M2 Browning

**M2 Browning** (Кулямёт М2, або кулямёт Браўнінг калібра .50, неафіцыйна «Ma Deuce» ) — буйнакаліберны кулямёт, распрацаваны Джонам Браўнінгам у канцы Першай сусветнай вайны. Падобны да больш ранняга кулямёта Browning M1919, які выкарыстоўваў патрон .30-06, M2 выкарыстоўвае больш доўгі і больш магутны патрон .50 BMG (12,7 мм).

Кулямёт эфектыўны супраць пяхоты, небраняваных або лёгкабраніраваных машын і катэраў, лёгкіх умацаванняў і нізкалятаючых самалётаў.

Кулямёт шырока выкарыстоўваўся ў якасці аўтамабільнага ўзбраення і для ўзбраення самалётаў у ЗША з 1930-х гадоў. Ён актыўна выкарыстоўваўся падчас Другой сусветнай вайны, Карэйскай вайны, В’етнамскай вайны, Фалклендскай вайны, Савецка-афганскай вайны, Вайны ў Персідскім заліве, Вайны ў Іраку і вайны ў Афганістане. Гэта асноўны буйнакаліберны кулямёт у краінах НАТА, які таксама выкарыстоўваўся шматлікімі іншымі краінамі.

Узброеныя сілы ЗША выкарыстоўвалі **Browning** **M2** даўжэй, чым любую іншую агнястрэльную зброю, за выключэннем пісталета M1911 (які таксама быў распрацаваны Джонам Браўнінгам).

## Гісторыя 
Кулямёты актыўна выкарыстоўваліся ў Першую сусветную вайну, і зброя калібра большага за вінтовачны пачала з’яўляцца з абодвух бакоў канфлікту. Вялікія кулі былі неабходныя для прабіцця брані, якая з’яўлялася на поле бою, як на зямлі, так і ў паветры. Германія прадставіла самалёт Junkers JI, браня якога магла зрабіць неэфектыўнымі авіяцыйныя кулямёты, у якіх выкарыстоўваліся звычайныя вінтовачныя патроны, такія як .30-06. Такім чынам, камандуючы амерыканскімі экспедыцыйнымі сіламі генерал Джон Дж. Першынг папрасіў кулямёт большага калібра. Першынг звярнуўся да Дэпартамента армейскага ўзбраення з просьбай распрацаваць кулямёт калібрам не менш за 0.5 цалі (13 мм) і пачатковай хуткасцю не менш за 2 700 футаў у сякунду (прыкладна 820 м/с).

Прыблізна ў ліпені 1917 года Джон Браўнінг пачаў пераробку свайго кулямёта .30-06 M1917 для большага і больш магутнага патрону. Першапачаткова новы патрон распрацоўвалі ў кампаніі Вінчэстар, дзе распрацоўвалі павялічаную версію патрона .30-06. У варыянце кампаніі Вінчэстар, на кулі першапачаткова быў абадок, таму што кампанія мела ідэю выкарыстоўваць патрон у супрацьтанкавай стрэльбе, але Першынг настаяў на тым, каб патрон быў без аправы. Потым з-за шэрагу прычын распрацоўку перспектыўнага патрона працягнуў Дж. Браўнінг.

Першы кулямёт пад патрон калібра .50 прайшоў выпрабаванні 15 кастрычніка 1918 года. Ён страляў з хуткастрэльнасцю менш за 500 стрэлаў у хвіліну, а пачатковая хуткасць складала ўсяго 700 м/с. Кулямёт быў цяжкі, цяжка кіраваўся, страляў занадта павольна для супрацьпяхотнай зброі і быў недастаткова магутны супраць брані.  Патрабавалася далейшае паляпшэнее канструкыі.

Падчас распрацоўкі 50-га калібра было захоплена некалькі супрацьтанкавых стрэльбаў Mauser 1918 T-Gewehr калібра 13,2×92 мм і боепрыпасы да іх. 13,2-мм нямецкія патроны мелі пачатковую хуткасць 820 м/с, куля масай 52 гр, магла прабіваць браню ў 25 мм таўшчынёй з 230 метраў. У кампаніі Вінчэстар палепшылі патрон калібра .50, каб мець падобныя характарыстыкі. Канчатковая пачатковая хуткасць снарада склала 840 м/с.

Намаганні Браўнінга і Фрэда Т. Мура прывялі да стварэння кулямёта M1921 Browning з калібрам .50 і з вадзяным астуджэннемм, а таксама яго авіяцыйнай версіі. Гэтыя кулямёты эксперыментальна выкарыстоўваліся з 1921 па 1937 год. Яны мелі палегчаныя ствалы і падачу боепрыпасаў толькі з левага боку. Выпрабаванні выклікалі сумневы наконт таго, ці будуць кулямёты прыдатныя для самалётаў або для зенітнага выкарыстання. Для наземнай тэхнікі разглядалася выкарыстоўваць М1921 з цяжкім стволом.

