open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Анілінгус

thumb|right|Анілінгус
thumb|right|Дзяўчына робіць другой дзяўчыне анілінгус
**Анілінгус** ( — задні праход +  — лізаць; сінонімы — **анілінкцыя**, **рымінг**  ці не зусім карэктны варыянт **аналінгус**) — сексуальная практыка, якая прадугледжвае стымуляцыю заднепраходнай вобласці языком або губамі з мэтай выклікаць палавую ўзрушанасць.

## Агульныя звесткі 
Вобласць ануса ў большасці людзей высокачуллівая і з'яўляецца важнай эрагеннай зонай. Адпаведна, стымуляцыя ануса можа выклікаць сексуальную ўзрушанасць у абодвух палоў, у выніку чаго анілінгус практыкуюць як у адносінах да мужчын так і жанчынам. Мэтай дадзенай сексуальнай практыкі з'яўляецца атрыманне сексуальнага задавальнення.

У цяперашні час анілінгус шырока прадстаўлены ў парнаграфіі.

Існыя ў цяперашні час прадузятасці супраць стымуляцыі вобласці задняга праходу засноўваюцца з аднаго боку на тым, што на працягу многіх стагоддзяў формы сексу, якія не мелі функцыю размнажэння разглядаліся як грэх або перверсія. З іншага боку, у заходняй культуры існуе стэрэатып стаўлення да анальнай вобласці як да бруднай і агіднай.

Анілінгус часта спалучаецца з іншымі формамі сексуальных зносін, як правіла, аральных. У залежнасці ад пастаўленых мэт і для дасягнення неабходнага ўзроўню ўзрушанасці, ужываюць альбо адну з дзвюх асноўных тэхнік анілінгуса альбо абедзве па чарзе.
*Лізанне вобласці ануса. Тэхніка прадугледжвае вылізванне анальнай адтуліны і вобласці пахвіны. Часцяком ужываецца сумесна з аральным уздзеяннем на геніталіі. Метад асабліва падыходзіць для ўзрушанасці жанчыны, паколькі вульва і анус знаходзяцца ў непасрэднай блізкасці, што дае магчымасць аператыўна пераносіць уздзеянне паміж эрагеннымі зонамі.
*Увядзенне языка ў анус. Дадзеная практыка прадугледжвае ўвод языка ў анальную адтуліну, пасля чаго магчымыя рухі, якія імітуюць фрыкцыі, альбо простае абмацванне языком сценак прамой кішкі.

Дадзены метад звычайна ўжываюць для падрыхтоўкі да анальных зносін, бо анілінгус дазваляе паслабіць сфінктар і зрабіць вільготным анус.

## Гігіенічныя і медыцынскія аспекты анілінгуса 
У выніку практыкі анілінгуса магчымая перадача некаторых інфекцыйных захворванняў, такіх як гепатыт, або развіццё дыярэі.

Пры камбінаванні анілінгуса і кунілінгуса ёсць верагоднасць пераносу кішачнай мікрафлоры ў похву, што можа выклікаць інфекцыйна-запаленчыя працэсы.

Перад практыкаваннем анілінгуса неабходна зрабіць гігіенічныя працэдуры : прамыць геніталіі, пахвіну і вобласць ануса і ў выпадку неабходнасці зрабіць клізму. Таксама ў мэтах гігіены рэкамендуецца галіць валасы побач з заднепраходнай адтулінай.
Тым, хто часта практыкуе анілінгус з незнаёмымі партнёрамі, неабходна зрабіць прышчэпкі супраць гепатыту.

## Гл. таксама 
* Анальны секс
* Аральны секс

Катэгорыя:Формы сексуальнай актыўнасці
Катэгорыя:Анальны секс
Тантрычны секс

**Тантрычны секс** — адна з тантрычных практык, асноўнае практыкаванне  — інтымнай блізкасць партнёраў. Адным з аўтарытэтаў гэтай практыкі з'яўляецца Свамі Вірато.

Тэхніку тантрычнага сексу выводзяць з індыйскіх тэкстаў — «тантр», умення адчуваць розную жыццёвую энергію, сканцэнтраваную ў 7 чакрах — энергетычных цэнтрах у целе чалавека. Тэхнічна працэс апісваецца як абуджэнне энергіі кундаліні, спячай звычайна ў самых ніжніх чакрах, і яе пад'ём да больш высокім чакрам — у галаве — праз пазваночны энергетычны канал сушумну.

Асаблівасці:
*Успрыманне сексу як практыку самаўдасканалення.
*Успрыманне партнёра як увасобленага бажаства.
*Успрыманне любой позы як ёгічнай асаны.
*Марудлівасць, забяспечвальная працягласць і паступовае засваенне ў новых, больш «высокіх» энергетычных станах.
*Патанчэнне і эстэтызацыя асалод.
*Не заўсёды прапаноўвае звычайную завершанасць, такую як аргазм, але прапаноўвае «бясконцы рост» стану, абмежаваны толькі бягучымі індывідуальнымі асаблівасцямі дадзенага чалавека.

У руху нью-эйдж пад тантрычным сексам нярэдка разумеюцца мерапрыемствы, звязаныя з самім сексам, нададзеныя індыйскай або тыбецкай атрыбутыкай. Гэта можа быць камерцыйны семінар або замаскіраваная прастытуцыя.

Тэхніку тантрычнага сексу практыкуюць такія акцёры, як Расл Кроу і Анджэліна Джалі.

## Гл. таксама 
* Тантра
* Сексуальная магія
* Майтхуна
* Тантрычны масаж
* Кіраванне аргазмам

Катэгорыя:Тантра
Катэгорыя:Ёга
Катэгорыя:Нью-эйдж
Катэгорыя:Эзатэрычныя практыкі
Катэгорыя:Сексуальныя рытуалы
Фемдом

**Фемдом** (*FemDom*, паходзіць ад слоў англ. *female* — жанчына, англ. *domination* — дамінаванне) — тэрмін, паказвальны на дамінуючую ролю жанчыны. У гетэрасексуальных адносінах мужчына ў такім разе апыняецца ў падпарадкаванай ролі. У мастацтве гэта выяўляецца як дэманстратыўна-падпарадкаванае становішча мужчыны (раб, служка) па стаўленні да жанчыны (прынцэса, ваяўніца, каралева, спадарыня, валадарка, гаспадыня).

## Тэрміналогія 
* "Верхні, «Доміна» або «Спадарыня» — дамінуючы партнёр, жанчына.
* «Ніжні» або «сабмісіў» — падпарадкоўвальны партнёр.

## Гл. таксама 
* Пегінг

## Крыніцы 
Катэгорыя:БДСМ
Ілія

**Ілія** (**Ілля**) — рака ў Лагойскім і Вілейскім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, прыток ракі Вілія (басейн Нёмана).

## Назва 
Ул. Тапароў суадносіў назву з прускімі гідронімамі *Ilantz*, *Ilauia*, *Ila*, літ. *Ylėlis*, *Ylyčia*, лтш. *Īle* і г. д., якія параўноўваюць з лтш. *īls* «вельмі цёмны» або са слав. *ilъ* «глей».

Назвы літоўскіх рэчак Yl-upis, Ylelis, балотаў Yl-a-balė, Yl-a-raistis, латышскай рэчкі Īle, прускіх рэчак Ilie, Ilauia і інш. літоўскі гідраніміст А. Ванагас звязваў найперш з латышскім īls "зусім цёмны", якое далей роднаснае з рускім, польскім, грэцкім словамі для абазначэння глею, гразі.

Назву прускай рэчкі Ilie Ул. Тапароў аднаўляў як Il-ja, параўноўваючы з назвай літоўскай ракі Ilija (чытаецца: Ілья, Ілія).

На думку беларускага географа В. Жучкевіча, найбольш верагодна славянскае паходжанне ад тэрміна *іл* — ільная рака.

На думку К. Бугі, назву гэтай ракі славяне прынеслі з сабою са сваёй прарадзімы з-за Прыпяці.

## Водапісанне 
Даўжыня 62 км. Плошча вадазбору 1220 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 8,8 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,8 ‰.

