Yunq planı

**Yunq planı** — Birinci Dünya müharibəsində məğlub olmuş Almaniya üçün təzminat planı.1929-cu ilin avqustunda yazılmış və rəsmi olaraq 1930-cu ildə qəbul edilmişdir. O, amerikalı sənayeçi Owen Yunqin rəhbərlik etdiyi komitə (1929-30) tərəfindən təqdim edilmişdir.

Yunq, Amerika Radio Korporasiyasının (RCA) qurucusu və keçmiş sədri, o zaman Rokfeller Fondunun qəyyumlar şurasının üzvü idi. Müttəfiqlərarası Təzminatlar Komissiyası Almaniyanın təzminat məbləğini nəzəri olaraq cəmi 132 milyard, lakin praktiki olaraq cəmi 50 milyard təşkil etdi. 1924-cü ildə Dawes Planı istifadəyə verildikdən sonra məlum oldu ki, Almaniya qeyri-müəyyən müddət ərzində illik ödənişləri istəməyərək ödəməyəcək.Plan növbəti ödənişləri təxminən 20 faiz azaldıb.Baxmayaraq ki, nəzəri cəmi 112 milyard Qızıl Mark, ABŞ-yə bərabərdir. 1929-cu ildə 27 milyard dollar (2022-ci ildə 121 milyard ABŞ dolları) 58 il müddətində və 1988-ci ildə başa çatacaq, çox az adam planın on ildən çox davam edəcəyini gözləyirdi.Bundan əlavə, Gənc Plan iki milyard Qızıl Mark, 473 milyon ABŞ dolları məbləğində müəyyən edilmiş illik ödənişi iki komponentə böldü: şərtsiz bir hissə, məbləğin üçdə birinə bərabər və təxirə salına bilən hissə, qalan üçdə ikiyə bərabərdir. faiz cəlb edəcək və JP Morgan & Co tərəfindən koordinasiya edilən Amerika investisiya banklarının konsorsiumu tərəfindən maliyyələşdiriləcək.

## Plan

Müttəfiqlərin Reparasiya Komitəsi tərəfindən təyin edilmiş komitə 1929-cu ilin birinci yarısında toplandı və həmin il iyunun 7-də ilk hesabatını təqdim etdi. Yanqdan başqa, ABŞ-ni görkəmli bankir J. P. Morgan Jr və onun tərəfdaşı Tomas V. Lamont təmsil edirdi. Hesabat Böyük Britaniyanın böyük etirazları ilə qarşılaşdı, lakin Haaqada keçirilən birinci Konfransdan sonra plan avqustun 31-də yekunlaşdırıldı. Plan 1930-cu ilin yanvarında ikinci Haaqa Konfransında rəsmi olaraq qəbul edildi.Plan digər müddəalarla yanaşı, təzminat köçürmələrini idarə etmək üçün beynəlxalq hesablaşmalar bankını da tələb edirdi. Nəticədə Beynəlxalq Hesablaşmalar Bankı yanvar ayında Haaqa Konfransında müvafiq qaydada yaradılmışdır.O, 1931-ci ilin iyul ayına kimi 15 ölkədən moratorium üçün dəstək toplaya bildi.

## Sonrakı hadisələr

Razılaşma və planın qəbulu arasında 1929-cu ilin oktyabrında Uoll-strit qəzası baş verdi və bunun əsas nəticələri ikiqat oldu.Amerika bank sistemi Avropadan pulları geri çağırmalı və Gənc Planı mümkün edən kreditləri ləğv etməli oldu.Üstəlik, idxal və ixracın azalması dünyanın qalan hissəsinə də təsir etdi.1933-cü ilə qədər dünya ticarətinin demək olar ki, üçdə ikisi yoxa çıxmışdı. Smoot-Hawley Tarif Aktı ilə yeni ticarət siyasəti müəyyən edildi.Sonunculara millətçilik və qəbul edilən iqtisadi siyasət təsir etdi. 1931-ci ildə Almaniyada işsizlik 33,7%-ə, 1932-ci ildə isə 40%-ə yüksəldi.Belə bir şəraitdə ABŞ prezidenti Herbert Huver ödənişlərə bir illik moratorium təklif edən ictimai bəyanat verdi.Lakin moratoriumun qəbulu Avropada iqtisadi tənəzzülü ləngitməyə çox az kömək etdi.Almaniya böyük bir bank böhranı ilə üzləşdi.1932-ci il Lozanna konfransında yekun cəhd göstərildi.Burada Böyük Britaniya, Fransa, İtaliya, Belçika, Almaniya və Yaponiyadan olan nümayəndələr razılığa gəlmək üçün toplandılar.O zaman aydın idi ki, dərinləşən depressiya Almaniyanın təzminat ödənişlərini bərpa etməsini qeyri-mümkün etdi. Onlar razılaşdılar:
# ödənişlər üçün Almaniyaya təzyiq etməmək.
#Borcları təxminən 90% azaltmaq və Almaniyadan istiqrazların buraxılmasına hazırlaşmağı tələb etmək.
Nümayəndələr arasında həmçinin qeyri-rəsmi olaraq razılaşdırıldı ki, ABŞ hökuməti Müttəfiq hökumətlərin borclarının ləğvinə razılıq verməsə, bu müddəalar təsirsiz olacaq.Huver təzminat və müharibə borcları arasında heç bir əlaqənin olmaması barədə məcburi ictimai bəyanat verdi, lakin 1932-ci ilin dekabrında ABŞ Konqresi Müttəfiqlərin müharibə borcunun azaldılması planını rədd etdi, bu, texniki cəhətdən müharibənin bərpası və borcunun əvvəllər verilmiş borcun azaldılmasına qayıtması demək idi. Lakin sistem çökmüşdü və Almaniya ödənişləri bərpa etməmişdi.Milli Sosialist hökuməti hakimiyyəti birləşdirdikdən sonra borc rədd edildi və Almaniya əlavə ödəniş etmədi.1933-cü ilə qədər Almaniya Versal müqaviləsinə əsasən tələb olunan məbləğin yalnız səkkizdə birini Birinci Dünya müharibəsi üçün kompensasiya etmişdi və rədd edilmiş Amerika kreditləri sayəsində ABŞ faktiki olaraq Almaniyaya “təzminat” ödəmişdir.Plan ABŞ Konqresinin davam etməkdən imtina etməsinə görə deyil, Hitlerin hakimiyyətə gəlişindən sonra əhəmiyyətini itirdiyinə görə uğursuz oldu.Almaniya İkinci Dünya Müharibəsində məğlub olduqdan sonra beynəlxalq konfrans (Almaniyanın xarici borclarına dair London sazişi, 1953) Almaniyanın qalan borcunu yalnız ölkə birləşdikdən sonra ödəyəcəyinə qərar verdi.Buna baxmayaraq, Qərbi Almaniya 1980-ci ilə qədər əsas borcunu ödədi; sonra 1995-ci ildə yenidən birləşmədən sonra yeni Almaniya hökuməti faiz ödənişlərini bərpa edəcəyini açıqladı. Almaniya 2010-cu ildə ABŞ-yə, digər ölkələrə isə 2020-ci ildə faizləri ödəməli idi.2010-cu ildə Time, Almaniyanın "ölkənin müttəfiqlər tərəfindən məğlub edilməsindən təxminən 92 il sonra, oktyabrın 3-də Böyük Müharibə üçün son reparasiya ilə bağlı ödənişi" etdiyini bildirdi.Bu müqavilədən əvvəl şiddətli diplomatik mübarizələr olmuşdu və onun qəbul edilməsi millətçi ehtiraslar və narazılıqlar doğurmuşdu. O, həm də beynəlxalq anlaşma siyasətinin tərəfdarlarına kömək etmək əvəzinə, onları zəiflətdi.

