open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Затворнік і Шасціпалы

**«Затворнік і Шасціпалы»** () — першае апавяданне рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаванае ў 1990 годзе.

## Змест 
Галоўныя героі апавядання — два кураня-бройлеры з імёнамі Затворнік і Шасціпалы, якіх вырошчваюць на забой на камбінаце (птушкафабрыцы) імя Луначарскага. Як высвятляецца з апавядання, супольнасць куранят мае даволі складаную іерархічную структуру ў залежнасці ад блізкасці да кармушкі.

Завязка сюжэта апавядання — выгнанне Шасціпалага з соцыўма. Будучы адхіленым ад грамадства і кармушкі, Шасціпалы сутыкаецца з Затворнікам, куранём-філосафам і прыродазнаўцам, вандроўным паміж рознымі соцыумамі ўнутры камбіната. Дзякуючы выдатнаму інтэлекту, ён самастойна змог асвоіць мову «багоў» (гэта значыць мову чалавека), навучыўся вызначаць час па гадзінах і зразумеў, што кураняты вылупляюцца з яек, хоць сам гэтага не бачыў.

Шасціпалы становіцца вучнем і паплечнікам Затворніка. Разам яны вандруюць са свету да свету, назапашваючы і абагульняючы веды і вопыт. Вышэйшая мэта Затворніка — гэта асэнсаванне нейкай загадкавай з’явы пад назвай «палёт». Пустэльнік верыць: асвоіўшы палёт, ён зможа вырвацца за межы сусвету камбіната. Менавіта дасягнення адораных адзіночак, проціпастаўленне ў літаральным сэнсе шчыльнаму калектывізму, прыводзяць да аптымістычнага канца.

## Крытыка 
На думку пісьменніка Дзмітрыя Быкава, у гэтай аповесці аўтар выразна ўлавіў, што пустэльнікамі могуць стаць альбо мысліцель-адзіночка, альбо той, хто чым-небудзь адрозніваецца ад астатніх, і таму грамадства яго не прымае. Твор пранікнёны рэлігійнымі метафарамі. Напрыклад, Пустэльнік кажа куранятам, што, каб не загінуць на Страшным Судзе неабходна пасціцца. У выніку худых куранят ня забіваюць, а адпраўляюць на другі круг адкорму. Багамі ж у аповесці лічаць людзей.

Аповесць змяшчае мноства элементаў жанру антыўтопіі. Свет тут прадстаўлены ў выглядзе птушкафабрыкі і падпарадкаваны сацыяльнай іерархіі ў залежнасці ад блізкасці да кармушкі. У гэтым прасочваецца падабенства з аповесцю Джорджа Оруэла «Ферма». Выгнанне Шасціпалага з грамадства прыводзіць яго ў выніку да ўсведамлення, што ўсе тутэйшыя насельнікі асуджаны на смерць і ў канчатковым рахунку да выратавання. У творы выразна увасоблены круг сансары: па замкнёнай канвеернай стужцы рухаюцца кантэйнеры, дзе куранят пасля вылуплення адкормліваць, і пры падыходзе да цэха нумар адзін забіваюцца, пасля чаго цыкл паўтараецца ізноў.

## Публікацыі 
Апавяданне ўпершыню было надрукавана (са скарачэннямі) ў нумары 3 за 1990 год часопіса «Химия и жизнь». Апавяданне было таксама апублікавана ў 1991 годзе ў зборніку «Сіні ліхтар».

## Узнагароды 
* літаратурная прэмія «Залаты шар» (1990)

## Спасылкі 
* Виктор Пелевин. Затворник и Шестипалый 

Катэгорыя:Творы Віктара Пялевіна
Катэгорыя:Творы 1990 года
Абрам Навумавіч Мельцэр

**Абрам Навумавіч Мельцэр** (20 жніўня 1904, Мінск — 24 лістапада 1937, Менск) — беларускі вучоны, педагог.

## Біяграфія 
Нарадзіўся 20 жніўня 1904 года ў Мінску ў сям’і рабочага.

Атрымаў вышэйшую адукацыю. У 1924 годзе ўступіў ва УКП(б). У пачатку 1930-х гадоў — дацэнт кафедры філасофіі, з 1934 года да 27 жніўня 1936 года — дырэктар Беларускага дзяржаўнага вышэйшага педагагічнага інстытута.

Арыштаваны 2 снежня 1936 года ў Менску па адрасе: вул. Савецкая, д. 33, кв. 6. За сувязь з трацкістамі выключаны з УКП(б). Асуджаны пазасудовым органам НКУС СССР 24 лістапада 1937 года як «*актыўны член антысавецкай трацкісцка-шпіёнскай дыверсійнай арганізацыі*» да вышэйшай меры пакарання з канфіскацыяй маёмасці. Расстраляны. 1 жніўня 1957 года рэабілітаваны ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР. Асабовая справа М. № 10865-с захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Рэктары БДПУ імя Максіма Танка
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя ў БССР
Катэгорыя:Педагогі СССР
Катэгорыя:Педагогі Беларусі
Фокус-група (апавяданне)

**«Фокус-група»** () — філасофска-іранічнае апавяданне рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаванае ў 2003 годзе ў зборніку «ДПП (NN)».

У 2007 годзе выдавецтва «Эксмо» выпусціла аднайменны зборнік, які ўключае, акрамя самога апавядання, 12 іншых твораў аўтара. Зборнік затым неаднаразова перавыдаваўся.

## Назва 
Фокус-група ўяўляе сабой якасны метад у сацыялогіі, які складаецца ў арганізацыі даследавання праз збор групы для абмеркавання пастаўленай задачы. У творы сабрана група з сямі чалавек (Дэздэмона, Барбі, Монтигомик, Дама з сабачкай, Тэлепузікі, Выдатнік, Радзіма-маці) пад кіраўніцтвам вядучага («Істота, якая свеціцца»). Групе прэзентуюць сучасную мадэль раю. Такім чынам у апавяданні прадстаўлена фокус-група па замагільным жыцці.

## Змест 
Апавяданне з’яўляецца злой пародыяй на еўрапейскае ўяўленне пра замагільнае жыццё. Пасля смерці сем чалавек аказваюцца ў замагільным свеце і пачынаюць сваё апошняе падарожжа. Пасля смерці тое, што здаецца ім целам, зусім і не цела, а толькі ўспаміны пра тое, кім яны калісьці былі. Таму любыя думкі маментальна адлюстроўваюцца на іх вобразе. На гэтым шляху яны сустракаюцца з таямнічай «Істотай, якая свеціцца», якая называе сябе правадніком для душ.

«Істота, якая свеціцца» размаўляе з гумарам і шмат смяецца, а таксама дало ўсім жартаўлівыя мянушкі. Падчас размовы істота даведваецца ў душаў сямі людзей, якія асалоды пры жыцці ў іх выклікалі задавальненне.

Затым «Істота, якая свеціцца» угаворвае ўсіх тых, хто сабраўся прайсці скрозь таямнічую машыну, атрымаць на імгненне бясконцае шчасце. Але загадкавы выканаўца жаданняў не такі просты — бо ў кожнай асалоды ёсць свой кошт. Кожны, хто дакранецца да машыны, знікаў з гучным воплескам. Пасля знікнення бландынкі з мянушкай Барбі астатнія замяліся і не жадалі дакранацца да машыны. У гэты момант яны даведаліся, што выбару ў іх няма, альбо машына, альбо проста знікнуць у бясконцасці. Пасля знікнення апошняй асобы, адкрываецца карціна навакольнага свету ў выглядзе камяністай пустыні.

Такім чынам аўтар падаў адрознае ад традыцыйных версій ўяўленне пра тое, што адбываецца пасля смерці.

## Крытыка 
У 2003 годзе ў часопісе «Коммерсантъ» Дзмітрый Быкаў у артыкуле пра Віктара Пялевіна і яго зборнік «ДПП (NN)» заявіў, што апавяданне «Фокус-група» з’яўляецца лепшым творам усяго зборніка і кіраўніцтвам па замагільных паводзінах.

