open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Спіс кіраўнікоў Валахіі

На старонцы прыведзены спіс кіраўнікоў Валахіі да аб'яднання з Малдаўскім княствам у адзіную дзяржаву — Румынію  года.

З валашскіх ваявод другой паловы XIII стагоддзя прыведзены толькі тыя, што кіравалі ў Арджэшы — будучай сталіцы Валахіі.

20 лістапада (па ст. стылю) 1861 года Высокая Порта прыняла «Фірман аб адміністрацыйным ладзе Малдовы і Валахіі», які замацаваў палітычнае і адміністрацыйнае аб'яднанне Малдовы і Валахіі як аўтаномных тэрыторый, размешчаных у складзе Асманскай Імперыі. 11 (23) снежня 1861 Александру Іаан Куза, быўшы адначасова кіраўніком Малдовы і Валахіі (з рознымі ўрадамі да гэтай даты), апублікаваў пракламацыю, якая зацвярджала стварэнне румынскай нацыі. Праз 44 дні, 24 студзеня 1862 года, дзяржаўныя сходы Малдовы і Валахіі абвясцілі Бухарэст сталіцай краіны. З гэтага дня Малдаўскае княства перастала існаваць. Сучасная ж Рэспубліка Малдова размяшчаецца на тэрыторыі Бесарабіі, якая была адделена ад Малдаўскага княства і далучанай да Расійскай імперыі яшчэ ў 1812 годзе.

## Гл. таксама 
* Спіс кіраўнікоў Малдаўскага княства

## Спасылкі 
*
Катэгорыя:Спісы кіраўнікоў Еўропы
Мікалай Мікалаевіч Хмяльніцкі

**Мікала́й Мікала́евіч Хмяльні́цкі** (нар. ) — беларускі літаратуразнаўца. Доктар філалагічных навук, прафесар кафедры тэарэтычнага і беларускага літаратуразнаўства Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.

## Біяграфія 
Скончыў філалагічны факультэт БДУ (1992), аспіранту­ру пры гэтай установе (1995). З 1995 г. працуе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце. Выкладае польскую літаратуру, даследуе міжлітаратурныя сувязі, тыпалогію творчасці, прабле­мы нацыянальнага і ўніверсальнага ў польскім прыгожым пісьменстве.

З 1998 да 2001 г. выкладаў гісторыю славян­скіх літаратураў ва ўніверсітэце Гранады (Іспанія).

Аўтар даследавання «Адам Плуг — пісьменнік беларуска­польска­га літаратурнага сумежжа» (1998), вучэбнага дапаможні­ка «Польская драматургія XX стагоддзя» (2008). Мае больш за 70 навуковых артыкулаў у айчынным і замежным друку.

## Літаратура 
* Роднае слова, 2010-5, с. 29
* Польская драматургія XX стагоддзя : дапаможнiк для студэнтаў / М. М. Хмяльницкі. ― Мінск, 2008. (1Н//140804(039))
* Фальклор і літаратура: феномен беларуска-польска-ўкраінскага культурнага сумежжа / Т. В. Кабржыцкая, М. М. Хмяльніцкі, Э. Ю. Дзюкава. ― Мінск, 2011.

Катэгорыя:Літаратуразнаўцы Беларусі
Катэгорыя:Педагогі Беларусі
Зборныя могілкі былых салдат Вермахта

**Зборныя могілкі былых салдат Вермахта** — гэта спецыяльныя могілкі на тэрыторыі былога СССР, дзе перапахаваны вайскоўцы Вермахта і армій краін саюзніц гітлераўскай Германіі (Венгрыі, Італіі, Славакіі, Румыніі, Фінляндыі). Спачатку ідзе эксгумацыя і ідэнтыфікацыя астанкаў, потым іх размяшчаюць у мініяцюрныя труны з ідэнтыфікацыйнымі дадзенымі і труны з астанкамі размяшчэюць у зборных (аналаг брацкіх) магілах на новым месцы, адкуль сваякі могуць вывезці труну пры жаданні за мяжу.

Арганізацыяй перапахаванняў былых салдат Вермахта ў Расіі і Беларусі займаецца грамадская арганізацыя з ФРГ «Народны саюз Германіі для дагляду воінскіх пахаванняў», на чале з В. Брастам, які адказвае за дзейнасць арганізацыі ў Беларусі і Калінінградскай вобласці Расіі.

У Беларусі пошуковая дзейнасць «Народнага саюза» дазволена з 2002 г. З 1 кастрычніка 2012 г. зборныя могілкі арганізаваны ў г. Бяроза (Брэсцкая вобл.), а пазней і п. Шчаткава (Магілёўская вобласць). У Шчаткава пахавана больш за 920 салдат Вермахта. На могілках у Бярозе плануецца пахаваць прыкладна 50 тыс. нямецкіх салдат у зборных магілах.

«Народны саюз» дапамагае знаходзіць і перазахоўваць таксама і астанкі савецкіх салдат.

## Гл. таксама 
* Нямецкія вайсковыя могілкі 1941-1944 гг. пад Мінскам
* Лагер НКУС для нямецкіх ваеннапалонных № 168

## Спасылкі 
* Сайт «Народнага саюза» 

Катэгорыя:Могілкі
Катэгорыя:Вялікая Айчынная вайна
Катэгорыя:Другая сусветная вайна
Катэгорыя:Вермахт
Яўген Мікалаевіч Ворсін

**Яўге́н Мікала́евіч Во́рсін** (; нар. 1948, Ульянаўск, РСФСР, СССР) — беларускі хакеіст і трэнер, спартыўны функцыянер.

## Біяграфія 
Гуляў у хакей з мячом за ўльянаўскі клуб «Волга», працаваў вучнем слесара на машынабудаўнічым заводзе Ульянаўску, слесарам будаўніча-мантажнага ўпраўлення ў Апатытах. Адслужыўшы ў войску, скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут фізкультуры (1971).

Выступаў за хакейныя клубы «СКІФ Мінск» у чэмпіянаце БССР і «Тарпеда Мінск» у другой лізе чэмпіянату СССР.

Працаваў старшым трэнерам у аддзеле футбола Спорткамітэта БССР, загадчыкам спортупраўлення Міністэрства адукацыі Беларусі. У 1999—2003 гадах — міністр спорту і турызму Беларусі. Пасля — у структурах СНД і ЕўрАзЭС, намеснік генеральнага сакратара ЕўрАзЭС у Маскве.

18 сакавіка 2010 быў абраны старшынёй Федэрацыі хакея Беларусі, сам кіраўнік федэрацыі назваў заўзятараў, якія прынеслі сцяг на матч, «неадэкватнымі». Таксама ў 2013 годзе быў прыняты падпісаны Ворсіным новы рэгламент чэмпіянату Беларусі па хакеі, якім хакеістам было забаронена карыстацца беларускай мовай на спартыўнай форме.

З’яўляўся кіраўніком Дырэкцыі па правядзенні чэмпіянату свету па хакеі з шайбай-2014.

## Узнагароды 
* дзве граматы Вярхоўнага Савета БССР.
* ордэн Пашаны (2014) — *«за значны асабісты ўклад у падрыхтоўку і правядзенне чэмпіянату свету па хакеі 2014 года ў г. Мінску»*.