**Асноўныя прытокі**: Бачылаўка, Дроздка, Талва (справа), Каменка, Сліжанка, Мышкоўка, Выпрата, Баброўка, Жучок, Шчарка, Рыбчанка (злева); Прымае сцёк з меліярацыйных каналаў.

 (паўднёвы заліў вадасховішча)]]
Пачынаецца за 2 км на захад ад вёскі Міхалкавічы ў межах Мінскага ўзвышша, упадае ў паўднёвы заліў Вілейскага вадасховішча. Замярзае ў сярэдзіне снежня, крыгалом у канцы сакавіка. У ніжнім цячэнні ракі размяшчаецца зона адпачынку Вілейка. Даліна невыразная, яе шырыня 2—3 км. Пойма забалочаная, нізкая, шырыня 0,3—0,5 км. Рэчышча ад вытоку на працягу 25 км каналізаванае, ніжэй звілістае. Шырыня яго ў межань у вярхоўі 5—10 м, ніжэй да 20 м.

У Іліі вядуцца: шчупак, акунь, плотка, лешч, лінь, карась, верхаводка, гусцяра; каштоўныя — мянтуз.

## Літаратура 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Общая характеристика речной сети Минской области (в разрезе районов) // Справочник « Водные объекты Республики Беларусь» 

Катэгорыя:Рэкі Лагойскага раёна
Катэгорыя:Рэкі Вілейскага раёна
Катэгорыя:Прытокі Віліі
Уша (прыток Віліі)

**Уша́** — рака ў Валожынскім і Маладзечанскім раёнах Беларусі, левы прыток Віліі. Даўжыня 75 км. Вадазбор 780 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 6,01 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,2 ‰. На рацэ знаходзяцца Аляхновічы, Краснае, Маладзечна.

## Назва 
Корань *Uš-* з’яўляецца варыянтам кораня *Us-*. Абодва аднолькава ад індаеўрапейскага **aus- / *us-* «блішчэць, ззяць», ад якога літоўскае *aušra* «зара», *apy-ūšris* «час перад світанкам», латышскае **Ūss* (балцкае боства зары). Балцкія гідронімы з коранем *Us- / Uš-* матываваныя блішчастасцю воднай паверхні, адпаведна назва Уша значыць «Блішчастая (рака)».

## Гідраграфія 
Пачынаецца на паўночны захад ад в. Будраўшчына Валожынскага раёна, цячэ ў межах Мінскага ўзвышша, упадае ў Вілію за 1,8 км на паўночны захад ад в. Шыкава. Даліна ў вярхоўі трапецападобная, яе шырыня 0,6—1 км, у сярэднім цячэнні невыразная, у ніжнім — скрынкападобная. Пойма шырынёй 0,4—0,7 км, ніжэй г. Маладзечна 4—5 км, перасечаная меліярацыйнымі каналамі. Рэчышча на працягу 35 км каналізаванае.

Асноўныя прытокі: Вярэдаўка, Цна (справа), Пісараўка, Тур’я, Чорная, Нявежа, Гадзея (злева).

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Прытокі Віліі
Катэгорыя:Рэкі Валожынскага раёна
Катэгорыя:Рэкі Маладзечанскага раёна
Македонская дзяўчына

**«Македонская дзяўчына»** () — македонская народная песня. Магчыма, самая вядомая і папулярная сярод сабе падобных македонскіх песень; выконвалася многімі спевакамі Македоніі; спяваецца ў македонскай дыяспары. Сярод вядомых выканаўцаў: Караліна Гочава, Тамара Тодаўска, Ёнча Хрыстаўскі, Аляксандр Сар’еўскі.

Катэгорыя:Песні
Катэгорыя:Культура Паўночнай Македоніі
Кунілінгус

**Кунілі́нгус** ( — вонкавыя жаночыя палавыя органы +  — лізаць) — сексуальная практыка, якая ажыццяўляецца ў дачыненні да жанчыны шляхам уздзеяння на клітар і вульву губамі, языком або зубамі партнёра. Клітар ёсць найбольш сексуальна адчувальнай часткай жаночых палавых органаў, і яго стымуляцыя можа прывесці да сексуальнага ўзбуджэння жанчыны або дасягнення аргазму. 

Кунілінгус можа быць сексуальна ўзбуджальным для ўдзельнікаў і можа быць выкананы сексуальным партнёрам у якасці прэлюдыі для стымулявання ўзбуджэння перад іншымі сексуальнымі дзеяннямі (напрыклад, вагінальным або анальным палавым актам) або як самастойны сексуальны акт. Кунілінгус выклікае рызыку заражэння інфекцыямі, якія перадаюцца палавым шляхам, але рызыка перадачы пры аральным сексе, асабліва перадачы ВІЧ, значна ніжэйшая, чым пры вагінальным або анальным сексе. 

Аральны секс часта табуяваны, але ў бальшыні краін няма законаў, якія забараняюць гэтую практыку. Як правіла, гетэрасексуальныя пары не лічаць што кунілінгус можа закрануць цнатлівасць аднаго з партнёраў, у той час як лесбійскія пары звычайна разглядаюць яго як форму страты цнатлівасці. У людзей таксама могуць узнікаць негатыўныя пачуцці з нагоды выканання або атрымання кунілінгуса або яны могуць адмаўляцца ад гэтага.

## Гл. таксама 
* Мінет
* Анілінгус

## Спасылкі 
Катэгорыя:Аральны секс
Мінет

[thumb|200px|[Феляцыя]]
**Міне́т** ( — (разм.) казытаць, лашчыць, ад  — котачка) — зборная назва аральнага сексу, пры якім пеніс узбуджаецца ротам, языком, зубамі або горлам. У 1890-я гады ў беларускай мове быў распаўсюджаны варыянт *мінетка* ; у 1920-я—1930-я гады слова **мінет** ужывалася і для пазначэння кунілінгуса.
* Феляцыя ( — смактаць) — форма аральнага сексу, пры якой пеніс або машонка ўзбуджаюцца пасродкам пацалункаў, лізання, пакусвання або смактання. Як правіла, найбольшая ўвага надаецца галоўцы палавога пенісу. У якасці дадатковай стымуляцыі часцяком ужываюць зваротна-паступальныя рухі рукой (рукамі) па ствале пеніса.
* Ірумацыя ( — ir- усярэдзіне + ruma сасок) — форма аральнага сексу, разумелая, у адрозненні ад феляцыі, самастойныя фрыкцыі пеніса ў ротавай паражніне. Як адмысловую форму ірумацыі разглядаюць тэхніку глыбокае горла (), якая разумее фрыкцыі пеніса непасрэдна ў горле.
* «Гульня ў снежкі» () або «абмен спермай» () — разумее эякуляцыю ў рот з наступнай перадачай спермы партнёру(-ам) пасродкам пацалунку, сплевывания або сцякання. У выніку змешвання са сліной і частага мяшання сперма пеніцца і павялічваецца ў аб’ёме. Тэхніка часта сустракаецца ў порна, але ў рэальным жыцці ўжываецца рэдка.
* Аўтафеляцыя — Дадзены выгляд сексуальнай актыўнасці варта разглядаць, хутчэй, як адну з формаў мастурбацыі. Яна разумее смактанне, пакусванне або лізанне ўласнага пеніса. Выкарыстоўваецца альбо вельмі гнуткімі мужчынамі, альбо мужчынамі, якія валодаюць вельмі доўгім палавым членам.

## Гісторыя 
* Падрабязнае апісанне мінету сустракаецца ўжо ў старажытнаіндыйскім трактаце «Камасутра».
* У Старажытнай Грэцыі мінет быў вядомы, хоць стаўленне да яго было насцярожаным. Існуюць старажытнагрэчаскія малюнкі мінету паміж мужчынам і жанчынай і паміж двума мужчынамі.
* У Старажытным Рыме мінет лічыўся дапушчальным толькі ў вобласці не шлюбнага сексу, асабліва гомасексуальнага. Мінет, як і пасіўная роля ў гомасексуальным акце, лічыўся зневажальным для таго хто робіць мінет. Рымляне адрознівалі ірумацыю () — «даванне пенісу», часта які прадугледжвае прымус партнёра да мінету — і феляцыю () — гэта значыць здзяйсненне мінету. У Катула ірумацыя згадваецца ў якасці пагрозы: «Pedicabo ego vos et irrumabo» (Carm).