## Спасылкі 
* Виктор Пелевин. Фокус-група

Катэгорыя:Творы Віктара Пялевіна
Катэгорыя:Творы 2003 года
Еўрапейская вышэйшая школа права і адміністрацыі ў Варшаве

**Еўрапейская вышэйшая школа права і адміністрацыі ў Варшаве** — польская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Варшаве.

## Агульная характарыстыка 
Заснаваная ў 1997 годзе Варшаўскім філіялам Асацыяцыі польскіх юрыстаў і Інстытутам юрыдычных навук Польскай акадэміі навук. Знаходзіцца ў варшаўскім раёне Прага на вул. Гродзенскай непадалёк ад Віленскага вакзала.

## Структура 
* Варшаўскі юрыдычны факультэт (Польшча) — спецыяльнасць «Права»;
* Лонданскі юрыдычны факультэт (Вялікабрытанія) — спецыяльнасць «Права»;
* Брусельскі факультэт адміністрацыі (Бельгія) — спецыяльнасць «Еўрапейская адміністрацыя».

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы з польскай мовай навучання
Катэгорыя:Вышэйшыя навучальныя ўстановы Варшавы
Дзявяты сон Веры Паўлаўны

**«Дзявяты сон Веры Паўлаўны»** () — апавяданне рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаванае ў 1991 годзе ў зборніку «Сіні ліхтар».

Назва аповядання адсылае да рамана Мікалая Чарнышэўскага «Што рабіць?», дзе сны яго гераіні Веры Паўлаўны былі часткай аповеду.

## Змест 
Галоўнай тэмай апавядання з’яўляецца філасофская сістэма саліпсізму. Да гэтай філасофіі Віктар Пялевін у той ці іншай форме звяртаўся і ў іншых сваіх творах.

Дзеянне апавядання адбываецца ў СССР падчас перабудовы. Веру, галоўную гераіню апавядання, магчыма аднесці да савецкай інтэлігенцыі. Яна захапляецца філасофскай сістэмай саліпсізму, чытае Рамачараку і Блавацкую, глядзіць фільмы Фасбіндэра і Бергмана, але ў той жа час працуе прыбіральшчыцай у мужчынскай грамадскай прыбіральні, што робіць яе вобраз даволі карыкатурным.

Аднойчы Веры прыходзіць ўсведамленне таямніцы жыцця, нягледзячы на тое, што сэнс жыцця яна спасцігнуць не ў стане. Як аказалася, «веданне таямніцы жыцця ў адрозненне ад разумення яе сэнсу дазваляе кіраваць быццём, гэта значыць сапраўды спыняць старое жыццё і пачынаць новае … і ў кожным новым жыцці будзе свой асаблівы сэнс». Усвядоміўшы, што «усё ідзе так, як мы пажадаем», Вера пачынае выкарыстоўваць гэтую таямніцу.

Неўзабаве пасля адкрыцця крамы Вера пачала заўважаць, што людзі і рэчы выглядаюць так, як быццам яны ў лайне, а з-за сценкі стаў чуецца шум патоку. Яна стала ў думках вінаваціць Маняшу. Падчас адной з сустрэч Вера нанесла страшны ўдар сякерай па галаве Маняшы, вобразна забіўшы тую частку яе душы, якая звязала яе з рэчаіснасцю.

## Спасылкі 
* Виктор Пелевин. Девятый сон Веры Павловны

Катэгорыя:Творы Віктара Пялевіна
Катэгорыя:Творы 1991 года
Прастора Фрыдмана

**«Прастора Фрыдмана»** () — апавяданне рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаванае ў 2008 годзе ў зборніку «П5: памінальныя песні палітычных пігмеяў піндастана».

## Змест 
Апавяданне Пялевіна спалучае парадыйны навукова-папулярны аповяд нібыта з пярэдняга краю навукі з выкрываннем алігархаў і ФСБ.

Аказваецца, аналагічна з касмалагічнымі эфектамі гравітацыі, адкрытымі А. А. Фрыдманам, Стывенам Хокінгам і іншымі, існуюць і эфекты прыцягнення грошай да грошай. Гэта, нібыта, устаноўлена эксперыментальна падчас небяспечных вопытаў на людзях. Больш за тое, калі сума вельмі вялікая, як у вопытах ФСБ па дадзенай тэме, створыцца нешта накшталт чорнай дзіркі, куды «бабланаўт» (носьбіт грошай) трапляе, апусціўшыся за гарызонт Шварцмана, мабыць, аналагічны сферы Шварцшыльда ў касмалогіі.

Адзіныя візуальныя даныя з-пад гарызонту Шварцмана з’яўляюцца малюнкам нічым не прыкметнага калідора.

## Спасылкі 
* Дух госкапитализма: как роскошь отправляет российскую элиту в «Пространство Фридмана»
* Писатель Виктор Пелевин: «Олигархи работают героями моих книг»

Катэгорыя:Творы Віктара Пялевіна
Катэгорыя:Творы 2008 года
Мастацтва лёгкіх дотыкаў (зборнік)

**«Мастацтва лёгкіх дотыкаў»** () — зборнік твораў рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаваны ў 2019 годзе.

## Змест 
### Іякінф 
Гісторыя пра падарожжа персанажаў «Generation «П»» па Расіі з разважаннямі аб часе і кошце неўміручасці.

### Мастацтва лёгкіх дотыкаў 
Геапалітычная антыўтопія пра барацьбу спецслужбаў ЗША і СССР.

### Сталыпін 
Апісанне забаў расейскіх алігархаў, якія прыкідваюцца зняволенымі, каб вярнуць смак да жыцця.

## Спасылкі 
* Скорбь по свободе говорить что вздумается: рецензия на новый роман Пелевина «Искусство легких касаний»
* Сияние нечистого разума. Вышел новый роман Виктора Пелевина

Катэгорыя:Творы Віктара Пялевіна
Катэгорыя:Творы 2019 года
Ананасная вада для прыгожай дамы

**«Ананасная вада для прыгожай дамы»** () — зборнік апавяданняў рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаваны ў 2010 годзе ў выдавецтве «Эксмо».

Кніга складаецца з двух няроўных частак: «Багі і механізмы» (вялікая), «Механізмы і Багі» (меншая). Першая частка складаецца з двух аповесцяў: «Аперацыя «Burning Bush»» і «Зенітныя кодэксы Аль-Эфесбі». Другая частка складаецца з трох апавяданняў: «Сузіральнік цені», «Тхагі» і «Гатэль добрых увасабленняў».

## Змест 
**Багі і механізмы**
* Аперацыя «Burning Bush» (аповесць)
* Зенітныя кодэксы Аль-Эфесбі (аповесць)

**Механізмы і Багі**
* Сузіральнік цені (апавяданне)
* Тхагі (апавяданне)
* Гатэль добрых увасабленняў (апавяданне)

## Крытыка 
Расійскі крытык Галіна Юзэфовіч лічыць зборнік «Ананасная вада для прыгожай дамы» лепшай кнігай Пялевіна апошніх год, адзначыўшы, што ён вяртаецца да шчымлівай і чыстай танальнасці сваіх больш ранніх, па-сапраўднаму вялікіх тэкстаў

## Спасылкі 
* Шведский стол Пелевина
* Возвращение главного героя «Ананасная вода для прекрасной дамы» Виктора Пелевина
* Назову себя Левитан
* Не пойти ли Пелевину в политику?
* Ананасы без шампанского от Виктора Пелевина
* Мысль во плоти
* Внутреннее дело 

Катэгорыя:Творы Віктара Пялевіна
Катэгорыя:Кнігі 2010 года
Гродзенскі раённы выканаўчы камітэт

**Гродзе́нскі раё́нны выкана́ўчы камітэ́т** (скарочана **Гродзенскі райвыканкам**) — орган выканаўчай улады ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Падпарадкаваны Гродзенскаму аблвыканкаму. Размешчаны па адрасе: г. Гродна, вул. Горкага, 51. Ажыццяўляе свае паўнамоцтвы ў адпаведнасці з Канстытуцыяй Рэспублікі Беларусь, Законам Рэспублікі Беларусь «Аб мясцовым кіраванні і самакіраванні ў Рэспубліцы Беларусь» і іншымі актамі заканадаўства, якія рэгламентуюць дзейнасць мясцовых выканаўчых і распарадчых органаў.

