Канстанцін Вікенцьевіч Хруцкі

**Канстанцін Вікенцьевіч Хруцкі** (, Верхняе, Дзісенскі павет, Расійская імперыя — , Новарасійск, СССР) — авантурыст, які выдаваў сябе за апошняга ўдзельніка руска-турэцкай вайны 1877—1878 гадоў, удзельніка абароны Шыпкі, кавалера Георгіеўскага крыжа, а таксама нібыта ўдзельніка Першай сусветнай вайны. Насамрэч Хруцкі нарадзіўся праз год пасля заканчэння руска-турэцкай вайны і да рэвалюцыі быў царкоўнаслужыцелем. Пасля смерці Хруцкага падобную легенду распаўсюджваў таксама яго малодшы брат Самсон.

## Містыфікаваная біяграфія 
На старонках савецкага друку К. В. Хруцкі, які пражываў у Наварасійску, з’явіўся ў 1955 годзе, калі яму нібыта споўнілася сто гадоў. Нататка ў газеце «Савецкая Кубань» у лютым 1955 года, са слоў самога Хруцкага, сцвярджала таксама, што «прадзед Хруцкага жыў 139 гадоў, дзед — 123 гады, а бацька — 112 гадоў. Старэйшы брат юбіляра пражыў 105 гадоў». Гэтыя звесткі паўтараліся ў прэсе і пазней (з невялікімі зменамі). Па словах Хруцкага, ягоны старэйшы брат загінуў падчас Другой сусветнай вайны. Публікацыі пра малодшага Хруцкага працягвалі з’яўляцца ў Беларусі і пазней.

## Недакладнасць легенды 
Паколькі апублікаваныя пры жыцці Хруцкага біяграфічныя звесткі былі вядомыя толькі з ягоных слоў, пасля яго смерці яго ўдзел у руска-турэцкай вайне быў пастаўлены пад сумнеў. Яго імя адсутнічае ў «Спісе ніжніх чыноў Лейб-гвардыі Праабражэнскага палка, ганараваных знакамі адрознення Ваеннага ордэна на працягу вайны з туркамі ў 1877—1878 гг.».

Артэфакты, прадстаўленыя Хруцкім, па сутнасці, абярнуліся супраць яго. Нумар салдацкага Георгіеўскага крыжа IV ступені, які Канстанцін Вікенцьевіч пастаянна насіў, быў апублікаваны ў артыкуле пра яго ў часопісе «Огонёк». Гэты нумар — 803075 — адносіцца да Першай сусветнай вайны: крыж з такім нумарам у 1915 годзе атрымаў радавы Фёдар Евавіч Тодас. У савецкі час на гэтую відавочную неадпаведнасць не звярнулі ўвагі. Згодна з успамінамі дырэктара Новарасійскага гарадскога музея Аляксандра Дзмітрыева, аднойчы яму перадалі гадзіннік, які Хруцкі атрымаў за фарсіраванне Дуная каля Зімніцы 15 чэрвеня 1877 года. Аднак гадзіннік апынуўся савецкай вытворчасці. Пасля гэтага экспазіцыя пра героя была прыбрана.

Праабражэнскі лейб-гвардыі полк, у якім нібыта служыў ветэран, не ўдзельнічаў ні ў вызваленні Плеўны, ні ў абароне Шыпкі. Больш за тое, рускія войскі ўвайшлі ў Варну ўжо пасля падпісання Сан-Стэфанскага міра і спынення вайны з Турцыяй.

## Дакументальныя звесткі 
Паводле кліравых ведамасцяў царквы ў Кляшчэлях (цяпер у складзе Польшчы) Канстанцін Вікенцьевіч Хруцкі ў 1903 г. быў псаломшчыкам гэтай царквы і нарадзіўся ў 1879 г., праз год пасля заканчэння руска-турэцкай вайны. Гэтыя звесткі апублікаваны даследчыкамі праваслаўнай царквы на тэрыторыі Польшчы. У 1901—1914 гадах Канстанцін Хруцкі служыў псаломшчыкам у розных цэрквах на тэрыторыі беларускіх губерняў; паведамленні пра яго прызначэнні з’яўляліся ў епархіяльных ведамасцях адпаведных епархій. Паводле звестак метрычных кніг, у псаломшчыка Канстанціна Вікенцьевіча Хруцкага і ў «героя Шыпкі» супадаюць не толькі поўныя імёны, але і імёны жонкі і братоў, таму не можа быць сумненняў у тым, што гэта адна і тая ж асоба. Браты Хруцкага Іосіф і Самсон таксама не былі стогадовымі доўгажыхарамі.

Бацька Хруцкага, Вікенцій Осіпавіч, таксама быў псаломшчыкам і належаў да разгалінаванага беларускага роду святароў і царкоўнаслужыцеляў Хруцкіх. У Рэчы Паспалітай святары Хруцкія, вядомыя з XVI ст., былі ўніятамі і належалі да шляхты (герб Ляліва).

## Крыніцы 
## Літаратура 
* 
* 
* 
* 

Катэгорыя:Авантурысты
Катэгорыя:Самазванцы