open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Генерал-капітанства Філіпіны

**Генерал-капітанства Філіпіны** () — адміністрацыйная адзінка Іспанскай імперыі, якая існавала ў 1574—1898 гадах.

У XVI стагоддзі іспанскія мараплаўцы адкрылі шмат астравоў у Ціхім акіяне, абвясціўшы іх уладаннямі іспанскай кароны. Для кіраўніцтва тэрыторыямі, якія засяляліся і заваёўваліся, было створана *генерал-капітанства*, якое ў адміністрацыйным плане ўваходзіла ў склад віцэ-каралеўства Новая Іспанія. Да 1591 года рэзідэнцыяй генерал-капітана быў Сан-Мігель, з 1591 года сталіцай генерал-капітанства стала Маніла.

У падпарадкаванні генерал-капітана знаходзіліся не толькі Філіпінскія астравы, але і ўся Іспанская Ост-Індыя. У час рэформаў Бурбонаў каралеўскім дэкрэтам ад 17 ліпеня 1784 года ў Маніле было ўтворана інтэнданцтва, у чыё распараджэнне былі перададзены пытанні эканомікі і фінансаў, а ў наступныя гады былі створаны дадатковыя інтэнданцтвы на шэрагу філіпінскіх астравоў, аднак у 1787 годзе яны былі ліквідаваны, а іх функцыі вернутыя ў распараджэнне генерал-капітанства.

Да 1822 года генерал-капітанамі Філіпінаў прызначаліся цывільныя чыноўнікі. З 1822 года, калі ў выніку рэвалюцый у Лацінскай Амерыцы Іспанія страціла амаль усе свае амерыканскія калоніі і віцэ-каралеўства Новая Іспанія было ліквідавана, генерал-капітанства стала падпарадкоўвацца непасрэдна Мадрыду, а генерал-капітанамі прызначаліся пераважна ваенныя.

Генерал-капітанства спыніла існаванне ў 1898 годзе, калі філіпінскімі паўстанцамі была абвешчана Першая Філіпінская рэспубліка. У выніку іспана-амерыканскай вайны 1898 года большасць ціхаакіянскіх астравоў, якія належалі Іспаніі, перайшлі пад кантроль ЗША, а астатнія былі ў 1899 годзе прададзены Германіі.

Катэгорыя:Гісторыя Філіпінаў
Катэгорыя:Былыя калоніі Іспаніі
Антоніа Кастэхон

**Антоніа Кастэхон Эспіноса** (; 1 чэрвеня 1896 — 2 ліпеня 1979) — іспанскі ваенны дзеяч, генерал-лейтэнант. Удзельнік грамадзянскай вайны 1936—1939 гадоў.

## Біяграфія 
Атрымаў ваенную адукацыю, пяхотны афіцэр, які належаў да ліку «афрыканістаў» (афіцэраў, якія доўгі час служылі ў Афрыцы). Да 1936 года быў маёрам Замежнага легіёну ў Марока. Актыўны ўдзельнік ваеннай змовы супраць урада Народнага Фронту. 17 ліпеня года маёр Кастэхон стаў адным з кіраўнікоў выступлення правых вайскоўцаў у Марока, якая паклала пачатак грамадзянскай вайне. Быў адным з кіраўнікоў захопу горада Тэтуан, дзе знаходзіўся Вярхоўны камісарыят Іспаніі ў Марока.

Пасля ўсталявання паўстанцамі кантролю над Марока Кастэхон вылецеў на самалёце ў Севілью, якая перайшла да таго часу пад кантроль мяцежных сіл. Удзельнічаў у перакідцы афрыканскай арміі на поўдзень Іспаніі, дзе па загадзе генерала Гансала Кейпа дэ Льяна ўсталёўваў кантроль над рознымі гарадамі Андалузіі. Пасля вяртання ў Севілью, 1 жніўня атрымаў загад генерала Франсіска Франка на чале камандзіра другой калоны афрыканскіх войскаў выступіць на поўнач для злучэння з войскамі генерала Эміліа Мола. Аперацыя праводзілася пад агульным кіраўніцтвам падпалкоўніка Хуана Ягуэ, аднак камандзіры калон (Кастэхон, падпалкоўнік Карлас Асенсіа Кабанільяс, маёр Тэлья) валодалі высокай ступенню самастойнасці. У склад кожнай калоны ўваходзілі байцы замежнага легіёна і «рэгуларэс» (мараканскіх войскаў пад камандаваннем іспанскіх афіцэраў), з адной або двума артылерыйскімі батарэямі).

Выступіўшы з Севіллі 3 жніўня і перасоўваючыся на грузавіках, калона Кастэхона падчас імклівага наступлення ўдзельнічала ў баях за гарады Сафра, Альмендралеха, Мерыда і Бадахос, а таксама шэрагу іншых населеных пунктаў у Эстрэмадуры, дайшоўшы да 3 верасня да Талавера-дэ-ла-Рэйна. Яна таксама была ўзяты штурмам. Войскі Кастэхона прымалі актыўны ўдзел ва ўзяцці Таледа і ў наступленні на Мадрыд восенню 1936 года, калі ім удалося прарваць абарону рэспубліканцаў. Удзельнічаў у няўдалым штурме Мадрыда ў раёне Універсітэцкага гарадка, падчас якога асабіста вадзіў салдат у атакі і быў цяжка паранены ў сцягно.

Быў выраблены ў палкоўнікі і ўдзельнічаў у бітве на рацэ Эбра ў якасці камандзіра дывізіі ў складзе арміі Андалузіі. У канцы вайны быў выраблены ў генералы. У далейшым працягнуў службу ў іспанскай арміі, займаў пасаду генерал-капітана другой ваеннай акругі са штабам у Севільі. Завяршыў ваенную кар’еру ў чыне генерал-лейтэнанта.

## Літаратура 
* Данилов С. Ю. Гражданская война в Испании (1936—1939). — М..: Вече, 2004. — 352 с. — ISBN 5-9533-0225-8.

## Спасылкі 
* Біяграфія 
Катэгорыя:Генералы Іспаніі
Катэгорыя:Удзельнікі грамадзянскай вайны ў Іспаніі (франкісты)
Катэгорыя:Генерал-лейтэнанты
Кастылья-ла-Нуэва

**Кастылья-ла-Нуэва** ( — «*Новая Кастылія*») — гістарычная вобласць у Іспаніі.

Гістарычна Новай Кастыліяй, у адрозненне ад Старой, сталі называць тэрыторыю, вызваленую ад арабаў у перыяд ад узяцця Таледа ў 1085 годзе да бітвы пры Лас-Навас-дэ-Талоса ў 1212 годзе.

У 1833 годзе, у рамках пабудовы цэнтралізаванай дзяржавы, каралеўскім дэкрэтам Іспанія была падзелена на 49 правінцый. У склад вобласці ўвайшла большая частка каралеўства Таледа. Першапачаткова Кастылья-ла-Нуэва ўключала пяць правінцый: Таледа, Сьюдад-Рэаль, Куэнка, Гвадалахара і Мадрыд. У 1982 годзе на яе тэрыторыі было ўтворана аўтаномная супольнасць Кастылія — Ла-Манча. Мадрыд быў вылучаны ў асобную супольнасць, але яшчэ ў 1978 годзе была далучана правінцыя Альбасэтэ ад рэгіёна Мурсія.