## Структура 
* Упраўленне сельскай гаспадаркі і харчавання
* Упраўленне па працы, занятасцi i сацыяльнай абароне
* Упраўленне справамі
* Упраўленне землеўпарадкавання
* Аддзел арганізацыйна-кадравай работы
* Юрыдычны аддзел
* Аддзел па працы са зваротамі грамадзян і юрыдычных асоб
* Аддзел жыллёва-камунальнай гаспадаркі
* Аддзел эканомікі, гандлю і паслуг
* Аддзел архітэктуры і будаўніцтва
* Аддзел запісу актаў грамадзянскага стану
* Фінансавы аддзел
* Упраўленне адукацыі
* Аддзел ідэалагічнай работы і па справах моладзі
* Аддзел культуры
Акрамя пастаянных структурных адзінак у райвыканкаме дзейнічаюць:
* Камісія па супрацьдзеянні карупцыі Гродзенскага райвыканкама
* Камісія па каардынацыі работы па садзейнічанні занятасці насельніцтва на тэрыторыі Гродзенскага раёна

## Старшыні 
* 1947—1957 — Даніла Кірэевіч Сукачоў
* жнівень 2006 — 5 жніўня 2022 — Ян Янавіч Васілеўскі
* з 3 кастрычніка 2022 — Валерый Уладзіміравіч Хелскі

## Зноскі 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Арганізацыі Гродна
Катэгорыя:Раённыя выканаўчыя камітэты Гродзенскай вобласці
Катэгорыя:Гродзенскі раён
Зенітныя кодэксы Аль-Эфесбі

**«Зенітныя кодэксы Аль-Эфесбі»** () — аповесць рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаваная ў 2010 годзе ў зборніку «Ананасная вада для прыгожай дамы».

## Змест 
Аповесць складаецца з дзвюх частак: «Freedom liberator» і «Савецкі рэквіем». У першай частцы апісваецца як амерыканцы, губляючы эфектыўнасць баявых дзеянняў у Афганістане з-за пастаянных уцечак інфармацыі ў WikiLeaks і наступных папрокаў у негуманных метадах вядзення вайны, вырашаюць выкарыстоўваць аўтаномны штучны інтэлект у беспілотных лятальных апаратах (дронах, БПЛА).

Апараты дзейнічаюць незвычайна эфектыўна аж да з’яўлення ў Афганістане рускага агента Савелія Скаценкова, які атрымаў там мянушку Аль-Эфесби (нібыта «з Эфеса», варыянт: з ФСБ). Пакрыўджаны на Расію і Захад, Скаценкоў распрацоўвае незвычайную абарону ад дронаў: піша на зямлі лозунгі, якія адцягваюць увагу штучнага інтэлекта, што прыводзіць БПЛА да аварый. Пасля пагаршэння адносін з Расіяй амерыканцам дамагліся адклікання Скаценкова, затым яго выкрадаюць ўжо з Расіі.

У кнізе змешчаны філасофскія развагі пра магчымасць штучнага інтэлекта і існаванне душы з алюзіямі да тэорый Алана Цьюрынга і Роджэра Пенроуза.

Другая частка аповесці — «Савецкі рэквіем» (алюзія да вядомага апавядання «Нямецкі рэквіем» Хорхэ Луіса Борхеса) складаецца з, магчыма, несапраўднага маналога Скаценкова ў турме ЦРУ, дзе яго павінны ў якасці пакарання ператварыць у хранічнага гульца на курсах валют.

## Спасылкі 
* Камратова Марина Александровна. Тоталитарные системы прошлого и настоящего: интертекстуальный анализ повести В. Пелевина «Зенитные кодексы Аль-Эфесби»

Катэгорыя:Творы Віктара Пялевіна
Катэгорыя:Творы 2010 года
Парламенцкія выбары ў Германіі (1920)

**Федэральныя выбары** адбыліся ў Германіі 6 чэрвеня 1920 года. Тэрытарыяльныя спрэчкі затрымалі правядзенне выбараў ва Усходняй Прусіі і Шлезвіг-Гольштэйну да 20 лютага 1921 года, а ў Опельне да 19 лістапада 1922 года. Сацыял-дэмакратычная партыя засталася найбуйнейшай партыяй у Рэйхстагу, нягледзячы на тое, што партыя страціла трэць сваіх галасоў. Яўка выбаршчыкаў склала 79,2 %.

## Вынікі 
Катэгорыя:Чэрвень 1920 года
Катэгорыя:1920 год у Германіі
Катэгорыя:Выбары ў Германіі
Катэгорыя:Падзеі 6 чэрвеня
Катэгорыя:Выбары 1920 года
Аперацыя «Burning Bush»

**«Аперацыя „Burning Bush“»** () — аповесць рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаваная ў 2010 годзе ў зборніку «Ананасная вада для прыгожай дамы».

## Змест 
Галоўны герой Сямён Левітан захапляўся ў дзяцінстве перайманнем голасу знакамітага дыктара радыё Юрыя Левітана. У дарослым узросце ён выкладае англійскую мову ў постперабудоўвачнай Маскве. Абодва гэтыя абставіны прыводзяць да таго, што яго ўлягваюць у сакрэтную аперацыю сіл дзяржбяспекі — ён павінен гаварыць голасам Бога для прэзідэнта ЗША Джорджа Уокера Буша. Для гэтага Сямён праходзіць курс паскоранай тэалагічнай падрыхтоўкі на сакрэтнай базе з выкарыстаннем тэкстаў рэлігійнага зместу і наркотыкаў, у ходзе якой ён зведвае містычныя перажыванні.

Падчас аперацыі высвятляецца, што і амерыканцы праводзяць падобную аперацыю супраць лідараў СССР і Расіі з той розніцай, што вяшчанне ідзе ад імя д’ябла. Сямёну прыходзіцца агучваць і д’ябла. Па заканчэнні аперацыі Сямён аказваецца ў Ізраілі, дзе яго выкарыстоўвае яшчэ нейкая разведка, хутчэй за ўсё, ЦРУ.

Аповесць напісана ад першай асобы. У адрозненне ад іншых кніг Пялевіна, містычныя перажыванні адбываюцца ў рамках еўрапейскай монатэістычнай культуры, а не усходняй культуры.

Ідэя была ўзята з рэальных выступленняў Буша, напрыклад:
 «Бог гаворыць праз мяне», — лаканічна сказаў гаспадар Белага дома ў 2004 годзе, а пазней канкрэтызаваў: «Бог сказаў мне напасці на „Аль-Каіду“, і я напаў на іх. І загадзя ён праінструктаваў мяне напасці на Садама, што я і зрабіў. З падтрымкай Бога на нашым баку мы атрымаем перамогу».

Катэгорыя:Творы Віктара Пялевіна
Катэгорыя:Творы 2010 года
Некрамент

**«Некрамент»** () — апавяданне рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаванае ў 2008 годзе ў зборніку «П5: памінальныя песні палітычных пігмеяў піндастана».

## Змест 
Апавяданне пабудавана як журналісцкае расследаванне. Пры гэтым гутарковыя формы і жарганізмы матэрыяла дазваляюць аднесці яго да публікацыі «жоўтай прэсы».

Галоўны герой апавядання, генерал Крушын, першапачаткова служыць звычайным маскоўскім рэгуліроўшчыкам. Па выпадковым збегу абставінаў ён трапляецца на вочы паліттэхнолагам, якія робяць з яго палітычнага «клоуна». Неўзабаве ён становіцца генералам і намеснікам начальніка маскоўскага ДАІ. Крушын ідэнтыфікуе сябе як рускі нацыяналіст. Ён перыядычна з’яўляецца ў СМІ, дзе выступае з антыамерыканскімі і антысеміцкімі заявамі, прымае ўдзел у палітычных ток-шоў. Апытанні грамадскай думкі паказваюць упэўнены рост палітычнага рэйтынгу Крушына.

За піяр генерала Крушына, як і за яго палітычныя выказванні, адказваюць паліттэхнолаг Макар Гетман і «шматмэтавы мысліцель» Гойда Арэставіч Пушысты. Аднак галоўным духоўным ментарам Крушына з’яўляецца філосаф Дупін.

