open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Une fleur

***Une fleur*** () — гэта карціна з аголенай жанчынай, напісаная ў 1887 годзе харвацкім мастаком Улахам Букавацам падчас яго жыцця ў Францыі, якая прыцягнула ўвагу розных публікацый пры яго жыцці.

Гэтая сімвалісцкая карціна ў пастэльных блакітных і бледна-цялесных танах дэманструе прыгожую аголеную жанчыну, якая ляжыць побач з букетам кветак і трымае каля вуснаў невялікую галінку з двух бутонаў ружы. Відавочны сэнс заключаецца ў тым, што яна — кветка, пра якую ідзе гаворка ў назве карціны, з усімі вынікаючымі наступствамі красавання і сэксуальнага абуджэння.

Карціна ў цяперашні час  знаходзілася ў прыватнай калекцыі пасля таго, як была прададзена на лонданскім аўкцыённым доме Bonhams за 100 800 фунтаў стэрлінгаў невядомаму калекцыянеру.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Карціны з аголенымі жанчынамі
Катэгорыя:Карціны 1880-х гадоў
Катэгорыя:Карціны 1887 года
Мікалай Аляксеевіч Аўчыннікаў

**Мікалай Аляксеевіч Аўчыннікаў** (, г. Карачаў, цяпер Бранская вобласць, Расія — ) — беларускі мастак.

## Біяграфія 
Нарадзіўся  года ў горадзе Карачаў, цяпер Бранская вобласць Расіі. У прафесійнае мастацтва прыйшоў з самадзейнасці. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Удзельнічаў у мастацкіх выставах з 1940 года. 

Член Беларускага саюза мастакоў з 1960 года.

Памёр  года.

## Творчасць 
Працаваў у жанрах шматфігурнай кампазіцыі, пейзажа і нацюрморта. Сярод асноўных палотнаў — «Ліст да родных», «З зямлянак у новыя дамы», «Там немцы», «Подзвіг Івана Цубы», «Юныя патрыёты», «Вернасць баявому сцягу», «Стаяць насмерць», «На заданне», «Сустрэча славутых кіраўнікоў-партызан і падпольшчыкаў», «Берлін. 1945 год», «Трактарысты», «Лясная дарога».

Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, Брэсцкім краязнаўчым музеі, а таксама ў фондах БСМ.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны
Генадзь Адамавіч Асташонак

**Генадзь Адамавіч Асташонак** () — беларускі мастак, майстар мастацкай апрацоўкі металу.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 25 ліпеня 1955 года ў вёсцы Дабраводка Мінскай вобласці.

Скончыў Мінскае мастацкае вучылішча ў 1974 годзе і Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут у 1979 годзе. Вучыўся ў А. Зінчука і С. Ларчанкі. Удзельнік мастацкіх выставак з 1976 года.

Член Беларускага саюза мастакоў з 1992 года.

Жыў ў Мінску. Памёр 22 верасня 2012 года.

## Творчасць 
Працаваў ў галіне мастацкай апрацоўкі металу. Сярод асноўных твораў — серыя медалёў, прысвечаных дзеячам культуры: «М. Гусоўскі», «Я. Колас», «Я. Купала», «М. Багдановіч», «500 гадоў Рафаэлю». Для інтэр’еру Літаратурнага музея М. Багдановіча стварыў дэкаратыўныя рашоткі і люстры; для Палаца моладзі ў Мінску — люстры і дэкаратыўныя скульптуры (у сааўтарстве). Таксама вядомы работамі дэкаратыўнай пластыкі з металу, сярод якіх — «PS», «Аэліта», «Чалавек-крэсла», «Лінія жыцця». Выканаў калекцыю зброі для Княжацкага замка ў г. п. Мір.

Работы знаходзяцца ў фондах Беларускага саюза мастакоў, Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі, Траццякоўскай галерэі (Масква), Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва (Мінск).

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Мастакі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі Беларусі
Катэгорыя:Мастакі дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва Беларусі
Катэгорыя:Медальеры Беларусі
Катэгорыя:Мастакі-афарміцелі Беларусі
Вера Мікалаеўна Блінцова

**Вера Мікалаеўна Блінцова** (нар. , г. Бжэг, Польшча) — беларуская мастачка дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва.

## Біяграфія 
Нарадзілася  года ў горадзе Бжэг (Польшча). Скончыла Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут у 1983 годзе. Удзельнічае ў мастацкіх выставах з 1984 года. Працуе мастаком-пастаноўшчыкам на Беларускім тэлебачанні. 

Член Беларускага саюза мастакоў з 1994 года. 

Жыве ў г. Мінск.

## Творчасць 
Стварыла шэраг габеленаў і тэатральных касцюмаў. Сярод асноўных работ — тэатральны касцюм «Эўрыдыка» і касцюмы да тэлеспектакляў «Покліч лесу», «Матчын спеў», серыя галаўных убораў «Адраджэнне», а таксама габелены «Зімовы букет», «Зіма», «Змрок».

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мастакі дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва Беларусі
Катэгорыя:Мастакі-габеленісты Беларусі
Катэгорыя:Мастакі па касцюмах Беларусі
Павел Пятровіч Бондар

**Павел Пятровіч Бондар** (нар. , г.п. Лоеў, Гомельская вобласць) — беларускі мастак дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, жывапісец.

## Біяграфія 
Нарадзіўся  года ў пасёлку гарадскога тыпу Лоеў Гомельскай вобласці. Скончыў Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут у 1978 годзе. Удзельнічае ў мастацкіх выставах з 1977 года. 

Член Беларускага саюза мастакоў з 1991 года, цыкл батыкаў «Вясёлкі» (для Мінскай школы № 73), габелены «Купалле на Палессі» (у сааўтарстве), «Родум», а таксама карціна «Тураўская жанчына».

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мастакі дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва Беларусі
Катэгорыя:Мастакі-габеленісты Беларусі
Бэйт-дзін

**Бэйт-дзін** або **Бэт-дзін** (*бэйс-дзін*, мішн. іўр. בית דין‎, у літаральным перакладзе «Дом закона») — іўдзейскі рэлігійны суд, які пры разглядзе спраў кіруецца іудзейскім рэлігійным заканадаўствам (галахай).

Даян — суддзя бэйт-дзіна.

У цяперашні час бэйт-дзін разглядае наступныя катэгорыі спраў:

* якія адносяцца да асабістага статусу грамадзян (шлюб, развод, пацверджанне яўрэйскага паходжання);
* наконт пераходу ў іўдаізм;
* па адміністрацыйных справах рэлігійнага характару (кантроль за кашэрнымі прадуктамі пры вытворчасці ежы);
* у разглядзе грамадзянскіх спраў у якасці трацейскага суда (са згоды бакоў);
* у Ізраілі, акрамя звычайных функцый, валодае выключнымі паўнамоцтвамі ў пытаннях асабістага статусу грамадзян Ізраіля.

## У часы існавання Храма 
У эпоху храма існавала 3 катэгорыі суда:

* з 3 суддзяў — быў правамоцны вырашаць адміністрацыйныя справы аб штрафах;
* з 23 суддзяў — быў правамоцны вырашаць крымінальныя справы;
* з 71 суддзі (сінедрыён) — быў правамоцны вырашаць справы, якія тычацца ўсяго народа.

## У постталмудычны час 
Майманід апісваў, што бэйт-дзін з трох суддзяў павінен складацца толькі з этнічных яўрэяў. Калі хаця б у аднаго суддзі бацька быў гоем, а маці яўрэйкай, то такі не мог уваходзіць у судзейскую калегію, і прыгавор такога суда прызнавалася неправамоцным (Мішне Тора, Ібум).

## У Вялікім Княстве Літоўскім 
У 1551 яўрэі ВКЛ атрымалі права абрання рабінаў. З’явіўся рабінскі суд (бэйт-дзін). Цяжбы паміж яўрэямі вырашаліся бэйт-дзінам на аснове яўрэйскага права (Галахі).

Абшчыннае самакіраванне захоўвалася ў Беларусі і пад уладай Расіі ў канцы XVIII ст. і было ліквідавана толькі ў 1844 годзе.