## Сучаснае выкарыстанне 
* Да мінету звяртаюцца падчас папярэдніх ласак з мэтай узмацніць або выклікаць эрэкцыю ў партнёра.
* Жанчыны могуць ужываць мінет у заключнай фазе традыцыйнага каітуса з мэтай засцярогі ад цяжарнасці, а таксама па просьбе некаторых мужчын, не атрымлівальных ад звычайных формаў палавой стымуляцыі неабходнай эмацыйнай разрадкі.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Аральны секс
Аральны секс

[thumb|350px|[Феляцыя. Карціна Эдуара Анры Аўрыля.]]
thumb|Феляцыя
thumb|Кунілінгус
**Ара́льны секс** (ад  — рот) — палавы акт, у якім сексуальнае ўзбуджэнне і задавальненне дасягаюцца ласкамі палавых органаў партнёра ротам або языком. У якасці адмысловага віду аральнага сексу можна разглядаць анілінгус.

Галоўнымі атрыбутамі аральнага сексу з'яўляюцца: мінет і кунілінгус

## Гігіенічныя і медыцынскія аспекты аральнага сексу 
У выніку практыкі аральнага сексу магчымая перадача інфекцыйных захворванняў, выкліканых бактэрыямі, вірусамі і грыбкамі.

Да захворванняў, якія могуць перадавацца пасродкам аральнага сексу, адносяць, у прыватнасці:
* Сіфіліс
* Гепатыт A, B
* Герпес
* СНІД (нягледзячы на даволі нізкую верагоднасць, магчымасць перадачы ВІЧ існуе ў выпадку, калі ў роце аднаго з партнёраў маюцца ранкі).

У выпадку незахавання гігіены ротавай поласці магчыма раздражненне слізістых абалонак палавых органаў часціцамі ежы, алкаголем, цыгарэтным нагарам і інш.

Для прадухілення захворванняў рэкамендуюць выкарыстаць прэзерватыў (для мужчын) і латэксныя плёнкі (для жанчын).

## Аральны секс і рэлігія 
Са старажытных часоў амаль усе народы так або інакш асуджалі аральны секс і іншыя спосабы сексуальнай актыўнасці, якія не датычаць працягу роду. Гэта знайшло адлюстраванне ў большасці рэлігій свету.
* Іслам не забараняе аральную стымуляцыю палавых органаў, але і не рэкамендуе яе. Эякуляцыя ў рот, тым не менш, лічыцца непажаданай.
* Іудаізм дазваляе аральную стымуляцыю палавых органаў у выпадку праблем з эрэкцыяй, але не ў якасці замены каітуса.
* Большасць традыцыйных канфесій хрысціянства забараняе аральны секс. Аднак у Бібліі прамой забароны няма. Таму ў цяперашні час існуюць некаторыя канфесіі, якія не забараняюць аральную стымуляцыю палавых органаў.
* У будызме строга забароненае не вагінальныя палавыя зносіны.

## Аральны секс і заканадаўства 
Заканадаўствы большасці краін свету не рэгламентуюць практыку аральнага сексу.

Тым не менш, у некаторых дзяржавах існуюць заканадаўчыя, гістарычныя або рэлігійныя забароны на некаторыя формы палавых зносін.
* У Сінгапуры аральны секс забаронены і караецца дзесяццю гадамі пазбаўлення волі або штрафам у памеры да 10&nbsp;000 еўра.
* Законы Інданезіі забараняюць аральны секс, але на практыцы парушэння пераследваюцца рэдка.
* У некаторых штатах ЗША да 2003 года аральны секс быў забаронены. Закон на практыцы ўжываўся толькі для павелічэння меры віны абвінавачванага ў выпадку наяўнасці больш цяжкіх сексуальных злачынстваў.

## Гл. таксама 
* Ірумацыя
* Teabagging
* Анілінгус
* Поза 69
* Секс
* Сексуальныя прадпісанні ў ісламе


Катэгорыя:Сексуальныя пазіцыі
Петынг

thumb|Deveria, Achille
**Петынг** () — дасягненне палавымі партнёрамі аргазму шляхам узаемных ласкаў эрагенных зон (пацалункі, абдымкі, пагладжванні, сумеснае трэнне геніталій і г. д.) без палавога акту. Гэтая форма займае прамежкавае становішча паміж мастурбацыяй і сучаснымі палавымі зносінамі.

Першапачаткова петынг быў асабліва распаўсюджаны ў тых краінах, дзе праз маральныя патрабаванні і звычаі высока шанавалася цнатлівасць жанчыны. І наадварот, там, дзе грамадства памяркоўна ставілася да дашлюбнага палавога жыцця, петынг быў распаўсюджаны ў меншай ступені. Акрамя захавання цнатлівасці жанчыны да ўступлення ў шлюб, да петынгу звяртаюцца таксама ў мэтах засцярогі ад цяжарнасці, прафілактыкі венерычных захворванняў, для ўзбагачэння і разнастайнасці палавога жыцця, для ўзнаўлення палавой актыўнасці пры яе парушэнні (рэкрэацыйная функцыя).

Залежна ад жадання партнёраў петынг можа быць паверхневы, глыбокі або верхні (некінг).
* Некінг абмяжоўваецца ласкамі твару, шыі, галавы, грудзей, саскоў.
* Пры павярхоўным петынгу палюбоўнікі лашчаць адно аднаго, не здымаючы адзення.
* Глыбокі петынг: у гэтым выпадку палюбоўнікі лашчаць адно аднаго зусім голыя, любымі часткамі цела, часта з мэтаю дасягнуць аргазму. Звычайна аральны секс таксама адносяць да глыбокага петынгу.

Насуперак распаўсюджанаму меркаванню, петынг не заўсёды бяспечны. Пры дотыку пенісам палавых губ ёсць імавернасць перадачы інфекцыі, а таксама траплення ў похву спермы і цяжарнасці.

## Гл. таксама 
* Фратэрызм

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Падрабязней аб петынгу 

Катэгорыя:Формы сексуальнай актыўнасці
Самуіл

]]
)]]

**Самуіл** () — легендарны прарок ізраільскага народа.

Паводле біблейскага падання быў вымалены ў бога набожным левітам з роду Каафа і яго жонкай Ганнай, якая доўгі час не магла зацяжарыць, і яшчэ ў дзяцінстве быў прызначаны сваімі бацькамі да духоўнай службы, выхаванне праходзіў пад наглядам першасвяшчэнніка і суддзі ізраільцян Ільі.

З імем Самуіла звязная гісторыя ўзнікнення яўрэйскай дзяржавы, у Бібліі сцвярджаецца, што ў часы судзейства Ільі пры ўсёй яго набожнасці і лагоднасці, якая даходзіла да бязвольнасці, рэлігійнае і грамадскае жыццё ізраільцян прыйшло ў заняпад і не адпавядала правілам боскага запавету, за што бог вырашыў падвергнуць іх самаму цяжкаму выпрабаванню. За пакланенне іншаземным паганскім багам і непавагу да сябе ён дараваў ваяўнічым філістымлянам перамогу над ізраільцянамі ў час іх міжусобнай вайны, а суддзю Ілью і яго сыноў пакараў смерцю. Самуіла ж як вернага і паслухмянага свайго служку зрабіў прарокам і пераемнікам Ільі на пасадзе суддзі ізраільскага народа.

Да глыбокай старасці Самуіл мудра кіраваў народам і высока ўзняў яго дабрабыт. Але не такімі былі яго сыны, у выніку чаго народ, баючыся, каб пасля смерці Самуіла не аднавілася былое пры Ільі бязладдзе, стаў прасіць Самуіла, каб ён паставіў над імі цара. Самуіл пэўны час вагаўся, але пасля настойлівых просьбаў суайчыннікаў пагадзіўся і прызначыў царом Саўла. Калі ж памазаны ім цар не апраўдаў даверу, Самуіл быў вымушаны яшчэ пры жыцці Саўла тайна памазаць у цары Давіда.