Крушын становіцца прыхільнікам вучэння Дупіна. Паводле гэтага вучэння, «*чалавек памірае не ўвесь, і некаторыя яго тонкія целы … захоўваюцца пасля смерці». У прыватнасці, захоўваецца так званае «цела касцей», пра якое можна разважаць як пра «самы лёгкі паветраны шарык, злучаны нябачнай ніткай са шкілетам-якарам*». І каб захаваць для нашчадкаў духоўную энергію памерлага чалавека, неабходна, каб «цела костак» знаходзілася ў пэўнай кропцы. У выпадках, калі захаваць шкілет не было магчыма, чалавека трэба было крэмаваць па спецыяльнай працэдуры: «*Прасцей за ўсё гэта дасягалася, ускладаючы вялікага чалавека на вогнішча жывым, але былі і іншыя метады…*».

Крушын абзаводзіцца шыкоўным асабняком на Рублёўцы. Праз падстаўных асоб ён афармляе на сябе ЗАТ «Дарожны Сэрвіс», якое займаецца вырабам «ляжачых паліцэйскіх». Па патрабаванні Крушына ў ляжачыя паліцэйскія пачынаюць падмешваць нейкі парашок пад выглядам экалагічнага дадатку. Затым Крушын бярэ пад кантроль працэс устаноўкі гэтых штучных няроўнасцяў, ён размяшчае іх на вуліцах па спецыяльным тапаграфічнам плане.

«Некрамент» пераклікаецца з раннім расповедам Пялевіна «Мардонгі». У абодвух творах цэнтральнай тэмай з’яўляецца культ смерці, які вызнаюць галоўныя героі: Крушын ў «Некраменце» і Антонаў у «Мардонгах». Падобнымі з’яўляюцца і фіналы твораў: галоўныя героі паміраюць, ляжачы паліцэйскі з прахам Крушына усталёўваюць на невядомай дарозе, а мардонг Антонава (замураваны труп) — на 39 кіламетры Мажайскай шашы. Адной з асаблівасцяў апавядання «Некрамент» з’яўляецца злучэнне рэальнасці і абсурду. Вар’яцкія рэчы падаюцца амаль штодзённым журналісцкім тонам, містычная філасофія суседнічае са штодзённымі бытавымі дэталямі. Падобны прыём быў выкарыстаны ў «Мардонгах», дзе пра вар’яцкія ідэі Антонава распавядаецца сухім навуковым тэкстам.

Катэгорыя:Творы Віктара Пялевіна
Катэгорыя:Творы 2008 года
Варшаўская кінашкола

**Варшаўская кінашкола** — польская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Варшаве.

## Агульная характарыстыка 
Варшаўская кінашкола была створана ў 2004 годзе рэжысёрам, сцэнарыстам і прадзюсарам Мацеем Селязіцкім і акцёрам Багуславам Ліндам. У цяперашні час школа ўяўляе сабой адзіны ў Польшчы комплекс кінашкол, у рамках якога ажыццяўляюцца праграмы бакалаўрыяту і магістратуры, аспірантуры, розныя курсы і дзве агульнаадукацыйныя школы з прафілямі па кінематаграфіі і стварэнню відэагульняў. У кампусе таксама працуе рэвіталізаваны студыйны кінатэатр.

Установа прапануе ўсебаковую адукацыю, навучае ў галіне кінематографа, сцэнарыстыкі, рэжысуры, акцёрскага майстэрства, вытворчасці кінафільмаў, мантажу, фатаграфіі, тэлебачання, гуказапісу і стварэння відэагульняў. Таксама праводзяцца англамоўныя міжнародныя праграмы, якія аб’ядноўваюць студэнтаў з усяго свету.

Кінашкола размешчана на варшаўскім Жалібожы. Сэрцам кампуса з’яўляецца ўнікальны колішні прамысловы будынак, у якім знаходзіцца большасць аўдыторый і службовых памяшканняў, акцёрскія студыі, студыі гуказапісу, постпрадакшн, склад абсталявання і шматлікія лекцыйныя залы. Унутры кампуса таксама знаходзіцца будынак кінатэатра, дзе праводзяцца паказы фільмаў, акцёрскія заняткі, майстар-класы і шматлікія дадатковыя культурныя ініцыятывы. На тэрыторыі таксама працуе кафэ.

## Напрамкі навучання 
* Рэжысура
* Кінавытворчасць
* Акцёрская справа ў новых медыя
* Стварэнне відэагульняў
* Стварэнне гуку: фільм, тэлебачанне, гульні
* Арганізацыя вытворчасці ў кінематографе і тэлебачанні
* Мантаж
* Практычнае фільмазнаўства
* Фатаграфія
* Рэжысёрска-аператарскія курсы
* Курсы мантажу
* Вакальна-акцёрскія курсы

## Спасылкі 
* Афіцыйная інтэрнэт-старонка ўстановы

Катэгорыя:Навучальныя ўстановы з польскай мовай навучання
Катэгорыя:Вышэйшыя навучальныя ўстановы Варшавы
Катэгорыя:Кінашколы
Мурацан

**Мураца́н** (, сапр. **Грыгор Тэр-Аванесян**, ; , г. Шуша, Нагорны Карабах — ) — армянскі пісьменнік.

## Біяграфія 
Скончыў епархіяльную школу (1873, г. Шуша). З 1878 года ў Тбілісі. Друкаваўся з пачатку 1880-х гадоў. У ранніх творах прапагандаваў хрысціянскую мараль. У аповесцях «Ноеў воран» (1899), «Апостал» (1902) і інш. — складанасць сацыяльнага становішча армянскага сялянства, у шматлікіх апавяданнях і рамане «Цэнтр адукацыі» (1892) — побыт і норавы гарадской буржуазіі. Аўтар гістарычнага рамана «Геворг Марзпетуні» (1896, выд. 1912) пра драматычны лёс армянскага народа ў X стагоддзі, п’есы «Рузан» (паст. 1882, выд. 1900).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Армянскамоўныя пісьменнікі
Катэгорыя:Пісьменнікі Грузіі
Катэгорыя:Пісьменнікі Расійскай імперыі
Спроба ваеннага перавароту ў Арменіі (2021)

**Спроба ваеннага перавароту ў Арменіі** была здзейснена 25 лютага 2021 года на чале з начальнікам Генеральнага Штаба Узброеных сіл Арменіі О. Гаспарянам супраць прэм'ер-міністра Арменіі Н. Пашыняна і яго ўрада.

## Перадгіторыя 
Восенню 2020 года адбываецца чарговае абвастрэнне сітуацыі ў Нагорным Карабаху, дзе Арменія і непрызнаная Нагорна-Карабахская Рэспубліка пацярпелі ваеннае паражэнне ад Азербайджана. Паводле заключаных па выніках канфлікту пагаднення, НКР страціла Агдамскі, Газахскі, Кельбаджарскі і Лачынскі раёны, якія вярнуліся ў склад Азербайджана. У самой Арменіі значная частка грамадзян была незадаволеная саступкамі на карысць азербайджанскага боку, і ў краіне пачаліся масавыя пратэсты. Пратэстуючыя патрабавалі анулявання падпісанага пагаднення і адстаўкі дзеючага прэм’ер-міністра Нікола Пашыняна

## Падзеі 
Увечары 24 лютага 2021 года прэм’еер-міністр Нікол Пашынян звольніў намесніка кіраўніка Генштаба Тырана Хачатрана. Апошні дазволіў сабе не пагадзіцца з прэм‘ерам датычна эфектыўнасці расійскіх ракетных комплексаў «Іскандэр», якія ёсць на ўзбраенні армянскай арміі. Сам Пашынян у інтэрв’ю 1in.am заявіў, што падчас канфлікту ў Нагорным Карабаху восенню 2020 года «Іскандэры», якія былі ў Арменіі, «не ўзарваліся або ўзарваліся толькі на 10%». Саму дыскусію пачаў былы прэзідэнт Арменіі Серж Саргсян, пры якім Ерэван і атрымаў «Іскандэры». У адным з інтэрв'ю экс-кіраўнік дзяржавы заявіў, што здзіўлены тым фактам, што войска не выкарыстоўвала «Іскандэры» ўжо на трэці дзень канфлікту ў Нагорным Карабаху.

