Despotizm

**Despotizm** (, *despotismós*) vahid bir qurumun mütləq hakimiyyətlə hökm sürdüyü idarəetmə formasıdır. Normalda həmin qurum fərdidir, despotdur; lakin (avtokratiyada olduğu kimi) müəyyən qruplara hörmət və hakimiyyəti məhdudlaşdıran cəmiyyətlər də despotik adlanırdı.

Danışıq dilində *despot* sözü xalqa, təbəələrə və ya tabeliyində olanlara zülm etmək üçün öz güc və səlahiyyətlərindən istifadə edənlərə alçaldıcı şəkildə aid edilir. Daha dəqiq desək, bu termin çox vaxt dövlət və ya hökumət başçısına şamil edilir. Bu mənada o, *[[tiran]]* və *[[diktator]]* terminləri ilə əlaqəli olan aşağılayıcı mənalara bənzəyir.

## Etimologiya
*Despot* sözünün kökü yunan dilində *despotes* sözündəndir ki, bu da “ağa” və ya “güc sahibi” deməkdir. Bu termin tarix boyu bir çox hökmdarları və hökumətləri təsvir etmək üçün istifadə edilmişdir. Bu, Qədim Misir Fironları tərəfindən həyata keçirilən mütləq səlahiyyət və hakimiyyəti, Bizans saraylarında zadəganlığı ifadə edir, Bizans vassal dövlətlərinin hökmdarlarını göstərir və Bizans imperatorları üçün bir titul hesab olunurdu. Bu və digər yunan və ya yunan təsirli kontekstlərdə bu termin aşağılayıcı deyil, şərəf kimi istifadə edilmişdir.

Tarix boyu refleksiv konnotasiyaya görə *despot* sözünü obyektiv şəkildə təyin etmək mümkün deyil. Despot *[[basilevs]]* və *[[autokrator]]* kimi digər yunan sözləri ilə yaxından əlaqəli olsa da, bu çağrışımlar tarix boyu yerli başçılar, sadə hökmdarlar, padşahlar və imperatorlar kimi müxtəlif hökmdarları və hökumətləri təsvir etmək üçün də istifadə edilmişdir.

## Qədim Yunanıstan və şərq despotizmi
Bütün qədim yunanlar arasında Aristotel *şərq despotizmi* konsepsiyasının bəlkə də ən nüfuzlu təbliğatçısı idi. O, bu ideologiyanı tələbəsi Makedoniyalı İsgəndərə ötürmüşdü ki, o da, vaxtilə Əhəmənilər sülaləsinin sonuncu padşahı despot III Daranın idarə etdiyi Əhəmənilər imperiyasını fəth etdimişdi. Aristotel iddia edirdi ki, şərq despotizmi gücə deyil, razılığa əsaslanır. Deməli, qorxunun onun hərəkətverici qüvvəsi olduğunu söyləmək olmaz, əksinə, despot ağanın gücü ilə qidalanacaq köləlik edənlərin qul təbiətidir. Qədim Yunan cəmiyyətində hər bir yunan azad idi və vəzifə tutmaq qabiliyyətinə malik idi; həm idarə edə, həm də idarə oluna bilərdi. Bunun əksinə olaraq, barbarların hamısı təbiətcə qul idi. Aristotelin müdafiə etdiyi başqa bir fərq iqlimə əsaslanırdı. O, soyuq ölkələrin, xüsusən də Avropanın xalqlarının yüksək ruhlu olduqlarını, lakin bacarıq və zəka baxımından qeyri-mükəmməl olduğunu, Asiya xalqlarının isə bacarıq və zəka baxımından yüksək olmasına baxmayaraq, yüksək ruhlu olmadıqları və buna görə də köləliyə məruz qaldıqlarını müşahidə edirdi. Həm yüksək ruha, həm də zəkaya malik olan yunanlar bütün digər xalqları idarə etməkdə sərbəst idilər.
 
Tarixçi Herodotun fikrincə, bu, Şərqin avtokratlar tərəfindən idarə olunması yolu idi və Şərqli olsa da, *despotların* xarakterindəki qüsurlar adi insanlardan daha qabarıq deyildi. Lidiyalı *Krez*in hekayəsi buna nümunədir. İskəndərin Asiyaya genişlənməsinə qədər yunanların əksəriyyəti Şərqin günəş padşahı anlayışı və Şərq cəmiyyətlərinin qəbul etdiyi ilahi qanunla dəf edildi. Herodotun versiyası insanların öz şəhər-dövlətlərinin ictimai müqaviləyə qanuni olaraq razılıq verdikləri zaman azad olduqları bir cəmiyyəti müdafiə edirdi.