Легенда адвяла прароку Самуілу 88 гадоў жыцця, якое апісана ў першых раздзелах першай кнігі «Царствы». Біблейская традыцыя прыпісвае яму складанне кнігі «Суддзі».

## Гл. таксама 
* Аэндорская чараўніца, выклікалая цару Саулу дух Самуіла перад бітвай з філістымлянамі.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Кніга Самуіла
Катэгорыя:Іўдаістычная міфалогія
Эрагенныя зоны

**Эрагенныя зоны** — участкі на скуры чалавека, уздзеянне на якія выклікае прыемныя сексуальныя адчуванні. Папярэдні сексуальны досвед таксама можа ўплываць на адчувальнасць эрагенных зон.

Уздзеянне на эрагенныя зоны падчас палавога акту або мастурбацыі прыводзіць да нарастання палавой узрушанасці, з'яўленню эрэкцыі і наступу аргазма (эякуляцыі).

## Тыповае размяшчэнне эрагенных зон 
Размяшчэнне эрагенных зон на целе чалавека індывідуальна. Адчувальнасць зон можа змяняцца ў аднаго чалавека ў залежнасці ад акалічнасцяў (настрой, самаадчуванне, стомленасць і т.&nbsp;п.). З векам адны зоны могуць станавіцца больш адчувальнымі, а іншыя — губляць адчувальнасць. 

## Табліца «Эрагенныя зоны жанчыны» 
Асноўнымі эрагеннымі зонамі ў жанчын з'яўляюцца малочныя залозы (асабліва саскі), унутраная паверхня сцёгнаў, лабок, пахвіна, палавыя вусны, клітар. Адчувальнасць можа змяняцца на працягу ўсяго жыцця, у залежнасці ад агульнага стану жанчыны. Акрамя згаданых, эрагеннымі зонамі могуць станавіцца і шматлікія іншыя ўчасткі цела жанчыны. Агульнае паданне аб суадносінах адчувальнасці некаторых эрагенных зон у розных жанчын можна атрымаць з наступнай табліцы (у табліцы паказана лік апытаных жанчын, далых адпаведную адзнаку адчувальнасці эрагеннай зоны). 

                  
                  

Умоўныя пазначэнні
* 3 — рэзка ўзбуджае
* 2 — вельмі прыемна і некалькі ўзбуджае
* 1 — прыемна
* 0 — абыякава
* ? — не ведае
* a — непрыемна
* b — праціўна
* c — вельмі праціўна

Акрамя згаданых у табліцы, маецца яшчэ шэраг эрагенных зон. Аб наяўнасці некаторых з іх у сябе большасць жанчын нават і не падазраюць. Часта бывае, што камбінацыя ўздзеянняў на гэтыя зоны з звычайнымі ласкамі прыводзіць да значна больш вострым адчуванням пры аргазме.

## Гл. таксама 
* U-пункт жанчыны
* G-пункт

## Спасылкі 
* Эрагенныя зоны мужчыны
* Эрагенныя зоны жанчыны

Катэгорыя:Сексуальнасць чалавека
Эрэкцыя

]]
**Эрэ́кцыя** (ад ) — павелічэнне аб’ёму і ацвярдзенне пеніса ў выніку напаўнення крывёю паражнін пясчэрыстых целаў; звычайна адбываецца пад уплывам імпульсаў, якія паступаюць пры сексуальным узбуджэнні ад нервовых клетак, размешчаных у паяснічным аддзеле спіннога мозгу. Для чалавека, у адрозненне ад жывёл, вялікае значэнне для эрэкцыі мае другая сігнальная сістэма, яна правакуе эрэкцыю без фізічнага ўздзеяння на эрагенныя зоны або дэманстрацыі ўзбуджальнага аб’екта, а толькі пры ўяўленні яго ў падсазнанні.

## Эрэкцыя саскоў 
Эрэкцыя саскоў можа ўзнікнуць у трох выпадках. Гэта можа паходзіць падчас кармлення грудзьмі; з’яўляецца следствам пачатковай стадыі палавой узрушанасці мужчыны ці жанчыны (як вынік дзеяння аксітацыну), а таксама адбываецца у адказ на астуджэнне цела як у мужчын, так і ў жанчын.

## Цікавыя факты 
* У большасці відаў сысуноў (цюленяў, сабак, ваўкоў, насякомаедных, кажаноў, тыграў) пеніс мае косць унутры (бакулюм), якая служыць для аблягчэння ўвядзення ў похву.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Библия секса. — М.: Выд ЭКСМО-Прэс, 2001
* medlux.ru 
* MenOnly.Ru — Мужское здоровье

Катэгорыя:Фізіялогія рэпрадуктыўнай сістэмы мужчын
Катэгорыя:Секс
Катэгорыя:Пеніс
Дзвінаса (рака)

**Дзвінаса́**, **Сытніца** (у верхнім цячэнні) — рака ў Лагойскім і Вілейскім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Вілія (басейн Нёмана).

Даўжыня ракі 54 км. Плошча вадазбору 614 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 4,3 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,2 ‰.

**Асноўныя прытокі**: Малка, Рудаўка, Балавец, Вейнка, Дзвонка, Грамніца, Бараўлянка.
**На рацэ**: Плешчаніцкае вадасховішча.

Пачынаецца каля вёскі Задворнікі Лагойскага раёна, цячэ ў межах Мінскага ўзвышша, вусце каля вёскі Стахі Вілейскага раёна. Даліна амаль не выражана. Пойма двухбаковая, пераважна забалочаная (асабліва ў ніжнім цячэнні), шырыня яе 100—150 м. Рэчышча ў верхнім цячэнні на працягу 3,3 км каналізаванае, яго шырыня ў межань 5—15 м. Берагі стромкія. Выкарыстоўваецца як водапрыёмнік меліярацыйных каналаў.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Общая характеристика речной сети Минской области (в разрезе районов) 

Катэгорыя:Прытокі Віліі
Катэгорыя:Рэкі Лагойскага раёна
Катэгорыя:Рэкі Вілейскага раёна
Саўл

.]]

**Саўл** (XI ст. да н.э.) — заснавальнік і першы цар Ізраільска-Іўдзейскага царства.

Упершыню праявіў сябе як палкаводзец у час вайны з плямёнамі амавіцян, што паслужыла падставаю для абрання яго царом на сходзе ізраільскага племяннога саюза. Пад яго кіраўніцтвам ізраільскія плямёны пазбавіліся панавання над імі філістымлян. Далей біблейская гісторыя сведчыць, што Саўл прыйшоў да ўлады пры падтрымцы Самуіла-прарока і пэўны час прытрымліваўся яго практычных парад. Але калі ён стаў кіраваць самастойна і незалежна ад уплыву Самуіла, гэта прыйшлося не даспадобы сінкліту жрацоў і прарокаў. Яны стварылі сваю апазіцыю і ў барацьбе за ўладу падтрымалі кандыдатуру важака іўдзейскага ваенна-разбойніцкага атрада Давіда, якога Самуіл патаемна ад Саўла памазаў у цары. Калі ж ізраільскае войска пацярпела цяжкае паражэнне ў чарговай бітве з філістымлянамі, у якой загінулі ўсе тры сыны цара Саўла, а сам ён, будучы паранены стрэламі і не жадаючы пераносіць здзекаў філістымлян над сабою, закалоў сябе мячом, да ўлады прыйшоў Давід.

Каб даказаць перавагу жрэчаскага кіравання перад свецкай уладай, якая супрацьстаяла жрэчаству, Біблія ў першай кнізе Царстваў тлумачыць прыход да ўлады цара Давіда яго набожнасцю, у адрозненне ад «*злоснай і панурай*» асобы цара Саўла.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Цары ізраільскія
Катэгорыя:Цары іўдзейскія
Катэгорыя:Кіраўнікі Азіі XI стагоддзя да н.э.
Катэгорыя:Персанажы Старога Запавету
Катэгорыя:Псіхічнахворыя манархі
Катэгорыя:Манархі-самазабойцы
Катэгорыя:Манархі, якія загінулі ў баі
Катэгорыя:Кніга Самуіла
Катэгорыя:Кніга Царстваў
Катэгорыя:Давід
Катэгорыя:Іўдаістычная міфалогія
Хеўрон

**Хеўрон**, **Хеброн** (, *эль-Халіль* — сябр або любімец божы,  — Хеўрон) — горад на Заходнім беразе, які з'яўляецца часткай Палесцінскай аўтаноміі. Гэта адзін са старажытных гарадоў паўднёвай Палесціны, размешчаны ў 31 км на паўднёвы захад ад Іерусаліма ў гістарычнай зямлі Ханаанскай.