## У Рэчы Паспалітай і Расійскай імперыі 
У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай у 1772 годзе ў склад Расійскай імперыі ўвайшлі ўсходнія беларускія землі, на якіх жыла вялікая колькасць яўрэяў, якія да таго амаль адсутнічалі ў гэтай дзяржаве.

Бэйт-Дзін быў асабліва ўплывовым у Расійскай імперыі да другой паловы XIX стагоддзя, да таго як у 1844 годзе быў скасаваны інстытут кагала.

Захавалася рашэнне Бэйт-дзіна аб прысуджэнні да пакарання дваіх даносчыкаў у Нова-Ушыцы ў 1836 г.

## Зноскі 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 
* 
Катэгорыя:Яўрэйская абшчына
Катэгорыя:Іўдаізм
Мазырскі дзяржаўны музычны каледж

**Мазырскі дзяржаўны музычны каледж** — дзяржаўная сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў Мазыры Гомельскай вобласці. Размяшчаецца па адрасе вул. Рыжкова, 37.

## Гісторыя 
*Мазырскае музычнае вучылішча* адкрыта ў 1969 годзе на падставе Пастановы Савета Міністраў Беларускай ССР № 208 ад 15 ліпеня 1968 г. «Аб адкрыцці Наваполацкага, Гродзенскага і Мазырскага музычных вучылішчаў» загадам Міністэрства культуры БССР № 66 ад 23 ліпеня 1968 года. У 1969 годзе было прынята 75 вучняў на дзённае і 25 на завочнае аддзяленне.

Рашэннем Гомельскага аблвыканкама ад 26 лютага 2008 г. № 216 Мазырскае дзяржаўнае музычнае вучылішча перайменавана ў Мазырскі дзяржаўны музычны каледж:
* Дырыжыраванне (па напрамках)
* Мастацтва эстрады (па напрамках)
* Інструментальнае выканальніцтва (па напрамках)
* Фартэпіяннае выканальніцтва
* Інструментальнае выканальніцтва (з указаннем музычнай прылады)
* Мастацтва эстрады (з указаннем віду)
* Харавое выканальніцтва (з указаннем віду)

## Дырэктары 
* 1969—1972 — Віталь Міхайлавіч Лапіцкі;
* са жніўня 1972 — Уладзімір Міхайлавіч Рыжы;
* люты 2007 — красавік 2020 — Наталля Ільінічна Халадцова;
* з 2020 года — Алена Юр'еўна  Бакланава-Назарчук.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 

Катэгорыя:Каледжы паводле алфавіта
Катэгорыя:Навучальныя ўстановы Мазыра
Катэгорыя:Навучальныя ўстановы, заснаваныя ў 1968 годзе
Катэгорыя:1968 год у Беларусі
Катэгорыя:Каледжы Беларусі
Катэгорыя:Музычная адукацыя ў Беларусі
Андрэй Кашперскі

**Андрэй Кашперскі** () — беларускі кінарэжысёр, сцэнарыст, мантажор, прадзюсар.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 27 чэрвеня 1995 года ў Брэсце

Катэгорыя:Выпускнікі Беларускай акадэміі мастацтваў
Катэгорыя:Кінарэжысёры Беларусі
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1995 годзе
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Брэсце
Тыверыя

**Тыверыя**  — горад на заходнім беразе Галілейскага мора ў Галілеі, на паўночным усходзе Ізраіля. Сваю назву горад атрымаў ад імя рымскага імператара Тыберыя. Пасля выгнання яўрэяў з Іерусаліма ён стаў галоўным яўрэйскім духоўным цэнтрам. Адзін з турыстычных цэнтраў Ізраіля.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Гарады Ізраіля
Афула

**Афула** — горад у Ізраілі, заснаваны ў 1925 годзе ў разгар яўрэйскай пасяленчай дзейнасці ў Ізрэельскай даліне. Прадпрыемствы Афулы сканцэнтраваны ў дзвюх прамысловых зонах: Зона Алон-Тавор і ў Афуле Іліт.

## Насельніцтва 
## Гарады-пабрацімы 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Гарады Ізраіля
Сахнін

**Сахнін** — горад у Паўночнай акрузе Ізраіля. Знаходзіцца ў Галілеі, за 12 км на поўдзень ад Карміэля і за 23 км на ўсход ад Ака. Паблізу Сахніна знаходзяцца пасёлак Місгаў і прамысловы парк Місгаў (раней называўся Тэрадыён). Статус горада з 1995 года.

## Насельніцтва 
Катэгорыя:Гарады Ізраіля
Ёкнеам-Іліт

**Ёкнеам-Іліт** () — горад у паўночнай акрузе Ізраіля. Горад размешчаны на паўднёвы ўсход ад Хайфы, за паўгадзіны язды ад Хайфы і Ноф-ха-Галіль і за паўтары гадзіны - ад Тэль-Авіва. Па суседстве з Ёкнеам-Ілітам знаходзіцца машава Ёкнеам.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Гарады Ізраіля
Маалот-Таршыха

**Маалот-Таршыха** — горад у Ізраілі. Заснаваны ў 1963 годзе шляхам зліцця арабскай вёскі Таршыха і яўрэйскага паселішча Маалот. Размешчаны ў Заходняй Галілеі, за 20 км на поўнач ад Карміэля, 20 км на ўсход ад Нагарыі, 70 км ад Хайфы.

Горад размешчаны за 20 км ад узбярэжжа Міжземнага мора, ва ўзгорыстай мясцовасці, на вышыні 600 метраў над узроўнем мора. Клімат сухі і прахалодны. Каля горада размешчана старажытная крэпасць крыжакоў Манфор.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Гарады Ізраіля
Магар (горад)

**Магар** — горад у Паўночнай акрузе Ізраіля. Магар атрымаў статут мясцовагасавета ў 1956 годзе, а з 2021 мае статус горада.

## Насельніцтва 
Катэгорыя:Гарады Ізраіля
Бейт-Шэан

**Бейт-Шэан** — горад у Паўночнай акрузе Ізраіля. Горад размешчаны ў Іарданскай даліне прыкладна за 25 км на поўдзень ад Галілейскага мора. Горад быў егіпецкім адміністрацыйным цэнтрам у XV—XII ст. да н. э.; неаднаразова згадваецца ў Бібліі (Бефсан, Вефсан).

## Насельніцтва 
Катэгорыя:Гарады Ізраіля
Тамра

**Тамра** (‎) — горад у Паўночнай акрузе Ізраіля. Знаходзіцца ў Ніжняй Галілеі за 5 км на поўнач ад горада Шфарам і каля 20 кіламетраў на ўсход ад Ака.

## Насельніцтва 
Катэгорыя:Гарады Ізраіля
Машэ Арэнс

**Машэ́ Арэнс** (іўр. משה ארנס‎; ) — ізраільскі авіяцыйны інжынер, вучоны, палітычны і дзяржаўны дзеяч, міжнародны дыпламат. Член праўлення партыі «Лікуд», міністр абароны Ізраіля тры разы і адзін раз міністр замежных спраў Ізраіля. Таксама ў мінулым пасол Ізраіля ў ЗША, і прафесар Тэхніёна ў Хайфе.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Міністры замежных спраў Ізраіля
Іцхак Мардэхай

**Іцхак Мардэхай** (нар. ) — ізраільскі ваенны, палітычны і дзяржаўны дзеяч. Займаў пасады міністра абароны і міністра транспарта. Выйшаў у адстаўку з Арміі абароны Ізраіля ў званні генерал-маёра (алуф). Пакінуў палітыку ў 2000 годзе пасля абвінавачанняў у сексуальных дамаганнях падчас яго вайсковай службы і ў далейшым жыцці. Даказальнасць некаторых з гэтых абвінавачанняў у выніку скончыла яго грамадскую кар'еру.