## Гл. таксама 
* Новая Кастылія — іспанскае губернатарства ў Паўднёвай Амерыцы.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Кастылія
Катэгорыя:Гістарычныя вобласці Іспаніі
Allium darwasicum

**Allium darwasicum**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Таджыкістане і Афганістане.

## Апісанне 
Расліны (15)20-50(80)&nbsp;см вышынёй; суквецце з больш чым 30 шаравата-белых або ад бледны да насычаных жоўта-зялёных кветак, якія маюць моцны гіяцынтавы пах. 2n=16.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Распаўсюджаны ў Таджыкістане і Афганістане.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Allium curtum

**Allium curtum**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства , распаўсюджаны ў Заходняй Азіі.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Распаўсюджаны ва Усходнім Міжземнамор’і (Кіпр, Сінай — Егіпет, Ізраіль, Ліван, Сірыя, Палесціна, азіяцкая Турцыя, заходняя Іарданія).

Гэты від сустракаецца на пясчаных берагах мора і пясчаных прыбярэжных палях, а таксама ў хваёвых лясах, гарыгах і на скалах. Цвіце з мая па чэрвень.

## Пагрозы і ахова 
Развіццё турызму ўяўляе пагрозу для некаторых падгруп. На Кіпры віду пагражае дэградацыя яго асяроддзя пражывання, праз, напрыклад, турыстычнае развіццё прыбярэжных раёнаў, пашырэнне гарадскіх тэрыторый і вядзенне сельскай гаспадаркі ў прыродных раёнах.

Некаторыя субпапуляцыі здараюцца ў запаведных зонах.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Катэгорыя:Флора Афрыкі
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1859 годзе
Allium daninianum

**Allium daninianum**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства , распаўсюджаны ў Заходняй Азіі.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Распаўсюджаны ва ўсходнім Міжземнамор’і (Іарданія, Ліван, Палесціна, Ізраіль і Сірыя).

Гэты від сустракаецца ў кустарнікава-стэпавых раёнах, міжземнаморскім адкрытым лесе і кустах, паўстэпавых кустах, кустова-стэпавых прасторах, а таксама ў горнай расліннасці гары Гермон.

## Пагрозы і ахова 
Значных пагроз для гэтага віду няма.

Трапляецца ў запаведных тэрыторыях у частках арэалу.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Allium deciduum

**Allium deciduum**&nbsp;— від кветкавых травяністых раслін роду  сямейства , эндэмік Турцыі.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Эндэмік Турцыі (паўднёвы захад).

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Allium deserti-syriaci

**Allium deserti-syriaci**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства , распаўсюджаны ва ўсходнім Міжземнамор’і.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Насяляе ўсходняе Міжземнамор'е — Ізраіль, Іарданія, Ліван, Сірыя, Турцыя.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Allium dictyoscordum

**Allium dictyoscordum**&nbsp;— від травяністых раслін роду  сямейства .

## Апісанне 
2n=16.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Распаўсюджаны ў паўднёвым Таджыкістане і паўночна-ўсходнім Іране.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1924 годзе
Allium desertorum

**Allium desertorum**&nbsp;— від кветкавых травяністых раслін роду  сямейства , распаўсюджаны ва ўсходнім Міжземнамор’і.

## Таксанамія 
Класіфікацыя Кронквіста (1988) адносіла гэты род да , пазней паводле вынікаў філагенетычных даследаванняў род  быў выдзелены ў асобнае сямейства  (), аднак у больш позняй Сістэме класіфікацыі APG III (2009) роды, якія ўваходзілі ў гэта сямейства, былі ўключаны ў сямейства .

## Крыніцы 
Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1775 годзе
Allium dilatatum

**Allium dilatatum**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Крыта.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Эндэмік Крыта.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Еўропы
Белдзіпразем

**Рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства «Праектны інстытут Белдзіпразем»** — праектны інстытут, размешчаны ў Мінску па вуліцы Казінца, 86, корпус 3.

## Гісторыя 
Рэспубліканскі праектны інстытут па землеўпарадкаванні «Белдзіпразем» утвораны 30 сакавіка 1961 года для вырашэння задач карэннага паляпшэння арганізацыі землеўпарадкавання, удасканалення тэхналогіі праектна-вышукальных работ, стварэння належных умоў для забеспячэння калгасаў і саўгасаў землеўпарадкавальнай дакументацыяй. Інстытуту былі падначалены землеўпарадкавальныя партыі і атрады абласных аддзелаў землеўпарадкавання, аб’яднаныя ў шэсць землеўпарадкавальных экспедыцый. Ужо ў першыя гады дзейнасці інстытут выконваў па заказах сельскагаспадарчых арганізацый работы па ўнутрыгаспадарчым землеўпарадкаванні, абнаўленні планава-картаграфічнага матэрыялу, выдачы дзяржаўных актаў на бестэрміновае карыстанне зямлёй.

У 1969 г. была праведзена арганізацыйная перабудова інстытута: пяць абласных экспедыцый былі ператвораны ў філіялы «Белдзіпразем», а Мінская ў якасці вытворчага аддзела ўвайшла ў склад галаўной арганізацыі. У сувязі з паскораным развіццём прадукцыйных сіл і ўдасканаленнем вытворчых адносін, ва ўсіх галінах народнай гаспадаркі рэспублікі значна ўзрастала роля зямлі як найважнейшага сродку вытворчасці і прыроднага рэсурсу. Адпаведна заўважна ўскладняліся задачы землеўпарадкавання. Паспяховае вырашэнне іх патрабавала далейшага ўмацавання і развіцця землеўпарадкавальнай службы, а таксама інстытута «Белдзіпразем».

На момант распаду Савецкага Саюза і ўтварэння Рэспублікі Беларусь галаўное прадпрыемства ў г. Мінску, а таксама філіялы ў Гродна, Віцебску, Гомелі, Брэсце мелі сучасныя вытворчыя карпусы. Актывізаваўся прыток новых кадраў. З цягам часу інстытут ператварыўся ў магутнае і добра аснашчанае прадпрыемства, дзейнасць якога была накіравана на выкананне дзяржаўных задач у галіне землеўпарадкавання.

У 1996 годзе інстытут быў перайменаваны ў дзяржаўнае прадпрыемства «Праектны інстытут Белдзіпразем», а ў студзені 2000 года перарэгістраваны ў Рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства «Праектны інстытут Белдзіпразем».

## Структура 
Рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства «Праектны інстытут Белдзіпразем», з’яўляючыся галаўной арганізацыяй, мае ў структуры пяць Даччыных унітарных прадпрыемстваў у гарадах Брэсце, Віцебску, Гомелі, Гродне і Магілёве.

## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 

Катэгорыя:Вуліца Казінца (Мінск)
Катэгорыя:Праектныя арганізацыі Беларусі
Катэгорыя:Землеўпарадкаванне
Катэгорыя:1961 год у Мінску
Катэгорыя:Кампаніі Мінска
Allium dodecanesi

**Allium dodecanesi**&nbsp;— від травяністых раслін роду  сямейства , распаўсюджаны ў паўднёва-заходняй Турцыі і на  (Грэцыя).

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Распаўсюджаны ў паўднёва-заходняй Турцыі і на  (Грэцыя).

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Правінцыі Іспаніі

]]
Акрамя аўтаномных супольнасцей, Іспанія ў адміністрацыйным плане падзелена на 50 правінцый.

Раней правінцыі мелі вялікае значэнне і значныя паўнамоцтвы, аднак пасля ўвядзення сістэмы аўтаномных супольнасцей страцілі значэнне. Правінцыі ўсё яшчэ выкарыстоўваюцца ў якасці выбарчых акруг, іх назвы выкарыстоўваюцца ў паштовых адрасах, тэлефонных кодах і для ўдакладнення геаграфічнага становішча (напрыклад, часцей будзе сказана, што гарадок знаходзіцца ў правінцыі Вальядалід, а не ў аўтаномнай супольнасці Кастылія і Леон).