У дадзены момант Хеўрон знаходзіцца пад ваенным кантролем Ізраілю. Насельніцтва горада складае 166 тыс. палесцінцаў і 700-800 ізраільскіх перасяленцаў.

Хеўрон лічыцца святым месцам сярод іудзеяў, хрысціян і мусульман, бо паводле Бібліі тут пахаваныя прарокі Аўраам, Ісак і Якуб, а таксама іх жонкі.

## Гісторыя 
Паводле працы Іосіфа Флавія «Аб іўдзейскай вайне», гісторыя горада налічвае каля 4500 гадоў (на кан. 20 ст.). Да заваявання хеўронскай урадлівай раўніны яўрэямі тут жыло племя енакіяў, якое выцесніў Халебам і яго нашчадкі. Будучы цар Давыд застаў Хеўрон у руках моцнага і ваяўнічага роду халебітаў, з якімі ён увайшоў у сяброўства і з іх дапамогай стаў царом над усёй тэрыторыяй паўднёвай Палесціны. На працягу 7 гадоў Хеўрон быў сталіцай Давыда, які пасля гібелі цара Саула перанёс сваю рэзідэнцыю ў Іерусалім. У часы валадарства Раваама Хеўрон быў адным з важнейшых добра ўмацаваных гарадоў Палесціны. Пасля вавілонскага палону яго зноў занялі яўрэі, а потым горад трапіў пад уладу ідумеяў. У 164 да н.э. Іуда Макавей вызваліў Хеўрон ад ідумеяў. У часы валадарства ў Палесціне крыжаносцаў горад служыў рэзідэнцыяй епіскапа (1167—1187). Хрысціяне і мусульмане лічаць Хеўрон свяшчэнным горадам, сюды ідуць шматлікія паломнікі на пакланенне да грабніцы патрыярхаў і прарокаў.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Гарады Палесцінскай аўтаноміі
Галіяф

[thumb|[Караваджа, *Давід і Галіяф*]]
**Галіяф** — герой біблейскай міфалогіі, філістымлянскі волат, чалавек незвычайнага росту і сілы.

У час вайны з ізраільцянамі ён выклікаў на адзінаборства каго-небудзь з прадстаўнікоў варожага войска. На яго выклік адгукнуўся юны пастух Давыд, які выступіў з пастуховым посахам і прашчай з пяццю камянямі, стрэлам з прашчы ён і забіў Галіяфа.

Сказанне пра Галіяфа, відаць, спачатку было эпізодам з цыкла старажытнаяўрэйскіх эпічных паданняў, у якіх адлюстравалася барацьба ізраільцян са сваімі суседзямі філістымлянамі, а пазней было перанесена ў Біблію на старонкі першай кнігі «Царствы». Гэты старажытны літаратурны сюжэт адзінаборства знайшоў сваё адлюстраванне таксама на старонках шматлікіх пазнейшых літаратурных твораў, у т.л. Аповесці мінулых гадоў дзе апавядаецца пра змаганне вял. кн. кіеўскага Уладзіміра з нашэсцем печанегаў.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Персанажы Старога Запавету
Катэгорыя:Філістымляне
Катэгорыя:Кніга Самуіла
Катэгорыя:Кніга Царстваў
Катэгорыя:Давід
Катэгорыя:Іўдаістычная міфалогія
Катэгорыя:Асобы
Эльген (УПУППЛ)

**Эльген** (з якуцкай: возера падоўжанай, авальнай формы) — адзін з буйнейшых колішніх жаночых папраўча-працоўных лагераў Калымы, створаны ў 1934 годзе ў трэсце «Дальстрой» Упраўлення паўночна-усходніх папраўча-працоўных лагераў (). Ліквідаваны ў 2-й палове 1950-х гадоў.

Створаны як мужчынскі лагер, пасля рэарганізаваны ў жаночы. У асобныя гады колькасць зняволеных дасягала 5 тысяч чалавек. Пры лагеры створаны саўгас «Эльген» на жывёлагадоўчых фермах і палях якога выкарыстоўвалі працу зняволеных, штрафнікоў адпраўлялі на асабліва цяжкія працы — лесапавал, сенакос, здабыча вапняку. У 1930-1950-я гады ў саўгасе, нягледзячы на кароткае лета (2—2,5 месяцы), вырошчвалі на адкрытай глебе бульбу, капусту, авёс, ячмень і кармавыя культуры для быдла, у цяпліцах (іх было 30) — таматы, агуркі, зеляніну, на вопытных участках спрабавалі вырошчваць пшаніцу і сланечнік. У саўгасе гадавалі быдла, коней, свіней, таксама былі які і аслы, якіх у асноўным выкарыстоўвалі як цяглавае быдла, пазней ў саўгасе з’явіліся і куры. Цяпер на месцы лагера, на ўскрайку сяла Эльген, захаваўся адзін барак перабудаваны ў саўгасны будаўнічы цэх, напаўразбураны адміністрацыйны будынак і частка агароджы з калючага дроту. Саўгас існаваў да 2007 года, у 1990-х гадах меў 200 галоў быдла, 50 коней, 2 цяпліцы, пасяўныя плошчы ў параўнанні з часамі ГУЛАГа скараціліся на больш за 5 разоў.

Пры лагеры існаваў г. зв. «дзіцячы камбінат» — дзіцячы дом для дзяцей, народжаных у лагеры. Дзяцей адбіралі ў зняволеных і трымалі ў «дзіцячы камбінаце» да двухгадовага ўзросту, затым адпраўлялі ў дзіцячыя дамы ў іншыя мясціны СССР, не паведамлялі зняволеным іх адрасоў. Двухпавярховы будынак «дзіцячага камбінату» пасля ліквідацыі лагера ў сярэдзіне 1950-х гадоў пераабсталявалі пад жылы дом, які праіснаваў да канца 1980-х гадоў, калі згарэў. За 1,5 км ад колішняга «дзіцячага камбінату» захавалася частка дзіцячых могілак.

Некаторыя зняволеныя пакінулі пра Эльген успаміны: Яўгенія Гінзбург («Крутой маршрут»), Вольга Адамава-Сліозберг («Путь»), Зінаіда Ліхачова («Деталь монумента»). Таксама сярод зняволеных Галіна Варонская, Надзея Сураўцава. Пасля вызвалення з лагераў у саўгасе «Эльген» працаваў аграномам Вячаслаў Пальман («Кратер Эршота», «За линией Габерланда» і інш.).

## Літаратура 
* Колыма: События и люди. — М.: Пента, 2010. С. 234—236
* Дальстрой и Севвостлаг НКВД СССР в цифрах и документах… / И. Д. Бацаев, А. Г. Козлов; Отв. ред. А. И. Лебединцев; РАН. Дальневост. отд-ние. Сев.-вост. науч. центр. Сев.-вост. комплекс. науч.-исслед. ин-т. — Магадан, 2002. — Ч. 1. — С. 212.

Катэгорыя:ГУЛАГ
Пульва

**Пу́льва** — рака ў Польшчы і Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі, правы прыток Заходняга Буга.

Даўжыня ракі 54 км, у межах Беларусі 42 км. Плошча вадазбору 535 км², у межах Беларусі 457 км².

**Асноўныя прытокі**: Катэрка (справа).
**На рацэ**: горад Высокае.

Пачынаецца ў Польшчы, вусце за 2 км на поўдзень ад вёскі Ставы Камянецкага раёна. Цячэ па Прыбужскай раўніне. Каналізавана 18 км рэчышча (ад моста каля вёскі Хмялі да мяжы з Польшчай).

## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Общая характеристика речной сети Брестской области (в разрезе районов) // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь» 
* Основные характеристики речных бассейнов (с площадью водосбора более 200 км²) Брестской области // Справочник «Водные объекты Республики Беларусь»

Катэгорыя:Рэкі Падляскага ваяводства
Катэгорыя:Рэкі Камянецкага раёна
Катэгорыя:Прытокі Заходняга Буга
Высокае (значэнні)

Назву **Высо́кае** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Брэсцкая вобласць:
** Высокае — вёска ў Бярозаўскім раёне.
** Высокае — горад у Камянецкім раёне.
** Высокае — вёска ў Маларыцкім раёне.
** Высокае — вёска ў Пінскім раёне.
** Высокае — вёска ў Столінскім раёне.
* Віцебская вобласць:
** Высокае — аграгарадок у Аршанскім раёне.
** Высокае — пасёлак у Аршанскім раёне.
* Гомельская вобласць:
** Высокае — вёска ў Рагачоўскім раёне.
** Высокае — вёска ў Хойніцкім раёне.
* Магілёўская вобласць:
** Высокае — аграгарадок у Клімавіцкім раёне.
** Высокае — вёска ў Чавускім раёне.
* Мінская вобласць:
** Высокае — вёска ў Валожынскім раёне.
** Высокае — вёска ў Крупскім раёне.
** Высокае — вёска ў Смалявіцкім раёне.

### Расія 
#### Бранская вобласць 
* Высокае (пасёлак, Унецкі раён)
#### Смаленская вобласць 
* Высокае (Гагарынскі раён)
* Высокае (Манастыршчынскі раён)
* Высокае — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці.
* Высокае — сяло ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці.
* Высокае (Угранскае сельскае паселішча)
* Высокае (Холм-Жыркоўскі раён)

## Гл. таксама 
* Высокэ
* Новае Высокае
* Старое Высокае
Аксана Пятроўна Бязлепкіна

**Аксана Пятроўна Бязлепкіна-Чарнякевіч**, па нараджэнні **Бязлепкіна** (нар. , ) — беларуская пісьменніца, літаратуразнаўца, крытык.

Скончыла філалагічны факультэт БДУ (2003), кандыдат філалагічных навук (2006). Кірункі навуковай дзейнасці: беларуская літаратура 19—20 ст., параўнальнае літаратуразнаўства. Даследчыца і аўтар беларускага дэтэктыва. Выкладае беларускую літаратуру на факультэце журналістыкі БДУ.

Лаўрэат прэміі «Залатая літара—2003» (за манаграфію «Разам і паасобку: Таварыства „Тутэйшыя“»).

## Бібліяграфія 
* Ляўша на тэнісным корце: Аповесці і апавяданні / А. Бязлепкіна. -Мн.: Беларускі кнігазбор, 2002.
* Разам і паасобку: Таварыства «Тутэйшыя»: Гісторыя, асобы, жанры / А. Бязлепкіна. -Мн.: Беларускі кнігазбор, 2003. — 163 с.
* Маладзёжны літаратурны рух у Беларусі пад канец ХХ ст.: Бум-Бам-Літ / А. Бязлепкіна // Роднае слова. — 2005. — № 12. — С. 82-83.
* Маладзёжны літаратурны рух у Беларусі пад канец ХХ ст.: Таварыства Вольных Літаратараў / А. Бязлепкіна // Роднае слова. — 2005. — № 4. — С. 96-98.
* Маладзёжны літаратурны рух у Беларусі пад канец ХХ ст.: Таварыства «Тутэйшыя» / А. Бязлепкіна // Роднае слова. — 2005. — № 2. — С. 91-93.
* Формы беларускага літаратурнага руху ХХ стагоддзя: пытанне тэрміналогіі / А. Бязлепкіна // Весн. Беларус. дзярж. ун-та. Сер. 4, Філалогія. Журналістыка. Педагогіка. — 2005. — № 2. — С. 76-80.
* Амбітная літаратура // ARCHE — 2005. — № 1 (35).
* Пентхаўз для Сыса // ARCHE — 2005. — № 4(38).
* Ідэйна-мастацкая пераемнасць у беларускім літаратурным працэсе канца ХХ ст.: (канд. дысертацыя). Мінск, БДУ. 2006.
* Бум-Бам-Літ: маніфесты, праекты, эстэтычныя кірункі / А. П. Бязлепкіна // Беларускае літаратуразнаўства: навук.-метад. альманах / рэдкал. Л. Д. Сінькова (і інш.) — Мінск: РІВШ, 2006. — Вып. 2. — С. 88-100.
* Дакторка Югася, альбо Як здабыць літаратурную нішу: (рэцэнзія: Каляда Югася. Галоўная памылка Афанасія. -Мн.: Мастацкая літаратура, 2005. — 206с.) // ARCHE — 2006. — № 1,2 (41,42).
* Сцэнар кахання. Лірычная гераіня Раісы Баравіковай / А. Бязлепкіна // Роднае слова. — 2007. — № 5. — С. 9-12.
* Трансляцыя традыцыі ў беларускім літаратурным працэсе / А. П. Бязлепкіна // Беларускае літаратуразнаўства: навук.-метад. альманах / — Мінск: БДУ, 2008. — Вып. 6.
* Суседскі погляд на «пакаленне Бум-Бам-Літа»: канфлікт літаратуразнаўчай тэорыі і паэтычнай практыкі / А. Бязлепкіна // ЛіМ. — 2010. — 26 сакавіка. — С. 7. Рэцэнзія на кнігу: Katarzyna Bortnowska, Białoruski postmodernizm: Liryka «pokolenia Bum-Bam-Litu». W-wa: WUW, 2009.-225 str.

## Спасылкі 
* http://euga.livejournal.com/ — блог А. Бязлепкінай у ЖЖ
* Некаторыя творы А. Бязлепкінай — Эл. рэсурс knihi.com
* 

Катэгорыя:Кандыдаты філалагічных навук
Катэгорыя:Пісьменніцы Беларусі
Катэгорыя:Пісьменнікі Беларусі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Пісьменнікі паводле алфавіта
Катэгорыя:Крытыкі Беларусі
Катэгорыя:Крытыкі паводле алфавіта
Катэгорыя:Беларускамоўныя пісьменнікі XXI стагоддзя
Катэгорыя:Літаратуразнаўцы Беларусі
Слэнг

**Слэнг** () — моўны стыль, у якім свядома, знарок адмаўляюцца прынятыя нормы, пераназываюцца пэўныя паняцці (продкі замест бацькі, тачка на месцы машына), можа дэманстравацца грубасць, цынізм.

Напрыклад, моладзевы слэнг замяняе «бацькі» на «продкі», «машыну» на «тачку», ужываюцца такія выразы, як «балдзець» (атрымліваць задавальненне), «урубіцца» (зразумець).

## Літаратура 
* Стылістычныя адрозненні ў мове // 

Катэгорыя:Мова
Ізяслаў (Бруцкі)

**Ізяслаў**, свецк. **Іван Данілавіч Бруцкі** (, в. Белавуша, цяпер Столінскі раён — , ЗША) — царкоўны дзеяч, мітрапаліт БАПЦ.

## Біяграфія 
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і Данілы і Марыя (дзяв. Стэмпкоўская) Бруцкіх. У 1933—1939 гадах вучыўся ў польскай пачатковай школе. З прыходам у Заходнюю Беларусь савецкіх войскаў, нягледзячы на арышт і высылку ў Сібір бацькі, працягваў навучанне ў школе. Пад час нямецкай акупацыі ў маі 1943 года вывезены на працу ў Германію. Знаходзіўся ў «остарбайтарскім» лагеры ў Фленсбургу. Пасля вайны жыў у перасыльным украінскім лагеры ў Гановеры, дзе вясной 1947 года скончыў гімназію з атрыманнем атэстату.

З 1947 года жыў у Канадзе. Скончыў Манітобскі ўніверсітэт у Вініпегу (1954) са спецыяльнасцю інжынера. У 1954—1962 гадах працаваў інжынерам дарожнага аддзела ў правінцыі Антарыа. У 1957 годзе абраны старшынёй Згуртавання беларусаў Канады.

У 1962 годзе перасяліўся ў ЗША. Жыў і працаваў у Дэтройце і Лос-Анджэлесе. Браў удзел у дзейнасці аддзела Беларуска-амерыканскага Задзіночання і Камітэта паняволеных народаў. У канцы 1969 года пераехаў у Кліўленд.