## Крыніцы 
## Спасылкі 
* Кароткі жыццяпіс на «Нашай Ніве»

Катэгорыя:Міністры спорту і турызму Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Хакейныя трэнеры Беларусі
Катэгорыя:Старшыні Федэрацыі хакея Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Узнагароджаныя Ганаровай граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР
Катэгорыя:Хакеісты Беларусі
Каранёва

Назву **Каранёва** маюць:

* Каранёва — хутар у Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці
* Каранёва — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці
* Каранёва — былая вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці
* Каранёва — возера ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці
Уладзімір Іванавіч Зіноўскі

{{ДД
|імя                = Уладзімір Зіноўскі
|памер              = 300px
|пасада             = Міністр эканомікі Рэспублікі Беларусь
|перыядпачатак      = 27 снежня 2014
|перыядканец        = 18 жніўня 2018
|прэзідэнт          = Аляксандр Лукашэнка
|прэм'ер-міністр    = Андрэй Кабякоў‎
|папярэднік         = Мікалай Снапкоў‎
|пераемнік          = Дзмітрый Крутой‎
|пасада_2           =  Міністр статыстыкі і аналізу Рэспублікі Беларусь
|сцяг_2 = Міністэрства_статыстыкі_і_аналізу_Рэспублікі_Беларусь.png
|перыядпачатак_2    = 2 снежня 1998
|перыядканец_2      = 26 жніўня 2008
|папярэднік_2       = Уладзімір Нічыпаровіч
|пераемнік_2        = *пасада ліквідавана*
|пасада_3           = Старшыня Нацыянальнага статыстычнага камітэта Рэспублікі Беларусь
|перыядпачатак_3    = 26 жніўня 2008
|перыядканец_3      = 27 снежня 2014
|папярэднік_3       = *	пасада створана*
|пераемнік_3        = Іна Мядзведзева
|прэм'ер-міністр2   = Сяргей Лінг, Уладзімір Ярмошын, Генадзь Навіцкі, Сяргей Сідорскі, Міхаіл Мясніковіч
|прэзідэнт_2        = Аляксандр Лукашэнка
|назва_палітычнай_арганізацыі = Грамадскае аб'яднанне
|партыя             = Камуністычны саюз моладзі Беларусі (1977—1981)
|узнагароды         = { style="background: transparent"
 
  
}
}}
**Уладзі́мір Іва́навіч Зіно́ўскі** (; г.п. Ялізава, Асіповіцкі раён, БССР) — дзяржаўны дзеяч Беларусі. Міністр эканомікі Беларусі (2014—2018).

## Біяграфія 
У 1981—1986 гадах — старшы інжынер Галоўнага ўпраўлення вылічальнай працы Цэнтральнага статыстычнага ўпраўлення (ЦСУ) Беларускай ССР, старшы, вядучы эканаміст упраўлення статыстыкі прамысловасці ЦСУ БССР, памочнік начальніка ЦСУ БССР (затым Дзяржкамітэта БССР па статыстыцы).

У 1986—1989 гг. — намеснік начальніка Статыстычнага ўпраўлення Мінскай вобласці, намеснік начальніка Мінскай абласнога ўпраўлення статыстыкі.

У 1989—1992 гг. — у Савеце міністраў: старшы рэферэнт сектара эканамічнага аналізу і народна-гаспадарчых планаў эканамічнага аддзела, вядучы спецыяліст эканамічнага аддзела, вядучы спецыяліст упраўлення эканомікі і знешніх сувязяў, вядучы спецыяліст упраўлення эканомікі, галоўны спецыяліст сектара прагназавання і аналізу сацыяльна-эканамічнага развіцця ўправы эканомікі Кіраўніцтва справамі Савету міністраў.

У 1992—1998 гг. — першы намеснік старшыні Дзяржаўнага камітэта Рэспублікі Беларусь па статыстыцы і аналізу.

З 1998 па 2008 год займаў пасаду міністра статыстыкі і аналізу Рэспублікі Беларусь.

З кастрычніка 2008 — старшыня Нацыянальнага статыстычнага камітэта Рэспублікі Беларусь.

27 снежня 2014 года прызначаны міністрам эканомікі Беларусі.

16 кастрычніка 2015 года пастановай Савета Міністраў № 870 у складзе Урада склаў свае паўнамоцтвы перад нававыбраным Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь..

## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Міністры эканомікі Рэспублікі Беларусь
Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Асіповічаў
Катоўка

Назву **Катоўка** маюць:

* Катоўка — хутар у Вілейскім раёне Мінскай вобласці Беларусі
* Катоўка — вёска ў Гайнаўскім павеце Падляскага ваяводства Польшчы
Махначы

Назву **Махначы** маюць:

* Махначы — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці
* Махначы — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці
Машніца

Назву **Машніца** маюць:

* Машніца — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці
* Машніца — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці
Медна (значэнні)

Назву **Медна** маюць:

* Медна — возера ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці
* Медна — аграгарадок у Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці
Мёркі 2

Назву **Мёркі 2** маюць:

* Мёркі 2 — хутар у Мёрскім сельсавеце Мёрскага раёна Віцебскай вобласці
* Мёркі 2 — вёска ў Перабродскім сельсавеце Мёрскага раёна Віцебскай вобласці
Мядзвёдка

Назву **Мядзвёдка** маюць:

* Мядзвёдка — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці
* Мядзвёдка — пасёлак у Віцебскім раёне Віцебскай вобласці
Мурашчына

Назву **Мура́шчына** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Віцебская вобласць:
** Мурашчына — былы хутар у Мёрскім раёне
** Мурашчына — хутар у Шаркаўшчынскім раёне
Нзерэкарэ

**Нзерэкарэ** — шэраг геаграфічных назваў.
Значэнні:

* Нзерэкарэ — горад у Гвінеі
* Нзерэкарэ — рэгіён у Гвінеі
Непераможны

Назву **Непераможны** маюць:

* Непераможны — пасёлак у Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці
* Непераможны — былы пасёлак у Краснапольскім раёне Магілёўскай вобласці
Паловіца

Назву **Паловіца** маюць:

* Паловіца, Шкунціца — рака ў Шаркаўшчынскім і Глыбоцкім раёнах Віцебскай вобласці, правы прыток Дзісны
* Паловіца — рака ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці, левы прыток ракі Галбіца, басейн Заходняй Дзвіны
* Паловіца — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці
Палякі (значэнні)

Назву **Палякі** маюць:

* Палякі — заходнеславянскі народ, які насяляе Польшчу
* Палякі — этнаграфічная група рускіх
* Палякі — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі
Песня будаўніцтву

Назву **Песня будаўніцтву** маюць:
* Песня будаўніцтву — зборнік вершаў Янкі Купалы (1936)
* Песня будаўніцтву — верш Янкі Купалы (1931)
Пасад (значэнні)

Назву **Пасад** маюць:

* Пасад — гарадское гандлёва-рамеснае паселішча за межамі ўмацаванняў дзядзінца або вакольнага горада.
* Пасад — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі.
* Пасад — вёска ў Раменскім раёне Сумскай вобласці Украіны.

## Гл. таксама 
* Гаўрылаў Пасад
* Марыінскі Пасад
* Паўлаўскі Пасад
* Сергіеў Пасад
* Апечанскі Пасад
Прыяміна

Назву **Прыя́міна** маюць:

* Прыяміна — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці
* Прыяміна — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці
Радучы

Назву **Радучы** маюць:

* Радучы — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці
* Радучы — пасёлак у Чавускім раёне Магілёўскай вобласці
Пярэвалачня

Назву **Пярэвалачня** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Віцебская вобласць:
** Пярэвалачня — вёска ў Талачынскім раёне.
** Пярэвалачня — былое сяло ў Талачынскім раёне, цяпер у складзе вёскі Пярэвалачня.