* Большая частка правінцый названа па назве сталіцы, за выключэннем правінцый Алава (Араба), Астурыя, Балеарскія астравы, Біская, Гіпускаа, Кантабрыя, Ла-Рыёха і Навара.
* Сярод гарадоў, якія з'яўляюцца сталіцамі аўтаномных супольнасцей, толькі два не з'яўляюцца адначасова сталіцамі правінцый: Мерыда ў аўтаномнай супольнасці Эстрэмадура і Сант’яга-дэ-Кампастэла ў Галісіі.
* Сем аўтаномных супольнасцей складаюцца толькі з адной правінцыі: Астурыя, Балеарскія астравы, Кантабрыя, Ла-Рыёха, Мадрыд, Мурсія і Навара.

Ніжэй прыведзены спіс правінцый. Для кожнай з іх пазначана аўтаномная супольнасць, часткай якой яна з'яўляецца. Там, дзе мясцовая назва не супадае з іспанскай, прыведзены абедзве (нават калі адна з іх не мае афіцыйнага статусу).

## Спіс правінцый 
Спіс 50 правінцый Іспаніі і іх характарыстак (насельніцтва прыведзена паводле муніцыпальнага рэестру жыхароў INE на 1 студзеня 2017 г.), а таксама аўтаномных гарадоў Сеўта і Мелілья.

## Гл. таксама 
* Адміністрацыйны падзел Іспаніі
* Раёны Іспаніі

## Спасылкі 
* Maps of the provinces of Spain Maps of Spain’s Provinces
* Вэб-сайты правінцый
Дзень каралявання або фальшывы Станіслаў

**«Дзень каралявання або фальшывы Станіслаў»** () — опера ў двух актах Джузэпэ Вердзі. Таксама вядома ў рускамоўным перакладзе лібрэта як **«Кароль на гадзіну»**.

Опера ў жанры жартаўлівай меладрамы грунтуецца на італьянамоўным лібрэта Фелічэ Рамані, напісаным яшчэ ў 1818 годзе першапачаткова для кампазітара Адальберта Гіравеца. Лібрэта было заснавана на п’есе «Фальшывы Станіслаў», напісанай Аляксандрам-Венсанам Піне Дзювалем у 1808 годзе. 5 верасня 1840 года ў міланскім тэатры «Ла Скала» адбылася прэм’ера оперы.

Пасля поспеху сваёй першай оперы ў 1839 годзе імпрэсарыа Ла Скала даручыў Вердзі напісаць яшчэ тры оперы. «Дзень каралявання або фальшывы Станіслаў» была першай з трох, але ён напісаў твор у перыяд, калі спачатку памерлі яго дзеці, а затым і жонка, і яго няўдача ў 1840 годзе вымусіла маладога кампазітара амаль адмовіцца ад оперы. Вердзі аднавіў сваю працу толькі пасля таго, як у яго ўзнікла спакуса напісаць музыку да існаваўшага ў той час лібрэта для будучай оперы «Набука».

## Персанажы 
* **Бельфіёры**, французскі афіцэр, які выдае сябе за караля Рэчы Паспалітай Станіслава Ляшчынскага (барытон)
* **Кельбар**, барон, узурпатар (бас)
* **Поджа**, маладая ўдава, пляменніца барона, закаханая ў Белфіёры (сапрана)
* **Джульета Кельбар**, дачка барона (мецца-сапрана)
* **Эдуарда**, малады чалавек, пляменнік Ла Рока (тэнар)
* **Ла Рока**, скарбнік Брэтані (бас)
* **Іўрэа**, граф, камендант Брэста, заручаны з дэль Поджа (тэнар)
* **Дэльмонтэ**, збраяносец фальшывага караля (бас)
* **Слугі, чэлядзь і васалы** барона

## Сюжэт 
У аснове сюжэту оперы ляжыць гісторыя пра караля польскага і вялікага князя літоўскага Станіслава Ляшчынскага, які хаваўся з-за вайны з Аўгустам ІІ за карону. Каб вярнуць сабе трон, ён пасылае французскага афіцэра Бельфіёры ў якасці прыманкі ў замак узурпатара, барона Кельбара. Барон якраз здзейсніў удалы палітычны ход, заключыўшы заручыны сваёй дачкі, Джульеты, з Ла Рокам, скарбнікам Брэтані, аднак Джульета любіць пляменніка Ла Рока, Эдуарда. Рыхтуецца яшчэ адно непажаданае вяселле. Дэль Поджа, пляменніца барона, маладая ўдава, закаханая ў Бельфіёры, супраць волі заручана з іншым чалавекам, бо Бельфіёры не можа ажаніцца з ёй, хоць і кахае яе. У той час пакуль сапраўдны кароль Станіслаў спрабуе вярнуць сабе карону, фальшывы кароль павінен расстроіць вяселле Джульеты. На сваім шляху ён, на сваё здзіўленне, сустракае ў Брэтані дэль Поджа. Яна пазнае Бельфіёры, але прыкідваецца, што не ведае яго, Бельфіёры таксама робіць выгляд, што не знае дэль Поджа, каб не выдаць сябе. Пасля шэрагу змоў і выкрыццяў усе праблемы вырашаюцца: Джульета выходзіць замуж за Эдуарда, Бельфіёры жэніцца з дэль Поджа, а сапраўдны кароль Станіслаў вяртае сваю карону.

Катэгорыя:Оперы на італьянскай мове
Катэгорыя:Оперы Джузэпэ Вердзі
Катэгорыя:Оперы па літаратурных творах
Катэгорыя:Творы 1840 года
Allium dolichostylum

**Allium dolichostylum**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ад Сярэдняй Азіі да Пакістана.

## Апісанне 
Цыбуліна яйцападобная, даўжынёй 3-4&nbsp;см; вонкавыя абалонкі карычняватыя. Сцябло 30-50&nbsp;см вышынёй. Лісткоў 3-4, лінейныя, 1&nbsp;мм шырынёй, жалабковыя. Парасонікі густакветкавыя. Лісточкі калякветніка пурпурныя, 8-10&nbsp;мм даўжынёй, ад вузка яйцаватых да ланцэтападобных, верхавіны вострыя, жылкі цёмнага колеру.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Распаўсюджанне: Афганістан, Казахстан, Кыргызстан, Пакістан, Узбекістан.

Катэгорыя:Флора Азіі
Катэгорыя:Цыбуля
Allium drobovii

**Allium drobovii**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Казахстане і Узбекістане.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Распаўсюджаны ў Казахстане і Узбекістане.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Allium drusorum

**Allium drusorum**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Сірыі.

## Апісанне 
Цвіце ў чэрвені.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Эндэмік Сірыі.

Экалогія віду невядомая.

## Пагрозы 
Пагрозы невядомыя.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Allium dumetorum

**Allium dumetorum**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства , эндэмік Ізраіля.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Від лічыцца эндэмічным для Ізраіля, дзе ён запісаны з гары Кармель, блізу .

Знойдзены ў міжземнаморскім кустарніку.