Катэгорыя:Міністры абароны Ізраіля
Германаўскі завулак (Мінск)

**Германаўскі завулак** — завулак у Ленінскім раёне Мінска. Як і аднайменная вуліца, названы ў гонар мужчынскага імя Герман.
Станам на 2025 г. завулак ідзе з поўначы на поўдзень ад вуліцы Сямёнава ўглыб квартала. На цперашні час да завулка адносіцца толькі дом 18А, але некалькі будынкаў нежылога прызначэння вуліцы Сямёнава фактычна знаходзяцца ўздоўж Германаўскага завулка.
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Германаўскі завулак на Мinskonline
* Германаўскі завулак у базе Гэадзен

Катэгорыя:Вуліцы Мінска
Катэгорыя:Ленінскі раён (Мінск)
Ардон

**Ардон**:
* Ардон (горад)
* Ардон (рака)
## Прозвішча 
* Мардэхай Ардон — ізраільскі мастак
Замір

**Замір** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Цві Замір — ізраільскі ваенный дзеяч
* Эяль Замір — ізраільскі ваенны дзеяч
Эяль Замір

**Эяль Замір** (‎; нар. , , Ізраіль) — ізраільскі ваенны дзеяч, цяперашні Начальнік Генеральнага штаба Арміі абароны Ізраіля (з 5 сакавіка 2025 года).

## Біяграфія 
Эяль Замір нарадзіўся ў 1966 годзе ў Эйлаце на поўдні Ізраіля ў сям'і Шлома і Яфы Замір, старэйшы сярод трох сыноў.

Сям'я пражывала ў Эйлаце па месцы службы бацькі Заміра, падпалкоўніка Арміі абароны Ізраіля. Бацька Заміра нарадзіўся ў сям'і Аарона Заміра, які прыехаў у Палесціну ў 20-я гады XX стагоддзя з Емена, байца «Эцэля», які атрымаў два баявыя раненні, а затым пражываў у заселеным еменскімі яўрэямі тэль-авіўскім квартале Керэм-ха-Тэйманім, дзе Маці Заміра нарадзілася і вырасла ў Іерусаліме ў сям'і Абадзі, выхадцаў з Алепа ў Сірыі, якія заснавалі вядомую ў Ізраілі пякарню «Абадзі».

Ва ўзросце 14 гадоў Замір пераехаў на вучобу ў ваенным інтэрнаце ў Тэль-Авіве, які дзейнічаў у той час пры гімназіі «Герцлія»; скончыў вучобу ў інтэрнаце ў 1984 годзе.
Мігдаль-ха-Эмек

**Мігдаль-ха-Эмек** () — горад у Паўночнай акрузе Ізраіля, над Ізрэельскай далінай, за 6 км на паўднёвы захад ад Ноф-ха-Галіля, за 30 км ад Хайфы, 40 км ад Тыверыі, 10 км ад Афулы і 110 км ад Тэль-Авіва.

Горад быў заснаваны ў 1952—1953 гг. як машаў, затым — горад развіцця, выхадцамі з Кітая. Пасля прыняў рэпатрыянтаў з Марока і іншых краін Паўночнай Афрыкі, Румыніі, Ірака, былога Савецкага Саюза і Лацінскай Амерыкі. У 1988 годзе атрымаў статус горада.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Гарады Ізраіля
Дубянецкая

**Дубянецкая** — жаночая форма прозвішча Дубянецкі.

## Вядомыя носьбіты 
* Галіна Міхайлаўна Дубянецкая — беларуская паэтэса, перакладчыца
* Ірына Міхайлаўна Дубянецкая — доктар багаслоўя
Больцманаўскі мозг

**Больцманаўскі мозг або «мозг** **Больцмана»** — гіпатэтычны аб'ект, які ўзнікае ў выніку флуктуацый у нейкай сістэме і здольны ўсвядомліваць свае існаванне. Магчымасць узнікненная такіх аб'ектаў разглядаецца часцей у мысленных эксперыментах у кантэксце статыстычнай механікі, космалогіі і філасофіі свядомасці. Канцэпцыя не з'яўляецца фізічнай гіпотэзай, а выкарыстоўваецца для вызначэння граніц космалагічных мадэляў і разумення магчымасцяў свядомасці ў кантэксце фундаментальных законаў фізікі. Названа ў гонар Людвіга Больцмана, за яго ўнесак у развіцце статыстычнай фізікі.

## Паходжанне і канцэпцыя 
Ідэя паходзіць з разважанняў Людвіга Больцмана (1844–1906), аўстрыйскага фізіка XIX ст., які ў 1896 годзе прапанаваў гіпотэзу аб тым, што ў бясконцай па часе сістэме з цеплавой раўнавагай могуць час ад часу адбывацца флуктуацыі ў напрамку зніжэння энтрапіі (т.з. парадокс Больцманаўскага Сусвету). Найменш імаверныя, але магчымыя флуктуацыі могуць прывесці да з’яўлення складаных структур, уключаючы арганізаваныя сістэмы, такія як мозг, які валодае свядомасцю і памяццю аб «мінулым», якога насамрэч не было. Канцэпцыя выкарыстоўваецца як *reductio ad absurdum* для ацэнкі навуковых тэорый

## Уплыў на філасофію і касмалогію 
Мысленны эксперымент «мозг Больцмана» выклікае шмат пытанняў у дачыненні да эпістэмалогіі і інтэрпрэтацыі космалагічных мадэляў. Калі спантаннае ўзнікненне і існаванне свядомага мозгу з ілжывымі ўспамінамі статыстычна больш верагодна, чым фарміраванне сусвету ў адпаведнасці з сучаснымі касмалагічнымі мадэлямі, то ўзнікае парадокс: чаму Чалавецтва, якое складаецца з істот з доўгай і звязанай гісторыяй, не можа з'яўляцца менавіта такім, флуктуацыйным мозгам.

У сучаснай інфляцыйнай касмалогіі, асабліва ў кантэксце мультысусвету або «вечнай інфляцыі», магчымасць утварэння мозга Больцмана застаецца адкрытай праблемай. Калі касмалагічная мадэль прадказвае, што ў далёкай будучыні мозг Больцмана будзе узнікаць часцей, чым звычайны назіральнікі, то гэта мадэль лічыцца паталагічнай і адхіляецца. Канцэпцыя застаецца важным інструментам крытыкі касмалагічных мадэляў, падкрэсліваючы неабходнасць новых падыходаў да тэрмадынамікі і квантавай гравітацыі.

На думку Шона М. Кэрала (амерыканскі фізік-тэарэтык, які спецыялізуецца на даследаваннях цёмнай энергіі і агульнай тэорыі адноснасці), тлумачэнне парадоксу мозга Больцмана можа заключацца ў тым, што лягчэй стварыць новы сусвет (і мозг, які будзе эвалюцыянаваць у ім), чым стварыць сам мозг.

## Зноскі 
Катэгорыя:Мысленне
Катэгорыя:Фізічныя парадоксы
Катэгорыя:Фізічныя гіпотэзы
Катэгорыя:Касмалогія
Гімназія-каледж мастацтваў г. Маладзечна

**Гімназія-каледж мастацтваў г. Маладзечна** — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова з эстэтычным ухілам у Маладзечне. Размяшчаецца па адрасе вуліца Ф. Скарыны, 45, у адным з будынку з сярэдняй школай № 12.

## Гісторыя 
Гімназія-каледж мастацтваў г. Маладзечна вядзе сваю гісторыю з 1987 года, калі адкрылася сярэдняя агульнаадукацыйная школа № 12. У 1988 годзе школа зрабіла першы крок да мастацкай спецыялізацыі — было адкрыта музычна-харавое аддзяленне. Праз некалькі гадоў, у 1992 годзе, школа стала цэнтрам развіцця мастацкай адукацыі ў рэгіёне: адкрыліся харэаграфічныя, тэатральныя, мастацкія і эстэтычныя класы, што дазволіла падзяліць школу на сярэднюю агульнаадукацыйную школу № 12 і сярэднюю агульнаадукацыйную школу мастацтваў.

З 1 верасня 1992 года школа мастацтваў атрымала фінансавую самастойнасць. У 1997 годзе школа атрымала прэстыжную ўзнагароду — перамогу ў рэспубліканскім конкурсе «Школа года»

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 

Катэгорыя:1992 год у Маладзечне
Катэгорыя:Мастацкая адукацыя ў Беларусі
Катэгорыя:Каледжы Маладзечна
Элеанора Уладзіміраўна Бубашкіна

**Элеанора Уладзіміраўна Бубашкіна** (нар. , в. Арлы, Брэсцкая вобласць) — беларуская мастачка, працуе ў жанрах нацюрморта і партрэта.