## Іншае 
* Пярэвалачня — станцыя Беларускай чыгункі на лініі Мінск — Масква.

## Гл. таксама 
* Перавалока
* Перавалокі
* Перавалочча
* Перавалошня
Рэдзькі

Назву **Рэ́дзькі** маюць:

* Рэдзькі — аграгарадок у Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці
* Рэдзькі — былы хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці
* Рэдзькі — вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці
Сабалёўка

Назву **Сабалёўка** маюць:

* Сабалёўка — рака ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці, левы прыток ракі Лабжанка, басейн Дняпра
* Сабалёўка — вёска ў Галіцкім сельсавеце Клімавіцкага раёна Магілёўскай вобласці
* Сабалёўка — вёска ў Родненскім сельсавеце Клімавіцкага раёна Магілёўскай вобласці
Славенскі сельсавет

Назву **Славе́нскі сельсавет** маюць:

* Славенскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Талачынскага раёна Віцебскай вобласці
* Славенскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шклоўскага раёна Віцебскай вобласці
Сіманава

**Сіманава** — прозвішча, тапонім.

## Прозвішча 
* Ксенія Аляксандраўна Сіманава — украінская мастачка.
* Яўгенія Паўлаўна Сіманава — расійская актрыса.

## Тапонім 
* Сіманава — вёска ў Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці
* Сіманава — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці
Стадола (значэнні)

Назву **Стадола** маюць:

* **Стадола** — гаспадарчае памяшканне для абмалоту і захавання збожжа
* Стадола — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі
Славічы

Назву **Славічы** маюць:

* Славічы — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці
* Славічы — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці

## Назва 
Якраз сярод горадзенскага баярства ў Перапісе войска ВКЛ 1528 г. фіксавалася імя "*Словута*". Сярод ваўкавыскага баярства засведчаны "*Словута Астеиковичъ*". Фіксавалася германішскае прозвішча Слава, граўжышскае Славовіч, відзаўскае Славэйка. Ёсць літоўскае патранімічнае *Slavėnas*, латышскае *Slāvs*.
Стасюкі

Назву **Стасюкі** маюць:

* Стасюкі — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці
* Стасюкі — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці
Стаялава

Назву **Стаялава** маюць:

* Стаялава — вёска ў Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці
* Стаялава — пасёлак у Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці
Стуканы

Назву **Стуканы** маюць:

* Стуканы — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці
* Стуканы — вёска ў Зябкаўскім сельсавеце Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці
* Стуканы — вёска ва Узрэцкім сельсавеце Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці
* Стуканы — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці
Сушы (значэнні)

Назву **Сушы** маюць:

* Сушы — японская страва з рысу і свежай сырой рыбы
* Сушы — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці Беларусі
Свілы

Назву **Сві́лы** маюць:

* Свілы — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці
* Свілы — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці
* Свілы — рака ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці
Сцяпкова

Назву **Сцяпкова** маюць:

* Сцяпкова — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці
* Сцяпкова — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці
Тадуліна

Назву **Тадуліна** маюць:

## Населеныя пункты 
### Беларусь 
* Віцебская вобласць:
** Таду́ліна — вёска ў Віцебскім раёне
** Таду́ліна — вёска ў Лепельскім раёне
** Таду́ліна — вёска ў Полацкім раёне
** Тадулі́на — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне
*  Мінская вобласць:
** Таду́ліна — вёска ў Смалявіцкім раёне
** Таду́ліна — былы хутар у Смалявіцкім раёне
Такары

Назву **Такары** маюць:

*Беларусь
** Такары — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці
** Такары — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці
**Такары — вёска ў Бабруйскім раёне Магілёўскай вобласці
** Такары — хутар у Бабруйскім раёне Магілёўскай вобласці

*Польшча
** Такары — вёска ў Гміне Мельнік Семятыцкага павета Падляскага ваяводства
Белы Бераг (возера, Бабруйскі раён)

**Бе́лы Бе́раг** — возера ў Бабруйскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі на левабярэжнай пойме ракі Бярэзіна, на ўсход ад горада Бабруйск, за 2,7 км у напрамку на захад ад вёскі Думаноўшчына (Кіраўскі раён).

Плошча паверхні возера 0,25 км², даўжыня 4 км, найбольшая шырыня 200 м. Найбольшая глыбіня 4 м, сярэдняя каля 2 м.
Катлавіна возера старычнага тыпу, моцна выцягнутая і мае серпападобную форму. Берагі пясчаныя. Пратокай Белы Бераг злучаецца з Бярэзінай. На возеры 2 астравы агульнай плошчай 1 га.

У возеры водзяцца лешч, шчупак звычайны, гусцяра, карась.

## Літаратура 
*  — С. 282.
*  — С. 511.
* 
* 
* Ліст карты N-35-107. Выданне 1982 г.

Катэгорыя:Азёры Бабруйскага раёна
Катэгорыя:Басейн Бярэзіны
Усвіж-Бук

Назву **Усві́ж-Бук** маюць:

* Усвіж-Бук — рака ў Талачынскім і Чашніцкім раёнах Віцебскай вобласці, правы прыток ракі Ула, басейн Дзвіны
* Усвіж-Бук — пасёлак у Талачынскім раёне Віцебскай вобласці
Халмоўка

Назву **Халмоўка** маюць:
* Халмоўка — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці
* Халмоўка — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці
Харытонава

Назву **Харытонава** маюць:

## Тапонім 
* Харытонава — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці.
* Харытонава — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці.

## Прозвішча 
* Валянціна Харытонава (нар. 1951) — беларуская актрыса тэатра.
* Надзея Захараўна Харытонава (1922—2007) — лесавод.
Харашкі

Назву **Харашкі** маюць:

* Харашкі — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці
* Харашкі — вёска ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці
* Харашкі — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці

## Гл. таксама 
* Харошкі
Цімкавічы (значэнні)

Назву **Ці́мкавічы** маюць:

* Цімкавічы — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці
* Цімкавічы — колішняе мястэчка, цяпер аграгарадок у Капыльскім раёне Мінскай вобласці
* Цімкавічы — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці
Цітаўка

Назву **Цітаўка** маюць:

* Цітаўка — рака ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці, правы прыток ракі Свіслач, басейн Дняпра
* Цітаўка — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці
Чарназёмаўка

Назву **Чарназёмаўка** маюць:

* Чарназёмаўка — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці
* Чарназёмаўка — пасёлак у Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці
* Чарназёмаўка — станцыя Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці
Чарнаўцы (значэнні)

Назву **Чарнаўцы** маюць:

* Чарнаўцы — горад, цэнтр Чарнавіцкай вобласці Украіны
* Чарнаўцы — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі
Церахі

**Церахі**:
## Беларусь 
* Церахі — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці.
* Церахі — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці.
* Церахі — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці.
* Церахі — былая вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці.
* Церахі — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці.
## Расія 
* Церахі (Смаленскі раён)
Лявон Валасюк

**Ляво́н (Леані́д Хве́даравіч) Валасю́к** (, в. Песцянькі,  Брэсцкай вобласці, БССР) — беларускі паэт, мастак.

## Біяграфія 
У васьмігадовым узросце з сям’ёй пераехаў у Брэст. У 1963—1973 навучаўся ў сярэдняй школе № 16, пасля працаваў слесарам на заводзе. У 1974—1976 служыў у войску. У 1981 скончыў архітэктурны факультэт Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытута.

Працаваў на розных пасадах у абласным навукова-метадычным цэнтры культасветработы і народнай творчасці ўпраўлення культуры Брэсцкага аблвыканкама, пасля мастаком у рэкламным камбінаце Аблспажыўсаюза, завода «Газаапарат», ЦУМа, гасцініцы «Інтурыст» і інш.

## Творчасць 
Вершы пачаў пісаць у пятай класе школы. Першы верш па-руску надрукаваны ў 1982 годзе ў газеце «Заря». Пазней публікаваўся ў газетах «Літаратура і мастацтва», «Народная трыбуна», «Заря», «Брестский курьер», «Настаўніцкая газета».

Аўтар зборнікаў вершаў «Блики дня» (1999), «Краски души» (2000), «Под знаком Стрельца» (2001), «Леаніды» (2003), «Чырвоная вежа» (2004), «Познія сны» (2006), «Знакі на валуне» (2010), кнігі прозы «Сцежкі да сядзібы» (2008), фантастычнага раману «Вяртанне берасцейскай стралы» (2012).