Джон М. Браўнінг памёр у 1926 годзе.

Паміж 1927 і 1932 гадамі С. Х. Грын вывучаў праблемы канструкцыі M1921 і патрэбы ўзброеных сіл. У выніку атрымалася адзіная ствольная скрынка, якую можна было ператварыць у сем тыпаў кулямётаў калібра .50 з дапамогай розных кампанентаў. Новая ствольная скрынка дапускала правую або левую бакавую падачу патронаў. У 1933 годзе Colt вырабіў некалькі прататыпаў кулямётаў Browning (уключаючы тое, што будзе вядома як M1921A1 і M1921E2). Пры падтрымцы ВМС кампанія Colt пачала вытворчасць кулямёта M2 у 1933 годзе , FN Herstal пачалі вырабляць кулямёт M2 з 1930-х гадоў  , потым выраб пачалі General Dynamics, US Ordnance і Ohio Ordnance Works Inc. і інш.

## Дэталі дызайну 
]]
M2 Browning — гэта кулямёт з паветраным астуджэннем і стужачным боепітаннем. M2 страляе з закрытай засаўкі, якая працуе па прынцыпе кароткай аддачы. M2 страляе патронам .50 BMG, які забяспечвае вялікую далёкасць, большую дакладнасць і велізарную спыняючую сілу. Закрыты цыкл стральбы засаўкі зрабіў M2 прыдатным для выкарыстання ў якасці сінхранізаванага кулямёта на самалётах да і падчас Другой сусветнай вайны, як і на ранніх версіях знішчальніка Curtiss P-40. M2 — гэта павялічаная версія кулямёта Джона Браўнінга M1917 калібра .30.

### Асаблівасці 
Browning M2 мае розную цыклічную хуткасць стральбы ў залежнасці ад мадэлі. Наземны кулямёт M2HB з паветраным астуджэннем мае цыклічную хуткастрэльнасць 450—575 стрэлаў у хвіліну. Раннія зенітныя кулямёты М2 з вадзяным астуджэннем мелі хуткастрэльнасць каля 450—600 стрэлаў у хвіліну. Авіяцыйны кулямёт AN/M2 мае цыклічную хуткастрэльнасць 750—850 ст/хв; але максімальны тэмп у 1200 ст/хв характэрны для авіяцыйнага кулямёту AN/M3. Гэтыя максімальныя тэмпы стральбы звычайна не дасягаюцца пры выкарыстанні, паколькі працяглы агонь з такой хуткасцю зношвае канал ствала ўсяго за некалькіх тысяч стрэлаў, пасля чаго патрабна замены. У дадатак да поўнай аўтаматыкі, M2HB можа быць абраны для стральбы адзінкавымі стрэламі або з хуткасцю менш за 40 ст/хв, або з хуткасцю больш за 40ст/хв. 

M2 мае эфектыўную далёкасць 1830 метраў і максімальную эфектыўную далёкасць 2000 метраў пры стральбе з трыножкі М3.

У сваёй наземнай партатыўнай версіі M2HB, якая абслугоўваецца экіпажам, сам кулямёт важыць 38 кг, а спецыяльны штатыў M3 яшчэ 20 кг. У такой канфігурацыі V-вобразны курок «матылёк» размешчаны ў самай задняй частцы зброі з рукаяткамі тыпу «рыдлёўка» па абодва бакі ад кулямёта і замком засаўкі бліжэй да цэнтра. Стралок бярэцца за рукаяткі-рыдлёўкі, і націскае курок адным або абодвума вялікімі пальцамі.

У адрозненне практычна ад усіх іншых сучасных кулямётаў, M2 доўгі час не меў засцерагальніка (выключэнне — версія M2A1), які толькі адносна нядаўна стаў усталёўвацца на новыя кулямёты. Распаўсюджанай стала практыка, калі вайскоўцы ў палявых умовах у якасці імправізаванай меры бяспекі ад выпадковага стрэлу падсоўваюлі адпрацаваную гільзу пад спускавы кручок. 

Паколькі M2 быў распрацаваны для працы ў розных канфігурацыях, і яго нават можна прыстасаваць для падачы патронаў з левага або правага боку (прычым нават у палявых умовах).

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

Катэгорыя:Кулямёты ЗША
Катэгорыя:Зброя паводле алфавіта
Катэгорыя:Кулямёты