## Біяграфія 
Нарадзілася  года ў вёсцы Арлы Брэсцкай вобласці. Скончыла Мінскае мастацкае вучылішча ў 1986 годзе і Беларускую акадэмію мастацтваў у 1992 годзе. Вучылася ў В. Грамыкі. Удзельнічае ў мастацкіх выставах з 1989 года. 

Член Беларускага саюза мастакоў з 1995 года. 

Жыве ў г. Мінск.

## Творчасць 
Працуе ў галіне станковага жывапісу, пераважна ў жанрах нацюрморта і партрэта. Асноўныя творы: палотны «Нацюрморт сіні», «Яблыневы спас», «Размовы», «Мацярынства», «Сон», «Вянчанне», трыпціх «Палявыя кветкі».

Творы знаходзяцца ў фондах Музея сучаснага выяўленчага мастацтва ў Мінску, Літаратурнага музея Я. Коласа.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мастакі Беларусі XX стагоддзя
Катэгорыя:Майстры нацюрморта Беларусі
Катэгорыя:Мастакі-партрэтысты Беларусі
Ірына Іванаўна Дарафейчук

**Ірына Іванаўна Дарафейчук** (нар., Чудзін) — беларуская паэтэса, бард, журналіст.

## Біяграфія 
Нарадзілася ў вёсцы Чудзін Брэсцкай вобласці, дзяцінства правяла на хутары ў Белавежы. З 1981 года жыве ў Полацку.

Пачала друкавацца ў 1991 годзе. Аўтар паэтычных зборнікаў «Сцяблінка на лязе» (Мінск, 1997), «Паганскае кола» (Полацк, 2003). Лаўрэат прэміі часопіса «Маладосць» за зборнік паэзіі «Сцяблінка на лязе», лаўрэат рэспубліканскага конкурсу на лепшы літаратурны твор сярод маладых аўтараў за падборку вершаў у газеце «Літаратура і мастацтва».

## Літаратура 
* Пісьменнікі Віцебшчыны. Даведнік. — Віцебск, 2001.

Катэгорыя:Паэтэсы Беларусі XX стагоддзя
Катэгорыя:Беларускамоўныя паэты
Катэгорыя:Журналісты Беларусі
Катэгорыя:Паэтэсы Беларусі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Барды
Амікам Норкін

**Амікам Норкін** (іўр. עמיקם נורקין‎; нар. , Бейт-Шэарым, Ізраіль) — генерал-маёр Арміі абароны Ізраіля. Камандуючы Ваенна-паветранымі сіламі Ізраіля з 10 жніўня 2017 года.

Нарадзіўся і вырас у машаве Бейт-Шэарым у Ізрэельскай даліне. Яго дзед па матчынай лініі быў адным з заснавальнікаў машава Нахалаль, і яго цесць быў адным з заснавальнікаў ахоўнай арганізацыі Агудат-ха-Шомрым. Ён быў названы ў гонар Амікама Шамая, стрыечнага брата яго бацькі, які падарваўся на сірыйскай міне 16 траўня 1966 года. Вучыўся ў сельскагаспадарчай школе ў машаве Нахалаль.

Норкін выпускнік Нацыянальнага ваеннага каледжа. Ён скончыў з адзнакай Хайфаўскі ўніверсітэт і атрымаў ступень магістра ў галіне сацыяльных навук. Яго магістарская дысертацыя прысвечана тэме "Уплыў інфармацыйнай рэвалюцыі і змяненняў у характары вайны на камандную мадэль і кіраванне паветранымі сіламі".

Катэгорыя:Ваенныя лётчыкі Ізраіля
Рафаэль Эйтан

**Рафаэль «Рафуль» Эйтан** ( — ) — ізраільскі палітычны і ваенны дзеяч. Генерал, 11-ы Начальнік Генштаба Арміі абароны Ізраіля, дэпутат Кнэсета 11-14 скліканняў і міністр урада Ізраіля.

У сярэдзіне 1972 года Эйтан быў прызначаны камандзірам кадраванай бранятанкавай дывізіі «Гааш» Паўночнай ваеннай акругі. Адначасова ён працягваў вучобу на факультэце палітычных навук у Хайфаўскім універсітэце.

Вайна Суднага дня, якая пачалася 6 кастрычніка 1973 года, заспела Рафуля на пасадзе камандуючага дывізіяй «Гааш» на Галанскіх вышынях. Вырашальнае наступленне сірыйцы разгарнулі на трэці дзень вайны, калі ўвялі ў бой усе свае танкавыя рэзервы. Фактычна ўсё сірыйскае войска было кінута ў бітву за Галанскія вышыні. Эйтан адыграў сур’ёзную ролю ў адбіцці націску сірыйцаў, якія кінулі ў бой нашмат праўзыходныя сілы. Нягледзячы на ​​колькасную і якасную перавагу сірыйцаў у тэхніцы, дэсантнікі Рафуля скончылі вайну на подступах да Дамаска.

Па заканчэнні баявых дзеянняў Эйтан быў прызначаны камандуючым Паўночнай акругай.

У 1978 годзе Рафаэлю Эйтану прысвойваецца званне генерал-лейтэнанта і ён прымае пасаду начальніка генеральнага штаба Арміі Абароны Ізраіля. Яго прызначэнне было для многіх нечаканасцю, але кіраўнік апазіцыі Шымон Перэс ухваліў выбар міністра абароны Эзэра Вейцмана.

Эйтан праслужыў начальнікам генеральнага штаба пад кіраўніцтвам чатырох міністраў абароны, якія змянялі адзін аднаго — Эзэра Вейцмана, Менахема Бегіна, Арыэля Шарона і Машэ Арэнса. На гэтай пасадзе ён перажыў асабістую трагедыю: яго сын Ёрам, маёр ізраільскіх ВПС, загінуў падчас вучэнняў, увайшоўшы ў штопар на сваім «Фантоме». Трагедыя здарылася на поўдні краіны ў 1981 годзе.
Лугавы завулак (Мінск)

**Лугавы завулак** — завулак у Ленінскім раёне Мінска. Месціца паміж вул. Маякоўскага і Лугавой. Перасякае Палескую вуліцу. На завулку афіцыйна знаходзіцца толькі адзін дом №8. На рагу Лугавога завулка і вуліцы Маякоўскага стаіць помнік мінскім падпольшчыкам. Каля завулка ёсць аднайменны прыпынак грамадскага транспарту, дзе спыняюцца некалькі аўтобусаў, тралейбусаў і маршрутак.
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Лугавы завулак у базе Гэадзен
* Лугавы завулак у базе Рhotobuildings
* Лугавы завулак на карце АТО.ВУ
* Здымкі архітэктуры завулка ў 2016 г. на сайце «Минский променад»
* Автобусная остановка Луговой переулок - Минск. WikiRoutes
* РЕШЕНИЕ МИНСКОГО ГОРОДСКОГО ИСПОЛНИТЕЛЬНОГО КОМИТЕТА 25 февраля 2016 г. N 544 О НАИМЕНОВАНИЯХ ОСТАНОВОЧНЫХ ПУНКТОВ ТРАНСПОРТА ОБЩЕГО ПОЛЬЗОВАНИЯ В ГОРОДЕ МИНСКЕ  (в ред. решения Мингорисполкома от 18.05.2018 N 1577), с. 25

Катэгорыя:Вуліцы Мінска
Катэгорыя:Ленінскі раён (Мінск)
Андрэй Яўгенавіч Бур’як

**Андрэй Яўгенавіч Бур’як** (нар. , г. Мінск) — беларускі мастак, працуе ў галіне манументальнага і станковага жывапісу.

## Біяграфія 
Нарадзіўся  года ў горадзе Мінску. Скончыў Мінскае мастацкае вучылішча ў 1984 годзе і Беларускую акадэмію мастацтваў у 1994 годзе. Вучыўся ў А. Малішэўскага, А. Маціевіча, У. Тоўсціка, Г. Вашчанкі, У. Зінкевіча. Удзельнічае ў мастацкіх выставах з 1988 года.

Член Беларускага саюза мастакоў з 1996 года.

Жыве ў г. Мінск.