Член Беларускага саюза мастакоў (2000) і Саюза беларускіх пісьменнікаў (2007).

Лаўрэат літаратурнай «Мядовай прэміі» (2008).

## Спасылкі 
* Жыццяпіс

Катэгорыя:Паэты Беларусі
Катэгорыя:Пісьменнікі Беларусі
Катэгорыя:Мастакі Беларусі
Катэгорыя:Беларускамоўныя паэты
Катэгорыя:Члены Саюза пісьменнікаў Беларусі
Катэгорыя:Члены Беларускага саюза мастакоў
Катэгорыя:Нарадзіліся ў Кобрынскім раёне
Катэгорыя:Выпускнікі Брэсцкага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта
Аляксандр Ігаравіч Кучараў

**Аляксандр Кучараў** (нар. , ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Орша».

## Клубная кар’ера 
Выхаванец пастаўскай акадэміі ПМЦ, у 2011 годзе перайшоў у мінскае «Дынама», стаў выступаць за дубль клуба. Ужо на наступны сезон трывала замацаваўся ў рэзервовай камандзе.

Перад сезонам 2015 быў пераведзены ў асноўную каманду дынамаўцаў, разам з ёй адпраўляўся на перадсезонныя зборы ў Турцыю. 4 мая 2015 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену на 82-й хвіліне матча супраць «Тарпеда-БелАЗ» (4:0), аднак больш у сезоне не з’яўляўся ў складзе асноўнай каманды, выступаючы за дубль. 22 ліпеня 2015 года быў адпраўлены ў арэнду ў «Бярозу-2010», дзе ў асноўным выхадзіў на замену ў канцы матча.

У студзені 2016 года, пакінуўшы «Дынама», перайшоў у «Віцебск». У складзе «Віцебска» таксама гуляў у асноўным за дубль. У ліпені 2016 года на правах арэнды далучыўся да «Оршы», дзе стаў іграком асновы, у 14 матчах забіў 5 галоў. Па заканчэнні сезона вярнуўся ў «Віцебск». Разам з віцебскай камандай пачынаў падрыхтоўку да сезона 2017, але ў сакавіку кантракт з паўабаронцам быў разарваны.

Пасля зыходу з «Віцебска» далучыўся да мінскага «Тарпеда», з якім у выніку падпісаў трохгадовы кантракт. У сезоне 2017 у асноўным толькі выхадзіў на замену. У снежні 2017 года па пагадненні бакоў пакінуў «Тарпеда».

У пачатку 2018 года праходзіў прагляд у наваполацкім «Нафтане», аднак сезон 2018 пачаў у складзе светлагорскага «Хіміка». У лютым 2019 года стаў іграком «Оршы», дзе замацаваўся ў якасці аднаго з асноўных ігракоў.

У студзені 2020 года папоўніў склад «Нафтана». Рэгулярна гуляў за каманду, чаргуючы выхады ў стартавым складзе і на замену.

У лютым 2023 года далучыўся да «Оршы». Пакінуў клуб у ліпені 2023 года. Са жніўня 2023 года стаў выступаць за каманду «Орша-ФСК» у Другой лізе, а ў пачатку 2024 года вярнуўся ў «Оршу».

## Міжнародная кар’ера 
Выступаў за юнацкія зборныя да 17 і 19 гадоў. 13 жніўня 2014 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі ў таварыскім матчы супраць зборнай Малдовы, усяго правёў за зборную два матчы ў 2014 годзе.

## Дасягненні 
*  Пераможца Першай лігі чэмпіянату Беларусі: 2022

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Бяроза-2010
Катэгорыя:Ігракі ФК Віцебск
Катэгорыя:Ігракі ФК Орша
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда Мінск
Катэгорыя:Ігракі ФК Хімік Светлагорск
Катэгорыя:Ігракі ФК Нафтан
Помнікі прыроды рэспубліканскага значэння Брэсцкай вобласці

## Батанічныя помнікі прыроды 
## Геалагічныя помнікі прыроды 
## Спасылкі 
* Помнікі прыроды рэспубліканскага значэння. Брэсцкая вобласць  // Міністэрства прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Рэспублікі Беларусь
Абаронца (хакей)

[міні|180px|[Руслан Салей, беларускі хакеіст, абаронца.]]

**Абаро́нца** ў хакеі — ігрок, асноўная задача якога на пляцоўцы перашкодзіць камандзе саперніка забіць гол. Звычайна ў звяне выходзяць два абаронцы. Абаронцы — універсальныя ігракі, хоць першачарговымі для іх з'яўляюцца абарончыя функцыі. Абавязковая якасць абаронцаў — уменне весці асабістыя адзінаборствы. Як правіла, сучасныя абаронцы высакарослыя, дужыя спартоўцы, якія валодаюць значным хуткасна-сілавым патэнцыялам.

Пры пераходзе ў сярэднюю зону асноўная задача абароны — прыціснуць іграка, які валодае шайбай, да борту, і ня даць правесці нападаючым распасоўку. У чужой зоне абаронцы займаюць пазіцыі каля сіняй лініі, іхняя асноўная задача — не даць шайбе выйсці з гэтай зоны.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
Катэгорыя:Хакейная тэрміналогія
Параман

**Парама́н** — частка аблачэння праваслаўнага ці ўніяцкага манаха малой схімы — невялікі чатырохвугольны плат з выявай крыжа. Носіцца на целе пад адзеннем на шнурках, прышытых па вуглах. Параман называецца вобразам і знакам Крыжа Гасподняга.

## Літаратура 
* *Завальнюк У. М.* Энцыклапедычны слоўнік рэлігійнай лексікі беларускай мовы / У. М. Завальнюк, М. Р. Прыгодзіч, В. К. Раманцэвіч. — Мінск, Изд-во Гревцова, 2013. — 808 с. ISBN 978-985-6954-73-6.

Катэгорыя:Аблачэнне праваслаўнага і ўніяцкага духавенства
Поручы

**По́ручы** — частка богаслужэбнага аблачэння праваслаўнага і ўніяцкага духавенства; шырокія палосы са шчыльнага матэрыялу з выявай крыжа пасярэдзіне, абшытыя па краях стужкай іншага адцення. Ахопліваючы руку ў запясці, поручы злучаюцца з унутранага боку рукі з дапамогай шнурка. Поручы апранаюцца на абодва рукавы і абазначаюць сабой Божую сілу, моц і мудрасць, якія дае Бог святарам для выканання Таінстваў.

## Літаратура 
* *Завальнюк У. М.* Энцыклапедычны слоўнік рэлігійнай лексікі беларускай мовы / У. М. Завальнюк, М. Р. Прыгодзіч, В. К. Раманцэвіч. — Мінск, Изд-во Гревцова, 2013. — 808 с. ISBN 978-985-6954-73-6.

Катэгорыя:Аблачэнне праваслаўнага і ўніяцкага духавенства
Польскі біяграфічны слоўнік

**«Польскі біяграфічны слоўнік»** ( *(PSB)*) — шматтомнае выданне, мэтай якога з'яўляецца збор біяграфій вядомых ужо памерлых людзей, так ці інакш звязаных з Польшчай, якія жылі ў Польшчы ці за яе межамі, з часоў Попеля і да сучаснасці.

Першы том быў выйшаў у 1935 годзе і штогод выходзіла яшчэ па адным томе да 1938 года. Потым быў перарыў да 1946 года, прычынай якому была Другая сусветная вайна. Выданне было адноўлена ў 1956 годзе. Да 2030 года плануецца завяршыць выданне ў 62 тамах.

## Праект 
ПБС выдаецца выключна Польскай акадэміяй навук і польскай акадэміяй ведаў. Праект рэалізуецца пры падтрымцы Інстытута гісторыі імя Тадэвуша Мантойфля () і фінансуецца Фондам развіцця польскай навукі.