## Пагрозы і ахова 
Від трапляецца толькі ў ахоўнай зоне. Вядомыя месцы блізкія да гарадскіх раёнаў.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Allium durangoense

**Allium durangoense**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства , эндэмік штата Дуранга, Мексіка.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Эндэмік штата Дуранга, Мексіка.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Паўночнай Амерыкі
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1968 годзе
Канстанцін Стамаці

**Канстанцін Стама́ці** (;  — ) — малдаўскі і румынскі пісьменнік і перакладчык. Тытулярны саветнік (1818) або Ясы. У 1806 годзе займаў пасады ў канцылярыі Казначэйства Малдаўскага княства. У 1812 годзе пераехаў у Кішынёў. Займаў розныя адміністрацыйныя пасады ў Бесарабіі: экспедытар, саветнік, кіраўнік акругамі Ізмаіл і Хоцін, агент па асаблівых даручэннях пры губернатары і інш.

Быў абраны членам Таварыства лекараў і прыродазнаўцаў горада Ясы (1834), членам Імператарскага таварыства гісторыі і старажытнасцей Адэсы (1841).

## Творчасць 
Сваю творчасць Канстанцін Стамаці пачаў з перакладаў.
Аўтар баек, лірычных і сатырычных вершаў, паэм, публіцыстычных артыкулаў, твораў на гістарычную тэму.

## Узнагароды 
Узнагароджаны ордэнам Святой Ганны III ступені (1828).

## Ушанаванне памяці 
23 кастрычніка 1988 года ў вёсцы Окніца, дзе быў пахаваны пісьменнік, адкрыты Дом-музей «К. Стамаці», у двары якога быў устаноўлены яго бюст.

## Літаратура 
* 
* СТАМА́ТИ Константин // Литературный энциклопедический словарь. / Под редакцией В. М. Кожевникова, П. А. Николаева. — М.: Советская энциклопедия, 1987.

## Спасылкі 
* Стамати Константин // Moldovenii.md 

Катэгорыя:Пісьменнікі Малдовы
Катэгорыя:Пісьменнікі Румыніі
Катэгорыя:Пісьменнікі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Перакладчыкі Расійскай імперыі
Катэгорыя:Тытулярныя саветнікі
Бракель

**Бракель** () — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Хёкстэр. Насельніцтва —  чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 173,74 км². Афіцыйны код — 05 7 62 016.

Горад падзяляецца на 14 гарадскіх раёнаў.

Катэгорыя:Гарады Паўночнага Рэйна-Вестфаліі
Allium diomedeum

**Allium diomedeum**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Італіі.

## Апісанне 
2n = 2x = 16.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Эндэмік астравоў Трэміці ў Адрыятычным моры, паўднёвая Італія. Расце ў камяністых асяроддзях і ў міжземнаморскіх гарыгах.

## Пагрозы і ахова 
Асноўнымі пагрозамі з’яўляюцца турызм і рэкрэацыйнае развіццё, асабліва ля ўзбярэжжа і рэкрэацыйныя мерапрыемствы (на ўзбярэжжы прымаюць шмат турыстаў, асабліва летам).

Усе астравы знаходзяцца ў зоне адмысловай абароны (Дырэктыва аб птушках).

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Еўропы
Allium elburzense

**Allium elburzense**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Ірана.

## Апісанне 
Сцябло даўжынёй да 15 (20) см. Кветкі лейкападобна-зоркавыя. Кветаножкі даўжынёй да 4.5 см. Лісточкі калякветніка пурпурныя або бэзавыя. Тычынкавыя ніткі ад 3/5 да 2/3 даўжыні лісточкаў калякветніка.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Эндэмік паўночнага Ірана.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Allium ebusitanum

**Allium ebusitanum**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства , распаўсюджаны ў паўночным Алжыры, Тунісе, на Балеарскіх астравах.

## Таксанамія 
Класіфікацыя Кронквіста (1988) адносіла гэты род да , пазней паводле вынікаў філагенетычных даследаванняў род  быў выдзелены ў асобнае сямейства  (), аднак у больш позняй Сістэме класіфікацыі APG III (2009) роды, якія ўваходзілі ў гэта сямейства, былі ўключаны ў сямейства .

Катэгорыя:Флора Еўропы
Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Паўночнай Афрыкі
Allium elegans

**Allium elegans**&nbsp;— від травяністых раслін роду  сямейства .

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Распаўсюджаны ў Таджыкістане, Узбекістане, Кыргызстане.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1917 годзе
Allium eldivanense

**Allium eldivanense**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства , эндэмік Турцыі.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Эндэмік Турцыі (поўнач).

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Наталля Сяргееўна Гурына

**Наталля Сяргееўна Гурына** (нар. , г. Рцішчава, Саратаўская вобласць, Расія) — батанік, правізар. Доктар біялагічных навук (1994), прафесар.

## Біяграфія 
Скончыла Саратаўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя М. Г. Чарнышэўскага (спецыяльнасць «Біялогія», 1973; аспірантура, 1978), Віцебскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт (спецыяльнасць «Фармацыя», 2001).
   
Месца працы, пасада: Віцебскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт (1974—2011, фармацэўтычны факультэт, кафедра фармакагнозіі і батанікі, прафесар, у 2001—2008 — загадчык кафедры, 1997—2011 — дэкан факультэта), Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт (з 2011, фармацэўтычны факультэт, прафесар кафедры арганізацыі фармацыі, у 2011—2013 — загадчык кафедры, з 2011 — дэкан факультэта).

Навуковыя інтарэсы: аэраалергены; аэрапаліналогія; вывучэнне лекавых раслін флоры Беларусі; фармакагнозія; фармацэўтычная адукацыя.

Член Беларускага батанічнага таварыства.

## Узнагароды 
Знакі «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь», «Выдатнік адукацыі» і інш.

## Літаратура 
* Ботанические аспекты изучения поллинозов : автореферат диссертации … доктора биологических наук : 03.00.05 / Гурина Наталия Сергеевна. ― Москва, 1994.
* Аэропалинологические исследования и региональные особенности поллинозов : автореферат диссертации … кандидата биологических наук : 03.00.05 / Гурина Наталия Сергеевна. ― Саратов, 1979.
* Наталья Сергеевна Гурина : [к 50-летию со дня рождения] // Медвузовец : газета Витебского государственного ордена Дружбы народов медицинского университета. — 2000. — Сентябрь (№ 8). — С. 2.
 
## Спасылкі 
* Гурина Наталья Сергеевна 

Катэгорыя:Дэканы фармацэўтычнага факультэта БДМУ
Катэгорыя:Дэканы фармацэўтычнага факультэта ВДМУ
Катэгорыя:Батанікі СССР
Катэгорыя:Батанікі Беларусі
Катэгорыя:Фармацэўты
Нані Георгіеўна Брэгвадзэ

**Нані Георгіеўна Брэгвадзэ** (; нар. ) — грузінская спявачка, піяністка, педагог, народная артыстка СССР (1983).

## Біяграфія 
Нані Брэгвадзэ нарадзілася 21 ліпеня 1936 года (па іншых крыніцах — у 1938 годзе) у Тбілісі. Імя Нані атрымала ў гонар гераіні фільма «Залатая даліна».

Вырасла ў музычнай сям’і. Адна з цётак выдатна спявала рамансы. Маленькай дзяўчынкай, ва ўзросце шасці гадоў, Нані ўжо спявала пад гітару «Веснічку», «Не з’яжджай ты, мой галубок», «Караван», іншыя старадаўнія рускія песні і рамансы.

Скончыла музычную школу, потым музычны тэхнікум. З 1956 года — у самадзейным эстрадным аркестры Грузінскага політэхнічнага інстытута. У 1957 годзе стала лаўрэатам 6-га Сусветнага фестывалю моладзі і студэнтаў у Маскве, выканаўшы песню Г. Бзванелі на вершы І. Грышашвілі «Патушыла я свечку».

