе аэрадромы аэрапортаў) і спецыяльнага прызначэння (напрыклад, сельска-гаспадарчай, лясной і санітарнай авіяцыі), заводскія, вучэбныя, клубна-спартыўныя. Адрозніваюць аэрадромы з адной або некалькімі ўзлётна-пасадачнымі палосамі (УПП) са штучным пакрыццём і аэрадромы з грунтавымі УПП.

У залежнасці ад памераў УПП і трываласці штучных пакрыццяў грамадзянскія аэрадромы падзяляюцца на класы. Ваенныя аэрадромы паводле прызначэння бываюць вайсковыя (флоцкія), вучэбныя і спецыяльныя (для выпрабавання лятальных апаратаў і іншых мэтаў); паводле характеру выкарыстання — асноўныя, запасныя, несапраўдныя (для падману праціўніка) і аэрадромы манеўра. Паводле геаграфічных (прыродных) умоў адрозніваюць аэрадромы палярныя, пустынныя (тундравыя), горныя, водныя (гідрааэрадромы), лядовыя; па ступені абсталявання — пастаянныя і палявыя (часовыя). У залежнасці ад даўжыні і шырыні УПП і трываласці пакрыцця, абсталявання сродкамі тэхнічнага забеспячэння палётаў ваенныя аэрадромы падзяляюцца на пазакласныя, 1, 2, 3, 4-га класаў і пасадачныя пляцоўкі. Пры вялікіх грамадзянскіх аэрадромах узводзяцца аэрапарты.

## Гл. таксама 
* Лётнае поле
* Пасадачная пляцоўка
* Кантрольная кропка аэрадрома
* Авіяцыйныя светлавыя сігналы
* Аэрапорт
* Авіябаза

## Літаратура 
Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 2: Аршыца — Беларусцы / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн., 1996. — 480 с.: іл. ISBN 985-11-0061-7 (т. 2), ISBN 985-11-0035-8

Катэгорыя:Аэрадромы
Катэгорыя:Авіяцыйныя тэрміны
Паветраная прастора

**Паветраная прастора** — гэта частка зямной атмасферы.

«Cuius est solum eius est usque ad coelum et ad inferos» — Каму належыць зямля, таму належыць усё ўверсе і ўнізе, ад пекла да нябёсаў.

**Суверэнная паветраная прастора** знаходзіцца над часткамі тэрыторыі, тэрытарыяльнымі, унутранымі і прымежнымі воднымі прасторамі, якія належаць дзяржаве .

**Адкрытая паветраная прастора** з'яўляецца міжнароднай тэрыторыяй агульнага карыстання.

Катэгорыя:Бяспека паветранага руху
Катэгорыя:Міжнароднае права
Філантроп

**Філантро́п** (от , «любіць» і , «чалавек») — чалавек, які займаецца дабрачыннасцю ў дапамогу тым, хто жыве ў нястачы. Найстаражытнай формай дабрачыннасці з'яўляецца міласціна і дапамога жабракам, галоўным чынам пры цэрквах і манастырах.

Філантроп супрацьпастаўляецца мізантропу. Філантропія — чалавекалюбства, клопат аб паляпшэнні долі ўсяго чалавецтва.

## Гл. таксама 
* Мецэнат
* Патранат
* Фундатар
* Данатар
* Заступнік
* Мізантроп

Катэгорыя:Дабрачыннасць