Edvard Qibbon, Roma imperatorları tərəfindən Şərq üslublu despotizmdən artan istifadənin Roma İmperiyasının, xüsusən də Helioqabal dövründən süqutunun əsas amili olduğunu irəli sürdü:

Yeni imperatorun diqqəti mənasız əyləncələrlə yayındığından, o, Suriyadan İtaliyaya qədər böyük irəliləyişi zamanı çoxlu aylar sərf etdi, qələbəsindən sonra ilk qışını Nikomediada keçirdi və paytaxta zəfərlə girişini növbəti yaya qədər təxirə saldı. Onun gəlişindən əvvəl və onun bilavasitə göstərişi ilə Senat binasındakı Qələbə qurbangahına qoyulmuş bir rəsm onun şəxsiyyətinin və davranışının haqlı, lakin dəyərsiz oxşarlığını romalılara çatdırdı. O, Midiya və Finikiyalıların axıcı modasına uyğun olaraq, ipək və qızıldan hazırlanmış sacerdotal paltarlarında çəkilmişdi; başı uca tiara ilə örtülmüş, çoxsaylı yaxaları və bilərzikləri əvəzolunmaz qiymətli daş-qaşlarla bəzədilmişdi. Qaşları qara rəngə boyanmışdı, yanaqları isə süni qırmızı-ağ rəngə boyanmışdı. Qəbir senatorları ah çəkərək etiraf etdilər ki, öz həmvətənlərinin sərt zülmünü uzun müddət yaşadıqdan sonra Roma nəhayət Şərq despotizminin qadın dəbdəbəsi altında alçaldıldı. (*[[Roma İmperiyasının tənəzzülü və süqutu]]*, Birinci kitab, altıncı fəsil)

## Tarix

Klassik formada despotizm dövləti təcəssüm etdirən bütün güc və səlahiyyətləri tək bir şəxsin (despotun) əlində saxladığı, qalan hər kəsin isə köməkçi şəxs olduğu dövlətdir. Despotizmin bu forması dövlətçilik və sivilizasiyanın ilk formalarında geniş yayılmışdı; Misir fironu klassik despotun nümunəvi simasıdır.

Bu sözün özü, görünür, 1690-cı illərdə Fransa kralı XIV Lüdovikin əleyhdarları tərəfindən icad edilmişdir və onlar öz monarxlarının hakimiyyəti bir qədər sərbəst şəkildə həyata keçirməsini təsvir etmək üçün *despotizm* terminini tətbiq etmişlər. Bu sözün mənşəyi nəhayət yunancadır və qədim yunan dilində despot (*despótès*) texniki cəhətdən təbiətcə qul və ya qulluqçu olanlar üzərində evdə hökmranlıq edən ağa idi.

Termin indi tiran hakimiyyətini nəzərdə tutur. Despotizm öz gücündən qəddar şəkildə istifadə edən hər hansı bir mütləqiyyətçi və ya diktatura rejiminə və ya liderə aid ola bilər.

Bununla belə, 18-ci əsr Avropasında önə çıxan maarifçi mütləqiyyətçilikdə (həmçinin xeyirxah despotizm kimi tanınır) mütləq monarxlar öz səlahiyyətlərindən istifadə edərək ölkələrinin siyasi sistemlərində və cəmiyyətlərində bir sıra islahatlar həyata keçirdilər. Bu hərəkat çox güman ki, Maarifçilik Dövrünün ideyaları ilə tətiklənmişdir.

Maarifçi filosof Şarl Lui Monteskyö hesab edirdi ki, despotizm böyük dövlətlər üçün uyğun idarəetmədir. Eynilə, o, respublikaların kiçik dövlətlər üçün uyğun olduğuna, monarxiyaların isə orta ölçülü dövlətlər üçün ideal olduğuna inanırdı.

Bu söz indiki zamanda alçaldıcı məna daşısa da, bir zamanlar Bizans İmperiyasında qanuni vəzifə adı idi. *Bizanslı* sözü tez-tez alçaldıcı mənada işləndiyi kimi, *despot* sözü də indi eyni dərəcədə mənfi məna daşıyır. Əslində, Despot İmperator titulu idi, ilk dəfə onu varisi III Bela üçün yaradan Manuel I Komnenos (1143-1180) dövründə istifadə edilmişdir. Qyula Moravcsik-ə görə, bu titul Belanın macar dilindəki titulunun úr sadə tərcüməsi idi, lakin digər tarixçilər onun qədim yunan *despotlar*ından (hərfi mənada *ustad*) gəldiyinə inanırlar.

Bu titul adətən İmperatorun kürəkələrinə və sonrakı oğullarına verilirdi və 13-cü əsrdən başlayaraq xarici şahzadələrə verilirdi. Despot İmperatorun geyiminə bənzər gözəl geyimlər geyinirdi və bir çox imtiyazlara malik idi. Despotlar imperiyanın Despot adlanan hissələrini idarə edirdilər.

ABŞ istiqlal bəyannaməsi III Georq-u “mütləq despotizm altında [insanları] azaltmaq üçün bir plan olan, həmişə eyni Obyektin arxasınca gedən uzun sürən sui-istifadə və qəsblərə” günahlandırdı.

## Həmçinin bax

* Totalitarizm

## Mütləq monarxiya ilə ziddiyyət
Şarl Lui Monteskyöyə görə, mütləq monarxiya ilə despotizm arasındakı fərq ondan ibarətdir ki, monarxiya vəziyyətində tək şəxs mütləq hakimiyyətlə sabit və müəyyən edilmiş qanunlarla, despot isə öz iradəsi və tərslikləri ilə idarə edir.

## İstinadlar


## Xarici keçidlər

* Despotism: Encyclopaedia Britannica Films on YouTube