У 1957 годзе разам з аркестрам ДПІ Нані Брэгвадзэ выступіла ў Маскве на сцэне тэатра Савецкай Арміі.

У 1963 годзе скончыла Тбіліскую дзяржаўную кансерваторыю імя В. Сараджышвілі па класе фартэпіяна Гаянэ Мачутадзэ. Спецыяльнай вакальнай адукацыі не атрымала. Будучы яшчэ студэнткай, пачала спяваць у Тбіліскім дзяржаўным эстрадным аркестры «Рэра» пад кіраўніцтвам К. Пеўзнера Грузінскай дзяржаўнай філармоніі (1959—1964).

У 1964 годзе гастралявала з Маскоўскім мюзік-холам у Парыжы. Тады ўпершыню выступіла ў сусветна вядомай зале «Алімпія». Пасля гастроляў яе запрасілі ў вакальна-інструментальны ансамбль «Арэра», у якім яна прапрацавала салісткай 15 гадоў, пабываўшы больш чым у 80 краінах.

У 1966 годзе да ансамбля далучыўся Вахтанг Кікабідзэ (ударныя інструменты, вакал), які стаў блізкім сябрам спявачкі.

Прыняла ўдзел у фестывалі «Залаты шлягер 2006» у Магілёве.

У час расійска-грузінскай вайны 2008 года адмяніла юбілейныя канцэрты ў Расіі.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Спевакі і спявачкі СССР
Катэгорыя:Спевакі і спявачкі Грузіі
Катэгорыя:Спевакі і спявачкі XX стагоддзя
Катэгорыя:Піяністы СССР
Катэгорыя:Піяністы Грузіі
Катэгорыя:Піяністы XX стагоддзя
Катэгорыя:Музычныя педагогі СССР
Катэгорыя:Музычныя педагогі Расіі
Катэгорыя:Музычныя педагогі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мецца-сапрана
Катэгорыя:Кавалеры ордэна Гонару (Грузія)
Катэгорыя:Лаўрэаты Дзяржаўнай прэміі Грузінскай ССР імя Шота Руставелі
Катэгорыя:Выкладчыкі МДІК
Катэгорыя:Заслужаныя артысты Грузінскай ССР
Катэгорыя:Народныя артысты Грузінскай ССР
Катэгорыя:Кантральта
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Тбілісі
Гурына

**Гурына** — жаночая форма прозвішча Гурын, тапонім.

## Прозвішча 
* Наталля Сяргееўна Гурына, батанік
* Ніна Мікалаеўна Гурына, савецкі археолаг

## Тапонім 
* Гурына (Бешанковіцкі раён)
Allium eriocoleum

**Allium eriocoleum**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ва Узбекістане і Кыргызстане.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Распаўсюджаны ва Узбекістане і Кыргызстане.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Марыенмюнстэр

**Марыенмюнстэр** () — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Хёкстэр. Насельніцтва — 5289 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 64,35 км². Афіцыйны код — 05 7 62 024.

Горад падзяляецца на 13 гарадскіх раёнаў і з’яўляецца самым маленькім па плошчы горадам у Паўночным Рэйне — Вестфаліі.

Катэгорыя:Гарады Паўночнага Рэйна-Вестфаліі
Бюндэ

**Бюндэ** () — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Герфард. Насельніцтва —  чалавек (на 31 снежня 2014 года). Плошча — 59,30 км². Афіцыйны код — 05 7 58 004.

Горад падзяляецца на 12 гарадскіх раёнаў.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Гарады Паўночнага Рэйна-Вестфаліі
Ішчанка

**Ішчанка** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Наталля Сяргееўна Ішчанка, расійская спартсменка
* Уладзімір Іванавіч Ішчанка, беларускі фармаколаг. Доктар фармацэўтычных навук
Фармацэўтычны факультэт ВДМУ

**Фармацэўтычны факультэт ВДМУ** — структурнае падраздзяленне Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта.

## Апісанне 
Факультэт рыхтуе правізараў па спецыяльнасці «Фармацыя» для Рэспублікі Беларусь, а таксама магістраў фармацыі для замежных краін (Сірыйскай Арабскай Рэспублікі, Іарданіі, Каралеўства Марока, Туніса і іншыя).

## Кафедры 
* фармакагнозіі і батанікі;
* медыцынскай і біялагічнай фізікі;
* агульнай і арганічнай хіміі;
* агульнай і клінічнай фармакалогіі з курсам ФПК і ПК;
* арганізацыі і эканомікі фармацыі;
* фармацэўтычных тэхналогій з курсам ФПК і ПК;
* фармацэўтычнай дапамогі;
* фармацэўтычнай і таксікалагічнай хіміі.

## Дэканы 
* Уладзімір Іванавіч Ішчанка (1969—1996)
* Уладзімір Лук’янавіч Шалюта (1996—1997)
* Наталля Сяргееўна Гурына (1997—2011)
* Валянціна Васілеўна Кугач (2011—2018, з 2024)
* Наталля Валер’еўна Каражан (2018—2024)

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Фармацэўтычны факультэт
Шалюта

**Шалюта** — беларускае прозвішча.

## Выбітныя носьбіты 
* Аляксандр Аляксеевіч Шалюта (нар. 1952) — беларускі спецыяліст у галіне раслінаводства. Доктар сельскагаспадарчых навук (2000), прафесар (2003).
* Уладзімір Лук’янавіч Шалюта (1938—2009) — беларускі фармаколаг. Доктар фармацэўтычных навук (1989), прафесар (1989).
Allium erdelii

**Allium erdelii**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства , распаўсюджаны ва ўсходнім Міжземнамор’і.

## Апісанне 
Лісце з доўгімі мяккімі валасінкамі.

## Таксанамія 
Класіфікацыя Кронквіста (1988) адносіла гэты род да , пазней паводле вынікаў філагенетычных даследаванняў род  быў выдзелены ў асобнае сямейства  (), аднак у больш позняй Сістэме класіфікацыі APG III (2009) роды, якія ўваходзілі ў гэта сямейства, былі ўключаны ў сямейства .

## Распаўсюджанне 
Распаўсюджаны ва Усходнім Міжземнамор’і — Егіпет, Лівія (поўнач), Ізраіль, Сірыя, Іарданія.

Насяляе ад ніжніх засушлівых частак міжземнаморскай зоны да паўпустыні.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Паўночнай Афрыкі
Катэгорыя:Флора Азіі
Віктар Іосіфавіч Гідрановіч

**Віктар Іосіфавіч Гідрановіч** (нар. , в. Карысць, Салігорскі раён, Мінская вобласць) — беларускі біяхімік. Доктар біялагічных навук (1988), прафесар (1989).

## Біяграфія 
Скончыў у 1959 годзе заатэхнічны факультэт Віцебскага ветэрынарнага інстытута, у 1965 годзе аспірантуру.
    
У 1959—1963 гадах старшы навуковы супрацоўнік Віцебскай абласной сельскагаспадарчай доследнай станцыі, у 1969—1998 гадах прафесар кафедры арганічнай і біялагічнай хіміі, у 1971—1998 гадах  загадчык кафедры Віцебскай дзяржаўнай акадэміі ветэрынарнай медыцыны, у 1966—1969 гадах дацэнт кафедры хіміі, дэкан біёлага-хімічнага факультэта, у 1998—2009 — гадах прафесар кафедры хіміі Віцебскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя П. М. Машэрава, з 2009 года прафесар кафедры арганічнай хіміі Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта.