У гэты ж час генеральны штаб выказаў рашучы пратэст звальненню Хачатрана. 25 лютага начальнік Генеральнага Штаба Узброеных сіл Арменіі Онік Гаспарян агучыў заяву, якую падпісалі яшчэ 40 вышэйшых службовых асоб, што прэм’ер-міністр Пашынян і яго ўрад *«больш не могуць прымаць правільныя рашэнні ў гэты фатальны для армянскага народа момант крызісу»*. У гэта жа дзень, у Ерэване, прайшлі мітынгі як ў падтрымку перавароту, так і ў падтрымку дзеючага ўрада Н. Пашыняна. Сам прэм'ер-міністр Нікол Пашынян назваў заяву спробай дзяржаўнага перавароту, і заклікаў сваіх саюзнікаў падтрымаць яго. Некаторыя апазіцыйныя партыі краіны падтрымалі вайскоўцаў і таксама запатрабавалі адстаўкі ўрада.

## Рэакцыя 
* : Прэзідэнт Азербайджана Ільхам Аліеў заявіў, што «Арменія ніколі не была ў такім дрэнным і бездапаможным становішчы. Адміністрацыя ў Арменіі нясе адказнасць за гэтую сітуацыю».
* : прэс-сакратар Прэзідэнта Расіі Дзмітрый Пяскоў заявіў, што Масква з непакоем сочыць за крызісам у Арменіі, заклікаў бакі супакоіцца і праявіць стрыманасць. Ён падкрэсліў, што патрабаванне ваенных аб адстаўцы прэм'ер-міністра — гэта ўнутраная справа Арменіі.
* : міністр знешніх спраў Турцыі Мевлют Чавашоглу рашуча асудзіў спробу перавароту, бо непрымальна, што ваенныя заклікалі да адстаўкі дэмакратычна абранага лідара.

## Заўвагі 
## Крыніцы 
Катэгорыя:Падзеі 25 лютага
Катэгорыя:Люты 2021 года
Катэгорыя:Дзяржаўныя перавароты
Катэгорыя:Гісторыя Арменіі
Катэгорыя:Канфлікты 2021 года
Кароткая гісторыя пэйнтбола ў Маскве

**«Кароткая гісторыя пэйнтбола ў Маскве»** () — апавяданне рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаванае ў 1997 годзе.

## Змест 
Досыць тыповае для ранняга Пялевіна апавяданне пра злачынцаў, якія з’явіліся пасля перабудовы. Галоўны герой, бандыт па мянушцы Кабзар, вынаходзіць канвенцыю для такіх, як ён. У ходзе разбіральніцтва будуць не забіваць з сапраўднай зброі, а страляць шарыкамі ад пэйнтбола. Паражаны бандыт павінен адысці ад спраў і спакойна бавіць рэшту дзён на фешэнэбельным курорце. Такі нядрэнны лёс спасцігае і самога героя.

Але потым знаходзіцца новы бандыт-збаўца, ён прыходзіць на наступнае разбіральніцтва ўжо з сапраўдным старым ПКШ. На гэтым пісьменнік і чытачы растаюцца з героямі.

## Публікацыі 
Першая публікацыя адбылася ў нумары 12 за 1997 год часопіса «Playboy Россия».

Апавяданне перакладзена на англійскую мову і выдадзена ў 2011 годзе ў зборніку «50 пісьменнікаў: Анталогіі рускіх апавяданняў XX стагоддзя».

## Выданні 
* зборнік «Relics. Раннее и неизданное» — Масква, Эксмо, 2005.
* зборнік «Все рассказы» — 2005.
* анталогія «50 writers: an anthology of 20th century Russian short stories» — 2011.

## Асаблівасці 
У сучасным мастацкім тэксце англіцызм функцыянуе і выконвае функцыю рэалізатара канкрэтнай інфармацыі (змястоўна-фактуальнага, змястоўна-канцэптуальнай, змястоўна-падтэкстнай), гэта значыць раскрывае «суадносіны сэнсаў і паведамленняў, якія даюць новы аспект з’яў, факта, падзеі». Даследчыкі адзначаюць, што ў апавяданні змяшчаецца змястоўна-фактуальная інфармацыя, у аспекце суадносін паняццяў «катэгорыя інфарматыўнасці» і «англіцызм».

## Спасылкі 
* Краткая история пэйнтбола в Москве

Катэгорыя:Творы Віктара Пялевіна
Катэгорыя:Творы 1997 года
Relics. Ранняе і нявыдадзенае

**«Relics. Ранняе і нявыдадзенае»** () — зборнік ранніх твораў расійскага пісьменніка Віктара Пялевіна.

## Агульная інфармацыя 
У 2005 годзе выдавецтва «Эксмо» ў Маскве выпусціла зборнік ранніх твораў Віктара Пялевіна пад назвай «Relics. Ранняе і нявыдадзенае». Агульны аб’ём кнігі склаў 352 старонкі друкаванага тэксту і тыражом больш за 50 000 асобнікаў.

Кніга названая па найменні каханай пласцінкі аўтара групы «Pink Floyd», якая ўжо даўно стала рарытэтнай рэдкасцю. Тэмы сюжэтаў апавяданняў і аповесцяў Віктара Пялевіна на старонках гэтага зборніка закранаюць жыхароў Расіі і яе ліхой гісторыі.

Многія тэксты, якія ўвайшлі ў зборнік Пялевіна, публікаваліся і раней у часопісах і газетах, але ніколі не ўваходзілі ў фармат кнігі. Многія творы гулялі па сетцы ў змененым выглядзе, а аўтару хацелася захаваць іх у сваім першародным варыянце. На старонках выдання ўпершыню былі апублікаваны некаторыя эсэ пісьменніка, якія Расія яшчэ не чытала.

## Сюжэт 
Віктар Пялевін у гэтым зборніку зноў праявіў сваю арыгінальнасць — змест кнігі паўтарае храналагічны ланцужок падзей у Расіі на мяжы XX і XXI стагоддзяў.

Дзевяностыя для насельніцтва ўжо ззаду, але памяць і культура працягвала дарыць цікавыя і захапляльныя сюжэты. На экранах выходзілі фільмы накшталт «Жмурак», а ў друку выдаваліся кнігі накшталт «Relics» — настальгічны ўспамін пра час малінавых пінжакоў у суровую эпоху аранжавых гальштукаў. На старонках выдання Пялевін суправаджае чытача пытаннямі: як мы туды патрапілі, у што ўляпаліся і дзе пасля гэтага апынуліся…

## Змест 
* «Псіхічная атака санет»;
* «Калдун Ігнат і людзі»;
* «СССР Тайшоу Чжуань»;
* «Жыццё і прыгоды сарая нумар XII»;
* «Воданапорная вежа»;
* «Мітэльшпіль»;
* «Музыка са слупа»;
* «Адкрыццё Крэгера»;
* «Зброя адплаты»;
* «Бубен ніжняга свету»;
* «Кароткая гісторыя пэйнтбола ў Маскве»;
* «Ніжняя тундра»;
* «Калядны кіберпанк, або Калядная ноч-117.DIR»;
* «Time out»;
* «Грэчаскі варыянт»;
* «Who by fire»;
* «Ікстлан — Петушкі»;
* «ДКНС як тэтраграматон»;
* «Зомбіфікацыя. Вопыт параўнальнай антрапалогіі»;
* «Джон Фаўлз і трагедыя рускага лібералізму»;
* «Імёны алігархаў на карце Радзімы»;
* «Мост, які я хацеў перайсці».

## Спасылкі 
* Віктар Пялевін. «Relics. Ранняе і нявыдадзенае»

Катэгорыя:Кнігі паводле алфавіта
Катэгорыя:Творы Віктара Пялевіна
Рафія

**Ра́фія** (*Raphia*) — род кветкавых раслін сямейства .

## Батанічнае апісанне 
Расліны вышынёй да 12 м, з адным ці некалькімі стваламі. Лісце перыстае, даўжынёй 15—20 м. Суквецці галінастыя, 4—5 м у дыяметры. У суквеццях тычынкавыя і песцікавыя кветкі. Плады маюць валакністую абалонку. Монакарпічныя расліны — цвітуць адзін раз і пасля цвіцення адміраюць. У некаторых відаў адмірае толькі надземная частка, а з застаўшагася кораня развіваецца новая расліна.