## Творчасць 
Працуе ў манументальным і станковым жывапісе. Сярод асноўных твораў — вітражы ў харэаграфічным вучылішчы ў Мінску, а таксама вітражы і жывапіснае пано ў Мінскім тэхнікуме лёгкай прамысловасці, мазаіка ў дзіцячым садзе ў горадзе Орша. Стварыў жывапісныя серыі «Інтэр’еры», «Paint from Morandi», а таксама кампазіцыі «Вялікі нацюрморт», «Навальніца», «Чырвоны інтэр’ер», «Гадзіннік, труба, табурэт».

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мастакі Беларусі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-манументалісты Беларусі
Катэгорыя:Мастакі-мазаічысты Беларусі
Катэгорыя:Мастакі-вітражысты Беларусі
Анатоль Іванавіч Бяляўскі

**Анатоль Іванавіч Бяляўскі** (нар. , в. Данавішкі, Гродзенская вобласць) — беларускі мастак, працуе ў галіне станковага жывапісу.

## Біяграфія 
Нарадзіўся  года ў вёсцы Данавішкі Гродзенскай вобласці. Скончыў Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут у 1984 годзе. Удзельнічае ў мастацкіх выставах з 1983 года.

Член Беларускага саюза мастакоў з 1994 года. Жыве ў г. Мінску.

## Творчасць 
Працуе ў галіне станковага жывапісу. Сярод асноўных твораў — кампазіцыі «Адраджэнне», «Сустрэча», «Уладзіміру Караткевічу», «Рэквіем», «Цугцванг», «З лесам Сізіфа — дарогай абяцанняў», «Карані бацькаўшчыны», «Роздум».

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мастакі Беларусі XX стагоддзя
Ясуноры Міцуда

— японскі кампазітар і музыкант. Найбольш вядомы дзякуючы музыцы да серый відэагульняў '**, **', '**, **' ды інш. Міцуда пачаў пісаць музыку да ўласных камп’ютарных гульняў яшчэ ў школе, пасля чаго скончыў музычны каледж у Токіа. Падчас вучобы праходзіў стажыроўку ў студыі .

У 1992 годзе ён далучыўся да , дзе два гады працаваў дызайнерам гукавых эфектаў. Не задаволіўшыся роляй, Міцуда заявіў віцэ-прэзідэнту кампаніі , што звольніцца, калі не атрымае кампазітарскую працу. У выніку ён стаў адзіным аўтарам саўндтрэку да '** (1995) — кампазіцыі да гэтай гульні часта ўваходзяць у спісы найлепшай музыкі ў гісторыі відэагульняў.

Пазней Міцуда стварыў музыку да **' (1998), '** (1999) і іншых праектаў Square. У 1998 годзе ён пакінуў кампанію і перайшоў на фрыланс. У 2001-м заснаваў Procyon Studio і ўласны лэйбл Sleigh Bells. Сёння кампазітар працуе таксама ў кіно, анімэ і на тэлебачанні.

## Біяграфія 
### Раннія гады 
Міцуда нарадзіўся ў  (прэфектура Ямагучы) 21 студзеня 1972 года і вырас у  той жа прэфектуры. З пяці гадоў ён вучыўся іграць на фартэпіяна, але хутка захапіўся спортам і кінуў заняткі. Прыблізна ў той жа час ён пачаў пісаць музыку і для неігравых медыяпрадуктаў, сярод якіх некалькі тэлеперадач NHK, а таксама анімэ, такіх як **' і анімэ-адаптацыі *Inazuma Eleven*. Акрамя ролі вядучага кампазітара '** (2017), Міцуда адказваў за аўдыя-бюджэт гульні, браніраванне музыкантаў, кіраванне раскладам і карэктуру партытур; ён заяўляў, што гэта найбуйнейшы праект, над якім ён калі-небудзь працаваў. Ён таксама склаў музыку для пакета пашырэння **', а таксама да гульні '**.

## Музычны стыль і ўплывы 
Міцуда сцвярджае, што складае музыку, «проста гулліва тыцкаючы па клавіятуры», пакуль мелодыі самі не прыходзяць у галаву Акрамя таго, на яго ўплывае кельцкая музыка, чаму ён прысвяціў два асобныя альбомы.. Падборкі рэміксаў на творы Міцуды выходзяць таксама на японскіх рэмікс-альбомах, якія называюцца , і на англамоўных вэб-сайтах з рэміксамі, напрыклад OverClocked Remix. Падчас мерапрыемства ён абвясціў, што даўно чаканы аранжыровачны альбом серыі **' — *To Far Away Times: Chrono Trigger & Chrono Cross Arrangement Album* — выйдзе на лэйбле Square Enix Music 14 кастрычніка 2015 года.

## Вядомыя працы 
### Відэагульні 
### Анімэ 
### Іншыя праекты 
## Заўвагі 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
*  
*  

Катэгорыя:Кампазітары Японіі
Катэгорыя:Кампазітары музыкі для відэагульняў Японіі
Катэгорыя:Аранжыроўшчыкі Японіі
Катэгорыя:Кампазітары-мінімалісты
Катэгорыя:Супрацоўнікі Square Enix
Катэгорыя:Японскія кампазітары XX стагоддзя
Катэгорыя:Японскія кампазітары XXI стагоддзя
Катэгорыя:Кампазітары анімэ
Катэгорыя:Фрыланс-музыкі
Ян Яўгенавіч Бусел

**Ян Яўгенавіч Бусел** (нар. , г. Мінск) — беларускі мастак, працуе ў галіне керамікі.

## Біяграфія 
Нарадзіўся  года ў горадзе Мінску. 

Член Беларускага саюза мастакоў з 1995 года.

Жыве ў г. Мінску.

## Творчасць 
Працуе ў галіне керамікі. Сярод асноўных твораў — дэкаратыўная скульптура «Уцёкі», «Тонкая ніць», «Веснавая малітва», «Нараджэнне анёла», а таксама кампазіцыі «Забытыя гукі», «Яблык разладу», «Евангелле ад Лукі», «Бясконцая размова».

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мастакі Беларусі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-керамісты Беларусі
Леанід Якаўлевіч Багданаў

**Леанід Якаўлевіч Багданаў** (нар. , г. Ашхабад) — беларускі мастак, працуе ў галіне дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, кераміст.

## Біяграфія 
Нарадзіўся  года ў горадзе Ашхабадзе, а ў 1962 годзе — Львоўскі інстытут прыкладнога і дэкаратыўнага мастацтва.

З 1962 года працуе мастаком на Мінскім фарфоравым заводзе. З цягам часу стаў вядучым мастаком-фарфарыстам завода і адным з заснавальнікаў беларускай школы мастацкага фарфору другой паловы ХХ стагоддзя.

Член Беларускага саюза мастакоў з 1967 года. 

Жыве ў г. Мінску.

## Творчасць 
Працоўныя інтарэсы звязаныя з дэкаратыўна-прыкладным мастацтвам, у прыватнасці з фарфорам і керамікай. Стварае ўзоры бытавога фарфору. Сярод асноўных твораў — чайны сервіз «Чорнае лісце», прыбор для віна «Пінгвін», камплект вазачак «Восень», а таксама шэраг падлогавых ваз, статуэтак і дробнай пластыкі.

## Узнагароды 
Узнагароджаны бронзавым медалём ВДНГ СССР.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мастакі Беларусі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-керамісты Беларусі
Катэгорыя:Мастакі дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва Беларусі
Катэгорыя:Мастакі па фарфоры
Завулак Льва Талстога (Мінск)

**Завулак Льва Талстога** — завулак у Кастрычніцкім раёне Мінска. Названы ў гонар Л.М. Талстога. Знаходзіцца паміж забудовай аднайменнай вуліцы і Рабкараўскай вуліцай, з якой стварае скрыжаванне. Уся забудова па абодва бакі праезнай часткі завулка адносіцца адпаведна да вуліцы Маскоўскай і вуліцы Талстога, у тым ліку адмінстратыўны будынак Нацбанка РБ (вуліца Талстога, д. 6)
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* переулок Льва Толстого, Октябрьский район (Уборки) // Улица Справочник Беларусь

Катэгорыя:Вуліцы Мінска
Катэгорыя:Кастрычніцкі раён (Мінск)
Віктар Фёдаравіч Байцун

**Віктар Фёдаравіч Байцун** (, в. Гогалеў, Кіеўская вобласць — ) — беларускі скульптар, працаваў у жанрах шматфігурнай кампазіцыі і партрэта.