## Müharibə təzminatlarına qarşı: "Azadlıq Qanunu"

Plan Almaniyanın öhdəliklərini faktiki olaraq azaltsa da, Almaniyadakı siyasi spektrin bəzi hissələri buna qarşı çıxdı.Sosialist qruplar təzminatlara qarşı ən açıq şəkildə çıxış etdilər və Gənc Plana qarşı bir problem olaraq ələ keçirildilər. Almaniya Milli Xalq Partiyasının rəhbəri Alfred Huqenberqin rəhbərliyi altında müxtəlif millətçi qruplardan ibarət koalisiya yaradılıb.Bu koalisiyaya qoşulan qruplardan biri də Adolf Hitler və Milli Sosialist Alman İşçi Partiyası idi.Koalisiyanın məqsədi Freiheitsgesetz (“Azadlıq Qanunu”) qəbul etmək idi. Bu qanun bütün təzminatlardan imtina edəcək və hər hansı bir alman məmurunun onların toplanmasında əməkdaşlıq etməsini cinayət hesab edəcək. O, həmçinin Almaniyanın “müharibə təqsirini” etiraf etməsindən və Almaniya ərazisinin işğalından imtina edəcək, bu da Versal müqaviləsinin şərtləri idi.Almaniya konstitusiyasının şərtlərinə görə, ölkədə səsvermə hüququna malik olanların on faizi təklif olunan qanunun lehinə petisiya imzalasa, Reyxstaq məsələni səsverməyə çıxarmalı idi. Reyxstaq qanunun əleyhinə səs verərsə, təklif avtomatik olaraq ümumxalq səsverməsinə çıxarılacaq.Əgər xalqın əlli faizi lehinə səs versəydi, bu, qanuna çevrilərdi.

Azadlıq Qanunu təklifi rəsmi olaraq 1929-cu il oktyabrın 16-da irəli sürüldü.Nasional Sosialistlər və digər qruplar imza toplamaq üçün böyük ictimai mitinqlər keçirdilər.Hökumət Azadlıq Qanununa qarşı çıxdı və ona qarşı nümayişlər keçirdi.Bununla belə, koalisiya təklifi Reyxstaqın qarşısına qoymaq üçün kifayət qədər ad toplaya bildi.Reyxstaq qanun layihəsini 318-82 səs fərqi ilə rədd etdi.Dekabrın 22-də keçirilən Azadlıq Qanunu referendumunda ümumxalq səsverməsində seçici fəallığı cəmi 14,9% təşkil etdi, baxmayaraq ki, səslərin 94,5%-i (qeydiyyata alınmış seçicilərin 13,8%-i) təklif olunan qanunun lehinə idi.Azadlıq Qanunu 1929-cu ildə qüvvəyə minməsə də, onun kampaniyası Hitleri və Nasional Sosialistləri siyasi əsas cərəyana gətirən əsas amil idi.Məğlubiyyətdən sonra Hitler Hugenberg-i pislədi və itkilərin onun zəif rəhbərliyinin nəticəsi olduğunu söylədi.Hugenberg və bir çox başqa millətçilər tezliklə Nasional Sosialistlər tərəfindən tutulduqlarını gördülər.Hitler daha sonra hakimiyyətə gəldikdən sonra Azadlıq Qanununun təkliflərinin əksəriyyətini fərmanla qüvvəyə minəcəkdi.

## Mənbələr
Dunlap, Annette B. (2016). Charles Gates Dawes: A Life. Evanston, Illinois: Northwestern University Press and the Evanston History Center. ISBN 978-0810134218.
Willoughby, Douglas; Willoughby, Susan (2000). The USA 1917-45 (2000 ed.). Heinemann. ISBN 978-0-435-32723-1.