## Распаўсюджанне і экалогія 
Расліны роду пашыраны ў трапічных абласцях Афрыкі, па аднаму віду на Мадагаскары і ў Паўднёвай Амерыцы. Растуць на забалочаных глебах, на балотах і затапляльных нізінах.

## Гаспадарчае значэнне 
Лісце і яго чаранкі маюць трывалае валакно, якое выкарыстоўваецца на выраб шчотак, плеценых вырабаў. Лісце выкарыстоўваецца ў якасці дахавага матэрыялу. Плады выкарыстоўваюць у ежу, і з іх вырабляюць алей. З соку гатуюць гарэлку і пальмавае віно.

## Віды 
Паводле сайта The Plant List, род налічвае 20 відаў.

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Літаратура 
* 
* 

## Спасылкі 
* Raphia   // The Plant List
* Genus: *Raphia* P. Beauv.  // Germplasm Resources Information Network (GRIN-Taxonomy)
* Raphia // Index Nominum Genericorum database 

Катэгорыя:Пальмавыя
Who by fire

**«Who by fire»** — апавяданне рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаванае ў 2005 годзе ў зборніку «Relics. Ранняе і нявыдадзенае».

Назва апавядання з’яўляецца адсылкай да назвы аднайменнай песні канадскага паэта і спевака Леанарда Коэна.

## Змест 
Галоўны герой апавядання — Барыс Марленавіч Салёны, адзін са злачынных пасляперабудовачных алігархаў, якія могуць практычна ўсё, у сярэдзіне апавядання ён называецца «князь свету». У дадзеным выпадку бос вырашыў, што ён за адзін візіт даможацца, каб амерыканка, якая паказвала Статую Свабоды ў Нью-Ёрку, зрабіла яму мінет у нумары, дзе праходзілі любоўныя спатканні Джэніс Джоплін і Леанарда Коэна і дзе загадзя раскіданыя прадметы, якія згадваюцца ў тэкстах Коэна. Для алігарха Салёнага гэта мае сімвалічнае значэнне, і жаданне новага «князя свету», вядома, ажыццяўляецца.

Назва апавядання ідзе ад назвы вядомай песні Леанарда Коэна, якая, у сваю чаргу, была ўзята спеваком з яўрэйскай літургіі Суднага дня (Ём-Кіпур), якая гаварыла пра тое, якія пакаранні спасцігнуць ў наступным годзе людзей: «А некаторыя будуць судзімыя агнём…». Ці ведае гэта алігарх Салёны, якому якраз мяняюць рухавік ў асабістым самалёце, невядома. Іншы намёк на агонь дадзены ў канцы апавядання, калі высвятляецца, што ў галоўнага героя «пляшывая і нібы апаленая пякельным агнём галава».

## Спасылкі 
* Who by fire

Катэгорыя:Творы Віктара Пялевіна
Катэгорыя:Творы 2005 года
Ніжняя тундра (апавяданне)

**«Ніжняя тундра»** () — сатырыка-філасофскае псіхадэлічнае фантастычнае апавяданне рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаванае ў 1999 годзе.

Апавяданне напісана спецыяльна для выпуска аднайменнага альбома рок-гурта «Ва-Банкъ», надрукавана ва ўкладышы буклета. Увайшоў у аўтарскі зборнік «Relics. Ранняе і нявыдадзенае» 2005 года. Даследчыкі адзначаюць, што тэкст апавядання дазваляе судзіць аб эксперыментальнай працы «Ва-банка».

У 2007 годзе выдавецкі дом «Саюз» выпусціў аўдыёкніжку апавяданняў Віктара Пялевіна: пяць вядомых апавяданняў у выкананні аўтара, куды ўвайшло апавяданне «Ніжняя тундра».

## Гісторыя стварэння 
Пасля прачытання рамана Віктара Пялевіна «Чапаеў і Пустэча» гурт «Ва-Банкъ» знаходзіўся пад вельмі вялікім уражаннем ад гэтага твора. У Аляксандра Скляра з’явілася думка паспрабаваць вынайсці новы жанр: зрабіць саўндтрэк да ненапісанага апавядання. Ідэя складалася ў тым, што Віктар Пялевін стварае новае апавяданне, а гурт «Ва-Банк» да яго піша саўндтрэк і выдаецца гэта як мульціжанравы творчы прадукт, пры гэтым да гэтага ні апавяданне, ні саўндтрэк нікуды не выкладваюцца. Аляксандр Скляраў патэлефанаваў Віктару Пялевіну, выклаў ідэю і праз некалькі месяцаў атрымаў станоўчы адказ. Праца над творам доўжылася таксама некалькі месяцаў. Віктар Пялевін перадаў гурту «Ва-банк» рукапіс, у якім ўтрымліваліся адзнакі з назвамі будучых песень.

## Змест 
Імператар Юань Мэн, каб знайсці спосаб пазбавіцца ад музыкі разбурэння і гібелі ведзьмака Санхамы, з’еўшы ладную колькасць нябесных грыбоў, адбыў да духа Палярнай зоркі. Шлях да духа Палярнай Зоркі ляжаў праз калодзеж у снежным стэпе…

У апавяданні апісваюцца ўзаемаадносіны СССР і ЗША ў паняццях і пры дапамозе слоўнікавага запасу жыхара тундры. Паказваецца рэчаіснасць Расіі 1990-х гадоў праз эстэтыку сярэднявечнай кітайскай культуры.

Галоўны герой — Юань Мэн падарожнічае ў іншую рэальнасць, ужываючы рэчывы, якія пашыраюць свядомасць.

## Выданні 
* зборнік «Relics. Раннее и неизданное» — Масква, Эксмо, 2005.
* зборнік «Все рассказы» — 2005.

## Спасылкі 
* Нижняя тундра

Катэгорыя:Творы Віктара Пялевіна
Катэгорыя:Творы 1999 года
Пуна (Індыя)

**Пуна** ) — горад у Індыі, размешчаны за 150 км на паўднёвы ўсход ад Мумбаі. Насельніцтва — каля 3,1 млн чалавек (2011). Пуна — дзявяты па колькасці насельніцтва горад Індыі і другі ў штаце Махараштра. Пуна размешчана на пласкагор’е Дэкан на правым беразе ракі Мутха. Сярэдняя вышыня над узроўнем мора — 560 м. Пуна — адміністрацыйны цэнтр акругі Пуна.

Першыя дакладныя звесткі пра горад адносяцца да 847 года. Пуна — першая сталіца дзяржавы маратхаў. У XVIII стагоддзі Пуна была палітычным цэнтрам Індыйскага субкантынента, з’яўляючыся месцам знаходжання пешвы — прэм’ер-міністра дзяржавы маратхаў.

Пуна — адзін з культурных цэнтраў штата Махараштра.
## Гарады-пабрацімы 

Катэгорыя:Гарады Махараштры
Люм’ер (прэмія)

**Люм’ер** () — французская кінапрэмія, якая прысуджаецца Акадэміяй Люм’ер найлепшым франкамоўным фільмам. Прэмія была ўстаноўлена ў 1996 годзе, цырымонія ўручэння праходзіць штогадова ў Парыжы. Лічыцца адной з найбольш прэстыжных французскіх кінапрэмій, эквівалентнай амерыканскаму «Залатому глобусу».

## Намінацыі 
* Найлепшы фільм (з 1996).
* Найлепшая рэжысура (з 1996).
* Найлепшы акцёр (з 1996).
* Найлепшая актрыса (з 1996).
* Самаму шматабяцальны акцёр (з 2000).
* Самая шматабяцальная актрыса (з 2000).
* Найлепшы сцэнарый (з 1996).
* Найлепшы фільм на французскай мове (з 2003).
* Найлепшая аператарская праца (з 2008).
* Спецыяльны прыз (з 2013).
* Ганаровы прыз.
* Найлепшы дэбютны фільм (з 2014).