## Біяграфія 
Нарадзіўся  года ў вёсцы Гогалеў Кіеўскай вобласці. Скончыў Адэскае мастацкае вучылішча імя Мітрафана Грэкава ў 1966 годзе і Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут у 1976 годзе. Вучыўся ў А. Бембеля, А. Анікейчыка, Г. Мурамцава.

Удзельнічаў у мастацкіх выставах з 1967 года. Член Беларускага саюза мастакоў з 1984 года.

Памёр  года.

## Творчасць 
Працаваў у галіне станковай скульптуры, у жанрах шматфігурнай кампазіцыі і партрэта. Сярод асноўных твораў — «Варатар», «Верка», «Курган», «Цыкады», «Маладзік», «Чапаеў», «Пясняр», а таксама партрэты: І. Смаляковай, П. Гараніна, К. Ушынскага, маладога мастака, Т. Завадскай.

Творы захоўваюцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мастакі Беларусі XX стагоддзя
Катэгорыя:Скульптары Беларусі
Баглай

**Баглай** — прозвішча.

## Вядомыя носьбіты 
* Аляксандр Канстанцінавіч Баглай — беларускі мастак
* Ілья Анатолевіч Баглай — беларускі футбаліст
Міхась Шавыркін

**Міхась Шавыркін** (, Дзяніскавічы, Жлобінскі раён, Гомельская вобласць, БССР — , Мінск, Беларусь) — беларускі журналіст, шматгадовы галоўны рэдактар навучальна-метадычнага часопіса «Роднае слова», аўтар пазнавальных кніг для дзяцей
Адам Васілевіч Ждановіч

**Адам Васілевіч Ждановіч** (нар. 1889, Бродніца, цяпер Іванаўскі раён, Брэсцкая вобласць) — , Мінск) — беларускі праваслаўны святар, протаіерэй. Адзін з найвядомейшых духоўных лідараў Жлобіншчыны ў першай палове XX стагоддзя. Быў рэпрэсаваны ў 1930-я гады, пасля вызвалення вярнуўся да душпастырскай дзейнасці.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў вёсцы Бродніца Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці (тады Пінскі павет Мінскай губерні) ў сям’і псаломшчыка. Скончыў Мінскае духоўнае вучылішча і два класы Мінскай духоўнай семінарыі.

У 1914 годзе прызначаны псаломшчыкам у Свята-Мікалаеўскую царкву ў Урэчча (сёння Любанскі раён). У 1920 годзе рукапаложаны ва дыякана, а затым у святара — да Левашоўскай царквы Рэчыцкага павета. У 1922 годзе стаў настаяцелем у Храковічах (цяпер Брагінскі раён), у 1923 — благачынным Рэчыцкай акругі.

З 1929 года служыў у Свята-Траецкай царкве ў Жлобіне і быў прызначаны благачынным Жлобінскай акругі.

### Арышты і рэпрэсіі 
20 снежня 1932 года арыштаваны органамі АДПУ па абвінавачанні ва ўдзеле ў «антысавецкай групоўцы» і «распаўсюджванні правакацыйных чутак». 11 студзеня 1933 года «тройкай» пры ПП АДПУ па БССР прысуджаны да пяці гадоў ВТЛ. Пасля вызвалення ў 1938 годзе працаваў галоўным бухгалтарам у Комі АССР.

### Пасля вайны 
У 1946 годзе прызначаны настаяцелем царквы ў вёсцы Артукі Рэчыцкага раёна, а з 1947 — у Свята-Пакроўскім храме Жлобіна. У 1948 годзе стаў благачынным Жлобінскай акругі, у 1950 — узведзены ў сан протаіерэя.

Памёр 16 лютага 1954 года ў Мінску, перад смерцю паспеў сустрэцца з сынам Васілём.

### Рэабілітацыя 
22 снежня 1960 года афіцыйна рэабілітаваны.

## Спасылкі 
* У Жлобіне ўшанавалі памяць пратаіерэя Адама Ждановіча  // ndsmi.by
* Адам Ждановіч, пратаіерэй // eparhiya.by

## Катэгорыі 
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1889 годзе
Катэгорыя:Памерлі ў 1954 годзе
Катэгорыя:Пахаваныя ў Мінску
Катэгорыя:Жлобін
Катэгорыя:Жлобінскі раён
Катэгорыя:Праваслаўе ў Беларусі
Катэгорыя:Постаці Жлобіна
Міхаіл Пятровіч Балюк

**Міхаіл Пятровіч Балюк** (нар. , в. Ставок, Брэсцкая вобласць) — беларускі мастак, працуе ў галіне дробнай дэкаратыўнай пластыкі і медальернага мастацтва.

## Біяграфія 
Нарадзіўся  года ў вёсцы Ставок Брэсцкай вобласці. Скончыў Мінскае мастацкае вучылішча ў 1968 годзе. Удзельнічае ў мастацкіх выставах з 1970 года.

Член Беларускага саюза мастакоў з 1973 года. Жыве ў горадзе Гомелі.

## Творчасць 
Працуе ў галінах дробнай дэкаратыўнай пластыкі і медальернага мастацтва. Сярод асноўных твораў — кампазіцыі «Лянок, мой лянок», «Музыкі», «У лесе», «Дадому», «Партызанскі ўнук», «Каб больш не ваявалі», «Салдаты рэвалюцыі», а таксама медалі «Выстаўка маладых мастакоў Гомеля», «Керамісты Беларусі», «Хатынь», «Пакарыцелям космасу».

Творы захоўваюцца ў фондах Беларускага саюза мастакоў.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мастакі Беларусі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі-дэкаратары Беларусі
Ёханан Локер

**Ёханан Локер** (‎; нар. , Ізраіль) — старшыня Савета дырэктараў ізраільскай бальнічнай касы «Шарутэй Брыут Клаліт». Генерал-маёр запасу Арміі абароны Ізраіля; на апошняй вайсковай пасадзе — Ваенны сакратар прэм’ер-міністра Ізраіля (са студзеня 2010 па лістапад 2012 года).

У 1976 годзе Локер быў прызваны на службу ў Арміі абароны Ізраіля і пачаў службу ў ВПС. Праз тры гады скончыў курс лётчыкаў ВПС па спецыяльнасці штурман. Па заканчэнні курса быў размеркаваны ў 107-ю эскадрыллю знішчальнікаў «F-4 Фантом» на базе ВПС Хацэрым.

У першы тыдзень Ліванскай вайны, 10 чэрвеня 1982 гады, Локер (на той момант штурман знішчальніка «F-4 Фантом» у званні капітана) апынуўся замяшаны ў інцыдэнце, якія пацягнулі гібель 24 вайскоўцаў Арміі абароны Ізраіля, падчас бамбавання калоны. знішчальніка, падпалкоўнікам Дані Шакі, за атрад сірыйскай арміі. Следчая камісія пад кіраўніцтвам брыгаднага генерала Рафі Хар-Лева пастанавіла, што Локер папярэдзіў пілота аб памылковасці апазнання калоны, але быў вымушаны падпарадкавацца загаду пілота пачаць бамбардзіроўку.

У 1985 годзе Локер быў прызначаны намеснікам камандзіра 107-й эскадрыллі, а ў 1990 годзе быў прызначаны кіраўніком канцылярыі Камандуючага ВПС Авіху Бін-Нуна.

У 1991 годзе ўзначаліў 107-ю эскадрыллю, стаўшы першым у гісторыі ВПС Ізраіля штурманам, які ўзначаліў авіяцыйную эскадрыллю.

З 1994 года камандаваў аддзяленнем бою Аператыўнага дэпартамента ва Упраўленні паветраных сіл ВПС, у 1997 годзе быў прызначаны кіраўніком Дэпартамента планавання і арганізацыі Упраўлення штаба ВПС.

З 2001 па 2005 год Локер камандаваў базай ВПС «Хацэрым», пасля чаго ўзначаліў Упраўленне паветраных сіл ВПС, а ў сакавіку 2008 года стаў начальнікам штаба (кіраўніком Упраўлення штаба) ВПС.