З 1970-х гадоў браў актыўны ўдзел у беларускім эміграцыйным царкоўна-рэлігійным руху. Сябра рады БАПЦ. У 1972 годзе браў удзел у працы сабора БАПЦ у Хайленд-Парку. Вучыўся ва Украінскай праваслаўнай семінарыі ў Баўнд-Бруку. Адначасова выконваў святарскія абавязкі ў парафіі БАПЦ у Хайленд-Парку.

У 1979 годзе двойчы прыняў сан дыякана — спачатку яго пасвяціў Андрэй (Крыт), затым Мікалай (Мацукевіч). У 1979 годзе архіепіскапам Мікалаем (Мацукевічам) высвечаны на святара. 22 студзеня 1981 года хіратанізаваны ў епіскапы мітрапалітам Украінскай праваслаўнай царквы Мсціславам і архіепіскапам Арэстам; прыняў манаскае імя Ізяслаў. На III Саборы БАПЦ у Манчэстэры ў маі 1984 года ўзведзены ў сан мітрапаліта БАПЦ. Жыў у Брукліне (Нью-Ёрк, ЗША). У канцы жыцця з’явілася інфармацыя аб ізаляцыі Ізяслава ў доме састарэлых сакратаром кансісторыі БАПЦ Данілюком, які, нібыта, і кіраваў царквой ад імя Ізяслава, падрабляючы яго подпісы на дакументах. Дакладнай інфармацыі пра стан здароўя Ізяслава не было. Аб’яўлена, што ён памёр 27 лістапада 2007 года ад хваробы Паркінсона.

Супрацоўнічаў з беларускім эмігранцкім перыядычным друкам («Беларускі Голас», «Царкоўны пасланец»).

Пахаваны 1 снежня 2007 года на беларускіх могілках у Іст-Брансуіку, Нью-Джэрсі.

## Літаратура 
* 
* Ізяслаў // Беларускія рэлігійныя дзеячы XX ст.: Жыццярысы, мартыралогія, успаміны / Аўтар-укладальнік: Ю. Гарбінскі. — Мн.-Мюнхен: Беларускі кнігазбор, 1999. — ISBN 985-6318-65-3

Катэгорыя:Нарадзіліся ў Столінскім раёне
Катэгорыя:Епіскапы Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай царквы
Чэрвень (значэнні)

**Чэ́рвень** — шматзначны тэрмін:
* чэрвень — шосты месяц Грыгарыянскага календара

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Мінская вобласць:
** Чэрвень (да 1923 Ігумен) — горад абласнога падпарадкавання, адміністрацыйны цэнтр Чэрвеньскага раёна.
** Чэрвень — былы пасёлак у Любанскім раёне
Раваам

**Раваам** () — цар іўдзейскі, сын і пераемнік Саламона.

Паводле Бібліі, узышоў на прастол ва ўзросце 41 года і валадарыў 17 год. Пры ім адбыўся падзел Ізраільска-Іўдзейскага царства на Ізраільскае і Іўдзейскае. За сталіцу меў Іерусалім, галоўны горад Іўдзеі. Нягледзячы на ператварэнне сталіцы і 15 іншых гарадоў у моцныя крэпасці, на пятым годзе свайго валадарства пацярпеў паражэнне ад егіпецкага цара Сусакі. Біблія паказвае яго прадаўжальнікам разбэшчанага вобраза жыцця свайго бацькі Саламона, які меў шмат жонак і наложніц і мноства дзяцей ад іх. Любімай жонкай Раваама была Мааха, дачка ці ўнучка Авесалома. Сваім пераемнікам на стальцы ён прызначыў свайго сына Авію.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Цары іўдзейскія
Катэгорыя:Кіраўнікі X стагоддзя да н.э.
Наомі Расел

**Наомі Расел** (; 25 верасня 1983, Лос-Анджэлес, Каліфорнія), больш вядомая як проста **Наомі** () — амерыканская порнаактрыса чэшскага паходжання.

## Біяграфія 
Да 13 гадоў дзяўчынка навучалася ў хатніх умовах.

Наомі ўпершыню знялася ў парнаграфічным фільме ў 22 гады, у ліпені (па іншых дадзеных, у жніўні) 2005 года. На жнівень 2007 года налічаецца больш 142 порнафільмаў з яе ўдзелам.

## Узнагароды 
* 2007: AVN Award: лепшая пачынальная зорка

## Спасылкі 
* 
* Блог актрысы 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Лос-Анджэлесе
Катэгорыя:Порнаактрысы ЗША
Знак

**Знак**: матэрыяльны і пачуццёва ўспрыйманы прадмет, з'ява, дзеянне, што выступае як прадстаўнік іншага прадмета, якасці або адносіны. Знакі, іх сістэмы і правілы іх выкарыстання вывучае семіётыка (семіялогія).

Адрозніваюцца моўныя і нямоўныя знакі. Усе ўжываныя знакі маюць на мэце перадачу пэўнай інфармацыі, але разуменне знаку немагчымае без папярэдняга высвятлення яго значэння. Усе сістэмы сродкаў, ужываныя чалавекам для абмену інфармацыяй —  знакавыя. Ва ўсіх навуковых канцэпцыях адрозніваюць сам знак і яго спосаб выражэння (азначальнае ці рэпрэзентамен, у залежнасці ад традыцыі,  будова знака), і падкрэсліваецца, што знак — нешта большае за спосаб выражэння.

У адносінах паміж спосабам выражэння знака і азначанай ім існасцю выдзяляюць 3 віды адносін, якімі з'яўляюцца, у парадку памяншэння адвольнасці, **сімвалічная** (знак-сімвал), дзе знак адносна азначанага з'яўляецца адвольным або чыста дамоўным, **іканічная** (знак-копія), дзе знак падобны на азначанае, і **індэксная** (знак-прыкмета), дзе знак наўпрост нейкім чынам звязаны з азначаным.

## Будова знака 
Пры аналізе знака ён разглядаецца, у традыцыі Ф. Сасюра («дыяда Сасюра»), як складзены з дзвюх частак: «азначальнага» (або экспанента) — матэрыяльнага боку або формы знака, і «азнача́нага» — змястоўнага, сэнсавага боку. Азнача́ны бок тоесны не з самой рэччу, з'явай і г.д., а з яе вобразам; гэтаксама азначальны бок тоесны не з канкрэтным матэрыяльным увасабленнем, а з яго вобразам. Знак, паводле Сасюра, мае цалкам адвольную будову; *неабходнай* сувязі паміж азначаным і азначальным не існуе, такая сувязь з'яўляецца чыста канвенцыянальнай, прадуктам дамоўленасці. Канцэпцыя Сасюра служыць асновай лінгвістычнай мадэлі знакаў (моўных знакаў).

У процівагу «дыядзе Сасюра» Ч. Пірс прапанаваў «трыяду», што складаецца з **рэпрезентамену**, **інтэрпрэтанты** і '''аб'екту'''. Схематычна сувязі паміж імі выражаюцца трыкутнікам — аснову складае сімвал (рэпрэзентамен), суаднесены з азначаным аб'ектам, у вяршыні знаходзіцца інтэрпрэтанта, якую часта атаясамляюць з азначаным або рэферэнцыяй. Інтэрпрэтанта — не тое самае, што інтэрпрэтатар (той, хто атрымлівае і тлумачыць знак), а тое, дзякуючы чаму знак мае значэнне нават пры няіснасці інтэпрэтатара. У тлумачэнні-гіпотэзе У. Эка інтэрпрэтанта — іншы спосаб прадстаўлення таго самага аб'екта, і каб яе спазнаць, трэба азначыць знак з дапамогай іншага знаку, інтэрпрэтанта якога будзе наступны знак і г.д. Паводле Эка, такім, хоць і парадаксальным, спосабам — неразрыўным працэсам **семіёзісу** — можна абгрунтаваць семіётыку яе ўласнымі сродкамі. Паняцце **стварэння сэнсу**, якое тут узнікае, моцна папулярнае ў тэарэтыкаў мас-медыяў, бо яны падкрэсліваюць важнасць актыўнага працэсу інтэрпрэтацыі. Канцэпцыя Пірса служыць, між іншым, для апісання нямоўных знакаў.