Навуковыя інтарэсы: вывучэнне вугляводнага абмену ў эндакрыннай сістэме жывёл; методыка выкладання біяарганічнай хіміі.

## Літаратура 
* Сравнительная характеристика гликолиза и петозофосфатного пути в эндокринных железах крупного рогатого скота : диссертация … доктора биологических наук : 03.00.04 : защищена 00.00.1987 : утверждена 15.04.1988 / Гидранович Виктор Иосифович. ― Витебск, 1987.
* Влияние селена на углеводно-фосфорный обмен у животных и некоторые данные о его роли при беломышечной болезни ягнят : автореферат диссертации … кандидата биологических наук / В. И. Гидранович. ― Витебск, 1966.
* Гідрановіч Віктар ІОсіфавіч // Беларуская энцыклапедыя : у 18 т. — Мінск, 1997. — Т. 5. — С. 230.
* [Гидранович Виктор Иосифович] // Учреждение образования «Витебская ордена „Знак Почета“ государственная академия ветеринарной медицины» : история и современность (к 90-летию со дня основания)", 1924—2014. — Витебск, 2014. — С. 263.

Катэгорыя:Дэканы ВДУ
Катэгорыя:Біяхімікі Беларусі
Allium eremoprasum

**Allium eremoprasum**&nbsp;— від травяністых раслін роду  сямейства , эндэмік Узбекістана.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Эндэмік Узбекістана.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1924 годзе
Фармацэўтычны факультэт БДМУ

**Фармацэўтычны факультэт БДМУ** — структурнае падраздзяленне Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта.

## Гісторыя 
З 1 верасня 2011 года ва ўстанове адукацыі «Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт» адкрыўся новы факультэт — фармацэўтычны.

## Дэканы 
* Наталля Сяргееўна Гурына (з 2011)

## Спасылкі 
* Фармацэўтычны факультэт 


Катэгорыя:З’явіліся ў 2011 годзе
Катэгорыя:2011 год у Мінску
Уладзімір Лук’янавіч Шалюта

**Уладзімір Лук’янавіч Шалюта** (, в. Свяцілавічы, Веткаўскі раён, Гомельская вобласць — ) — беларускі фармаколаг. Доктар фармацэўтычных навук (1989), прафесар (1989).

## Біяграфія 
Нарадзіўся 2 снежня 1938 года ў в. Свяцілавічы Веткаўскага раёна Гомельскай вобласці.

У 1956 годзе, пасля заканчэння Свяцілавіцкай сярэдняй школы, паступіў у Магілёўскае медыцынскае вучылішча на фармацэўтычнае аддзяленне, якое скончыў у 1958 годзе. У гэтым жа годзе быў прызваны ў шэрагі Савецкай Арміі, дэмабілізаваны ў 1961 годзе. У 1966 годзе скончыў Віцебскі дзяржаўны медыцынскі інстытут.

З 1966 года працаваў у Віцебскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце на фармацэўтычным факультэце: у 1966—1981 гадах — выкладчык кафедры аналітычнай і таксікалагічнай хіміі, з 1981 года — выкладчык кафедры фармакагнозіі і батанікі, у 1981—1996 і 1998—2001 гадах — загадчык кафедры, у 1996—1997 гадах — дэкан факультэта.

Навуковыя інтарэсы: флаваноідны састаў раслін Беларусі; пошук і вывучэнне біялагічна актыўных рэчываў у раслінах; распрацоўка нарматыўнай дакументацыі на лекавую раслінную сыравіну.

Памёр 3 красавіка 2009 года.
 

## Літаратура 
* Поиск биологически активных соединений производных γ-пирона и разработка нормативно-технической документации для создания и анализа препаратов на их основе : автореферат диссертации на соискание ученой степени доктора фармацевтических наук / Шелюто Владимир Лукьянович. — Москва, 1988.
* Изучение флавоноидов некоторых представителей рода Cirsium : автореферат диссертации на соискание ученой степени кандидата фармацевтических наук : 791 / Владимир Лукьянович Шелюто. — Москва, 1972.
* 
* Шелюто Владимир Лукьянович // Республика Беларусь : энциклопедия : [в 7 т.]. — Минск, 2008. — Т. 7. — С. 583.
* Шелюто Владимир Лукьянович // Регионы Беларуси : энциклопедия : в 7 т. — Минск, 2013. — Т. 3 : Гомельская область : в 2 кн., кн. 2. — С. 482—483.
* Памяти профессора Владимира Лукьяновича Шелюто / Гореньков В. Ф., Цареньков В. М., Царик Г. Н. // Рецепт. — 2009. — № 2. — С. 225—226.

Катэгорыя:Дэканы фармацэўтычнага факультэта ВДМУ
Катэгорыя:Фармаколагі Беларусі
Эрміёні

**Эрміёні** () — горад на ўсходзе Пелапанескага паўвострава ў Грэцыі. Насельніцтва (2011 г.) — 4099 чалавек.

Эрміёні вядомы з часоў Гамера. У антычнасці меў назву Герміён. Быў адным з 3 гарадоў, заснаваных грэчаскім племем дрыёпаў. Прыкладна ў V ст. да н. э. далучаны да Аргаліды. З’яўляўся цэнтрам шанавання Гестыі і Дэметры Хтоніі. З эліністычнага перыяду да XIX ст. — важная суднабудаўнічая верф на Пелапанесе.

У нашы дні большасць насельніцтва занята ў сферы абслугоўвання, у тым ліку турыстаў.

З 2015 г. вядуцца археалагічныя раскопкі.

## Спасылкі 
* Афіцыйная старонка
* Слоўнік грэчаскай і рымскай геаграфіі

Катэгорыя:Гарады Старажытнай Грэцыі
Катэгорыя:Гарады Грэцыі
Катэгорыя:Аргаліда
Смілавіцкі дзяржаўны аграрны каледж

**Смілавіцкі дзяржаўны аграрны каледж**  — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў г. п. Смілавічы Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці.

## Гісторыя 
Адкрыты ў 1931 годзе як сельскагаспадарчы тэхнікум. З 1935 года — Смілавіцкі тэхнікум раслінаводства і паляводства. У 1960 годзе Смілавіцкі агранамічны тэхнікум пераўтвораны ў зоаветэрынарны. З сакавіка 2002 года — Смілавіцкі дзяржаўны сельскагаспадарчы тэхнікум. У ліпені 2002 года ў выніку рэарганізацыі шляхам аб’яднання Смілавіцкага дзяржаўнага сельскагаспадарчага тэхнікума і Беларускага завочнага сельскагаспадарчага тэхнікума створаны Смілавіцкі дзяржаўны аграрны каледж.

## Літаратура 
* Смиловичский зооветеринарный техникум / Подгот. В. И. Суконкин. ― Минск : Ураджай, 1981. (БА176263)

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы Мінскай вобласці
Катэгорыя:Смілавічы
Катэгорыя:1931 год у Беларусі
Катэгорыя:Каледжы Беларусі
Лёнэ

**Лёнэ** () — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Херфард. Насельніцтва —  чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 59,41 км². Афіцыйны код — 05 7 58 024.

Горад падзяляецца на 5 гарадскіх раёнаў.

Катэгорыя:Гарады Паўночнага Рэйна-Вестфаліі
Андрэй Уладзіміравіч Шульмін

**Андрэй Уладзіміравіч Шульмін** (нар. , г. п. Вялікая Мурта, Вялікамурцінскі раён, Краснаярскі край) — урач, спецыяліст у галіне грамадскага здароўя і аховы здароўя. Доктар медыцынскіх навук (2013, Расія; 2020, Беларусь), прафесар (2019).