За ўвесь час службы ў ВПС Локер меў на сваім рахунку больш за 5 000 гадзін часу налёту.

14 студзеня 2010 года Локер быў павышаны ў званні да генерал-маёра і прызначаны Ваенным сакратаром прэм’ер-міністра Ізраіля, змяніўшы на пасадзе генерал-маёра Меіра Кліфі.

Катэгорыя:Ваенныя лётчыкі Ізраіля
Эліэзер Таледана

**Эліэзер Таледана** (, нар. ) — ваенны дзеяч Ізраіля, афіцэр Арміі абароны Ізраіля ў званні генерал-маёра, займае пасаду камандуючага Паўднёвай ваеннай акругай, да гэтага займаў пасаду камандзіра дывізіі Газа, ваеннага скаратара прэм'ер-міністра, камандзір брыгады Цанханім і камандзір 226-й брыгады «Нэшэр».
Партызанскі атрад «Жалязняк» (Жлобінскі раён)

**Атрад «Жалязняк» (Жлобінскі раён)** — савецкі партызанскі атрад, што дзейнічаў на акупаванай тэрыторыі Жлобінскага раёна падчас Другой сусветнай вайны. Створаны ў маі 1943 года пасля падзелу атрада «Смерць фашызму». У верасні 1943 года атрад пераўтвораны ў партызанскую брыгаду «Жалязняк».

## Гісторыя 
Партызанскі атрад «Жалязняк» быў створаны 6 мая 1943 года пасля падзелу атрада «Смерць фашызму». Камандзірам атрада стаў Васіль Шаруда, камісарам — Георгій Злынаў, начальнікам штаба — Яўген Драздоўскі. Атрад дзейнічаў на тэрыторыі Жлобінскага раёна, удзельнічаў у баявых аперацыях супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў.

## Пераўтварэнне ў брыгаду 
10 верасня 1943 года паводле загаду па партызанскім злучэнні Гомельскай вобласці атрад «Жалязняк» быў разгорнуты (перафармаваны) ў партызанскую брыгаду пад той жа назвай. У склад брыгады ўвайшлі тры партызанскія атрады. Брыгада налічвала 964 партызаны (беларусы, рускія, украінцы і інш.), аб’яднаныя нянавісцю да ворага. У кіраўніцтва брыгады ўвайшлі камандзір Васіль Шаруда, камісар Георгій Злынаў і начальнік штаба Рыгор Завадоўкін.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Гісторыя Жлобінскага раёна
Катэгорыя:Партызанскі рух у Беларусі падчас Вялікай Айчыннай вайны
Катэгорыя:Другая сусветная вайна
Катэгорыя:Савецкія партызанскія злучэнні, брыгады і атрады на акупіраванай тэрыторыі Беларусі (1941—1944)
Дробная пластыка

**Дробная пла́стыка** — галіна скульптуры малых формаў, адзін з самых распаўсюджаных і асабліва папулярных відаў скульптурнага мастацтва. Вылучаецца невялікімі памерамі, дэталёвай прапрацоўкай формы і ярка выяўленымі дэкаратыўнымі якасцямі.

Дробная пластыка шырэйшая за іншыя віды скульптуры і выкарыстоўваецца з найстаражытнейшых часоў у паўсядзённым жыцці чалавека. Да яе належаць фігуркі людзей і жывёл (у тым ліку рытуальнага прызначэння), творы карапластыкі, гліптыкі, медальернага мастацтва, медальёны, плакеткі, амулеты, японскія нецке, часткова — цацкі і іншыя вырабы.

Дробная пластыка ўзнікла яшчэ на самым раннім этапе развіцця чалавечай цывілізацыі. Яе ўзоры выяўлены падчас археалагічных раскопак старажытных паселішчаў. Гэта, у першую чаргу, вырабы з абпаленай гліны, а таксама разьба па дрэве, косці і камені, якія адрозніваюцца мініяцюрнасцю і выразнай дэкаратыўнасцю.

У сучасным выяўленчым мастацтве дробная пластыка можа прадстаўляць сабой статуэтку, жанрава-побытавую кампазіцыю, настольны партрэтны бюст, выяву жывёльнага свету або спецыяльна выкананую мадэль помніка ў маштабе (у тым ліку як сувенір).

## Асаблівасці 
Дробная пластыка выкарыстоўвае ўвесь спектр матэрыялаў, уласцівых скульптурнаму мастацтву: гліна (у тым ліку тэракота і кераміка), дрэва, камень, косць, металы і іх сплавы (напрыклад, бронза, чыгун і інш.), шкло і многае іншае. Яна ахоплівае надзвычай шырокі спектр вырабаў па функцыянальным прызначэнні, што вызначае вялікую разнастайнасць мастацкіх тэхналогій і матэрыялаў. Маленькія памеры скульптур уплываюць на спецыфіку іх выяўленчай мовы.

Камерныя памеры і магчымасць шматбаковага ўспрымання з блізкай адлегласці набліжаюць дробную пластыку да станковага мастацтва, а дакладная прапрацоўка дэталяў і дэкаратыўнае выкарыстанне колеру і фактуры — да дэкаратыўна-прыкладнога і ювелірнага мастацтва.

Творы гэтага віду пластычнага мастацтва могуць размяшчацца ў любым асяроддзі і пры розным асвятленні — напрыклад, фарфор ці народныя цацкі часта стала прысутнічаюць у дэкаратыўным афармленні выставачных прастораў, сярод рэчаў дамашняй абстаноўкі і г. д.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Віды скульптуры
Катэгорыя:Дробная пластыка
Шаўль Мафаз

**Шаўль Мафаз** (; нар. , ) — ізраільскі ваенны і палітычны дзеяч, лідар партыі «Кадзіма» з 27 сакавіка 2012 года. Займаў пасады начальніка Генштаба Арміі абароны Ізраіля, намесніка кіраўніка ўрада, міністра транспарту Ізраіля і міністра абароны Ізраілю. Генерал-лейтэнант у адстаўцы.

Выхадзец з абшчыны іранскіх яўрэяў. Быў прызваны ў парашутна-дэсантныя войскі ў 1966 годзе і даслужыўся да пасады начальніка генеральнага штаба і генерал-лейтэнанта. Генеральны штаб узначальваў у 1998—2002 гадах.

У знешняй палітыцы Мафаз з’яўляецца прыхільнікам радыкальных жорсткіх падыходаў да пытанняў, звязаных з бяспекай Ізраіля і перагаворнага працэсу з палестынскай адміністрацыяй: ён падтрымлівае правядзенне антытэрарыстычнай аперацыі ў палестынскім сектары Газа, а таксама лічыць, што Ізраіль павінен у адзіночку ліквідаваць ядзерную пагрозу з боку Ірана.

Катэгорыя:Міністры абароны Ізраіля
Дзімона

**Дзімона** (‎) — горад у Ізраілі, размешчаны ў пустыні Негеў, за 36 км на паўднёвы ўсход ад Беэр-Шэвы. Знаходзіцца на Негеўскім узвышшы на вышыні 600 метраў над узроўнем мора, за 36 км на захад ад Мёртвага мора (яго паўднёвай часткі). Праз Дзімону праходзіць аўтастрада, якая вядзе з цэнтральных раёнаў Ізраіля ў размешчаны на беразе Чырвонага мора курортны горад Эйлат. Заснавана ў 1955 годзе як паселішча для работнікаў фасфатных распрацовак і вытворчасці паташу ў раёне Мёртвага мора.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Гарады Ізраіля
Кір’ят-Гат

**Кір’ят-Гат** (‎) — горад у Паўднёвай акрузе Ізраіля, цэнтр рэгіёну Лахіш. заснаваны ў 1954 годзе. Спачатку на месцы горада была маабара — лагер для яўрэйскіх бежанцаў з Марока. У канцы пяцідзесятых прыбыла мноства рэпатрыянтаў з усходняй Еўропы. У прамысловай зоне горада знаходзяцца металаапрацоўчыя прадпрыемствы, буйны цукровы завод «Сугат».
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Гарады Ізраіля
Кір’ят-Малахі