Над слоўнікам працуе каля 8000 чалавек.

Станам на май 2015 года выйшла 46 тамоў і ідзе праца над 47 томам. Трэба яшчэ выдаць тамы пра асоб з прозвішчамі на *Sz* — *Zz*.

Хаця ў слоўнік не ўключаны абсалютна ўсе вядомыя палякі, у ім дадзены біяграфіі не толькі палякаў, але і вядомых іншаземцаў, звязаных з Польшчай, а таксама прадстаўнікоў нацыянальных меншасцяў.

## Рэдактары 
Ініцыятарам і першым галоўным рэдактарам быў Уладзіслаў Канапчынскі. У 1949 года з-за ціску з боку ўладаў быў вымушаны пакінуць пасаду рэдактара. У 1958 годзе рэдактарам стаў Казімеж Лепшы, а ў 1964 — Эмануэль Матэвуш Раствароўскі. У 1989—2002 гадах рэдактарам быў Генрых Маркевіч. З 2003 года пасаду рэдактара займае літаратуразнавец Анджэй Раманоўскі.

## Спасылкі 
* Сайт выдання PSB 

Катэгорыя:Біяграфічныя слоўнікі
Катэгорыя:Польшча
Сакас

]]
**Са́кас** — верхняе богаслужэбнае аблачэнне праваслаўнага ці ўніяцкага архіерэя, доўгае да пят, шырокае, з шырокімі рукавамі, пашытае з дарагой тканіны. Пярэдняя і задняя палавіны сакаса злучаюцца петлямі і званцамі. На сакас ускладаецца амафор і панагія з крыжам. Спачатку сакас быў прадметам царскага адзення. У богаслужэбную практыку ўвайшоў у XI—XII стст. З-за вялікай павагі да гэтага аблачэння патрыярхі спачатку апраналіся ў яго толькі тры разы на год (на Пасху, у Дзень Пяцідзясятніцы, на Божае Нараджэнне). Затым сакас перайшоў да іншых усходніх патрыярхаў і да Мітрапаліта Маскоўскага. З XVIII ст. у Расіі стаў аблачэннем усіх архіерэяў, замяніўшы фелонь.

## Літаратура 
* *Завальнюк У. М.* Энцыклапедычны слоўнік рэлігійнай лексікі беларускай мовы / У. М. Завальнюк, М. Р. Прыгодзіч, В. К. Раманцэвіч. — Мінск, Изд-во Гревцова, 2013. — 808 с. ISBN 978-985-6954-73-6.

Катэгорыя:Аблачэнне праваслаўнага і ўніяцкага духавенства
Фелонь

г.]]
**Фело́нь** — верхняе богаслужэбнае аблачэнне праваслаўнага ці ўніяцкага святара і ў некаторых выпадках епіскапа. У старажытнасці ўяўляў сабой плашч-накідку з доўгага прамавугольнага кавалка шарсцяной тканіны, які служыў для засцярогі ад дрэннага надвор’я. Яго апраналі на абодва плячы, прычым пярэднія канцы сцягваліся на грудзях. Часам у сярэдзіне гэтага плашча рабіўся выраз для галавы, і такім чынам пакрывалася ўсё цела чалавека спераду і ззаду. Старажытны від царкоўнай фелоні — гэта звонападобны мяшок без рукавоў з выразам для галавы, без цвёрдых падкладак у верхняй частцы. Фелоні ў старажытнай Царкве былі белага колеру і служылі богаслужэбным аблачэннем святароў, епіскапаў і патрыярхаў. З цягам часу, з увядзеннем сакасаў ва ўжытак епіскапаў, фелонь стала іерэйскім аблачэннем. Паступова форма фелоні змянялася. Для зручнасці нашэння спераду на падоле сталі рабіць паўкруглы выраз. Плечы фелоні сталі рабіць цвёрдымі і высокімі ў выглядзе ўсечанага трохвугольніка або трапецыі, так што ён стаў узвышацца над плячамі свяшчэннаслужыцеля. Фелоні робяцца з залатой, сярэбранай парчы, а таксама з тканіны іншых асноўных колераў, прынятых у богаслужэнні.

## Літаратура 
* *Завальнюк У. М.* Энцыклапедычны слоўнік рэлігійнай лексікі беларускай мовы / У. М. Завальнюк, М. Р. Прыгодзіч, В. К. Раманцэвіч. — Мінск, Изд-во Гревцова, 2013. — 808 с. ISBN 978-985-6954-73-6.

Катэгорыя:Аблачэнне праваслаўнага і ўніяцкага духавенства
Шарлота Уэльская

Прынцэса **Шарлота Уэльская** (; поўнае імя **Шарлота Лізавета Дыяна** (); нар. , Лондан) — член брытанскай каралеўскай сям’і, другая ўнучка караля Карла III, другое дзіця прынца Уэльскага Уільяма і прынцэсы Уэльскай Кэтрын.

Займае трэцяе месца ў лініі атрымання ў спадчыну брытанскага прастола.

## Нараджэнне 
Звесткі пра другую цяжарнасць герцагіні Кембрыджскай былі пацверджаны афіцыйным прадстаўніком каралеўскага двара 8 верасня 2014 года. 20 кастрычніка 2014 года на афіцыйным сайце герцагскай пары было абвешчана пра тое, што другое дзіця Уільяма і Кэтрын з’явіцца на свет у красавіку 2015 года.

9 красавіка 2015 года стала вядома, што дзіця народзіцца ў Лондане, у , дзе нарадзіліся яго брат, бацька і дзядзька. Паводле дадзеных букмекерскіх кантор на раніцу 24 красавіка, істотная частка брытанцаў упэўнена, што з’яўленне на святло новага члена каралеўскай сям’і адбудзецца 24 ці 25 красавіка. Тым не менш гэтага не здарылася. Наступнай верагоднай датай было 29 красавіка.

Герцагіня Кембрыджская нарадзіла дачка 2 мая ў 8:34 раніцы па лонданскім часе ў прысутнасці мужа. Пры нараджэнні была зафіксавана вага 8 фунтаў 3 унцыі (3,71 кг). Герцагіня Кембрыджская і нованароджаная прынцэса пакінулі бальніцу ўвечар у той жа дзень.

4 мая было абвешчана, што нованароджаная атрымала імя *Шарлота Лізавета Дыяна*.

## Тытул 
У адпаведнасці з дзеючымі ў брытанскай манархіі правіламі тытулавання асоб, якія належаць да каралеўскага дому, дзіця адразу пасля нараджэння атрымлівае права называцца *Яе каралеўская высокасць прынцэса Шарлота Лізавета Дыяна Кембрыджская*.

## Спасылкі 
Катэгорыя:Віндзорская дынастыя
Катэгорыя:Члены Брытанскага каралеўскага дому
Катэгорыя:Каралеўскія дзеці
Хітон

**Хіто́н**:
# Ніжняе адзенне з ільняной або шарсцяной тканіны ў выглядзе кашулі, на плячах замацоўваўся асобнымі шпількамі або завязкамі, на таліі падпяразваўся поясам.
# Частка аблачэння праваслаўных і ўніяцкіх манахаў малой і вялікай схімы — адзенне з грубой тканіны, носіцца пад расай.

## Літаратура 
* *Завальнюк У. М.* Энцыклапедычны слоўнік рэлігійнай лексікі беларускай мовы / У. М. Завальнюк, М. Р. Прыгодзіч, В. К. Раманцэвіч. — Мінск, Изд-во Гревцова, 2013. — 808 с. ISBN 978-985-6954-73-6.