## Біяграфія 
Скончыў Краснаярскую дзяржаўную медыцынскую акадэмію (спецыяльнасць «Лячэбная справа», 1996).

Месца працы, пасада: Краснаярскі краявы інфармацыйна-аналітычны цэнтр (2000—2006, начальнік аддзела аналізу і прагназавання); Краснаярскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт імя В. Ф. Войны-Ясянецкага (2006—2019, загадчык кафедры грамадскага здароўя і аховы здароўя); Віцебскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт (з 2019, кафедра грамадскага здароўя і аховы здароўя з курсам ФПК і ПК, старшы выкладчык, з 2020 — загадчык кафедры менеджменту і маркетынгу фармацыі).
    
Навуковыя інтарэсы: грамадскае здароўе і ахова здароўя; медыцынская статыстыка; доказная медыцына; сацыялогія. Пазапрафесійная дзейнасць: усходнія адзінаборствы (першы дан (чорны пояс) па каратэ Фудакан).

## Узнагароды 
Нагрудны знак Міністэрства аховы здароўя Расійскай Федэрацыі «Отличник здравоохранения» (2017).

## Літаратура 
* Стратегия совершенствования информационных потоков в системе здравоохранения : на модели «терапевтический участок» : диссертация … доктора медицинских наук : 14.02.03 : защищена 20.06.2013 : утверждена 21.10.2013 / Шульмин Андрей Владимирович. — Красноярск, 2013.

Катэгорыя:Постаці расійскай аховы здароўя
Катэгорыя:Постаці беларускай аховы здароўя
Катэгорыя:Выпускнікі ВНУ Краснаярска
Кустынская сядзіба

**Кустынская сядзіба** — колішняя сядзіба ў в. Кустын Брэсцкага раёна.

## Гісторыя 
Сядзіба вядома з дакументаў XVI ст. паводле рэвізіі Берасцейскай эканоміі ў 1566 г. Маёнтак на той час належаў роду Крупіцкіх. У 1528 г. Скірвін Крупіцкі пабудаваў у мястэчку Велянова касцёл. З таго ж дакумента вядома, што наступны ўладальнік м. Кустынь Ян Станіслававіч Крупіцкі ў 1567 г. даў для берасцейскай харугвы 7 ратнікаў. У пачатку XVII ст. вёску набыў Геранім Лышчынскі, бацька Казіміра Лышчынскага, беларускага асветніка і філосафа-атэіста. Праз 100 гадоў у Кустынскім маёнтку гаспадарыў памешчык Хржаноўскі — фундатар і арганізатар будаўніцтва тут драўлянай праваслаўнай царквы (1739). У XIX — 1-й палове XX ст. гаспадарамі сядзібна-паркавага ансамбля былі Міхаіл Ігнатовіч і Зянон Ізбіцкі, а апошнімі ўладальнікамі Кустыні былі Бабінскія і Ігнацейкі.

Да Другой сусветнай вайны ў Кустыні існавалі палац і парк. Ансамбль меў эклектычныя рысы, характэрныя для шэрагу сядзіб таго часу.

У сучасны момант на месцы палацава-паркавага ансамбля размешчана жывёлагадоўчая ферма. Парк захаваўся ў выглядзе асобнага фрагмента, які пасля добраўпарадкавання мае перспектыву аднаўлення і выкарыстання.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Колішнія сядзібы Беларусі
Катэгорыя:Сядзібы Брэсцкага раёна
Катэгорыя:Кустын (Брэсцкі раён)
Allium esfandiarii

**Allium esfandiarii**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Ірана.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Эндэмік Ірана.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Allium euboicum

**Allium euboicum**&nbsp;— від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Грэцыі.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Эндэмік Грэцыі — востраў Эўбея.

Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Еўропы
Імператар Кокаку

**Марахіта**, пазней **Тамахіта** (兼仁), **Імператар Кокаку** (光格天皇) ( — , Кіёта) — 119-ы кіраўнік у гісторыі Японіі, кіраваў з 16 снежня 1779 года да 7 мая 1817 года. Тытул: Саці-но-мія (祐宮).

## Біяграфія 
Імператар Кокаку нарадзіўся 23 верасня 1771 года. Ён быў шостым сынам Сукехіта, прынца Кан’іна, унука імператара Хігасіяма. Маці хлопчыка была Оэ Івасіро, дачка лекара Івамуры Сокэна з горада Куракіці. Нованароджанаму далі імя Марахіта і тытул прынц Саці.

Імператар Го-Мамадзона не меў сыноў, таму прынца Саці зрабілі яго названым сынам. 16 снежня 1779 года, у 10-гадовым узросце, яго абвясцілі новым імператарам Японіі і правялі цырымонію інтранізацыі.

У лютым 1788 года, у кіраванне імператара Кокаку, у сталіцы Кіёта адбыўся буйны пажар. Падчас бедства згарэў Імператарскі палац.

У перыяд праўлення Кокаку імператарскі двор умацоўвае сваю ўладу, дапамагаючы сёгунату — падчас вялікага голаду гадоў Тэмэй (1783—1787), у спрэчцы з Расіяй за паўночныя зямлі і іншых пытаннях.

Быў надзвычай таленавіты, выяўляў стараннасць у вучобе, аднавіў правядзенне святаў у храмах Івасімідзу і Камон, прыклаў шмат намаганняў для аднаўлення традыцый, звязаных з імператарскім дваром.

У 1789 годзе бацька імператара — Сукэхіта, прынц Кан’ін, спрабаваў атрымаць тытул дайдзё тэна аднак сёгунат Такугава, які выконваў функцыі японскага ўрада, адмовіў у задавальненні яго просьбы. Гэтыя падзеі атрымалі назву «інцыдэнт з тытулам» і выклікалі напружанне ў адносінах імператарскага двара і самурайскага ўрада.

7 мая 1817 года імператар Кокаку перадаў сваю пасаду і манаршыя рэгаліі сыну, імператару Нінко, а сам адышоў ад палітыкі. Ён прыняў ганаровы тытул дайдзё тэна і займаўся даследаваннямі палацавага цырыманіялу. На дзвесце гадоў адстаўны манарх стаў апошнім з імператарскага роду, хто насіў гэты тытул да адрачэння імператара Акіхіта.

11 снежня 1840 года імператар Кокаку памёр у 69-гадовым узросце. Стаў першым імператарам пасля імператара Огімаці (1557—1586), хто заставаўся на троне пасля 40 гадоў. Яго пахавалі на тэрыторыі манастыра Сэнру-дзі ў раёне Хігасіяма ў Кіёта.

Катэгорыя:Імператары Японіі
Катэгорыя:Перыяд Эда
Лышчыцкая сядзіба

**Лышчыцкая сядзіба** — колішняя сядзіба ў в. Лышчыцы Брэсцкага раёна.

## Гісторыя 
Мемарыяльная сядзіба. Была размешчана за 1 км на паўночны захад ад чыгуначнай станцыі Лышчыцы. У склад Лышчыцкага маёнтка ўваходзілі фальваркі Люцыянава, Каралін і асада Лышчыцы.
Вёска Лышчыцы і маёнтак вядомы паводле пісьмовых крыніц з канца XV ст. Належалі вядомаму на Берасцейшчыне роду Лышчынскіх, які паходзіў з Вілейкі. У пачатку XVI ст. вёску, паводле каралеўскага прывілея, атрымаў Леў Лышчынскі. Ён меў трох сыноў: Канстанціна, Станіслава і Івана. Геранім, сын Канстанціна, быў бацькам Казіміра Лышчынскага, беларускага асветніка і мысліцеля, філосафа-атэіста.