## Літаратура 
* Семиотика: книга для студентов / Автор-составитель Скрипник К. Д. — Ростов-на-Дону: РИО Ростовского филиала РТА, 2000. — 127 с.
* Мова як адмысловая знакавая сістэма // 

Катэгорыя:Сімвалы
Брытні Скай

**Брытні Скай** (; нар. 5 лістапада 1977 у Лос-Анджэлесе, Каліфорнія) — амерыканская порнаактрыса.

## Біяграфія 
У старэйшых класах Скай два года была чэрлідарам, хоць сама яна кажа што была «дрэннай дзяўчынкай», і пасля хлопчыкаў і яе кахання да сноўбордынгу часу на школу заставалася зусім трохі. Хоць яна і наведвала старшую школу Саўтгемптана ў Лонг-Айлендзе некаторы час, але скончыла вучобу ўжо ў Каліфорніі.

Перад тым як пачаць здымацца ў порнафільмах, Брытні займалася дызайнам дзіцячых пакояў, а таксама працавала прадаўшчыцай у краме.
Брытні таксама з’яўляецца рэжысёрам серыі Brittney’s Perversions, якая на данны момант налічае 3 рэлізы. У двух з іх Брытні здымаецца ў сцэнах з Аленай Беркавай. Апошняя праца Брытні — фільм Sexpose#3, у якім яна выступае рэжысёрам, а таксама з’яўляецца ў кожнай з пяці сцэн, разам з такімі зоркамі порна-індустрыі як Арыяна Джалі Лорэн Фенікс Стэфані Свіфт і іншымі. У гэтым фільме Брытні выконвае ўсе выгляды сексу, уключаючы анальны і падвойнае пранікненне.

## Узнагароды і намінацыі 
* **2004** AVN Award: намінацыя на лепшую пачатковую зорку
* **2006** AVN Award: лепшая парная сцэна сексу (відэа) з Томі Ганам

## Заўвагі 
## Спасылкі 
* Афіцыйны сайт 
* Брытні Скай: Інфармацыя і біяграфія 
* Брытні Скай на iafd.com
* Відэа-інтэрв’ю на AVN.com
* Інтэрв’ю на Wantedlist.com 

Катэгорыя:Порнаактрысы ЗША
Катэгорыя:Артыстычныя псеўданімы
Аса (цар іўдзейскі)

**Аса** () — цар іўдзейскі, сын і пераемнік Авіі.

## Біяграфія 
Паводле Бібліі, валадарыў 40 год. Быў набожным царом, разбураў паганскія ахвярнікі і капішчы, знішчаў статуі паганскіх багоў Ваала і Астарты. Аса займаўся ўмацаваннем гарадоў і войска, сабраў пад сваю ўладу шмат яўрэйскіх плямён. За прыхільнасць да культу Астарты пазбавіў сваю маці царскай улады і спаліў яе куміра — статую гэтага бажаства.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Цары іўдзейскія
Авія

**Авія** () — цар іўдзейскі, сын Раваама ад Маахі. Падчас яго валадарства працягвалася вайна з ізраільскім царом Ераваамам, у якога Авія захапіў некалькі гарадоў. Вобразам жыцця не адрозніваўся ад свайго бацькі і дзеда.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Цары іўдзейскія
Ераваам

**Ераваам** — першы цар ізраільскі.

Быў рабом цара Саламона, пры якім быў наглядчыкам над чыншавымі. Карыстаючыся непрыхільнасцю народа да Саламона, ён яшчэ пры яго жыцці дамагаўся царскага стальца, але вымушаны быў уцячы ў Егіпет. Пасля смерці Саламона ўзначаліў незадаволеных домам Давыдавым і, калі 10 плямён адкалолася ад Раваама, сына Саламона, стаў іх царом. Будучы царом ізраільскім, увёў паганскае ідалапаклонства, замяніў левіцкіх свяшчэннікаў жрацамі з простага люду, пабудаваў капішчы, увёў спецыяльнае свята ў гонар свайго ідала. Владарства Ераваама працягвалася 22 гады. Сваёй сталіцай ён спачатку абраў Сіхем, а потым перанёс яе ў Фірцу. У час вайны з іўдзейскім царом Авіяй Ераваам страціў некалькі сваіх гарадоў і згубіў вялікую колькасць войска, пасля чаго ўжо не мог аднавіць сваю былую моц.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Цары ізраільскія
Нават

**Нават**, **Надаў** () — цар ізраільскі, сын Ераваама. Валадарыў толькі два гады, быў забіты змоўшчыкам Ваасам у час аблогі філістымскага горада Гавафона. Пасля гэтага ўвесь род Ераваама быў вынішчаны.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Цары ізраільскія
Іасафат (цар іўдзейскі)

**Іасафат** () — цар іўдзейскі, сын і пераемнік Асы.

## Біяграфія 
Узышоў на прастол у 35-гадовым узросце, унаследаваў добрыя якасці свайго бацькі і валадарыў 25 гадоў. Для захавання мірнага жыцця ў краіне ўмацоўваў гарады і размяшчаў войскі ўздоўж межаў. Доўгі мір стварыў умовы для папаўнення скарбу. Філістымляне плацілі яму даніну. Ва ўсіх падуладных гарадах Іасафат заснаваў суды, а ў сваёй сталіцы Іерусаліме вышэйшы суд са свяшчэннікаў левітаў пад наглядам першасвяшчэнніка і аднаго свецкага саноўніка, якія павінны былі сачыць, каб у судах не было месца хабарніцтву і несправядлівасці.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Цары іўдзейскія
Ваас

**Ваас** () — цар ізраільскі. Быў чалавекам нязнатнага паходжання, военачальнікам цара Навата. Па-здрадніцку забіў свайго цара і заняў яго сталец, валадарыў на працягу 24 гадоў. У час свайго валадарства вёў вайну з іўдзейскім царом Асам і страціў на яго карысць некаторыя гарады.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Цары ізраільскія
Іла (цар ізраільскі)

**Іла** (; у выданнях Ф. Скарыны: Геляй) — чацвёрты па ліку цар ізраільскі, сын Вааса. Владарства Ілы працягвалася толькі два гады, ягонай сталіцай быў горад Фірца. Быў забіты падчас балявання ў выніку змовы свайго военачальніка Замрыя.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Цары ізраільскія
Амрый

**Амрый** () — цар ізраільскі. Паходзіў з военачальнікаў. Пасля забойства цара Ілы военачальнікам Замрыем быў абраны царом часткай ізраільскага войска і народа, але ўмацаваўся на стальцы толькі пасля смерці свайго суперніка Фамнія, якога абрала царом другая частка ізраільскага народа. Пасля 6-гадовага валадарства ў Фірцы перанёс сваю сталіцу ў іншае месца, на Самарыйскую гару. 12-гадовае валадарства Амрыя вызначалася рэлігійнай непаслядоўнасцю, перавагу брала яго прыхільнасць да паганскага ідалапаклонства.

Каля 880 да н.э. заснаваў горад Себастыя.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Асобы
Катэгорыя:Цары ізраільскія
Замрый

**Замрый** () — 5-ы цар Ізраільскага царства. Быў военачальнікам паловы калясніц ізраільскага цара Ілы, якога забіў і заняў царскі сталец. Валадарыў толькі адзін тыдзень. Калі ізраільскае войска, якое вяло аблогу філістымскага горада Гавафон, даведалася пра забойства Замрыем цара Ілы, царом ізраільскім быў абраны военачальнік Амрый. Ізраільскае войска аблажыла Замрыя ў сталічнай Фірцы; бачачы бязвыхаднасць свайго становішча, ён спаліў сябе ў царскім палацы.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Цары ізраільскія
Ахаў

**Ахаў** () — цар ізраільскі, сын Амрыя, зяць цара сідонскага. Насаджаў паганства, пакланяўся Ваалу і Астарце, праследаваў ізраільскіх прарокаў. Царскі сталец займаў на працягу 22 гадоў. Памёр ад цяжкіх ран, атрыманых у бітве з сірыйцамі.

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Цары ізраільскія