Катэгорыя:Аблачэнне праваслаўнага і ўніяцкага духавенства
Помнікі прыроды рэспубліканскага значэння Магілёўскай вобласці

## Батанічныя помнікі прыроды 
## Геалагічныя помнікі прыроды 
## Гідралагічныя помнікі прыроды 
## Спасылкі 
* Помнікі прыроды рэспубліканскага значэння. Магілёўская вобласць  // Міністэрства прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Рэспублікі Беларусь
Аблачэнне праваслаўнага і грэка-каталіцкага духавенства

**Аблачэ́нне правасла́ўнага і грэ́ка-каталі́цкага (унія́цкага) духаве́нства** —  аблачэнне, якое выкарыстоўваецца клірам Праваслаўных і Уніяцкіх Цэркваў падчас набажэнстваў і абрадаў (некаторыя прадметы адзення, аднак, могуць выкарыстоўвацца і ў паўсядзённым жыцці).

Варта адзначыць, што апісанае аблачэнне можа выкарыстоўвацца не толькі ва Уніяцкіх і Праваслаўных, але і ў іншых Усходніх Цэрквах.

Найчасцей выкарыстоўваюцца наступныя прадметы аблачэння (у алфавітным парадку):
* Амафор;
* Аналаў;
* Арар;
* Епітрахіль;
* Камілаўка;
* Клабук;
* Крыж;
* Куколь;
* Мантыя;
* Мітра;
* Набедранік;
* Нанедранік;
* Падраснік;
* Падрызнік;
* Паліца;
* Параман;
* Поручы;
* Пояс;
* Раса;
* Сакас;
* Скуф’я;
* Фелонь;
* Хітон.

## Літаратура 
* *Завальнюк У. М.* Энцыклапедычны слоўнік рэлігійнай лексікі беларускай мовы / У. М. Завальнюк, М. Р. Прыгодзіч, В. К. Раманцэвіч. — Мінск, Изд-во Гревцова, 2013. — 808 с. ISBN 978-985-6954-73-6.
Абсерванты

**Абсерва́нты** — назва, якая ўжываецца ў Рымска-Каталіцкай Царкве да тых манахаў, якія вызначылі мэту ў асабліва строгім і дакладным выкананні ўсіх правілаў і абрадаў манаскага жыцця, устаноўленых для іх ордэна. Спачатку гэта назва прымянялася толькі да пэўных асоб з ліку манахаў, якія вызначаліся строгасцю жыцця. Потым абсерванты сталі выдзяляцца ў кляштарах у асобны клас. У гэтым сэнсе назва «*абсерванты*» першы раз была ўжыта на Канстанцкім Саборы. У 1350 г. францысканцы налічвалі ў складзе свайго ордэна 12 кляштараў абсервантаў. Калі ў кляштарах сталі адбывацца паміж абсервантамі і іншымі манахамі сваркі, разлад, якія не маглі спыніць Папы Марцін V і Леў X, абсерванты атрымалі права мець у кляштары асобнага духоўнага кіраўніка — магістра.

## Літаратура 
* *Завальнюк У. М.* Энцыклапедычны слоўнік рэлігійнай лексікі беларускай мовы / У. М. Завальнюк, М. Р. Прыгодзіч, В. К. Раманцэвіч. — Мінск, Изд-во Гревцова, 2013. — 808 с. ISBN 978-985-6954-73-6.

Катэгорыя:Каталіцкія ордэны і кангрэгацыі
Абнаўленства

**Абнаўле́нства** — апазіцыйны рух у Рускай Праваслаўнай Царкве ў 1920—1940-я гг. Узнік пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 г., яго прадстаўнікі выступілі за «*абнаўленне Царквы, за яе лаяльныя адносіны да савецкай улады*»; мелі на мэце змяніць традыцыйныя формы рэлігійнай дзейнасці, не закранаючы асновы веравучэння і культу. Змагаліся супраць кіраўніцтва афіцыйнай Рускай Царквы, якое ў пачатку 1920-х гг. было настроена супраць савецкай улады. Асноўныя групы абнаўленцаў: «*Жывая царква*», «*Царкоўнае адраджэнне*», «*Саюз суполак старажытнаапостальскай царквы*». У 1920-я гг. рух абнаўленцаў меў падтрымку з боку дзяржаўных структур.

З пераходам кіраўніцтва патрыяршай Царквы на шлях лаяльнасці да савецкай улады рух абнаўленцаў пачаў затухаць. Многія з іх адышлі ад рэлігіі, некаторыя вярнуліся ў старую Царкву. Пасля смерці ў 1946 г. аднаго з лідараў абнаўленства А. І. Увядзенскага рух перастаў існаваць.

## Беларусь 
На Беларусі стварылі ў 1924—1934 гадах Беларускую аўтаномную Праваслаўную Царкву, чые прыходы размяшчаліся ва ўсходняй Беларусі (Аршанская, Віцебская, Высачанска-Веліжская, Магілёўская і Мсціслаўская епархіі).

## Літаратура 
* 
* 
* *Завальнюк У. М.* Энцыклапедычны слоўнік рэлігійнай лексікі беларускай мовы / У. М. Завальнюк, М. Р. Прыгодзіч, В. К. Раманцэвіч. — Мінск, Изд-во Гревцова, 2013. — 808 с. ISBN 978-985-6954-73-6.
* Maszkiewicz Mariusz., Mistyka i rewolucja. Aleksandr Wwiedeński i jego koncepcja roli cerkwi w państwie komunistycznym, Nomos, Kraków 1995Катэгорыя:Гісторыя рэлігіі ў Беларусі
Катэгорыя:Царкоўныя расколы
Катэгорыя:Праваслаўе ў Беларусі
Катэгорыя:Праваслаўе ў Расіі
Васіль Сяргеевіч Журневіч

**Васіль Журневіч** (нар. , , Гродзенскі раён) — беларускі футбаліст, нападнік.

## Клубная кар’ера 
Выхаванец гродзенскай ДЮСШ «Белкард», пазней некаторы час вучыўся ў пастаўскай акадэміі ПМЦ. З 2012 года стаў выступаць за дубль «Нёмана», дзе трывала замацаваўся на наступны год. Увосень 2014 года «Нёман» узяў курс на амаладжэнне каманды, і Васіль быў пераведзены ў асноўны склад. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 19 кастрычніка 2014 года ў матчы супраць «Белшыны», выйшаўшы на замену на 89-й хвіліне.

У студзені 2016 года на два гады падоўжыў кантракт з «Нёманам». У сезоне 2016 выступаў у асноўным за дубль, толькі двойчы выйшаў на поле ў асноўнай камандзе «Нёмана». У першай палове сезона 2017 згуляў 15 матчаў за дубль «Нёмана», дзе забіў 15 галоў. У ліпені 2017 года быў аддадзены ў клуб чацвёртага польскага дывізіёна «Зніч» з горада Бяла Піска.

У студзені 2018 года стаў рыхтавацца да новага сезона разам з «Нёманам». У лютым 2018 года падпісаў новы кантракт з клубам. У сезоне 2018 выступаў за дубль, не з’яўляючыся на полі ў асноўнай камандзе.

Па заканчэнні сезона 2018 пакінуў «Нёман». У студзені 2019 года праходзіў прагляд у «Віцебску», пазней адправіўся на прагляд у «Гарадзею», аднак у выніку ў сакавіку 2019 года стаў іграком «Ліды». У лідскім клубе рэгулярна з’яўляўся на полі, звычайна выходзячы на замену.

У жніўні 2019 года перабраўся ў «Слонім-2017», дзе замацаваўся ў стартавым складзе. Са студзеня 2020 года знаходзіўся на праглядзе ў жодзінскім «Тарпеда-БелАЗ» і ў сакавіку падпісаў кантракт. Не здолеў замацавацца ў асноўнай камандзе, дзе звычайна заставаўся на лаўцы запасных або выхадзіў на замену, гуляў пераважна за дубль.

Са студзеня 2021 года трэніраваўся з брэсцкім «Дынама». У лютым 2021 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Тарпеда-БелАЗ» і неўзабаве падпісаў пагадненне з брэсцкім клубам. У «Дынама» часцей заставаўся на лаўцы запасных, на полі з’яўляўся рэдка, выходзячы на замену.