Паводле даследавання А. Ваўжынчык, часткай лышчыцкіх зямель валодалі ў XVI ст. Хадкевічы. У прыватнасці, Аляксандр Хадкевіч у 1527 годзе атрымаў каралеўскае пацвярджэнне на трэцюю частку «дзедаўшчыны» і «касцюшкаўшчыны» ў Лышчыцах і Кустыні. Гэтыя надзелы завяшчаў яму пасля сваёй смерці Міхна Драбышэвіч Лышчынскі. Вядома таксама, што ў 1528 годзе Міхна Лышчынскі ставіў пад берасцейскую харугвы войска ВКЛ двух ваяроў, а яго сваяк Пронка Лышчынскі — аднаго ваяра.

У XVIII ст. маёнтак перайшоў да роду Віслоцкіх. Да паўстання 1863 года гаспадаром Лышчыц быў Люцыян Віслоцкі. Пасля Першай сусветнай вайны фальваркі Лышчыцкага маёнтка Люцыянава і Каралін былі падзелены і перададзены праз Віслоцкіх польскім асаднікам. У 1868 годзе ў Лышчыцах ужо існавалі ветраны млын і карчма, а ў 1917 годзе Клімент Віслоцкі ўзвёў драўляную царкву са званіцай. У другой палове XIX ст. Віслоцкія пабудавалі сядзібны дом і заклалі пейзажны парк. Дом быў драўляны, аднапавярховы з традыцыйным невялікім ганкам на драўляных слупах.

У час Другой сусветнай вайны дом знішчаны. Паводле падання старажылаў і мясцовых краязнаўцаў, адразу пасля вайны жыхары Лышчыц сабралі каменне ад падмуркаў старадаўняй сядзібы Лышчынскіх, насыпалі капец і пасадзілі на ім каштаны, якія захаваліся ў парку да цяперашняга часу.

Захаваліся рэшткі парку з дрэвамі мясцовых парод і сажалкай.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 
* 

Катэгорыя:Лышчынскія
Катэгорыя:Віслоцкія
Катэгорыя:Лышчыцы
Катэгорыя:Колішнія сядзібы Беларусі
Катэгорыя:Сядзібы Брэсцкага раёна
Allium eugenii

**Allium eugenii**&nbsp;— від травяністых раслін роду  сямейства .

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Эндэмік Туркменістана.

## Крыніцы 
Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Катэгорыя:Расліны, апісаныя ў 1932 годзе
Allium erzincanicum

**Allium erzincanicum**&nbsp;— від травяністых раслін роду  сямейства , эндэмік Турцыі.

## Таксанамія 
## Распаўсюджанне 
Эндэмік Турцыі (Конья).

## Крыніцы 
Катэгорыя:Цыбуля
Катэгорыя:Флора Азіі
Лодзьскае ваяводства (1945—1975)

**Лодзьскае ваяводства** () — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў Польшчы ў 1945—1975 гадах. Сядзібай ваяводскіх улад быў горад Лодзь.

Створаны шляхам аднаўлення 22 жніўня 1944 года даваеннага Лодзьскага ваяводства дэкрэтам Польскага камітэта нацыянальнага вызвалення ад 21 жніўня 1944 года аб парадку прызначэння органаў агульнага кіравання 1-й і 2-й ступені. 18 жніўня 1945 года горад Лодзь быў вылучаны са складу ваяводства і стаў горадам з правамі ваяводства. 

## Гл. таксама 
* Лодзь
* Польская Народная Рэспубліка

Катэгорыя:Гісторыя Лодзьскага ваяводства
Катэгорыя:Ваяводствы Польшчы (1944—1975)
Лодзьскае ваяводства (значэнні)

**Лодзьскае ваяводства** — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка, якая існавала ў Польшчы ў розныя стагоддзі:
* Лодзьскае ваяводства (1919—1939);
* Лодзьскае ваяводства (1945—1975);
* Лодзьскае ваяводства (1975—1998)
* Лодзьскае ваяводства (з 1998 года)

## Гл. таксама 
* Лодзь
* ваяводства
Дом па вуліцы Карла Маркса, 30 (Бабруйск)

**Дом па вуліцы Карла Маркса, 30** — будынак у гістарычным цэнтры Бабруйска.

## Гісторыя 
Дакладная дата будаўніцтва былога жылога дома невядома. Паводле пісьмовых крыніц, да пачатку XX ст. гарадская забудова была пераважна драўлянай. Пасля спусташальнага пажару ў 1902 г., падчас якога згарэлі каля 1000 жылых дамоў і рынак, было прынята рашэнне будаваць толькі мураваныя дамы. Такім чынам, дом № 30 быў пабудаваны пасля пажару 1902 г., па некаторых неправераных звестках у 1904 г. Па плану Бабруйска 1914 г. будынак размяшчаўся ў цэнтральнай частцы горада, на Слуцкім фарштаце ў 76-м квартале па вул. Скобелеўскай. У муроўцы сцен дома цэгла мае кляймо *«Розенбергъ»*. Паводле архіўных звестак, у Бабруйску існавала цагельня Гіршы Ёселева Разенберга. Несумненна, цэгла для будаўніцтва дома была набыта на гэтым заводзе. На паштоўцы з відам вул. Скобелеўскай, дзе паказана перспектыва вуліцы з трохпавярховай гасцініцай Незабытоўскага на пярэднім плане, побач з якой бачны невялікі фрагмент дома № 30, галоўны фасад якога быў атынкаваны. Вуглавая частка аформлена прысценным порцікам, завершаным развітым карнізам і прамавугольным атыкам. Прамавугольныя аконныя праёмы абрамлены ліштвамі і дэкарыраваны прамымі сандрыкамі. Выява не вельмі выразная, таму немагчыма разглядзець, ці існаваў ляпны дэкор. Участак з домам ад вуліцы быў адгароджаны, падобна, металічнай агароджай на мураваных слупах. Можна меркаваць, што дом уяўляў сабой гарадскі асабняк. У перыяд пасляваеннага аднаўлення г. Бабруйска паводле генплана, распрацаванага ў 1949 г., асабняк захоўваўся. На генплане паказаны як капітальны будынак грамадскага прызначэння.

## Архітэктура 
У наш час дом з’яўляецца аднапавярховай Г-падобнай у плане пабудовай з невялікім паўкруглым выступам на дваровым фасадзе. Пад часткай будынка маецца падвал. Кампазіцыя галоўнага фасада сіметрычная. Цэнтральная частка з галоўным уваходам вылучана неглыбокім рызалітам. Завяршэнне рызаліта і дэкор страчаны. Аконныя праёмы прамавугольныя, ліштвы страчаны, захаваліся толькі падаконныя карнізы і філёнгі са слядамі ад балясін. Бакавыя часткі дома акцэнтаваны двухкалоннымі прысценнымі порцікамі. Існаваўшыя над імі прамыя атыкі страчаны. Аконныя праёмы, фланкіраваныя паўкалонамі, дэкарыраваны прафіляванымі ліштвамі з трохвугольнымі сандрыкамі на дэкаратыўных ляпных кранштэйнах. На тарцовых і дваровым фасадах захавалася падаконная цяга з сухарыкамі. Завершаны фасад прафіляваным карнізам.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Вуліца Карла Маркса (Бабруйск)
Катэгорыя:1904 год у Бабруйску
Катэгорыя:Будынкі і збудаванні Бабруйска