## Крыніцы 
## Спасылкі 
Катэгорыя:Кінапрэміі Францыі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1996 годзе
Катэгорыя:Кінематограф Францыі
Бубен Верхняга свету

**«Бубен Верхняга свету»** () — апавяданне сучаснага рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, напісанае ў 1993 годзе. За гэтае апавяданне Віктар Пялевін атрымаў літаратурную прэмію «Вялікае Кальцо-93». Апавяданне «Бубен Верхняга свету» дало назву аднайменнаму зборніку апавяданняў, які выйшаў у 1996 годзе.

## Змест 
Характэрнае для ранняга Пялевіна апавяданне асвятляе жыццё постперабудоўнай Расіі, у якую аўтар прыўносіць элемент містыкі. Апавяданне пачынаецца са знаёмства з трыма гераінямі, якія едуць на электрычцы ў бок Падмаскоўя: маладымі дзяўчынамі Таняй і Машай, а таксама пажылой жанчынай-шаманам Тыймын.

Таня зарабляе тым, што арганізуе эміграцыю рускіх дзяўчат за мяжу шляхам заключэння шлюбу з замежнікамі, прычым гэтыя замежнікі — уваскрэшаныя салдаты, якія загінулі падчас Вялікай Айчыннай вайны. У справе дзяўчыне дапамагае шаманка Тыймын, якая знаходзіць «кліента» ў ніжнім свеце з дапамогай свайго бубна і падымае яго з мёртвых. Ажыўленне адбываецца тэрмінам на тры гады і з абавязковай умовай — жаніцьбай на дзяўчыне-заказніцы. Кошт такога шлюбу залежыць ад грамадзянства нябожчыка. Трэцяя гераіня, дзяўчына Маша, — заказніца і сяброўка Тані. Маша знайшла ў падмаскоўным лесе збіты нямецкі самалёт, да якога яны і накіроўваюцца.

Выйшаўшы на платформу, жанчыны адпраўляюцца ў лес па асфальтаванай дарозе, якая, зрэшты, неўзабаве ператвараецца ў вузкую брудную сцежку. Маша бачыць у гэтым шляху падабенства са сваім уласным жыццём: «спачатку прамым і роўным, абсаджаным радамі простых ісцін, а потым такім, якое стала непатрэбным і якое ператварылася ў незразумела куды вядучую сцежку». Неўзабаве яны падыходзяць да месца крушэння штурмавіка «Хейнкель» і пачынаюць абрад. Аднак знайсці лётчыка ў ніжнім свеце ў гэты раз не ўдаецца, і Таня прапануе пашукаць у верхнім, нягледзячы на тое, што поспехам гэтыя пошукі ніколі да гэтага не заканчваліся. Бубен верхняга свету гучыць інакш — цішэй і мякчэй. Абрад праходзіць паспяхова, і з’яўляецца фігура чалавека, які, да расчаравання Тані, аказваецца рускім маёрам Звягінцавым, які пераганяў трафейны самалёт і быў збіты памылкова сваімі.

Маёр прызнаецца, што адгукнуўся на кліч толькі таму, што яму спадабалася Маша, напомніўшы яму яго старую сяброўку. Седзячы ля вогнішча, ён распавядае Машы аб верхнім свеце, дзе ён жыве «ў спакоі і радасці». Там «ніякіх назваў няма», а раз усё безназоўнае, то няма і супрацьстаяння. Звягінцаў не застаецца на «дзікай» зямлі. Развітваючыся, ён дорыць Машы трысняговую дудачку, з дапамогай якой яна зможа патрапіць да яго ў госці.

Катэгорыя:Творы Віктара Пялевіна
Балеро (мультфільм)

**«Балеро»** () — расійскі мультыплікацыйны фільм 1992 года рэжысёра Івана Максімава.

Мультфільм пабудаваны як увасабленне «''*» Равеля ў руху сюррэалістычных малюнкаў і ў рытме фільма.

Паводле меркавання рэжысёра, «*Балеро*» — адзін з трох яго найлепшых мультфільмаў (разам з «*5/4*» і «*Вецер уздоўж берага*»). Менавіта гэтыя тры мультфільмы рэжысёра увайшлі ў «*Залатую сотню*» расійскай анімацыі ў 2012 годзе.

## Стваральнікі 
## Узнагароды 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
*  на канале Івана Максімава
*   (на 26.02.2021)
* Балеро на сайце «*Аниматор.ру*» 
* Балеро на сайце «*КиноПоиск''»   (на 26.02.2021)

Катэгорыя:Мультфільмы 1992 года
Катэгорыя:Кароткаметражныя мультфільмы
Катэгорыя:Маляваныя мультфільмы
Катэгорыя:Мультфільмы Расіі
Катэгорыя:Кароткаметражныя фільмы Расіі
Катэгорыя:Мультфільмы Івана Максімава
Македонская крытыка французскай думкі

**«Македонская крытыка французскай думкі»** () — аповесць расійскага пісьменніка Віктара Пялевіна, якая ўваходзіць у зборнік «ДПП (NN)», выпушчаны у 2003 годзе.

У інтэрв’ю, адказваючы на пытанне «Чаму вам было цікава столькі пісаць, напрыклад, пра Бадрыяра і Дэрыда?» Пялевін сказаў: «Мне цікава было зрабіць гэтых інтэлектуалаў героямі падкрэслена неінтэлектуальнага тэксту. Гэта як прызначыць Шварцэнэгера губернатарам, толькі наадварот».

У 2007 годзе выдавецтва «Эксмо» выпусціла аднайменны зборнік, які ўключае, акрамя самой аповесці, 12 іншых твораў аўтара. Зборнік затым неаднаразова перавыдаваўся.

## Сюжэт 
Галоўны герой аповесці — татарскі бізнэсмэн Насых Насратулавіч Нафікаў, вядомы па мянушцы Кіка, сын нафтавага магната, які нарадзіўся ў Расіі, але вырас і атрымаў адукацыю ў Еўропе. Кіка пасля смерці бацькі ў выніку замаху становіцца багатым чалавекам.

Філасофская адукацыя, атрыманая ў Сарбоне, дае плён: у героя развіваецца ненавісна афарбаваная апантанасць французскай філасофіяй. Кіка, лічачы сябе вялікім мысляром, пачынае публікаваць псеўдафіласофскія опусы, галоўным чынам накіраваныя супраць французскіх філосафаў: «Дзе аблажаўся Бадрыяр», «Дэрыда з сажалкі» і іншыя. Яго сачыненні атрымліваюць супярэчлівыя ацэнкі.

Самая вядомая праца Кікі — «Македонская крытыка французскай думкі», у якой ён выклаў сваё дакучлівае перакананне, якое развілося да таго часу. Сутнасць гэтага пераканання ў тым, што пасля смерці чалавека застаецца нейкая форма, у якой працягваюць існаваць укладзеныя пры жыцці ў працу воля і пакуты — так званая «чалавеканафта», увасобленая ў цыркулявалай таварна-грашовай масе. Пасля крушэння Савецкага Саюза камуністычная «чалавеканафта» стала перапампоўвацца на Захад, і працягвае туды паступаць цяпер. Праводзячы паралелі з рознымі гатункамі нафты, падыходнымі або непадыходнымі для тэхналагічнага працэсу, Кіка прыходзіць да высновы, што на Захад паступае непадыходная яму «чалавеканафта» — па словах Кікі, «атрутны гной». Кіка бачыць сваю місію ў тым, каб аднавіць баланс і паставіць перашкоду на шляху расійскай «чалавеканафты» на Захад, а таксама адсмактаць частку «чалавеканафты» назад у Расію.

Для гэтага Кіка арандуе фабрыку пад Парыжам, усярэдзіне якой людзі падвяргаюцца фізічным катаванням ў момант чытання ўрыўкаў з кнігі Мішэля Фуко «Наглядаць і караць». Пра гэта становіцца вядома Інтэрполу, але Кіка хаваецца ад адплаты. Далейшы яго лёс невядомы; ясна толькі, што ён жывы і робіць заявы ў прэсе з нагоды разгрому французскай філасофскай думкі.