У пачатку 2022 года падтрымліваў форму з гродзенскім «Нёманам», а ў сакавіку падпісаў кантракт з клубам і неўзабаве быў аддадзены ў арэнду ў «Слонім-2017». Па заканчэнні сезона 2022 пакінуў «Нёман».

## Міжнародная кар’ера 
Выступаў за юнацкую зборную Беларусі. 15 красавіка 2015 года правёў сваю адзіную сустрэчу за моладзевую зборную Беларусі, выйшаўшы на замену ў другім тайме таварыскага матча з юніёрскай зборнай Украіны.

## Дасягненні 
*   Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі: 2020

## Статыстыка выступленняў 
## Крыніцы 
## Спасылкі 
* 

Катэгорыя:Футбалісты Беларусі
Катэгорыя:Ігракі ФК Нёман Гродна
Катэгорыя:Ігракі ФК Зніч Бяла Піска
Катэгорыя:Ігракі ФК Ліда
Катэгорыя:Ігракі ФК Слонім-2017
Катэгорыя:Ігракі ФК Тарпеда-БелАЗ
Катэгорыя:Ігракі ФК Дынама Брэст
Чортаў камень (Забор’е)

**Чортаў камень** — геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння. Размешчаны за 0,5 кіламетра на захад ад вёскі Забор'е Сенненскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі, бачная вышыня – 1,3 м, а з улікам заглыбленай часткі 1,8 м. Маса бачнай часткі каля 40 тон. Складзены з светла-ружовага буйназярністага граніту рапаківі з уключэннем крышталёў палявога шпату.

Валун прынесены 20—17 тыс. гадоў таму з наваколляў сучаснага горада Выбарг (Ленінградская вобласць Расіі).

## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Валуны Беларусі
Катэгорыя:Геалогія Сенненскага раёна
Катэгорыя:Славутасці Сенненскага раёна
Чортаў камень (Кравец)

**Чортаў камень**, або **Кравец** — геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння. Стаіць на беразе ракі Абалянкі за 0,5 кіламетры на захад ад Вароніна Сенненскага раёна Віцебскай вобласці.

## Апісанне 
Прынесены ледавіком з паўднёвага захаду Фінляндыі 17-20 тысяч гадоў назад у перыяд паазерскага абледзянення. Складзены з чырвона-бурага граніту рапаківі. Даўжыня валуна складае 10,2 м, шырыня — 6,0 м (1,7 м у зямлі), вышыня — 2,7 м (з улікам падземнай часткі — каля 4 метраў).

Яшчэ адна легенда распавядае пра тое, што адзін умелы кравец заганарыўся сваім майстэрствам і вырашыў працягваць сваю працу нават у Вялікдзень. Бог пакараў яго, ператварыўшы ў камень, які з той пары называюць Кравец.

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 

Катэгорыя:Валуны Беларусі
Катэгорыя:Геалогія Сенненскага раёна
Катэгорыя:Славутасці Сенненскага раёна
Нацыянальна-радыкальны лагер (1934)

thumb|Сімвал групоўкі

«**Нацыянальна-радыкальны лагер**» () — экстрэмісцкая нацыяналістычная польская групоўка, арганізавана 14 мая 1934 года маладымі актывістамі Лагеры вялікай Польшчы. Знаходзілася на нелегальным становішчы. У 1935 годзе раскалолася на Народна-радыкальны лагер Фаланга і Нацыянальна-радыкальны лагер ABC.  Сімвалам партыі з'яўляецца Фаланга.

## Спасылкі 
* Faszysci szli przez Kraków 

Катэгорыя:1934 год у Польшчы
Катэгорыя:Нацыяналістычныя арганізацыі
Катэгорыя:Антыкамуністычныя арганізацыі
Катэгорыя:Антысемітызм у Польшчы
Катэгорыя:Польскі нацыяналізм
Катэгорыя:Палітычныя партыі Польшчы
Санацыя (Польшча)

[thumb|[Юзаф Пілсудскі]]
**Сана́цыя** ( ад  — *аздараўленне*) — назва палітычнага руху, які ўзнік у сувязі з абвяшчэннем Юзафам Пілсудскім лозунгу «маральнай санацыі» грамадскага жыцця ў Польшчы, высунутага падчас падрыхтоўкі і падчас майскага перавароту 1926 года.

Аснову руху склалі былыя армейскія афіцэры, у якіх карупцыя ў польскай палітыцы выклікала агіду. Санацыя была кааліцыяй розных палітычных сіл з акцэнтам на ліквідацыю карупцыі і скарачэнне інфляцыі.

Галоўнай палітычнай арганізацыяй санацыі быў Беспартыйны блок супрацоўніцтва з урадам (1928—1935) (), а з 1937 года —Лагер нацыянальнага аб’яднання.

У жніўні 1926 года ў Канстытуцыю 1921 года былі ўнесены істотныя папраўкі. Прэзідэнт атрымаў права датэрмінова распускаць сейм і сенат і прызначаць новыя выбары, выдаваць дэкрэты, якія маюць сілу закона да моманту зацвярджэння або не зацвярджэння іх парламентам. Сейм пачаў працаваць на сесійнай, а не на пастаяннай аснове. Толькі прэзідэнт меў права адкрываць і закрываць яго сесіі. Уводзілася папярэдняя цэнзура прэсы.

Санацыя ўсталявала аўтарытарнае кіраванне, змагалася з камунізмам, абвяшчала тэзісы пра крызіс дэмакратыі, неабходнасць моцнай улады і ліквідацыі апазіцыйных партый. У цэлым рэжым Пілсудскага насіў правацэнтрысцкі, кансерватыўна-патэрналісцкі характар.

Прыкладамі барацьбы з апазіцыяй, апрача іншага, былі: стварэнне канцэнтрацыйнага лагера ў Бярозе-Картузскай, Брэсцкі працэс, абвяўчэнне па-за законам Лагера вялікай Польшчы, а таксама Нацыянальна-радыкальнага лагера, абмежавання свабоды друку і сходаў.

У красавіку 1935 года, незадоўга да смерці Пілсудскага, у Польшчы была прынята новая Канстытуцыя, у якую ўвайшлі асноўныя прынцыпы Санацыі: моцная цэнтралізаваная дзяржава з прэзідэнцкай сістэмай кіравання. Неўзабаве пасля смерці Пілсудскага рух сутыкнуўся з шэрагам унутраных праблем і рознагалоссяў. Урэшце ён распаўся на тры асобныя кірункі:

# Левая санацыя (), з лідарам Валерыем Славакам (), якая імкнулася да пагаднення з апазіцыяй;
# Замкавая група (), сфарміраваная вакол прэзідэнта Ігнацыя Масціцкага (які пражываў у Варшаўскім замку — адсюль і назва) — цэнтрысты;
# Правая санацыя (), што гуртавалася вакол Эдварда Рыдз-Сміглы ў саюзе з Лагерам нацыянальнага аб'яднання — нацыяналісты.

Першы з гэтых кірункаў неўзабаве страціў сваё значэнне, а два іншыя працягвалі барацьбу за ўплыў да пачатку вайны.

Другая сусветная вайна паклала канец ураду санацыі, але яе дзеячы захавалі значныя сувязі ў эмігранцкім урадзе і яго структурах у Польшчы.

## Спасылкі 
* Sanacja  
* Przemiany ustroju Polski w latach 1921—1935 

Катэгорыя:Гісторыя Польшчы (1918—1939)
Польскія легіёны (1914—1918)

**Польскія легіёны 1914—1918 гадоў** () — польскія вайсковыя фарміраванні арміі Аўстра-Венгрыі, якія змагаліся ў Першай сусветнай вайне. Утвораны ў жніўні 1914 у Галіцыі па ініцыятыве Юзафа Пілсудскага, членаў ККПН і палякаў-прадстаўнікоў парламента Аўстра-Венгрыі. Набіраліся з членаў скаўцкіх арганізацый (Дружыны стралецкія і Саюз стралецкі).