**Кір’ят-Малахі**  — «горад Малахіі») — горад у Паўднёвай акрузе Ізраіля, за 10 км на паўднёвы ўсход ад Ашдода.

Заснаваны ў 1950 годзе ў якасці часовага лагера рэпатрыянтаў (ма’абара) пад назвай Касціна. Атрымаў цяперашнюю назву ў 1958 годзе ў знак удзячнасці яўрэйскай абшчыне Лос-Анджэлеса (на іўрыце «анёл» — мал’ах), у 1958 годзе атрымаў статус мясцовага савета, у 1998 годзе — статус горада.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Гарады Ізраіля
Нетывот

**Нетывот** (‎) — горад у паўднёвай акрузе Ізраіля, за 30 км на поўдзень ад Ашкелона і на паўночны захад ад Беэр-Шэвы. Заснаваны ў 1956 годзе, у межах праграмы асваення і засялення паўночнай часткі пустыні Негеў. Першымі жыхарамі былі рэпатрыянты з краін Магрыба (пераважна Марока і, у меншай ступені, Туніса).
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Гарады Ізраіля
Аляксандр Канстанцінавіч Баглай

**Аляксандр Канстанцінавіч Баглай** (нар. , г. Бабруйск) — беларускі мастак, працуе ў галіне мастацкай апрацоўкі металу.

## Біяграфія 
Нарадзіўся  года ў горадзе Бабруйску. Скончыў Мінскае мастацкае вучылішча ў 1971 годзе і Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут у 1979 годзе. Вучыўся ў С. Ларчанкі. Удзельнічае ў мастацкіх выставах з 1976 года.

Член Беларускага саюза мастакоў з 1989 года.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Мастакі Беларусі XX стагоддзя
Катэгорыя:Мастакі па метале Беларусі
Афакім

**Афакім** (‎) — горад у паўднёвай частцы Ізраіля, за 24 км на захад ад Беэр-Шэвы. Тэнісны цэнтр. Стадыён. Чыгуначная станцыя.
## Насельніцтва 
Катэгорыя:Гарады Ізраіля
Эліяху Эйлат

**Элія́ху Эйла́т** (‎, імя пры нараджэнні **Ілля Эпштэйн**;  — ) — ізраільскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, дыпламат і ўсходазнаўца, амбасадар Ізраіля у ЗША і Вялікабрытаніі, прэзідэнт Яўрэйскага ўніверсітэта ў Іерусаліме.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў горадзе Сноўск у сям’і Менахема Эпштэйна, лесапрамыслоўца, і яго жонкі Рэбекі. Вучыўся ў хедэры на іўрыце, потым скончыў сярэднюю школу на рускай мове. Пасля заканчэння сярэдняй школы падчас Кастрычніцкай рэвалюцыі далучыўся да руху «маладых сіяністаў». Адправіўся ў Кіеў вывучаць медыцыну ў Кіеўскім універсітэце, быў арыштаваны за ўдзел у забароненым таемным сіянісцкім таварыстве. Пасля вызвалення пераехаў у Маскву, дзе ўступіў у арганізацыю «Гехалуц». У пачатку 1924 года нелегальна пакінуў СССР і праз Латвію летам рэпатрыяваўся ў Палесціну.

У 1927—1928 гадах Эйлат працаваў у будаўнічай кампаніі ў Амане, у прыватнасці, прыняўшы ўдзел у аднаўленчых працах у Амане і Ас-Сальце пасля землятрусу 1927 года. Тады ж ён пачаў вучыцца ўсходазнаўству ў Яўрэйскім універсітэце ў Іерусаліме і спецыялізаваўся на бедуінах. Ажаніўся з настаўніцай і мастачкай Захавай Цалель.

У 1945 годзе быў накіраваны кіраўніцтвам яўрэйскага ішува ў Палесціне на ўстаноўчую канферэнцыю ААН у якасці назіральніка. Пазней менавіта Эліяху Эйлат перадаў прэзідэнту Трумэну просьбу тады яшчэ ценявога ўрада яўрэйскай дзяржавы ў Палесціне аб дыпламатычным прызнанні, і ён жа стаў прадстаўніком Ізраіля, які атрымаў афіцыйную ноту аб прызнанні з боку ЗША. Пасля гэтага Эйлат быў прызначаны першым амбасадарам Ізраіля ў ЗША; пазней займаў пасаду пасла Ізраіля ў Вялікабрытаніі.

Катэгорыя:Дыпламаты Ізраіля
Лікуд

**Ліку́д** ( — «Кансалідацыя»; поўная афіцыйная назва — **Ліку́д — Нацыянальна-ліберальнае рух** () — ізраільская правацэнтрысцкая, нацыянальна-ліберальная палітычная партыя. Уваходзіць у Міжнародны дэмакратычны саюз, а таксама з’яўляецца глабальным партнёрам Партыі еўрапейскіх кансерватараў і рэфармістаў і мае статус назіральніка партыі Patriots.eu.

Атрымаўшы найбольшую колькасць галасоў на парламенцкіх выбарах у 2022 годзе, Лікуд у кааліцыі з правымі і рэлігійнымі партыямі сфарміраваў 37-ы ўрад Ізраіля на чале з Біньямінам Нетаньяху.
Катэгорыя:Лікуд
Васіль Васілевіч Баранаў

**Васіль Васільевіч Баранаў** (нар. , в. Ельня, Бранская вобласць, Расія) — беларускі мастак-графік.

## Біяграфія 
Нарадзіўся  года ў вёсцы Ельня Бранскай вобласці, Расіі. Скончыў Мінскае мастацкае вучылішча ў 1978 годзе, Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут у 1987 годзе і творчыя акадэмічныя майстэрні Міністэрства культуры Беларусі ў 1991 годзе. Удзельнічае ў мастацкіх выставах з 1985 года.

У 1991–1994 гадах выкладаў у Беларускай акадэміі мастацтваў.

Член Беларускага саюза мастакоў з 1988 года.

Жыве ў г. Мінску.

## Творчасць 
Працуе ў галіне станковай графікі. Асноўныя творы: кампазіцыі «Крык», «Змрок», «Змярканне», «Калядная зорка в. Лялічы»; цыклы «Азяроды», «Птушкі Варвары Арэхаўны», «Погляд старых фотаздымкаў», «Чорная кераміка Такарэўскага», «Спевы роднага краю», «Развітанне».

Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва ў Мінску, а таксама ў фондах Беларускага саюза мастакоў.

## Узнагароды 
Узнагароджаны бронзавым медалём Акадэміі мастацтваў СССР (1987).

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Графікі Беларусі
Уладзімір Мікалаевіч Лавецкі

**Уладзімір Мікалаевіч Лавецкі** (, Жлобін, Гомельская вобласць, БССР) — беларускі лёгкаатлет, сярэбраны прызёр Алімпійскіх гульняў 1972 года ў эстафеце 4×100 м, Майстар спорту міжнароднага класа.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў 1951 годзе ў Жлобіне. У 1975 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут фізічнай культуры.

## Спартыўная кар’ера 
На Алімпійскіх гульнях у Мюнхене заваяваў сярэбраны медаль у эстафеце 4×100 м разам з Аляксандрам Корнелюкам, Юрыем Сілавым і Валерыем Борзавым. У асабістым заліку выступаў на дыстанцыі 200 м, дзе выбыў у чвэрцьфінале.

## Узнагароды і званні 
* Майстар спорту міжнароднага класа
* Срэбраны прызёр Алімпійскіх гульняў 1972
* Чэмпіён Еўропы сярод юніёраў (1970)
* Чэмпіён СССР у бегу на 100 м у памяшканні (1972)
* Сярэбраны прызёр Універсіяды 1973
* Ганаровы грамадзянін Жлобінскага раёна (2009)

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Почётные граждане Жлобинского района 
* Артыкул пра ўдзел у акцыі «Вытокі»

Катэгорыя:Нарадзіліся 26 кастрычніка
Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1951 годзе
Катэгорыя:Сярэбраныя прызёры летніх Алімпійскіх гульняў
Катэгорыя:Постаці Жлобіна
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Жлобіне
Катэгорыя:Удзельнікі летніх Алімпійскіх гульняў 1972 года
Катэгорыя:Майстры спорту Беларусі міжнароднага класа