## Іншыя творы 
Галоўны герой згадваецца ў рамане «Лічбы» з таго ж зборніка «ДПП (NN)». Апроч гэтага, у абоіх творах адны і тыя ж установы: банк «Санбанк» і фірма «Ойл Эве».

## Спасылкі 
* «Македонская крытыка французскай думкі» на сайце выдавецтва «Эксмо»
* Мария Федянина. «Символический обмен и смерть» Ж. Бодрийяра как пратекст «ДПП (НН)» В. Пелевина (Новое литературное обозрение, № 132 (2/2015))

Катэгорыя:Кнігі 2003 года
Катэгорыя:Творы Віктара Пялевіна
Себ Хідры

**Себ Хідры** () — няўрадавая праваабарончая арганізацыя з рэгіёна Тыграй у Эфіопіі, створаная ў 2018 годзе. Складаецца з моладзі, навукоўцаў і ветэранаў баявых дзеянняў. Арганізацыя падвяргаецца крытыцы з-за распаўсюджвання сепаратысцкіх ідэй.

## Мэты 
«Себ Хідры» называе сваімі мэтамі садзейнічанне дэмакратыі, справядлівасці і актыўнай грамадзянскай пазіцыі для абароны правоў тыграйцаў «з дапамогай мірнага і негвалтоўнага дыскурсу», а таксама заахвочванне і абарона суверэнітэту і тэрытарыяльнай цэласнасці Тыграя. Арганізацыя прапагандуе ідэю незалежнасці рэгіёну і пашырэнню яго, з уключэннем тэрыторыі Эрытрэі, грунтуючыся на бачанні этнічнай аднастайнасці з жыхарамі гэтай дзяржавы.

## Кіраўніцтва 
У верасні 2019 года дырэктарам стаў Мехары Ёханэс, які да 2016 года быў членам партыі «Народны фронт вызвалення Тыграя». Па словах Гетачу Гебрэкіроса Тэмарэ, Мехары выкарыстаў «Себ Хідры» для прасоўвання палітычных ідэй, а менавіта незалежнасці Тыграя, «прапаведуючы сепаратысцкае евангелле».

Па стане на верасень 2020 года дырэктарам быў Гойтам Арэгаві.

## Дзейнасць 
31 сакавіка 2019 года «Себ Хідры» правёў несанкцыянаваную акцыю ў Геры-Альце. Некаторыя з удзельнікаў мітынгу былі затрыманы, звольнены або падвергліся іншым пераследам з боку мясцовых уладаў. «Себ Хідры» назваў такую рэакцыю спробай запалохаць удзельнікаў ад публічнага абмеркавання парушэнняў правоў чалавека.

У 2020 годзе «Себ Хідры» ўсяляк садзейнічаў правядзенню рэгіянальных выбараў у Тыграі, дапамагаючы змяніць выбарчае заканадаўства края. У той жа час «Себ Хідры» быў адхілены выбарчай камісіяй ад назірання за самімі выбарамі пасля скаргі НФВТ на тое, што арганізацыя «займаецца незаконнай дзейнасцю». Мерэса Цэхае з выбарчай камісіі заявіла, што НФВТ прад’явіда доказы незаконнай дзейнасці. У сваю чаргу, Гойтам Арэгаві заявіў, што ніякіх падрабязнасцяў гэтага прадстаўлена не было.

З пачаткам ваеннага канфлікту паміж федэральным урадам і прыхільнікамі НФВТ «Себ Хідры» падтрымаў апошніх. 21 лютага 2021 года арганізацыя апублікавала сваю заяву, датычую масавых забойстваў, згвалтаванняў, знікненняў, разбурэнняў медыцынскіх устаноў і школ, наўмысных забойстваў хатніх жывёл, спальванняў пасеваў, блакаваннеяў гуманітарнай дапамогі і іншым праблем вакол баявых дзеянняў. «Себ Хідры» раскрытыкаваў міжнародную супольнасць за «жахлівае маўчанне і бяздзейнасць», што «дало зялёнае святло генацыду ў Тыграі». Арганізацыя заклікала свет да неадкладных дзеянняў у рамках мірнага працэсу, спынення агню, адкрыцця доступу для гуманітарнай дапамогі і міжнародных сродкаў масавай інфармацыі, незалежнаму расследаванню ваенных злачынстваў, вываду эрытрэйскіх інтэрвентаў і апалчэння Фано, а таксама эфіопскіх сіл абароны і іх замена міратворчымі сіламі Арганізацыі Аб’яднаных Нацый.

## Зноскі 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 

Катэгорыя:Праваабарончыя арганізацыі Эфіопіі
Катэгорыя:З’явіліся ў 2018 годзе
Фонд эканамічнай незалежнасці (Славакія)

**Фо́нд эканамі́чнай незале́жнасьці** () — славацкі фонд, які быў створаны, каб падтрымаць эканоміку тады яшчэ нядаўна ўтворанае Першай Славацкай Рэспублікі.

## Стварэнне 
Намагаючыся дапамагчы эканоміцы Славацкай Дзяржавы, быў абвешчаны збор на т. зв. залаты скарб (). Верагодна першы штуршок да арганізацыі збору ўжо ў першыя месяцы 1939 годадала Цэнтральная ўправа Славацкае лігі  ў Браціславе (). Каб падтрымаць эканоміку і ажывіць гандаль, яна прапанавала стварыць «Нацыянальны фонд» (), у які буйныя кампаніі, дробныя прадпрымальнікі, дзяржаўная адміністрацыя і грамадзяне павінныя былі б зрабіць уклад. Такім чынам, на першым этапе кампанія мусіла сабраць мільён кронаў, а збор павінны быў здзяйсняцца цягам трох этапаў.

Урад Славацкай Рэспублікі, натхнёны гэтай прапановай, пасля кансультацыяў з міністэрствамі і абмеркавання са Славацкім нацыянальным банкам 11 ліпеня 1939 года ухваліў стварэнне «Фонда эканамічнае незалежнасці», у які (у адрозненьне ад першапачатковай прапановы) грамадзяне маглі б добраахвотна ўносіць каштоўныя металы , каштоўнасці і грашовыя сродкі. Аднак ёсць дакументы, якія даказваюць, што першыя ўклады ў фонд паступілі ў СНБ у траўні. Паводле гэтага рашэння, міністэрствы і кампетэнтныя органы былі абавязаныя перадаць у фонд усе залатыя вырабы, ювелірныя вырабы і іншыя каштоўнасці, якія ім належаць.

## Фонд 
Фондам кіраваў СНБ, і міністр фінансаў меў права маніпуляваць рэсурсамі фонда. Матэрыяльныя ахвяраванні сартаваліся і захоўваліся ў Галоўным офісе СНБ (), дзе іх ацэньвала спецыяльная камісія экспертаў (). Кожны ахвярадаўца, які зрабіў уклад не менш за 100 кронаў, атрымліваў стальны пярсцёнак з надпісам «*Славацкая Дзяржава дзякуе*» (). Пярсцёнкі былі вырабленыя ў Дзяржаўным манетным двары ў Крэмніцы.

Існавала таксама прапаганда збору сродкаў. У верасні 1939 года СНБ наведаў прэм’ер-міністр Войцех Тука ў суправаджэнні чальцоў ураду, каб зрабіць ахвяраванні ў фонд. Гэтая падзея была знятая і выкарыстаная для прасоўваньня ў кінатэатрах. Збор ажыццяўляўся ў тры этапы: першы этап скончыўся 31 кастрычніка 1940 года, другі працягваўся да 31 ліпеня 1944 года, а апошні, трэці этап, быў абвешчаны 1 жніўня 1944 года. Частка атрыманых такім чынам сродкаў была выкарыстаная ў пагашэнні дзяржаўную пазыку, а астатняе накіроўвалася ў дзяржаўны рэзерв. Дзякуючы гэтым зборам СНБ сабраў больш за 7 тонаў золата.

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Першая Славацкая Рэспубліка
Катэгорыя:1939 год у Славакіі
Катэгорыя:Арганізацыі, заснаваныя ў 1939 годзе
Катэгорыя:Арганізацыі, закрытыя ў 1945 годзе
Катэгорыя:Славацкі нацыянальны банк