Першапачаткова складаліся з двух легіёнаў: Усходняга і Заходняга. Пасля перамогі расійскай арміі ў Галіцыйскай бітве палякі Усходняга легіёна адмовіліся ваяваць супраць Расіі, з-за чаго легіён быў распушчаны 21 верасня 1914. 19 снежня на аснове Заходняга былі створаны тры брыгады: першай камандаваў Юзаф Пілсудскі, другой — Юзаф Галер, трэцяй — Зыгмунт Зялінскі (пазней Балеслаў Роя). Камандавалі легіёнамі генералы Караль Тжаска-Дурскі і Станіслаў Пухальскі, а таксама палкоўнікі Станіслаў Шапціцкі і Зыгмунт Зялінскі.

Легіёны ўдзельнічалі ў баях як у Галіцыі, так і ў Карпатах. Колькасць войскаў у легіёнах змянялася хутка, асабліва пасля таго, як Пілсудскі пакінуў пасаду камандзіра, і пасля пераназвання легіёнаў у Польскі дапаможны корпус. У чэрвені 1916 года ў легіёнах было каля 25 тысяч чалавек. 5 лістапада 1916 было ўтворана марыянетачнае Каралеўства Польскае, урад якога падпарадкоўваўся Германскай імперыі, і польскія легіёны сталі часткай рэйхсвера. Аднак большая частка палякаў адмовілася прыносіць клятву, што прывяло да масавых арыштаў легіянераў. Каля 3 тысяч легіянераў перавялі ў рэгулярную армію Аўстра-Венгрыі ці ў польска-германскі вермахт, каля 7,5 тысяч працягнулі службу ў аўстрыйскім дапаможным корпусе (польскім).

На аснове легіёнаў пасля вайны была створана рэгулярная армія — Войска Польскае.

## Гл. таксама 
* Польскі легіён у Фінляндыі

## Літаратура 
* Ryszard Bratkowski, Zdzisław Bitner, «Żołnierze Legionów Polskich (1914—1917) na polskich znakach pocztowych od 1918 do 2000 roku», Warszawa-Płock 2007.
* Wacława Milewska, Janusz Tadeusz Nowak, Maria Zientara, «Legiony Polskie 1914—1918», Kraków 1998.
* Bohdan Urbankowski, Józef Piłsudski: marzyciel i strateg, Wydawnictwo ALFA, Warsaw, 1997, ISBN 83-7001-914-5, p.&nbsp;155—165 (rozdział IV Legiony, podrozdział I 'Dzieje idei')
* Grzegorz Wojciechowski, «Razem przez wieki III- zrozumieć przeszłość», Wydawnictwo Nowa Era Sp. z o.o., Warszawa, 2005, ISBN 83-89497-51-4, s. 28
* August Krasicki «Dziennik z kampanii rosyjskiej 1914—1916», Inst. Wyd. PAX Warszawa 1988, ISBN 83-211-1000-2

## Спасылкі 
Катэгорыя:Воінскія часці і фарміраванні Польшчы
Катэгорыя:Узброеныя сілы Аўстра-Венгрыі
Катэгорыя:З’явіліся ў 1914 годзе
Катэгорыя:Зніклі ў 1918 годзе
Чарняўшчына

Назву **Чарняўшчына** маюць:

* Чарняўшчына — вёска ў Друеўскім сельсавеце Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці (СААТА — 2208827251)
* Чарняўшчына — былая вёска ў Друеўскім сельсавеце Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці (СААТА — 2208830216)
* Чарняўшчына — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці
* Чарняўшчына — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці
Чахоўшчына

Назву **Чахоўшчына** маюць:

* Чахоўшчына — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці
* Чахоўшчына — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці
Чырвоная Паляна

Назву **Чырвоная Паляна** маюць:

* Чырвоная Паляна — пасёлак у Брагінскім раёне Гомельскай вобласці
* Чырвоная Паляна — пасёлак у Чавускім раёне Магілёўскай вобласці
* Чырвоная Паляна — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці
* Чырвоная Паляна — пасёлак у Любанскім раёне Мінскай вобласці
Чэрневічы

Назву **Чэрневічы** маюць:

* Чэрневічы — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці
* Чэрневічы — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці
Шчаты

Назву **Шчаты** маюць:

* Шчаты — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці, у басейне ракі Тураўлянка, належыць да групы Ушацкіх азёраў
* Шчаты — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці
Юхавічы

Назву **Юхавічы** маюць:

* Юхавічы — колішняе мястэчка, цяпер вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці
* Юхавічы — вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці
Ялоўка

Назву **Ялоўка** маюць:

* Ялоўка — вёска ў Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі
* Ялоўка — вёска ў Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі
* Ялоўка — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці Беларусі
* Ялоўка — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі
* Ялоўка — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці Беларусі
* Ялоўка — вёска ў Беластоцкім павеце Падляскага ваяводства Польшчы
Курганістае

**Курганістае** — возера ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці, за 13 км на паўднёвы ўсход ад горада Мёры, за 2,5 км на поўдзень ад вёскі Сухавержа, у басейне ракі Волта.

Плошча паверхні 0,04 км². Даўжыня 0,33 км, найбольшая шырыня 0,17 км. Даўжыня берагавой лініі 0,75 км.

Знаходзіцца на паўночнай ускраіне ландшафтнага заказніка «Ельня» на балоце Мох. Берагі тарфяністыя, забалочаныя. На возеры некалькі сплавінных астравоў.

## Літаратура 
* 

## Спасылкі 
* Агульная характарыстыка азёр Віцебскай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь» 
* Морфаметрычныя параметры азёр Віцебскай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь» 

Катэгорыя:Азёры Віцебскай вобласці
Катэгорыя:Азёры Мёрскага раёна
Красноўскае

**Красноўскае** — возера ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці, за 14 км на поўдзень ад горада Мёры, каля вёскі Стары Пагост, у міжрэччы рэк Маціцы і Бярэжы.

Плошча паверхні 1,37 км². Даўжыня 1,76 км, найбольшая шырыня 0,84 км. Найбольшая глыбіня 4,5 м, сярэдняя — 1,6 м. Аб’ём вады ў возеры 2,24 млн м³. Даўжыня берагавой лініі 4,7 км. Плошча вадазбору 4,6 км².

Катлавіна возера тэрмакарставага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй 8—10 м, пераважна спадзістыя, разараныя, на паўночным захадзе пад лесам. Берагі пясчаныя вышынёй 0,3—0,4 м, на захадзе забалочаныя. Шырыня поймы складае ад 5 да 50 м. На захадзе да поймы прымыкае верхавое балота шырынёй да 500 м. Дно выслана сапрапелем, каля паўночнага і паўднёвага берагоў пясчанае. Вада ў возеры вызначаецца вельмі нізкай мінералізацыяй (каля 50 мг/л). Возера эўтрофнае. Зарастае па ўсёй плошчы (эладэя, рагаліснік, рдзесты). Шырыня паласы прыбярэжнай надводнай расліннасці да 50 м. Возера бяссцёкавае.

У возеры водзяцца шчупак звычайны, акунь, плотка, краснапёрка і іншыя віды рыб.

## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

## Спасылкі 
* Агульная характарыстыка азёр Віцебскай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь» 
* Морфаметрычныя параметры азёр Віцебскай вобласці / Даведнік «Водныя аб’екты Рэспублікі Беларусь» 

Катэгорыя:Азёры Віцебскай вобласці
Катэгорыя:Азёры Мёрскага раёна
Катэгорыя:Бяссцёкавыя азёры